استاد، روشنگری زنده🔗

Master - The Living Enlightenment

• استاد- روشنگری زنده • چگونه با استاد باشیم- گشوده باشید

استاد انرژی بی‌شکل زندگی روشنگرانه است که درون قالبی انسانی قرار گرفته.

اگر حضور استاد برای سرعت بخشیدن به‌این فرآیند نباشد، درک مفاهیم در سطح آکادمیک باقی خواهد ماند، و تکنیک‌ها به ابزارهایی بدون کاربرد تبدیل می‌شوند. در سنتِ ودایی، معلم معنوی، مرشد یا استاد، مهمتر از خدا است. طبق گفته‌ی متون مقدس، استاد مادر، پدر و خدا است، همه‌ی این‌ها در وجود یک نفر جمع شده‌اند و او ورای همه است. خداوند برای بسیاری از ما صرفاً یک مفهوم است. افراد کمی هستند که می‌توانند بر اساس تجربیات موثق شخصی خود در مورد الوهیتی که حس کرده‌اند سخن بگویند. گفته شده است کسی که آن‌را حس کرده باشد، بیانش نمی‌کند و کسی که درباره‌ی آن سخن می‌گوید، یعنی آن‌را تجربه نکرده است. استاد کسی است که الوهیت را حس کرده است و این تجربه را به دیگران نه تنها با توضیح کلامی، بلکه با زبان بدن و سبک زندگی‌اش انتقال می‌دهد. استاد دروازه‌ای به‌سوی تجربه‌ی فردی الوهیت است. او با دستان خود، شاگردش را به حس حقیقت اساسی الوهیت درون خود هدایت می‌کند. در این فرآیند، شاگرد به استاد تبدیل شده و این چرخه ادامه می‌یابد.

این چرخه پر فضیلت روشنگری که منجر به حس ماهیت واقعی خودمان می‌شود، دور تسلسل آرزوها و رنج‌هایی که همه گرفتارِش هستیم را از بین می‌برد. بودا می‌گوید اگر درک عمیق داشته باشید، متوجه می‌شوید که همه‌ی آرزوها، رنج هستند. منظور بودا طبیعت انسان است که همیشه در پی تحقق آرزوهایش در جهان بیرونی و از طریق حواس است. این اتفاق هرگز نمی‌افتد. خواسته‌ها و آرزوها پایانی ندارند. تنها حس سعادت درونی ناشی از درک توانایی‌های بالقوه و نامحدود خود است، که می‌تواند این رنجی را که جزئی از طبیعت انسان شده است از بین ببرد. استاد آینه است. او آینه‌ی هوشمند انرژی است که ما را به کشف خودمان وا می‌دارد. بیایید این سفر را آغاز کنیم.

روزی روزگاری ماده شیر بارداری به قصد شکار و تهیه‌ی غذا به گله‌ای بز حمله کرد. وقتی به سمت آن‌ها پرید و یورش برد، فشار زیادی به شکمش وارد شد، بچه‌اش به‌دنیا آمد و خودش مرد. بچه‌شیر تازه متولد شده، به‌سختی می‌توانست چشمانش را بازکند. او صداهایی از خود در می‌آورد و درمانده این‌ور و آن‌ور می‌رفت. بزها دلشان برای آن بچه‌شیر یتیم سوخت. ممکن است از خود بپرسید که چگونه بزها می‌توانند نسبت به یک بچه‌شیر احساس دلسوزی داشته باشند. وقتی دشمن به شما آسیب و آزاری نرساند و شما به‌هیچ وجه از حضور او احساس تهدید و خطر نکنید، نسبت به‌او احساس دلسوزی و ترحم خواهید داشت. حتی اگر او ذاتاً دشمن شما باشد. به‌همین ترتیب، چون بزها هم از جانب بچه‌شیر کرد: «بذار برم! بذار برم! بع بع ...». شیر گفت: «احمق! نترس. من قرار نیست تو را بکشم. تو نمیدونی کی هستی؟». بچه‌شیر گریه‌کنان گفت: «من بزم. بذار برم! بذار برم!». شیر گفت: «احمق! تو بز نیستی. از من نترس!». اما بچه‌شیر ترسیده بود و گوش نمی‌داد. بالاخره خودش را رها کرد و فرار کرد. روز بعد آن شیر دوباره به‌جایی که بزها بودند بازگشت. می‌خواست دوباره بچه‌شیر را بگیرد. این‌بار او را محکم نگه داشت. بچه‌شیر تقلا می‌کرد تا خود را رها کند، در حالی‌که بخشی از ذهنش شدیداً به او می‌گفت که فرار کند، بخش دیگر وجودش از لمس شدن توسط شیری دیگر احساس خوبی داشت. حس اطمینان و راحتی که او از بودن در کنار آن شیر داشت، چیزی عمیق را در درونش بیدار کرد. شیر که تقلای او را دید رهایش کرد و به او گفت: «فردا دوباره میام. اما فردا دنبالت نمی‌کنم». شیر به جنگل بازگشت. بچه‌شیر تمام شب نتوانست بخوابد. ذهنش به شدت مشغول شده بود. "نمی‌توانم آن‌چه را که شیر به من گفت قبول کنم، اما فکر می‌کنم ممکن است آن‌چه که او گفت، حقیقت داشته باشد. نه! نه! نه! من فکر نمی‌کنم که حرف‌هایش درست باشد. می‌دانم که من یک بزم. من این‌را از لحظه‌ی تولدم می‌دانم. چیزی که او می‌گوید، برای من معنی ندارد. او دروغ می‌گوید تا چیزی را از من بگیرد."

در واقع شیر به‌گونه‌ای به درون آن بچه‌شیر نفوذ کرده بود که در منطقش نمی‌گنجید. در واقع اگر حضور استاد شما را ورای منطقتان تحت‌تأثیر قرار دهد استاد درونتان بیدار می‌شود. تا وقتی‌که شیر درونتان بیدار نشود نمی‌توانید با آن شیر احساس همبستگی کنید. اگر شما از حضور

تهدیدی احساس نمی‌کردند، به او محبت نشان می‌دادند. بزها احساس می‌کردند که بچه‌شیر به آن‌ها حمله نخواهد کرد و به‌همین دلیل آن‌ها می‌توانستند عشق خود را به او ابراز کنند. آن‌ها از او مراقبت کردند و به بهترین وجه بزرگش کردند. آن‌ها به او یاد دادند که چگونه علف بخورد، شیر بز بخورد، مانند آن‌ها زندگی کند و حتی مانند آن‌ها بع‌بع کند! بچه‌شیر هم، زبان بدن بزها را یاد گرفت. هیچ‌کس تا به‌حال به او نگفته بود که او شیر است، بنابراین او هرگز نمی‌دانست که شیر بودن چگونه است. پس بچه‌شیر به‌همان شیوه بزها بزرگ شد. بزها هم بچه‌شیر را از خودشان می‌دانستند و با او کاملاً راحت بودند. همچنان که بچه‌شیر بزرگ می‌شد، شروع به ابراز قدرتش به‌نحوی که مختص ذاتش بود، کرد. وقتی بچه بزها با او دعوا می‌کردند، او آن‌ها را با ضربتی شدید می‌زد. بچه بزها نزد مادرشان از او شکایت می‌کردند: «او ما را می‌زند!». مادرشان تمام تلاش خود را می‌کرد تا با تسلی‌دادن به بچه بزها و توصیه به آن‌ها برای فراموش کردن آن‌چه که بینشان گذشته، دعوای بین آن‌ها را فیصله دهد. روزی شیری به گله بزها زد. بزها ترسیدند و در جهات مختلف پراکنده شدند. آن‌گاه او بچه‌شیری را دید که همراه با بزها فرار می‌کرد و مانند آن‌ها بع‌بع می‌کرد. شیر آن‌چه را که به چشمش دیده بود، باور نمی‌کرد! او نمی‌توانست بفهمد که چرا بچه‌شیر از دیدن او فرار می‌کرده و چرا مانند بزها بع‌بع می‌کرد. روز بعد آن شیر دوباره برگشت، نه برای شکار بلکه فقط برای دیدن آن بچه‌شیر. وقتی بچه‌شیر را دید به‌آرامی پشت سرش رفت و او را از پشت گرفت، بچه‌شیر شروع به فریاد زدن

بازگشت به فهرست داره که تو منتظر من بمونی؟ با من به رودخانه بیا و به انعکاس تصویر خودت تو آب نگاه کن. تا چهره خودت و من را ببینی». بچه‌شیر می‌ترسید با شیر برود و به‌او گفت: «نه. بذار همین‌جا بمونم و باهات صحبت کنم. همون‌جا که هستی باش. منم همین‌جا که هستم می‌مونم. هر چی می‌خوای بگو. من همین‌جا می‌مونم و گوش می‌دم». سپس شیر گفت: «بسیار خب، بذار اینم بهت بگم. اگه به من اجازه بدی، من می‌توانم خود واقعی‌ات را در رودخانه بهت نشان بدم و بهت اثبات کنم که تو مثل منی. اما من مجبورت نمی‌کنم. بعد از یک هفته برمی‌گردم اگر آماده بودی، بیا همین‌جا و منتظرم باش تا من تو رو با خودم به رودخانه ببرم. اگر هم نخواستی من را فراموش کن. حتی سعی نکن من را به‌خاطر بیاوری». و از آن‌جا رفت. شیر پس از یک هفته، طبق قولش آمد. بچه‌شیر همچنان گیج و متحیر بود: «برم شیر را ببینم یا نه؟». در درونش، عمیقاً دوست داشت که شیر را ببیند، اما در عین حال از او می‌ترسید. سرانجام، به محل قرارشان رفت و شیر را در آن‌جا دید. شیر او را دید و بلند شد. شیر جلوتر به‌راه افتاد و آن‌ها آرام‌آرام به سمت رودخانه رفتند. وقتی قدم می‌زدند، شیر کمی به‌او نزدیک‌تر شد. بچه‌شیر ترسید و فریاد زد: «نه! نه! همان‌جا که هستی بمون. تو فقط راه رودخونه را به من نشون بده. لطفاً به من نزدیک نشو. من خودم می‌تونم برم رودخانه». شیر کمی از او فاصله گرفت و برایش داستان‌هایی از دوران بچگی و چگونه بزرگ شدنش تعریف کرد. بچه‌شیر به‌قدری مجذوب داستان‌هایش شده بود که رعایت فاصله بینشان را فراموش کرده بود. همچنان که قدم

استاد احساس شادی و راحتی کنید، و اگر شما خود را در حال بازآفرینی دوباره و دوباره همان احساساتی که به‌هنگام مواجه با شیر در خاطرتان مانده است بپردازید، حتی اگر این امر از طریق تجسم صورت بگیرد، به‌آن معنی است که شیر توانسته عمیقاً شما را تحت‌تأثیر قرار دهد! بخشی از وجود شما احساس آرامش کرده است. بخشی از وجود شما احساس می‌کند که در سخنان استاد چیزی هست.

