Rozdział 9 – Nie Jesteście, Kim Myślicie, że Jesteście!🔗

Nasze wszystkie porównywania z innymi ludźmi rozpoczynają się od tego, co myślimy na swój temat. Zazdrość znika, kiedy zrozumiemy naszą wyjątkowość. Wtedy możemy stworzyć kolejny problem. Możemy uwierzyć, iż jesteśmy tak wyjątkowi, że zaczniemy brać siebie zbyt poważnie.

Czym jest powaga?

Powaga jest niczym innym jak przywiązywanie zbytniej wagi do czegoś, poświęcając wszystko inne. Powstaje z nieumiejętności widzenia, iż całe życie jest tylko dramą, która odsłania się każdej minuty. Powaga jest rezultatem zbytnich oczekiwań od życia.

Krótka opowieść:

Dwóch chłopców budowało zamki z piasku na plaży. Nagle zaczęli sprzeczkę i jeden z chłopców zdenerwował się i kopnął w piaskowy zamek.

Drugi chłopiec poszedł i poskarżył się królowi z powodu tego poważnego problemu. Król zaczął się z niego śmiać, iż ten zasmucił się z powodu głupich zamków z piasku. Lecz doradca króla, mnich Zen, zaczął śmiać się z króla.

Spytał, ‘Kiedy ty możesz prowadzić bitwy i tracić sen z powodu zamków z kamienia, dlaczego śmiejesz się z tych chłopców, walczących o zamki z piasku!’

Cała nasza powaga jest z powodu piaskowych zamków! Dla dziecka, w młodym wieku, zamki z piasku wydają się cenne, podczas gdy w naszym wieku, zamki z kamienia wydają się cenne, to wszystko. Czy jest to zamek z piasku czy zamek z kamienia, powaga za nimi stojąca jest taka sama. Obiekt może być inny, lecz powaga jest taka sama. Zatem, nie śmiejcie się, kiedy dzieci walczą o zamki z piasku.

Powaga zamyka wasze umysły na otwartość i wolność życia. Powoduje, iż stajecie się nudni i martwi. Ogranicza wasze myślenie i powoduje przywiązanie do rodzinnych wzorców, które znacie i cały czas używacie.

Krótka opowieść:

W klasztorze Zen, urządzono zawody pośród uczniów, kto utrzymuje najlepszy ogród. Jeden uczeń był bardzo poważnej natury. Przyjął zawody całkiem poważnie. Zawsze utrzymywał swój ogród schludny, czysty i pozamiatany. Wszystka trawa była tej samej wysokości. Wszystkie krzaki były schludnie przycięte. Był pewien, iż otrzyma pierwszą nagrodę.

W dniu zawodów, mistrz przeszedł wokół wszystkich ogrodów. Następnie wrócił i ocenił ogrody. Ogród tego ucznia dostał najniższą ocenę. Każdy był zszokowany. Uczeń nie mógł się powstrzymać i spytał, ‘Mistrzu, co jest nie tak z moim ogrodem? Dlaczego oceniłeś mnie najniżej?’

Mistrz spojrzał na niego i spytał, ‘Gdzie są wszystkie martwe liście? Ogród utrzymywany w ten sposób nie jest dłużej żywy! Jest martwy.’

Powaga zabija szczerość. Powaga niszczy kreatywność.

Nauka udowodniła, iż kiedy wykonujecie zadanie w zrelaksowany i lekki sposób, wasze myślenie i zdolność podejmowania decyzji jest automatycznie lepsza. To samo zadanie wykonywane w sposób poważny otępia wasz umysł. Kiedy wykonujecie coś zbyt poważnie, kiedy zależy wam zbytnio na rezultacie, nie pozwalacie sobie na działanie na optymalnym poziomie.

Oczywiście, potrzeba planować, i potrzeba myśleć naprzód. Lecz róbcie to ze szczerością, a nie z powagą. Powaga nie jest tym samym, co szczerość. Szczerość jest skupieniem na zadaniu z entuzjazmem i młodzieńczością. Szczerość to dać z siebie wszystko nie martwiąc się zbytnio o rezultat! Kiedy jesteście poważni, nie cieszycie się, nie śmiejecie. Jak możecie się śmiać, kiedy jesteście poważni!

