28. isbn 979-8-88572-883-6

ங்கள் எந் இலக்கையும், எதையும் அடையவில்லை என்று எங்கெல்லாம் உங்கள் புலன்கள் உங்களை இழுத்துச் செல்கின்றனவோ, அவற்றையெல்லாம் அனுபவலித்து மகிழ் முயற்சிக்கிறீர்கள். காமம் செல்லச் செல்ல அந்த மகிழ்ச்சி குறைகிறது, இன்னும் அதிக சந்‌தோஷம் உங்களுக்குத் தேவைப்படுகிறது. ஆனால் நாளாக ஆக சந்‌தோஷம் குறைகிறது. நீங்கள் அதற்கு அடிமையாக ஆகிவிடும் நிலை எற்படுகிறது. உங்களிடத்தில் உள்ள புத்திக் குர்மையின் ஒரு சிறு பகுதி உங்களை எச்சரிக்கிறது அதிலிருந்து வெளியே வரும்படி. நீங்கள் சிறிதளவு விளிம்பிலிருந்து நகர்ந்து, மையத்தை நோக்கிச் சென்று நகரத் தொடங்குகிறீர்கள், அங்கே சிறிதளவு சந்‌தோஷமான தருணங்களையும், பெரும்பும் அமைதியையும் உணர்ந்திருப்பதால், ஆனால் உங்கள் விழிப்புணர்வு நாட நேரம் நிலைத்திருப்பதில்லை. உங்கள் மனம் அமைதியற்றுத் தவிக்கிறது. நீங்கள் உங்களுடன் போராய் வாழ்க்கை முறைக்கே திரும்பிவிடுகிறீர்கள். திரும்பவும் நீங்கள் பழைய படி விழிம்புக்கே சென்றுவிடுகிறீர்கள். தயவுசெய்து புரிந்து கொள்ளுங்கள். வெளிவிளிம்பில் நீங்கள் இருக்கும்போது, நீங்கள் நீடித்து நிலைத்திருக்க வேண்டியதன் அவசியம் மற்றும் உடமைகளைப் பற்றிய பிடியில் நீங்கள் மாட்டிக் கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் அகங்காரத்திலால் ஆளப்படுகிறீர்கள். அதன்படி “நான்” இருக்க வேண்டிய அவசியம் மற்றும் “எனது” உடமைகளுக்கான அவசியம் இரண்டினாலும் ஆளப்படுகிறீர்கள். அடையாளத்தை இழந்துவிடும் அபாயம் மற்றும் உடமைகளைச் சேர்த்து வைக்க வேண்டிய ஆசை இரண்டும் உங்களை வெளிவிளிம்பிலேயே கட்டி வைக்கிறது. உங்கள் அகங்காரம் குறைகிறது. நீங்கள் மற்றவர்களோடு தொடர்பு கொள்ளும் போதும், மற்றவர்களோடு போட்டி போடுவதைவிட இணைவும்போது அதிகம் தொடர்பு கொள்ள முடிகிறது எண்பதைப் புரிந்து கொள்ளும் போதும், இன்னும் அதிகம் சேர்க்க ஒடுவதை விட இருப்பதை அனுபவிக்கும் விழிப்புணர்வை அதிகரிக்கும்போது, இன்னும் அதிகம் சேர்க்கும் ஆசை குறைந்து போகிறது. இயற்கைக்கு எதிராக இருப்பதைவிட்டு, மையத்தில் நிலை இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமைதிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் தம் வெறுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பந்தான் எங்களுக்கு கொள்ளும் போது, இறந்த காலத்துக்கும் எதிர்காலத்துக்கும் தாழ்வவை விட்டுவிட்டு, நிகழ்காலத்துகள் செல்கின்றீர்கள். துன்பத்திலிருந்து ஆனந்தம் நோக்கிச் செல்கின்றீர்கள். 18.29 ஓ அர்ச்சுனா, இப்போது, பொருட்களின் இயற்கை நிலைப்படி புத்தி மற்றும் மன உறுதி இரண்டிலும் உள்ள மூன்று வகை பிரிவுகளைப் பற்றி நான் தலித்தனியாகவும், முழுமையாகவும் சொல்வதைக் கேள். 18.30 ஓ அர்ச்சுனா, பட்டறிவு செயலின் பாதை மற்றும் துறவின் பாதை, சரி அல்லது தவறான செயல், பயம் மற்றும் பயமின்மை, பந்தம் மற்றும் விடுதலை இவற்றைப் பற்றித் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்கின்ற நல்ல தன்மையில் இருக்கின்றது. இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமைதிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் தம் வெறுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பந்தான் எங்களுக்கு 18.31 பட்டறிவு, உணர்ச்சிகளில் கிக்க கொண்டிருபோது சரியான செயல் எது, தவறான செயல் எது என்பது புரிந்து கொள்ள முடியாது. 18.32 பட்டறிவு அறியாமையில் இருக்கின்றபோது சரியற்ற விளக்கங்களைச் சரி என்று எடுத்துக்க் கொள்கின்ற தன்மையில் இருக்கிறது. 18.33 நிலையான மற்றும் தொடர்ச்சியான மனவுறுதியுடன் மனம், மூச்சு, மற்றும் புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தி இறைச்சிக்கியோடு ஒன்றுபடுதலே நல்ல தன்மை, அர்ச்சுனா. 18.34 சரியான நடத்தை, இன்பம், செல்வம் இந்த இலக்குகளைப் பிடித்துக் கொண்டு, செயல்களின் பலன்கள் மீது பற்று வைத்துக் கொண்டு இருக்கின்ற நிலை தான் உணர்ச்சிகளில் சிக்கியுள்ள நிலை. 18.35 அறியாமையுடன் சேர்ந்த மனவுறுதி, களவு, துக்கம், பயம், நம்பிக்கையின்மை, கற்பனை இவற்றைறைத் தாண்ட முடியாத மனவுறுதி இருளில் இருக்கின்றது, அர்ச்சுனா. இங்கே கிருஷ்ணர், வாழ்க்கையின் அர்த்தங்களை அனுபவும் முறை பற்றி விளக்குகிறார். தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்ச இவை நான்கும் ‘புருஷார்த்தா’ வாழ்க்கையின் அர்த்தங்கள். இவற்றை இப்படி சொல்லலாம். ஆதலது, தர்மம், செல்வம், ஆசை அல்லது காமம், மற்றும் விடுதலை. இனி இரண்டும் நாள்கு வழி அர்த்தங்கள் இவற்றினான் வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்று சொல்ல விரும்பவில்லை. வாழ்க்கைக்கு இலக்கு என்று ஒன்று இல்லை. நோக்கம் அல்லது இலக்கு என்று சொன்னால் அது ஒரு வெற்றி இலக்காக ஆகிவிடும். பிறகு பற்று, எதிர்பார்ப்பு இவை ஏற்பட்டு விடும். வாழ்க்கை என்பது ஒரு இலக்கில்லாத பாதை மட்டுமே. அதற்கு ஒரு எல்லை அல்லது இலக்கு இருப்பதாக நாம் நிலைத்துக் கொண்டு