روز بعد وقتی شیر آمد، بچه‌شیر صبورانه در حاشیه‌ی جنگل ایستاده و منتظر بود. اما هنگامی که سروکله‌ی شیر پیدا شد، بچه‌شیر از او فاصله گرفت و به سمت گله‌ی بزها رفت. اما چشم از او برنداشت. او چند قدم به‌سمت عقب برداشت و با احتیاط به شیر گفت: «شما همان‌جا که هستی بایست و من هم همین جایی که هستم می‌ایستم. حالا صحبت کنیم. درسته، من نمی‌توانم شما را فراموش کنم. اما بگذار این فاصله بین ما حفظ شود». شیر گفت: «از نظر من اشکالی نداره. همان‌جا که هستی وایستا حالا با هم صحبت می‌کنیم». شیر ادامه داد: «تو شیری، این را بفهم! تو داری ماهیت واقعی خودت را نادیده می‌گیری و داری سعی می‌کنی چیزی باشی که نیستی! به‌دقت به‌خودت نگاه کن تا تفاوت بین خودت و آن بزها رو ببینی». بچه‌شیر ناله‌کنان گفت: «نه! نه! چطور ممکنه؟ منم مثل اونا علف می‌خورم. من دقیقاً مثل بقیه بزها زندگی می‌کنم». شیر گفت: «احمق! این‌رو بفهم. خیلی ساده است. خودت رو ببین. هیچ بزی به من وابسته نمیشه. هیچ بزی منتظر من نمی‌مونه. اونا همه از من وحشت دارن. فقط تویی که منتظر من می‌مونی. از همین یه نکته می‌شه فهمید که یه چیزی داره درون تو اتفاق می‌افته. چه لزومی

بازگشت به فهرست

بچه شیر تکرار کرد: «دو تصویر: یکی مال من و دیگری مال شما.» آن‌گاه ناگهان متوجه حرف‌هایش شد. نمی‌توانست حرف‌های خودش را باور کند و فریاد زد: «شایدم نه! نه! نه! هر دو بازتاب توی آب مال شما است!». شیر فریاد زد: «احمق! نگاه کن من دستم و بالا می‌برم. ببین کدوم از این دو تصویر دستش بالا میاد؟». بچه شیر به بازتاب در آب اشاره کرد و گفت: «فقط آن تصویر دستش بالا می‌آید». شیر گفت: «خوب، حالا تو دستت را بالا بیار». بچه شیر دستش را بالا برد، به بازتاب رودخانه نگاه کرد و فریاد زد: «بله، بله، بله، می‌بینم! می‌بینم!» سپس با صدایی آهسته و متحیر پرسید: « اما ... چطوری من می‌تونم شیر باشم؟ من بز نیستم ؟». شیر به او نگاه کرد و گفت: «من نیومدم اینجا که تو را بازی بدهم». در این لحظه، بچه‌شیر به وجد آمد. او می‌توانست حس کند که چیزی باور نکردنی در شرف وقوع بود. اما دوباره ذهنش مداخله کرد و و خلقش تنگ شد و ذهنش پر از شک و تردید شد: «فکر می‌کنم هیپنوتیزم شدم. این ماهیت واقعی من نیست! اتفاقی برایم افتاده. این من نیستم. من هرگز چنین احساس شادی و خوشبختی

می‌زدند، شیر به او نزدیک‌تر شد. بچه شیر کاملاً درگیر داستان‌هایش شده بود و از او پرسید: «آیا شما هم این مشکلات را داشتید؟». بچه‌شیر حواسش نبود اما شیر به‌قدری به او نزدیک شده بود که به‌هنگام قدم زدن با هم تماس پیدا می‌کردند! ناگهان، بچه‌شیر متوجه این موضوع شد، اما حس کرد که این مورد آزارش نمی‌دهد. حتی حس کرد که این برخورد ملایم شیر با بدنش برایش آرامش‌بخش نیز هست! و بنابراین اعتراضی نکرد. شیر همچنان به صحبت خود ادامه داد و بچه‌شیر هم مدام گفت: «اوه!... چه جالب ...»، حال دیگر شیر تقریباً به‌او چسبیده بود، در حالی‌که بچه‌شیر کاملاً مجذوب داستان‌های کوتاه او در مورد روزهای اول زندگی‌اش شده بود. به‌محض رسیدن به رودخانه، شیر او را به سمت آب برد. بچه‌شیر می‌دانست که هیچ راه فراری ندارد و این برایش عجیب بود که دیگر حتی نمی‌خواست که فرار کند! بچه‌شیر نه‌تنها می‌دانست که نمی‌تواند فرار کند، بلکه نمی‌خواست که فرار کند! اما در آن هنگام نیز بخش کوچکی از نفسش که در گوشه‌ای از ذهنش پنهان شده بود به او نهیب می‌زد و می‌گفت: «نه! نه! بذار برم! داری با من چه‌کار می‌کنی؟چرا به من چسبیدی؟». بچه‌شیر هنوز هم می‌ترسید. بنابراین پرسید: «می‌خوای با من چه‌کار کنی؟ لطفاً به من بگو، می‌خوای با من چه‌کار کنی؟». شیر جواب داد: «من با تو کاری ندارم. فقط به آب نگاه کن». بچه‌شیر به آب نگاه کرد و گفت:«باشه، بسیار خب، به آب نگاه می‌کنم». شیر پرسید: «توی آب چی می‌بینی؟ دو تا صورت می‌بینی؟». نداشتم! این من نیستم! اُُن داره با من یه کارایی می‌کنه!». بچه‌شیر همچنان مقاومت می‌کرد. او تقلا کرد تا از این وضعیت فرار کند، اما در واقع، از ته قلبش این‌را نمی‌خواست، زیرا واقعاً نیت فرار نداشت. بچه‌شیر شروع به اعتراض کرد: «نه! نه! نه! بذار برم! بذار برم! من می‌دانم که تو شیر هستی. از علف‌هایی که هر روز می‌خورم و شیری که هر روز می‌نوشم برایتان پیشکش می‌آورم. من تمام وقتم را صرف خدمت به شما خواهم کرد». در نهایت شیر با خود فکر کرد: «باید همین‌جا بذارمش و بروم. او فعلاً فقط همین‌قدر می‌تونه بفهمه». بنابراین گفت:«بسیارخوب، باشه، ما فردا دوباره همدیگر را می‌بینیم. من تا حاشیه جنگل برای آوردن تو میام. بعدش میرم خونه‌ام. اگه می‌خوای من را ببینی باید بدونی خونه‌ی من کجا است و خودت برای دیدن من بیای آنجا. من وقتی ندارم که بخوام برای اومدن این‌همه راه پیش تو و آوردنت به این‌جا هدر بدم. اگر نمی‌خوای با تلاش خودت بیای پیش من، خب نیا !». شیر این‌را گفت و رفت. این دفعه بچه‌شیر مانند دفعات قبل، فرار نکرد. به آرامی به سمت عقب گام برداشت اما نمی‌خواست برود، اما از سوی دیگر، ذهنش او را به برگشتن پیش بزها سوق می‌داد. سه تا از پاهاش حرکت نمی‌کرد. فقط یک پایش قادر به حرکت بود. از ترس خداحافظی اشک‌هایش از چشمان کوچکش سرازیر شد. روز بعد، شیر با حالتی با شکوه در خانه‌اش نشسته بود. بچه‌شیر خیلی خیلی آرام با علف‌های تازه‌چین به او نزدیک شد، در حالی‌که با خود فکر می‌کرد: «این بهترین علف این دور و بر است». و آن‌را در مقابل شیر گذاشت و گفت: «لطفاً پیشکش من را بپذیرید». شیر نگاه کرد و با خودش فکر کرد: «بسیار خوب، اگر این علف را از او بگیرم، او با من احساس راحتی خواهد کرد. حتی شاید بگذارد که این رابطه شدیدتر شود.» اگرچه شیر هرگز علف نمی‌خورد، اما او با این فکر، علف را برداشت، در دهانش گذاشت و شروع به خوردن کرد و شروع به تحسین بچه‌شیر کرد و گفت: «این علفی که تو واسم آوردی واقعا مزه خوبی داره!» بچه‌شیر خوشحال شد و به خودش بالید. وقتی شیر شروع به خوردن علف‌ها کرد، رابطه‌ی بین آن‌ها عمیق‌تر شد. شیر علف را خورد فقط برای این‌که بتواند بین خودش و بچه‌شیر پلی زده باشد. هرچند او هرگز علف‌ها را نخورد، اما طوری وانمود کرد که انگار دارد آن‌را می‌خورد و از آن لذت می‌برد. کم‌کم رابطه‌ای بین شیر و بچه‌شیر شکل گرفت. گاهی علفی که برایش آورده بود را می‌چشید، سرش داد می‌زد و می‌گفت: «احمق! مگه نمی‌دونی چه جور علفی برای من بیاری؟ این دیگه چه علفیه؟ تا الان دیگه باید فهمیده باشی من چی می‌خورم. دفعه‌ی بعدی علف خوب با خودت بیارا». بچه‌شیر با خودش فکر کرد: «اون داره عصبانی می‌شه. منم گاهی عصبانی می‌شم. پس اُن به زبان من صحبت می‌کنه و من به زبان اون. اُُن دقیقاً مثل منه!». وقتی شیر علف را می‌خورد، از جایگاه خود، سطح خود و هوشیاری خود پائین می‌آمد، تا با بچه‌شیر ارتباط برقرار کند. بچه‌شیر بلافاصله احساس راحتی کرد. حال می‌توانست با شیر ارتباط برقرار کند. بچه‌شیر

با خودش تصمیم گرفت: «باید دفعه‌ی بعد علف و شیر تازه بیارم. باید کارم و درست انجام بدم. شاید باید علف‌ها را به‌خوبی بسته‌بندی کنم». بچه‌شیر با خودش نقشه می‌کشید و فکر می‌کرد که چون کار خود را درست انجام نداده، توسط شیر مورد سرزنش قرار گرفته است. اینگونه بود که ارتباط بین بچه‌شیر و شیر شکل گرفت. بچه‌شیر احساس رهایی می‌کرد و هر وقت که می‌خواست برای دیدنش به جنگل می‌رفت. او در کنار شیر احساس راحتی و آرامش می‌کرد. او از نقشه‌ی «استادانه» شیر «استاد» اطلاعی نداشت. یک‌روز که بچه‌شیر طبق معمول با علف و شیر آمد، شیر را با تکه‌ی بزرگی گوشت در مقابلش دید. لحظه‌ای که گوشت را دید ترسید و فریاد زد: «چرا تو بشقابتان گوشت دارید؟ این چیه؟ گیاه‌خوار نیستید؟ من نمی‌دونستم که شما گیاه‌خوار نیستید. شما چقدر دوست داشتنی و بزرگوار هستید. شما نمی‌توانید گیاه‌خوار نباشید! شما این چیزهای وحشتناک را می‌خورید! من گیاه‌خوارم! من نمی‌توانم این را هضم کنم!». این‌دفعه شیر وقت و انرژی‌اش را صرف توضیح دادن نکرد. گردن بچه‌شیر را گرفت، تکه‌ای گوشت برداشت و آن‌را به زور در دهانش گذاشت. لحظه‌ای که گوشت وارد دهان بچه‌شیر شد، مزه‌ی خون را چشید و ناگهان چیزی در درون او اتفاق افتاد. بچه‌شیر نمی‌توانست درک کند که دارد چه اتفاقی می‌افتاد. او برای اولین بار گوشت را چشیده بود! او از احساسی که در وجودش شکل می‌گرفت، متحیر شده بود. این همان اتفاقی است که در اولین تجربه‌تان از سعادت، برایتان رخ می‌دهد، این را بدانید که شما نه ساتوری! وقتی آن‌را بشر هستید و نه هویتی تجربه کنید، متوجه که فکر می‌کنید دارید می‌شوید! به‌هنگام مزه کردن گوشت، بچه‌شیر مانند یک شیر غرش کرد! او با غرش ماهیت واقعی خود را ابراز کرد.

