Rozdział 7 – Poczucie Winy jest Największym Grzechem🔗

Kiedy macie pragnienia, macie również poczucie winy. Poczucie winy jest drugą stroną pragnienia. Czasami czujecie winę z powodu pragnienia czegoś, ponieważ czujecie, iż nie jest dobrze tego pragnąć. Innymi razy czujecie winę, kiedy wasze pragnienia są spełnione, ponieważ czujecie, iż nie zasługujecie na to, co otrzymaliście. Kiedy wasze pragnienia nie urzeczywistnią się, czujecie winę, ponieważ czujecie, iż nie zrobiliście tego, co powinniście. Pragnienia niezmiennie prowadzą do poczucia winy.

Poczucie winy jest niczym innym, jak waszymi przeszłymi decyzjami i działaniami, przemyślanymi przy pomocy waszej zaktualizowanej inteligencji.

Na przykład, kiedy byliście w szkole, mogliście powiedzieć kilka złośliwych rzeczy jednemu z waszych przyjaciół, co spowodowało, iż przyjaźń się rozpadła. Teraz, wiele lat później, z inteligencją, którą obecnie posiadacie, czy jest w porządku analizować tamten incydent i mieć poczucie winy? Nie! Wtedy, mieliście tyle inteligencji, iż zachowywaliście się w taki sposób. Obecnie, macie inną, aktualną inteligencję.

Nie ma sensu analizować przeszłości z waszą obecną inteligencją.

To, co się skończyło, skończyło się. Co zostało zrobione, jest zrobione. Nie można tego cofnąć. Teraz, jeśli stale myślicie o przeszłości i czujecie winę, niszczycie waszą teraźniejszość i waszą przyszłość, również. Nic się z tym nie da zrobić, a więc wina jest bezużyteczna. Cóż możecie zrobić? Jedyne, co możecie zrobić, to nie powtarzać tego samego zachowania, to wszystko. Wtedy, z tamtą inteligencją, którą mieliście, w taki sposób się zachowywaliście, to wszystko.

Nasza przeszłość jest zawsze przeszłością, jest zawsze martwa. Dlatego nazywa się przeszłością. Mimo to, zawsze pozwalamy, aby przeszłość oddziaływała na nas. W jaki sposób pozwalamy, aby przeszłość na nas oddziaływała? Na dwa sposoby:

1. Jeśli analizujecie przeszłe wydarzenia lub decyzje, używając obecnej inteligencji, stworzycie winę w waszej istocie.

2. Jeśli podejmujecie obecne decyzje, bazując na przeszłych doświadczeniach, będziecie powtarzać tę samą przeszłość w przyszłości również, może jedynie w lekko zmodernizowanym stylu!

Mimo, iż nie popełnicie dokładnie takiego samego błędu, będziecie się poruszać na tym samym poziomie doświadczenia, na tej samej płaszczyźnie.

Nasze umysły wpadają w rutynę, utarte szlaki, nastawienie umysłu, które zmusza nas do robienia tego, co zawsze było robione. W ten sposób popełniamy również te same błędy.

Istnieją trzy rodzaje poczucia winy, które się w nas zakorzeniają i zabijają naszą inteligencję:

Do wieku lat siedmiu, poczucie winy jest tworzone przez waszą najbliższą rodzinę. Jeśli nie zachowujecie się według życzeń waszych rodziców, zaszczepiają w was winę. Mówią wam, iż bóg nie aprobuje tego, co robicie. Biedny bóg, musi dźwigać wszystko, co ktokolwiek o nim mówi! Lub wasi rodzice mówią wam, iż powinniście respektować ich życzenia, gdyż są rodzicami. Natychmiastowo czujecie winę z powodu tego, iż są niezadowoleni. W ten sposób, rodzina zasiewa w was pierwsze ziarna winy. Wy, z kolei, przekazujecie je waszym dzieciom. Jak korona, przekazywana następnym pokoleniom.

Ponieważ nie posiadacie wiedzy, aby wyjaśnić, czemu rzeczy powinny być robione w odpowiedni sposób, zmieniacie to w zasady i nakazujecie je dziecku i tworzycie przez to winę. Na przykład, dzieci kochają się kręcić w kółko. Kochają się poruszać i płynąć z ciałem. Jest to naturalny dla nich sposób, aby koncentrować ich energię. Ale co my robimy? Zatrzymujemy dziecko i wkładamy mu strach, iż może upaść. Nie przerywamy naszych prób, dopóki dziecko nie będzie sztywne, skostniałe i nudne jak my!

Dziecko może chcieć wyjść na zewnątrz, aby bawić się w słońcu lub zebrać kwiaty lub po prostu poskakać dookoła na świeżym powietrzu. Jeśli się nad tym zastanowicie, dziecko nie prosi o wiele. Lecz matka mówi ‘nie’ – może zachorować z powodu gorącego słońca. Jeśli spojrzycie trochę głębiej, zauważycie, iż mówiąc ‘nie’, matka ma subtelne poczucie władzy, kontroli. Może mówić, iż to jest słońce, ale to jest bardziej subtelne.

‘Nie’, powiedziane przez matkę, ma wielki wpływ na dziecko. Tworzy winę w dziecku. Teraz, dziecko może zmuszać siebie do zostania wewnątrz lub może wyjść w tajemnicy na zewnątrz. W obydwu przypadkach, jego żywa energia została stłumiona. Jeśli zmusza się ono do zostania w domu, nie pozwolono na ekspresję jego energii. Jeśli wyszło na zewnątrz, będzie czuć się winne, będzie się obawiać, iż ktoś może go zobaczyć. A to wszystko z tak niewielkiego powodu – zabawy na słońcu!