விட்டால், உடனே நாம் அவசரப்படத் தொடங்கி விடுவோம். எதிர்காலத்தில் ஒரு மனிதனுக்குத் தரும் விஷேயமாக மாறி விடும். இப்போது நாம் நிழலார்க்கிறுந்து வாழ்ந்தன் செய்வதாய் வைத்துக் கொள்வோம். வாழ்ந்தனன் தான் நம் இலக்கு என்று முடிவு செய்து விட்டோமானால், அடுத்தது நாம் எப்போ அங்கே போய்ச் சேருவோம்? அது முதல் நாம் தொடர்ந்து அடைய வேண்டிய நினைத்துவண்ணம் இருக்குமோ? இருக்கிறது என்பது வேறு விஷயம். அதனால் அவசரப்படக் காணணம் ஏதுமில்லை. இந்த மனநிலையால் நாம் பயணத்தை உட்சாகமாக அனுபவிக்க மாட்டோம். பயணம் ஒரு ரசிச்சலாக மாறி, நாம் ஆப்போது சேருவோம் என்று ஆகிவிடும். வாழ்க்கையில், ஒரு இலக்கை நிர்ணயிக்காதீர்கள். ஒவ்வொரு பயணமும் அனுபவிக்க வேண்டியது ஒன்று. பாதையும், பயணமும் தான் வாழ்க்கை. சந்திக்கின்ற மனிதர்கள், கிடைக்கும் அனுபவங்கள், சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையால் அல்லாமல் நீங்கள் வாழ்க்கைப் பாதையில் எடுத்துக் கொள்ளின்ற விஷயங்கள் எல்லாவற்றையும் அனுபவியுங்கள். பாதை மற்றும் பயணம் இரண்டுமே சந்தோ தாஷமானதாக இருக்கும்போது, எந்த இடத்தைச் சென்று அடைந்தாலும் அது சரியானதாகவே இருக்கும். வாழ்க்கைக்கு ஒரு நோக்கம் வைத்துக் கொள்பவருக்கு வாழ்க்கை இடையூறாகிறதாள் தோன்றும். தத்துவவாதிகள் வேறு வேலையில்லாமல் வாழ்க்கைக்குப் பல போலி நோக்கங்களை உருவாக்குகின்றனர். தத்துவவாதிகள் மனிதர்களைக் குழப்புகிறார்கள். ஞானிகள் பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து, வழினத்து, புத்தியை விழிப்படைய வைக்கிறார்கள். வாழ்க்கை நம்மை வழிநடத்த அனுமதித்தால், வாழ்க்கையை வரைவேறோமானால், நாம் ஒவ்வொரு நிமிடமும் அனுமதித்தால், சந்தோஷப்படுகிறோம். நிகழ்காலத்தில் வாழ்கிறோம். கடவுள் போல் நம் சக்தியை உணர்கிறோம். புருஷார்த்தா வாழ்க்கைக்கு நான்கு அர்த்தங்களைத் தருகிறது. 'தர்மம்' என்பது சரியான நடத்தை அல்லது குணநலன். புத்தர் இதைப் போதித்தார். 'அர்த்த' என்பது நம் தேர்ந்தெடுக்கும் வாழ்க்கைப் பாதையில், பயணத்தில் நம்மை நிலை நிறுத்திக் கொள்ள சேமிக்கும் பொருள் சார்ந்த விஷயங்கள். 'காமம்' என்பது நம் புலன்களின் மூலம் நாம் இந்தப் பயணத்தில் அனுபவிக்கும் இன்பங்கள். இவை நம் நினைமையின் சிக்கலான சுருக்கங்கள். இவற்றின் ஈ இவற்றின் தவையால் தெற்றவாறு உணராத் தேவையில்லை. ஆனால் இவற்றைப் பிடித்து, பாதையை மறந்து, பயணத்தை முழுமையாக அனுபவிக்கத் தவறிவிடாதீர்கள். 'மோட்ச' அல்லது விடுதலை என்பதான் வாழ்க்கையின் இறுதி அர்த்தம். இது எதிர்பார்ப்பு, ஆசை, பேராசை, பயம், ஆகசியின் மீதான பற்று இவற்றிலிருந்து விடுதலை பெறுவதே. பற்றற்ற தன்மையும், எதிர்பார்ப்பு அற்ற தன்மையும் நம்மை விடுதலை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் என்ற புரிந்து கொள்ளுங்கள் நம்மை ஆனந்தத்தால் நிரப்பும். இங்கே, கிருஷ்ணர் நாம் எப்படி. வாழ்க்கையை வாழ்ந்தால் அது அர்த்தமுள்ளதாகும் என்பதைச் சொல்கிறார். அவர் சொல்கிறார் 'நல்லது அல்லது சத்தம்' என்பதும் குணம் எது சரி எது தவறு என்று புரிந்து கொள்ளும் தன்மை ஆகும். நாம் உடலால், மனதால், புலன்களால் என்ன செய்தாலும், பற்று அல்லது ஆசையிலிருந்து விடுபட்டு மோகத்தைச் செய்தால், அது 'சத்த்வ' குணமாகும். கேள்வி: ஸ்வாமிஜி, நீங்கள் சொன்னீர்கள், எது சரி தவறு என்ற பாகுபாடு நம் மனதில் தான் உள்ளது என்று. கிருஷ்ணர் என்னமக்கு சரி, தவறு பற்றிய சரியான 'சரி அப்டச் சொல்கிற்கள்?' என விசாரித்தற்கு, 'சரன் பிறந்த தன்மை வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவன் என் தந்தை. எனவை நிலை நிரூமாக உடல், பொருள், ஆவி இணைத்தையும் செயல்படச் செய்வார். வெற்றிக்கு பழிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு புரிதல் தேவை என்று சொல்கிறார் என்று விளக்க முடியுமா? சரியான ஆன்மீக நோக்கில் பார்த்தால், பிரபஞ்ச விதிப்படி, சரி, தவறு என்பது பற்றிய பாகுபாடு எதும் இல்லை. கடவுள் உட்கார்ந்து கொண்டு தீர்ப்பு அளிப்பது கிடையாது. இயற்கையும் சரி, கடவுளும் சரி கணக்கு எதும் பதிவு செய்து வைத்துக்கு கொள்வது இல்லை. ஒரு குணமுடைய சரி, தவறு என்பது பற்றிய கருத்து நம்முடைய சரி, தவறு என்பதற்கு அப்பாற்பட்டவர். இருந்தாலும், அன்றாட வாழ்க்கையில், நடைமுறையில் சமூகவிதிகள், எல்லைகள் நாம் என்ன செய்யலாம் கூடாது என்பதற்கு வழிகாட்ட வேண்டி எற்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த வழிமுறைகளைப் பின்பற்றுவதால் நம் சமுதாயத்திலும் சரி, வெளியிலும் சரி வாழ்முடியாது. கிருஷ்ணர் கீதை முழுவதுமே, திசாரி நடைமுறை வாழ்க்கையில் சமூக செயல்களைப் புறக்கணிக்காமல், பிரபஞ்சத்தோடு இசைந்து வாழ சொல்லி அறிவுறுத்துகிறார். அவர் காட்டடுக்குச் சென்று எல்லையற்ற ஒன்றை அடைவதற்கு மட்டுமில்லை. நமக்கும் சேர்ந்தே சொல்கிறார். அவர் அருள்சென்றுகச் சொல்லும் அறிவுரை நம் எல்லாருக்கும், மாணவர், கல்வியாளர், குடும்பத்தலைவர், வியோபாரி இப்படி அனைவருக்கும் பொருந்துகிறது. அதனால் அவர் நடைமுறை