این را بدانید که شما نه بشر هستید و نه هویتی که فکر می‌کنید دارید. شما خیلی شبیه بز هستید. در واقع شما بز هستید. به من نگاه کنید تا این موضوع را درک کنید. من هم فکر کردم که بزم، اما ببینید چگونه شیر شدم. نگاه دقیقی به زندگی من بیندازید. آن‌گاه متوجه خواهید شد که چقدر احمق هستید که فکر می‌کنید بز هستید، و سپس به‌طور خودکار تبدیل به شیر می‌شوید! این همان چیزی است که منظور کریشنا بود. وقتی که می‌گفت: «وقتی زندگی من را بفهمید، آزاد می‌شوید». زندگی یک انسان آزاد شده شما را آزاد می‌کند، زیرا دقیقاً به شما نشان می‌دهد که کجا ایستاده‌اید.

انسان آزاد نیز زمانی جاهل بود و همان‌جایی ایستاده بود که اکنون شما ایستاده‌اید. این به شما شجاعت فوق‌العاده‌ای می‌بخشد تا گوشت خام را ببلعید، تا طعم ماهیت ذاتی خود را که سعادت است بچشید و به‌جای بع‌بع کردن غرّش کنید. وقتی این تجربه برایتان اتفاق بیفتد، شما به‌جای بع‌بع کردن، غرّش می‌کنید.

چه مدت طول کشید تا بچه‌شیر متوجه شود که شیر است؟ یک آن! لحظه‌ای که گوشت و خون وارد دهانش شد، شروع به غرّش کرد. اما به یاد داشته باشید که چقدر طول کشید تا گوشت وارد دهان بچه‌شیر شود!

ورود به غار استاد زمان می‌برد. قبل از آن، ارتباط و پل باید شکل بگیرد. به‌همین دلیل است که طول می‌کشد. روشنگری به‌خودی‌خود زمان نمی‌برد. ساختن پل و اعتماد جهت انتقال آن تجربه است که زمان‌بر است.

استاد با سخنانش حقیقت را به شما نمی‌گوید بلکه به شما کمک می‌کند تا متوجه شوید که حقیقت درون شما است. استاد تنها یک آینه است. شما چهره‌ی خود را در حضور او و در سکوت عمیق می‌بینید. استاد زبان بدن روشنگری است.

استاد روشنگر آدی شانکارا در اشعار خود در بهاجا گویندام، می‌گوید:

برای یک ذهن مدرن درک نیاز به استاد بسیار دشوار است. استاد کسی است که به شما دیدی نسبت به واقعیت، و این‌که حقیقت وجود شما چیست، می‌دهد. او صرفاً آموزش نمی‌دهد. او این‌جا است تا بیدار کند.

استاد تنها کتاب مقدس زنده است.

تسلیم شدن به خدا دشوار است، زیرا شما نمی‌دانید که خدا کجا است یا کیست.

خدا برای شما فقط یک مفهوم است. اما استاد کسی است که با کل همراه است. او به حقیقت غائی رسیده است. برای وی خدا یک واقعیت است. او با خدا یا هستی یا هر آن‌چه که شما می‌نامید زندگی می‌کند. و استاد برای شما واقعی است. قابل لمس است. بنابراین او می‌تواند دری برای رساندن شما به خدا باشد.

از طریق او می‌توانید جهش کوانتومی به آغوش خدا داشته باشید. تنها چیزی که حایل بین شما و ماهیت واقعی سعادتتان یا خدا است، نفستان است. فرآیند تبدیل شدن به شاگرد شدن فرآیند ابراز نفستان است. رها کردن نفس بسیار دشوار است و به‌منزله‌ی از دست دادن هویت ثابتی است که سال‌ها با خود داشتید و تصور می‌کنید که برای زنده ماندن به آن نیاز دارید. رها کردن نفس همانند مرگ است چون در واقع این نفس است که بین شما و زندگی قرار می‌گیرد.

رها کردن نفس تنها در ارتباطی که با اعتماد عمیق، عشق و تکریم استاد همراه باشد، میسر است. شما به‌تدریج شهامت پیدا کرده و خطر می‌کنید و سپس تنها چیزی را که در طول زندگی به آن چنگ می‌زدید را رها می‌کنید. این اتفاق زمانی می‌افتد که شما کاملاً بدانید که حتی اگر سقوط کنید، در درون تور عشق نامحدود و محبت هستی می‌افتید که تجسم آن استاد است.

تا به الان بیشتر تجربه‌هایی که چیزی به وجودتان

بازگشت به فهرست اضافه می‌کرد، ترس و طمع بیشتری در شما ایجاد می‌کرد. زین پس، هر تجربه‌ای به وجود شما قدرت و آگاهی می‌بخشد. این تغییر شناختی و تحول روان‌شناختی است که استاد روی شما انجام می‌دهد و منجر به تحول کامل می‌شود.

ممکن است بپرسید، «چرا به استاد نیاز دارم؟ من می‌توانم از زندگی یاد بگیرم».

یادگیری از استاد تجربه‌ای بسیار شیرین است، یک تجربه‌ای بسیار لذت‌بخش. استاد ابتدا شما را در دامان خود می‌نشاند و قبل از این‌که عمل جراحی خود را روی تومور نفس آغاز کند، به شما داروی بیهوشی عشق می‌خوراند. به‌دلیل باران عشق او، شما حتی درد ناشی از تحولات را حس نخواهید کرد. حتی اگر کمی هم دردناک باشد، شما آن‌را با لذت و آگاهی بودن با استاد تحمل خواهید کرد.

استاد زندگی شورمند است. او نه تنها به شما می‌آموزد، بلکه روند کل تحولات سعادت‌مندانه شما را نیز زیر نظر دارد.

پدری به پسر کوچکش گفت که سنگ بزرگی را جابه‌جا کند. پسر تمام سعی خود را کرد، اما نتوانست و خیلی خسته شد. پدرش گفت: «تو از تمام توانت استفاده نکردی. از تمام توان بالقوهات استفاده کن».

پسرک خیلی خسته بود. سر پدرش فریاد زد و گفت: «چی داری میگی؟ میگی من از همه‌ی توانم استفاده نکردم. من کلی خسته شدم. نمی‌بینی؟».

جهشی به آغوش خداوند داشته باشید

شما هم به‌همینگونه می‌توانید از حضور استاد استفاده کنید. این‌را بدانید که شما می‌توانید از من درخواست کمک کنید. می‌توانید از استاد کمک بگیرید. شما هرگز این‌کار را انجام نداده‌اید. شما هرگز به استاد خود به چشم توان و نیروی بالقوه‌ی خود نگاه نکرده‌اید. نیروی کمکی عظیمی در دسترس شما است، اما شما هرگز نه آن‌را درخواست کرده‌اید و نه آن‌را استفاده کرده‌اید.

خود زندگی می‌تواند استاد شما باشد. اما در آن صورت، دانستن این‌که از کجا، چه چیز و از چه کسی باید یاد بگیریم، سخت می‌شود. داداتریا¹، استاد بزرگ می‌گوید: «من هرگز استادی نداشتم زیرا زندگی استاد من بود. من تمرکز را از شکارچی یاد گرفتم که سعی می‌کرد روی پرنده تمرکز کند. از مورچه‌ها یاد گرفتم که چگونه پولم را برای آینده پس‌انداز کنم». زندگی می‌تواند استادتان باشد، اگر هوش این‌را داشته باشید که بتوانید چیزهای درست را از آن یاد بگیرید. اما بیشتر اوقات، شما چیزهای بد را از آن می‌آموزید.

پادشاه هری شچاندرا² عمری بر مبنای درستکاری زندگی کرد. طبق داستان هری شچاندرا، او برای حقیقت زندگی می‌کرد و در مقطعی از زمان حتی همسر و فرزندانش را برای حفظ صداقتش فروخت.

روزی در روستایی، واعظی داستان هری شچاندرا را روایت می‌کرد. پس از روایت داستان، از مردی پرسید: «از این داستان چه آموختی؟». مرد جواب داد: «یاد گرفتم که همیشه باید حقیقت را بگویم و آن‌چه که به تبع آن در زندگی‌ام اتفاق می‌افتد، برایم اهمیتی نداشته باشد». واعظ خوشحال شد. سپس از مرد دیگری پرسید: «از این داستان

چیزی که نیاز دارید، داشتن اعتماد برای هم قدم شدن با او است. آن‌گاه همچنان که اتفاقاتی برای شما می‌افتد، شما نسبت به این حقیقت مطمئن می‌شوید. سپس وارد دایره‌ی پرهیزکاری می‌شوید. اعتماد بیشتر منجر به تجارب بیشتری می‌شود که خود تجربیات بیشتر نیز به اعتماد بیشتر منجر می‌شود.

استاد چیزی را به شما تحمیل نمی‌کند. او صرفاً چیزی را که لازم نیست و آن‌چه که به شما تحمیل شده است را حذف می‌کند و شما را تازه و با طراوت می‌سازد. شما به بومی سفید و زیبا بدل می‌شوید که می‌توانید رویش نقاشی منحصربه‌فرد خود را بکشید. می‌توانید آهنگ مخصوص‌به‌خود را بسازید و رقص مخصوص‌به‌خود را داشته باشید. استاد دروازه‌هایی را به‌روی شیرین‌ترین تجربیات زندگی و حس منحصربه‌فرد بودنتان می‌گشاید.

تفاوت بین تکنیک و فرآیند را درک کنید. تکنیک را می‌توان بارها انجام داد و تأثیرش همواره یکسان خواهد بود. اما فرآیند را نمی‌توان به‌تنهایی انجام داد و تأثیری که از آن حاصل می‌شود، هرگز یکسان نخواهد بود.

تکنیک که به‌همراه استاد انجام می‌شود، فرایند است. فرایندی که بدون استاد انجام می‌شود، تکنیک است.

رابطه چیست؟

رابطه چیزی است که می‌تواند ابعاد وجودی‌تان را به شما نشان دهد. ابعادی که حتی نمی‌دانستید در شما وجود دارند.

رابطه شما را مجرب کرده و به شما ثابت می‌کند که

بازگشت به فهرست

استاد راه را به شما چه چیزی یاد گرفتی؟». نشان می‌دهد، زیرا او مرد دومی گفت: «من درس قبلاً آن‌را امتحان کرده مهم دیگری آموختم. در و موفق بوده است موارد اضطراری، شما حتی می‌توانید همسر خود را بفروشید، و این اشکالی ندارد!».

می‌توان از یک داستان، دو چیز متفاوت آموخت! شاید شما همیشه هوش کافی برای درست آموختن از زندگی را نداشته باشید، به‌همین دلیل به استاد نیاز دارید. او راه را به شما نشان می‌دهد، زیرا او قبلاً آن‌را امتحان کرده و موفق بوده است.

ببینید، بعضی وقت‌ها تومورها را می‌توان با مصرف دارو نیز از بین برد. اما سال‌ها طول می‌کشد. استاد به‌راحتی و به‌آنی تومور را برمی‌دارد. نکته‌ی دیگر این‌که رنج و درد زندگی با تومور خیلی بدتر از دردی است که از خارج‌کردن تومور توسط استاد می‌کشید. این درد تقریباً هیچ است. اما زندگی با تومور خطرناک و دشوار است. به‌همین دلیل بهتر است که نزد استاد بروید.