Perfekcjonizm zawsze pochodzi z waszego umysłu. Staje się dla was celem. Perfekcjonizm jest celem waszej pracy. Kiedy perfekcjonizm jest celem waszej pracy, staje się martwy i przyziemny. Lecz kiedy jesteście całkowici, kiedy jesteście ugruntowani w waszym sercu, staje się głębokim doświadczeniem. Rezultat powinien być piękny i da wam radość. Wtedy, cokolwiek robicie, będziecie w harmonii z Życiem. Cokolwiek robicie, róbcie to całkowicie, totalnie, a będzie to całkowite. Nie potrzeba się w ogóle przejmować perfekcjonizmem.

Perfekcjonizm nigdy nie daje wam radości; jedynie napełnia wasze ego. Nawet, jeśli czujecie się spełnieni na końcu, jest to jedynie spełnienie waszego ego, nigdy spełnienie waszej istoty. Miejcie jasność, perfekcjoniści są największymi egoistami. Opuszczają wymiar bycia całkowitym. Totalność jest możliwa, kiedy zaangażujecie się w coś bardzo. Perfekcjonizm nigdy nie jest możliwy, ponieważ jest on w waszych umysłach, a wasz umysł stale zmienia swoją definicję perfekcji!

Większość z nas nieświadomie wierzy, iż życie jest wypełnione wydarzeniami, które są pod kontrolą naszej logiki. Lecz życie wciąż przypomina wam o prawdzie, iż życie wykracza poza waszą logikę. Przypomina się wam ten fakt, zwłaszcza, kiedy pewien bliski przyjaciel lub członek rodziny umiera, lub gdy coś nieoczekiwanego się wydarzy. Kiedy stracicie pracę, nagle widzicie, iż życie nie jest pod waszą kontrolą. Nagle budzicie się w rzeczywistości, iż życie jest poza waszą logiką. Wtedy zaczynacie szukać Prawdy.

Zwłaszcza, jeśli mieszkacie w mieście, wasza rutyna jest prawie niezmienna. Od poranka do nocy, dokładnie wiecie, w jaki sposób będzie wyglądał wasz dzień. Wiecie dokąd pójdziecie, co będziecie robić lub czego nie, oraz co i kiedy zjecie.

W praktyce, wasze ego daje wam ideę, wasza logika daje wam poczucie, iż wasze życie jest pod kontrolą waszej logiki. Z tego powodu, za każdym razem, gdy wydarzy się coś, co jest poza waszą logiką, co jest poza waszą kontrolą, jesteście całkowicie zmieszani. Nie potraficie tego znieść. Nie wiecie co zrobić. Albo popadacie w depresję, albo po prostu cierpicie.

Jest ważna prawda, ostateczny sekret, który musicie zrozumieć. Nigdy nie myślcie, iż rzeczy dzieją się płynnie z waszego powodu. Wbrew wam, rzeczy dzieją się płynnie! Jest to jeden z ważnych sekretów. Tak długo, jak myślicie, iż z waszego powodu rzeczy dzieją się płynnie, będziecie stale cierpieć z waszym ego.

Według Upaniszad, tak długo, jak myślicie, iż życie ma cel, a wy gonicie za tym celem, jesteście egoistami. Kiedy zrozumiecie piękno bezcelowości życia, porzucicie ego. Mistrz jest tym, który pomaga wam zrozumieć bezcelowość życia. Cokolwiek myślicie, iż jest obecnie wartościowe, nie jest rzeczywiście prawdą ani czymś wartościowym. Człowiek z ego szuka celu i mija się z rzeczywistością.

Śmierć jasno pokazuje, iż z jakimkolwiek celem żyliście, nie jest to rzeczywistość. Kiedy zrozumiecie bezcelowość życia, nowa świadomość zaczyna w was rozkwitać. W momencie, gdy doświadczycie, iż nie ma czego osiągać, iż diamenty, które chronicie, nie są diamentami, lecz kamieniami, oraz, że wszystkie wasze wielkie rzeczy w życiu są jedynie zabawkami, zrozumiecie bezcelowość życia.

Prawdziwy cel życia nie jest zrozumiały dla ego. Kiedy ego zostaje porzucone, zrozumiecie Boski cel życia, leelas lub Boską grę; będziecie cieszyć się spektaklem. Jeśli będziecie myśleć, iż życie ma cel i czekać na osiągnięcie czegoś, miniecie się z życiem.

