Rozdział 8 – Jesteście Najlepsi, Po Co Się Porównywać?🔗

Emocje strachu, pragnienia i winy są subiektywnymi emocjami. Rozumiem przez to, iż nie potrzeba innej osoby lub nawet obiektu, aby wytworzyć te emocje. Wyobraźcie sobie, iż jesteście w dźwiękoszczelnym pokoju z zamkniętymi oczami, niczego nie mogąc dotknąć, posmakować lub powąchać. Wciąż możecie czuć emocje strachu lub pragnienia. Lecz porównywanie siebie z inną osobą oraz odczuwanie zazdrości względem niej, wymaga obecności innej osoby. Zazdrość, zatem, jest obiektywną emocją. Wymaga obiektu, aby być aktywowana.

Krótka opowieść:

Pewnego popołudnia, człowiek siedział ze swoją żoną na ławce w parku. Nie zauważając ich, młody człowiek i jego dziewczyna siedli obok nich. Młody mężczyzna zaczął mówić do swojej dziewczyny w bardzo romantyczny sposób.

Słysząc to, żona szepnęła do męża, ‘Myślę, iż zamierza się jej oświadczyć. Może powinieneś kasrlnąć lub coś zrobić, aby go ostrzec!’

Mąż odparł, ‘Czemu powinienem go ostrzegać? Mnie nikt nie ostrzegał!’

Zazdrość zaczyna się przez porównywanie. Zawsze porównujemy siebie z innymi w różnych dziedzinach – przykładowo wyglądu, bogactwa, wiedzy, sławy oraz przyjaciół. Kiedy porównujemy siebie z innymi, czujemy, iż inna osoba ma coś więcej niż my, przez co dajemy się złapać zazdrości.

Porównywanie jest nasieniem a zazdrość jest owocem!

Właściwie, dlaczego porównujemy się z innymi?

Po pierwsze, porównujemy się, ponieważ nigdy siebie nie rozumieliśmy. Nie jesteśmy świadomi, kim jesteśmy i co posiadamy.

Po drugie, społeczeństwo uwarunkowało nas od urodzenia, aby oceniać siebie w oparciu o innych. Porównywanie zaczyna się w dzieciństwie. W szkole, system oceniania wprowadza dzieciom współzawodnictwo i porównywanie z innymi.

Istnieją standardowe wzorce do oceny zdolności dzieci takich jak zdolności matematyczne, uzdolnienia naukowe, umiejętności artystyczne, uzdolnienia sportowe, talent muzyczny itd. Lecz, z czego nie zdajemy sobie sprawy, kiedy próbujemy mierzyć jakość używając zestandaryzowanych wzorców, jest niczym innym jak używaniem porównania, jako skali do oceny dziecka. Dosłownie karzemy wszystkie dzieci systemem nagród, którego używamy w szkołach.

Dziecko przyzwyczaja się do oceniania i wiedzy o sobie poprzez patrzenie na innych oraz porównywanie się z nimi. Nie ma ono zrozumienia siebie w oparciu o to, kim samo jest. Zna siebie jedynie w oparciu o innych.

Krótka opowieść:

Pewnego razu mężczyzna zeznawał w sądzie w sprawie wypadku drogowego. Nagle, mężczyzna zauważył, iż reporter sądowy pisał, podczas gdy on mówił. Kiedy zaczął coraz szybciej mówić, zobaczył, iż reporter pisał coraz szybciej.

Nagle mężczyzna odezwał się do sądowego reportera, 'Proszę nie pisać tak szybko. Nie nadążam za tobą!'

Każdy osąd, który względem siebie wydajecie jest w oparciu o jakieś porównanie. Lecz czemu idea czegoś innego weszła do waszych umysłów? Ponieważ nie patrzyliście do wnętrza i nie zdaliście sobie sprawy, kim jesteście. Nie doświadczyliście błogości i olbrzymiego potencjału, który macie wewnątrz. Czujecie się niekompletni, ponieważ nie mogliście wyrazić siebie, takimi, jakimi jesteście. Zatem, pustka i brak spełnienia wewnętrznego powoduje, iż czujecie się gorsi od innych.