زندگی معمایی عمیق است که نمی‌توانیم آن‌را با آرزوهایمان درک کنیم. آرزوهایمان ممکن است بزرگ به‌نظر برسند و ارزش صرف عمر را داشته باشند. به‌دلیل دید محدودی که نسبت به زندگی داریم، اهمیت خیلی بیشتری به مسائل بی‌اهمیت و جزئی می‌دهیم، در حالی‌که چیزهایی خیلی با اهمیت‌تر و تجربیاتی معنادارتر در آستانه در منتظرمان هستند. اما مشکل این‌جا است که ما حتی نمی‌توانیم آن‌ها را تصور کنیم، زیرا هرگز آن‌ها مورد علاقه‌ی ما نبوده‌اند.

این‌جا است که استاد وارد عمل می‌شود. او کلیت زندگی را دیده است. او می‌تواند چیزهایی را ببیند که شما حتی نمی‌توانید تصور کنید. آرزو را کنار بگذارید. او این‌جا است تا به شما کمک کند که به سمت تحقق و شکوفایی زندگی خود پیش بروید. تمام آن

قادر به دوست داشتن کسی یا چیزی هستید. رابطه نشان می‌دهد که می‌توانید به‌خاطر کسی به‌طرز شگفت‌انگیز فداکاری کنید.

ما کامل متولد می‌شویم. اما از بسیاری از ابعاد وجودی‌مان آگاه نیستیم و وقتی که آگاه نیستیم، جهان بیرون نیز از آن مطلع نمی‌شود. روابط این قدرت را دارند که ابعاد ناشناخته‌مان را بیدار کنند و سبب شوند که ما آن‌ها را تجربه کرده و به جهان بیرون نشان دهیم.

رابطه ابعاد ناشناخته‌تان را در شما بیدار می‌کند.

ارتباط با هر کسی یا هر چیزی، صرف‌نظر از این که با چه کسی یا چه چیزی باشد، شما را به رابطه‌ی نهایی با استاد سوق می‌دهد.

وقتی که شما عاشق می‌شوید، چه عاشق یک مرد، زن یا کودک، رب‌النوع یا استاد، ابعادی از خود را خواهید دید که هرگز نمی‌دانستید در درونتان وجود دارد. با شکوفایی این عشق، شما مسئولیت بیشتری پیدا می‌کنید. شما عصاره‌ی هستی را می‌چشید.

رابطه با استادی که با هستی یکی شده است، از هر رابطه‌ی دیگری عمیق‌تر است. این ارتباطی در سطح وجودی است.

عموماً تمام روابط دیگر اسارت ایجاد می‌کنند، اما ارتباط با استاد قدرت هدایت شما به سمت آزادی و در نهایت سعادت ابدی را دارد. حتی اگر شما سعی در ایجاد اسارت در این رابطه داشته باشید، باز هم فقط شما را به سمت سعادت ابدی می‌کشاند. در این رابطه اسارتی نخواهد بود.

استاد پلی میان حقیقت غائی و شما است، و هر دو بعد انسانی و خدایی را دارد. وقتی شما با نه تنها شکل بلکه با حقیقت ارتباط می‌گیرید، به دانش غائی می‌رسید.

استاد همه شکلی دارد و هیچ شکلی ندارد. او در یک قالب نمی‌گنجد. به شکل یک سنگ یا تصویر مورد پرستش در نمی‌آید، استاد فراتر از قالب، فراتر از ابعاد است. او ابعاد نامتناهی دارد- بی‌نهایت بعدی! اگر استاد در یک قالب، چه مادر یا چه عاشق، تثبیت شود، درک و حفظ او برای شما راحت‌تر می‌شود. استاد می‌خواهد شما را سردرگم کند تا به درون خود نگاه کنید و روشنگر شود. او می‌خواهد که شما بمیرید تا بیدار شوید.

با جهل نزد استاد بروید او راه را به شما نشان خواهد داد. از این‌که با عشق خود را در آغوش او بیاندازید، تردید به‌خود راه ندهید. شما با او به اوج سعادت خواهید رسید.

استاد، به‌شکل‌های متعدد و در سطوح متعدد، با ما ارتباط می‌گیرد که هرکدام از آن‌ها زیبایی و شورمندی رابطه‌ ی منحصربه‌فرد او با تک‌تک موجوداتی که شانس ورود به فضای او را داشته‌اند را بر ما آشکار می‌سازد.

همه در جست‌وجوی حقیقت غائی، راه منحصربه‌فرد و زیبایی را به‌همراه استاد طی می‌کنند. استاد آن‌ها را از تاریکی جهل به روشنایی دانش هدایت می‌کند. این یکی شدن دو وجود در چنان اعتماد عمیق و صمیمیتی است که در آن شعله‌های وجود استاد زبانه کشیده و به وجود سرایت می‌کند و جرقه‌ی آگاهی زده می‌شود.

ارتباطات مختلف ابعاد متعددی را در وجود شما بیدار می‌کنند. یک عاشق احساس عشق را در شما بیدار می‌کند. دوستانتان حس دوستی را در شما برمی‌انگیزند. بچه‌هایتان بعد مادر بودن را در وجود شما بیدار می‌کنند. والدین و پدربزرگ و مادربزرگتان، بعد کودکی را در شما بیدار می‌کنند. اما تنها استاد است که می‌تواند تمامی این ابعاد را در شما برانگیزد. استاد کسی است که بعد روشنگری ناشناخته را در وجود شما بیدار می‌کند. شما نمی‌توانید تحولی را که رابطه استاد-شاگردی در شما ایجاد می‌کند، تصور

بازگشت به فهرست

کلمه و مفهوم است. وقتی درباره‌ی خدا صحبت می‌کنی، هیچ برداشتی از او نداری. خدا برای تو فقط یک مفهوم است. خدا برای تو تنها تصوری است از آن‌چه که معتقد هستی انرژی غائی و هوشیاری فراگیر یا هر اسم دیگری که به آن نسبت می‌دهی است!».

برهماندا پورانا¹ می‌گوید:

سوامی ویوکاناندا، در یکی از مباحثات خود با شاگردش راماکریشنا پارام‌اهم‌سا، از راماکریشنا به‌عنوان خدا یاد می‌کند. شاگرد دیگری اعتراض می‌کند و می‌گوید: «قطعاً این سخنی افراطی است. من قبول دارم که استاد روشنگر است، اما او چگونه می‌تواند خدا باشد؟».

ویوکاناندا از او پرسید: «درباره‌ی خدا چه می‌دانی؟» شاگرد گفت: «خداوند، قادر مطلق، آگاه از همه‌چیز و در همه‌جا حاضر است».

ویوکاناندا پرسید: «منظورت از این‌که گفتی خداوند همه‌جا حاضر است چیست؟. شاگرد گفت: «یعنی خداوند همه‌جا هست».

ویوکاناندا گفت: «قطعاً همین‌طور است، پس اکنون باید بتوانی او را ببینی». شاگرد گیج شده بود نمی‌دانست که چه باید بگوید.

ویوکاناندا به‌او گفت: «خدا برای تو مفهومی است که نمی‌توانی درک کنی، مفهومی که حتی درکش هم نمی‌کنی. اما در مقابل تو استادی نشسته که خدای در واقعیت است».

فردی از من پرسید: «تفاوت بین خدا و استاد در چیست؟».

من از او پرسیدم: «تو درباره‌ی خدا چه می‌دانی؟ تمام آن‌چه که درباره‌ی خدا می‌دانی فقط یک مشت

استاد واقعی است. استاد واقعیت انرژی کیهانی غائی است. او این‌جا و اکنون است. او در لحظه است. او خودِ لحظه است. او پلی بین شما و مفهوم خدا است. از این لحاظ، او از خدا هم بزرگ‌تر است.

مردم از من می‌پرسند: «آیا شما خدایید؟». من به‌آن‌ها می‌گویم، اگر شما نمی‌دانید که خدا چه چیزی یا چه کسی است، چگونه می‌توانید از من بپرسید آیا من خدا هستم؟ خدا را نمی‌توان تعریف کرد. او را تنها می‌توان حس کرد.

بگذارید واضح بگویم، من این‌جا نیستم که اثبات کنم خدا هستم. من این‌جا هستم تا ثابت کنم که شما خدا هستید. من این‌جا نیستم تا الوهیت خود را اثبات کنم. من این‌جا هستم تا الوهیت شما را اثبات کنم. استاد مانند آتشی است که به دل جنگلی در آن سوی رودخانه افتاده است. شاگرد در طرف دیگر رودخانه است. این رودخانه سامسارا است، رودخانه‌ی تولد و بازتولدها. اگر فرض کنیم که بین

استاد و شاگرد پلی مادی وجود داشته باشد، آتش می تواند از این پل عبور کرده و به وجود شاگرد برسد. ماده ای که پل از آن ساخته شده است، غیرمادی است. ممکن است از چوب یا سیمان ساخته شده باشد، اما آتش این قدرت را دارد که از پل عبور کرده و به شاگرد برسد. به همین ترتیب، صرف نظر از هر رابطه ای که ممکن است با استاد داشته باشید، سعی کنید کاملاً خود را در آن حل کنید.

اگر خود را در وجود استاد غرق کنید، احساساتتان شکوفا خواهد شد و شما را به سمت حالت غائی سعادت ابدی خواهد برد. اگر این حقیقت را عمیقاً درک کنید و برای انجام این رویه مصمم باشید و با خود بگویید: «من روی احساساتم تمرکز خواهم کرد و در رابطه ی استاد-شاگردی خود را غرق خواهم کرد». در این صورت شما به آن حالت خواهید رسید. فکر نکنید که چگونه غرق شدن در وجود استاد را نمی دانید. داشتن اراده ی قوی به خودی خود کافی است تا به صورت خودکار این اتفاق در شما رخ دهد. هرگونه مانعی میان استاد و شاگرد با تمرکز روی حل شدن در استاد، برطرف خواهد شد.

پنج نگرش برای برقراری ارتباط با استاد وجود دارد. هر نگرشی، مسیر متفاوتی در خود دارد که شما را به خودتان نزدیک تر خواهد کرد.

یکی از این راه ها، نگرش مادر به فرزند است، این که به استاد مانند فرزندتان نگاه کنید. این حالت واتسالیا بهاوا نامیده می شود که یاشودا، مادر رضاعی کریشنا نیز، اینگونه با او ارتباط برقرار کرد.

نگرش دیگر، نگرش فرزند به مادر است که آن را ماترو بهاوا می نامند. راماکریشنا از این طریق با الهه ی کالی ارتباط برقرار کرد: نگاه به استاد همانند مادر.

سومین مورد، نگرش دوستانه است، به استاد به عنوان یک دوست بنگرید. این نگرش ساکها بهاوا

نامیده می شود. کوچلا¹ و آرجونا از این طریق با کریشنا ارتباط برقرار کردند.

حالت بعدی، نگرش خدمتکار است که داسا بهاوا نامیده می شود. در این رابطه استاد و شاگردی، شاگرد به مثابه ی خادمی وفادار برای استاد است. در حماسه ی معروف هند رامایانا، هانومان، خدای میمون ها، اینگونه با راما ارتباط داشت.

و آخرین حالت، نگرش معشوق مآبانه است که مادهورا بهاوا نامیده می شود. رادها اینگونه کریشنا را دید و همچنین حسی به او داشت، حس عشق. بگذارید واضح بگویم، نگرش عشق به هیچ وجه ربطی به مرد یا زن بودن ندارد. هیچ ربطی به بدن ندارد. کاملاً ورای جسم است. و از وجود سرچشمه می گیرد.