Życie samo w sobie jest drogą i celem. Kiedy macie cel, będziecie biec. Wasze stopy nie będą dotykać ziemi, a wy nie doświadczycie piękna Życia lub natury. Kiedy porzucicie cel, znaczenia nabierze droga.

Kiedy zrozumiecie bezcelowość życia, zrozumiecie znaczenie waszego życia. Do tego czasu, jesteście jedynie ‘żyjącą martwą’ osobą. Osoba w śpiączce, leżąca na szpitalnym łóżku oraz normalna osoba, która nie zrozumiała Prawdy, obie żyją bez właściwej świadomości. Mistrz jest tym, który umożliwia wam zrozumienie tej prawdy. Znaczeniem waszego życia jest znaczenie życia lub Życia (Egzystencji).

Porzućcie cel i cieszcie się życiem. Medytujcie nad tą nauką stale. Prawda objawi się wam, a stan nithyananda rozkwitnie w was, stan, który jest znaczeniem życia.

Wielokrotnie mogliście widzieć, iż kiedy ktoś mówi coś do was, pierwszą reakcją wewnątrz was jest pewien opór, ‘nie’. Kiedy mówicie ‘nie’, wypełnia to ego. Czujecie się pewni i mocni wewnątrz siebie. Kiedy mówicie ‘tak’, czujecie się płynni i wrażliwi. Wasze ego czuje się posłuszne, co jest niekomfortowe, dlatego mówicie ‘nie’.

Również dlatego czujecie się dobrze, kiedy łamiecie zasady w domu, szkole, pracy, lub podczas prowadzenia samochodu. Czujecie pełnię ego, kiedy mówicie zasadom ‘nie’. Możecie to zauważyć u małych dzieci. Kiedy powiecie, iż nie mogą mieć pewnych rzeczy, będą pytać jedynie o te rzeczy!

Za każdym razem, gdy próbujecie żyć dla waszego ego, czynicie wasze życie oraz życie innych nieszczęśliwym. W większości przypadków, nieszczęścia, które się wam przytrafiają w waszym życiu, nie są stworzone przez innych. Nie wiedząc o tym, sami je tworzycie. Możecie nawet nie mieć z nich żadnego pożytku. Lecz, jedynie, aby potwierdzić wasze ego, tworzycie je.

Krótka opowieść:

Oświecony mistrz, Suzuki, mieszkał w Japonii. Kiedy jego mistrz umarł, zaczął szlochać. Spytał się go jedna osoba, ‘Jesteś oświecony. Czemu płaczesz nad śmiercią swego mistrza?’ Suzuki odparł, ‘Mój mistrz był najbardziej niezwykłym człowiekiem na planecie.’ Osoba była zaintrygowana, więc spytała, ‘Co było w nim tak niezwykłego?’

Suzuki wyjaśnił, 'Nigdy nie widziałem tak niezwykłej osoby, która uważała, iż jest najbardziej zwykłym człowiekiem!'

W normalnym życiu, każda przeciętna osoba myśli, iż jest niezwykła. Jeśli czujecie, iż przeszliście największe cierpienia, wasze ego czuje się dobrze, iż daliście sobie radę w trudnym życiu. Jedynie, kiedy wasz wróg jest duży, czujecie się wielcy. Kiedy wasz wróg jest mały, czujecie się mali.

Z tego samego powodu, jeśli wasze cierpienie jest duże, czujecie się dobrze. Wasze ego czuje satysfakcję. Mierzycie życie ilością waszego cierpienia. Nieświadomie, torturujecie innych oraz siebie. Mistrz Suzuki’ego był niezwykły, ponieważ myślał, iż jest najzwyklejszy, podczas gdy na tym świecie, każda inna osoba, myśli, iż jest niezwykła.

Jeśli chcecie sprawdzić, czy jesteście przeciętni czy nie, zróbcie ten eksperyment. Jeśli czujecie się niezwykli, miejcie jasność: jesteście przeciętni. Jeśli czujecie się przeciętnie, jesteście niezwykli!

Wszyscy gracie różne role i używacie różnych masek w waszym codziennym życiu. Używacie jednej maski w kontakcie z matką, innej maski z ojcem, innej z szefem, itd. Jeśli używacie odpowiednich masek przy odpowiednich ludziach, wszystko jest w porządku. W momencie, gdy użyjecie nieodpowiedniej maski dla osoby, wiedzcie, iż wkroczyło wasze ego.

