19. அத்தியாயம் - 18 எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டுச் சரணடைபவர்கள்

‘நான் என்னுடையது இவற்றைத் தவிர சரணாகதி செய்வதற்கு வேறொன்றுமில்லை. இருப்பினும் கிருஷ்ணா, சரணாகதிசு எப்படி இருபத் தைத்து வருபத் தானோ அமரிக்கவில் எனக்கு வேலை கிடைத்துப்பறுதான் அவர் ஒப்பவேட்டார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதான நேரம் கிடைத்தது. அதன் பின்னான எங்கருக்கு

எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சரணடைந்து விடுங்கள்.

இதுவான பகவத்கிதையின் கடைசி அத்தியாயத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள கருத்து. அதுமட்டுமல்ல, மொத்த பகவத்கிதையின் சாரமுமே இதுவான். மேலும், காலங்காலமான எல்லா ஆன்மீக குருமார்களின்அடிப்படையான உபதேசமும் இதுவான்.

கிருஷ்ணர் மிக அழகாகக் கீழ்க் கண்டவாறு முடிக்கிறார். பகவத்கிதையை

‘சகல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சரணாகதி செய்துவிடு’ அழகாக அவர் சொல்கிறார்.

‘சுவாமி அட்படிஷ் சொல்வீர்களா?’ என விசாரித்தற்கு, ‘சுவாம் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என் சிறுமையைப் பற்றிக் கவலை கண்டவர் என் தன்மை களவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செயல்ழித்து என்னைப் பக்கம் வைத்தார். வெற்றிக்கு ஈட்கமளித்தார்.

சர்வதர்மான் பரித்யாஜ மாயேக ம் சர நாம் வ்ரஜ

அகம் த்வ சர்வ ப பேப்யோ மோக்ஷயிஸ்யாமி மா சுகா

தர்மம் என்று எதை நீ தெரிந்து வைத்திருக்கின்றாயோ, வாழ்க்கை என்று எதைப்புரிந்து வைத்திருக்கின்றாயோ, அத்தனையையும் விட்டுவிடு. எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சரணாகதி ஆகி விடு. உனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், வெறுமே உன்மையில் படறிவதான தவிர வேறில்லை. அவை எல்லாம் வெறுமனே நீங்கள் அறிந்ததைத் தானே தவிர உண்மையில் அனதப் பற்றியது அல்ல.

உண்மையில், ஞானமும், சத்தியமும் இரண்டுமே அறியாதவற்றைப் பற்றியதுதான். அவ்வளவுதான். நமக்குத் தெரிந்த எதுவும் நம்மைத் தவிர இருந்த சத்தியத்தை நோக்கி எதுத்தச் செல்வதில்லை. நம் மூளை சார்ந்த அறிவு, நாம் எதைப்பற்றி மிகுந்த பெருமை கொள்கிறோமோ அந்த அறிவு, உண்மையில் நம்மைக்குத் தெரியாதபடி நாம் அறிந்துகொள்ளாதபடி மறைத்து வருகிறது.

பிரபஞ்ச தத்துவவாதி ரீன் டெஸ்கார்டஸ் சொல்கிறார். ‘சனால் சிந்திக்கிறேன், ஆதலால் உயிரோடு இருக்கிறேன்’. அவர் ஒரு மனிதரல்ல. அவரின் எண்ணங்களாலும் மனதினாலும் சுயிர் வாழ்ந்தார் என்பதில் எந்த சந்தேகமுமில்லை எப்படி. இருந்தாலும், மனம் என்பது உயிரோடு இருப்பதற்கான அளவுகோல் அல்ல.

நாம் என்னவாக இருந்தாலும் நம் எண்ணங்களை வைத்து ஒன்றுமே செய்யமுடியாது. நாம் நம் எண்ணங்களுக்கு அப்பற்பாட்பட்டவர்கள். நம் எண்ணங்கள் மட்டுமே நம்மைக் கட்டுப்படுத்தியது என்றால் நாம் வெறும் ஒரு உடல் சார்ந்த என்றும் மட்டுமே இருப்போம்.

மிருகங்களுக்கு மனதினைப் போன்ற குணம்மையான நுண்ணறிவு உள்ளது. அவற்றை மனிதனைப் போல மனதைக் கற்பனைகளால் நிறப்பிக் கொள்ளாமலே, இயற்கையோடு ஒட்டி வாழ்கின்றன.

‘இருபத்தைந்து வருடம்’

‘கடன் அப்படச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்தற்கு, ‘கடன் பெற்று ஜீவிக்க வேண்டுமென, எந்த சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிறைமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் பழிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஈட்கமனித்தார்.

ஒரு சிக்கமோ அல்லது புலியோ, பசிக்கும்போது மட்டுமே மரத்துமே இரையைக் கொள்வின்றது. பசிக்கும்போது மட்டுமே உணவு உண்ணுகிறது. களைப்பாயிருக்கும்போது மட்டும்தான் தூங்குகிறது. எந்த ஒரு விலங்கும் உணவைச் சேமித்துவைப்பதில்லை. வீணில்லாத ஒன்றிரண்டு இருக்கலாம். அதுவும் இயற்கையின் வீப்படிதான் எந்த விலங்கும் உடல் பருத்து துண்டாக இருப்பதில்லை.

மனிதர்கள் சிந்திக்கிறார்கள். அதுதான் பிரச்சனைக்கிரியதாகிறது. நம் ரிஷிகளும் முனிவர்களும் பிரேருஞ்ச தத்துவவாதி ‘டெஸ்கார்டஸ்’ கூற்றை மறுக்கிறார்கள். அவர்கள் சொல்கிறார்கள்,சுமனதை அதாவது சிந்திப்பதை விட்டுவிட்டால், நீங்கள் விழிப்படைந்து விடுவீர்கள். உங்கள் முழு சக்தியையும் உணர்வீர்கள், ‘ என்று ஆதிக்க சங்கராச்சாரியார், மிகச் சிறந்த தத்துவவாதி. இதை மிக அழகாக எடுத்துச் சொல்கிறார். அவருடைய எல்லாமேகமே “நன்மை தரும் சாஸ்திரங்களில் அவரைப்பற்றி உண்மையாக விளக்கவேண்டுமானால், சங்கரர் தன் உடல்,மனம், புலன்கள், உணர்ச்சிகள் மற்றும் உறவுகள் எல்லாவற்றையும் மறுத்து துறந்தார். இப்படி துறந்ததன் மூலம் தன் உள்ளிருக்கும் தெய்வீசத்தன்மையை உளக்குத்து அழகாகவும் துணியோடும் அறிவிக்கிறார்.

புரிந்து கொள்ளுங்கள். நாமெல்லாம் ஆன்மீக அனுபவத்துக்க்காகக் காத்திருக்கும் மனித உருவத்தில் இருக்கும் ஆன்மீக இருப்புகள். நம் ஆற்றல் சக்தி அளப்பரியது. நம் புத்திசாலித்தனம் எல்லையற்றது. ஆனால் நம் பட்டறிவோ வரையறைக்குட்பட்டது.

அறிவு மூன்று வகைப்படுத்து.

முதல் வகை அறிவு, நம் மூளை சார்ந்த மனம் சார்ந்த அறிவு. இது நம் மனதினாலும், பட்டறிவினாலும் பெறப்படும் அறிவு. வெறும் கல்வி அறிவுதகவல்கள் மூலம் பெறப்பட்ட அறிவு. கணிதம், அறிவியல், மருத்துவம் இவை இந்த வகையில் நம் இந்த வகையைச் சார்ந்தது. நம் பிற்கால உர்பவும் என்று நம்புகிறோம். ஆனால் இந்தயில் இத்தனை அறிவுக்குப் பிறகும் நாம் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. துன்பத்திலிருக்கிறோம் என்று உணர்ந்து ஆச்சரியப்படுகிறோம். இந்த வகையான அறிவை நாம் அறிப்படுத்த அதிகப்படுத்த, மேலும் அதிக தொந்தரவுக்கு

‘கடன் அப்படச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்தற்கு, ‘கடன் பெற்று ஜீவிக்க வேண்டுமென, எந்த சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிறைமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் பழிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஈட்கமனித்தார்.