اگر استاد مرد باشد و شما نیز مرد باشید، یا اگر استاد زن باشد و شما هم زن باشید، مادهورا بهاوا اتفاق می افتد.

مادهورا بهاوا به هیچ وجه ربطی به جنسیت ندارد و ورای آگاهی جنسیتی است. مادهورا بهاوا احساس ارتباط شورمندانه است.

آخرین نگرش ماهابهاوا است. این نگرش مجموع تمام پنج بهاوای قبلی به علاوه موارد دیگر است! این خود، کل رابطه ی استاد-شاگردی را دربرمی گیرد. گاهی احساس خواهید کرد که استاد پسر شما است. بعضی وقت ها احساس خواهید کرد که مادر شما است. و گاهی حس می کنید اربابتان است. و گاهی او را دوست خود و یا معشوق خود خواهید دید. ارتباط با استاد شامل تمام این پنج نگرش به علاوه موارد دیگر است.

شما می توانید با استاد به هر کدام از این پنج نگرش یا بهاواها، و یا با هر پنج تای آن، ارتباط برقرار کنید.

مراحل زیادی در رابطه‌ی استاد-شاگردی وجود دارد. اولین آن، در سطح عقلانی محض است، که بیشتر بر اساس شک و تردید است. ما همیشه دچار تردیدهای بسیار هستیم. شما فکر می‌کنید، «اون فقط سی سالشه. چطوری می‌تونه استاد باشه؟ به‌نظر نمی‌رسه که دارای تحصیلات عالیه باشه یا صلاحیت لازم رو داشته باشه. چطور کاری می‌کنه که هزاران نفر به حرف‌هاش گوش بدن؟». شما شک‌های خودتان را دارید. شما بدبین هستید. رابطه هرگز با عقل محض، شکل نخواهد گرفت.

مرحله‌ی بعد، رفتن از عقل به هوش است. از منفیت شک به سمت، «چرا تو این برنامه شرکت نکنم تا ببینم این شخص واقعاً چه‌کار می‌کنه؟»، می‌روید. به‌جای این‌که بر گفته‌ی خود مبنی بر این‌که «او اصلاً چه‌کار بلده بکنه»، پافشاری کنید، به سمت، «من فکر می‌کنم آن منظور خاصی داره، اما نه موافقم، نه باور ندارم. باشه. بذار ببینم چی می‌شه». پیش می‌روید. عقل تبدیل به هوش می‌شود.

سپس، اگر هم‌چنان ادامه دهید، از هوش به هوش همراه با احساس، مثلا ۶۰٪ هوش، ۴۰٪ احساس می‌رسید. شما حس می‌کنید که استاد برایتان دوست خوبی است. با خود فکر می‌کنید، «او می‌تواند این‌جا و آن‌جا هر وقت که به راهنمایی نیاز داشتم، راهنماییم کند». من می‌دانم که می‌خواهم زندگی‌ام چگونه باشد، بنابراین لازم نیست که همه‌چیز را او به من بیاموزد، اما هر جا که من نیاز به تصمیم‌گیری داشتم، می‌توانم از او کمک بگیرم. این نگرش به استاد، به مانند یک دوست است. این همان چیزی است که ما آن‌را عنوان ساکها بهاوا، یا نگرش دوستانه می‌نامیم.

این مانند استفاده از چوب‌دستی برای راه رفتن است. هر وقت به فراز و نشیب می‌رسید، از آن چوب‌دستی استفاده می‌کنید. پس از آن، به‌آرامی، وقتی دچار مشکلات جدی مانند افسردگی و بی‌حوصلگی می‌شوید، و وقتی نمی‌توانید با سخنان او به خود کمک کنید، به او می‌گویید: «تعالیم شما فوق‌العاده است، اما در این برهه‌ی زمانی نمی‌توانم از آن‌ها تبعیت کنم. چه‌کار کنم؟». آن‌گاه او از لحاظ ذهنی و روانی از شما حمایت می‌کند.

می‌دانید که خود آن چوب‌دستی به‌تنهایی ممکن است کافی نباشد. و ممکن است به حمایت بیشتری نیاز داشته باشید. آن‌گاه دستتان را به سمت او دراز کرده و با کمک او دوباره شروع به راه رفتن می‌کنید. وقتی دست او را در دست خود دارید، احساس قدردانی‌تان نسبت به او بیشتر می‌شود.

اگر فقط چوب‌دستی را داشته باشید، نگرش‌تان دوستانه است، احساسات هوشمندانه. اگر دست او را نگه دارید، او شما را به اوج خواهد برد و آرام‌آرام به هوش بدل خواهد شد. در این مرحله، شما از هوش به هوش همراه با احساس مثلا ۶۰٪ هوش و ۴۰٪ احساسات تغییر پیدا می‌کنید. این نگرش همان چیزی است که من آن‌را داشتن حس پدرانه یا مادرانه به استاد می‌نامم. او از دوست، به پدر یا مادر بدل می‌شود. کم‌کم این رابطه عمیق‌تر می‌شود. شما با خود فکر می‌کنید: «اون فقط یه دوست نیست. آن فقط به من پیشنهاد و مشاوره نمی‌دهد. آن من را از مشکلاتم خلاص می‌کنه».

آن‌گاه، هرگاه، ورای انتظارتان از جانب او کمک دریافت می‌کنید، احساسات درونی‌تان نسبت به او به احساسات خالص تبدیل می‌شود. او شما را پر می‌کند، او قلب شما را پر می‌کند. شما نمی‌توانید او را فراموش کنید. در این لحظه حس می‌کنید که می‌خواهید نه از روی شرم، بلکه از روی تواضع همراه با احترام، مانند یک خادم در مقابل او تعظیم کنید. شما کسی را پیدا کرده‌اید که می‌توانید تمام مشکلاتتان را به او واگذار کنید. این همان احساسی

بازگشت به فهرست

است که هانومان نسبت به استادش راما در حماسه‌ی رامایانا داشت. او کاملاً مرید راما بود. در این نوع روابط، ارتباطی همراه با احساسات عمیق به چشم می‌خورد. این نگرش بسیار احساسی‌تر از مورد قبل است. در واقع ترکیبی از ۶۰٪ احساس و ۴۰٪ هوش است. پس از آن، به مراتب احساس‌تان عمیق‌تر شده و نسبت به استاد حس حمایتی پیدا می‌کنید. به جای درخواست توجه و کمک از او، می‌خواهید خود از او حمایت کنید، دوستش داشته باشید و به او رسیدگی کنید. نگرش شما مانند مادر است. این حالتی از احساسات خالصانه است. این نیاز اولیه یک مادر برای اطمینان از سلامت فرزند خود است.

در این چهار حالت هوش، هوش-احساسات، احساسات-هوش و احساسات خالص، زندگی شما جدا از زندگی استاد است. شما فقط از او برای کمک به زندگی خود، برای غنی‌سازی زندگی خود، از همه کمک بگیرید.

هنگامی که نگرش احساسی می‌رسد، احساس می‌کنید که زندگی شما دیگر از او جدا نیست. پس از آن از سطح احساسی به سطح وجودی حرکت می‌کنید. شما احساس می‌کنید که خودتان را قربانی می‌کنید تا از او مراقبت کنید و زندگی خود را به او اختصاص دهید. حتی قوی‌تر از ارتباط عاطفی مادر و کودک. این ارتباط عشق عمیق است، بدون هیچگونه آگاهی جنسیتی. این هست آن‌چه که مادهورا بهاوا نامیده می‌شود.

هنگامی که مادهورا بهاوا شدید می‌شود، ناگهان شما تجربه می‌کنید که «او» و «شما» وجود ندارد. دو موجود متفاوت وجود ندارد. شما و او یکی هستید. شما شروع به تجربه ماها بهاوا می‌کنید و خود را در شمایل استاد می‌بینید. حقیقت غائی، tat tvam asi - تو هستی - را تجربه می‌کنید.

و این گونه است که شما مرحله به مرحله شروع به تجربه و رشد در رابطه استاد - شاگردی می‌کنید. اما در هر زمانی، نگرش هر کسی ممکن است شاخص تر و برجسته تر از دید دیگران باشد.

همه به‌طور جمعی در انرژی رشد می‌کنند، با این حال، رابطه‌ی هر کسی با استاد منحصربه‌فرد است. و این از زیبایی های این رابطه است! بگذار این رابطه، داسا بهاوا، مانند رابطه راما و هانومان یا واتسالیا بهوا، عشق مادری، همانند رابطه بین یاشودا و کریشنا، یا ساکها بهاوا، رابطه دوستی بین کریشنا و آرجونا یا ماترویبهاوا، عشق کودک به مادر، همانند رابطه بین راماکریشنا و مادر کالی و یا مادهورا بهاوا، عشق به معشوق، همانند رابطه بین رادها و کریشنا باشد. هر بهاوا (رابطه) استاد- شاگردی، نگرش مخصوص به خود را دارد. هر شاگردی با استاد خود، در بهترین و مناسب ترین مسیر ممکن برای خود آن شخص، به جست و جوی واقعیت خود می‌پردازد.

هنگامی که با استاد هستید، کاملاً پذیرا باشید. یخ نباشید. بدانید که زندگی چیزی ورای منطق است. از محدوده منطق خود بیرون بیایید و کاملاً پذیرا و آگاه باشید.

وقتی رها می‌کنید و پذیرا می‌شوید، استاد برای شما به چنان انرژی زنده ای بدل می‌شود که شما را متحول می‌کند. سپس شما به موجود جدیدی بدل خواهید شد، شما انرژی جدیدی خواهید بود و آگاهی جدیدی خواهید بود.

در یک جمله می‌گویم: شما تازه خواهید شد! «تازه» و «پاک» خواهید شد، شما «هسته‌ای» شاگرد بلند شد و ایستاد ... و دید که آب تنها تا کمرش بود!

شما هم چون داخل آب افتاده‌اید، تقلاً می‌کنید، اما نمی‌دانید که آب تنها تا کمر شما است. تنها زمانی‌که به حرف استاد گوش می‌دهید و بلند می‌شوید، متوجه می‌شوید که آب تا کمرتان بوده است و آرام می‌گیرید. تمام نگرانی‌هایی که فکر می‌کردید زندگی‌تان را نابود می‌کند، در حقیقت، اصلاً واقعیت ندارند. آن‌ها فقط در تصورات شما هستند. هرگز به حقیقت نمی‌پوندند. بنابراین بدانید وقتی که من می‌گویم «حواسم به همه‌چیز هست»، در واقع دارم چوب‌دستی را به دستتان می‌دهم تا با آن بلند شوید. وقتی استاد به شما می‌گوید،« من مراقب همه‌چیز هستم»، اگر به آن شک داشته باشید، فرصت بلند شدن و ایستادن را از دست می‌دهید.

• روایت زیبایی از زندگی استاد روشنگر، رامانا ماهاریشی:

روزی روزگاری شاگردی بود که رامانا پورانا۱، اشعاری در مدح رامانا ماهاریشی می‌نوشت. اما او دچار مشکل به‌اصطلاح «فلج قلم» شد و در یک نقطه گیر کرد. هرگاه با نفس خود بنویسید، «فلج قلم» به نوعی اتفاق خواهد افتاد. به‌هر حال، این شاگرد نزد رامانا ماهاریشی آمد و گفت: «بهاگاوان۲، دیگر قادر به نوشتن نیستم، لطفاً به من کمک کنید». بهاگاوان گفت: «کاغذ را بگذار و برو. من بعداً با شما صحبت می‌کنم».

