Rozdział 27 – Mistrz – Oświecone Życie🔗

Chitram vadataror mooley vriddhah shishyaa gurur yuvah

Gurostu maunam vyaakhyaanam shishyaastu chinnah samshayah

Pod drzewem figowym siedzą

uczniowie, stary człowiek, guru to jeszcze młodzież!

Guru mówi jedynie poprzez Ciszę

Lecz ho! Pytania uczniów znikają same!

Zrozumienie koncepcji pozostanie akademickie, techniki pozostaną narzędziami bez mocy transformacji, do czasu, aż obecność mistrza będzie katalizatorem procesu. Człowiek potrzebuje mistrza do zrealizowania boga.

W tradycji wedyjskiej, nauczyciel duchowy, guru, jest ważniejszy niż bóg. Pisma mówią, iż guru jest matką, ojcem i bogiem, wszystkim naraz i ponad to wszystko.

Bóg jest koncepcją dla większości z nas. Jest niewielu, którzy mogą mówić z powagą, bazując na swoim doświadczeniu boskości, której doświadczyli. Mówi się, iż ten, który doświadczył, nie wyraża, a ten, który wyraża, nie doświadczył. Mistrz jest tym, który doświadczył i który przekazuje to doświadczenie innym, nie jedynie jako wyrażenie, lecz poprzez swój język ciała oraz styl życia.

Mistrz jest wrotami do naszego boskiego doświadczenia. Prowadzi ucznia za rękę do doświadczenia fundamentalnej prawdy jego własnej wewnętrznej boskości. W trakcie procesu, uczeń staje się mistrzem i cykl trwa dalej.

To boskie koło oświecenia, dające w rezultacie doświadczenie swojej prawdziwej natury, przełamuje błędne koło pragnień i cierpienia, w które każdy z nas jest złapany. To z głębokim zrozumieniem Budda powiedział, iż wszelkie pragnienia są cierpieniem. Budda odniósł się do ludzkiej natury, która szuka spełnienia tych pragnień zewnętrznie poprzez zmysły. To nigdy się nie wydarzy. Pragnienia wciąż rosną. To jedynie doświadczenie wewnętrznej błogości, wyrastające ze zrozumienia swego nieskończonego potencjału może wyeliminować cierpienie, które stało się ludzką naturą.

Mistrz jest lustrem. Jest inteligentnym lustrem energii, które prowadzi nas do odkrycia tego, kim jesteśmy. Zacznijmy teraz tę podróż.

Krótka opowieść:

Pewnego razu, lwica w ciąży zaatakowała stado kóz, polując na jedzenie. Kiedy skoczyła na jedną z kóz, obciążenie stało się za wielkie dla niej, przez co zmarła, dając życie lwiątku.

Nowo narodzone lwiątko mogło ledwo otworzyć swoje oczy. Wydawało jakieś dźwięki i poruszało się bezradne na ziemi. Kozy zobaczyły osierocone lwiątko i współczuły mu.

Możecie się zastanawiać, jak kozy mogą współczuć lwiątku. Zrozumcie, kiedy wróg nie przeszkadza lub nie krzywdzi was, nie jesteście zagrożeni w żaden sposób jego obecnością, będziecie odczuwać współczucie w stosunku do niego, nawet jeśli w swojej naturze jest waszym wrogiem. W ten sam sposób, ponieważ kozy nie czuły zagrożenia od lwiątka, zaczęły okazywać mu miłość.

Kozy wyczuły, iż lwiątko ich nie zaatakuje i z tego powodu mogły wyrażać w stosunku do niego współczucie. Dbały o niego, wychowując najlepiej, jak potrafiły. Pokazały mu jak jeść trawę, pić kozie mleko, żyć jako one a nawet beczeć jako one!

Lwiątko przyswoiło również język ciała kóz. Od samych narodzin, nikt nigdy nie powiedział mu, iż jest lwem, zatem nigdy nie dowiedział się, jak to jest być lwem. Zatem, lwiątko dorastało żyjąc jak kozy. Kozy były również zadowolone, iż lwiątko znajduje się wśród nich.

Kiedy lwiątko podrosło, zaczęło wyrażać swoją siłę w sposób dla niego naturalny. Kiedy inne młode kozy zaczęły z nim walczyć, atakował ich silnymi ciosami. Młode kozy skarżyły się matce kozie, 'On nas bije!' Matka koza starała się jak mogła, aby doprowadzić do zgody między lwiątkiem a kozami, uspokajając kozy oraz doradzając im, aby zapomniały o walce.

Pewnego dnia lew zaatakował stado kóz. Przestraszone kozy rozpierzchły się w różnych kierunkach. Lew zobaczył wtedy lwiątko uciekające z kozami, beczące jak one. Lew nie mógł uwierzyć własnym oczom! Nie mógł zrozumieć, dlaczego lwiątko ucieka widząc go oraz dlaczego beczy jak kozy.

Następnego dnia lew powrócił nie aby polować, lecz aby poszukać młode lwiątko. Kiedy zobaczył je, powoli podszedł z tyłu i złapał je. W momencie, kiedy lew złapał młode lwiątko, zaczęło ono krzyczeć, 'Puść mnie! Puść mnie! Bee, bee...!'

Lew powiedział, 'Głupcze! Nie bój się. Nie zamierzam ciebie zabijać. Czy nie wiesz kim jesteś?' Lwiątko krzyczało, 'Jestem kozą. Puść mnie! Puść mnie!'

Lew powiedział, 'Głupcze! Nie jesteś kozą. Nie bój się!' Lecz młode lwiątko było przerażone i nie gotowe, aby słychać czegokolwiek. W jakiś sposób udało się mu uwolnić i uciekł.

Następnego dnia lew powrócił tam, gdzie były kozy. Udało mu się ponownie złapać lwiątko. Tym razem trzymał je mocno.

Lwiątko szamotało się w uchwycie, lecz gdy jedna część jego umysłu mówiła mu stanowczo, aby uciekał, druga część niego czuła się dobrze, będąc w objęciach lwa. Dające pewność, komfortowe uczucie dotyku lwa obudziło coś wewnątrz lwiątka. Widząc zmaganie lwiątka, lew puścił go mówiąc, 'Wrócę ponownie jutro. Lecz tym razem nie będę ciebie ścigać.' I lew wrócił do lasu.

Lwiątko czuwało całą noc, nie mogąc zasnąć. Jego umysł był wypełniony wieloma myślami... 'Nie mogę zaakceptować tego, co lew mi powiedział,' 'Lecz myślę, iż może być trochę prawdy w tym, co powiedział,' 'Nie! Nie! Nie! Nie myślę, iż cokolwiek powiedział jest prawdziwe. Wiem, iż jestem kozą. Wiem to od urodzenia. A to co mówi, nie ma dla mnie żadnego sensu. Po prostu kłamie, aby uzyskać coś ode mnie.'

Zrozumcie, lew przeniknął lwiątko poza jego logikę. Wypowiem się bardzo jasno, jeśli obecność mistrza wpływa na was ponad waszą logikę, mistrz wewnątrz was już się przebudził!

Nie możecie czuć się połączeni do lwa, chyba, że lew wewnątrz was jest przebudzony. Jeśli czujecie pewną ekstazę, pewien komfort poprzez dotyk mistrza, lwa, oraz jeśli próbujecie wciąż odtworzyć to samo uczucie, które macie w pamięci, kiedy to byliście z lwem, nawet jeśli jest to poprzez wizualizację, miejcie jasność, iż lew dotknął was głęboko! Część wewnątrz was już zaczęła odczuwać spokój. Część wewnątrz was już zaczęła czuć, iż jest coś w tym, co mówi mistrz.

Następnego dnia, kiedy przybył lew, lwiątko stało tam, czekając na niego. Lwiątko czekało cierpliwie na skraju lasu, wypatrując lwa. Lecz kiedy pojawił się lew, lwiątko zaczęło oddalać się w kierunku stada kóz. Lecz nie odwrócił twarzy od lwa, ponieważ nie chciał stracić lwa z oczu! Wykonał jedynie ostrożnie kilka kroków w tył mówiąc lwu, 'Pozostań tam, gdzie jesteś, a ja zostanę tu, gdzie teraz jestem. Wciąż możemy rozmawiać. To prawda, iż nie mogę o tobie zapomnieć. Lecz utrzymajmy dystans pomiędzy nami. Lew odparł, 'Dla mnie w porządku. Zostań tam, gdzie jesteś. Porozmawiajmy teraz.'

Lew kontynuował, 'Zrozum, jesteś lwem! Ignorujesz twoją prawdziwą naturę, próbując być czymś innym! Spójrz dokładnie, a zobaczysz różnicę pomiędzy tobą a tymi kozami.' Lwiątko krzyczało, 'Nie! Nie! Jak to może być? Jem tą samą trawę co one. Żyję dokładnie tak samo, jak inne kozy.'

Lew powiedział, 'Głupcze! Zrozum tą bardzo podstawową rzecz. Sam zobacz. Żadna inna koza nie czuje przywiązania do mnie. Żadna inna koza nie czeka na mnie. Wszystkie są przerażone mną. Jedynie ty czekasz na mnie. Zrozum zatem, iż jest coś, co się wewnątrz ciebie dzieje. Jaką masz potrzebę, iż czekasz tu na mnie? Podejdź ze mną nad pobliską rzekę i spójrz na swoje odbicie w wodzie. Będziesz mógł zobaczyć twoją twarz oraz moją.'

Lwiątko poczuło strach, na myśl o spacerze z lwem i powiedziało mu, 'Nie. Stójmy tu jedynie i rozmawiajmy. Ty stój tam, gdzie stoisz, ja będę stał tu, gdzie jestem. Mów cokolwiek chcesz powiedzieć. Ja zostanę tu i będę słuchał.'

Wtedy lew powiedział, 'Dobrze, powiem tobie to. Jeśli pozwolisz, mogę pokazać tobie prawdziwego ciebie w rzece i udowodnić tobie, iż jesteś taki jak ja. Lecz nie zmuszam ciebie. Wrócę za tydzień. Jeśli będziesz gotowy, wróć w to miejsce i czekaj na mnie. Wtedy zabiorę ciebie ze sobą nad rzekę. Jeśli nie, zapomnij o mnie. Nawet mnie nie wspominaj, odejdź!' Wtedy lew odszedł.

Po tygodniu, jak obiecał, lew wrócił. Umysł lwiątka był wciąż zmieszany, 'Czy powinienem się spotkać z lwem, czy nie? Głęboko wewnątrz siebie, lwiątko naprawdę chciało spotkać lwa, lecz w tym samym czasie bardzo się lwa bał.

Wreszcie, lwiątko dotarło do miejsca, gdzie spotkało lwa poprzednim razem i odnalazło go ponownie. Lew spojrzał na niego i przystanął. Pokazał drogę i powoli zaczęli iść w kierunku rzeki. Idąc, lew zbliżył się do lwiątka. Lwiątko przestraszyło się i zaczęło krzyczeć, 'Nie! Nie! Pozostań tam gdzie jesteś. Pokaż mi jedynie drogę nad rzekę. Proszę nie idź blisko mnie. Mogę samemu dojść nad rzekę!'

