மானச பூஜை🔗

(இதயத்தினுள் வழி படுதல்)

உங்களுடைய இதயச்சக்கரத்தை ஒரு ஆசனமாக உங்களுக்குள் ஆழ்ந்து பாவனை செய்யவும். உங்களுள் இருக்கும் இந்த ஆசனத்தில் அமரும்படி சத்குருநாதனை உளமாற அழைக்கவும்

குருவின் கமலப்பாதங்களில் மலர்களை அர்ப்பணித்தல்.

ஓம் ஹ்ருத் பத்மம் ஆசனம் தத்யாத்:

இங்கு இதயம் என்பது உங்கள் ஆன்மசக்தியின் மையத்தைக் குறிப்பது. கண்களை மூடி உங்களுடைய பெயரை நினைவிற்கு எடுத்து வரும் போது உங்களுக்குள் மையமாக உங்களை நீங்கள் உணருகின்ற இடத்தில் உணர்வை ஒன்றாக்குங்கள். அந்த மையத்தில் இதய கமலத்தை இருத்தி குருநாதருக்கு ஆசனமாக அளிக்கிறோம்.

சஹஸ்ராராக்சுதாம்ருதைஹி:

சஹஸ்ராரத்திலிருந்து (உச்சந்தலையிலிருக்கும் சக்தி மையம்) வரும் அமிர்தம் (ஆனந்த அமுதம்) குருவிற்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.

குருவிற்குச் செலுத்தும் ஆழமான நன்றியுணர்வும், குருவுடன் உணரும் தொடர்பும், அமிர்தத்தை சகஸ்ரார சக்கரத்திலிருந்து வழிந்தோடச் செய்யும். வாழ்வின் காரணமின்மையைப் புரிந்து கொள்ளும்போது, நம்முள் குணமாகும் தன்மை நிகழத்துவங்குகிறது. நம்மை மரணம் அற்றவராக்குகின்ற அமுதச் சுவையை அனுபவிக்கத் துவங்குகிறோம்.

பாத்யம் சரணயோர் தத்யாத் :

அதே ஆனந்த அமிர்தத்தை குருவின் பாதங்களைத் தூய்மை செய்வதற்காக ஆழ்ந்த நன்றியுடன் அர்ப்பணிக்கின்றோம்.

மனஸ்து அர்க்கியம் நிவேதயேத்:

நம் மனதை ஒரு மலராக குருவின் பாதங்களில் சமர்ப்பிக்கிறோம். இனி நம் மனதுடன் போராடுவதில்லை என மனதை மலராகச் சமர்ப்பிக்கின்றோம்.

தேன அமிர்தேன ஆசமனீயம்: அதே அமிர்தத்தை, குருவின் திருவாய் அருந்திட அர்ப்பணிக்கின்றோம்.

ஸ்நானீயம் தேனஸஸ்மிருதம்: அமிர்தத்தை, குரு குளிப்பதற்கான ஸ்நான நீராக அர்ப்பணிக்கின்றோம்.

ஆகாஸ தத்வம் வஸ்திரம் ஸ்யாத்: பிரபஞ்ச சக்தியோடு ஒன்றான குருவிற்கு வஸ்திரமாக எதை அர்ப்பணிக்க முடியும்? ஆகாயத்தையே அழைத்து வஸ்திரமாகச் சமர்ப்பிக்கின்றோம்.

கந்த ஸ்யாத் கந்த தத்வகம் : "கந்த ஸ்யாத்" என்று அழைக்கப்படுகின்ற இந்த முழு கிரகத்தையுமே, அரைத்த சந்தனமாக, குருவிற்கு அர்ப்பணிக்கின்றோம்.

சித்தம் பிரகல்பயேத் புஷ்பம்: நமது கடந்த காலத்தின் விளைவாக நம்முள் பதிவாகி, நிகழ்காலத் தீர்மானங்களைப் பாதிக்கின்ற "சம்ஸ்காரங்கள்" எனப்படும் நினைவுப்பதிவுகளின் தொகுப்பே "சித்தம்".