خواهید شد! احساس سبکی می‌کنید. از شر سنگینی تومورهایی که با خود همراه داشتید که جزئی از شما نبودند و مایه درد سرتان بودند، راحت می‌شوید.. چیزی که قرار است بخش ذاتی وجودتان هرگز نمی‌تواند برایتان ایجاد مزاحمت یا اختلال کند. اگر چیزی برایتان ایجاد مزاحمت و دردسر داشت، دال بر این است که آن هرگز بخشی از وجود شما نبوده. بنابراین در برابر «استاد جراح» گشوده و پذیرا باشید تا شما را از شر تورمورهایی که از زندگی به زندگی دیگر با خود حمل می‌کردید، خلاص کند. تمام چیزی که باید انجام دهید این است که نسبت به استاد و هستی گشوده و پذیرا باشید. وقتی پذیرا هستید، اعتماد خود را به استاد ابراز می‌دارید. این اعتماد تمام آن چیزی است که برای ایجاد پلی زیبا بین شما و هستی نیاز است.

• داستانی کوتاه:

شاگردی در رود گنگ افتاد. استادش کنار رود نشسته بود. شاگرد که‌او را دید فریاد زد: «نجاتم بده! نجاتم بده! خدایا، نجاتم بده! استاد، نجاتم بده!». استاد جواب داد: «احمق! پاشو بایست تا نجات پیدا کنی». شاگرد فریاد زد:«فلسفه‌ی خود را بعداً به من یاد بدهید. اول نجاتم بدهید. زندگی‌ام در خطر است. فقط نجاتم بده!». استاد کوچکترین حرکتی نکرد. فقط تکرار کرد: «احمق! خودت رو نجات بده! بایست». شاگرد فریاد زنان گفت: «فکر می‌کردم شما استادم هستید. نجاتم بدهید، نجاتم بدهید!». استاد با صدای بلند گفت: « ابله! بلند شو!».

۱- Ramana Purana داستان‌هایی درباره استاد روشنگر رامانا مهاریشی ۲- Bhagavan لقبی در ستایش استادان بزرگ، معنای تحت اللفظی آن "پررونق" است شاگرد کاغذ را گذاشت و رفت. روز بعد که برگشت، دید که تمام شعر نوشته و کامل شده است! رامانا ماهاریشی ۳۰۰ خط خود را نوشته بود. وقتی کتاب چاپ شد، نویسنده آن ۳۰۰ خط را در گیومه نقل قول گذاشت و زیر آن پاورقی نوشت: «این ۳۰۰ خط توسط خود بهاگاوان نوشته شده است». بهاگاوان کتاب را دید و پرسید: «اوه! پس، بقیهی خط ها نوشته ی خودت است؟ بسیار خوب!». شاگرد بعدها گفت وقتی او این حرف را زد، چیزی در درون من شکست. اشک ها سرازیر شدند، به پای بهاگاوان افتادم و دیگر بلند نشدم.

تنها همین یک اظهار نظر برای این شاگرد، موروگانار، کافی بود، تا روشنگر شود! دقیقاً مثل موروگانار، اثرات محرکه یا خاطرات حکاکی شده نفس نویسنده، شما همچنین اثرات محرکه ای همراه خود دارید. وقتی گرفتار اثرات محرکه می شوید، در حضور استاد قرار بگیرید تا کامل از آن رها شوید. یکی از مشکلات بزرگ دراثرات محرکه این است که حتی به شما اجازه نمی دهد بپذیرید یک عامل محرکه دارید بلکه خود را توجیه کننده در مسئله ی بقاء میداند. به همین دلیل است که من همیشه به افراد می گویم هنگامی که در این اثرات گرفتار شدید، یا زمانی که غرق در عصبانیت های ناخواسته، شهوت، حرص و طمع، هراس، افسردگی و یا حسادت شدید، هرگز تصمیم مهمی نگیرید. در این حالت باید در حضور یک متخصص قرار بگیرید. هیچ گاه این فرصت مهم را از دست ندهید یا از آن نگریزید چراکه کاملاً خوب شده و از این شرایط خارج خواهید شد.

زمانی که فردی در افسردگی مرا ترک کند، برایش احساس تأثر می کنم نه به خاطر این که او از زندگی ام کم شد بلکه به خاطر این که او مرا در زمان افسردگیش ترک کرد. اگر همان فرد مرا با خوشحالی ترک می کرد، شرایط بهتری برای خود ایجاد می کرد چراکه مرا در تمام شرایط با شادی به خاطر خواهد داشت. اما در افسردگی نه تنها رشد فکری در او ایجاد نخواهد شد، بلکه از اثرات محرکه خارج نمیشود. این شرایط به زخمی عمیق در او مبدل میشود. همانند گربه ای که با شیر داغ میسوزد و دیگر هرگز نزدیک شیر نمیرود. هیچ وقت نباید زمانی که احساسات ناخوش دارید تصمیم گیری کنید. احساسات ناخوش به طور طبیعی در شما حقایق را تحریف کرده که شرایط خوبی برای تصمیمات بزرگ نیست. شما باید تا زمانی که همه چیز واضح تر شود و به حال روحی خوبی برسید صبر کنید. همیشه زمانی تصمیم گیری کنید که روحیه تان شاد و مثبت است. درست مثل زمانی که در روشنایی روز، بیداری و آگاهی تصمیمات خود را می گیرید و در بیهوشی شب، خواب آلودگی و آشفتگی نیستید. واضح عمل کنید. همان طور که یک حال روحی خوب گذرا است، حال روحی نامطلوب هم می گذرد. این ماهیت ذهن است که مانند یک چرخه است. آن چه نیست روزی به وجود می آید. نه حال روحی خوب و نه حال روحی نامطلوب هیچ یک حقیقی تر از دیگری نیست. هردو در کنارهم هستند. ان چه شما باید انجام دهید اعتماد مثبت به خود است. اگر شخصی در افسرگی و یا حال روحی نامطلوب تصمیم به ترک شما بگیرد، زمانی که ذهنش به حال روحی مطلوب دست یابد قطعاً از تصمیمش پشیمان خواهد شد. در این شرایط بازگشت به حالت

بازگشت به فهرست

اولیه دشوار است زیرا خود را گرفتار گناه می‌داند و احساس خوشایندی برای بازگشت نخواهد داشت. من در همه حال به افراد تأکید می‌کنم که هیچ‌گاه در افسردگی ترک‌کردن را انتخاب نکنید. اگر افسرده هستید بهترین و مناسب‌ترین زمان برای بودن در کنار هم است. زمانی سعی دارید از من دور شوید که در اثرات محرکه گرفتار شده‌اید.

از درون صدایت می‌کند! مانترا یک شعار نیست. زیرا می‌تواند فقط چند کلمه از بیان صریح حقیقت باشد که درفهم شما می‌گنجد و شما را آگاه‌تر می‌سازد. در همان ابتدا که آن‌را می‌شنوید، انقلابی در شما و در آگاهی‌تان رخ می‌دهد. شما نمی‌توانید آن‌را فراموش کنید چراکه با شنیدن شروع به زندگی با آن خواهید کرد. زندگی شما بدون هیچ تلاشی متحول خواهد شد. این همان قدرت مانترا است.

همانند زمانی‌که گویی بیمار هستید و نمی‌خواهید به پزشک مراجعه کنید اما مناسب‌ترین زمان برای حضور درکنار یک پزشک است.

درابتدا بخشی از منطق شما به مبارزه با مانترا ادامه می‌دهد زیرا اگر همان ابتدا وجود مانترا را بپذیرید و شروع به گسترش آن در زندگی کنید، تمام ارزش‌ها و علایقی که روزی در زندگی‌تان مهم شمرده می‌شد در معرض خطر قرار می‌گیرد. اما عقل شما درک می‌کند و یک تلنگری می‌شود که می‌گوید، «می‌دانم آن‌چه که مانترا می‌گوید حقیقت است». ممکن است در گوشه‌ای از ذهن شما تردیدی ایجاد شود، اما عقل شما رابطه‌ای را احساس می‌کند که شما ممکن است از آن درک منطقی نداشته باشید. این همان زمانی است که ناگهان جوهر وجود شما با کلمات گفته شده و حقایق بیان شده ارتباط برقرار خواهد کرد.

هر وقت لازم شد که خود را بهبود بخشید، و یا زمانی‌که به بهبود درونی احتیاج دارید، سعی کنید دوباره خود را به زندگی پر انرژی قبل برگردانید. بارها می‌توانید ببینید که یک ناراحتی ساده از دنیای خارج یا از خاطرات گذشته‌ی درونتان، انرژی‌تان را تخلیه می‌کند.

فاکتور دیگری که در تخلیه انرژی‌تان اثرگذار خواهد بود، گرفتن تصمیمات بی‌شمار است. شما می‌توانید امتحانش کنید. بروید و در دفتر کارتان بنشینید، هیچ‌کاری نکنید، فقط پنج تا شش تصمیم مهم بگیرید. آن‌وقت است که احساس خستگی خواهید کرد.

تلنگر یا ارتباط ناگهانی با استاد و آموزه‌های او از حقیقت، همان چیزی است که من آن‌را «آغازگری» می‌نامم.

حقایق، افکار و کلماتی که شما را از خستگی و افسردگی بیرون می‌آورد، و به شما انرژی و اعتماد به نفس می‌بخشد، همان چیزهایی است که من آن‌ها را سلاح‌های دانش نامیده‌ام.

آغازگری به‌معنی حقایق بزرگ است، همان کلماتی که شما را به سمت حقیقت سوق می‌دهد، و مسیر روشنی که شما را به آن هدایت می‌کند.

حقایقی که نه تنها شما را از افسردگی خارج کرده، بلکه منبع اصلی افسردگی را برای همیشه از بین می‌برد مانترا نامیده می‌شوند.

اگر حداقل یک نگاه اجمالی از یک تجربه‌ی قدرتمند از چیزی فراتر از منطق خود داشته باشید که از خواسته‌های دنیوی شما فراتر رود، از آن پس آغازگری شروع شده است و شما آغاز شده‌اید.

زمانی‌که هر مانترا از یک تجربه‌ی خالص و روشنگرانه ناشی می‌شود، با وجود این‌که نمی‌دانید چرا، چگونه و چه است، متوجه خواهید شد که عمل خواهد کرد.

وقتی از کلمه‌ی آغازگری استفاده می‌کنم شک و تردیدهای زیادی وجود دارد مانند، «من قبلاً توسط یک استاد اغاز شده‌ام، آیا می‌توانم از شما آغاز کنم؟ اگر از شما آغاز کنم، می‌توانم به استاد دیگری مراجعه کنم و آموزه‌ای جدید یاد بگیرم؟».

شما در ارتباط با خودتان همان نفس شما است که درنهایت باید آن‌را رها کرده و تسلیم استاد کنید. بنابراین هدف غائی زمانی محقق می‌شود که نفس خود را رها کنید و آن‌را تسلیم استاد کنید. آن‌هنگام که خود را فراموش می‌کنید به کشف خود می‌رسید.

استاد کسی است که آرزوی وجود شما را برآورده می‌کند که همان عشق عمیق و ظریف است. هرچه در عشق و اعتماد خود به استاد نزدیک‌تر شوید، سکوت عمیقی درخود به‌وجود می‌آورید. این سکوت، سکوت مرده در قبرستان نیست بلکه سکوت پر جنب‌وجوش زندگی و عشق است.