மற்றும் ஆன்மீகம் இரண்டையும் பேசுகிறார். அவர் நம்மை அதித ஆன்மீகத்துக்கு (கிரியாயோகத்தில் குண்டலினி யோகத்தின் மூலம்) எடுத்துச் செல்கிறார். அவர் நம் எப்படி நம் தினசரி வாழ்க்கையைக் கொண்டே ஆன்மீகத்தில் உயர்ந்து, தன்னை அறியவேண்டும் என்பது பற்றி அறிவுரை கூறுகிறார். அதற்காக, நாம் சரி எது தவறு எது என்று அறிந்து நம் உடல், மனம், புலன்களை அதற்கேற்ப வழிநடத்தி, பற்றிலிருந்தும் எதிர்ப்பிலிருந்தும் விடுபட வேண்டும். இந்த வழியில் செல்லும்போது, நாம் நம் தெய்வத்தன்மையோடு இசைந்து விடுகிறோம். இருந்தாலும், அறிவுரையின் இன்னொரு பகுதி, அவர் நம் வாழ்க்கைக்கும் அப்பாற்பட்ட வற்றில் வைத்துள்ள அக்கறை. நாம் இந்த வாழ்க்கையில் என்ன செய்கிறோம் என்பதுதான் நம் உடல் அழிந்தபின் என்பதை முடிவு செய்கிறது. நாம் என்ன செய்கிறோமோ அது நம்மைத் தொடர்கிறது. நம் செயலின் தீவிரம் மற்றும் விளைவு (கர்மா) நம்மை எல்லா பிறவிகளிலும் மரணம் தோடர்கிறது. நம் இப்போதைய மனஅமைப்பு (வாசனை) தான் அடுத்த பிறவிக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டு அது அச்சில் நாம் திரும்ப உருவாக்கப்படுகிறோம். நாம் என்ன செய்கிறோமோ என்ன நிலைக்கிறோமோ, என்ன ஆசைப்படுகிறோமோ அதுவாகவே ஆகின்றோம். அதனால்தான் குருமார்கள், ரிஷிகள் வழிமுறைகள் உருவாக்கி வைத்துள்ளார்கள். அவர்கள் காட்டிய வழிமுறைகள் தான் ‘கிரமா’. உண்மையான பொருளின் படி தர்மப்படி வாழ்வது என்பது அவரவர் இயல்பான ஆசை மற்றும் இயல்புப்படி (வாசனை மற்றும் கர்மா) வாழ்வதே! இந்த பிறவி எடுப்பதே இந்த வாசனைகளும் கர்மங்களையும் அனுபவிப்பதற்கு தான். ஒருவரின் தாமத்தைக் குறைப்படுத்தப் படே அவர் இதை செய்கிறார் தீர்த்துவிட்டு அனுபவித்துக்கொள். ஒருவரின் தர்மத்தை உண்மையான விதுப்பதை அடையும் நோக்கத்தே தாடு, ஆசை அச்சமின்றி, ஆசை எதிர்ப்போர்ப்பு இன்றி இருப்பதே வாழ்க்கையை வாழத் தகுந்ததாக ஆக்குகிறது. அது பயணத்தை ஆன்ந்தமயமானதாக்கும். மராஹா, நாம் எது சரி, எது தப்பு என்ற பாருபடாமல், உடல் மற்றும் மன எதிர்ப்போர்பும் முயற்சித்தால், நாம் ரசஸ்* அல்லது உணர்ச்சிகளில் சிக்கிக் கொள்கிறோம். அதனால்தான் வியோபார்கள் பெரும்பால் சமூகத்துக்கு எதிரானவற்றில் ஈடுபடுகின்றனர். செல்வத்தை அடைகின்ற முயற்சி, மேல்நிலை அதிகாரிகளின் மனதைக் குழப்பி, எது சரி எது தவறு என்ற எல்லைக்கே காடு அவர்களுக்குத் தெரிவாகத் தெரியாதபடி ஆக்கிவிடுகின்றது. நாம் செய்கின்ற பெரிய காரியங்கள் தான் நமக்கு மிகவும் உகந்தவை என்று எண்ணி, அதை ஆழ்ந்த உணர்ச்சிப் பூர்வமான பற்றதலோடும், பலனைப் பற்றிய எதிர்ப்போடும் நாம் எண்ணிக் கொண்டால் அப்போது நம் அறியாமையாகிய இருளில் அல்லது தமஸில் இருக்கின்றோம். 814 இருந்தாலும், வருடம் போராடினார். கவருக்கு இப்போது தான் வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போது தான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பன்தான் எங்களுக்குத் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிறைவேற்ற உடல், பொருள் ஆவி அனைத்தையும் செவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். மாராக, நாம் எது சரி, எது தப்பு என்ற பார்க்கமாலின் உடல் மற்றும் மன எதிர்ப்போர்பும் எதிர்ப்போர்போடும் முயற்சித்தால், நாம் ரசஸ்* அல்லது உணர்ச்சிகளில் சிக்கிக் கொள்கிறோம். அதனால்தான் வியோபார்கள் பெரும்பால் சமூகத்துக்கு எதிரானவற்றில் ஈடுபடுகின்றனர். செல்வத்தை அடைகின்ற முயற்சி, மேல்நிலை அதிகாரிகளின் மனதைக் குழப்பி, எது சரி எது தவறு என்ற எல்லைக்கே காடு அவர்களுக்குத் தெரிவாகத் தெரியாதபடி ஆக்கிவிடுகின்றது. நாம் செய்கின்ற பெரிய காரியங்கள் தான் நமக்கு மிகவும் உகந்தவை என்று எண்ணி, அதை ஆழ்ந்த உணர்ச்சிப் பூர்வமான பற்றதலோடும், பலனைப் பற்றிய எதிர்ப்போடும் நாம் எண்ணிக் கொண்டால் அப்போது நம் அறியாமையாகிய இருளில் அல்லது தமஸில் இருக்கின்றோம். 815 இருக்கின்றன. நாம் முதலில் நம்மை உருமாற்றம் செய்து கொள்ள வேண்டும். பிறகு அந்த வெளிச்சத்தில் மற்றவரை அழைத்துச் செல்லவேண்டும். ஒவ்வொருவரும் சத்தியமுடை உள்வாங்கி உருமாற்றம் அடைய வேணும். அப்படியில்லாவிட்டால் அது ஆன்மீகம் என்ற பெயரில் அதிகாரம் செய்வது, கட்டுப்படுத்துவது மட்டுமே! உண்மை என்றால் நாம் நம் எதிர்பார்ப்பு மற்றும் பற்றுதல்களை விட்டுவிட்டு வளர்ச்சியடைய வேணும். நாம் நம்மைச்சுற்றி ‘தவறான நிழல்கள்’ என்று எண்ணப்படும் சில விஷயங்கள் நடக்கும் போது, இவை கெட்டவை நடக்க என்று என்னுங்கள் நாம் மகிழ்ந்து நம்மால் செய்யக் கூடாது என்றும் இருந்தாலும் அதில் ஒன்றுவில்லை என்று. அப்படி இருந்தாலும் கூட நமக்குத் தெரியும் அதில் இருக்கும் இருக்கும் என்று. நமக்குத் தெரியும் பிரபஞ்ச சக்தி மின்னல் போல் வெளி செய்யாது என்றாலும் கட்டாயம் அது திரும்பக் கொடுக்கும் என்று அதனால் நாம் தொந்தரவுகளுக்காக மாட்டோம். இது சாத்வீக நிலை. இது நம்மை, அதாச் சரிசெய்ய நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்வதிலிருந்து