Lew odszedł trochę i zaczął opowiadać lwiątku historię o tym, jak sam był lwiątkiem oraz jak dorastał, aby stać się dorosłym lwem. Słuchając tych opowieści, lwiątko było tak pochłonięte, iż zapomniało utrzymywać dystans między nimi. Idąc, lew zaczął zbliżać się do lwiątka. Lwiątko było całkowicie zaabsorbowane historiami i pytało, 'Ach tak?' 'To tak się stało?' 'Czy również miałeś te wszystkie problemy?'

Nie zdając sobie z tego sprawy, lew powoli podszedł tak blisko, iż dotykał teraz lwiątka, kontynuując spacer! Nagle młode lwiątko zauważyło to, lecz odkryło, iż mu to nie przeszkadza. Poczuło delikatny dotyk lwa, tak bardzo relaksujący! Nie protestowało.

Lew mówił dalej, a lwiątko komentowało, 'Och! To miłe... to interesujące...' Lew prawie trzymał lwiątko, lecz było ono zupełnie pochłonięte w tych 'krótkich opowieściach' o młodości lwa.

Jak tylko dotarli nad rzekę, lew złapał lwiątko i zabrał je nad wodę. Lwiątko wiedziało, iż teraz nie ucieknie. Lecz zaskoczyło się, iż nie miało już pragnienia ucieczki!

Zrozumcie: lwiątko wiedziało, iż nie tylko nie może uciec, lecz również nie chce uciekać! Wtedy, niewielkie ego, ukrywające się w zakamarku jego umysłu, wzburzyło się i powiedział, 'Nie! Nie! Puść mnie! Co mi robisz? Dlaczego mnie trzymasz?' Lwiątko miało w sobie wciąż pewien strach; zapytało zatem, 'Co mi robisz? Powiedz, proszę, co ze mną robisz?'

Lew odparł, 'Nic ci nie robię. Spójrz jedynie w wodę.' Lwiątko spojrzało do wody i powiedziało, 'Okey, patrzę w wodę.' Lew wtedy zapytał, 'Co widzisz w wodzie? Czy widzisz dwie postacie?' Lwiątko odparło, 'Tak.' Lew powiedział, 'Zatem, jeden lew to ja, a drugi lew to ty.'

Lwiątko powtórzyło, 'Dwa odbicia: jedno moje, a drugie twoje.' Wtedy nagle zrozumiało, to co mówiło, nie mogąc uwierzyć i zaczęło krzyczeć, 'Nie może być! Nie! Nie! Nie! Obydwa odbicia w wodzie muszą być twoje!'

Lew krzyknął, 'Głupcze! Spójrz! Podnoszę rękę. Zobacz, które odbicie podnosi rękę.' Lwiątko wskazało na odbicie w wodzie i powiedziało, 'Jedynie to odbicie podnosi rękę.' Lew powiedział wtedy, 'Okay, teraz ty podnieś rękę.'

Lwiątko podniosło swoją rękę, spojrzało na odbicie w wodzie i krzyknęło, 'Tak! Tak! Tak! Widzę! Widzę!' Wtedy cichym, zmieszanym głosem zapytało, 'Lecz... Jak mogę być lwem? Czy nie jestem kozą?'

Lew spojrzał po prostu na niego i powiedział, 'Nie jestem tutaj, aby się z tobą bawić.' Wtedy poczucie ekstazy zaczęło się pojawiać w lwiątku. Poczuło, iż wydarzy się zaraz coś niesamowitego.

Lecz wtedy ponownie jego umysł wkroczył, a jego nastrój pogorszył się i zaczął ponownie w swój umysł wątpić, 'Myślę, iż byłem zahipnotyzowany. To nie jest moja prawdziwa natura! Coś mi się stało. To nie ja. Nigdy się nie czułem tak błogo, tak radośnie! To nie ja! On mi coś robi. On już mi coś zrobił!'

Lwiątko wciąż się opierało. Próbowało uciec, lecz była to jedynie próba na pół gwizdka, udawana w rzeczywistości, ponieważ nie miał, tak naprawdę, prawdziwego pragnienia ucieczki.

Lwiątko zaczęło protestować, 'Nie! Nie! Nie! Puść mnie! Puść mnie! Wiem, iż jesteś lwem. Jako ofiarę dla ciebie, przyniosę trawę, którą jadam codziennie. Przyniosę mleko, które piję codziennie. Poświęcę swój czas, aby tobie służyć.'

Wreszcie lew pomyślał, 'Powinienem go teraz zostawić. Może zrozumieć jedynie tyle obecnie.' Zatem, powiedział mu, 'W porządku, miej jasność, spotkamy się ponownie jutro. Nie przyjdę na skraj lasu, aby ciebie tu przyprowadzić. Będę w swoim domu. Jeśli chcesz mnie zobaczyć, dowiedz się, gdzie żyję i przyjdź samemu, aby się tam ze mną spotkać. Nie będę tracić czasu, przychodząc całą drogę do ciebie, aby zabierać ciebie tutaj! Jeśli nie chcesz przyjść do mnie samemu, niech tak będzie!' Powiedział lew i odszedł.

Tym razem lwiątko nie uciekło, jak zazwyczaj. Odeszło bardzo powoli. Nie chciało iść, lecz z drugiej strony jego umysł, pchał go w stronę kóz. Trzy nogi lwiątka się nie poruszały. Jedynie jedna mogła. Wielkie krople łez zaczęły padać z jego małych oczu na myśl o tym pożegnaniu.

Następnego dnia lew siedział w majestatyczny sposób w swoim domu. Powoli, bardzo powoli, lwiątko podeszło do niego ze świeżo zerwaną, zieloną trawą myśląc, 'To jest najlepsza trawa, dostępna gdziekolwiek' i położyło przed lwem, mówiąc, 'Proszę zaakceptuj ten dar, który tobie przynoszę.'

Lew obserwował i pomyślał do siebie, 'W porządku, jeśli wezmę trawę, to ten facet poczuje się ze mną związany. Może nawet pozwolić, aby ta relacja była bardziej intensywna. Przez to, może się poczuć bliżej mnie.' Myśląc tak, mimo iż lew nigdy nie je trawy, podniósł trawę, włożył do ust i zaczął jeść! Pochwalił lwiątko, mówiąc, 'Trawa, którą przyniosłeś mi smakuje naprawdę dobrze!' Lwiątko było bardzo zadowolone z siebie. Związek zaczął się pogłębiać pomiędzy nimi, kiedy lew zaczął jeść trawę.

Zrozumcie, lew zszedł w dół i jadł trawę jedynie po to, aby przekroczyć przerwę między lwiątkiem a sobą. Mimo iż nigdy nie jada trawy, zachowywał się tak, jakby jadł i to kochał.

Powoli związek pomiędzy lwem a lwiątkiem rozwijał się. Czasami, kiedy lew smakował trawę, przyniesioną przez lwiątko, krzyczał na nie, 'Głupcze! Czy nie wiesz, jaki rodzaj trawy powinieneś mi przynieść? Co to za trawa? Do tego czasu powinieneś wiedzieć co jadam. Następnym razem przynieś odpowiednią trawę!'

Lwiątko zaczęło myśleć, 'Zaczyna się denerwować. Czasami ja również się denerwuję. On mówi moim językiem, a ja mogę mówić jego językiem. On jest taki jak ja!' Kiedy lew je trawę, schodzi ze swojego poziomu, ze swojej płaszczyzny, ze swojej świadomości, aby połączyć się z lwiątkiem.

Lwiątko poczuło się natychmiast bardzo komfortowo. Mogło się teraz połączyć z lwem. Teraz lwiątko zdecydowało, 'Następnym razem przyniosę odpowiednią trawę i świeże mleko. Muszę wykonywać rzeczy w odpowiedni sposób. Może powinienem odpowiednio zapakować trawę.' Lwiątko utworzyło plany, myśląc, iż było zbesztane przez lwa, ponieważ nie wykonało swojej pracy poprawnie! W ten sposób zaczął się związek pomiędzy lwiątkiem a lwem. Teraz lwiątko zaczęło czuć się wolne i zaczęło przychodzić do lasu, aby zobaczyć lwa, kiedykolwiek zachciało. Lwiątko zaczęło się czuć bardzo komfortowo w pobliżu lwa, bardzo rozluźnione. Nie wiedziało o 'mistrzowskim' planie 'mistrza' lwa.

Pewnego dnia, kiedy lwiątko przyszło, jak zazwyczaj z trawą i mlekiem, zobaczyło lwa, siedzącego z wielkim kawałem mięsa przed sobą. Kiedy lwiątko zobaczyło mięso, przestraszyło się i zaczęło krzyczeć, 'Dlaczego masz mięso na swoim talerzu? Co to jest? Czy nie jesteś wegetarianinem? Nie wiedziałem, iż nie jesteś wegetarianinem! Jesteś tak kochającą i charyzmatyczną osobą. Nie możesz nie być wegetarianinem! Ty jesz te wszystkie okropne rzeczy! Ja jestem wegetarianinem! Nie mogę tego przełknąć!'

Tym razem lew nie poświęcił czasu, ani energii na tłumaczenie wszystkiego. Po prostu złapał lwiątko za kark, wziął trochę mięsa i wetknął je do paszczy lwiątka. W momencie, kiedy mięso weszło do jego ust, lwiątko zasmakowało krwi mięsa i nagle coś zadziało się w nim.

Lwiątko nie mogło zrozumieć co się działo. Zasmakowało mięsa po raz pierwszy w życiu! Było przepełnione uczuciem, które w nim powstało. To się dzieje w waszym pierwszym doświadczeniu satori, błogości! Kiedy je doświadczycie, zrozumiecie!

Smakując mięso, lwiątko wydało ryk lwa! Zaczęło ryczeć, pokazując swoją prawdziwą naturę. Wyrażało swoją prawdziwą naturę. Teraz lew spojrzał prosto w oczy lwiątka i powiedział, 'Tat tvam asi' – To jesteś Ty – ty jesteś Tym.' Wydarzyła się inicjacja. Lew stał się lwem. To było wszystko. Lew, który myślał, iż jest kozą, stał się lwem!

Zrozumcie, nie jesteście ani ludźmi, ani tożsamością, za którą siebie uważacie.

Jesteście podobni jak kozy. W rzeczywistości, jesteście kozami. Spójrzcie na mnie i zrozumcie. Ja również myślałem, iż jestem kozą, lecz spójrzcie jedynie na sposób, w jaki stałem się lwem. Przyjrzyjcie się jedynie memu życiu. Wtedy zrozumiecie, jak niemądrzy jesteście, myśląc o sobie, jako o kozach, a automatycznie staniecie się lwami!

To miał na myśli Kriszna, kiedy mówił, 'Kiedy zrozumiecie Moje życie, będziecie wyzwoleni.' Życie wyzwolonego człowieka wyzwala was, ponieważ pokazuje dokładnie gdzie obecnie stoicie. Wyzwolony człowiek był również kiedyś ignorantem i stał w tym samym miejscu, gdzie wy stoicie obecnie. Da wam to olbrzymią odwagę, iż potrzebujecie połknąć świeże mięso, aby zasmakować waszej prawdziwej natury, którą jest błogość i zacząć ryczeć zamiast beczeć. Kiedy pojawi się to doświadczenie, ryczycie, zamiast beczeć.