هرچه بیشتر به هدف زندگیتان اگاه شوید، زندگی برایتان به جشنی تبدیل می‌شود که آورنده‌ی شادی عمیق و بی‌دلیل است. شما یک اقیانوس سعادت را آن‌قدر عمیق در خود احساس می‌کنید که می‌توانید آن‌را به اشتراک بگذارید و هدیه کنید.

ممکن است شما چندین‌بار این هماهنگی و ارتباط را در روابط خود با دیگران احساس کرده باشید، اما شدت آن در رابطه با استاد بسیار متفاوت است.

رابطه‌ی میان استاد و شاگرد صمیمی‌ترین رابطه است. حتی بزرگ‌ترین عشاق هم نمی‌توانند به‌این صمیمیت با وجود دو نفس متفاوت دست یابند. زیرا نفس مستقل و متفاوت افراد با هم رقابت کرده که این رقابت با استاد وجود ندارد. استاد نفسی ندارد بنابراین تنها یک نفس وجود دارد و آن برای شما است. هدف اصلی حل آن است که شما را به فرد دیگر تبدیل نخواهد کرد.

نقطه قوت این ارتباط همان جایی است که استاد شما را با لطف و مهربانی در حل شدن نفس خود حفظ می‌کند و پس از آن هیچ استاد و شاگردی وجود ندارد و فقط یک هماهنگی و هم‌صدایی با تمام کیهان به‌وجود می‌آید.

هنگامی‌که تجربه‌ای با استاد شکوفا می‌شود، شما

کاملاً درست است و هیچ مشکلی ندارد. من همیشه و در همه حال به افراد می‌گویم که به باغ‌ها بروید و گل‌هایی برای خودتان انتخاب کنید و یک دسته گل زیبا درست کنید که بتوانید خو درا با آن بیارایید. این عمل مانند رفتن به فروشگاهی نیست که فروشنده تا پایان خرید تمام تلاش خود را بکند تا شما بیشتر خرید کنید. نفس انسان به‌گونه ای است که تنها اگر مغلوب ده الی دوازده استاد شود از بین خواهد رفت. بنابراین نگران نباشید، هیچ مشکلی در نزدیک شدن به اساتید مختلف وجود ندارد. بهترین آموزه‌ها را از منابع مختلف بیاموزید و زندگی خود را غنی سازید و بی‌هدف خرید نکنید. یک چیز را به‌خاطر بسپارید، هیچ‌گاه فقط ویترین مغازه‌ها را دید نزنید چرا که در آن‌صورت چیزی نخواهید آموخت.

اولین چیزی که برای یک جوینده‌ی حقیقت اتفاق می‌افتد، حل نشدن سؤالاتش است. سوالات حل نشده‌اش مانند عطشی عظیم در درونش می‌ماند. این اولین آغازشی است که اتفاق می‌افتد در زمانی‌که استاد تمرکز شما را از دانش به سمت درک و از حافظه به سمت هوش تغییر می‌دهد.

هنگامی‌که تأکید از دانش به سمت درک منتقل شد، تمرکز شما از « دانستن» به «درک کردن» منتقل می‌شود. شما علاقه‌مند به شناخت خود خواهید شد و از استاد به‌عنوان وسیله‌ای برای شناخت خود استفاده خواهید کرد.

مادامی‌که به استاد نزدیک‌تر شوید، شما را به سطحی فراسوی دانستن می‌برد. شما هرگز خود را نخواهید شناخت مگر وسواس خود را کنار بگذارید. وسواس جدیدی را به‌روی شما می‌گشاید و جنبه‌های لطیف و عمیق‌تری از عشق، ارادت و ادغام با کل را نشان می‌دهد. این عشق غایی و رابطه عاشقانه با خود وجود است.

خواهر نیودیتا قدرت رابطه با استاد را اینگونه توصیف می‌کند: «تمام نگرش شخص به امور وارونه می‌شود». یکی با یک ایده‌ی خاص، همان‌طور که بود، آتش گرفت. یا ناگهان کسی متوجه می‌شود که یک عادت کاملاً فکری را رها کرده و به‌جای آن چشم‌انداز جدیدی در خود بدون تبادل یک کلمه در آن موضوع پرورش داده است. به‌نظر می‌رسید که چیزی فراتر از قلمرو بحث و تفکر است و دانش تنها با واقعیت نزدیکی به او رشد کرده است.

این همانند بذری می‌ماند که سعی در شکستن و درخت شدن دارد. بذر به درخت می‌گوید: لطفاً! شما اول بیرون بیایید و سپس من شکسته و باز خواهم شد. چه کسی می‌داند؟ پس از شکستن من، شما ممکن است اتفاق نیفتید. من ممکن است بمیرم و ناپدید شوم. اما درخت می‌گوید: «نه. نه، تا زمانی‌که شما باز نشوید، من نمی‌توانم بیرون بیایم». بذر می‌گوید: «بازشو»... « نه نه، شما اول بیرون آیید». به من این اطمینان و تضمین را بدهید که شما اتفاق می‌افتید و تنها پس از آن من باز خواهم شد. بحث ادامه دارد.

بذر می‌ترسد زیرا اگر باز شود، ممکن است به‌جای درخت شدن بمیرد. درخت می‌گوید: «تا زمانی‌که شما باز نشوید، من نمی‌توانم بیرون بیایم، نمی‌توانم اتفاق بیفتم». بحث بین اتفاق افتادن درخت و باز شدن بذر ادامه دارد.

استاد شخصی است که روزی بذر بود و بعداً درخت شد. ما همانند بذر هستیم. او به ما اطمینان می‌دهد که نگران نباشید، روزی من هم همانند شما بوده‌ام. من شجاعت باز شدن را داشتم و به این درخت زیبا

جادویی ترین لحظات در زندگی لحظاتی است که عشق و اعتماد از شاگرد به استاد بروز پیدا می‌کند. این همان شروع یک ارتباط خارج از این جهان با اسراری فراتر از آن است که می‌تواند به جشنی عظیم مبدل شود و تمام کیهان را به رقص وادارد.

مثل این است که رودخانه‌ای با رقص به اقیانوس می‌آید و مشتاق تبدیل شدن به یک اقیانوس وسیع است. نزدیک‌تر شدن به استاد خود مسیری برای تبدیل شدن به یک استاد است. این همان ادغام شدن با کل کیهان است.

یکی از زیبایی‌های رابطه با استاد، غفلت از هرگونه انتظار و تبادل است. او شما را همانگونه که هستید می‌پذیرد. خلوص نیت در این رابطه این است که هیچ تلاشی برای تغییر شما وجود ندارد. شما درواقع به‌خاطر آزادی کاملی که دارید عاشق استاد خود می‌شوید تا فقط به آن‌چه که هستید بی‌هیچ رشته‌ای گره بخورید.

عشق بین استاد و شاگرد هیچگاه ارضاء نمی‌شود. زیرا درابتدا، عدم رضایت از آن ظاهری و یا ذهنی نیست. این همان نارضایتی عمیق از هستی است که می‌خواهد از مرزهای دروغین نفس رهایی یابد و بی‌نهایت عاشق شود. بنابراین وقتی استاد شوید، طراوت و شادابی ابدی، عشق و هیجان ابدی، سعادت خالص در هر لحظه ناشی می‌شود.

استاد همان نوید، اطمینان، و زندگی ایده‌آل است که وعده می‌دهد که هرگز نخواهید مرد. این امر درهای

بازگشت به فهرست تبدیل شده‌ام. بنابراین بازشو! فقط آرام باش. زیرا که یک درخت خواهید شد و هرگز نخواهید مرد. او این اطمینان را به شما می‌دهد. استاد همان نوید، تعهد، و زندگی ایده‌آل است که وعده می‌دهد هرگز نخواهید مرد.

عشق استاد شاید تنها عشق بی قید و شرطی باشد که بی‌‌خودخواهی، بدون انتظار، با بخشش و بدون درخواست است. عشق استاد در تمام لحظات جدا و تابان است. فرقی ندارد که باشید یا نباشید، به تابشش ادامه می‌دهد. تنها کاری که باید انجام دهید، ایستادن در کنار ظرف خود و پر کردن دوباره و دوباره‌ی آن است.

معمولاً در هر مرد، نفس او است که اصلی‌ترین مانع دریافت است. از نظر طبیعت وجودی، مرد کمتر از زن به احساسات عادت می‌کند، و بیشتر مستعد ابتکار عمل است. قبول کردن فردی به‌عنوان استاد بدون هیچ قید و شرطی تقریباً برای ذهن غیرممکن است، مگر آن‌که قلب آن را در دست گیرد. هنگامی که او با ذهن همراه می‌شود، شخصیت و هویت خود را از دست می‌دهد و حتی مرگ نفس را به‌همراه دارد. چیزهای زیادی از دست می‌رود که می‌توان با آگاهی تسلیم آن‌ها شد.

از طرف دیگر، داشتن قدرت و حسادت در زنان بزرگ‌ترین خطر برای رسیدن به استاد است. یک زن باید فراتر از ظاهر و قدرت قرار گیرد و عشق و دل‌سوزی را با دیگران بدون حسادت به اشتراک بگذارد و از نظر روحی رشد کند. درابتدا احساس قدرت و حسادت جایز است. در حقیقت، فقط زمانی‌که این احساسات در شما وجود داشته باشد، شما را به‌خوبی ترک می‌کند. اگر این احساسات پنهان بمانند، نمی‌توانند شما را ترک کنند. اما با افزایش رابطه با استاد، فرد باهوش اجازه می‌دهد تا هردو احساسات به عشق خالص تبدیل شوند. از آن پس

عشق خالصانه استاد را تجربه می‌کنند. تا قبل از آن، قدرت و حسادت در تجربه‌ی عشق خالصانه‌ی استاد مانند فیلتری مانع از عمل کردن است.

استاد همانند رودخانه است. اگر دستان خود را باز نگه دارید و اجازه دهید رودخانه از درون شما عبور کند، آب را همیشه در کنار خود خواهید داشت. اگر سعی کنید آب را با دستان خود نگه داشته و جلوی آن‌را بگیرید، از دستش می‌دهید. عشق استاد بی وقفه و در هرجایی‌که بخواهید، در جریان خواهد بود. لحظه‌ای که دستان خود را می‌بندید و به امید داشتن رودخانه درکف دست‌های کوچک خود، رودخانه را گم می‌کنید و استاد را از دست خواهید داد. شما باید قسمت زیبایی از جریان زندگی باشید و فقط از عشق استاد لذت ببرید.

بدانید که شاگرد از نادانی خود آگاهی نخواهد داشت زیرا که در تاریکی مطلق است. مسئولیت به‌عهده‌ی کسی است که در آگاهی به‌سر می‌برد نه کسی‌که در تاریکی و نادانی است.

مردی نابینا که در هیمالیا متولد شده بود در سرگردانی به‌سر می‌برد. او در جستجوی چوبی بود که به‌او کمک کند. با ماری یخ‌زده روبه‌رو شد و گمان کرد که یک چوب است و شروع به استفاده از آن کرد.