தடுக்கவில்லை. நம்மால் என்ன செய்ய முடியுமோ அதைச் செய்ய வேணும். ஆனால் நாம் தான் சரி செய்யவே என்று எண்ணிக் செய்யலாம் கூடாது. அதுபோல் சரியான வார்த்தை ஆக இருக்குமானால், இது நம்மை அகங்காரத்தோடும், பற்றுதலோடும் இணைத்துவிடும். நாம் செய்யும் பற்றுதலும் இல்லாமல் வெளி செய்யும் புத்திக்கசித்ததனம் பெற்றுவிட்டால், பிரபஞ்ச சக்தி நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்வதற்கு நமக்கு என்ன அதிகாரம் எல்லாம் தேவையோ அவற்றைத் தரும். இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் வேலை கிடைத்தபின்பு அவர் தம்வெது‌த்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போது‌தான் பணத்தின் எங்களுக்குத் நீங்கள் கேட்கலாம் எது சரி அல்லது தவறு என்று எப்படி நாம் தெரிந்து கொள்ள முடியும்? இது சரியான கேள்வி ‘தனுசாலி யோக கூத்தா’ சரியான வாழ்க்கை முறைக்கு ஐந்து விதமான நியமிகள் மற்றும் ஒழுக்கங்கள் வகுத்து வைத்திருக்கிறது. அவை சத்த்யா - சத்தியம் அஹிம்சா - மற்றவர்க்குத் தீங்கு செய்யாமை, அஹிம்சை, 816 அபிரிக்ஷுரா - எளிமையாக வாழ்தல், அஸ்தேயா - மற்றவருடையதை அபகரிக்காது இருத்தல், பிரம்மச்சரியா - யதார்த்தத்தில் வாழ்தல் இவற்றை நாம் வழிகாட்டிகளாக நம் எண்ணங்கள் வார்த்தைகள், செயல்களுக்கு எடுத்துக் கொண்டால், நாம் சரியான பாதையில் செல்கிறோம். நாண் இது ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் மனிதனுக்கு பேசலாம். துறவிருந்தவசமாக இங்கே அந்த அளவு நேரம் இல்லை. நாம் இம்மைய யாத்திரையில், என்னுடன் வருபவர்கள் ரிஷிகேஷில் கங்கைக்க் கரைப்போராதில் ஒரு வ்ராஜ வேலாம் செய்வோர்கள். அப்போது அவர்கள் இந்த ஜந்து உறுதிகளையும் எடுத்துக் கொள்வார்கள். நான் தரும் காயியுடையும், புனித நூல் அணிந்து கொள்வார்கள். நான் அவர்கள் இதைப் பின்பற்றுகிறார்களா என்று பார்ப்பதில்லை. ஆனால் அவர்கள் சொல்வார்கள் இந்த உறுதிமொழிகள் அவர்கள் பயணத்தை இனிமையான அனுபவமாக்குவதாக. புலன்களின் தவறான நம்பிக்கை 18.36.37 மேலும் இப்போது என்னிடமிருந்து கேள், அர்ச்சனா! மூன்று விதமான இன்பங்கள் பற்றி. ஒருவர் ஆன்மீக சாதனையால் அநுபவிக்கும் இன்பம் எல்லாவிதமான துக்கங்களையும் மறையச் செய்கிறது. முதலில் விஷமாகவும் இறுதியில் அமுதமாகவும் தோன்றும் இன்பம் தன்னைப் பற்றி அறிதலில் வருகிறது. மேலும் அது நல்ல தன்மையில் இருக்கின்றது. 18.38 புலனின்பங்கள் முதலில் அமுதமாகத் தோன்றிப் பின் இறுதியில் விஷமாக மாறும். அவை உணர்ச்சியமயான தன்மையில் (ரஜஸ்) இருக்கின்றன. இருபத்தைந்து வருடம் ‘கடன் இப்படிச் சொல்கிறார்?’ என்று வியோந்ததற்கு, ‘நான் பெரிய ஆனாக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தாத்தா. கனவை திருமாற உடல், பொருள், உயிர் இணைத்துயை செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வற்றிக்கு ஆண்களின்தார். 817 18.69 முதலிலிருந்து கடைசிவரை போலியானதாகவே உள்ள இன்பம், துக்கம், (ச சாம்பல், குற்பனையால் ஏற்படும் இன்பப் அறியாமையால் வருவது. 18.40 இன்|கேயும் சரி, வேறு எந்த கிரகத்திலும் சரி, யாரும் இந்த இயற்கையின் மூன்று தன்மைகளிருந்து விடுபடுவதில்லை. ஏற்கனவே திருஷ்ணர் மூன்று குணங்களின் பாதிப்பு புத்தியில் எப்படி ஏற்பட்டது அது நம் யெலை வயவிலைக்கிறது என்று சொல்னார். இப்போது நாம் எப்படி நம் நடத்தைக்கேற்ப பதில்விக்கிறோம் என்று சொல்கிறார். திருஷ்ணர் சொல்கிறார், ஆன்மீக சாதனை நல்லதன்மையில் உள்ளது. அது முதலில் சிரமமாகத் தோன்றும். விஷம் போல் இருக்கும். இருந்தாலும் அது இறுதியில் உயிரை அளிக்கும் அமுதமாக மாறும். புலனின்பங்கள் உணர்ச்சிகளிலிருந்து வருகின்றன. அவை முதலில் அமுதமாகத் தோன்றி, விஷமாக மாறுவதைக் காண்கின்றன. தாமஸிக நிலையில், ஒருவர் தூக்கம், சோம்பல், மற்றும் குற்பனையில் இருப்பதாக உணர்கிறார். ஒவ்வொரு மனிதனிலும் இதில் எதாவது ஒரு நிலையில் இருக்கிறார்கள். மனிதர்கள் மட்டுமின்றி தேவர்கள்தன்மை கூட, நன்மைவட வளர்ச்சியடைந்தவர்கள் கூட இதே மூன்று நிலைகளில் உள்ளார்கள். யாருமே இதிலிருந்து இந்த இயற்கையின் குணங்களிருந்து தப்ப முடியாது. குருநாதர் எவ்வளவு அழகாக நாம் புலன்களால் ஏமாற்றப்படுவது குறித்துத் தொகுத்துக் கூறுகிறார்! ஆன்மீக சாதனையைத் தொடங்குவது எளிதல்ல. வேத பாரம்பரியத்தில், குருவாலப் பள்ளிகளில் சிறு வயதில் முதல் குழற்றைகள் ஆன்மீக குழம்பில் வளர்க்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் சிறு வயதிலேயே மணம், புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தவும், தனக்குள் நோக்கவும் கற்றுக் கொண்டார்கள். அவர்கள் அவர்களது குருநாதரின் உதாரணங்களிருந்து புலனிடைத்ததைவிடப் பெரிய இன்பம் உள்ளது என்று புரிந்து கொண்டார்கள். அது அவர்கள் குறித்த அறிந்தது. 