‘இருபத்தைந்து வருடம்’

இரண்டாவது வகையான அறிவு, நாம் மூலல் வகை அறிவைப் போல் கற்றுத் தர முடியாது. இதை நாம் கற்றுக் கொள்ள மட்டுமே முடியும். படைப்புக்கிறன் இந்த வகை அறிவுக்கு அடிப்படைத் தேவை. பாடல், நாட்டியம், கவிதை, எழுத்தில் இவை எல்லாம் இந்த வகையில் அடங்கும். இவற்றிற்கு நாம் புத்தகத்தில் படித்து அதன் மூலம் கற்றுக் கொள்ள முடியாது. இது வெறும் தகவல் சகரிப்பதால் மட்டும் பெறமுடியாது. நாம் கவனிக்கும் வண்ணங்கள் வேண்டும். அனுபவமாக அதன்பின் வெளிப்படுத்தப்படவேண்டும். வெறும் மூளை மற்றும் அறிவு மட்டுமல்லாமல், இதயம் மற்றும் உணர்ச்சிகள் இதில் கலக்கவேண்டும். இது இதயம் சார்ந்த அறிவு. மனம் சார்ந்த அறிவு மட்டுமல்ல. அதைவிட மேலானது.

மூன்றாவது வகையான அறிவு நம் இருப்பிலிருந்து வெளிப்படும் உயர்ந்த அறிவு. இது ஒரு ‘இருப்பிலிருந்து மற்றொரு இருப்பிற்குக் கொண்டு போகின்றது.

இந்த வகை அறிவை ‘ஆஹா’ என்று சொல்லுபடியான அனுபவம் என்றே சொல்லலாம். இது மிக அதிசயமாக எப்போதாவது நிகழ்வது. மிகப் பெரிய கண்டுபிடிப்புகள், சாதனைகள் எல்லாம் இந்த வகை அறிவின் சார்ந்தது. இந்த அறிவு தான் ‘அறிவு’ எனப்படுவது. இது அறிப்பூர்வமான பரிமாற்றமோ, உணர்ச்சிப்பூர்வமான இணைப்போ ஆகாது. இருப்பழிலேயான அறிவானது மூளை சார்ந்த அறிவு, இதயம் சார்ந்த அறிவு, இவை இரண்டும் சேர்ந்தது மட்டுமல்லாமல் இதையும் தாண்டிய அறிவு.

கடவுளைப் பற்றிய அறிவும், இதைப்போல் மூன்று வகைப்படுத்தப்படலாம். பகவத் கீதையின் தொடக்கத்தில் நாம் ‘சாஸ்திரங்கள், ஸ்தோத்ரங்கள், குஷ்திரங்கள்’ என்பதைப்பற்றிப் பார்த்தோம். சாஸ்திரங்கள் என்பது மூளை நீதியான பட்டறிவு.

ஆழாக்கிரோம்

இதை நாம் படித்துப் புரிந்துகொள்வதால், இந்த அறிவை நாம் பெறமுடியும். ‘ஸ்தோத்திரங்கள்’ என்பவை இதய நீதியாகவும், பக்தி மூலமாகவும் புரிந்து கொள்ளலாம்.

‘குஷ்திரங்கள்’ எனப்படுபவை, இருப்பின் மூலம் அறியப்பட வேண்டியது. உள்ளமைத்திற்குச் செல்வதற்குத் தேவையானவற்றை நடப்பங்களால் பெறலாம்.

கடவுளைப் பற்றிய அறிவு கூட எவனும் மூளை சார்ந்த, மனம் சார்ந்த அறிவாக மட்டுமே இருக்குமானால், அதுவும் பந்தத்தைத் தான் ஏற்படுத்தும். எல்லோரால் நாம் கடவுளைப் பற்றி அறிந்திருப்போமே தவிர நாம் கடவுளைப் பற்றி அறிந்திருப்போமா? கடவுளை அறிந்திருக்கமாட்டோம். புரிந்து கொள்ளுங்கள். கடவுளைப் பற்றி அறிதல் வேறு. கடவுளை அறிதல் என்பது வேறு.

நாம் எல்லாவற்றையும் சரணாகதி செய்து விடும்போது, நம்பிடம் கடவுளைப் பற்றி நாம் தெரிந்து கொண்டது இருக்காது. அந்த கருத்து எதுவும் நம்மிடம் இல்லாதபோது நாம் கடவுளை அறிவோம். அப்படி இல்லாவிட்டால் நாம் கடவுளைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்வோமே தவிர, உண்மையாக கடவுள்தான் என்பது என்பதைப்பற்றித் தெரிந்திருக்க மாட்டோம்.

வார்த்தைகளால் கடவுளை விளிக்கவோ, விவரிக்கவோ முடியாது. எந்த ஒரு விளக்கமும் வெளிப்படுத்தும், கடவுளைப் பற்றிய அனுபவத்தை நோக்கி நம்மை எடுத்துச் செல்லது. மாறாக, அது எல்லா வெளிப்பாடும் விளக்கமும் மறைந்துவிடும்போதுதான் நிகழ்கின்றது உணரப்படுகிறது. ஜென் ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். ‘நிலவை ஆகுவதையது வெறும் சுட்டிக்காட்டும் விரல் நிலவை சுட்டிக்காட்டும் கருவா மட்டுமே’ அதுபோல் கடவுளைப் பற்றிய எந்த ஒரு வார்தையும், வெறும் சுட்டிக் காட்டி, நினைவூட்டப் பயன்படுத்தப்படும் கருவா மட்டுமே.

மதங்கள் எல்லாமே கடவுளைப் பற்றித்தான் போதிக்கின்றன. கடவுளை எப்படி அறிந்து கொள்வது என்று போதிக்கவில்லை. எல்லா போதன வகுப்புகளும் நாம் கடவுளை அறிந்து கொள்ள உதவவில்லை. மதங்கள் கடவுளைப் பற்றிச் சொல்லி நமக்குள் ஆசையையும் அச்சத்தையும் தான் விதைக்கின்றன.

இருப்பின்று

வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓம்பெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேர்ம் கிடைத்தது. அதன் பின்னொன் எனக்குத் தெரிந்தது…

‘சுன்ன் அப்படிச் சொல்கிறார்கள்?’ என விசாரித்தற்கு, ‘சுன்ன் பெரிய ஞானி வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே குணு கண்டவர் என தத்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், செவழித்து என்னைப் பாழிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உச்சமளித்தார்.

இருபத்தைந்து

வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓம்பெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேர்ம் கிடைத்தது. அதன் பின்னொன் எனக்குத் தெரிந்தது…

எத்தனை மதங்கள் மக்கள் ஞானமடைவதற்கு உதவுகின்றன? மாராக, சாரித்திரத்தில் சொல்லப்படுகின்ற எல்லா போர்களும் மனிதகுலத்துக்கு எதிராக நிகழ்ந்ததப்பட மதங்கள்தாம் காரணமாய் இருந்துள்ளன. மதங்களின் பெயரால்தான் அத்தனை சண்டைகளும் நிகழ்ந்துள்ளன. (மதத்தைத் பறப்படுதற்காகவும், பாதுகாப்பதற்காகவும்) வடக்கணக்காரண மக்கள் பலியாகி உள்ளனர்.

எல்லா மதப் பிரிவுகளனும், மதங்கள் தங்களுக்களை குறியிடுகளைத் தளித்தலியாகக் கொண்டதால் நிகழ்ந்ததுது. மதங்கள் அழிவையும் மரணத்தையும் தான் நிகழ்த்தியுள்ளதே தவிர ஞானத்தை அவ்ல்லை.

ஒரு வரை ஒருவர் கொல்லவோ, கட்டாயப்படுத்தவோ மாற்றவோ போதிக்கவில்லை. எந்த ஒரு ஆன்மீக குருவும் மதத்தின் பெயரால் வாழ மாற்றவோ போதிக்கவில்லை. அப்படி இருந்தால், அவர்குருவே அல்ல.

எல்லா நம் மனசு சிறந்த ஆன்மீக குருமார்களும் நம்மை உண்மையான உயர்ந்த விழிப்புணர்வு நிலைக்கு எடுத்துச் செல்லும்போதுதான் இயக்கத்தோடு பூமிக்கு வருகிறார்கள். நம் தனி விழிப்புணர்வை மலர்த்தி அதனுள்ளும் நாம் இந்த பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வில் ஒரு பகுதி என்பதை உணர்த்துவதே அவர்களின் நோக்கம். நாம், நான் என்ற உணர்வு நிலையிலிருந்து “உன்” நம் என்ற உணர்வு நிலைக்கு நகர்வேண்டும் என்பதை நம்மைப் புரிந்து கொள்ளச் செய்வே.