Jedyne co potrzeba robić, to zmieniać odpowiednio maski i cieszyć się przedstawieniem. Wtedy jesteście obserwatorem. Możecie tak robić jedynie, kiedy wiecie, iż jesteście czymś poza maską. W innym przypadku, zostaniecie poniesieni przez maski i utracicie cały urok życia. Kiedy wiecie, iż używacie jedynie masek, wasze pragnienia znikają.

Tak samo jak dorastając automatycznie porzucacie wasze zabawki, w ten sam sposób, kiedy patrzycie na maski inteligentnie, nie macie żadnych pragnień względem nich i po prostu używacie ich kiedy potrzeba.

Jeśli jesteście bardzo egoistyczną osobą, nie potrzeba wam oddzielnego piekła, ponieważ umysł może istnieć jedynie w konflikcie i niezadowoleniu. Wraz z zadowoleniem, z satysfakcją, utracicie wasze granice. Dlatego nie chcecie radości lub błogości. Proszę nie myślcie nigdy, iż chcecie błogość. Nie! Właściwie, boicie się radości i błogości. Kiedykolwiek jesteście w spokojnym, uczuciu braku zmartwienia, obserwujcie siebie. Czujecie, iż czegoś wam brakuje, kiedy nie ma o czym myśleć! Jeżeli nie macie czegoś, nad czym trzeba się intensywnie zastanawiać, nie macie jasno wytyczonych granic waszej przestrzeni wewnętrznej.

Wasz umysł istnieje, kiedy uderza w zaułki waszego cierpienia. Nie czujecie granic lub waszej tożsamości, jeżeli wystarczająco nie cierpicie. Jeśli spojrzycie trochę głębiej, zrozumiecie, iż wielokrotnie czujecie się samotni, jeśli nie macie się czym martwić lub nie cierpicie. Wierzycie, iż tacy jesteście, ponieważ, z powodu swojej natury, umysł może zapamiętywać jedynie negatywne rzeczy. Umysł może kwitnąć, może tworzyć więcej myśli, może jasno identyfikować siebie z cierpieniem, brakiem satysfakcji i niezadowoleniem. Jakość radości jest bezgraniczna. Kiedy jesteście w radości, nie chcecie czuć waszych granic. Jeżeli nie czujecie swoich granic, jesteście w stanie radości, w nastroju satysfakcji i zadowolenia.

Wasze ego nie może istnieć bez waszego cierpienia. Cierpienie jest źródłem waszego ego. Jest to ważna rzeczy, którą potrzebujecie zrozumieć. Zawsze myślimy, iż cierpienie przeszkadza ego. Nie! Ego jest wzbogacane cierpieniem. Jeszcze jedna ważna rzecz, iż jeśli wasze cierpienie jest mniejsze, wasze ego jest mniejsze. Czujecie, iż jesteście za mali, więc zwiększacie wasze cierpienie, abyście czuli się kimś.

Im mniejsze cierpienie, tym słabsze ego. Im więcej cierpicie, tym silniejsze staje się wasze ego. Zatem, zawsze wyolbrzymiacie wasze cierpienie. Problem w tym, iż po pewnym czasie, zapominacie, iż wyolbrzymialiście. Wtedy zostajecie złapani w sieć. Możecie się nie zgadzać i mówić, ‘Nie, nie znasz mojego życia; nie znasz mojego cierpienia.’ Lecz miejcie jasność, po pewnym czasie zostajecie złapani w sieć, którą sami stworzyliście!

Wszyscy mamy dwie tożsamości, tożsamość, którą projektujemy na świat zewnętrzny, oraz tożsamość, która, wierzymy, jest nami w świecie wewnętrznym.

Tożsamość, która, wierzycie, jest wami w waszym umyśle nazywa się mamakar w Sanskrycie. Ona zawsze będzie dużo mniejsza niż naprawdę jesteście. Będziecie nieść lub pamiętać wszystkie wasze niepowodzenia, pomyłki i winę, stale próbując pracować nad nimi.

Tożsamość, którą projektujecie na świat zewnętrzny nazywa się ahankar. Ahankar jest waszą wizytówką. Drukujecie na niej wszystko, co chcecie, aby inni o was wiedzieli. Bazuje to na tożsamości, którą pokazujecie w świecie zewnętrznym. Zawsze będzie to coś więcej niż macie, coś więcej niż jesteście. Zawsze będzie to dużo więcej, niż jesteście, ponieważ uważacie, iż trzeba siebie sprzedać. Staje się to podstawową potrzebą, zwłaszcza w społeczeństwach, gdzie trzeba siebie reklamować.