Jak dziecko będzie dorastać, ten głęboki engram winy osadzi się w nim. Nawet, kiedy dorośnie i będzie niezależne, może siedzieć na trawniku na słońcu i te dziecięce wspomnienia mogą się uaktywnić. Może poczuć winę i dyskomfort bez powodu. Nie ma żadnej winy w siedzeniu na trawniku, lecz te dawne wspomnienia będą ożywione.

W ten sposób powstaje wina. Doświadczając niewielkich incydentów tego typu, poczucie winy stanie się waszym naturalnym sposobem bycia.

Czemu nie możemy cieszyć się i zachęcać do naturalnej radości i szczęścia, w jakim żyje dziecko?

Jeśli spojrzycie głębiej, zobaczycie, iż szczęście zostało powiązane z winą. Małe dziecko nie wie nic o winie – jest po prostu dzikie i naturalne. Dlatego obserwowanie małych dzieci może być takie urzekające. Ono jest całe w tym, co robi. Nie zna masek cywilizacji. Jest wciąż dzikie. Dlatego jest tak pełne energii. Jest przepełnione radością i ciekawością; wibruje energią, która się w nim kotłuje. Dziecko chce cieszyć się wszystkim, lecz rodzice są wypełnieni uwarunkowaniami społeczeństwa – winą, powagą, hipokryzją. Dziecko chce krzyczeć, skakać i tańczyć – to jest jego naturalna ekspresja. Lecz dorośli je powstrzymują, ‘Nie krzycz! To złe zachowanie. Powinieneś być bardziej cywilizowany. Powinieneś się dobrze zachowywać, jak my.’ Wkrótce, pojęcie wolności i szczęścia zostaje powiązane z uczuciem winy.

Od wieku siedmiu do czternastu lat, społeczeństwo tworzy w was winę przez swoje zasady. Prawa społeczne tworzą winę bazującą na strachu.

Do wieku lat czternastu, rodzina i społeczeństwo tworzy w was winę. Ważną winą, w tym, jest poczucie winy związane z seksem. Rodzice lub rodzina nigdy otwarcie nie poruszają tematu seksu. Kiedy zachodzą w was przemiany chemiczne, czujecie, iż wasze ciało jest nowe. Powstaje wiele pytań i potrzebne są wyjaśnienia, lecz nikt nie jest przygotowany, aby je udzielić.

Aby dodać do zakłopotania i pragnień, media dookoła stale bombardują was fantazjami w tym wrażliwym okresie zmiany.

Aby dodać do tego, społeczeństwo zaszczepia w was poczucie, iż nie jesteście wystarczająco dobrzy. Powodują poczucie winy, za to kim jesteście, co robicie. Kiedy zostaniecie przekonani, iż jesteście grzesznikami, zostajecie złapani w jego szpony. Wtedy nie możecie już cieszyć się radościami życia.

Według mnie, poczucie winy jest największym grzechem. Przynajmniej za inne grzechy będziecie cierpieć po śmierci. Poczucie winy kara was, kiedy żyjecie.

Tybetański poeta-święty Milarepa śpiewał, ‘Moją religią jest żyć – i umrzeć – nie żałując.’

Jesteście nazywani świętym lub grzesznikiem jedynie przez społeczeństwo. Dopóki społeczeństwo nazywa was świętym, jesteście świętym. W momencie, gdy społeczeństwo nazwie was grzesznikiem, będziecie grzesznikiem. Jeśli zabijecie kogoś w społeczeństwie, zostaniecie nazwani mordercą, zostaniecie ukarani. Lecz jeśli zabijecie kogoś na polu bitwy, zostaniecie nazwani bohaterem, dostaniecie wielką nagrodę! Nie ma zatem absolutnej skali, aby decydować, co jest słuszne a co nie. To jest logika danego społeczeństwa.

Bardzo subtelny i przebiegły sposób na zasiewanie winy obecnie jest poprzez ideę nieba i piekła. Ludzie eksploatują wasz strach i zachłanność poprzez pokazywanie wam idei piekła i nieba. Tworzą w was chciwość nieba i strach przed piekłem. Tworzą tak wiele koncepcji piekła i nieba, i sprzedają je wam. Mówią, ‘Jeśli będziecie praktykować tego typu rzeczy, zostaniecie nagrodzeni w niebie; jeśli będziecie czynić w inny sposób, zostaniecie potępieni w piekle.’ Kiedy otrzymujecie zasady bazujące na chciwości i strachu, automatycznie zaczynacie tworzyć w sobie wielkie poczucie winy.

Krótka opowieść:

Pewnego razu generał wojskowy spytał mistrza Zen, ‘Mistrzu, czym jest niebo i piekło?’

Mistrz zapytał, ‘W jaki sposób zarabiasz na życie?’

Generał odpowiedział, ‘Jestem generałem.’ Mistrz zaśmiał się tylko, ‘Jaki idiota uczynił ciebie generałem? Wyglądasz bardziej jak rzeźnik!’

Generał się wściekł i wyciągnął swój miecz krzycząc, ‘Potnę ciebie na kawałki.’

Mistrz podniósł tylko rękę i powiedział, ‘To są wrota piekła.’