அறிவுறுத்திய சத்தியங்களை அவர்வர்கள் புரிந்து கொள்ளும்படிக்கேற்ப புரிந்துகொண்டு, அதன் பலனாய் வன்முறையை புகுத்திவிட்டனர். மனிதர்களை ஒருங்கிணைக்கும் ஆன்மீகம் தழைப்பதற்குப் பதிலாக, மனிதர்களுக்குள் அன்பைப் பரப்புகிறது. மாராக மதமோ வன்முறையைப் புகுத்துகிறது.

புரிந்து கொள்ளுங்கள்: ஞானமடைதல் ஒரு பிரசு. நாம் அதை அடைய என்ன விதமான முயற்சிகள் எடுத்திருந்தாலும் சரி. அது ஒரு பொருட்டே அல்ல. ஒரு காளில் நின்று பல நாறு வருடம் தவம் செய்திருக்கலாம். ஆயிரக்கணக்கான வருடங்கள்

பட்டினி கிடந்திருக்கலாம். தியானமோ, யோகமோ செய்திருக்கலாம். இது எல்லாமே ஒரு ஒற்றை ரூபாய் கொடுத்து லாட்டரி டிக்கெட் வாங்குவதற்கு சமமம் தான். அதற்குப் பதிலாக நம் திரும்ப பெறுவது ஒரு உண்மையான பரிசு. நாம் என்ன செய்தாலும் அது நம்மை எப்படி கனவுக்கும் அப்பால் எடுத்துச் செல்லும்?

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்,

செல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சரணடைந்து விடு', என்று சரணாகதி என்றால் என்ன அர்த்தம் என்று நாம் முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த வார்த்தையே மனிதர்களை பயமுறுத்துகிறது. ஒற்றை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும், நாம் அடைய நினைக்கும் எதையும் இந்த வாழ்க்கையில் போகிறோம். வேறு சரியான வார்த்தை இல்லாததால் இந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறோம்.

முதலில் நாம் ஒன்றை உணர வேண்டும். சரணாகதி செய்ய, அர்ப்பணம் செய்ய நம்மிடம் விலைமதிப்புள்ள எதுவும் இல்லை. நம்மிடம் எதோ இருப்பதாக நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் நம்மிடம் எதுவும் இல்லை. நாம் வெறுமனே கண்களைத் திறந்து, பார்த்து எல்லாம் தெய்வீகம் என்பதை உணர வேண்டியதான். அதுதான் பிரபஞ்சம். நம்முடையது என்று நிலைபெற்று எதுவும் உண்மையில் இல்லை. 'நான்' என்பதும் 'என்னுடையது' என்பதும் எல்லாம் உண்மையற்றவை. இதை நாம் புரிந்து கொள்ளும் கண்ணமே நாம் சரணாகதி செய்து விடுகிறோம். அந்த கண்ணமே நாம் புரிந்தும் கொள்கிறோம்.

நாம் 'என்னுடையது' என்று எதையாவது சொல்லும்போது, அது சட்டப்பூர்வமாக நம்முடையதாக இருக்கலாமே தவிர, பிரபஞ்ச இருப்பு ரீதியாக அல்ல. சட்டப்படி நாம் ஒரு துண்டு நிலத்தைக் கையகப்படுத்தி வேலி போட்டு 'என்னுடையது' என்று சொல்லிக் கொள்ளலாம். ஆனால் இயற்கைக்கு அல்லது பிரபஞ்ச இருப்புக்கு அது தெரிந்திருக்க அல்லது பிரபஞ்ச இருப்புக்கு அது தெரிந்திருக்க ஒரு குறாவளி வந்தால் அது யாருடைய உடமை என்று பார்த்து அடிப்பதில்லை. அதற்கு சட்டம் தெரியாது. குறாவளி மற்றவர் உடமையில் பாதிப்பை ஏற்படுத்த சட்டம் ரீதியாக

இருபத்தைந்தி வருடம்

சேன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என்று விசாரித்ததற்கு, 'சேன்ன் பெயரி ஞானக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு என் தந்தை. என்னை விதியோக கண்டவர் என் தாத்தா. உடல், பொருள், அவி இந்நெதையும் செயலித்து என்னைப் பழிக்க வெற்றிக்கு ஏங்கினார்.

இல்லை என்று இயற்கைக்குத் தெரியாது. பிரபஞ்ச இருப்புக்கு சட்டம் என்று எதுவும் கிடையாது.

நம்முடைய “என்னுடையது” என்ற கருத்து சமூகத்தின் சட்டங்களால் பாதுகாக்கப்படுகிறது. நிலத்தின் சட்டம் என்று எந்த வார்த்தையோ கருத்தோ இல்லை. நிலத்தைகென்று சட்டம் எதுவில்லை. சமூகத்துக்கு தான் சட்டம் எல்லாம். நிலத்தில் எப்போது வேண்டுமானாலும் பூகம்பம் / நிலநடுக்கம் தான் நடக்கலாம். இயற்கையைக் கட்டுப்படுத்த எந்த சட்டமும் போட முடியாது. நாம் ‘நான்’ மற்றும் ‘என்னுடையது’ என்ற கருத்தில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் வரை நம்மால் பிரபஞ்ச இருப்பைப் பற்றிய உண்மை எதையும் அறிய முடியாது. நீங்கள் சிலவற்றை நீங்கள் என்றும் சிலவற்றை உங்களுடையது என்ற எண்ணத்திலும் சி க்கிக் கொண்டிருப்பீர்கள்.

இருஷனர் நம்மை எல்லாவற்றையும் விடுத்து சரணாகதி அடையச் சொல்லும்போது, நம்மைக் கண்களைத் திறந்து ம் உடல் மேலும் எதிர்ப்பார்ப்புகள் என்கிற அறியாமையைப் பார்க்கச் சொல்கிறார். கண்களைத் திறந்து நீங்கள் நடத்தும் நடக்கத்தைப் பாருங்கள். (கண்ணைத் திறந்து நீங்கள் விளையாடும் விளையாட்டைப் பாருங்கள்) ஒரு விஷயம். நீங்கள் மற்றவர்களை எமாற்றுவது ஒருபுறம் இருக்க, உங்களை நீங்களே எமாற்றிக் கொள்ளாமல் இருந்தால் சரி. போகப் போக நாம் இதை மறந்துவிட்டு இந்த விளையாட்டில் நம்மை நாமே எமாற்றிக் கொள்ளத் துவங்குகிறோம்.

தயவுசெய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள். ‘நான்’ என்றோ ‘என்னுடையது’ என்றோ எதுவும் கிடையாது. புத்திசாலிகளும் கண்களைத் திறந்து உண்மையை, நிதர்சனத்தைப் பார்க்க விரும்புபவர்கள் ‘நான்’ என்றோ ‘என்னுடையது’ என்றோ எதுவும் இல்லை என்ற உண்மையை உணர்ந்து கொண்டு விழித்துக் கொள்வார்கள்.

நீங்கள் எதை ‘நான்’ என நம்புகிறீர்களோ அது உடலாக இருந்தாலும் சரி மனமாக இருந்தாலும் சரி காற்று இல்லாமல் இயங்க முடியுமா? அந்தக் காற்றை நீங்கள் உங்களுடையது என்று சொல்லிக் கொள்ளதாவது முடியுமா? நம் ஆன்மவருக்கெல்லாம் உள்ளே சென்று வெளியே வரும் அடிப்படை சக்தியான ‘பிராணன்’ நமக்குச்

சொந்தமானதல்ல. ‘பிராணன்’ நின்று விட்டால் நீங்கள் எதை ‘நீங்கள்’ என நம்புகிறீர்களோ அது மறைந்துவிடும்.

இது எப்படி இருக்கிறது என்றால், அஸ்திவாரம் என்னுடையதில்லை ஆனால் வீட்டின் முதல் மாடி வரை என்னுடையது என்று சொல்வது போல் உள்ளது. இது அத்தனையும் பிரபஞ்ச இருப்புக்கு சொந்தமானது. மொத்த உலகத்துக்கும் சொந்தமானது. இயற்கைக்குச் சொந்தமானது. ஆனால் அந்த இயற்கைக்கும் நாம் தொடர்ந்து சண்ணை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அடிப்படை அல்லது வேர் ஆூத் உங்களுக்குள் நீங்கள் நினைக்கும் ‘நீங்கள்’ உங்களுக்குச் சொந்தமானதே அல்ல.