Jak długo zajęło lwiątku zrozumienie, iż był lwem? Ledwie sekundę! W momencie, kiedy mięso o krew znalazła się w jego paszczy, zaczął ryczeć. Lecz pamiętajcie jak długo zajęło włożenie mięsa do ust lwiątka!

Trzeba czasu, aby wejść do jaskini mistrza. Związek, połączenie potrzebne jest, aby zaistniało wcześniej. Dlatego wymaga to trochę czasu. Samo oświecenie nie zabiera czasu. Pomost, zaufanie do przekazania tego doświadczenia wymaga czasu.

Jest bardzo trudnym, zwłaszcza dla współczesnego umysłu, zrozumieć potrzebę mistrza.

Mistrz jest tym, który daje wam spojrzenie na Rzeczywistość, prawdę o tym, kim jesteście. Nie jest tu jedynie, aby nauczać. Jest tu aby przebudzać.

Mistrz jest jedynym pismem, które jest żywe.

Poddanie się bogu jest trudne, ponieważ nie wiecie gdzie jest bóg lub kim jest bóg. Bóg jest dla was jedynie koncepcją. Lecz mistrz jest jednością z Całością. Osiągnął Ostateczność. Dla niego bóg jest rzeczywistością. Żyje z bogiem lub Życiem, lub jakkolwiek chcecie to nazwać. A mistrz jest dla was rzeczywisty. Jest namacalny. Zatem może stać się waszymi drzwiami do osiągnięcia boga.

Poprzez niego możecie wykonać kwantowy skok w ramiona boga.

Jedyną rzeczą, stojącą pomiędzy wami, a waszą prawdziwą naturą błogości lub boga, jest wasze ego. Proces stawania się uczniem, jest procesem rezygnacji z ego. Ego jest bardzo trudno porzucić. Porzucenie ego oznacza utratę trwałej tożsamości, którą niesiecie przez te wszystkie lata, myśląc, iż jej potrzebujecie do przeżycia. Porzucenie ego wygląda jak śmierć, kiedy w rzeczywistości to ego stoi pomiędzy wami, a życiem!

Porzucenie ego jest możliwe jedynie w związku głębokiego zaufania, miłości oraz czci dla mistrza. Stopniowo nabieracie odwagi, a następnie ryzykujecie porzucenie jedynej rzeczy, której się trzymacie w waszym życiu, waszego ego. Porzucacie ego jedynie, kiedy wiecie w pełni, iż nawet jeśli upadniecie, upadniecie jedynie w sieć nieskończonej miłości i współczucia Życia, ucieleśnionych przez mistrza.

Obecnie, większość doświadczeń, które dodajecie do waszego życia, przynosi jedynie coraz więcej strachu lub zachłanności. Zamiast tego, każde doświadczenie może również dodać siłę i uważność do waszej istoty. Jest to zmiana poznawcza, psychologiczna rewolucja, którą mistrz na was wykonuje, w rezultacie transformując was całkowicie.

Możecie zapytać, 'Dlaczego potrzebuję mistrza? Mogę uczyć się od życia.'

Uczenie się od mistrza jest bardzo słodkim doświadczeniem, bardzo radosnym doświadczeniem. Mistrz najpierw kładzie was na kolana i daje wam znieczulenie miłości, zanim zacznie operację nad rakiem waszego ego. Ponieważ zalewa was miłością, nie doświadczycie nawet bólu przechodzenia przez transformację. Nawet jeśli jest to lekko bolesne, przetrwacie to jedynie z radością i uważnością przebywania z mistrzem.

Mistrz jest intensywnym życiem. Nie tylko was uczy, patrzy również, abyście przeszli przez całą transformację w błogości.

Krótka opowieść:

Ojciec młodego chłopca, mówił swemu małemu synowi, aby przesunął wielki kamień. Chłopiec próbował z całych sił, lecz nie mógł go ruszyć. Stanął całkowicie zmęczony .Ojciec powiedział, 'Nie wykorzystałeś swojej całej potencjalności. Wykorzystaj cały swój potencjał mocy.'

Syn był całkowicie zmęczony. Krzyknął na swego ojca, 'O czym ty mówisz? Mówisz, iż nie wykorzystałem mojej całej potencjalnej mocy. Jestem zmęczony. Czy nie widzisz?'

Ojciec powiedział, 'Ależ, mogłeś poprosić mnie. Ja również jestem twoją mocą!'

W ten sam sposób, możecie również skorzystać z obecności mistrza. Proszę zrozumcie, możecie poprosić mnie. Możecie przyjąć pomoc mistrza. Nigdy tego nie zrobiliście. Nigdy nie rozważaliście mistrza, jako waszego potencjału. Tak wiele pomocy jest dostępnej, możecie mieć tak wiele, ale nigdy nie pytacie lub nigdy nie przyjmujecie!

Samo życie może być waszym mistrzem. Lecz wtedy będzie trudne wiedzieć z czego się uczyć, czego powinniśmy się uczyć oraz od kogo się uczyć. Dattatreya, wielki mistrz mówił, 'Nigdy nie miałem mistrza, ponieważ życie zawsze było moim mistrzem. Nauczyłem się koncentrować od łowcy, który próbował się koncentrować na ptaku. Nauczyłem się oszczędzać pieniądze na przyszłość obserwując mrówki!' Życie może stać się mistrzem, jeśli posiadacie inteligencję, aby przyjmować od niego odpowiednie rzeczy. Lecz wielokrotnie, przyjmujecie niedobre rzeczy.

Krótka opowieść:

Król Harishchandra żył całe swoje życie w oparciu o prawdomówność. Historia Harishchandry mówi, iż żył dla prawdy, oraz w pewnym momencie nawet sprzedał żonę i dziecko, aby zachować swoją prawdomówność.

Pewnego razu w wiosce, pastor opowiadał historię Harischandry. Po opowieści zapytał człowieka, 'Czego nauczyłeś się z tej historii?' Człowiek odparł, 'Nauczyłem się, iż zawsze powinienem mówić prawdę, niezależnie od tego, co dzieje się w życiu.' Pastor był zadowolony. Następnie spytał innego człowieka, 'Czego ty się nauczyłeś?'

Drugi człowiek powiedział, 'Nauczyłem się innej ważnej lekcji. W wyjątkowej sytuacji, można nawet sprzedać swoją żonę, nic złego!'

Zrozumcie: możecie nauczyć się dwóch różnych rzeczy z tej samej historii!

Możecie nie mieć inteligencji, aby zawsze uczyć się właściwie od życia, dlatego to mistrz pojawia się w waszym życiu. Pokazuje wam drogę, ponieważ już jej wypróbował i udało mu się.

Widzicie, również stosując pewne leki, można usunąć raka. Lecz może to zająć wiele lat. Mistrz po prostu usuwa raka w chwilę. Jeszcze jedna rzecz, ból, jaki będziecie mieć, żyjąc życie z rakiem, będzie dużo gorszy od bólu, jaki doświadczycie, kiedy mistrz usunie go. Ból z mistrzem, kiedy go usuwa, jest znikomy. Lecz życie z rakiem jest niebezpieczne i trudne. Dlatego lepiej jest udać się do mistrza.

Życie jest zbyt głęboką tajemnicą, której nie da się złapać naszymi pragnieniami. Nasze pragnienia mogą wydawać się wielkie i warte naszego całego życia. Z powodu naszego ograniczonego widzenia życia, przywiązujemy tak wiele znaczenia do nieistotnych rzeczy, podczas gdy jest tak wiele znaczących oraz bardziej wymownych doświadczeń, czekających u naszego progu. Lecz problem jest w tym, iż nie możemy sobie ich nawet wyjaśnić, ponieważ nigdy nie widzieliśmy nic podobnego.

Tutaj pojawia się mistrz. On widział całość życia. On widzi rzeczy, których wy nie możecie sobie nawet wyobrazić, nie mówiąc już o pragnieniu ich. Jest tam jedynie po to, aby pomóc wam skierować się w kierunku realizacji tego spełnienia, również w waszym życiu.

Jedyne co potrzebujecie to zaufanie, aby z nim kroczyć. Wtedy, gdy rzeczy zaczną się wydarzać, będziecie przekonani o tej prawdzie. Wtedy wejdziecie to boskiego koła. Więcej zaufania prowadzi do większej ilości doświadczeń, które prowadzą z kolei do większego zaufania.

Mistrz nie narzuca wam niczego. Jedynie usuwa to, co jest niepotrzebne oraz to co zostało wam narzucone i zostawia świeżymi i nowymi. Stajecie się pięknym, pustym płótnem, na którym możecie stworzyć swój własny, unikatowy obraz. Możecie utworzyć swoją własną pieśń, możecie tańczyć swój własny taniec. Mistrz otwiera wrota do najsłodszego doświadczenia życia, doświadczenia waszej własnej wyjątkowości.

Zrozumcie różnicę pomiędzy techniką a procesem. Technikę można wykonywać ponownie, a efekt będzie ten sam. Lecz przy procesie, nie otrzymacie tego samego efektu za każdym razem oraz nie będziecie mogli go wykonać samemu.

Technika wykonywana z mistrzem jest procesem. Proces wykonywany bez mistrza jest techniką.

Co to jest związek?

Związek jest tym, co może odsłonić wam wymiary wewnątrz was, o których nawet nie wiecie, iż wewnątrz was istnieją. Daje wam doświadczenie i udowadnia wam, iż wy również jesteście zdolni kochać kogoś lub coś. Pokazuje, iż wy również możecie kochać oraz również możecie poświęcać się do zadziwiającego stopnia na rzecz drugiej osoby.

Kiedy się rodzimy, rodzimy się w pełni. Lecz nie zdajemy sobie sprawy z wielu naszych wymiarów, a kiedy o nich nie wiemy, świat zewnętrzny również o nich nie wie. Związki mają moc odkrywania naszych nieznanych wymiarów i umożliwia nam doświadczenie ich oraz pokazanie ich światu zewnętrznemu.

Związki odkrywają nieznane wymiary wewnątrz was.

Związek z kimkolwiek lub czymkolwiek, niezależnie kim lub czym, zaprowadzi was do ostatecznego związku z mistrzem.

Kiedy zakochacie się, niezależnie czy w mężczyźnie, kobiecie lub dziecku, bóstwie lub mistrzu, zobaczycie wymiary was, o których nie wiedzieliście, że istnieją w waszym wnętrzu. Z rozkwitem takiej miłości, stajecie się bardziej odpowiedzialni. Doświadczacie samej esencji życia.

Związek z mistrzem, który jest jednością z Życiem, jest głębszy niż każdy inny związek. Jest to połączenie na poziomie istoty.

Ogólnie wszystkie inne związki stworzą więzy, lecz związek z mistrzem ma moc zaprowadzenia was do wolności i w ostateczności wiecznej błogości. Nawet jeśli spróbujecie stworzyć uwiązanie w tym związku, zaprowadzi was ono jedynie do wiecznej błogości! Niewola nigdy nie może przydarzyć się w tym związku.

Postać mistrza jest pomostem między Ostatecznością a wami. Ponieważ postać jest ucieleśnieniem Ostateczności, posiada obydwa wymiary, ludzki oraz boski. Kiedy zwiążecie się nie tylko z postacią, lecz również z prawdą, którą ta postać oznacza, osiągniecie wiedzę o Ostateczności.