Generał zrozumiał swą głupotę i ukłonił się nisko mistrzowi, prosząc o wybaczenie.

Mistrz kontynuował, ‘To są wrota nieba.’

Miejcie jasność, niebo i piekło nie są miejscami fizycznymi. Są to psychologiczne stany waszego umysłu. W pewnym momencie umysł może być w piekle, w następnym może być w niebie – wrota do nieba i piekła na przemian otwierają się i zamykają.

Do wieku lat dwudziestu jeden, wiedza pochodząca od rodziny i społeczeństwa tworzy winę. Po wieku dwudziestu jeden lat, poczucie winy zasiane w was przez rodzinę i społeczeństwo zapuszcza w was korzenie. Następnie zaczynacie tworzyć winę dla samych siebie bez żadnego powodu. Wina staje się permanentnym gościem wasze istoty!

Wina stworzona przez rodzinę oraz wina stworzona przez społeczeństwo są narzucone; są jak korona, przekazywana z pokolenia na pokolenie. Trzecia wina jest najgorsza – ta, którą sami tworzycie dla siebie. Kiedy przyswoicie winę, bazującą na zachłanności i strachu, tworzycie dla siebie nowy typ winy.

W momencie, w którym zaczynacie się czuć winnym z powodu czegoś, można was wykorzystać. Wtedy, również, kiedy zaczynacie walczyć ze sobą, jest was łatwiej wykorzystać.

Jeśli spojrzycie na swoje życie, możecie zauważyć, jak w każdym momencie subtelnie szukacie powodu, aby walczyć ze sobą, aby czuć niezadowolenie z siebie. Nie możecie pozostać bez jakiegoś konfliktu, chcecie tworzyć nieszczęście dla siebie, ponieważ tego was nauczono – szczęście jest grzechem.

Jesteście przeznaczeni do poruszania się jak swobodnie płynąca rzeka. Wina jest jak kamienie na drodze rzeki. Społeczeństwo subtelnie oznakowali szczęście, jako grzech. W tym jest problem. Z tego powodu zauważycie, kiedy wszystko będzie się układało płynnie i szczęśliwie, będziecie się w was czaiło poczucie winy. Jesteście nauczeni przez społeczeństwo, iż bycie szczęśliwym i radowanie się życiem jest pod pewnymi względami nieodpowiedzialne. Zatem czujecie się winni.

Lecz kiedy czujecie się smutni i depresyjni, czy kiedykolwiek czujecie się winni? Nie!

Jesteście nauczeni, iż życie jest łańcuchem cierpienia i wytrzymywania, oraz od czasu do czasu pojawiającym się szczęściem.

Również z tego powodu, ludzie nie mogą tego wytrzymać, kiedy jesteście szczęśliwi i uśmiechnięci przez cały czas. Starają się jak mogą, aby sprowadzić ciebie do tak-zwanej rzeczywistości – poprzez wpajanie wam winy.

Kiedy się radujecie, tańczycie lub relaksujecie na plaży, przykładowo, nagle zauważycie winę, pojawiającą się w was, z powodu pracy do wykonania, która czeka, z powodu wszystkich zobowiązań, które trzeba spełnić.

Wina nie ma podstawy, lecz może zniszczyć całe wasze życie. Jeśli potraficie żyć bez winy, będziecie cieszyć się każdą chwilą bez wyrzutów i, wciąż, będziecie wypełniać wszystkie wasze obowiązki.

Problem jest w tym, iż wasza istota jest tłumem głosów, które nie należą do was. Jest to suma głosu waszej matki, waszego ojca, waszego nauczyciela, waszego sąsiada, czyjego nie! Wszystkie te głosy tam są. Jeśli jest tylko jeden głos, nigdy nie będzie żadnego problemu. Wasz umysł będzie płynął jak rzeka. Lecz jest tak wiele głosów, mówiących wam tak wiele rzeczy i tworzących kamienie winy na waszej ścieżce.

Tak długo, jak płyniecie niczym rzeka, będziecie wyrażać w waszym życiu nadzwyczajną inteligencję. Będziecie żyć z energią, która stale się pojawia, każdej minuty. W momencie, w którym pozwolicie na pojawienie się w was winy, w tym momencie zostaniecie zatrzymani w waszym swobodnym przepływie, stworzycie zakrzepy energii w środku waszej istoty.

Kiedy będziecie już świadomi, w jaki sposób jesteście napędzani winą, możecie zacząć praktykę jak z niej wyjść. Kiedy zaczniecie w dowolny sposób praktykować, naturalnie potkniecie się kilka razy. Kiedy praktykujecie bycie bez winy, potkniecie się przez uwiązanie do starych wzorców zachłanności i strachu. Wtedy, nagle sobie przypomnicie, 'Och, zacząłem pracować z powodu strachu,' 'Zacząłem pracować z powodu zachłanności.' Wtedy zaczniecie od nowa. Kiedy zaczniecie pracować, naturalnie zobaczycie, iż to się dzieje.

Krótka opowieść:

Mnich z dużej duchowej organizacji został wysłany do odległego terenu tubylców, aby odbyć służbę. Nagle, centrala otrzymała dużo listów ze skargami na mnicha.

Prezydent, po przeczytaniu listów powiedział, ‘Wysłaliśmy odpowiednią osobę.’

Sekretarka spytała go, ‘Co to znaczy, Sir? Otrzymujemy skargi na niego. Jak możesz powiedzieć, iż wysłaliśmy odpowiednią osobę?’