அந்த சித்தத்தையும், நம் மனதில் எழும் எண்ணற்ற எண்ணங்களையும், மலர்களாக அவரது திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்கிறோம். நமது பழைய நினைவுகளை பாவனையால் மலர்களாக அவர் திருவடிகளில் சமர்ப்பிக்கின்றோம். அவை என்றும் திரும்ப எடுத்துக் கொள்ளப்படாது.

தூபம் பிராணான் பிரகல்பயேத்: முழு பிராண சக்தியும், உள் சுவாசம் மற்றும் வெளி சுவாசம் என அனைத்தும் அவருக்கு வாசனை தரும் அகர்பத்தி ஆகின்றது. உள் சென்று வெளியேறும் சுவாசத்தை, குருவின் பாதங்களில் அகர்பத்தியாக அர்ப்பணிக்கிறோம்.

தேஜஸ் தத்வஞ்ச தீபார்த்த்தம்:

இந்த உடல் இருக்கின்ற தேஜஸ் எனப்படும் அறிவொளியையே ஆரத்தி ஒளியாக அவருக்கு அர்ப்பணிக்கிறோம். நம் உடல் தேஜசுடன் ஒளிரும் ஏழு இடங்கள் உள்ளன. உதாரணத்திற்கு கருவிழிகள், நகத்தின் மையப்பகுதி போன்றவை. தேஜஸ் என்பது நம் உடலில் ஒளிரும் சக்தி.

மரணத்தின் போது உடலை விட்டு ஆன்மாவுடன் இந்தத் தேஜசும் வெளியேறுகிறது. வெளியேறுகையில் இந்தத் தேஜஸைத் தன் உடலுக்குள்ளேயே பூட்டி வைக்கின்ற ஞானியினுடைய உடல் அழிவதே இல்லை. இந்தத் தேஜஸை குருவிற்குத் தீபமாக அர்ப்பணிக்கிறோம்.

நைவேத்யம் ஸ்யாத் சுதாம் புதிஹி:

ஞானமடையும் போது நிகழும் தூய அறிவையும், "நிர்வாணம்" எனப்படும் காரணமின்மையின் தொடர் நினைவையும், சத்குருநாதருக்கு நைவேத்யமாகச் சமர்ப்பிக்கிறோம். "சுதாம் பு திஹி" என்பது எளிமைத்துவத்துடன், நிதர்சனத்தில் வாழ்தல்.

அனாஹதத்வனிர் கண்ட்டா:

அனாஹத த்வனி - எனப்படும் மௌனத்தினால், படைக்கப்படாத ஒலியே பூஜை மணியாகிறது. இவ்வுலகும், இந்தப் பிரபஞ்சமும் இயங்கும் போது எழுகின்ற, கேளா ஓசையே மணியாகின்றது. "ஆஹதம்" என்பது இரு பொருட்களால் உருவாக்கப்படும் ஓசை. எந்தப் பொருளின் இருப்புமின்றி உருவாக்கப்படும் ஓசையே "அனாஹத த்வனி".

வாயு தத்த்வங்ச்சச்சாமரம்:

வாயுவை, குருவிற்கு விசிறியாக அர்ப்பணிக்கின்றோம்.

சஹஸ்ராரம் பவேத்ச்சத்ரம்: நாம் ஞானமடையும் போது நம்முடைய சஹஸ்ராரம் நன்றியில் ஆயிரம் இதழ் கொண்ட தாமரையைப் போல

புஷ்பம் நானாவிதம்ததா: மாயையிலிருந்து விடுதலை, அகங்காரமின்மை, பற்றுக் கடந்த தன்மை, வெளியுலகு பற்றிய பெருமிதமின்மை, காமத்திலிருந்து விடுதலை, தற்பெருமையிலிருந்து விடுதலை, பழி உணர்வின்மை, வேதனையின்மை, சம்ஸ்காரமின்மை (நினைவுப் பதிவுகள்) மற்றும் கருமித்தனமின்மை, ஆகிய பத்து மலர்களையும், குருவின் திருப்பாதங்களில் அர்ப்பணிக்கின்றோம்.