Mistrz jest wszystkimi postaciami i brakiem formy. Odmawia, aby go umieścić w ramie, uwiecznić w kamieniu lub wielbić jako posąg. Mistrz jest poza formami, poza wymiarami. Posiada nieskończoną liczbę wymiarów - ∞D!

Zamknięty w jednej formie, czy to jako matka lub kochanek, jest dla was łatwy do pojmowania i utrzymywania. Staje się łatwiejszy dla rynku. Lecz mistrz nie jest zainteresowany biznesem. Chce abyście byli zakłopotani, po to, żebyście spojrzeli do wewnątrz i stali się oświeceni. Chce, abyście umarli, po to, żebyście stali się przebudzeni.

Przyjdźcie do mistrza ze swoją ignorancją. On pokaże wam drogę. Nie wahajcie się, aby wpaść w jego ramiona z miłością. Uniesiecie się z nim do błogości.

Mistrz odnosi się względem nas w wielu formach i poziomach, każdy z nich demaskuje piękno i natężenie unikatowej relacji, jaką utrzymuje z każdą pojedynczą istotą, która ma szczęście wejść w jego przestrzeń.

Każdy poszukujący Prawdy przemierza wyjątkowo piękną drogę z mistrzem, kiedy prowadzi od ciemności ignorancji do światła wiedzy. Jest to subtelna historia miłosna. Jest to połączenie dwóch istot w tak głębokim zaufaniu i wspólnocie, iż płomień mistrza po prostu przeskakuje z jego istoty do istoty ucznia. Iskra uważności jest w ten sposób wzniecona.

Różne związki otwierają różne wymiary wewnątrz was. Kochanek odkrywa w was uczucie miłości. Przyjaciele dookoła was otwierają w was poczucie przyjaźni. Wasze dzieci ukazują w was wymiar matczyny. Wasi rodzice, dziadkowie odkrywają w was wymiar dziecka. Lecz jedynie mistrz może odkryć wszystkie wymiary wewnątrz was. Mistrz jest osobą, która przebudza nieznany wymiar oświecenia wewnątrz was. Nie możecie oszacować transformacji, jaką tworzy w was związek mistrz-uczeń. Mistrz ukazuje się w różnych wymiarach i umożliwia wam przekroczenie ich oraz pozwala wam doświadczyć Ostateczności poprzez wspólnotę z nim.

Poeta mistyk, Kabir śpiewa pięknie,

'Oboje mistrz i bóg ukazali się mi. Przed którym powinienem paść na ziemię?

Ukłoniłem się mistrzowi. On przedstawił mi boga.'

Vivekananda, podczas jednej z dyskusji z innymi uczniami Ramakrishny Paramahamsy, odnosili się do Ramakrishny jako boga. Inny uczeń sprzeciwiał się temu mówiąc, 'Dochodzi do skrajności. Zgadzam się, iż mistrz jest oświecony, lecz jak może być bogiem?'

Vivekananda spytał go, 'Co wiesz o bogu?' Uczeń odpowiedział, 'Och, bóg jest wszechmocny, wszechwiedzący oraz wszechobecny.'

Vivekananda zapytał, 'Co masz na myśli, mówiąc, iż bóg jest wszechobecny?' Uczeń powiedział, 'Bóg jest wszędzie.' Vivekananda powiedział, 'Z pewnością, zatem musisz go teraz widzieć.' Uczeń się zmieszał i nie wiedział co powiedzieć.

Vivekananda powiedział mu, 'Dla ciebie bóg jest koncepcją, której nie możesz zobaczyć, wyobrażeniem, którego nawet nie znasz, ani nie rozumiesz. Lecz przed tobą jest mistrz, który jest rzeczywistym bogiem.'

Zapytał się mnie ktoś, 'Jaka jest różnica między bogiem a mistrzem?'

Spytałem go, 'Co wiesz o bogu? Wszystko co wiesz to trochę słów, koncepcji. Nie masz pojęcia o czym mówisz, kiedy odnosisz się do boga. Dla ciebie jest on jedynie ideą, wyobrażeniem tego, w co wierzysz, iż jest ostateczną energią i uniwersalną świadomością, lub jakąkolwiek nazwę chcesz dać czemuś, o czym nic nie wiesz!'

Brahmanda Purana mówi,

Mistrz jest Sziwa sans jego trzech oczu,

Wisznu sans jego czterech rąk

Brahma sans jego czterech głów.

Jest samym Parama Sziwa w ludzkiej formie.

Mistrz jest rzeczywisty. Jest rzeczywistością ostatecznej, kosmicznej energii. Jest tu i teraz. Jest w teraźniejszości; Jest teraźniejszością. Jest pomostem między wami, a koncepcją boga. W tym sensie jest większy niż bóg.

Ludzie pytają mnie, 'Czy jesteś bogiem?' Mówię im, jeśli nie wiecie czym lub kim jest bóg, jak możecie pytać się mnie, czy jestem bogiem? Boga nie da się określić. Można go jedynie doświadczyć.

Powiem wam jedną rzecz wyraźnie, nie jestem tutaj po to, aby udowodnić wam, iż jestem bogiem. Jestem tutaj po to, aby udowodnić wami, iż wy jesteście bogiem. Nie jestem tutaj po to, aby udowodnić moją boskość. Jestem tutaj po to, aby udowodnić waszą boskość.

Mistrz jest jak palący się las nad brzegiem rzeki. Uczeń znajduje się po drugiej stronie rzeki. Rzeką jest 'samsara', rzeka narodzin i odrodzenia. Jeśli można zbudować most z dowolnego materiału, pomiędzy mistrzem a uczniem, ogień może się przemieścić, przekroczyć most i dosięgnąć ucznia. Materiał, z którego zbudowany jest most jest niematerialny. Można go z budować z drewna lub cementu, lecz płomień z lasu ma zdolność do przekroczenia mostu i dotarcia do ucznia. W ten sam sposób, niezależnie od związku, jaki macie z mistrzem, jesteście w nim całkowicie rozpuszczeni.

Jeśli rozpuścicie się w nim, on po prostu spełni wasze uczucia i zaprowadzi was do ostatecznego stanu wiecznej błogości. Jeśli zrozumiecie w głębi tę prawdę i spróbujecie ją stosować z determinacją, 'Skupię się na moich uczuciach i rozpuszczę się w relacji mistrz-uczeń', zaprowadzi ona was do tego stanu. Nie myślcie, iż nie wiecie jak się w nim rozpuścić. Szczera determinacja jest wystarczająca; przydarzy się wam automatycznie. Każda przeszkoda między mistrzem a uczniem rozpuści się jedynie poprzez skupienie na rozpuszczeniu, jakie wydarza się między mistrzem a uczniem.

Istnieje pięć postaw, z którymi można związać się z mistrzem. Każda z postaw odkryje inną ścieżkę, która zabierze was bliżej do siebie.

Jedna droga to postawa matki względem swego dziecka, patrząc na mistrza jako wasze dziecko. Jest nazywana vatsalya bhava – sposób, w jaki Yashoda, opiekunka Kriszny, odnosiła się względem Niego.

Kolejną jest postawa dziecka względem matki. Jest nazywana matru bhava. W ten sposób Ramakrishna Paramahamsa odnosił się względem bogini Kali, patrząc na mistrza jako na matkę.

Trzecią jest postawa przyjaciela, patrząc na mistrza jako waszego przyjaciela. Jest nazywana sakha bhava. W ten sposób Kuchela oraz Arjuna odnosili się względem Kriszny.

Następną jest postawa sługi. Jest nazywana dasa bhava. Odnosi się do relacji mistrz-uczeń, w której uczeń zachowuje się jak wierny służący mistrza. W ten sposób Hanuman, bóg-małpa, odnosił się do Ramy, w sławnej epopei indyjskiej Ramajana.

Ostateczną jest postawa ukochanego. Jest nazywana madhura bhava. W ten sposób Radha, mleczarka i wielbicielka Kriszny, widziała Krisznę. W taki sposób Radha odczuwała Krisznę, była to postawa kochanki. Postawa wielbiciela nie ma żadnego związku z tym, czy jesteście mężczyzną, czy kobietą. Nie jest w żaden sposób powiązana z ciałem. Jest całkowicie ponad ciało. Jest to forma istoty.

Jeśli mistrz jest mężczyzną, a ty również jesteś mężczyzną, wtedy, również, madhura bhava może się wydarzyć. Lub jeśli mistrz jest kobietą, a ty również jesteś kobietą, wtedy, również, madhura bhava może się wydarzyć. Madhura bhava nie jest w żaden sposób związana z płcią. Jest poza świadomość płci. Jest to uczucie intensywnego połączenia.

Ostatnią jest maha bhava. Jest wszystkimi pozostałymi pięcioma bhava razem i jeszcze więcej! O to chodzi w relacji mistrz-uczeń. Czasami będziecie czuli, iż mistrz jest waszym synem. W innym czasie, będziecie czuć, iż jest waszą matką. Czasami będziecie czuć, iż jest waszym panem. Innym razem będziecie czuć, iż jest waszym przyjacielem. Czasami będziecie czuć, iż jest kojącym ukochanym. Związek z mistrzem jest tymi wszystkimi pięcioma postawami plus coś więcej.

Możecie związać się z mistrzem przy pomocy dowolnej z tych pięciu postaw lub bhava, lub wszystkimi pięcioma razem.

Istnieje wiele poziomów relacji mistrz-uczeń. Pierwszy jest czysto intelektualnym poziomem, bazującym bardziej na zwątpieniu, niż na czymkolwiek innym. Liczne wątpliwości pojawiają się przez cały czas. Myślicie, 'Ech! On ma ledwie trzydzieści lat. Jak może być mistrzem? Nie wydaje się być wysoce wykształcony lub wykwalifikowany. Jak może go słuchać tysiące ludzi?' Macie swoje wątpliwości. Jesteście cyniczny. W strefie czystego intelektu związek nigdy nie zaistnieje.

Następny krok jest z intelektu do inteligencji. Z negatywności zwątpienia przemieszczacie się do, 'Może pójść na ten program i zobaczyć co ta osoba naprawdę robi?' Zamiast pozostawać w 'Co on może zrobić?' przemieszczacie się do 'Myślę, iż on coś ma na myśli. Lecz jemu ani wierzę, ani nie wierzę. Ok, zobaczę.' Intelekt zaczyna być inteligencją.

Następnie, jeśli będziecie dalej patrzeć do wnętrza, przemieścicie się z inteligencji do inteligencji z emocją, około 60% inteligencji, 40% emocji. Będziecie czuć, iż mistrz jest dobrym przyjacielem. Myślicie, 'Może mi trochę pomóc tu, trochę tam, zależnie gdzie potrzebuję wskazówki. Wiem, jak powinno wyglądać moje życie, zatem nie musi uczyć mnie wszystkiego, lecz gdziekolwiek potrzebuję pomocy, aby podjąć pewne decyzje, mogę przyjąć jego pomoc.' Jest to sposób patrzenia na mistrza, jak na przyjaciela. To nazywamy sakha bhava, postawa przyjacielska.