Budda mawiał, ‘Nic nie istnieje, chyba, że w związku.’ Przypuśćmy, iż jesteście jedyną osobą na nowej planecie, jak moglibyście siebie porównać z kimś innym? Czy moglibyście nazwać się wysokim lub niskim, brzydkim lub pięknym, bogatym lub biednym, inteligentnym lub głupim? Nie! Kiedy nie ma nikogo, z kim można siebie porównać, po prostu jesteśmy!

Zrozumcie, nawet teraz, nie ma skali, aby się porównywać z innymi. Każda istota jest unikatowa.

Czy możecie porównać lwa i konia? Czy kiedykolwiek porównujemy siebie z kwiatami lub ptakami, lub górami? Zatem czemu porównujemy siebie z innymi istotami ludzkimi!

Piękna opowieść Zen:

Król poszedł pewnego razu do mistrza, poprosić o technikę, aby stać się bardziej potężny niż sąsiadujący królowie. Usiadł naprzeciw mistrza i zaczął mówić mu cel jego wizyty. Mistrz wysłuchał cierpliwie króla.

Powiedział królowi następnie, aby poszedł do królewskiego ogrodu, gdzie róża i cyprys rosły obok siebie. Powiedział królowi, 'To są twoi nauczyciele. One mogą nauczyć ciebie tego, co potrzebujesz się nauczyć.'

Król poszedł do ogrodu, zobaczył dwie rośliny, lecz nie mógł zrozumieć, co mistrz miał na myśli w nauce od roślin. Wrócił do mistrza i spytał, 'Co masz na myśli, mistrzu? Nie mogę zrozumieć, co i jak mnie nauczą te rośliny.'

Mistrz zabrał króla do roślin i wytłumaczył, 'Ten cyprys rósł obok róży przez tak wiele lat. Ani razu nie próbował stać się różą. Podobnie, róża nigdy nie próbowała zostać cyprysem. Gdyby człowiek był cyprysem, porównywałby siebie do róży i zazdrościł uwagi, jaką ludzie obdarzają różę. Lub, jeśli człowiek byłby różą, patrzyłby na cyprysa zazdrośnie, myśląc jak spokojna jest ta roślina, nie będąc dotykana całymi dniami!'

Dwie rośliny prosperowały, ponieważ używały całej swojej energii dla własnego wzrostu, zamiast używać jej do porównywania siebie z inną.

W momencie, kiedy przestaniecie porównywać się, cała zazdrość zniknie. Zamiast tego, zaczniecie czuć zadowolenie wewnątrz siebie i wdzięczność dla Życia, za to, iż dało wam tak wiele i uczyniło was unikatowymi.

W przeciwnym razie, jeśli będziecie czuć zazdrość względem innych, będziecie cierpieć. Będziecie stale walczyć z innymi otwarcie lub wewnątrz siebie. Jeśli ktoś się śmieje, myślicie, iż śmieje się z was. Jeśli ktoś jest przyjacielski względem innej osoby, wy czujecie się samotnie i zazdrość względem tej osoby. Właściwie, jedynie czekacie, aby ktoś was zranił. Zazdrość, której pozwalacie zaistnieć wewnątrz was, jest jak otwarta rana. Każde działanie, wykonane bez intencji skrzywdzenia was dotknie również rany i będzie bolało.

Zatem, kiedy czujecie się zranieni, zrozumcie, iż nie posiadacie rany. Nie zrzucajcie odpowiedzialności za cierpienie na inną osobę. Rana wymaga wyleczenia, a zazdrość trzeba rozpuścić. Wtedy nikt nie będzie mógł was zranić. Miejcie jasność, nikt nie może was zranić bez waszego cichego przyzwolenia.