அஹிம்சை, புலன்களைக் கடந்து செல்லுதல், கருணை, எப்போதும் மன்னிக்கும் தன்மை, முடிவில் உச்ச நிலை மலராகிய ஞானம், இவை அனைத்தையும் குரு திருவடிகளில் அர்ப்பணிக்கின்றோம்.

இந்த 10 மலர்களையும் குருவின் பாதங்களில் சமர்பித்து விட்டு, "குரு தேவா, இந்த மலர்களை எல்லாம் கொண்டு உம்மை பூஜிக்கின்றோம்" என்று கூறுகிறோம்.

மேற்கூறிய மந்திரங்களைக் கொண்டு சத்குருநாதரை நம் உள்ளே வழிபடுகின்றோம்.

அமாயாத்யர் பாவ புஷ்பைஹி : மாயமற்ற தன்மை; மாயை இல்லாத தன்மையான பூவினை இறைவனது பாதத்தில் அர்ப்பணித்தல்.

அர்ச்சயேத் பாவ கோசரம் : நாம் நமது அனைத்து உணர்ச்சிகளையும் குருவினது பாதத்தில் அர்ப்பணித்தல்.

அமாயம் அனஹங்காரம் : எனக்குள் இருக்கும் 'தான்' எனும் அகங்காரத்தினை குருவினது பாதத்தில் அர்ப்பணிக்கிறோம்.

அராகம் அமதம் ததா : ராகம் என்பது பிடித்தவைகள் எனவும், அராகம் என்பது பிடிக்காதவைகள் எனவும் பொருள்படும்.

அமதம் என்பது காம ஆசைகளைக் குறிப்பிடுகிறது. நம்மை நிகழ்காலத்தில் திருப்தி பெறச்செய்வதற்கு நமது மனமானது பேராசைகள் மற்றும் காம ஆசைகளால் தொடர்ந்து தடையாக இருப்பதை தவிர்ப்பதற்கு ஒருவர் 'தனது விருப்பு வெறுப்புகளை விட்டு விடல் வேண்டும்' என ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் கூறுகிறார். மிகவும் அபூர்மான இவ்விரு பூக்களையும் நாம் அவரது பொன்மலர் பாதங்களில் அர்ப்பணிக்கிறோம்.

அமோஹகம் அதம் பஞ்ச : இந்த ஐந்தாவது மற்றும் ஆறாவது பூக்கள் முறையே நமது ஆசை மற்றும் ஏமாற்றுதல் தன்மைகளைக் குறிப்பிடுகின்றன. இவ்விரு பூக்களையும் அவரது பாதத்தில் தூய்மையான ஆசையில்லாத மற்றும் ஏமாற்றுதல் எனும் எண்ணமில்லாத உணர்வுகளுடன் அர்ப்பணிக்கிறோம்.

அத்வேஷ அக்ஷௌப கௌததா : நமது இயல்பு நிலைகளாகிய பகைமையின்மை மற்றும் கோபமில்லாத தன்மை ஆகியவற்றை இவ்விரு பூக்களும் குறிப்பிடுகின்றன. நாம் இவ்விரு பூக்களையும் அவரது புனிதமான பாதங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கின்றோம்.

அமாச்சர்யம் அலோபஞ்ச : மாச்சர்யம் என்பது பொறாமைத் தன்மையையும், அலோபம் என்பது பேராசையையும் குறிப்பிடுகிறது. நாம் பொறாமை மற்றும் பேராசை ஆகிய இவ்விரு பூக்களையும் குருவினது பாதத்தில் அர்ப்பணிக்கிறோம்.

தச புஷ்பம் விதுர்புதா : இந்த தோட்டமானது மேற்சொன்ன 10 பல்வேறு வகையான அறிவு பூக்களால் அமைக்கப்பட்டுள்ளது

அஹிம்சா பரம புஷ்பம் : வன்முறையில்லா தன்மை நம்முள் மலரும் அனைத்துப் பூக்களினும் தலைமைப் பூ ஆகும்.