'குஷன் அப்படிச் சொல்வீர்களா?' என விசாரித்தற்கு, 'நான் பெரிய ஞானி வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே நான் கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிழலாகக் கடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செயல்வித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உதவினார். இன்றைய காலக் கட்டத்தில், இந்தக் கல்வி முறை நடைமுறையில் சாத்தியமாக இல்லை. முகலாயப் படையெடுப்பினாலும், பிரிட்டிஷ் ஆக்கிரமிப்பாலும் வேத கலாச்சாரம் அதுவும் முதலியமாக குருகுல பாரம்பரியம் அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. இது தற்செயலாக நடத்தப்பட்டது. அது இட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டது. ஒரு இட்டமிடப்பட்ட சதி. ஒருங்கசிப் இந்துக்கனை முஸ்லிமாக மாறச் சொல்லி, மாறாதவர்களைக் கொன்றுவிட ஆணையிட்டார். அவர்களுள்ளிருந்தவர்க்குக் கொல்வதைவிடும், மதமாற்றம் செய்வது அவர் மத்துக்கு ஒருவரை அதிகாரிப்பது மேலானது என்று நம்பினார். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் குருகுலக் கல்விமுறையான் இந்தியாவின் பண்பு புத்திசாலித் தனத்துக்கு ஆணிவேர் என்று எண்ணுபிடித்து அதை அழிக்கச் செய்யக்கூட அப்போதுதான் தாங்கள் ஆளுமடியும் என்று. இன்று நமக்குள் பெரும்பாலு படித்த இந்தியர்கள் உள்ளனர். ஆனாலும் இவர்களுக்கு நம் வேத பாரம்பரிய பற்றிய அறிவு இல்லை. அவர்கள் சடங்குகள் எல்லாம் அறிந்தமற்றவை என என்னுகிறார்கள். இத்த தத்துவங்கள் மற்றும் கல்வியாளர்களும் நம் கலாச்சாரம் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளாமல் இது இந்த போக்கை ஆதரிக்கின்றனர். நாம் இந்த சடங்குகளையும் ஆன்மீகத்தையும் இணைத்துக்கும் அறிவை முழுமையாகச் செய்யப்படும் போது ஆன்மீகத்துக்கு அடிப்படையாக உள்ளான. நாம் நம் புலன்களின் இன்பத்தின் பின்னால் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறோம். நாம் 'ரஜஸ்' தன்மையில் உள்ளவரை வேறும் உடல்களின் மூலம் ஏற்படும் புலனின்பங்கள் தாம் நமக்கு முக்கியமாகத் தெரிகின்றன. 'தாமஸ்' குணத்தில் நாம் அறியாமையில், இருக்கிறோம் என்பதை அறிந்துகொள்வது கூட இல்லை. புலன்கள் மிக சக்திவாய்ந்ததை. அவை தாம் நாம் வெளியுலகத்தை அறிந்து கொள்ளும் சன்னல்களாக உள்ளன. அவற்றை நாம் இன்பத்தைத் தேடி ஒடுவதும், இருபத்தைந்து வருடம் இமெரிக்காவில் வேலை கிடைத்தமன்றால் அவர் ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கையை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வார். அவருக்கு அப்படிதான் நேரம் கிடைத்தது. இது பந்தான் என்கன்று தெரிந்து... 'குஷன் அப்படிச் சொல்வீர்களா?' என விசாரித்தற்கு, 'நான் பெரிய ஞானி வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிழலாகக் உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செயல்வித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உதவினார். இருபத்தைந்து வருடம் இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். இமெரிக்காவில் வேலை கிடைத்தமன்றால் அவர் ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கையை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வார். அவருக்கு அப்படிதான் நேரம் கிடைத்தது. இது பந்தான் என்கன்று தெரிந்து... துன்பத்தைக் கண்டு விலகி ஓடுவும் பழக்கப்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம். உடல் இன்பம், மனதுக்கு இன்பம் தந்து அதனால் உணர்ச்சிப் பூர்வமான திருப்தியை ஏற்படுத்துகின்றது. ஒருமுறை நாம் மனதால் இன்பத்தை உணர்ந்ததை அதை திருப்பித் திருப்பி என்ணிப்பார்த்து அனுபவிக்கிறோம். நம் கடந்தகாலம் நம் எதிர்காலத்துக்கு முன்னோடிதியாக இருக்கிறது. பற்றுகளும், எதிர்பார்ப்பும் நம்மைத் தூண்டி செயல்பட வைக்கின்றன. நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையை விழிப்புணர்வோடு வாழ்ந்தால் நீங்கள் இந்தப் பற்று மற்றும் எதிர்பார்ப்பு இவற்றைல் ஏற்படும் போலியான கனவுகள் கற்பனைகளில் சிக்கிக் கொள்ள மாட்டீர்கள். ஒரு சிறிய கதை: ஒரு மூன்று வயது சிறுவன் கர்ப்பிணியாய் இருந்த தன் அத்தையைப் பார்த்துக் கேட்டார். 'உன் வயிறு ஏன் இத்தனை பெரிதாய் இருக்கிறது?' அதைச்சொன்னார். 'நாளொருகுழந்தையை வைத்திருக்கிறேன்' அந்தப் பையன் ஆச்சரியத்தே தாடு கேட்டான், 'அது நல்ல குழந்தையா?' அதை சொன்னார், 'ஆமாம். அது நல்ல குழந்தைதான்' அந்தப் பையன் அதிர்ச்சியடந்து கேட்டான். 'அப்படி என்றால் நீங்கள் ஏன் அவனை சாப்பிட்டுவிட்டீர்கள்?' அடிக்கடி நம் வாழ்க்கையில் புலன்களின் வழிநடத்துதலால்நாமும் தவறான முடிவுகளுக்குத் தள்ளி விடுகிறோம். நாம் மற்ற மாறி துன்பம், மற்றும் இன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டே இருக்க முயற்சி செய்கிறோம். இரண்டுமே வெறும் மாயைதான். இருவண்ணர் 'தாமச' நிலையில் உள்ள ஒருவரைப் பற்றி இன்னும் ஆழமான உள்நோக்குப் பார்வையோடு விவரிக்கிறார். அவர் தாமச குணத்தில் உள்ள ஒருவராப் பற்றி அவர் ஒரு போதைக்கு அடிமையானவரைப் போன்றவர் என்கிறார். 