நமக்குள்ளே சென்று வெளியே வரும் காற்று தொடர்ந்து நிகழ்வதால், நாம் அந்தக் காற்றைக் கொண்டிருக்க றோம். இந்த இயற்கையான செயல்பாட்டில் தடங்கல் எதுவுமில்லை. ஒருவேளை, கடவுள் எதாவது ஒரு ‘வேலைநிறுத்தம்’ (ஸ்ட்ரைக்) அறிவித்தார் என்றால், அப்போது நாம் இந்தக் காற்றைக் கொள்ள முடியாது. ஒரு கஷ்டம் கடவுள் வேலைநிறுத்தம் செய்தால் கூடப் போதும்.

ஆனால்கடவுள் கருணைமிக்கவர். இரக்கத்தின் இருபத்தைந்து வருடம்

கடவுள் அவர். அவர் தனது கருணையால், எ தையும் செய்வதில்லை. அதனால் நாம் வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக அடிக்கப்பட்டிருப்ப றோம். சில விஷயங்கள் நமக்குச் சட்டப்பூர்வமாக நம்முடையவை என்று ஆகிவிடுவதால் நாம் முடையவை என்ற கருத்தை மிகவும் திடமாக நம்புகிறோம். ஆனால் நாம் ‘எனது’ என்ற கருத்தை மற்றும் ‘நான்’ மற்றும் ‘எனது’ என்ற அடிப்படை எதுவும் இல்லை.

யாரெல்லாம் கண்களைத் திறந்து உண்மையை உணர்ந்து பார்க்கும் புத்திசாலித் தனம்

‘சுன் அப்படிச் சொல்வீர்களா?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுன் பெரிய ஆூனாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

‘சுன் அப்படிச் சொல்வீர்களா?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுன் பெரிய ஆூனாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு

வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.

உள்ளவர்களோா, அவர்கள் இந்த 'நான்' மற்றும் 'என்னுடையது' என்பது வெறும் நாம் என்னுடைத் துார்ந்து கொள்வார்கள். நீங்கள் எதை 'நீங்கள்' என நம்புகிறீர்களோ அது உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. எந்த குணமும் உள்ளோ செல்லும் மூச்சுக்காற்று வெளியே வாராது நின்று விடுகிறதோ, அப்போது எல்லாமே மூடித்துவிடுகிறது. 'நான்' மறைந்து விடுகிறது. அடுத்த கணம் உங்கள் பெயர் வீட்டுக்கதவிலிருந்து நீக்கப்பட்டு, சடகாட்டில் நினைவிடத்தில் பொறிக்கப்பட்டு விடும். நீங்கள் அந்த குணம் 'பிணம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. நீங்கள் நிரந்தரமாக ஒவ்வெுக்க முடியும்மோ அப்படி எடுத்துச் செல்லப்பட்டு விடுவீர்கள். அதற்குப் பின் நீங்கள் உங்களுடையது என்று நம்பியிருந்த வீடு கார் எதற்குமே பயன் இருக்காது. அதனால் நாம் எதை 'நான்' என்றும் 'என்னுடையது' என்றும் நம்புகிறோமா அவை அடிப்படை யில்லாதவை.

பலநூறாங்கில் நாம் நம்முடையது என்ற வைத்துள்ள ஒரு சிறு பகுதி நிலம் கூட, நம்முடையது இல்லை என்று சட்டப்பூர்வமான பத்திரங்களைப் பார்த்தால் (மறைப்பாகும்) நாம் வாழ்க்கையும் வெறும் காகிதத்தில் மேல் தான் கட்டப்பட்டுள்ளது. அதேபோல் நம் வாழ்க்கையும், எந்த குணம் நாம் இதைப் புரிந்து கொள்ளும் புத்தியைப் பெறுகிறோமோ, இந்த சக்தியின்மூலம் விழித்து கொள்கிறோமோ, அந்த வினாடி நாம் சரணடைந்து விடுகிறோம். சரணாகதி நமக்கு நிகழ்ந்து விடுகிறது. எந்த குணம் இந்த பிரச்சனத்தில் 'நான்' என்பதும் 'என்னுடையது' என்பதும் எடுவுமில்லை என்று புரிந்து கொள்கிறோமோ அந்த குணம் நமக்கு ஒரு பெரும் விடுதலை உணர்வு கிடைக்கிறது. நம்மைத் தொடர்ந்து காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற தேவையிலிருந்து விடுதலை வந்தும் அடைந்த உணர்வு ஏற்படுகிறது.

இந்த 'நான்' மற்றும் 'என்னுடையது' என்ற இரண்டு விஷயங்களைப் பிடித்துக் கொண்டு திரிப்பதுதான் நம் எல்லா உடல், மன வேதனைகளுக்கும் காரணம். நாம் நிலத்திற்கு வேண்டும் என்ற உணர்வுப்படும், சொந்தம் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் உணர்வும் தான் எல்லா பிரச்சனைகளுக்கும் மூலக் காரணம். மாறாக, இந்த நான்' என்றும் 'எனது' என்றும் நம்புகிற விஷயங்கள் உண்மையில் இல்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்டால், நாம் சிரித்துக் கொண்டே இருப்போம். நாம் நம்மை எப்படி ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம், நம் வாழ்க்கையை எப்படி மணற்கோட்டையாகக் கட்டி அழிக்கிறோம் என்பது புரிந்து விடும்.

ஒரு சிறிய ஜென் கதை:

பலநூறாங்கில் நாம் நம்முடையது என்று வைத்துள்ள ஒரு சிறு பகுதி நிலம் கூட, நம்முடையது இல்லை என்று சட்டப்பூர்வமான பத்திரங்களைப் பார்த்தால் (மறைப்பாகும்) நாம் வாழ்க்கையும் வெறும் காகிதத்தில் மேல் தான் கட்டப்பட்டுள்ளது. அதேபோல் நம் வாழ்க்கையும், எந்த குணம் நாம் இதைப் புரிந்து கொள்ளும் புத்தியைப் பெறுகிறோமோ, இந்த சக்தியின்மூலம் விழித்து கொள்கிறோமோ, அந்த வினாடி நாம் சரணடைந்து விடுகிறோம். சரணாகதி நமக்கு நிகழ்ந்து விடுகிறது. எந்த குணம் இந்த பிரச்சனத்தில் 'நான்' என்பதும் 'என்னுடையது' என்பதும் எடுவுமில்லை என்று புரிந்து கொள்கிறோமோ அந்த குணம் நமக்கு ஒரு பெரும் விடுதலை உணர்வு கிடைக்கிறது. நம்மைத் தொடர்ந்து காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற தேவையிலிருந்து விடுதலை வந்தும் அடைந்த உணர்வு ஏற்படுகிறது.

730

சில குழந்தைகள் கடற்கரையில் மணலில் வீடுகட்டி விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த ஒரு நான் முழுவதும் சிரமப்பட்டு, ஒரு அழகான கோட்டை, மணற்கோட்டை கட்டி முடித்தார்கள். அந்த நாளின் இறுதியில் வீடு திரும்புவதற்கு முன் அவர்கள் அதில் குழித்து அவர்களே கலைத்தார்கள். நாள் முழுவதும் எத்தனை சிரமப்பட்டு கட்டினார்களோ, அதை அவர்களே கலைத்தார்கள். அதையும் சந்தோஷமாக செய்தார்கள். கொண்டாட்டமாய் எடுத்துக் கொண்டார்கள். ஜென் குரு, பக்கத்திலிருந்து அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர் சொல்லிக் கொண்டார் 'இதுதான் வாழ்க்கை'!

ஒரு ஆசாரும் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு குழந்தை, மற்ற குழந்தை அந்த மணல் வீட்டைக் கலைக்கும் போது அழுதது. அதைப் பார்த்து அந்த மன்னன் சிரித்தார். 'சிலரு மணல் கோட்டைகளைக் கட்டுவது அழுது எத்தனை முட்டாள்தனம்'2 என்றார்.

ஜென் குரு சிரித்தார். மன்னன் அதனால் கோபமடைந்து கேட்டார் 'சுனன் சிரிக்கின்றீர்கள்? ஜென் குரு விளக்கினார், குழந்தைகளுக்காகபுதும் விளையாடுகிறோம் என்பது தெரிந்தது. ஆனால் நீங்கள் உள்ளே கோட்டைகளைக் கலைக்கவும் போது, உண்மை என்று நம்பிக் கொள்கிறீர். உண்மையில் குழந்தைகள் அறிந்தவர்களாக, உணர்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் நீ அவர்களைப் போய் முட்டாள் என்கிறாய்'2.