Porównujecie siebie z innymi, ponieważ czujecie, iż czegoś wam brakuje. Szczerze, nie macie pojęcia o waszym prawdziwym, unikatowym potencjale! Jeśli mielibyście, nie stracilibyście sekundy patrząc na zewnątrz siebie, szukając podpowiedzi jak żyć kreatywne, pełne życie. Cała pewność siebie, inteligencja, i wibrująca energia, której potrzebujecie już w was jest. Posiadacie potencjał, aby żyć jak bóg na ziemi. Nie wierzcie w ograniczające rzeczy, w które zmuszono was wierzyć, na swój temat. Jedynie spójrzcie do swego wnętrza! Eksperymentujcie, eksplorujcie i odkrywajcie prawdy na swój temat. Wtedy, po prostu będziecie promieniować tymi wszystkimi cechami bez wysiłku.

Przypuśćmy, iż istnieje ogromna drabina i każdy na świecie został poproszony, aby stanąć na niej, w porządku rosnącym, jeśli chodzi o sukces w dowolnej dziedzinie, takiej jak piękno lub inteligencja. Umiejscowilibyście siebie, prawdopodobnie, gdzieś po środku drabiny. Jest wiele osób wyżej, niż wy, lecz są również ludzie niżej. Widząc ludzi wyżej, macie powód do zazdrości. Zatem, stale staracie się być lepsi niż oni, aby przesunąć się w górę drabiny.

Teraz, w pewnym momencie waszego życia, możecie zdać sobie sprawę bezużyteczność tej niekończącej się gry. Jest tak wielu ludzi niżej niż wy. Nagle zaczynacie czuć radość, iż jest tak wielu ludzi poniżej i czujecie nadzieję, ponieważ nie jesteście tak bardzo gorsi, jak uważaliście, gdy patrzyliście na ludzi wyżej.

To jest miejsce gdzie zaczyna się walka. Kiedy patrzycie w górę, czujecie się żałośni, lecz kiedy patrzycie w dół, czujecie radość. Teraz, nawet, jeśli zaczynacie rozumieć bezsens poświęcania życia jedynie na wspinanie się po drabinie, wciąż, nie potraficie zeskoczyć z drabiny, ponieważ, jeśli zeskoczycie, zostaniecie sami. Nie będzie nikogo powyżej ani poniżej was.

Wszyscy funkcjonujemy w pobliżu tych trzech osi działania, posiadania i bycia. Działać, aby mieć, nie ciesząc się byciem, jest jedyną przyczyną całego naszego nieszczęścia. Działanie nigdy nie dogania posiadania! Za każdym razem, kiedy pracujecie ciężko i spełniacie jedno pragnienie, nagle to pragnienie przestaje was pociągać.

Jak pięknie powiedział oświecony mistrz, Ramana Maharishi, ‘Umysł jest taki, iż przedstawia niewielkie ziarno gorczycy, jako olbrzymią górę, dopóki się jej nie zdobędzie. Jak tylko zostanie ona zdobyta, nawet góra wydaje się tak nieznacząca jak ziarno gorczycy!’

Jak tylko pragnienie zostanie spełnione, inne zaczyna was pociągać. Nawet nie macie czasu, aby się cieszyć i czuć satysfakcję. Możecie myśleć, ‘Niech wezmę jeszcze to jedno. Wtedy mogę się zrelaksować i cieszyć tym, co mam.’ Miejcie jasność, wasz umysł nigdy na to nie pozwoli. Jedyna sposób, aby naprawdę żyć i cieszyć się życiem to cieszyć się samym działaniem. Wtedy automatycznie będzie działanie, posiadanie i bycie, i będą razem zintegrowane.

Natura posiada swój własny, unikatowy sposób rozwoju dla każdego z nas.

Weźcie na przykład chiński bambus. Kiedy wypuszcza pędy, nie widać dużego wzrostu przez pierwsze cztery lata. Wtedy, w piątym roku, bambus rośnie 20 metrów w sześć tygodni! Nie znaczy to, iż drzewo nie rosło przez pierwsze cztery lata. Ponieważ wzrost był niewidoczny, a korzenie wzmacniały się, aby umożliwić roślinie szybki i bezpieczny rozwój, jako wielkie drzewo!

Podobnie jak wzrost bambusa, nie ma skali, aby was mierzyć z nikim innym, oprócz was samych. Jeśli wykorzystacie całą swoją energię obserwując i rywalizując z samym sobą, będziecie rozwijać się skokowo.