இது மிகவும் நறுமணம் வாய்ந்த மலரும் ஆகும். ஹிம்சை என்பது வன்முறைத் தன்மை என்பதாகும். அஹிம்சை என்பதற்கு வன்முறையற்ற தன்மை என்பது பொருளாகும்.

எந்த ஒரு வாழும் உயிருக்கும் நாம் வன்முறைச் செயலை செய்தல் கண்டிப்பாகக் கூடாது. இந்தப் பூவினை நாம் குருவினது பாதத்தில் அர்ப்பணிக்கிறோம்.

புஷ்பம் இந்த்ரிய நிக்ரஹஹ : நமது உடலின் உணர்வுகள் மீதான கட்டுப்பாடுகளை இந்த பூ குறிப்பிடுகிறது. அறிவுத்தன்மையைத் தடுப்பதற்கு நமது உணர்வுகளின் மீதான கட்டுப்பாடு முக்கியப்பங்கு வகிக்கின்றது. அறிவுத்தன்மையைப் பெற அவ்வுணர்வுகள் மீதான கட்டுப்பாடு முக்கியப்பங்கு வகிக்கின்றது.

ஆகவே உணர்வுகள் மீதான கட்டுப்பாடற்ற தன்மையாகிய இந்தப் பூவினை குருவினது பாதத்தில் அர்ப்பணிக்கிறோம்.

தயா புஷ்பம் க்ஷமா புஷ்பம் : அன்பு, இரக்கம், மன்னிக்கக்கூடிய தன்மை ஆகிய இப்பூக்களை நாம் குருவினது பாதத்தில் அர்ப்பணிக்கிறோம்.

ஞான புஷ்பம் சபஞ்சம் : விவேகம் என்ற பதினைந்தாவது பூ முதன்மை அறிவுத்துவம் வாய்ந்தது. நமது ஆன்மீக வளர்ச்சிக்குத் தேவையான 'எது நன்று மற்றும் 'எது கெட்டது' என்ற பகுத்தாராயும் குணத்தைக் குறிப்பிடுகிறது. நாம் அந்தப் பூவினை குருவினது பாதத்தில் அர்ப்பணிக்கிறோம்.

இதீ பஞ்சதஸைர் பாவ புஷ்பைஹி சம்பூஜயேத் சத்குரும்: மேற்சொன்ன இந்த 15 உணர்வுகளையும் பூக்களாக பாவனை செய்து நமது மிகவும் வணக்கத்திற்குரிய மற்றும் பெருமதிப்பிற்குரிய குருவினது பாதத்தில் அர்ப்பணிக்கிறோம்.

வழிபாட்டிற்காக அர்ப்பணிக்கக்கூடிய இந்த 15 வகையான பூக்களுக்குமே அதற்குரிய நிறம், உருவம் மற்றும் நறுமணமாகிய தனிப்பட்ட சிறப்புகள் இருக்கின்றது.

இவை நமது உணர்ச்சிகளின் அடையாளங்களைக் குறிப்பிடுகின்றன. நமது வாழ்வில் நம்முடைய உணர்ச்சிகளுக்கு முக்கியப் பங்கு இருக்கிறது.

எவ்வாறு பூக்கள் தங்களது வாழ்வை அர்ப்பணித்து மற்றவர்களை மகிழ்ச்சிக்குள்ளாக்குகின்றதோ அதேபோல் நாமும் நமது உடல், மனம் மற்றும் செய்கைகளை இந்த சமுதாயத்திற்காக தியாகம் செய்ய வேண்டும். நமது அன்பிற்குரிய குருவினது பாதத்தில் இத்தியாக பூக்களை அன்பின் வெளிப்பாடாய் அர்ப்பணிக்கிறோம்.

நமது உள்ளுலகில் மேற்சொன்ன மந்திரத்தை உச்சாடனம் செய்து குருவை வழிபடுவோம்.