'ரஜச' குணத்தில் உள்ளவராவது இப்போதைக்கு அனுபவித்துவிட்டுப் பின்னால் துக்கப்படுகிறார். ஆனால் தமசில் இருப்பவர்க்கு இன்பம் என்பது இல்லவே இல்லை. அவர் தான் துன்பத்திலிருந்து கட் தெரிந்தாலும் துன்பப்படுகிறார். அந்த அளவு ஆழமாக அவர் தவறான நம்பிக்கையில் இருக்கிறார். அதனால் அவர் தன் துன்பத்தையும் அடுத்தவர்க்குத் தந்து விடுகிறார். அடுத்தவர்க்குத் தவறிழைக்கிறோம் என்று உணராமலேயே. தமசிக் மனிதர்கள் தலைவர்களாக ஆனால் இப்படித்தான் நடந்து கொள்கின்றனர். கேள்வி: ஸ்வாமிஜி, கல்வி நமக்கு எல்லாவற்றையும் அலசிப்பார்த்து பிரச்சனைகளை ஆராய்ந்து ஒரு முடிவு எடுக்கக் கற்றுத் தருகிறது. ஆனால் நீங்கள் என்ணிப்பார்ப்பதை விட்டுவிடச் சொல்கிறீர்கள். பிறகு கல்வி கற்பதன் பொருள் என்ன? உண்மை என்ணிப்பார்ப்பதால் அடையப் பட முடியாது. சிந்தித்தல் ஒன்றைப் பற்றிய ஒரு கருத்து அல்லது கொள்கையை அடைவதற்கு வேண்டுமானால் பயன்படக்கூடும். உண்மையை அறிய அதனால் முடியாது. சிந்திபது முடிவு பெறும்போது தான் உண்மை உணரப்பட முடியும். அதாவது நாம் முழுக்க முழுக்க அமைதியாகி நின்று, முழு விழிப்புணர்வு நிலைக்குச் சிறிதும் எண்ணங்களோ இல்லாத நிலைக்கு செல்லும்போது மட்டுமே உண்மையை அறிய முடியும். அதனால் தான் வெகு சிலரே இந்த இருபது உண்மையை அடை கிறார்கள். பலர் முயற்சி செய்துள்ளார்கள். பலர் போராடியுள்ளனர். பலர் ஆசைப்பட்டுள்ளனர். எல்லாம் ஒன்றே! எல்லோருமே மனதால் த்திரிக்கிறார்கள். மனதால் மிக அழகாகப் பல கற்பனை வலைகளைப் பின்ன முடியும். ஆனால் உண்மையைத் தரமுடியாது. குழந்தைகள் அப்படியித்தால் சிந்திக்கிறார்கள். அவர்கள் புத்தகங்கள் எல்லாவற்றிலும் படங்கள், வண்ண வண்ண தோற்றங்கள் இருக்கும். ஒன் என்றால் குழந்தைகள் வார்த்தைகளை விட, படங்களில்தான் அதிக ஆர்வம் காட்டுவார்கள். மெதுமெதுவாக, வரா வரா, படங்கள் குறைகின்றன. அவர்கள் கல்லூரியில் முதுநிலைப் பட்டம் பெறும்போது, படங்கள் முற்றிலும் மறைந்து வார்த்தைகளுக்கு மாறி விடுகின்றார்கள். எண்ணிப் பார்த்தல் என்பது கனவு காணுதலின் சற்றே வளர்ச்சியடைந்த, கொஞ்சம் மேம்பட்ட நிலை. அவ்வளவுதான். அது மேலும் வெளிப்புறமாக, கணிதமயமாக, அதிக தத்துவமயமானது. ஆழமாகப்போர்த்தால், இரண்டும் ஒரே செயல் முறையதான். படங்கள் மூலமாக சிந்தித்தாலும் வார்த்தைகள் மூலமாக சிந்தித்தாலும், இரண்டும் ஒன்றுதான். ஒரு வித்தியாசமுள்ளை. பழமையான மொழியான உத்தரணத்துக்குச் சினமொழி போன்றவை எல்லாம் படம் போல்ற வடிவத்தில் எழுதப்பட்டன. அவற்றுக்கு எழுத்துக்கள் இல்லை. அவைதாம் மிகப் பழைய மொழிகள். அவைதாம் முதலில் தோன்றிய மொழிகளாக இருக்க வேண்டும். அவற்றில் அன்னும் பழைய ஆரம்ப நிலை மனதின் படிவம் உள்ளது. உத்தரணத்துக்கு, அவர்கள் சொல்கிறார்கள். சண்டை என்பதை சினமொழியில் சொல்ல வேண்டுமானால் அவர்கள் ஒரு குறைக்கடியில் இரண்டு பெண்கள் உட்கார்ந்திருப்பது போல் படம் சித்திரிக்கப்படுகிறது. அதாவது ஒரு மனிதன் இரு மனைவிகள். சிந்தித்தல் என்பதற்கு அதற்குரிய எல்லை உள்ளது. மிகப்பெரிய குறைபாடு என்னவெனில் அது சுற்றி சுற்றிப் போகும். ஆனால் மையத்தை அடைவதில்லை. எது உள்ளதோ அதுவே உண்மை. நாம் அதை உருவாக்க முடியாது. அதைப்பற்றி நாம் எண்ணிப்பார்க்க முடியாது. அது எற்கனவே இருக்கிறது. நாம் அதைப் பார்க்க வேண்டும். அவ்வளவுதான். நாம் உண்மையைப் பற்றி எண்ணிப்பார்க்க முயற்சி செய்யதால், தவறவிட்டுவிட்டோம். ஏனென்றால் அதற்கு ஒரு முழு, ஆக்ரமிக்கப்படாத, விழிப்புணர்வு தேவை. தியானத்தின் மொத்த செயல்முறையிலேயே முழு விழிப்புணர்வாக மாறுதல்தான். அதில் கலவுகள் இல்லை. எண்ணங்கள் இல்லை. வெறும் அமைதியான விழிப்புணர்வு மட்டும் தான். அதில் இடையூறு செய்யவோ, தடை செய்யவோ எதுவுமில்லை. குறுக்கிட்டே வா, எடுத்துக் கொள்ளவோ எதுவுமில்லை. அப்படிப்போல் நாம் என்ன இருக்கிறோமோ அதைப்பற்றி அதுவாக சத்தியா, இறுதியான உண்மை. உண்மை தெரியசாலிகளுக்கு மட்டும்தான். மிகப்பெரிய தெரியமானமன 'சறன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்தற்கு, 'சறன் பெரிய ஆனாக கெளிறுமேலே, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவ கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிறைமாற்க உடல், செயொருள், இவி அனைத்தையும் செவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உழ்கமனித்தார். செயல் என்பது மனதை விடுவதுதான். என் என்றால் அதைத்தான் நாம் மிகப் பெரிய பொக்கிஷமாகக் கருதுகிறோம். அதைவிட்டப் பெரிய எதையும் நமக்குத் தெரியாது. கல்வியில் இன்னும் நம் மனதைத் தரிகிரது. கல்வி என்பது நம் மனதின் செயல்பாட்டை கட்டுப்படுத்தும் செயல்முறை தான். நாம் நம் வாழ்க்கையின் மூல்றில் ஒரு பகுதியை இந்தக் கல்விக்காக அர்ப்பணிக்கிறோம். ஆனால், அதுதான் நம் மிகவும் மதிப்பு வாழ்க்கையில் எல்லா என்று நினைக்கிறோம். இருந்தப அந்த குழந்தைத்தன தத்தளைய அடைய முடியாது. இரும்ப அந்த சக்தியையும் பலத்தையும் நாம் அடைய முடியாது. நம் வாழ்க்கையின் மிகவும் மதிப்புள்ள நேரம் ஒரே ஒரு இலக்குக்காக, ஒரே நோக்கத்தோடு செலவிடப்படுகிறது. அது நம் மனதை கட்டுப்படுத்துவதே! அதனால் ஒருநாள் யாராவது அதை 'விட்டுவிடுங்கள்' என்று சொல்லும்போது, நமக்கு அது இயலாத விஷயமாகத் தோன்றுகிறது. அது, அந்த மனதை நாம் பெறம்போட்டுட்டு, பல வருடப் பயிற்சி, தேர்வு, இன்னும் நாம் கற்றதன் எல்லா பெருமையும் சிறமங்களுக்குப் பிறகே அதை அனுபவித்துகிறோம். ஆனால் குருநாதர் சொல்கிறார், 'அதைவிட்டுவிடுங்கள்' அவர் சொல்கிறார். 