To jest jak korzystanie z laski do chodzenia. Używacie laski, kiedy są wzloty i upadki. Potem, z czasem, powoli, kiedy przechodzicie pewne poważne problemy, jak depresja i słaby nastrój, kiedy nie możecie pomóc sobie jego słowami, pytacie go, 'Twoje nauki są wspaniałe, lecz teraz nie mogę ich wypełniać. Cóż powinienem zrobić?' Wtedy on was wspiera mentalnie oraz psychologicznie. Zdajecie sobie sprawę, iż sama laska może nie wystarczać, iż potrzebujecie więcej wsparcia. Wtedy sięgacie po jego rękę i z jego pomocą zaczynacie iść dalej. Wdzięczność względem niego zwiększa się, kiedy trzymacie jego rękę.

Jeśli macie jedynie laskę, wtedy jest to postawa przyjacielska, inteligentna emocja. Jeśli zaczniecie trzymać jego rękę, on zacznie was podnosić, wtedy powoli staje się to emocją-inteligencją. Tą postawę nazywam odczuwanie mistrza jak ojca lub matkę.

Od bycia przyjacielem staje się on ojcem lub matką. Powoli, bardzo powoli, związek się pogłębia. Ugruntowujecie się i myślicie, 'On jest nie tylko przyjacielem. On nie jest jedynie osobą, która daje mi sugestie i idee. On mnie również wyciąga z problemów.'

Wtedy powoli, wciąż podczas gdy pomaga wam każdej chwili ponad wasze oczekiwania, poczucie wewnątrz was względem niego staje się bardziej emocją. On was wypełnia, wypełnia wasze serca. Macie problem, aby o nim zapomnieć. Jest to moment, w którym chcecie się mu ukłonić jak sługa, nie ze wstydem, lecz z czcią i pokorą, iż znaleźliście kogoś, komu możecie oddać wszystkie swoje problemy. W ten sposób Hanuman czuł się względem swego mistrza Ramy, w indyjskiej epopei Ramajana. Był całkowicie poświęcony Ramie. Głębokie połączenie wyższych emocji wydarza się podczas tego rodzaju związku. Ta postawa jest dużo bardziej emocjonalna, niż poprzednia. Jest to mieszanina 60% emocji oraz 40% inteligencji.

Wtedy, z czasem, przemieszczacie się bardziej w emocje i stajecie się opiekuńczy względem mistrza. Zamiast prosić go o poświęcenie uwagi i przyjmować jego pomoc, chcecie go wspierać, kochać i asystować mu. Wasza postawa staje się postawą troskliwej matki. Jest to stan czystej emocji. Jest to pierwotna potrzeba matki, aby zapewnić dobre samopoczucie jej dziecka.

W tych czterech stanach inteligencji, inteligencji-emocji, emocji-inteligencji oraz czystej emocji, wasze życie jest oddzielne i niezależne od życia mistrza. Przyjmujecie jedynie jego pomocy, aby pomóc w swoim życiu, aby wzbogacić wasze życie, to wszystko.

Kiedy postawa emocjonalna dojrzeje, zaczynacie czuć, iż wasze życie nie jest już oddzielne od jego. Przechodzicie wtedy od poziomu emocjonalnego do poziomu istoty. Chcecie poświęcić siebie, aby dbać o niego oraz dedykować mu swoje życie. Istnieje połączenie na poziomie istoty, nawet silniejsze niż emocjonalne połączenie matki i dziecka. Jest to połączenie wielkiej miłości, bez świadomości żadnej płci. Jest to nazywane madhura bhava, intensywna mikstura postawy poziomu emocjonalnego oraz poziomu istoty.

Kiedy madhura bhava stanie się intensywna, nagle doświadczycie, iż nie istnieje 'on' oraz 'ty'. Nie ma dwóch oddzielnych istot. Ty i on jesteście jednym i tym samym. Zaczynacie doświadczać maha bhava – doświadczać ciebie jako mistrza. Doświadczacie ostatecznego – tat tvam asi – To jesteś Ty.

Najpierw intelekt, potem inteligencja, potem 60% inteligencji oraz 40% emocji, potem 60% emocji oraz 40% inteligencji, dalej 100% emocji, następnie 60% emocji oraz 40% istoty, oraz czyste 100% istoty.

W ten sposób, krok po kroku, zaczynacie doświadczać i rozwijać się w związku mistrz-uczeń. Lecz w dowolnym czasie, dowolna postawa może być bardziej widoczna od innych.

Każdy rozwija się zbiorowo w energii, a mimo to związek każdego z mistrzem jest wyjątkowy. To jest tego piękno! Niech to będzie dasa bhava, związek mistrz-sługa, jaki istniał między Ramą oraz Hanumanem, lub vatsalya bhava, miłość matki, jak między Yashodą oraz Kriszną, lub sakha bhava, przyjaźń, jak między Kriszną oraz Arjuną, lub matru bhava, miłość dziecka do matki, jak między Ramakrishną a Matką Kali, lub madhura bhava, miłość ukochanego, jak między Radhą a Kriszną – każda bhava, postawa, jest wyjątkowa w tym związku, między uczniem a mistrzem. Każdy postęp ucznia z mistrzem, w poszukiwaniu swojej rzeczywistości, na ścieżce, która jest najlepsza do rozwoju dla niego.

Kiedy jesteście z mistrzem, bądźcie całkowicie otwarci. Nie bądźcie usztywnieni. Zrozumcie, iż życie jest czymś o wiele więcej, niż logiką. Zostawcie swoją logikę i bądźcie całkowicie otwarci i uważni.

Kiedy odpuszczacie i jesteście otwarci, mistrz jest tak żywą energią, iż zostaniecie przemienieni. Będziecie nową istotą, będziecie nową energią oraz będziecie nową świadomością.

Mogę to powiedzieć jednym stwierdzeniem: będziecie nowi! Będziecie 'nowi' oraz 'czyści', będziecie 'atomowi'!

Będziecie się czuć lżejsi. Utracicie wagę 'nowotworów', które nieśliście, a które nie były waszą częścią, które wzbudzały w was niepokój. Coś, co powinno być nierozłączną częścią was, nigdy nie może wzbudzać w was niepokoju. Jeśli powoduje niepokój, nigdy nie miało być to częścią was. Bądźcie jedynie otwarci, aby 'mistrz chirurg' mógł usunąć te nowotwory, które niesiecie z życia, w życie.

Kiedy jesteście z mistrzem, bądźcie całkowici. Nie chodzi o to, czy zgadzacie się, czy nie, z tym co mistrz wam mówi. Musicie wyjść poza zgadzanie się lub niezgadzanie. Kiedy widzicie wschód słońca, czy możecie się z nim zgodzić lub nie? Nie! On jest, to wszystko. W ten sam sposób, mistrz jest, to wszystko. Kiedy to uczucie stanie się waszą częścią, nic więcej nie musi być wykonane z waszej strony. Wtedy dajecie mistrzowi pozwolenie na odkrycie się przed wami.

Być uczniem, oznacza być całkowicie otwartym na mistrza, nie bać się w żaden sposób, nie ukrywając się w żaden sposób, lecz być całkowicie autentycznym do samego środka.

Wtedy mistrz może wykonać swoją pracę nad wami. Popchnie was w kierunkach, o których nigdy byście nie pomyśleli, iż potraficie im sprostać. Będzie was inspirował w chwile i sytuacje, których w przeciwnym razie byście się obawiali. Będzie stale rozszerzał wasze granice, aż ostatecznie zrozumiecie, iż nie ma granic, nie ma ograniczeń. Wtedy wy również staniecie się tacy, jak on. Wy również staniecie się zupełnie wolni, nieograniczeni Paramahamsa!

Wszystko co potrzebujecie, to być otwartym na mistrza, na Życie. Kiedy jesteście otwarci, wyrażacie swoje zaufanie w mistrza. To zaufanie jest wszystkim, co jest potrzebne, aby utworzyć piękny pomost między wami a Życiem.

Krótka opowieść:

Uczeń wpadł do rzeki Ganges. Jego mistrz siedział nad brzegiem Gangesu. Widząc go, uczeń krzyczał, 'Ratuj mnie! Ratuj mnie! Boże, ratuj mnie! Mistrzu, ratuj mnie!'

Mistrz odparł, 'Głupcze! Wstań. Uratuj siebie.' Uczeń krzyknął znów, 'Nauczysz mnie swojej filozofii później. Najpierw mnie uratuj. Moje życie jest w niebezpieczeństwie. Po prostu mnie uratuj!'

Mistrz nawet się nie poruszył. Powtórzył, 'Głupcze! Uratuj siebie! Wstań.' Uczeń płakał, 'Myślałem, iż jesteś moim mistrzem. Ratuj mnie, ratuj mnie!' Teraz mistrz krzyczał z całych sił, 'Idioto! Wstań!'

Uczeń się przestraszył i wstał... i zobaczył, iż wody było jedynie po pas!

Wy również zmagacie się, ponieważ 'wpadliście do wody', lecz nie zdajecie sobie sprawy, iż jest jej jedynie po pas! Jedynie, kiedy usłuchacie mistrza i wstaniecie, zrozumiecie, iż woda sięga wam jedynie do pasa i możecie się spokojnie rozluźnić. Wszelkie zmartwienia, które myśleliście, iż niszczą wasze życie, nie istnieją w rzeczywistości. Są w większości waszą wyobraźnią. Nigdy nie okazały się prawdziwe.

Zatem zrozumcie, kiedy mówię 'Zadbam o was', daję wam kij, dzięki któremu możecie wstać. Kiedy mistrz mówi, 'Zadbam o was', jeśli wątpicie w to, po prostu nie wykorzystujecie możliwości, aby wstać.

Piękne wydarzenie z życia oświeconego mistrza, Ramana Maharishi'ego:

Był uczeń, który pisał Ramana Purana, wersety wielbiące Ramana Maharishiego. Lecz miał to, co nazywacie 'brakiem weny' i utknął w pewnym punkcie. W jakiś sposób, za każdym razem, kiedy piszesz z ego, pojawia się 'brak weny'. W każdym razie, uczeń przyszedł do Ramana Maharishi'ego i powiedział, 'Bhagavan, nie mogę pisać dalej, proszę pomóż mi.' Bhagavan powiedział, 'Odłóż papier i odejdź. Porozmawiam z tobą później.'

Uczeń odłożył papier i wyszedł. Następnego dnia, kiedy wrócił, zobaczył, iż cały poemat został ukończony! Ramana Maharishi sam napisał 300 linii. Kiedy książka została wydrukowana, pisarz zaznaczył te 300 linii, a poniżej dopisał, 'Te 300 linii zostały napisane przez samego Bhagavan.'

Bhagavan zobaczył książkę i zapytał się, 'Och! Zatem, pozostałe linie są napisane przez ciebie? W porządku!'

Uczeń powiedział później, 'Coś po prostu we mnie pękło, kiedy to powiedział. Popłynęły łzy, a ja po prostu upadłem u stóp Bhagavan i już nigdy nie wstałem.'

Tylko ten jeden komentarz wystarczał temu uczniowi, Murugunar'owi, aby zostać oświeconym!

Zrozumcie, tak samo jak jeden engram lub wyrycie w pamięci pisarskiego ego Muruganar'a, wy również posiadacie wiele engramów. Kiedy jesteście złapani w engram, po prostu bądźcie w obecności mistrza. Będziecie kompletnie z niego wyleczeni.