Po pierwsze, zrozumcie, iż bóg jest artystą, nie inżynierem. Gdyby był inżynierem, stworzyłby jednego doskonałego mężczyznę i jedną doskonałą kobietę i wtedy wykonał miliony kopii z tego wzoru! Nie. Bóg stworzył każdego z nas unikatowo w każdy sposób.

Nie ma znaczenia, czy jesteście różą, czy lilią, czy dzikim kwiatem. Ważne jest, aby dziki kwiat zrealizował swój ostateczny potencjał, jako dziki kwiat, tak jak róża powinna aktualizować jej wrodzony potencjał. Wasz aromat, realizując wasz unikatowy potencjał, jest tym, co promieniujecie oraz, bez wysiłku, dotyka każdego dookoła.

Czy jest to piękno, czy inteligencja, jesteście unikatowi. Tylko wtedy, gdy nie szanujecie waszej wyjątkowości, zaczynacie porównywać siebie z innymi. Nawet, jeśli wasz ulubiony aktor lub modelka jest bardzo piękna, czy możecie cieszyć się choćby kubkiem wody z tego ciała? Nie! Możecie cieszyć się, korzystając z waszego ciała – waszego najlepszego przyjaciela. Akceptujcie je i bądźcie życzliwi.

Jest piękny wers w starożytnych pismach, mówiący, iż moc maji[^], energii, która zarządza wszechświatem, używa zazdrości, jako narzędzia, abyście robili to, co ona chce, abyście robili.

W Indii, są ludzie, którzy wykonują na ulicach przedstawienia cyrkowe z małpami. Mają oni niewielki kij. Kiedy podnoszą kij, małpa robi wszystko, co oni mówią. Jeśli jedynie wykonują gesty do małpy, nie będzie ona słuchać. Nawet, mimo, iż wie, że człowiek może podnieść kij w dowolnym momencie, jeśli nie podniesie kija, nie będzie słuchać. Jeśli podniesie kij i powie małpie, aby szła prosto, będzie szła prosto. Jeśli człowiek powie małpie, aby podskoczyła trzy razy, podskoczy trzy razy.

Człowiek używa kija jak prowadzący w cyrku. W ten sam sposób, moc maji[^], używa presji rówieśników i zazdrości, jako kija, abyście robili to, co ona chce. Zrozumcie, presja rówieśników jest jedynie wielką grą ego. Właściwie, wcale nie jest potrzebna do waszego rozwoju. Jest wystarczająco pożywienia, schronienia, pomocy medycznej i ubrań na świecie, aby spełnić wszystkie wasze podstawowe potrzeby. Nie ma potrzeby współzawodnictwa!

[^]:

Zazdrość jest ściśle powiązana z wieloma negatywnymi emocjami, takimi jak gniew, zachłanność, zaborczość i depresja. Te wszystkie emocje rozpuszczą się, kiedy przerwiemy ten cykl zazdrości.

Zazdrości nie da się przezwyciężyć ani przez ucieczkę od niej, ani przez nienawiść obiektu zazdrości. To, co potrzebujecie zrobić, to jedynie bycie w pełni świadomym, kiedy uczucie zazdrości się pojawia. Będziecie zdziwieni, iż po prostu zniknie.

Oświecony mistrz Budda mawiał, ‘Zniszczcie te korzenie zazdrości i cieszcie się trwałym pokojem.’

Jedynie bądźcie świadomi i zniszczcie zazdrość, współzawodnictwo, zawiść i porównywanie, które okrada was z waszej prawdziwej natury, jaką jest błogość. Używajcie światła uważności, aby uwolnić cień natury z tych negatywnych emocji. W przeciwnym razie, jesteście jedynie złapani w wyścigu szczurów. Zawsze mówię ludziom, nawet, jeśli wygracie wyścig szczurów, wciąż jesteście tylko szczurem!

Zrozumcie, sposób na zazdrość nie jest przez tłumienie jej, ani zaprzeczanie jej istnienia. Wyrażanie jej i zachęcanie jej również nie jest sposobem, ponieważ wtedy nie jesteście gotowi na sprostanie zazdrości z uważnością.