இதில் முக்கியமாக தெளிவுபடுத்த வேண்டிய விஷயம் என்ன என்றால், குழந்தைகளுக்குத் தாம் கட்டுவதும் கலைப்பதும் ஒரு நாடகம், விளையாட்டு என்பது புரிந்திருக்கிறது. அதனால் தான் அவர்கள் அதைக் கொண்டாடிக் கொண்டார்கள். சந்தோஷமாய்ச் செய்தார்கள், ஆனால் நாம் நம் நடைமுறை வாழ்க்கையில் இதைப் புரிந்து கொள்ள மறுக்கிறோம் என்பது தான்.

உண்மையில் நம் வாழ்க்கை ஒரு பொலி வாழ்க்கை. குழந்தைகள் வாழும் முறைதான் உண்மையான வாழ்க்கை. அவர்களில் இந்த வாழ்க்கைக்கு துவும் மதிப்பே இல்லை என்பது புரிகிறது. ஒரு நாள் கட்டுவதும் ஒருநாள் கலைப்பதும் அவர்களுக்குப் பெரிதில்லை. அதற்காக அவர்கள் அழுவதில்லை. சங்கடத்துக்குள்ளாவதில்லை. கவலைப்படுவதில்லை. ஆனால் நாம் கட்டுகிற காட்டைகள் ஆட்டம் கண்டால், நாம் தொந்தரவுக்குள்ளாகிறோம். பிரச்சனையாக எடுத்துக் கொள்கிறோம். எல்லா கோட்டைகளும் அரண்மனைகளும் என்றாவது

731

ஒருநாள் அழியக் கூடியவைதான் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்வதே இல்லை.

மொத்துமேமகத்தமாகஒரு வேடிக்கைதான். எந்த முறையில்நாம் வாழ்ந்தாலும் சரி, எத்தனை கோட் டை நாம் கட்டினாலும் சரி அது நமக்குச் செொந்தமானதல்ல என்று உணர்ந்தால் போதுமானது. நம்முடைய வெளிப்புறக் வாழ்க்கையில் நிகழ்கின்ற எந்த நிகழ்வுகளையும் நாம் பெரிதாக உள்வாங்காமல், அதனால் பாதிக்கப்படாமல், அதற்குரிய அளவுக்குமேல் அற்கு முக்கியத்துவம் தராமல் இருந்தோமானால், நமக்குள் ‘சரணாகதி’ நிகழ்ந்துவிடுகிறது.

ஒரு விஷயம் நாம் நினைவுப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டி இருக்கிறது. புலன்களின் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கும் எந்த விஷயங்களையும் உள்ள வாங்காதீர்கள். முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவைகளைக் கொண்டாடாதீர்கள். வாழ்க்கையைப் பிறவி முழிக்கின்றதும் வாழ்ந்ததாக, பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்ளடோமானால், ஒன்றை உறுதியாக நம்பலாம். அதுதான் ஆரோக்கியக் கெட்டு, உட்சாகமின்மை என்னும் வியாதி எல்லா கட்டுமீறித் தளவாடும் ஒருவித வியாத்தைதான். எப்போது நீங்கள் இந்த நாம் ‘நாது’ என்பதை ‘உன்மை’ என்று நினைக்கிறீர்களோ அப்போது உங்களுக்குள் பிரச்னையை உருவாக்கிக் கொள்கிறீர்கள். ‘அப்போதேவிட்டாலும் நமக்குள்ளுக்குள் இந்த நாம்’ என்ற உணர்வு தலைதூக்குகிறதோ, அப்போதே எல்லாம் நீங்கள் வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிச் செல்கிறீர்கள்.

நீங்கள் ‘நீ’ என்று நம்புகிறீர்களோ எதைப் பற்றிக் கொண்டிருப்பதாக நம்புகிறீர்களோ அதற்கு அடிப்படையே இல்லை. சிலநேரங்களில் உங்கள் உடலை நீங்கள் என நம்புகிறீர்கள். சில நேரங்களில் உங்கள் 5 புலன்களையும் நீங்கள் என நம்புகிறீர்கள். இதில் எதை ‘நீங்கள்’ என நம்பினாலும் அது அடிப்படையற்றதுதான்.

இதில் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும். எதை நீங்கள் ‘நான்’ என நம்புகிறீர்களோ அதன் வாழ்ச்சி பாதிக்கப்பட்டுவிடும். உங்கள் உடலை நீங்கள் ‘நான்’ என நம்பினால் நீங்கள் உடலின் வளர்ச்சியைத் தடுத்து விடுகிறீர்கள். காரணம், நீங்கள் மாற்றத் தை விரும்புவதில்லை அதேபோல் மனம்தான் ‘நான்’

நீங்கள் நம்பினால், அதனுள்ளே மனவளர்ச்சியைத் தடுத்துநிறுத்தி விடுகிறீர்கள். மனத்துக்குச் செல்லும் தகவல்களையே நிறுத்திவிடுகிறீர்கள்.

அதனால்தான் அகங்காரம் கொண்ட மனிதர்கள் அடுத்தவர்கள் கூறும் புது கருத்துக்களை வரவேற்பதில்லை. அறிவகால் எதையும் கற்றுக் கொள்ள முடியாது. ஏன் என்றால் கற்றுக் கொள்வதே அவர்களின் விருப்பத்திற்கு எதிரானதாக மாறி விடுகிறது. அவர்களுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்றும் கற்றுக் கொள்ளா தெளிவுமில்லை என்றும் நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். நீங்கள் உங்களை ‘மனம்’ என்று நினைத்தால், எதை நீங்கள் பற்றிக் கொள்கிறீர்களோ, அனைத அழிக்கிறீர்கள்.

உங்களை உங்கள்தான் நீங்கள் என்னப்பினால் அந்த அளவிற்கு நீங்கள் கொள்ள நீங்கள் அனுமதிப்பதில்லை. அந்த உடலின் வழக்கமான பணியைச் செய்ய அனுமதிப்பதே இல்லை. அதேபோல் மனத் தை நீங்கள் என நம்பினால், அதனுள் அது எதையும் பதிதாகக் கற்றுக் கொள்ள அனுமதிப்பதில்லை. எதுவும் புதிதாக உள்ளே நுழைய அனுமதிப்பதே இல்லை. அது எதையும் அழிப்பதற்கான ஒரு உறுதியான வழிமுறை.

அது ‘என்னுடையது’ என்பதற்குப் பொருந்தும் விஷயம். இது சுமுகத்தினால் உருவாக்கப்பட்ட சட்டமே தவிர, பிரபஞ்சத்தின் சட்டம் அல்ல.

அறிவியல் அறிந்த ஒரு உண்மை என்னவென்றால், நம் உடலில் உள்ள பலே காடிக்கணக்கான செல்கள் நம் உடல் - மன அமைப்பில் உள்ளன; அவற்றில் பல வடிவங்களுக்கானவை தினமும் அழிகின்றன. பல வடிவங்கள் புதிதாகப் பிறக்கின்றன. ஒரு சில வருடங்களுக்குப் பிறகு, நம் உடலில் ஒரு செல் கூட இருந்து முன்பு இருந்த செல் இல்லை. நம் உடலில் ஒவ்வொன்றும் புதிது. இதனிருந்து நமக்கு ஒரு நிரந்தரமான நாம் ‘நாம் நம்புவது போல் கிடையாது’ என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். இருந்தாலும் நாம் அந்த முத்திரையைப் பெருமையோடு சுமக்கிறோம்.

‘சசன் அப்படிச் சொல்கிறார்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘தான் பெரிய தூயாகக் கண்டவர் எ த்தைக் கொண்டவர், என சிலுவையிலிருந்தே கனவ தவர் எ த்தை திலுழாக உடல், கணவ தவர் எ த்தை திலுழாக உடல், தாவி கைத்தையும் செவ்வித்து என்னைப் புடிக் கவைத்தார். வெற்றிக்கு உற்கமனித்தார்.

‘சசன் அப்படிச் சொல்கிறார்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘தான் பெரிய தூயாகக் கண்டவர் எ த்தைக் கொண்டவர், என சிலுவையிலிருந்தே கனவ தவர் எ த்தை திலுழாக உடல், கணவ தவர் எ த்தை திலுழாக உடல், தாவி கைத்தையும் செவ்வித்து என்னைப் புடிக் கவைத்தார். வெற்றிக்கு உற்கமனித்தார்.