Wielki problem jest taki, iż engram nie pozwoli wam przyznać, iż w ogóle posiadacie engram. Będzie siebie kwestionował, ponieważ jest to kwestia jego przeżycia.

Dlatego zawsze mówię ludziom, kiedy jesteście złapani w engramy, kiedy jesteście opanowani przez te potężne, nieświadome napędy gniewu, pożądania, zachłanności, strachu, depresji lub zazdrości, nigdy nie podejmujcie ważnych decyzji. Bądźcie jedynie w obecności mistrza. Nigdy nie rezygnujcie z tej wspaniałej możliwości. Będziecie całkowicie wyleczeni i będziecie mogli z tego wyjść. Nigdy nie uciekajcie od mistrza, kiedy jesteście złapani przez engramy.

Za każdym razem, gdy ktoś jest w depresji i mnie opuści, tak bardzo mu współczuję. Nie dlatego, iż mam mniej o jedną osobę mniej w misji. Nie! Dlatego, iż opuścił mnie w chwili depresji. Jeśli ta sama osoba opuści mnie, kiedy jest szczęśliwa, to w porządku. Jest to normalny związek. Będzie mnie w sobie niósł wszędzie, gdzie pójdzie. Lecz kiedy jest w stanie depresji, nie tylko nie będzie wzrastał, ale również nigdy nie wyjdzie z tego engramu. Stanie się to dla niego poważną rano, jak kot, który oparzył się gorącym mlekiem. Nigdy nie podejdzie blisko mleka.

Nigdy nie podejmujcie decyzji, kiedy jesteście w słabym nastroju. Słaby nastrój naturalnie sam z siebie zaburzy fakty. Nie jest to odpowiedni warunek do podejmowania ważnych decyzji. Musicie poczekać na zmianę na dobry nastrój, kiedy rzeczy będą jaśniejsze. Zawsze podejmujcie ważne decyzje, kiedy jesteście w radosnym nastroju, kiedy jesteście w pozytywnym stanie umysłu. Tak samo, gdy podejmujecie decyzje w świetle dnia, kiedy jesteście przebudzeni, nie w martwocie nocy, kiedy śpicie, w ten sam sposób, decydujcie również kiedy jesteście w uważności, nie kiedy jesteście skołowani.

Miejcie jasność, słaby nastrój również minie, podobnie jak mija dobry nastrój. Taka jest natura umysłu, on jest jak koło. To co jest na dole, musi iść na górę. Ani 'góra', ani 'dół' nie może być uważany za bardziej realny niż ten drugi. Są tam oba, to wszystko. Ufanie bardziej pozytywnemu jest wyborem, który posiadacie.

Jeśli ktoś zdecyduje odejść, kiedy jest w stanie depresji lub słabym nastroju, problem w jego głowie powróci na dobry nastrój, a kiedy się to stanie będzie żałować swojej decyzji. Wtedy będzie trudniej powrócić, ponieważ będzie złapany przez winę i nie będzie się czuć upoważniony, aby wrócić.

Zawsze mówię ludziom, nigdy nie odchodźcie, kiedy jesteście w depresji. Jeśli jesteście w depresji, jest to odpowiedni czas, aby być w pobliżu mnie. Próbując być z dala ode mnie, kiedy jesteście złapani przez engramy, to jakby byście byli chorzy i nie chcieli opieki lekarza! Jest to odpowiednia pora na wizytę u lekarza!

Zrozumcie, uczeń nie będzie wiedział o swojej ignorancji, ponieważ jest w ciemności. Odpowiedzialność spoczywa na człowieku, który jest w świetle, nie człowieku, który jest w ciemności.

Krótka opowieść:

Był raz człowiek, który narodził się ślepy, idący przez Himalaje. Szukał kija do odnajdowania drogi. Potknął się na zamarzniętym wężu. Pomyślał, iż jest to kij i zaczął go używać.

Oświecony mistrz zobaczył to i zaczął krzyczeć, 'Głupcze! To jest wąż, rzuć to.' Ślepiec zaczął krzyczeć, 'Nie! Myślę, iż nie masz kija. Zatem chcesz, abym go rzucił, wtedy ty go podniesiesz!'

Mistrz powiedział, 'Głupcze! Nie potrzebuję go. To co niesiesz nie jest kijem, to jest wąż. Wkrótce wstanie słońce, wąż wróci do życia i zabije ciebie.' Ślepiec nie był gotowy go porzucić. Wtedy mistrz powiedział, 'Nawet jeśli mi nie wierzysz, moją odpowiedzialnością jest teraz uratować ciebie.' Chwycił węża i próbował wyrzucić. Ślepiec zaczął bić mistrza tym samym kijem.

Lecz mistrz powiedział, 'Nawet jeśli mnie pobijesz, to w porządku. Moją odpowiedzialnością jest uratować ciebie, ponieważ ty nie wiesz.' Wziął węża i wyrzucił.

Nie wiecie ile wcieleń próbowaliście lub modliliście się, aby mieć mistrza. Nawet nie jesteście świadomi swojej prawdziwej tęsknoty. Mistrz przydarzający się w waszym życiu nie jest żartem. Nawet nie wiecie, ile wcieleń próbowaliście i modliliście się intensywnie, aby mieć w pobliżu mistrza. Przebudzenie na mistrza w waszym życiu jest niczym innym, jak przebudzeniem na tą wielką tęsknotę i cel waszego życia.

Wszystkie wasze związki są zwykłymi postaciami, a życie jest tylko dramatem. Proszę zrozumcie wyraźnie, wszystko co się dzieje jako związek jest jedynie psychodramą.

Powinniście zrozumieć prawdę. Rodzicie się w rodzinie z kimś jako wasza matka, ojciec, brat i siostra i bawicie się z nimi jako członkami rodziny. Mogliście widzieć dzieci bawiące się z lalkami. Dziecko ma kilka lalek; ubierze jedną jako ojciec, inną jako matka i podobnie ubierze dwie inne lalki jako brat i siostra. Następnie zainscenizuje dzień z ich życia. Będzie wydawał dźwięki, jakby ojciec szedł do pracy, udawał, iż matka przygotowuje coś w kuchni, pokaże, jak brat idzie do szkoły a siostra nie chce iść do szkoły i zamiast tego płacze. Dziecko będzie samo odgrywać te wszystkie role i będzie się cieszyć całą zabawą.

Spójrzcie teraz w swoje życie. Wy również próbujecie posiadać coraz więcej, czy to w dziedzinie związków czy rzeczy materialnych. Próbujecie poszerzyć ruchome i nieruchome własności i nagle dramat kończy się waszą śmiercią.

Ponownie rodzicie się w innej rodzinie z innym ojcem, matką, bratem i siostrą i gracie ponownie tą samą grę. Całe nasze życie nie różni się wcale od zabawy, w jaką bawią się dzieci z lalkami. To jest psychodrama życia. Temu, kto doświadczył kompletnego związku mistrz-uczeń, psychodrama nie przydarzy się ponownie w życiu.

W Bhagavad Gita, Arjuna jest zupełnie zagubiony co do ścieżki, jaką powinien podążyć. Ostateczna nauka udzielona Arjunie przez Krisznę w ostatnim rozdziale jest najlepszą techniką do osiągnięcia Ostateczności. Po daniu różnych technik, jak medytacja, cześć i wiedza, wreszcie Kriszna odkrywa bezpośrednią, pewną i ostateczną technikę, jaką jest poddanie.

Miejcie jasność, kiedy poddajecie się oświeconemu mistrzowi, w rzeczywistości poddajecie się temu, który nie ma ego, nie ma tożsamości, przez co nie ma w tym swoich celów. Jest jednością i pełnością z Życiem. Trzymając go za rękę, prosicie go, aby zabrał was również nad ocean błogości, w którym się znajduje.

Zmartwienie i napięcie przychodzi, kiedy myślicie, iż jesteście sprawcą, działającym. I wkrótce stajecie się zmęczeni. Lecz jeśli przesuniecie poczucie własności do wyższych energii i będziecie kontynuować swoją pracę z błogością, będziecie czuć się wielce zrelaksowani!

Krótka opowieść:

Był raz menadżer banku, który brał wszystkie pieniądze do domu każdego dnia i przynosił z powrotem ze sobą następnego poranka. Robił tak przez miesiąc i nie mógł już więcej.

Odkrył, iż drży przez całą drogę, jadąc do domu i nie mógł spać z tymi wszystkimi pieniędzmi pod swoją opieką. Wreszcie poprosił swego szefa, aby ulżył mu w pracy, ponieważ nie może już dłużej znieść stresu.

Szef powiedział mu, iż nawet jeśli pieniądze by się zgubiły, nie byłby winny oraz, że może kontynuować swoją pracę. Menadżer spał spokojnie od tego dnia.

Jaka była w nim różnica? Wykonywał tą samą pracę, lecz dlaczego nie było więcej ani strachu, ani napięcia? Ponieważ odpowiedzialność została przeniesiona na wyższy autorytet, to wszystko. Kontynuował to, co robił.

Kiedy poddacie się wyższej energii, nigdy więcej nie będziecie się czuli wysuszeni lub wyczerpani, ponieważ jesteście bezpośrednio połączeni do tego, który jest ucieleśnieniem nieskończonej energii. Taki jest dar poddania.

Wyjaśnię wam teraz trzy kategorie poddania: poddanie intelektu, poddanie emocji oraz poddanie waszych zmysłów.

Pierwszym jest poddanie intelektu, które oznacza ufność bardziej w intelekt mistrza niż we własny intelekt. Jest to jedynie intelektualne poddanie. Na tym etapie, realizujecie styl życia jaki mistrz wam pokazuje.

Drugim jest zaufanie emocjom mistrza bardziej niż swoim własnym emocjom. Oznacza to zaufanie, iż związek z mistrzem jest ostatecznym związkiem, bardziej niż każdy inny związek. Jeśli bóg pojawi się przed wami i powie, abyście wybrali jedną osobę na planecie ziemi, jako jedyną, która może być żywa oprócz was, kogo wybierzecie? Jeśli wybierzecie mistrza, wtedy emocjonalne poddanie się wam przydarzyło

Oczywiście, mistrza nigdy nie da się zniszczyć, lecz to co innego! Nigdy nie myślcie, iż ponieważ wybraliście go, on żyje! On będzie żywy, niezależnie od tego, czy go wybierzecie, czy nie.

Jeśli czujecie, iż wasze emocja w kierunku mistrza są silniejsze, niż każda inna emocja, wtedy emocjonalne poddanie się wam przydarzyło Miejcie jasność, 99% ludzi pozostaje na pierwszym poziomie. Jedynie niewielu ludzi porusza się głębiej do drugiego poziomu. Reszta pozostaje tam, gdzie jest.

Jest trzeci rodzaj poddania, poddanie zmysłów.

W życiu Kriszny zaistniało piękne wydarzenie.

Po wojnie Mahabharata, kiedy Kriszna i Arjuna odpoczywali, Kriszna powiedział, 'Hej! Arjuna, spójrz tam, tam jest zielony kruk!'

Arjuna powiedział, 'Pięknie! Zielony kruk!' Kriszna odpowiedział, 'Głupcze! On jest czarny, nie zielony.' Arjuna powiedział, 'Tak Kriszno! Jest czarny, nie zielony.'