'அது வெறும் குப்பைதான்'. குருநாதரின் நோக்கம், நாம் நம் சொந்த மனதை விட்டுவிட்டு நமக்கு உதவுவதுதான். மிகவும் அசாத்திய துணிச்சல் வேண்டும் இந்த இருபத்தைந்து வருடப் பயிற்சி, படித்தம், பி.ஹெச்.டி. மற்றும் பி.எச்.டி. முதலானவற்றையெல்லாம் விட்டுவிட. நிச்சயமாக அசாத்திய தைரியம் வேண்டும். மொத்த அறிவியலையும் முடிவில் அது இருந்தபோதும் கற்றுத்தான் ஆகவேண்டும். பட்டறிவின் பிடியை இழுத்து, நாம் கற்ற அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, ஆகிவிட்டோம். அதுதான் உண்மையை அறிய தேவைப்படுகிறது. எதுபற்றியும் தெரியாமல் இருப்பதுதான் உண்மையை அறியத் தேவையாப் உள்ளது. என் என்றால், கள்ளபம் கற்பமற்றவர்களால் தான் அதை உணரமுடியும். கற்றுக் தேர்ந்தவர்கள் அதைத்த விட்டுவிடுகிறார்கள். அறிந்தவர்கள், கற்றவர்கள் 'என்' என்றே கேட்கிறார்கள். உண்மையான தேடுதல் உள்ளவர்கள் 'எப்படி' என்று கேட்கிறார்கள். 'சறன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்தற்கு, 'சறன் பெரிய ஆனாக கெளிறுமேலே, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவ கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிறைமாற்க உடல், இவி அனைத்தையும் செவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உழ்கமனித்தார். இதுதான் சுவாசின் வழி. என்ன? என்று உட்க்க் கூடாது. ஆனால் அதற்கு நிச்சயம் மிகப் பெரிய தயாரிப்பு வேண்டும். ஆனந்தம் புத்தசாலித்தனத்தால்தான் அடைய முடியும். துன்பம் அடைய புத்தசாலித்தனம் தேவையில்லை. யாருக்கும் எரிதாக துக்கப்பட முடி கிறது. அதனால்தான் அதிகம் துன்பமயமான மனிதர்கள் உலகத்தில் உள்ளனர். மக்கள் கேட்கின்றனர், ‘நாம் என் அதிகம் ஆனந்தமான மனிதர்களைப் பார்ப்பதில்லை’. மிக எளிய காரணம், வெகு சிலரே மட்டுமே தங்கள் புத்தசாலித்தனத்தை செயல்பட அனுமதிக்கிறார்கள். மற்றவர்கள் அறியாமையில் வாழ முடிவு எடுக்கிறார்கள். புத்தசாலித்தனத்துக்கு ஒரு பிரச்சனை எப்போதுமுண்டு. நாம் புத்தசாலிகளாக இருந்தால், நமக்கு எப்போதும் ஒரு தொல்லை இருக்கிறது. நம்மைச் சுற்றி புத்திசாலிகளில்லாதவர்கள் இருப்பார்கள். அவர்கள்தான் பெரும்பான்மையோடு இருப்பார்கள். அவர்களோடு நமக்கு எந்தத் தொடர்பும் இருக்காது. நாம் தனிமையில் இருப்போம். அவர்கள் நம்மை அதிகமாக செய்வார்கள். அவர்கள் கருத்துக்களை நம்மீது திணித்து நம்மை அதற்கு கீழ்ப்படிய வைப்பார்கள். நம் கணித்துக் கொள்வதை அவர்கள் மாட்டார்கள். அந்தக் கூட்டம் நம்மையும் அந்தக் கூட்டத்தில் ஒருவராக ஆக்கி விடுவதும் நம் புத்தியை அதற்கு அடிமையாக்கிவிட இருப்பும். அந்தக் கூட்டம் எதை நம்புகிறதோ, அதையே நம்மையும் பின்பற்றச் சொல்லும். அது கம்பூனிசமனாலாவும், கிறிஸ்துவமதமானாலும் இந்துமத்ததையோ, அல்லது இஸ்லாம் மதமானாலும் சரி, அது நம்மையும் நம்பவைக்க பிரச்சாரம் செய்யும். விஷயங்கள் ஒன்று. இந்தக் கூட்டம் நம்மை எல்லா அர்த்தமற்ற மூட நம்பிக்கைகள், கருத்துகள் மூட்டாள்தனம் எல்லாவற்றுக்கும் நம்மைத் தலையாட்ட வேண்டும் என்று விரும்பும். பல நுற்றாண்டுகளாக கிறிஸ்தவ ஞான பூமியைச் சுற்றுவதான நம்பிக்கைக்காகப் போராடியது. மாறாக நம்பியவர்களைக் கொன்று குவித்தது. இப்போது நம் திருப்பிப் பார்த்து யோசிக்கிறோம் எப்படி லட்சக்கணக்கான மக்கள் அதுபோன்ற விஷயங்களை பல நூறு வருடங்களாக நம்பமுடியும் என்று. அது அந்தக்கூட்டத்தின் மூலிருந்தபயம்மற்றும் அந்தக்கூட்டம்கையாளக்கிய வன்முறையின் மேலும் இருந்த பயத்தால்தான். இந்தக் கூட்டம் நாம் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறது. அதுதான் மக்களின் புத்தசாலித்தனம் அழிக்கப்படுவதற்கு மூலகாரணம். புத்தசாலித்தனம் அழிக்கப்படும்போது நாம் ஆனந்தத்தை அறிய முடியாது. குழந்தை வளர வளர, அதன் இயல்பான புத்தசாலித்தனம் பறிக்கப்படுகிறது. அது கற்பிக்கப்படுகிறது. தெரிப்படுத்தப்படுகிறது. எல்லா விஷயங்களும் அந்தக் குழந்தைமேல் புகுத்தப்படுகிறது. அது வளர்த்த பெரிய மனிதனின் ஆவதற்குள் அது தன் எல்லா புத்தசாலித்தனத்தையும் இழந்துவிடுகிறது. அவனின் வாழ்க்கை துக்கமயமானதாகிவிடுகிறது. இருபத்தைந்து வருடம் போராடாநாய். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஒப்பவேட்டுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பந்தான் எங்களுக்குத் தெரிந்தது... ‘சருன் அப்படிச் சொல்லவில்லையே?’ என விளித்தற்கு, ‘சநாதன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென்று சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தாயை. கனவை நிறமாக்க உடல், பொருள், தாவி அனைத்தையும் செலவழித்த எனைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உதவமலித்தார். ஒரு அறியாமை நிறைந்த மனிதனால் தான் என்ன செய்கிறோம், என் செய்கிறோம் என்று அல்லது நாம் எங்கே போகிறோம் என்று புரிந்துகொள்ள முடியாது. அதனால் தன் முடியில் (மகதில்) அவர் தன் அடைத்து வைக்கப்பட்ட புத்தசாலித்தனத்தை விடுவிக்க வேண்டும். அதற்குப்பிறகு ஆனந்தம் எளியது. அது வெறும் பக்க விளைவுதான். உபபொருள்தான். நாம் நம் புத்தசாலித்தனத்தை அறிந்துவிட்டால், நாம் உடனடியாக ஆனந்தம் பொங்குவதை உணர்வோம். ஆம். புத்தசாலித்தனத்தையும் ஆனந்தத்தையும் கொன்றுவிடுவானால், அந்தக் கல்வியினால் எந்தப் பலனும் இல்லை. எல்லாரையும் ஒப்புக் கொள்ள வைப்பதற்காக உருவாக்கப்படும் கல்வி பயனற்றது. ஆபத்தானது. அது உற்சாகத்தை ஊற்று செய்கிறது. 18.41 ஆர்க்குனா, பிராமணர்கள், சத்திரியர்கள், வைசியர்கள், மற்றும் சூத்திரர்கள், அவர்கள் தம் இயல்புகேற்ப செய்யும் தொழில்களின்படி பிறிக்கப்படுகிறார்கள். 18.42 பிராமணன் என்பவரின் இயல்பு அமைதி, ஒழுக்கம், எளிமை, சகிப்புத்தன்மை, நேர்மை, அறிவு, ஞானம், மற்றும் கடவுள் நம்பிக்கை. 18.43 சத்திரியர்களின் தன்மை, வீரம், வேகம், உறுதி, திறமை போன்ற தளராத மனம், தலைமைப் பண்பு, தாராள மனம். 18.44 வைசியர்கள் உழவு, மாடு வளர்த்தல், வியாபாரம் முதலியவற்றில் திறமையாக இருப்பவர்கள் மிகவும் நல்லமுறையில் பணி செய்தவர்கள் கூத்திரர்கள் ஆவார்கள். 18.45 ஒருவர் தன் வேலையில் மிகுந்த சிரத்தையோடு இருந்தால் அதில் அதி உயர்ந்த நிலையை அடையலாம். படிக்காதவர்களும் இந்த சுலோகத்தை வேத கலாசாரத்தைப் பழித்துக் கூறப் பயன்படுத்தி விட்டார்கள். 18.46 ஒருவர் கடவுளுக்கான தன் கடமையைச் சரிவர செய்வதன் மூலமும், எந்தக் கடமையிலிருந்து எல்லா உயிரினங்களும் தோன்றியதோ, யாரால் இந்த மொத்த பிரபஞ்சமும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளதோ தா அன்ந்தக் கடவுளை வழிபடுவதன் மூலம் ஒருவர் மிக உயர்ந்த நிலை அடைகிறார். 18.47ஒருவர் மற்றவருடைய நடத்தையைச் செய்யும் போது (அவர் அதை முழுமையாகக் கெடுப்பதால் இருப்பதை விட) மற்றொருவரின் நடத்தையைக் கொள்வதே, மற்றவர் சரியாக நடப்பதற்கு வழிவகுக்கிறது. (ஒருவரின் தர்மப்படி அவருக்குக் கிடைக்கப்படுவதைக் காட்டிலும்) தன்மை, பாவம் என்று சொல்லப்படுவதோ பாதிக்கப்படுவதில்லை. 18.48 எல்லா வேலையிலும் சில குறைபாடு இருக்கின்றது. நெருப்பு புகையால் குழப்பப்படுவதுபோல. ஒருவர் தன் இயல்பினால் எடுத்துக் கொள்கிற வேலையை விட்டுவிடக் கூடாது, அந்த வேலை முழுக்க முழுக்க தவறுகளால் ஆனது என்றாலும் கூட. 'சிரேயான் ச்வதர்மோ விகுண பரதம் ச்வனுஷ்டிதம்' என்கிறார் கிருஷ்ணர். மிகவும் கற்றுத் தேர்ந்த கல்வியாளர்கள் இந்த சுலோகத்தின் வரிகளை மிகவும் தவறான முறையில் பொருள் கூறிவிட்டார்கள் மற்ற செய்யுள்களோடு ஒப்பிடுகையில் படிக்காதவர்களும் இந்த சுலோகத்தை வேத கலாசாரத்தைப் பழித்துக் கூறப் பயன்படுத்தி விட்டார்கள். சிலர் இந்து சாதிப் பாகுபாட்டை நியாயப்படுத்தப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். மற்றவர்கள் கீதையையும் கிருஷ்ணரையும் விமர்சித்து, இவர் எப்படி கடவுளாக முடியும்? இது எப்படி கடவுளின் வார்த்தையாக முடியும் அவர் அப்படி ஒரு சாதிப் பிரிவினையை எப்படி அங்கீகரிக்கிறார்? என்று குறை கூறுகின்றனர். முழலில் ஒருவர் எப்படி சாதிப் பிரிவு ஏற்பட்டது என்றும் பிறகு அது வேறாகப் பிரிந்து கொள்ளப்பட்டு விட்டதை எண்ணும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். எந்த கலாசாரத்தில் குருகுல பாரம்பரியத்தில் சிறிய குழந்தைகளின் பொறுப்பில் விட்டுவிடுவார்கள். பெரும்பாலான குருமார்களுக்கும் திருமணம் நடந்து அவர்கள் சொந்தக் குழந்தைகளும் இருக்கும். இப்படித்தான் அர்ச்சுனன் மகன் அவக்ரோதனார். எல்லா குழந்தைகளும் அவர்கள் புத்திசாலித்தனத்தை விழிப்படையச் செய்யும் காயத்ரி மந்திரம் 7 வயதில் கற்றுத் தரப்பட்டார்கள். 14 வயது வரை அப்படி பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது. அவர்கள் ஆண்மை முன்னேற்றத்தைப் பார்த்து அவர்கள் எந்த மேற்கொண்டு பயிற்சி எடுக்க வேண்டும் என்று குருமார்கள் முடிவு செய்வார். அவர்களுக்கு எந்தும் ஆண்மை அனுபவம் இருக்கிறதா என்றும் அந்தக் குழந்தையின் வாழ்ச்சியைப் பார்த்து, பின் அந்தக் குழந்தையின் ஜாதகத்தையும் ஒரு வழிகாட்டுதலாக வைத்து குழந்தையின் குணம், நடத்தை இவற்றைப் பார்த்து, அந்தக் குழந்தையைக் கல்வியாளராக, தலைவர்களாக, வியாபாரத்தில், அல்லது பணியாளர்களாக ஆக்கப்பட்டார்கள். அதற்கேற்ப பயிற்சியும் அளிக்கப்பட்டது. இதில் அவர்கள் பிறப்பிற்கு எதும் முன்னுரிமை எல்லாம் தரப்படவில்லை. உண்மை. ஒரு கல்வியாளின் குழந்தை, அந்த தீனர்கள் மற்றும் சயலிருப்பம் இவற்றிலிருந்தால் கல்வியாளராக ஆகும். வாய்ப்பு அதிகம். இது ஒரு கட்டாயமாக எடுத்துக் கொள்ளப்படவில்லை. அப்படி இருந்தால், துறவிகள், ஒரு பிராமணர் மகன் பரிவர்த்தனாக ஆகியிருக்க முடியாது. கல்வியாளர்கள், கல்விக்கும் ஆர்வம், கடவுள் நம்பிக்கை அறிவு இருபத்தைந்து வருடம்