நாம் எல்லோருமே, ஒரு சில எண்ணுக்குவியல்கள், நம்பிக்கைகள், மதிப்பீடுகள் மொத்த தொகுப்பு தான். மொத்தமாக அவை ‘சம்ஸ்காரங்கள்’ என்று சொல்லப்படுகின்றன. இந்த சம்ஸ்காரங்கள் தான் நமக்கு பதிலாக முடிவெடுக்கின்றன. அதனால் இந்த ‘சம்ஸ்காரங்கள்’ தான் இந்த ‘நான்’ என்ற உணர்வை வடிவமைக்கின்றன.

நாம் இந்த சம்ஸ்காரங்களை எப்படி விலக்குவது, நீக்குவது என்பதற்கு பற்றி பலவிதமான வகுப்புகள், ஆன்மீக வாழ்வியல் வகுப்புகள் நடத்தி வருகிறோம். எல்லா என்றால் இந்த ‘சம்ஸ்காரங்கள்’ தான் நம்மை ஆட்டுவித்து, நாம் நம்முடைய முடிவுகளை எடுக்க வைக்கின்றன. நாம் நம் வாழ்க்கையை விழிப்புணர்வுடன் தொடும் போதும், புத்தகங்களைத்தீ தொடும் வாழ்க்கைக்குப் பதில், விழிப்புற்ற நிலையில், மெய்ம்பொருளாக வாழத் தொடங்கி விட்டோமானால், நம் செயல்கள் எல்லாம் விழிப்புற்றதாகவும், மெய்ம்பொக்கன உணர்விலே அடிப்படையில்தான் அமையும். அவை எவ்வும் பதிவாகப்படுவதிலும், தர்க்கத்துக்குக் கொள்ளும் நோக்கிலுமே அமையும். செய்கள் தகுத்துக்கொள்ளும் நிலையில் இருக்கும்போது வாழ்க்கையை நிறுத்திக்கின்ற என்ற தகவல் வாழ்க்கையை நிறுத்திக்கின்ற என்ற தகவல் ஆராய்ச்சியாளர் வெளிப்படுத்துகின்றனர். அதேபோதான், நாயும் இந்த ‘நான்’ என்பதில் கவனம் செலுத்தும்போது, வாழ்ச்சி அடைவதில்லை.

இந்த ‘நான்’ என்கிற உணர்வு ஸ்வாபாவித்தான சக்கரத்திலிருந்து வருகிறது. அங்கேதான் ‘நான்’ என்கிற உணர்வு நிலைபெற்றுள்ளது. இதுவான பதிவாகப்பட்டமை உணர்வின் உறைவிடம். இந்தச் சக்கரத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, நம் பயத்திலிருந்து விடுபடவும்வழை, நாம் இந்த நான்’ என்ற உணர்வைப் பத்திரமாகப் பாதுகாக்க வைப்போம்.

‘எனது’ என்ற உணர்வு ‘நான்’ என்ற உணர்வுக்கும் முன்னால் தோன்றகிறது. பாதுகாப்பு, ‘எனது’ என்ற உணர்வுக்கும் முன்னால் தோன்றகிறது. சிரமம், நாம் வளர்க்கப்பட்ட விதம் அப்படி. இருந்தபோதிலும் அது ஒன்றும் முடியாத காரியமல்ல.

நித்யானந்த தியானபீட வாரிசுகள், ஆசிரம பணிகளை மேற்கொண்டு செய்யும் ஆச்சாரியர்கள், மற்றும் பலரும் தங்கள் பெயரை நான் கொடுக்கும் ஆன்மீகப் பெயருக்கு மாற்றிக் கொள்கின்றனர்.

என் அப்படி மாற்றிக் கொள்கின்றனர். சில நேரங்களில் அற்பது வயதில் கூட மாற்றிக் கொள்கின்றனர். அவர்கள் சொல்கின்றனர் தங்கள் வாழ்க்கையில் முதன்மை முதல் ஒரு சுயமரியாதை விழுதுவேலையில்லாவிட்டாலும் உணர்வது புதிதாகப் பிறந்த ஒரு உணர்வு கொண்டிருக்கிறார்கள்; முதலில் மக்கள் சொன்னார்கள், பெயரை மாற்றிக் கொள்ள விரும்பும் ஆச்சாரியர்கள் கிடைப்பது சிங்கம், யானை போன்ற சுய அடையாளத்தை மாற்றிக் கொள்ள விரும்பாட்டார்கள். ஆனால் உங்களை என்னவென்றால், உங்களின் நீங்கள் உங்கள் அடையாளத்தை உண்மையாகப் புரிந்து கொண்டால், உங்கள் கடந்த கால அடையாளத்தை விட்டுவிட விரும்புவீர்கள்.

‘சுருன் அப்படிச் சொல்கிறாய்?’ என விசாரித்தற்கு, ‘சுவான் பெரிய ஞானக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிறைமக்க உடல், பொருள், ஆவி கனைத்தையும் செவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் துணிவெடுத்தார். அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பந்தான் எங்களுக்குத் தெரிந்தது…

அதேமாதிரி, நாம் நம் உடமைகளையும் அவற்றின்மேல் வைத்துள்ள பற்றையும் விட்டுவிட்டால், விடுதலையை உணர முடியும். நான் பரிவாரகத்துக்காக விட்டதைத் துறந்து வெளியே சென்ற போது, எதையும் இழந்ததாக உணரவில்லை. இன்று மொத்த உலகுமே என் வீடாக விட்டது. அதற்காக எல்லாருமே வீட்டைத் துறந்து சந்நியாசிகளாகவிட வேண்டும் என்பதில்லை. தொடர்ந்து இந்த உலக வாழ்க்கையில் இருந்து கொள்ளலாம். ஆனால் உங்கள் பற்று, கர்வனை, பேராசை, பயம் மற்றும் ஏக்கங்களை விட்டுவிடுங்கள்.

எற்கனலவே உங்களிடம் இருப்பதை விடத் தேவையில்லை. உங்களிடம் இல்லாததைத் துறந்தால் போதுமானது. மகிழ்ச்சியை அடைந்து விடுவீர்கள்.

இந்த ஒரு சூற்று பல்லாயிரம் மக்களிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்திய ஒரு செய்தி ஆகும். முதல் முதலாக அவர்கள் தம் வாழ்க்கையில் செய்து கொண்டிருந்த தவறுகளைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டார்கள். இல்லாத எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கற்பனைகளை விட்டுவிட்டுத் தமது மூலம் மற்றும் சிறிய மனிதப் புழுக்கள் கண்டு அச்சமும், குற்றவுணர்வு இவற்றை விடுதலின் மூலமும், ஒரு மகிழ்வான உணர்வுநிலையை அடைந்தார்கள்.

துறவு என்பது வெறுமே காட்டை மடித்துப் போட்டுக் கொண்டு கண்களை மூடிக் கொண்டு அமர்ந்திருப்பதில்லை. நம்ம புலன்களை எல்லாம் மூடிவிட்டால் ஞானம் கிடைத்துவிடும் என்றால், மிகவும் எளிது. நாம் வெறுமே ஒரு சத்தியில்லாத, வெளியுலகத் தொடர்பே இல்லாத அறையில் உட்கார்ந்திருப்பதால் மூடிக்கொண்டால் போதும். ஒரு வாரமோ, சில வாரமோ, ஞானடைந்து விடலாம். இது சரிப்பட்டு வரும் என்றால், எல்லா ஜெயில் கைதிகளும் ஞானிகளாகி விடுவார்கள்.

துறவு என்பது மனதின் நிலையே தவிர, உடல் சார்ந்ததல்ல. இன்னும் சொல்லப் போனால் அது மனதின் நிலை மட்டுமல்ல, அப்படியும் தாண்டிய உணர்வு நிலை. நாம் உலக வாழ்வில் இருந்து கொண்டே பொறுள்கள் மீது கொண்ட பற்று, உறவுகள் பீதுள்ள பந்தம் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, இமயமலைக்குச் சென்றாலும், கண்களை மூடியவுடன் நமக்குள்ளே இருக்கின்ற தொலைக்காட்சிப் பெட்டி விழித்துக் கொள்ளும்.