Prezydent odpowiedział, ‘Jeśli otrzymujemy skargi, oznacza to, iż zaczął pracować, coś się dzieje!’

Kiedy zaczniecie coś nowego, przejdziecie trzy fazy – pierwszą jest opór. Następna to unikanie – ludzie ani nie są przychylni, ani nie opierają się. Trzecia to akceptacja.

W ten sam sposób, kiedy zaczniecie pracować nad czymś wewnątrz swojego organizmu, zaczniecie się rozwijać, lecz te trzy fazy się pojawią. Pierwszą fazą będzie opór. Zaczniecie czuć, iż nowa praktyka jest trudną zmianą w waszym obecnym systemie. Z tego powodu, następną rzeczą, która się wydarzy, będzie unikanie możliwości, w których możecie praktykować zmianę. Niejednokrotnie będziecie powracać do waszych starych nawyków. Wasz organizm będzie się opierał, będzie próbował tworzyć wszelkiego rodzaju komplikacje, wszelkie możliwe powody. Jeśli pozwolicie na narastanie oporu, staniecie się swoim własnym wrogiem.

Kriszna mówi w Bhagavad Gita, ‘Podnieście siebie samemu. Jeśli tego nie zrobicie, będziecie swoim najgorszym wrogiem.’ Od was zależy, czy pomożecie sobie, jako swój najlepszy przyjaciel, czy zaszkodzicie sobie, jako swój najgorszy wróg.

Miejcie jasność: nikt nie może was skrzywdzić, chyba, że na to pozwolicie. Nikt nie może wam pomóc, chyba, że pozwolicie.

Jeśli zapomnicie o praktyce, przypominajcie sobie wciąż, aby siebie podnosić. Nie popadajcie w depresję, nie czujcie winy. Nie myślcie, iż nie uda wam się.

Nawet w życiu Buddy, jeśli przeczytacie, miał już opuścić ciało, kiedy jego uczniowie poprosili go, aby powiedział swoją ostateczną naukę, a on rzekł Atma depo bhava – Bądźcie swoim własnym światłem, bądźcie prowadzeni przez samych siebie.

Czuć winę to być w grzechu. Tak naprawdę, to jedyny grzech. Piekło, o którym mówimy, nie jest w innym czasie ani przestrzeni. Jest wewnątrz nas, kiedy czujemy winę, nie robiąc nic, aby zmienić nasze nastawienie.

Całe wasze poczucie winy, cały wasz ból, wszystko to jest czystą wyobrażoną osią, którą tworzycie w głowie. Błąd, który popełniliście dziesięć lat temu, błąd, który popełniliście siedem lat temu i błąd, który popełniliście trzy lata temu, są niezależnymi i niepołączonymi wydarzeniami. Lecz kiedy je razem łączycie i zaczynacie o tym myśleć, naturalnie zaczniecie tworzyć winę. Zaczniecie się czuć jak wieczny grzesznik. To jest jedno podejście.

Jest inne podejście. Kiedy popełnicie pomyłkę, zobaczcie obiektywnie, czemu ją popełniliście, jak ją popełniliście. Patrzcie, jako obserwator, jak i czemu się ona powtarza. Spójrzcie naukowo na mechanizm winy. Tylko ta uważność, otworzy nowe drzwi i już nigdy nie popełnicie tej samej pomyłki ponownie – ponieważ gdy raz na nią spojrzycie, i znajdziecie przyczynę, ona zniknie. Znać rzecz całkowicie, to być od niej wolnym.

Proszę zrozumcie, iż zasady etyczne powinno się przestrzegać z powodu spójności, nie z powodu poczucia winy.

Co rozumiem przez spójność? Spójność to przebywanie w chwili obecnej oraz bycie jedną trwałą osobowością, a nie wieloma sprzecznymi osobowościami. Jest to widzenie rzeczywistości bez gier umysłu. Kiedy wkracza umysł, wkracza również dualność. Jedynie przez bycie intensywnie uważnym chwili obecnej, możecie osiągnąć spójność, gdzie jest tylko jedna, a nie dwie lub trzy, lub wiele osobowości walczących w was. Jedynie, kiedy umysł przeskakuje pomiędzy przeszłością a przyszłością, stajecie się podzielonymi osobowościami, a spójności w was nie ma. Kiedy umysł jest w teraźniejszości, automatycznie stajecie się zjednoczeni i spójność się w was osadza.

Krótka opowieść:

Pewnego dnia, ksiądz uklęknął przed bogiem i zaczął głośno płakać, ‘Jestem grzesznikiem. Proszę miej dla mnie litość, o boże.’ Człowiek, który modlił się cicho, zainspirował się tym i również klęknął obok księdza i zaczął się modlić. Dalej, kolejny człowiek również uklęknął i zaczął płakać. Widząc to, ksiądz szturchnął pierwszego człowieka mówiąc, ‘Spójrz, kto by pomyślał, iż on jest grzesznikiem!’

Cała nasza pokora, nasza moralność, jest mniej lub bardziej udawaniem przed innymi oraz przed samym sobą. Udajemy, ponieważ nie jesteśmy trwale spójni wewnątrz siebie. Sami nie wiemy, która osobowość wewnątrz nas jest autentyczna, przez co dajemy się złapać w takie gierki. Jeśli będziemy spójni, będziemy autentyczni w każdym działaniu oraz automatycznie będziemy moralni.

