Σχετίζεται το άγχος καθόλου με την εργασία;🔗

Σε μια εταιρεία πληροφορικής, ο διευθύνων σύμβουλος έλαβε ένα αίτημα για ένα πρότζεκτ. Απάντησε αποστέλνοντας την πρόταση του. Η ομάδα που δούλευε σε αυτό του είδους έργα έκανε μια πλήρη ανασκόπηση και είπε ότι θα μπορούσαν να ολοκληρώσουν τη δουλειά μέσα σε έξι μήνες και με κόστος τα ένα εκατομμύριο δολάρια. Ο διευθύνων της ομάδας αυτής το εξέτασε αυτό και είπε ότι η ομάδα θα μπορεί να το τελειώσει μέσα σε 4 μήνες με κόστος τις 750 χιλιάδες δολάρια.

Η πρόταση έφτασε τελικά στον Γενικό Διευθυντή. Ο Γενικός Διευθυντής τους κάλεσε όλους, και αφού τους έδωσε μία εμψυχωτική ομιλία, τους είπε: "Θα πρέπει να

μπορέσουμε να το περατώσουμε αυτό μέσα σε τρεις μήνες και με κόστος το μισό εκατομμύριο δολάρια". Στη συνέχεια έστειλε την πρόταση στον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρίας..

Ο διευθύνων σύμβουλος τηλεφώνησε στον πελάτη και του είπε ότι η εταιρεία του θα παραδώσει το ζητούμενο προϊόν σε δύο μήνες και με κόστος το μισό εκατομμύριο δολάρια.

Οι άνθρωποι που εργάζονται σε εταιρείες μπορούν εύκολα να ταυτιστούν με αυτό το περιστατικό. Οι άνθρωποι που παίρνουν αποφάσεις και δεσμεύσεις είναι συχνά εκτός επαφής με την πραγματικότητα. Μόλις λαμβάνονται τέτοιου είδους αποφάσεις, μπαίνει στο παιχνίδι

Μου έχουν μιλήσει κάποιοι από τους μαθητές μου στον εταιρικό τομέα σχετικάμε κάτι που ονομάζεται η Ηγεσία Επιπέδου

5. Πρόκειται για εκείνους τους εταιρικούς ηγέτες που βάζουν τον εαυτό τους σε δεύτερη μοίρα από τις ανάγκες της εταιρείας και των ανθρώπων που εργάζονται γι' αυτούς, αντί να βάζουν πρώτα τις ανάγκες του ‘εγώ’ τους. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι των εταιρειών που σταθερή εμπορική επιτυχία είναι ελάχιστα γνωστοί στον έξω κόσμο! Αυτοί οι ηγέτες είναι ταπεινοί και επικεντρωμένοι προς τα μέσα.

Το άγχος στο χώρο εργασίας ξεκινά από το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Αρχίζουμε να βάζουμε σε κατάταξη τα παιδιά από μία πολύ μικρή ηλικία. Όταν σε μια ομάδα τρία άτομα βαθμολογηθούν ως ήρωες, η υπόλοιπη ομάδα θα αισθανθεί άχρηστη. Μας μαθαίνουν από πολύ μικρή ηλικία να είμαστε ανταγωνιστικοί. Αυτή η σύγκριση τελικά συνεχίζεται και στον εργασιακό χώρο και τον μετατρέπει σε ένα πεδίο μάχης.

Τα λεγόμενα προγράμματα του τομέα του ‘Ανθρώπινου Δυναμικού’ ορίζουν ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να κατηγοριοποιούνται. Μου λένε ότι σε πολλές εταιρείες είναι απαραίτητο να αποδειχθεί ότι το δέκα ή το δεκαπέντε τοις εκατό των εργαζομένων έχουν μία κακή απόδοση. Οι άνθρωποι υποβαθμίζονται σε τίποτα άλλο παρά στατιστικές! Για να επιβιώσουν οι άνθρωποι αναγκάζονται να μετατρέψουν τους άλλους σε θύματα. Αυτός είναι μάλλον ο λόγος που αποκαλούν αυτά τα γραφεία ως "ζούγκλες από μπετόν"!

Όσο οι άνθρωποι καθοδηγούνται από τον φόβο και την απληστία, δεν μπορούν νιώσουν κάποια έμπνευση. Μπορούν να ελέγχονται και να εκτελούν τα καθήκοντα της ρουτίνας τους, αλλά δεν θα μπορέσουν να βρουν την έμπνευση για να επιτύχουν το αδύνατο. Αυτό είναι και το δίλημμα που αντιμετωπίζουν οι σημερινές εταιρείες. Χρειάζονται τους ανθρώπους να αποδίδουν, αλλά το κιτ των ‘τεχνικών παρακίνησης’ που διαθέτουν από μόνο του δεν είναι αρκετό. Περιέχει απλά το μαστίγιο και το καρότο, τίποτα περισσότερο.

Ένας γνωστός ψυχολόγος δημιούργησε ένα μοντέλο για το πώς οι άνθρωποι κινούνται προς στις επιθυμίες τους. Αυτό ονομάστηκε ως η ιεραρχία των αναγκών του Μάσλοου. Στη βάση αυτής της πυραμίδας βρίσκονται οι ανάγκες επιβίωσης του ανθρώπου για την τροφή, την στέγη και άλλα υλικά αγαθά πρώτης ανάγκης. Στη συνέχεια, οι άνθρωποι αναζητούν την εκπλήρωση στην κοινωνία στην οποία ζουν, όπως η δημιουργία ενός δικτύου κ.ο.κ. Στην συνέχεια αναζητούν την αγάπη και την προσοχή. Στη συνέχεια αναζητούν το σεβασμό, το όνομα και τη φήμη. Μετά από όλα αυτά εξακολουθούν να παραμένουν δυσαρεστημένοι. Αισθάνονται ότι εξακολουθεί κάτι να λείπει από τη ζωή τους.

Αυτό το κάτι είναι μέσα μας. Ο Μάσλοου το ονόμασε αυτοπραγμάτωση. Αυτή είναι η ζώνη στην οποία ρέουμε χωρίς άγχος. Αυτή είναι η ζώνη της εσωτερικής συνειδητοποίησης. Αυτή είναι η ζώνη όπου