கிருஷ்ணர் கூறுகின்ற “சரணாகதி” என்பது கற்பனைகளையும் கனவுகளையும் விட்டுவிட்டு உண்மைக்கு யதார்த்தத்துக்குச் சரணடைதலாகும். ஒரே உண்மை, உண்மையான உண்மை என்றால் என்றால் நாம் இந்தப் பிரபஞ்ச சக்தியின் ஒரு பகுதியாகும். நாம் இந்தக் சூற்று விழிப்புணர்வில் ஒரு பகுதி இந்தத் தெளிவு நமக்கு இருக்குமானால், இந்த ‘நான்’ என்பது நம்மைக் கட்டுப்படுத்த வாய்ப்பேயில்லை.

பகவத்கிடை முழுவதுமே கிருஷ்ணர் ‘துறவு’ பற்றிப் பேசுகிறார். இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் சொல்கிறார். “சுகீதை என்றால் தா ஈ (கூச் எடி) அதனைப் பொருள் இயாகம் அல்லது துறவு. தா ஈ என்பதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னால் கீதா அறியப்படும்*”.

மீண்டும் மீண்டும் கிருஷ்ணர் துறவு பற்றிப் பேசுகிறார். நாம் எப்படி கர்ம பலனைத் கடவுளுக்கு அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். அதற்காக கர்மத்தை அதாவது செயல், காரியத்தையே துறந்துவிடக் கூடாது என்றும் மேலும் எப்படி எல்லா அறைவுகளையும் செயல்களிலும் அர்ப்பணித்துவிட வேண்டும் என்றும் விளக்குகிறார். நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றேதான், அது சரணடைந்து விடுதல் மட்டுமே என்று கூறி அர்ச்சுனை கடைசி நிமிடத்துக்குத் தயார் செய்கிறார்.

சரணாகதி மூன்று வகைப்படும்.

முதல் நிலை, பட்டறிவூறவ்வாக நிகழ்வது. நம் பட்டறிவைச் சரணடைய வைப்பது. இது பெரும்பாலான பட்டறிவு பூர்வமான மூளை ரீதியான மக்களுக்கு தலையில் இயங்குபவர்களுக்குச் சலபமானது. இதற்கு உங்கள் அகங்காரம் பழுத்து, முதிர்ந்து உதிர்ந்து விடத் தயாராக இருக்க வேண்டும். எத்தனைக்கு எத்தனை நம் தலைக்குள் சேர்த்து வைக்கிறோமோ அத்தனைக்கத்தனை அகங்காரத்தை அது வளர்க்கும். நம் அறிவுதான் எல்லாம் என்ற ஒரு உள்ளர்வில் மிதந்து கொண்டிருப்போம். அப்போது நாம் சரணடையத் தயாராக இருக்கிறோம்.

அந்த நேரத்தில் யாராவது வருத்து மூளை ரீதியான அறிவு வெறும் குப்பை தான் என்று நிருபித்தால், உண்மையில் முதிர்ந்த அறிவாளிகள் தங்கள் அகங்காரத்தை விட்டு விடைபெற்றுகிறார்கள். இந்த அரைக்குறை அறிவாளிகள், தம்முடைய அறிவில்லாத தம் ஏதோ உயர்வாக இருப்பதாக என்னிக் கொள்ளும் அறைக்குறை அறிவாளிகளால் உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. உண்மையான பட்டறிவால், நாம் சேர்த்து வைத்த மொத்த அறிவும் வெறும் காணல் நீர், மாயை என்று புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இது நடக்கும்போது, அந்த மனிதரால் தன் பட்டறிவை தமக்கு வழிகாட்டும் குருநாதரிடம் சமர்ப்பித்து விட முடிகிறது. நிச்சய புத்திப் பூர்வமான ஆன்மீகத் தேடுபவர்கள் மனிதனாகிறார்கள். என்னிடம் சீடர்கள் என்று வருகிறார்கள். என்னிடம் சீடர்கள் என்று வருகிறார்கள். என்னிடம் சீறி நேர்ப் செல்வதற்கு மிகவும் ஆச்சரியத்தோடு அவர்கள் சொல்கிறார்கள். தங்களிடம் கேள்விகளே இல்லை. நான் அவர்கள் ‘தன்னை அற்புதம் சொல்கிறீர்கள்?” என வினாவின்றற்கு, “தன்னைப் பெற்று தானாக வேண்டுமென்றால் சில வழிமுறைகளைக் கற்றுத் தருகிறேன். தன்னைத் திரும்பத் தேடும், பொருள், இன்பம், அறிவு, இன்பம் என்ற நான்கு வகை ஆசைகளைச் செவழித்து என்னைப் பணிந்து வாழ்கிறார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

கள்விகட்டுப் பதில் சொல்லும் சிரமம் கூட எடுத்துக் கொள்வதில்லை. யாரும் அதுபோன்ற கேள்விகட்டுப் பதில் சொல்ல முடியாது. நான் சொல்வதெல்லாம் அவர்களுக்கு இன்னும் அதிகமான வாழ்த்தைகளைத் தருகிறேன். அவர்கள் அந்தப் புதிய புதிய வார்த்தைகளோடு சிரமப்பட்டு இறுதியாகச் சரியான பதிலை அவர்களே கண்டுபிடித்து விடுகின்றனர். ஒரு சில கேள்விகளுக்கு விடைகிடைத்தும் மீதி உள்ள கேள்விகள் விழுந்துவிடுகின்றன.

நான் பதில் சொல்லும்போது, கேட்பவருக்குத் தான் பதில் சொல்கிறேன். உள் கள்விக்கு அல்ல. நான் அவருடைய இருப்புத் தன்மையைப் பார்த்து அவருக்கான தீர்வைத் தருகிறேன்.

அடுத்த நிலை சரணாகதி. இதயப் பூர்வமாக சரணடைதல். மக்கள் என்னைக் கேட்போர், நான் ஆசிரமத்திலிருந்து வெளிநாட்டுப் பயணங்களுக்குச் செல்லும்போது எப்படி என்னை நினைவுபடுத்திக் கேள்வது என்று. நான் சொல்வேன் நான் அவர்களுடைய குருவாக இருந்தால், என்னை மறப்பதுதான் சிரமமானதாக இருக்குமே தவிர, நினைப்பது அல்ல என்று. மறப்பதுதான் கஷ்டமானதொரு விஷயமாக இருக்கும்.

குருநாதரின் நினைவே உங்கள் இதயத்தை இளக்கச் செய்துவிடும். உணர்ச்சியமாக நீங்கள் மாறிவிடுவீர்கள். குருநாதர் உடல் ரீதியாக இருக்ககே வண்ணடிய அவசியம் இல்லை. அவரது திருவுப் படத்தைப் பார்க்க வேண்டிய அவசியம் கூட இல்லை. அவரைப் பற்றிய நினைவே போதுமானது. கண்களிருந்து கண்ணீர் பொங்கத் துவங்கும். இதுவான சரணடைதலின் உச்சக்கட்டம். இராமகிருஷ்ணர் சொல்கிறார்

சுடுதை உறுதியாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். எவர் ஒருவருக்கு, அவரது இஷ்ட தெய்வம் அல்லது அவர் குருநாதரைப் பற்றிய மாத்திரத்தில் கண்ணீர் பொங்குகிறதோ, அவருக்கு அதுவே இறுதிப் பிரிலியாகும், கடைசி ஜென்மமாகும்.'

ஒரு ஞானியின் வார்த்தை சத்தியம். எனவே, சரணாகதி ஒரு வளமையான, உறுதியான பாதை, விடுதலை அடைவதற்கு, ஞானடைவதற்கு. இதுவான பக்தியின்

உச்சம் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்தற்கு, 'சதான் பெரிய ஞானக வேண்டுமென, என் சிருவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை திலுமாகப் பொருள், துவி அனைத்தையும் செவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உக்கமனித்தார்.

வலிமை, சக்தியாகும். திருஷ்ணர் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார். பக்திதான் அவனர அடைய சுலபமான பாதை என்று. வேதாந்தகளைப் படிக்கவோ, பாடிக்கவோ தியான நுட்பங்கள் கற்றுக் கொள்வது பற்றியோ கவலைப்படத் தேவையில்லை. சடங்குகள் செய்யவும் தேயவில்லை. திருஷ்ணர் சொல்கிறார் 'சுல்ணை, என் மீது மட்டும் பக்தி செய்யுங்கள் நான் உங்களைப் பார்த்துக் கொள்வன்'

மூன்றாவது நிலை, இறுதி நிலையான சரணாகதி. உணர்வுப் பூர்வமாக சரணடைதல். இது நடக்கும்போது, ஞானமடைதல் நடக்கிறது. ஞானமடைதல் நடக்கும்போது உணர்வுப் பூர்வமான சரணாகதி நடக்கிறது.