Proszę zrozumcie, nigdy nie popełnicie pomyłek, jeśli będziecie bardzo uważnym w czasie ich popełniania. Kiedy będziecie uważni, będziecie jedną trwałą osobowością, a zarazem moralną. Kiedy unikacie uważności, będziecie wieloma osobowościami, a jednocześnie niemoralni. Moralność ma związek z uważnością, nie z żadnymi innymi zasadami społecznymi. Uważność jest jedyną drogą do bycia naturalnie moralnym.

Uważność powoduje, iż spontanicznie podejmujecie dobre działania w odpowiedniej sytuacji. Moralność może powodować, iż podejmiecie błędne działania w odpowiedniej sytuacji, ponieważ nie ma ona odpowiedniej podstawy. Podstawa moralności nie jest jej samej, lecz jest zbudowana przez społeczeństwo. Zatem nie czujcie się z nią połączeni. Kiedy nie czujecie się połączeni, nie możecie działać z pewnością siebie. Kiedy zintegrujecie siebie, będziecie zjednoczeni przez uważność. Kiedy pozostajecie podzieleni, nie będzie uważności, a wy będziecie zależni od wskazówek moralności.

Kiedy zaczynacie przyswajać prawa społeczne, tworzycie głęboką ranę w waszej istocie. Niszczycie waszą wrodzoną inteligencję. Według mnie, dzieciom można dać na początku zbiór zasad, aby nie zbaczały z drogi świadomości. Lecz wkrótce potrzebują otrzymać zrozumienie życia oraz potrzebę działania poprzez świadomość zamiast poprzez sumienie.

Jeśli żyjecie ze świadomością, automatycznie będziecie żyć moralnie. Aby zacząć rozumieć potrzebę życia ze świadomością, spójrzcie po prostu na waszą moralność. Moralność jest jedynie naskórkiem, podczas gdy świadomość pochodzi z centrum waszej istoty. Wasza świadomość stara się przebić przez wasze sumienie. Wasza świadomość stale walczy z waszym sumieniem. Sumienie jest społeczne. Świadomość jest naturalna. Sumienie jest kiepskim substytutem świadomości.

Ludzie pytają mnie, ‘Mistrzu, co to jest? Burzysz całą strukturę społeczną. Jak zatem możemy wszyscy żyć moralnie?’ Mówię im, ‘Miejcie jasność, wymuszona moralność jest jedynie dla dzieci. Im trzeba mówić, ‘Bądź cicho, dam ci cukierka.’ Oczywiście, dziś dzieci odpowiadają, ‘Jestem szczęśliwy. Nie potrzebują twojego cukierka. Kogo obchodzi twój cukierek!’ Dziecku możecie powiedzieć, iż dacie mu cukierka, przez co go ograniczycie. Możecie na nim wymusić moralność w oparciu o strach lub zachłanność. Lecz wam czas dorosnąć. Nie jesteście już dziećmi. Bądźcie ze świadomością. Kiedy mówię świadomość, mam na myśli inteligentną energię waszej istoty.

Kiedy cokolwiek stanowi wymuszoną zasadę, zawsze próbujecie to obejść. Na przykład, zawsze przekraczacie prędkość, kiedy nie widzicie policjantów.

Krótka opowieść:

Policjant zatrzymał samochód na autostradzie za przekroczenie prędkości. Kiedy poprosił o prawo jazdy, kierowca odparł, ‘Ale oficerze, chciałem tylko utrzymać bezpieczną odległość pomiędzy moim samochodem a samochodem z tyłu!’

Kiedy ślepo przestrzegacie zasad, nie rozumiejąc ich ducha, tak się dzieje – jedynie czekacie na wymówkę, aby je złamać.

Szczerze sobie odpowiedzcie: gdyby nie było zasad, autorytetów pilnujących, co robilibyście, czy bylibyście tą samą osobą, którą jesteście teraz? Czy robilibyście rzeczy w ten sam sposób jak teraz? Jeśli wasza odpowiedź brzmi ‘nie’, miejcie jasność, iż zasada pochodzi z waszego sumienia, nie z waszej świadomości. Nie zintegrowaliście ducha zasady lub nie zgadzacie się z zasadą. To jest powód, dlaczego nie robicie rzeczy w naturalny, dla was, sposób.

Możecie zobaczyć, kiedy powiecie dziecku, aby czegoś nie robiło, będzie je wtedy najbardziej nęciło, aby to zrobić. Dopóki nic nie wspominacie o robieniu lub nierobieniu tego, mogą one nawet nie zaprzątać sobie tym głowy. Lecz w momencie, gdy powiecie im, aby czegoś nie robiły, będą próbować to zrobić.

Krótka opowieść:

Pewien człowiek powiedział, ‘Znalazłem trzy sposoby, na robienie rzeczy.’ Jego przyjaciel spytał, ‘Jakie to są te trzy sposoby?’

Człowiek odpowiedział, ‘Pierwszy, zrobić to samemu. Drugi, wynająć kogoś, aby to zrobił. Trzeci, powiedzieć swoim dzieciom, aby tego nie robiły. To wszystko, i będzie zrobione!’

Faktycznie, jest smaczek, dreszczyk w robieniu tego, czego się nie powinno. W większości przypadków, tworzycie natychmiastowe pragnienie zrobienia czegoś, jeśli proszono was, aby tego nie robić. Czujecie rodzaj radości lub satysfakcji, robiąc to. Jest to zwyczajna tendencja w każdej ludzkiej istocie.