Kriszna zapytał, 'Co się z tobą dzieje? Kiedy mówię zielony, ty mówisz zielony. Kiedy mówię czarny, ty mówisz czarny. Co się z tobą dzieje?'

Arjuna powiedział, 'Kriszno, będę szczery. Nie wiem jakiego koloru jest ten kruk. Lecz kiedy mówisz zielony, ja widzę go zielonym. Kiedy mówisz czarny, ja widzę go czarnym. Nic więcej nie wiem!'

Zmysły Arjuny ufały Krisznie. Ufał on zmysłom mistrza bardziej niż swoim!

W terminologii medycznej, mamy określenie zwane 'efektem placebo'. Pacjent zażywa imitację leku, lecz mówi się mu, iż jest to prawdziwy lek, i leczy się on z dolegliwości! Lecz niedawne badania wykazują, iż efekt placebo jest w rzeczywistości dużo bardziej odkrywczy.

Czytałem na temat interesującego badania na Uniwersytecie w Turynie, we Włoszech. Przeprowadzali eksperyment, w którym podłączyli elektrody do osoby i dawali jej kontrolowane wstrząsy elektryczne. Najpierw określali skalę bólu dla osoby, znajdując minimalny prąd, jaki mogła ona czuć, oraz maksymalny prąd, jaki mogła wytrzymać.

Obecnie, zanim otrzymają wstrząs, czerwone lub zielone światło pojawi się na monitorze, znajdującym się przed osobą. Zielone światło oznacza, iż wstrząs będzie umiarkowany. Czerwone światło oznacza, iż wstrząs będzie silniejszy. Osoba miała później określić ból powstały od wstrząsu na skali od 1 do 10, od umiarkowanego do silnego.

Uczestnik próbował tego przez piętnaście minut. Na koniec czuł, iż początkowe wstrząsy były silne, podczas gdy na końcu wstrząsy były umiarkowane.

Lecz szokujące jest to, iż w rzeczywistości było dokładnie odwrotnie. Ostatnie serie wstrząsów wszystkie były silne. Zatem w jaki sposób wstrząsy były odbierane jako umiarkowane? Chwilę przed umiarkowanym wstrząsem, światło pokazywane osobie było zielone, wskazując, iż wstrząs, który ma się pojawić będzie umiarkowany.

Zatem umysł osoby był przygotowany, uwarunkowany aby uwierzyć, iż nadchodzący wstrząs będzie umiarkowany. Kiedy wstrząs został zastosowany, mimo iż fizycznie był silny, ponieważ jej umysł oczekiwał umiarkowanego wstrząs, jej ciało w rzeczywistości czuło umiarkowany wstrząs!

Zatem badacze mówią obecnie, iż efekt placebo jest dużo głębszy i ma dużo większe znaczenie, niż uważano wcześniej.

Odkryli, iż nawet leki nie zawsze dają bezpośrednie efekty. Na ich rezultaty mogą wpływać oczekiwania. Lekarze odkryli, iż jeśli osobie nie powie się, iż otrzyma zastrzyk znieczulający, potrzeba jej dać większą dawkę, aby uzyskać efekt uśmierzenia bólu. Podczas gdy, jeśli wie, iż otrzyma środek znieczulający, dużo mniejsza dawka daje ten sam efekt!

Umysł jest tak potężny, iż może bezpośrednio stworzyć fizyczną zmianę w was. Tak samo, jak zmysły mogą poddać się umysłowi, w ten sam sposób zmysły można poddać również boskiej świadomości. Dokładnie to się stało w przypadku Kriszny i Arjuny, kiedy to Arjuna widział zielonego kruka, kiedy Kriszna powiedział mu, aby zobaczył 'zielonego' kruka.

Wasze zmysły mówią, iż jesteście ludzkimi istotami. Lecz ja mówię, iż jesteście duchowymi istotami. Tak długo, jak ufacie swoim zmysłom, będziecie ludzkimi istotami. Kiedy zaufacie mistrzowi, doświadczycie, iż jesteście istotami duchowymi. Ta zmiana jest tym, co nazywam 'zmianą poznawczą'.

Mistrz jest ostatecznym luksusem w waszym życiu. Kiedy w naszym życiu przydarzy się mistrz, nic innego nie jest potrzebne. Jeśli on się nie przydarzy, nic innego się nie przyda. Jest kanałem do sprowadzania wiedzy do naszego życia oraz aktualizowania jej, zgodnie z naszymi potrzebami.

Energia życiowa oraz mistrz nie są dwoma różnymi rzeczami. Mistrzowie wciąż podkreślają piękną koncepcję, zwaną doświadczaniem mistrza w środku. Jedynie do czasu, kiedy doświadczycie wewnętrznego mistrza, myślicie, iż potrzebujecie mistrza ze świata zewnętrznego. Kiedy doświadczycie mistrza wewnątrz, nie będziecie potrzebować mistrza ze świata zewnętrznego.

Widzicie, kiedy technika medytacji jest wykonywana z mistrzem, staje się ona procesem alchemii. Jeśli wykonujecie ją sami w domu, nazywa się ona medytacją. Kiedy wykonujecie ją wraz z mistrzem, w obecności mistrza, prowadzeni przez mistrza, staje się ona alchemią. Tak jakbyście się gotowali. Proces staje się tak żywy i intensywny.

Krótka historia:

Była raz młoda dziewczyna, która nie umiała gotować. Lecz chciała przygotować coś na obiad, na który każdy przynosi jedzenie, na który się wybierała. Wzięła książkę kucharską i próbowała przygotować deser.

Trzymała książkę w jednej ręce. Instrukcje mówiły, 'Połóż naczynie na ogniu.' Położyła. Następnie pisało, 'Dodaj pół kubka mąki.' Dodała. Następnie, 'Dodaj pół litra wody, trochę cukru i mieszaj przez dwadzieścia minut.' Wykonywała każdą instrukcję dokładnie, jednak nic się nie wydarzyło po dwudziestu minutach.

Czemu? Ponieważ książka nie mówiła o tym, aby rozpaliła ogień!

W ten sam sposób, kiedy wykonujecie sami medytacje, czasami możecie zapomnieć rozpalić ogień. Obecność mistrza sama jest ogniem. Zapewnia on, iż produkt pojawi się, wydarzy się alchemia.

Ludzie pytają mnie, 'Swamiji, dlaczego nalegasz na obecność mistrza?' Oczywiście, możecie słuchać moich słów na płytach CD lub DVD. Lecz kiedy tu siedzicie, szczerość, która promieniuje z moich oczu, prawda, którą wyraża mój język ciała, chwyci was. Wy również chwycicie. Poczujecie jasność, połączenie, 'Tak, on mówi prawdę.'

Nawet, jeśli chcecie podejrzewać coś, nagle zobaczycie, iż wasza logika nie ma już nad wami władzy. Te słowa po prostu wchodzą do was poza waszą logiką. To się wydarzy jedynie, kiedy będziecie siedzieć w obecności mistrza. Nazywamy to Upaniszady – po prostu bycie w pobliżu, siedzenie i otwieranie się na mistrza.

Otwórzcie się z ufnością i po prostu porzućcie siebie dla ufności. Zobaczycie, iż mistrz stoi tam, aby was trzymać. Porzućcie po prostu siebie w swojej głowie i wpadnijcie do otchłani serca. Mistrz będzie tam, aby was trzymać i uczynić oświeconym, to wszystko.

Upaniszady odznacza 'siedzenie'. Kiedy uczeń siedzi w obecności mistrza, to samo doświadczenie, które wydarzyło się w mistrzu jest odtwarzane w uczniu.

Uczeń, który doświadcza mistrza i w kim mistrz jest odtworzony, pisze swoje wspomnienia o tym, jak ten proces się wydarzył. Uczeń lub mistrz, lub ktoś inny pisze relację o tym, jak doświadczenie zostało odtworzone w uczniu – co się stało, kiedy proces się rozpoczął, jak się zakończył i co się wydarzyło, kiedy się zakończył. To sprawozdanie jest nazywane Upaniszady.

Słyszeliśmy o prawie przyczyny i skutku. Jeśli rzucicie piłkę, ona upadnie. Jeśli podgrzejecie wodę, zamieni się w parę przy 100 stopniach C. Jeśli włożycie sól do wody, rozpuści się. Jest to prawo przyczynowości. Działanie będzie miało rezultat jako konkretny efekt. Podstawy nauki opierają się na tym prawie przyczynowości.

Lecz nie jest to jedyne prawo Życia. Ważnym prawem, funkcjonującym w każdej chwili, jest prawo intuicji lub jak filozof Karl Jung je nazywa, prawo synchroniczności. Tutaj, nie chodzi o to, iż coś się dzieje i w rezultacie tego dzieje się coś innego. Coś się dzieje oraz odpowiadająca rzecz się też dzieje.

Jesteśmy tak przyzwyczajeni, aby widzieć rzeczy jako przyczynę i skutek. Możemy obserwować relację pomiędzy przyczyną oraz od razu następującym efektem. Lecz życie jest wypełnione przypadkami, kiedy efekt wydarza się dużo później, przez co nie jesteście w stanie odnieść się do oryginalnej przyczyny. To tak, jak wrzucicie kamień do wody, możecie natychmiast zobaczyć okrągłe fale, z powodu kamienia. Lecz jeśli przyjdziecie kilka minut później, zobaczycie pochodne fale, lecz nie możecie być pewni, co je spowodowało.

Mogliście doświadczyć takich przypadków w swoim życiu. Myślicie o poproszeniu przyjaciółki, aby przygotowała wam wasz ulubiony deser i okazuje się, iż jesteście u niej, a ona przygotowuje dokładnie to! Ona po prostu poczuła, iż może przygotować ten deser tego dnia. To jest moc synchroniczności.

Dzieje się tak pomiędzy mistrzem a uczniem o wiele bardziej, niż w bliskich związkach przyjaciół, kochanków lub małżonków. Ponieważ związek mistrz-uczeń jest najgłębszą możliwą relacją w Egzystencji, jest to ostateczny romans.

Jest najbardziej tajemniczy, ponieważ jest ponad ograniczeniami logiki. W rzeczywistości, życie zaczyna się jedynie wtedy, kiedy dotknęliście czegoś, co jest poza logiką, czego nie da się ograniczyć umysłem, lecz co pociąga za sznurki waszego serca. Ono zmiata na bok argumenty umysłu, zawsze szukającego możliwości krytyki.

Prawdziwy uczeń nie jest uczniem ponieważ mistrz coś powiedział, a raczej jest, z powodu tego, kim jest mistrz. Z tego powodu jedynie siedząc z mistrzem, uczeń zaczyna dostrajać się do pięknego rytmu mistrza. To są upaniszady. To jest prawdziwość bycia uczniem. To jest otwarcie na mistrza, aby mógł oblewać was swoją miłością, a wy byście mogli otrzymywać ją z całą jej chwałą i boskością, oraz rozwojem.

Nieświadoma strefa w umyśle jest jak oprogramowanie, które może być oczyszczone medytacją. Komputer, mózg, będzie dostrojony, aby utrzymywać to nowe oprogramowanie dzięki darszanowi lub łasce mistrza.