மகாபாரதம் போன்ற முடிந்தம்பிறகு, திருஷ்ணரும் நந்தி கொண்டிருந்தார்கள். திருஷ்ணர் ஒரு பறவையைச் கூட்டிக்காட்டி,சஅர்ச்சனா, அந்தப் பச்சைக் காக்காவைப் பார்' என்கிறார். உடனே அர்ச்சனா, 'சாமியா, திருஷ்ணா, நான் பச்சைக் காகத்தைப் பார்க்கின்றேன்,' என்கிறார்.

திருஷ்ணர் உடனே சொல்கிறார், 'சனீ எத்தனை பெரிய முட்டாள். காக்கா எப்படிப் பச்சை நிறத்தில் இருக்கமுடியும்கச் சொல்கேட்கிறார்

அதற்கு அர்ச்சனர், 'திருஷ்ணா, நீ பச்சைக் காக்காவைப் பார் என்று சொன்னபோது, நான் உண்மையில் அந்தக் காக்கா பச்சையா இருப்பதைப் பார்த்தேன்' என்று பதில் சொல்கிறார். அதுதான் அர்ச்சனலின் சரணாகதி நிலை. குருநாதர் திருஷ்ணர் என் சொன்னபோது, அது என் அர்ச்சனல். இதுதான் சரணாகதியின் இறுதி நிலை.

உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் ஆச்சரியமாகத் தெரியலாம். அதாவது தன் ஞானிக்குத் தான் விரும்புவதைச் செய்வதற்கான சுதந்திரம் கிடையாது. அவர் எனு செய்தாலும், அது அந்த பராசக்தியின் இரைச்சத்தின் சித்தப்படிதான். அது அவர் அந்த

சுடன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்தற்கு, 'சதான் பெரிய ஞானக வேண்டுமென, என் சிருவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை திலுமாக உடல், பொருள், துவி அனைத்தையும் செவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உக்கமனித்தார்.

இறைச்சியிடம் தம்மை முழுமையாக சரணாகதி செய்து விட்டதால்தான், சாதாரண மக்களுக்குத்தான் விருப்புவெறுப்புதைச் செய்ய சுதந்திரம் இருக்கின்றது. விதி என்பதைப் பற்றிய பேச்சுக்களிலெல்லாம் பொருளே இல்லை. உங்கள் ஒவ்வொருவர்க்கும் நீங்கள் விருப்புவெறுப்பைச் செய்ய சுதந்திரம் இருக்கின்றது. நீங்கள் செய்ய விருப்புவெறுப்பைச் செய்துவிட்டு, “அதன்பின் கஷ்டம் வந்த பிறகு, அது விதியினால் ஏற்பட்டது என்று விதியினைப் பழி பொதுகிறோம். நீங்கள் எதைச் செய்கிறீர்களோ அது உங்களைச் சக்கிக்குட்டப்படடதாக இருக்கிறது. மாறாக, என் விருப்பப்படி இயங்க எனக்கு சுதந்திரம் இல்லை. நான் சொல்கிற ஒவ்வொரு வார்த்தையுமே அந்த பராசக்தியின்ஆணைப்படிதான்.

கேள்வி : ‘நான் ஒரு ஆண்மீகவாதி என நம்புகிறேன். நான் பல ஆண்மீக குருமார்களைச்சந்தித்தும் பலனடைந்திருக்கிறேன். எனக்குக் கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தியின் வழிகாட்டுதலும் கிடைப்பதாக உணர்கிறேன். ஆனால் எனக்குநாணயருக்கும் நிலைபெற்றித் திருப்தி இல்லை.நான் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய என்னங்களைச்சுமந்துகொண்டு அவற்றை நிஜமாக்கக் முழுமையாக உழைக்கின்றேன். நான் சரியானபாதையில் செல்கிறேனா?

பதில் : நான் முன்பே சொன்னதுபோல்,நான் எல்லாருமே மனித அனுபவம் கிடைக்கப்பெற்றுள்ள ஆண்மீக இருப்புகள், நாம் வெறும்ஆண்மீகம் செல்லுவும் இடத்தைத் தேடும்மனிதஉயிர்கள் எல்லா. நாம் எல்லோருமே நம் மனதில் பகுதியில் இருக்கும் சக்திதான். நாம்வெறும் இடப்ப பொருள்நல்ல. நாம் சக்தியில் இயக்கப் படுகிறோம். குருமார்கள், நாம் இந்தப் பாதையில் பயணம் செய்ய உதவி செய்கின்றார்கள். நாம் இறந்த மனதோடுஇருக்கவேண்டும்.

நீங்கள் இருக்கும் நிலைபற்றி உங்களுக்கு இருப்தி இல்லை. என்றால்,அது உங்கள் உள்அமைதியின்மையின் பிரதிபலிப்பு மற்றபடி நீங்கள் சொல்கிறஆண்மீகவாதி “சக்தி” குருமார்களின் வழிகாட்டுதல் எல்லாமே. உங்கள் அமைதியற்றஅகங்காரத்திலிருந்து வெளிப்படுகின்றது. இந்த அகங்காரத்தைக் குருமார்களின்

வழினடத்திலாகக் கூறிக்கொண்டால், அது அவமரியாதை ஆகும்.நீங்கள் பல லட்சக்கணக்கான மக்கள் இருக்கின்ற அதே நிலையில்இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் “ஜெப்” நிலையில் இருக்கிறீர்கள். அதன் வெளிப்பாடுதான்அமைதியின்மை, வேகம், உணர்ச்சிகள் எல்லாமே. இந்த நிலை தவறில்லை. ஆனால்இது நீங்கள் இன்றும் புலன்களின் பிடியில் இருக்கிறீர்கள் என்பதுதான்.அதாவது, உங்கள் புலன்கள் உங்களைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன. நீங்கள் அவற்றைக்கட்டுப்படுத்தவில்லை. நீங்கள் இன்னும் உங்கள் வீரியமில்தான் இருக்கிறீர்களோதவிர மெய்யத்தில், ஆண்மீக மெய்யத்தில் இல்லை.

உண்மையில் ஆண்மீகம் நிகழ, நீங்கள் உங்கள்மெய்யத்துக்கு செல்லவேண்டும். அதுதான் “நீங்கள்”இருக்குமிடம், நீங்கள் பூர்த்திசெய்யுங்கள். நீங்கள் “நான்” கிடைக்காது. “நான்கல்” என்றுஇப்போதும் நீங்கள் சுயம்மற்றவர் போன்றும் பல சமூகப் பணிகள், தொண்டுகளில் செயல்படலாம்.ஆனால், அதில் எந்த அத்துமீறலுமில்லை. நீங்கள்அதற்க்கான பலன் மற்றும் புகழை அனுபவமில்லைஎன்றால் நீங்கள் யாரும்படுத்த எந்த நல்லகாரியமும், தொண்டும் மற்றவர்களுக்குச் செய்யப்போவதில்லை.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடுவார்.அமைதிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் துணைவெடுத்தார்.வாழ்க்கையை வாழஅவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன்பின்தான் எங்களுக்குத்

நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருந்தால்,இறந்தகாலமோ அல்லது எதிர்காலமோ எதுவும் அவசியமில்லை. எதிர்காலத்தைப் பற்றியலட்சியங்கள், கனவுகள் துக்கம், குற்றவுணர்வு இவற்றில்மேலும் நீங்கள் மெய்யில்லை.

நிலைபெற்று இருப்பீர்கள். நீங்கள் செயலாற்றுவீர்கள். ஆனால் பலனைப்பற்றிகவலைப்படமாட்டர்கள். முயற்சி எதுவாக இருந்தாலும், அதை அளவிட்டு, வெற்றி அல்லது தோல்வி என்று குறித்துக்கொண்டிருக்கமாட்டர்கள். எது நடக்கவேண்டுமோஅது நடக்கிறது. அவ்வளவுதான்.

நீங்கள் சரியான பாதையில் இருந்தால், அந்தப் பாதையான கருத்திலிருக்கவேவண்டும். செல்லவேண்டிய இடம் அல்ல. செல்ல வேண்டிய இடம் உங்கள் குறிக்கோளாக இருக்குமானால், உங்கள் பாதை சரியாக இருக்கும். வருத்தப்பு இல்லை.பாதையில் கவனம் செலுத்துவீர்கள் என்றால், நீங்கள் அடையும் இலக்கு சரியாகவே