Krótka opowieść:

Pewnego razu sprzedawca bardzo się starał zwiększyć swoją sprzedaż. Próbował różnych opcji – przeceny, chwytliwe reklamy, lepsza obsługa klienta. Nic nie działało. Wtedy, pewnego dnia, powiesił czarną kurtynę w oknie swego sklepu i wyciął w niej niewielką dziurkę. Pod dziurą umieścił tabliczkę, ‘Zaglądanie bezwzględnie zabronione.’

Od tego dnia, widział tłumy zbierające się w jego sklepie, każdy ciekawy, aby zajrzeć przez dziurę, aby zobaczyć, co tam jest! Jego sprzedaż automatycznie wzrosła, ponieważ teraz ludzie rzeczywiście widzieli różnorodność produktów spożywczych w jego sklepie.

Kiedy mówią wam, aby czegoś nie robić, naturalną ludzką tendencją jest zrobienie właśnie tego.

Jako nastolatki, kiedy mówicie ‘nie’ waszym rodzicom, czujecie, iż udowodniliście, iż jesteście niezależni. Kiedy mówicie ‘nie’, czujecie, iż udowodniliście, iż jesteście kimś wyjątkowym, kimś innym.

Tak długo, jak mówicie ‘tak’, czujecie, iż jesteście jedynie dziećmi. Kiedy zaczniecie mówić ‘nie’, czujecie, iż staliście się dorośli.

Czujecie, iż jesteście mężczyznami, tylko kiedy mówicie ‘nie’ swemu ojcu. Do tego czasu, czujecie, iż jesteście dziećmi. Tylko dlatego, aby udowodnić, iż jesteście mężczyznami, zaczynacie mówić ‘nie’ do swego ojca. To jest podstawowa psychologia. Kiedy mówicie ‘nie’, wydaje wam się, iż jesteście kimś, do tego czasu uważacie, iż jesteście nikim. Zatem, proszę, miejcie jasność, cokolwiek mówicie, wasz dorastający syn i tak powie ‘nie’, ponieważ chce być kimś.

W biegu czasu, wiele przepisów, które wcześniej miały znaczenie, stały się ślepymi zasadami – bez żadnego znaczenia.

W Indii, w czasach przed wynalezieniem elektryczności, krawiec szył ręcznie igłą z pomocą ciemnych latarni. Zatem ubrania nie były szyte po zmierzchu, ponieważ szycie przy ciemnym świetle świeczki lub latarni nadwyrężały oczy. Przez co praca zawsze wykonywana była w godzinach słonecznych.

Lecz nawet teraz w Indii, starsi ludzie będą mówić, ‘Nie dobrze jest szyć po zmierzchu!’ Powód szycia w nocy już nie istnieje! Elektryczność i jasne światła tam są. Lecz stało się to rytuałem dla nich, w oderwaniu od pierwotnego powodu.

Krótka opowieść:

Pewnego razu przeprowadzano wywiad ze spadochroniarzem w telewizji. Prezenter powiedział, ‘Twoje życie musi być naprawdę pełne przygód.’

Spadochroniarz odpowiedział, ‘Tak, ma swoje straszne momenty.’

Prezenter spytał, ‘Jakie jest najbardziej straszliwe doświadczenie w twoim życiu?’

Spadochroniarz odparł, ‘Kiedy szedłem trawnikiem koło domu a napis brzmiał, ‘Trzymać się z dala od trawy!’

Kiedy nie posiadacie odpowiedniej inteligencji lub zrozumienia, rzeczy stają się martwymi zasadami w waszym życiu.

Kiedy macie zrozumienie, każda prawidłowa zasada może stać się przyjazną techniką, aby żyć szczęśliwie. Zasady i rytuały są właściwie technikami do waszego oświecenia. Kiedy mówię oświecenia, mam na myśli błogie życie pełne przejrzystości. Oczywiście, jeśli przestrzegane wnikliwie, prowadzą do ostatecznego stanu oświecenia.

Krótka opowieść:

Pracownik kolejowy zgłosił morderstwo w pociągu, ‘Morderca wszedł do przedziału, dźgnął ofiarę wielokrotnie. Następnie wyszedł z pociągu przez drzwi naprzeciw, skacząc na tory – łamiąc przepisy kolejowe.’

Kiedy nie macie prawidłowego zrozumienia, nie złapiecie sedna i będziecie działać w głupi sposób. Kiedy macie prawidłowe zrozumienie, będziecie rozumieć, iż każda zasada została wymyślona dla was i innych dookoła was, tylko po to, abyście żyli szczęśliwie i błogo.

Kiedy duch zasady jest zrozumiany, nie będzie żadnego problemu, aby ją przestrzegać. Wchodząc w ton z zasadą, w waszych czynach będzie jedynie poezja; będzie jedynie błogie oddanie. Lecz jeśli duch jest niezrozumiany, wszystko jest nie tak. Życie będzie się wydawało nudne i martwe.

Weźmy na przykład medytację. Medytacja sama w sobie, wykonywana jest, aby wejść do wnętrza siebie, niezależnie od hałasu i sytuacji świata zewnętrznego. Widziałem, iż niektórzy ludzie, zanim zaczną medytację, najpierw próbują stworzyć ciszę na zewnątrz. Będą chodzić i mówić wszystkim, aby byli cicho. Będą praktycznie przeszkadzać innym w ich normalnych czynnościach, jedynie dlatego, iż zamierzają medytować.