Jedynie obserwujcie jak zazdrość się w was pojawia, jak się rozwijaj w nienawiść obiektu zazdrości, jak tworzy niepokój i frustracje wewnątrz was i powoduje, iż tracicie cały wasz spokój i ciszę.

Bądźcie świadomi zazdrości, zamiast jej nienawidzić lub nienawidzić obiektu waszej zazdrości. Obserwujcie jedynie, jak byście nic nie mieli z nią robić. Patrzcie na nią z naukowym nastawieniem. Co rozumiem przez naukowe nastawienie?

Kiedy naukowiec eksperymentuje, po prostu eksperymentuje bez żadnych osądów, bez żadnej określonej konkluzji. Jeśli już wyciągnął w głowie wnioski, oznacza to, iż nie jest naukowcem, ponieważ jego konkluzje mogą wpłynąć na eksperyment.

Teraz, jesteście naukowcami w laboratorium nauki świata wewnętrznego. Bądźcie naukowcami w waszym wewnętrznym świecie i pozwólcie, aby wasz umysł był waszym laboratorium. Bądźcie jedynie uważni i obserwujcie bez żadnych uprzedzeń.

Nie potępiajcie emocji, mówiąc, iż jest to złe, ponieważ tak was nauczono. Nie stało się to waszym doświadczeniem. Jeśli jest waszym doświadczeniem, iż zazdrość jest negatywną emocją, automatycznie ją porzucicie. Nie stała się waszym doświadczeniem. Jest to jedynie coś, co podłapaliście od innych. Dopóki nie stanie się doświadczalnym zrozumieniem w was, iż zazdrość i porównywanie są negatywne, nie stanie się to częścią was.

Nie potępiajcie obiektu zazdrości. Obiekt nie wytworzył emocji z zewnątrz. Zazdrość dzieje się wewnątrz was.

Kiedy zobaczycie waszą zazdrość z uważnością, zrozumiecie, iż nie ma ona w ogóle podstaw do egzystowania. Kiedy to się stanie, zazdrość automatycznie zniknie. Nie będziecie musieli jej porzucać.

Krótka opowieść:

Pewnego razu kobieta wynajęła profesjonalnego artystę, aby namalował jej portret. Artysta starannie wykonał wielki portret i zaprezentował go jej mówiąc, ‘Jak się tobie podoba?’

Kobieta spojrzała i powiedziała, ‘Tak, bardzo ładny. Lecz czy możesz dodać kilka rzeczy? Chcę abyś dodał lśniący naszyjnik z diamentów, złoty zegarek i bransoletkę, szmaragdowe naszyjniki i piękne pierścionki z pereł na palcach. Artysta był zdziwiony i powiedział, ‘Lecz madam, wygląda prosto i pięknie taki, jaki jest. Czemu chcesz dodać całą tą biżuterię i go zmącić?’

Kobieta odparła, ‘Chcę, aby moi bogaci sąsiedzi zobaczyli ten obraz i oszaleli, kiedy zobaczą całą tą biżuterię, myśląc, iż ją posiadam.’

Ogień zazdrości może pochłonąć was całkowicie, jeśli nie będziecie go kontrolować gaśnicą waszej uważności.

Zazdrość nie pozwala wam, na doświadczanie waszej prawdziwej natury miłości i błogości. Powstaje z niezrozumienia życia i samych siebie. Niedobrze pojmujecie miłość, jako coś na zewnątrz was, co trzeba zdobyć. Nie tylko to, myślicie, iż miłość posiada ilość, którą trzeba się dzielić. Dlatego boicie się, myśląc, iż jeśli będziecie się dzielić waszą miłością, będziecie jej mniej posiadać.

Miłość jest jakością wewnątrz was. Nie jest ograniczoną ilością. Jest niekończącym się wydarzeniem, które przepełnia was wewnątrz. Nic ani nikt nie może jej zablokować, oprócz was, ponieważ jest to wasza natura.

Kiedy miłość zacznie płynąć, zazdrość i zaborczość, i to wszystko, po prostu przestanie istnieć. Jeśli akceptujecie siebie takimi, jacy jesteście, możecie również akceptować innych, takimi, jacy oni są.