Ahankar będzie bazował na kompleksie wielkości. Mamakar będzie bazował na kompleksie niższości. Ahankar będzie bazować na strachu. Mamakar będzie bazować na zachłanności.

Podstawowa prawda jest taka, iż jesteście czymś znacznie więcej niż te dwie tożsamości. Kiedy odłączycie się od tych dwóch tożsamości, zrozumiecie nagle, iż jesteście ponad te dwie tożsamości. Kiedy to się stanie, te dwie tożsamości nie będą mogły was już ograniczać.

Przypadek z życia Ramana Maharishi:

Jeden z uczniów Ramana Maharishi przetłumaczył jedną z jego książek na inny język. W tłumaczeniu, wewnątrz książki, jego nazwisko również zostało opublikowane jako tłumacza.

Kiedy uczeń zobaczył książkę, był tym zszokowany. Poszedł do upoważnionych osób i zbeształ ich za tę pomyłkę. Następnie poszedł i powiedział Ramana Maharishi, ‘Bhagavan, nie powinni umieszczać mojego nazwiska. Nie czuję, aby moje nazwisko powinno być publikowane. Nie jestem tego typu osobą.’

Bhagavan powiedział, ‘Ego, które chce aby nazwisko tam było oraz ego, które prosi, aby nazwiska tam nie było, jest jednym i tym samym. Spokojnie.’

Miej jasność, niższe ego, które próbuje pokazać pokorę to również ego. Z kompleksem wielkości, z gwałtownym, agresywnym ego, przynajmniej społeczeństwo ciebie nauczy. To ego jest bardzo widoczne. Z pokornym ego, uciekniesz przed społeczeństwem. To jest bardziej niebezpieczne. Jest to przebiegłe ego, które może siebie uratować. Ego jest po prostu swoją tożsamością, którą utrzymujesz.

Aktywne ego jest łatwe do rozpoznania. Ludzie z aktywnym ego będą się zachowywać w sposób despotyczny; będą otwarcie pokazywać wyniosłość. Będą aroganccy. To ego jest właściwie łatwe dla mistrza do opanowania. Potrzebuje jedynie uderzyć w nie kilka razy i ono pęknie!

Krótka opowieść:

Psychiatra spytał się swego pacjenta, czy cierpi on z powodu fantazji wyniosłości. Człowiek odpowiedział, ‘Absolutnie nie. Właściwie, uważam siebie za o wiele mniejszego, niż w rzeczywistości jestem!’

Osoba z aktywnym ego nie będzie chciała się go pozbyć żadnym kosztem.

Pasywne ego jest bardzo subtelne i przebiegłe. Ludzie, którzy mają pasywne ego będą udawać, iż są bardzo pokorni, nie mając odwagi, aby spotykać się z ludźmi, oraz nie chcąc się wyróżniać. Najgorszą częścią tego jest to, iż uważają siebie za takich, ponieważ nie są egoistyczni. W rzeczywistości, bardzo dokładnie bronią swoje ego przez zranieniem poprzez nieświadome myślenie, iż są pokorni!

Ludzie z aktywnym ego są jak suche, twarde gałązki. Łatwo je złamać. Ludzie z pasywnym ego są jak świeże, zielone gałązki. Za każdym razem, gdy ich ego zostanie trafione, uginają się, lecz nie łamią! Ich ego jest tak dobrze chronione, iż staje się to trudne do pokonania. Właściwie, pracują bardzo ciężko, aby chronić ego, lecz w słodki i pasywny sposób.

‘Ja’ to ego, źródło strachu. ‘Moje’, ‘to jest mój dom’, ‘to jest mój samochód’, ‘to są moi przyjaciele’, jest źródłem zachłanności.

‘Ja’ oznacza stale robić coś. ‘Moje’ oznacza stale posiadać coś. Stale próbujecie rozszerzać swoje granice. Stale próbujecie zmieniać rzeczy na zewnątrz. Chcecie rozszerzać granice ‘moje’. Na przykład, posiadacie zwykły samochód, lecz chcecie mieć bardziej luksusowy samochód; możecie chcieć więcej niż jeden samochód. Posiadacie dom, w którym żyjecie, lecz chcecie większy dom. Ten rodzaj osobowości bazuje na posiadaniu. Tacy ludzie czują się szczęśliwi, bezpieczni i spokojni, jedynie, kiedy stale posiadają coraz więcej rzeczy.