Jedynie, kiedy duch jest niezrozumiany, rzeczy stają się martwymi rytuałami. Nie rozumiecie i tworzycie kłopoty!

Wszystkie zasady i przepisy zostały stworzone dla harmonijnego życia ze zrozumieniem, iż ty mnie nie zabijesz i ja ciebie nie zabiję, oraz oboje będziemy żyć szczęśliwie. To jest podstawowe ich rozumienie. Jednak z biegiem czasu, stały się one prawami.

Wszystkie zasady i przepisy zostały stworzone dla harmonijnego i szczęśliwego życia, lecz w momencie przyswojenia zasad bez ich zrozumienia, tworzycie poczucie winy. Tak długo, jak przestrzegacie zasad ze zrozumieniem, będziecie szczęśliwi. Kiedy zaczynacie reagować na słowa zamiast na sedno, ducha, zaczniecie tworzyć winę.

Kiedy chcecie uciec od prawa, co robicie? Trzymacie się słów tego prawa, a zapominacie o jego duchu. Następnie w sposób legalny pracujecie ze słowami i uciekacie od prawa. Kiedy łapiecie się słów, stajecie się biurokratami i nie rozumiecie sedna. Jedynie, kiedy złapiecie ducha, możecie być inteligentnymi istotami bez poczucia winy.

Jest pewne poczucie winy, które jest dla was użyteczne, poczucie winy, które się inteligentnie ściga, może spowodować wasz krok w przód w życiu. To jest tak: kiedy widzicie, iż macie potencjał, aby coś zrobić, kiedy czujecie, iż macie tak dużo potencjału, którego w ogóle nie wykorzystujecie, wtedy, jeśli jesteście inteligentni, wina się w was pojawi. Ta wina może być bodźcem, abyście zaczęli działać, aby wykorzystać wasz cały potencjał.

Czasami widzimy stan rzeczy dookoła nas i wiemy, w zaułku naszego umysłu, iż możemy pomóc, aby zupełnie zmienić sytuację. Lecz, albo z powodu lenistwa, albo ze strach przed konfrontacją, lub z powodu strachu wzięcia odpowiedzialności, pozostajemy cicho i obserwujemy. Ten typ sytuacji może spowodować w nas głęboką winę. Ta wina jest znacząca. Jeśli podejmiemy kroki, aby naprawić sytuację, przez robienie tego, co czujemy, że powinniśmy, wtedy wina zniknie a my ruszymy do przodu.

Ten typ poczucia winy ma zdolność do inspiracji, abyście podejmowali działania, jakie należy wykonać. Z powodu samej jej natury, nie można tej winy długo w sobie nosić. Trzeba ją wykorzenić. Sposobem na to jest zrobienie tego, co należy zrobić. Gdy już będzie to zrobione, wina również zniknie. Tak długo, jak chcecie nosić tę winę w sobie nie podejmując działania, tak długo będziecie z jej powodu cierpieć. To jest ta prosta logika tej winy.

Inna manifestacja tej winy ujawnia się, kiedy czujecie, iż wasze ego wychodzi na powierzchnię w pewnych sytuacjach, a wy nie potraficie nic na to poradzić. Kiedy czujecie wasze ego, lecz nie możecie go kontrolować, ta wina się w was pojawia. Ta wina również jest dobra, ponieważ jest ona znakiem, głębokiej świadomości istnienia waszego ego. Ułatwia ona wam podjęcie szczerych działań, aby wyeliminować to ego.

Wina jest pewnym zabójcą inteligencji. Według mnie, wina jest największym zabójcą inteligencji. Ona nigdy nie pozwoli wam na ruch do przodu w waszym życiu.

Pewnego razu jedna z naszych wielbicielek miała nowotwór u podstawy rdzenia kręgowego. Przez dwadzieścia lat cierpiała z powodu tego nowotworu. Przyszła do mnie z skarżąc się, ‘Proszę pomóż mi, wylecz mnie. Cierpię z tym nowotworem przez tak wiele lat. Przeszłam operację, lecz znów się pojawił.’

Zacząłem rozmawiać z nią powoli, aby odnaleźć źródło problemu. Zadałem jej kilka pytań, po których wreszcie otworzyła się i zaczęła płakać. Spytałem się jej, ‘Czy masz jakąkolwiek winę związaną z twoją energią seksualną?’ Powoli otworzyła się.

Powiedziała, iż była fizycznie wykorzystywana, kiedy była bardzo młoda. Jedna osoba z jej bliskiej rodziny wykorzystywała ją przez wiele lat. Ta wina w niej pozostała. Powiedziała, ‘Zaczęłam nienawidzić tej części mego ciała. Zaczęłam czuć, iż ta część ciała nie powinna we mnie istnieć. Czułam, iż ta część ciała nie była moją istotą. Moja nienawiść do tamtej osoby skierowałam na swoje własne ciało.’

Jej nienawiść była tak wielka. Kontynuowałem rozmowę z nią. Powoli otwierała się coraz bardziej. Kiedy wyciągnęła winę na zewnątrz, pozbyła się jej. Psychologicznie została wyleczona.

Dałem jej niewielką technikę medytacji, aby medytowała nad tym obszarem. Powiedziałem jej, ‘Wyrażaj gniew w kierunku tamtego mężczyzny. Szlochaj, krzycz, płacz, bij. Zamknij drzwi, weź poduszkę, wyobraź sobie, iż to jest on i wyrażaj na niej złość. Usiądź po tym cicho i czuj, iż ta część ciała jest twoja. Czuj miłość w kierunku tej części ciała.’

