Πώς να ξεπεράσετε τον φόβο🔗

Όταν αντιμετωπίζετε τον φόβο, μην προσπαθείτε να του αντιστέκεστε ή να τον καταπιέζετε. Απλά κοιτάξτε τον φόβο, παρατηρήστε τον και αποδεχτείτε τον. Η αποδοχή του φόβου τον διαλύει. Επιτρέψτε τον φόβο να σας ταρακουνήσει. Αν το σώμα σας τρέμει, επιτρέψτε το να τρέμει. Αν τα μάτια σας δακρύσουν, επιτρέψτε στα δάκρυα αυτά να έρθουν. Απλά να είστε σαν το χορταράκι στον άνεμο - το οποίο λυγίζει χωρίς αντίσταση.

Μια μικρή ιστορία:

Μια σκοτεινή νύχτα, ένας άνδρας περπατούσε σε ένα στενό μονοπάτι. Ξαφνικά, το πόδι του χτύπησε σε μια πέτρα και σκοντάφτοντας γλίστρησε κάτω. Κατάφερε όμως κάπως να πιαστεί από ένα κλαδί που κρεμόταν από έναν βράχο. Ήταν εντελώς σκοτεινά. Ο άντρας κρατιόταν σφιχτά από το κλαδί. Φώναξε δυνατά για βοήθεια, αλλά η μόνη απάντηση που έλαβε ήταν ο αντίλαλος της φωνής του. Ακούγοντας

Οι φόβοι σας είναι ακριβώς σαν τους δικούς του. Νομίζετε ότι είναι ένα βαθύς γκρεμός, αλλά στην πραγματικότητα είναι μόνο λίγα μέτρα. Εάν μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τους φόβους σας, θα δείτε ότι δεν έχουν κανένα βάθος. Επειδή μεγεθύνετε τους φόβους, τους φαντάζεστε ότι αυτά είναι σαν μία άβυσσος. Είναι δική σας επιλογή, το να αφήσετε το κλαδί, τον φόβο, ή να συνεχίσετε να προσκολλάστε σε αυτό και να βασανίζετε τον εαυτό σας.

Η αποδοχή είναι ο μόνος τρόπος για να κατακτήσετε όλα τα αναπόφευκτα πράγματα της ζωής. Όταν βρίσκεστε σε αποδοχή, ξαφνικά μπορείτε να δείτε τον φόβο σας να εξαφανίζεται. Τη στιγμή που βρίσκεστε σε αποδοχή, ο φόβος χάνει τη δύναμή που έχει να σας φοβίζει. Όταν δεν παλεύετε άλλο μαζί του, θα δείτε τον φόβο να είναι κατά βάθος μια βαθιά γαλήνη. Όταν συμβαίνει η κρίση του φόβου, απλά ζήστε την. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος.

Αφήστε τον φόβο να σας κυριαρχήσει. Εισέλθετε μέσα στο φόβο δύο με τρεις φορές. Ζήστε τον φόβο αυτό έντονα και χωρίς επιφυλάξεις. Ξαφνικά θα διαπιστώσετε ότι δεν σας αγγίζει άλλο πια!

Ο φόβος σχετίζεται με το swadhishthana τσάκρα , το λεπτεπίλεπτο αυτό ενεργειακό κέντρο το οποίο βρίσκεται δύο ίντσες κάτω από την περιοχή του ομφαλού.

Αυτό είναι ένα περιστατικό από τη ζωή μου όταν ήμουν νεότερος:

Συνήθιζα καθημερινά να περιδιαβαίνω το λόφο του *Αρουνατσάλα. Ξεκινούσα νωρίς το πρωί γύρω στις τέσσερις, και γυρνούσα γύρω από το λόφο ψέλνοντας και τραγουδώντας τα keertans *. Ένα πρωί λοιπόν ξεκίνησα πολύ νωρίς, λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Εκείνες τις μέρες δεν υπήρχαν δρόμοι ή φώτα στο μονοπάτι που περνούσε γύρω από το λόφο. Ήταν ένα πυκνό δάσος καθ’όλη όλη την διαδρομή. Τραγουδούσα χαρούμενα και περπατούσα με τα μάτια προς τα κάτω. Ξαφνικά, σε ένα σημείο δίπλα σε ένα μικρό ποτάμι, κοίταξα ψηλά και είδα μια αγέλη από άγριες ύαινες να με κοιτάζουν επίμονα, έτοιμες να μου ορμήσουν!

Μέσα σε εκείνο τον ξαφνικό βαθύ φόβο, απλά έβγαλα μια κραυγή από τα βάθη του hara μου *, του τσάκρα *swadhishthana . Ήταν μια κραυγή ενός φόβου αγνού, που δεν είχα ξαναζήσει ποτέ άλλοτε. Ήταν τόσο πλήρης που ποτέ δεν μπόρεσα να ξαναταρακουνηθώ από τον φόβο στην ζωή μου!

Ένιωσα την πλήρη παράδοση μου στον ιερό λόφο του Αρουνατσάλα[^] και μια βαθιά εμπιστοσύνη ότι ο Αρουνατσάλα [^]θα με φρόντιζε. Ξαφνικά, από το πουθενά, ένας ηλικιωμένος sannyasi[^] εμφανίστηκε μπροστά μου με ένα μεγάλο μπαστούνι και έδιωξε τις ύαινες. Μόλις τα ζώα έφυγαν, ο ηλικιωμένος εξαφανίστηκε!