Kiedy oczyszczacie świadome i nieświadome przy pomocy medytacji i tworzycie zmianę w sobie, komputer może nie być w stanie utrzymać i podtrzymywać tego efektu. Jeśli darszan mistrza lub błogosławieństwo zaistnieje, komputer również się zmieni, aby utrzymać ten efekt. Jeśli nie otrzymacie tego błogosławieństwa, stała medytacja i nauki w końcu pomogą zmienić komputer, hardware.

Jeśli komputer jest stary, kiedy zostanie zainstalowane nowe oprogramowanie, komputer również zostanie stopniowo zaktualizowany. Jednak, jeśli chcecie natychmiastowych zmian w komputerze, darszan jest odpowiednią rzeczą. Bezpośrednio zmieni komputer.

Czasami, nawet bez instalowania nowego oprogramowania, można zmienić komputer, a osoba będzie od razu promieniować jakość nowego oprogramowania. Może się tak wydarzyć, kiedy uczeń jest zupełnie otwarty na mistrza. Czasami uczeń zakocha się w mistrzu bez powodu. Może nie być przyciągnięty naukami lub ich nie znać, może nie być przyciągnięty technikami medytacyjnymi lub ich nie znać, lecz po prostu się zakocha. Jeśli jest on zakochany w mistrzu zupełnie bez powodu, mistrz może bezpośrednio zmienić komputer wraz z oprogramowaniem. Ci uczniowie będą po prostu promieniować jakość nauk i medytacji, nawet nie ucząc się żadnych z nich.

Obecnie, zarówno komputer jak i oprogramowanie jest skierowane do świata zewnętrznego, świata materialnego. Świadoma część oprogramowania zaczyna kierować się do świata wewnętrznego poprzez słuchanie nauk, a nieświadoma część oprogramowania zaczyna kierować się poprzez medytację. Lecz nawet, jeśli oprogramowanie skieruje się do środka, komputer nie będzie w stanie sobie z tym poradzić. Wtedy, naturalnie komputer będzie próbował ze wszystkich sił utrzymać swoją oryginalną naturę. Jeśli oprogramowanie jest za silne i pozostanie przy swoim, wtedy komputer się zmieni. Lecz natychmiast po otrzymanych naukach i medytacji, jeśli darszan i błogosławieństwo jest również dane, komputer się również zmieni i zacznie utrzymywać tą zmianę. Będzie przygotowany do trzymania się tego doświadczenia.

Instytut HeartMath w USA przeprowadził interesujące badanie:

W tym eksperymencie, studiowano charakterystyki światła-fotonów w komorze rozszczepiającej światło. Wykres wyglądał jak typowy przebieg, reprezentujący losowy ruch fotonów.

Następnie, w komorze rozszczepiającej umieszczono próbkę DNA. Wykres zmienił się teraz, pokazując interakcję pomiędzy DNA a fotonami światła.

Następnie DNA usunięto z komory. Kiedy DNA zostało usunięte, oczekujecie, iż wykres wyglądał tak samo, jak przed włożeniem DNA do komory. Zaskakująco, wykres po usunięciu DNA wyglądał wyraźnie inaczej od tego, otrzymanego przed umieszczeniem DNA w komorze.

Wbrew usunięciu DNA, wpływało ono na zachowanie światła-fotonów. Nie tylko bezpośrednio po usunięciu, lecz przez kilka kolejnych dni, efekt DNA na światło-fotony był widoczny.

Interesująca obserwacja jest taka, iż ten efekt nie był obserwowalny z DNA niższych form świadomości. Zatem, można wnioskować, iż świadomość konkretnego obiektu lub konkretnej osoby zawsze promieniuje i powoduje swój wpływ. Możemy również zaobserwować w przyrodzie, iż wyższe formy świadomości, samą swoją obecnością, wpływają na inne formy niższej świadomości. (Pełny dokument jest dostępny pod adresem http://twm.co.nz/DNAPhantom.htm).

Możecie sobie zatem wyobrazić, jak nad-świadoma energia oświeconej istoty może wpływać na świadomość wszystkiego i wszystkich dookoła niej.

Pozostając w obecności oświeconej istoty bezpośrednio zmieni komputer, aby utrzymał transformację oraz oprogramowanie, oraz cały proces.

Zrozumcie, nawet wasza fizjologia się zmienia wraz z oświeceniem. Kiedy mistrz was dotknie, oprogramowanie oświeconej fizjologii jest również instalowane w was, zmieniając waszą fizjologię.

Kiedy jesteście całkowicie otwarci podczas dotyku, oprogramowanie oświeconej fizjologii jest instalowane w was. Wasze ciało uczy się, iż może być lepsze niż jest obecnie! Wasza bio-pamięć uczy się lekcji, iż istnieje możliwość lepszej egzystencji.

Wraz z miłością mistrza przychodzi miłość względem innych uczniów. Nie ma już 'ja', lecz 'my'. Tworzy się połączenie z innymi uczniami, które jest silniejsze nawet od biologicznych więzów rodzinnych. Nie ma tu warunków, poza potrzebą centralnej miłości dla mistrza. Automatycznie rozkwitnie miłość zewnętrzna, 'Vasudeva Kutumbaha', wizja Kriszny, iż cały świat jest naszą rodziną, staje się prawdą.

Rozwijacie się zbiorowo w energii, a mimo to związek z mistrzem jest unikatowy dla każdej istoty. Przygoda może zacząć się od intelektu lub od serca. Szybko rozwija się do przygody istoty. Kiedy istota łączy się z inną, ucznia i mistrza, jest to wyzwolenie, wieczna błogość.

Oświecone życie to życie z mistrzem... jest to proste!

Pierwsza rzecz, to uczeń wybiera mistrza. Ponieważ mistrz nigdy nie wybiera. Mistrz jedynie promieniuje. Jest jak święta rzeka Ganges. Po prostu płynie. Jeśli chcecie, wejdziecie do rzeki, zanurzycie się, napijecie lub pobawicie. Możecie robić, co chcecie. Lecz Ganges po prostu płynie. Nie wybiera. Tak samo jest z mistrzem. Mistrz jest energią nie dokonującą wyborów, błogością nie dokonującą wyborów.

Zatem mogę powiedzieć, iż jest to związek ustanowiony przez ucznia. Uczeń posiada ostateczną wolność, ostatnią wolnością jest ustanowienie związku mistrz-uczeń. Po jego ustanowieniu, jakąkolwiek posiadał wolność, będzie ona utracona, ponieważ stanie się oświeconym! Ostatnią aktywność, jaką możecie wykonać, ostatnim wyborem, jakiego możecie dokonać jest wybranie waszego mistrza, to wszystko. W momencie, w którym wybierzecie mistrza, znikacie jako wy. Wtedy nie jesteście już jednostką. Stajecie się mistrzem.

Właściwie, jeśli jesteś odłączony, możesz wejść do mojego kręgu. Bycie odłączonym, bezpośrednio łączy was ze mną. Olbrzymia energia zaczyna przez was przepływać. Co rozumiem przez odłączenie? Bycie zrelaksowanym bez przywiązywania się do żadnej osoby, myśli lub rzeczy.

Zawsze mówię ludziom, iż osoba, która czuje jedynie swój ból i przyjdzie do mnie, aby się wyleczyć, jest wielbicielem. Osoba, która narzeka jedynie na swoje problemy jest wielbicielem.

Osoba, która czuje mój ból i bierze odpowiedzialność, którą ja wziąłem w postaci tej całej misji, jest uczniem!

Osoba, która po przyjęciu mojej odpowiedzialności zrozumie, 'Jak oświecona istota może mieć ból? To co myślałem, iż jest bólem, zanim wziąłem tą odpowiedzialność, nie jest bólem, jest to nithyananda lub wieczna błogość,' wtedy staje się wtajemniczonym!

Zatem teraz wiecie, jak stać się uczniem. Czujcie moją odpowiedzialność, która jest odpowiedzialnością Życia. Wtedy staniecie się uczniami.

Kiedy spotkacie mistrza, pytanie, 'Czy jest on moim mistrzem czy nie?' zniknie. Ludzie pytają mnie, 'Czy powinniśmy zaakceptować ciebie jako naszego mistrza?' Mówię im, 'Nigdy nie popełniajcie tego błędu. Nie. Nigdy siebie nie promują. Nigdy nie powiem wam, zaakceptujcie mnie jako swojego mistrza.

Jeśli jestem waszym mistrzem, będzie coś poza waszym intelektem, i nie będziecie mogli o mnie zapomnieć. Wyzywam was, jeśli możecie o mnie zapomnieć, zapomnijcie. Wtedy nie jestem waszym mistrzem. Odprężcie się i kontynuujcie swoje poszukiwanie. Spotkacie odpowiedniego mistrza. Nie martwcie się.

Jeśli nie możecie o mnie zapomnieć, tylko wtedy jestem waszym mistrzem.

Zawsze mówię ludziom, nigdy nie akceptujcie mnie jako swojego mistrza. Jeśli jestem waszym mistrzem, będę w waszym umyśle cały dzień i całą noc. Będę tam nawet w waszych snach. Jeśli myśli o mnie wypełniają was w dzień i w nocy, wtedy jestem waszym mistrzem.

Ludzie pytają mnie, 'Swamiji, czy powinienem o tobie pamiętać? Czy powinienem medytować o tobie?' Mówię im, 'Nie. Zapomnienie o mnie będzie problemem. Pamiętanie mnie nie będzie problemem. Jedynie wtedy jestem waszym mistrzem. Jeśli możecie o mnie zapomnieć, zapomnijcie i kontynuujcie waszą podróż. Jest to dla was dobre.'

Jeśli nie możecie o mnie zapomnieć, wtedy jestem waszym mistrzem. Nawet jeśli posiadacie jedną wątpliwość w jednym kącie, jest to konkretny dowód, iż nie jestem waszym mistrzem. Spokojnie. Nie wysilajcie się. Nie cierpcie. Nie torturujcie siebie. Powiedzcie jedynie piękne do widzenia i kontynuujcie. Moja miłość, szacunek i najlepsze życzenia, abyście dotarli do odpowiedniego mistrza, mistrza dla was. Zacznijcie szukać, spotkacie odpowiedniego mistrza. Ja sam wysłałem wielu uczniów do wielu mistrzów. Pomagałem w ten sposób wielu ludziom. To nie jest jak sklep. To nie jest tak, iż jeśli przyjdziecie do mojego sklepu, nie możecie iść do innego sklepu. To nie jest biznes.

Zawsze mówię ludziom, iż nawet jeśli jesteście moimi uczniami, nie przerywajcie nauk od wszystkich innych mistrzów. Zrywajcie kwiaty ze wszystkich ogrodów i stwórzcie piękny bukiet dla siebie. Przecież, w życiu chodzi o to, aby je ulepszać.

Pierwsza rzecz: to pytanie, czy jesteście moimi uczniami czy nie, nie zaistnieje, jeśli jestem waszym mistrzem. Jeśli macie tą wątpliwość, miejcie jasność, nie jestem waszym mistrzem. Kontynuujcie swoje poszukiwania.

Druga rzecz: nawet jeśli wątpliwość zniknie zupełnie i myślicie, iż jestem waszym mistrzem i czujecie się całkowicie połączeni, nawet wtedy nie przerywajcie nauk ze wszystkich innych źródeł, wszystkich innych mistrzów. Uczcie się ze wszystkich możliwych źródeł.