Głębokie poczucie braku bezpieczeństwa, ten strach, prowadzi nas do większej zachłanności, do stałego próbowania posiadania więcej rzeczy. Stałe posiadanie rzeczy jest spowodowane strachem i brakiem bezpieczeństwa.

Zazwyczaj czujemy się bardziej pewnie, jeśli mamy więcej przyjaciół, więcej krewnych, oraz więcej rzeczy dookoła nas. Z większym bezpieczeństwem, czujemy, iż nie zabiorą nas z tego świata.

Ludzie pytają mnie, ‘Dlaczego musimy słuchać mistrzów?’ Mówię im, ‘Nie musicie słuchać mistrzów. Lecz jeśli nie słuchacie mistrzów, będziecie słuchać swego ego, to wszystko. Są jedynie dwie opcje. Albo słuchacie mistrza, albo słuchacie ego.’

Mistrz jest osobą, która już osiągnęła wieczną błogość, nithya ananda. Jeśli będziecie słuchać jego, również osiągniecie ten stan. Co do waszego ego, wiecie co już osiągnęliście i dokąd to zmierza! Jeśli jesteście szczęśliwi, bezpieczni, spokojni i pełni błogości na ścieżce, którą prowadzi was wasze ego, możecie podążać za swoim ego. Nie ma w tym nic złego. Jeśli jest wam trochę niekomfortowo, jeśli chcecie zmiany, to możecie podążać ścieżką mistrza.

Można słuchać się tylko dwóch: mistrza albo umysłu. Jeśli słuchacie mistrza, nie możecie słuchać umysłu. Jeśli słuchacie umysłu, nie możecie słuchać mistrza.

Jest piękne słowo, ‘na maha’. Oznacza, ‘nie moje’, ‘nie jestem’ – oddaję ‘ja’ oraz ‘moje’ u stóp mistrza lub boga.

Całkowity Czas Trwania: 25 minut

Jest to wyjątkowo skuteczna technika, najefektywniejsza, kiedy praktykowana w obecności mistrza lub naprzeciw obrazu oczu mistrza.

Krok 1: Czas Trwania: 5 minut

Z zamkniętymi oczami, po prostu patrzcie oczami, na obrazy, które widzicie, mimo zamkniętych oczu.

Krok 2: Czas Trwania: 5 minut

Teraz otwórzcie oczy i poprzez wasze trzecie oko, patrzcie intensywnie na trzecie oko mistrza na obrazie. Patrzcie poprzez wasze oczy.

Krok 3: Czas Trwania: 5 minut

Z zamkniętymi oczami, po prostu patrzcie oczami, na obrazy, które widzicie, mimo zamkniętych oczu.

Krok 4: Czas Trwania: 5 minut

Teraz otwórzcie oczy i poprzez wasze trzecie oko, patrzcie intensywnie na trzecie oko mistrza na obrazie. Patrzcie poprzez wasze oczy.

Krok 5: Czas Trwania: 5 minut

Z zamkniętymi oczami, po prostu patrzcie oczami, na obrazy, które widzicie, mimo zamkniętych oczu.

Podczas tej medytacji, możecie mieć wizje waszych ulubionych bóstw lub możecie zobaczyć, iż forma mistrza jest zastąpiona przez strumień światła. Czasami możecie widzieć całkowitą pustkę, tam gdzie był jego obraz. Bądźcie spokojni i nie traćcie uważności w tych chwilach. To nie jest hipnoza! Właściwie, jest to proces de hipnotyzujący. Wasza nadświadomość zostaje rozbudzana. Jeśli widzicie jedynie światło lub pustkę, jest to znak, iż wykonaliście medytację z wielką szczerością. Jest to prawda naszej natury – jesteśmy niczym innym jak energią.

Patrząc poprzez oko, możecie osiągnąć ‘Jja’. Obecnie, tworzycie swą własną rzeczywistość. Jeśli będziecie patrzyć poprzez oczy, obudzicie się z tego i zobaczycie rzeczywistość taką, jaka ona jest!