Zdziwilibyście się, lecz w ciągu tylko dziesięciu dni rak zniknął! Nigdy więcej się nie pojawił.

Większość naszych dolegliwości są spowodowane psychologicznymi zaburzeniami, gdzie wina gra główną rolę.

W większości przypadków, przepływ naszej energii jest blokowany z powodu winy. Jeśli spojrzycie głębiej, gdziekolwiek nie możecie wykonać ruchu, gdziekolwiek nie możecie podjąć decyzji, gdziekolwiek boicie się, będzie się tam czaić wina.

Akceptacja jest pięknym narzędziem, aby uwolnić siebie od przeskakiwaniem pomiędzy przeszłością a przyszłością. Z akceptacją, wpadacie prosto do teraźniejszości. Pierwszą rzeczą jest zaakceptować wszystkie wydarzenia świata zewnętrznego i wszystkie wydarzenia świata wewnętrznego. Jakiekolwiek macie problemy w świecie zewnętrznym oraz jakiekolwiek problemy macie w świecie wewnętrznym, po prostu akceptujcie je całkowicie. Podsumujcie to doświadczyliście, jako problemy i zaakceptujcie to całkowicie.

Zaakceptujcie wszelką winę, wszystkie pomyłki i wszystkie niepowodzenia. Nawet, jeśli nie możecie zaakceptować, zaakceptujcie to, iż nie możecie zaakceptować. Wtedy się odprężycie i wina zniknie z waszego umysłu.

Spróbujcie tego niewielkiego eksperymentu:

Po prostu zrelaksujcie się przez trzy dni z całkowitą akceptacją. Jeśli zrelaksujecie się przez trzy dni bez angażowania się w świat zewnętrzny i świat wewnętrzny, czy stracicie cały swój majątek? Z pewnością nie! Zatem nie ma problemu. Przez trzy dni nie stracicie niczego. Zatem, dlaczego nie spróbować? Tylko przez trzy dni, szczerze, całkowicie, akceptując wszystko w waszym życiu na sto procent!

Jeśli nie jesteście w stanie zaakceptować na sto procent, to zaakceptujcie to, iż nie możecie zaakceptować na sto procent. Nawet zaakceptowanie ‘Nie jestem w stanie zaakceptować siebie w świecie wewnętrznym i świecie zewnętrznym’ umożliwi wam zaprzestanie przeskakiwania pomiędzy przeszłością a przyszłością. W momencie, którym zrozumiecie, ‘Nie umiem uwolnić siebie od targania emocjami pragnienia i strachu, nie umiem zaakceptować mojej rzeczywistości,’ samo to zrozumienie zacznie wam pomagać.

Jeśli możecie wejść do chwili obecnej, relaksując się od rzeczy świata zewnętrznego i świata wewnętrznego, w ciągu trzech dni będziecie mieli obraz: Czym jest życie? Co oznacza żyć w chwili obecnej? Jeśli się to wam przydarzy, doświadczycie takiej ekstazy, tak innej przestrzeni, tak innego życia, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyliście.

Żyliście, bazując na waszej filozofii przez, może, poprzednie trzydzieści lat. Tylko na trzy dni, nie próbujcie zmieniać niczego w świecie zewnętrznym. Zobaczycie, iż kiedy eksperymentujecie z taki wspaniałymi technikami, uczynią one cuda dla waszej istoty. Zaczną wielki proces alchemii w waszej istocie. Jeśli nie potraficie być szczerzy, akceptujcie to, iż nie potraficie być szczerzy. Nawet ta szczerość wystarcza. Zaczniecie dostrzegać w sobie inną przestrzeń.

Usiądźcie i zamknijcie oczy. Przez kilka minut oddychajcie powoli i głęboko. W tym samym czasie, czujcie, iż wasza głowa zostaje wepchnięta do rejonu klatki piersiowej. Bądźcie całkowicie bez głowy. Nie macie teraz głowy. Jesteście bezgłowi.

Czujcie, iż oddychacie z serca. Czujcie, iż widzicie poprzez serce. Czujcie, iż wąchacie poprzez serce. Czujcie bardzo dobrze, iż oddychacie poprzez serce. Słuchajcie poprzez serce, patrzcie poprzez serce, i czujcie poprzez serce.

Wstańcie. Niech świadomość wychodzi z serca i pozwólcie, aby wasze ruchy były tak powolne, jak tylko to możliwe. Nie chodźcie. Jedynie poruszajcie ciałem powoli. Pamiętajcie, iż poruszacie się z serca. Waszym centrum jest serce, nie głowa. Cały czas, zapomnijcie o głowie. Poruszajcie się z serca. Pamiętajcie, iż jesteście istotą bez głowy.

Stójcie w jednym miejscu. Teraz, zwiększajcie prędkość ruchu powoli, bardzo powoli. Pamiętajcie, aby poruszać się z serca, nie z głowy. Zapomnijcie o głowie. Jesteście poruszającą się istotą bez głowy.

(Po kilku minutach)

Usiądźcie tam, gdzie jesteście. Bądźcie bez głowy. Siądźcie jedynie z waszym sercem. Bądźcie zrelaksowani.

(Po kilku minutach)

Powoli, bardzo powoli, otwórzcie oczy.