استاد روشنگری متوجه این موضوع شد و شروع به فریاد زدن کرد. « احمق! این یک مار است، آن‌را رها کن. مرد کور شروع به فریاد زدن کرد: « نه! من فکر می‌کنم شما چوب ندارید و می‌خواهید من آن‌را رها کنم تا شما بتوانید آن‌را برای خود بردارید». استاد گفت: «احمق! من به‌آن احتیاج ندارم و آن‌چه در دستان تو است چوب نیست، بلکه مار است. خورشید به‌همین ترتیب، هنگامی‌که روح از جسمتان جدا می‌شود و بدن خود را رها می‌کنید، زندگی گذشته‌تان سیاه و سفید می‌شود. در ان بین، فقط وقایع معنوی و یا تصمیمات آگاهانه‌ای که در سفر معنوی خود گرفته‌اید، رنگارنگ نمایان می‌شود. هر لذتی که در رابطه با بدن و ذهن خود داشته‌اید سیاه و سفید دیده‌می‌شود و تمام اموری که با آگاهی انجام داده‌اید می‌درخشد.

به‌زودی طلوع خواهد کرد و مار دوباره زنده می‌شود و شما را خواهد کشت». مرد نابینا حاضر به رها کردن آن نبود سپس استاد گفت: «حتی اگر مرا باور نکنید، اکنون من مسئول نجات شما هستم». بنابراین مار را گرفت و سعی کرد که آن‌را دور بیاندازد. مرد نابینا با همان چوب شروع به کتک زدن استاد کرد. اما استاد گفت:«حتی اگر مرا کتک بزنید بازهم اشکالی ندارد. چراکه من مسئول نجات شما هستم و شما نمی‌دانید». او مار را گرفت و آن‌را به دور دست‌ها پرتاب کرد.

تا به‌حال، ممکن است برایتان، استاد، معنویت، و آگاهی، همه و همه کسل‌کننده و افسرده به‌نظر برسد، انگار سرگرمی‌های متقاعدکننده‌ی زندگی هستند. استاد کم‌وبیش همانند انتخابی در زندگی می‌شود. زمانی‌که که جسم خود را ترک می‌کنید خواهید فهمید تصمیماتی که با آگاهیتان گرفته باشید و لحظاتی که با استاد و آموزه‌های او گذرانده باشید، در چند بعد و رنگ درخشان خواهد شد و همه‌ی چیزهای مادی این جهان در سیاهی و سفیدی محو می‌شود.

شما خود نمی‌دانید که در چه تعداد زندگی خود تلاش کرده‌اید یا چقدر دعا کرده‌اید که یک استاد داشته باشید. حتی از آرزوی واقعی خودتان آگاهی ندارید. بدانید که حضور استاد در زندگی‌تان شوخی نیست. حتی خودتان نمی‌دانید که چقدر برای تولدهای مختلف دعا کرده‌اید تا نگاهی هرچند اجمالی به یک استاد زنده داشته باشید. بیداری در برابر استاد در زندگی‌تان چیزی جز بیداری در برابر آرزوی عمیق و هدف زندگی‌تان نیست.

در آن زمان احساس خواهید کرد، خدایا! من همه‌چیز را ازدست داده‌ام! و از وهم و خیال نابینا شده‌ام. در روند مرگ، وقتی درد شدید از بین رفتن را احساس می‌کنید، برای تولد دوباره‌ی خود تصمیم قاطعانه‌تری می‌گیرید و به‌خود می‌گویید که دیگر استاد را از دست نخواهم داد. وقتی وارد جسم دیگری می‌شوید، به‌دلیل درد در هنگام تولد، دوباره هدف خود را فراموش خواهید کرد و از آن پس همین چرخه ادامه دارد.

بنابراین، حتی هنگامی‌که استاد در تولد دوباره‌تان در زندگی‌تان حضور دارد، شما نخواهید دانست که در زندگی اولیه‌ی خود چه اتفاقاتی را تجربه کرده و چندین بار او را از دست داده‌اید. شما هدف خود از ترک بدن‌های قبلی خود را فراموش کرده‌اید. شما هدف کلی زندگی خود را فراموش کرده‌اید. دوباره همان نفس و همان خاطرات و مشکلات حک شده تکرار می‌شوند، چراکه شما استاد و همه‌چیز را مانند قبل از دست می‌دهید. بار دیگر، وقتی دوباره جسم

من همیشه به افراد در برنامه‌ی سطح دوم سعادت زندگی- Nithyananda Spurana Program می‌گویم، در زمانی‌که روحتان از جسمتان جدا می‌شود و می‌میرید، تمام مادیات در این دنیا که روزی از آن لذت می‌بردید در مقابل‌تان سیاه و سفید خواهد شد و دیگر مانند ابتدا رنگارنگ نخواهند بود.

مثل این است که در رؤیاهای شبانه، همه‌چیز این جهان سیاه و سفید می‌شود و در بیداری روز، رؤیاها اینگونه هستند.

بازگشت به فهرست

من در طبقه‌ی سی‌ام ایستاده‌ام، بنابراین می‌توانم ده مایل را در دوطرف چپ و راست جاده ببینم. من می‌توانم یک لیموزین را جلوتر از آنچه شما در صحنه خواهید دید مشاهده کنم. وقتی در طبقه‌ی سی‌ام ایستاده‌ام و می‌گویم، مراقب باشید، یک لیموزین به مسیر شما وارد می‌شود و شما می‌گویید: « نه، نه، سوامیجی! فقط یک اتوبوس در راه است! چرا می‌گویید یک لیموزین در راه است؟».

شما متوجه نخواهید شد که در طبقه همکف ایستاده‌اید، از هر طرف شما فقط یک مایل را می‌توانید ببینید. همان‌طور که در زندگی فقط می‌توانید ۳۰ سال گذشته و آینده را ببینید. از آن‌جا که من در طبقه‌ی سی‌ام ایستاده‌ام، می‌توانم چندین زندگی از گذشته و آینده‌ی شما را ببینم. به‌همین دلیل می‌گویم استادی که در زندگی‌تان اتفاق می‌افتد یک فرصت نادر و عالی است و من آن‌قدر مراقب شما هستم که این فرصت را از دست ندهید. علاوه بر این، من بسیار دیده‌ام که چگونه افرادی که عمر خود را ازدست داده‌اند و یا جسم خودرا ترک کرده‌اند، چقدر احساس پشیمانی می‌کنند.

گاهی وقت ها، از دست دادن چندین باره در هر تولد افسردگی و بیماری شدیدی را به‌همراه دارد و پس از تولد دوباره‌شان استاد را از دست نخواهند داد. این بیماری پلی برای رسیدن به استاد می‌شود. آپار¹، یک کشیش بزرگ اهل جنوب هند بود که درد معده‌ی شدیدی را با خود همراه داشت. وی در زندگی‌نامه خود می‌گوید: من این درد را عمداً با خود آورده‌ام تا این‌بار یاد و خاطره‌ی شیوا را ازدست ندهم. چرا باید با درد یاد و خاطره استاد را فراموش نکنیم؟ هیچ نیازی نیست. می‌توانید با سعادت خود در همین زندگی او را به یاد آورید.

می‌بینید، کودک نمی‌داند که اگر در خیابان برود و بازی کند، چه اتفاقی خواهد افتاد. اما مادرش می‌داند

در حال حاضر ما می‌توانیم استاد، اندیشه، آگاهی و مواردی شبیه به‌آن‌ها را دنبال کنیم نه به‌خاطر جست‌وجو درباره‌ی تجربه‌ای واقعی بلکه بخاطر داشتن زمان. وقتی جسم رها می‌شود، کل جهان و تجربیات حسی آن مانند عکس‌های سیاه و سفیدی محو خواهند شد. فقط لحظه‌های حضور استاد و تجربیات آگاهانه و معنوی رنگارنگ و زنده می‌ماند.

هر چیزی که به جسم و ذهن مربوط می‌شود رنگارنگ و زنده خواهد بود و معنویت و آگاهی به‌نظر جالب و زنده نخواهد رسید. در زمان مرگ، زمانی‌که تمام این خیالات از بین می‌روند، همه‌چیز مربوط به جسم و ذهن مرده و بی‌روح شده و هرچیزی که به‌آگاهی و اندیشه مربوط شود رنگارنگ و زنده است. از آن‌جا که می‌توانم لحظه‌ی ترک جسم شما را ببینم، احساس مسئولیت می‌کنم که درباره‌ی آن کاری انجام دهم. به‌همین دلیل است که هروقت کسی دلتنگ من شود، من آن را احساس می‌کنم، خدایا! دوباره یک روح دیگر تجربه‌ای را از دست داده است! من تمام تلاش خود را می‌کنم تا به‌آن‌ها بفهمانم چرا بودن در کنار استاد مهم است.

می‌بینید، همه‌ی شما فقط ۷۰-۸۰ سال در جسم خود زندگی خواهید کرد. به‌همین دلیل، استاد فقط انتخابی برای شما است که اگر اتفاق بیفتد، اتفاق می‌افتد، در غیر این‌صورت باید فراموش شود. این نگرش حال شما است اما می‌توانم فاصله‌ی دورتری را ببینم.

مثل این است که اگر در جاده بایستید، می‌توانید یک مایل از جاده را در دو طرف چپ و راست خود ببینید. می‌توانید اتوبوس را در حال آمدن مشاهده کنید. اما

و مسئول او است. به‌همین دلیل است که او مراقب کودک خود است و او را درامان نگه می‌دارد. اما کودک این مسئله را درک نمی‌کند و می‌گوید: من به بیرون خواهم رفت و آن‌چه را بخواهم انجام خواهم داد. پس چه باید کرد؟ مادر تمام تلاش خود را برای کمک به کودک می‌کند، همین.

درواقع، وقتی شما استاد را به‌هردلیل یا اشتباهی از دست می‌دهید ضرر بزرگی خواهید کرد، اما در مقابل استاد چیزی را ازدست نخواهد داد، هرچه باید به دست آورد، در زندگی خود به دست آورده است. چیزی فراتر از نیاز یا خواسته‌ی او وجود ندارد.

به‌همین دلیل هیچ‌گاه نمی‌خواهم این اتفاق را کسی تجربه کند. مثل این است که یک موز را بدون پرداخت هزینه‌ای از فروشنده‌ای در خیابان بگیرید و بخورید و برای کارتان محکوم به اعدام شوید. این مجازات بزرگی برای یک اشتباه کوچک است.

هیچ‌گاه استاد را ازدست ندهید. او را نگه دارید و اعتماد عمیق و ارتباط خود را با او حفظ کنید. زندگی‌تان کاملاً متحول خواهد شد.

همه‌چیز را می‌توان قربانی روابط استاد و شاگرد کرد اما برای هیچ‌چیز نباید رابطه استاد و شاگرد فدا شود.

تمام روابط شما برگرفته از شخصیت‌های ساده است و زندگی نمایشی بیش نیست. تمام چیزهایی که در زندگی‌تان به‌عنوان رابطه شکل می‌گیرد، فقط یک نمایش اخلاقی است.

شما باید این حقیقت را درک کنید که در خانواده‌ای متولد شده‌اید که شامل مادر، پدر، برادر و خواهر است و با آن‌ها به‌عنوان اعضای خانواده خود به بازی و سرگرمی مشغول می‌شوید.

شما ممکن است کودکانی را دیده باشید که با عروسک‌های خود بازی می‌کنند. کودک چندین عروسک خواهد داشت. او یکی را به‌عنوان پدر، دیگری را به‌عنوان مادر و به‌طور مشابه دو عروسک دیگر را به‌عنوان برادر و خواهر می‌پوشاند. سپس او یک روز از زندگی آن‌ها را به نمایش می‌گذارد. او صداهایی ایجاد می‌کند که گویی پدر در حال رفتن به محل کار است، وانمود می‌کند که مادر در آشپزخانه آشپزی می‌کند، نشان می‌دهد که برادر در حال رفتن به مدرسه است و خواهر از رفتن به مدرسه خودداری کرده و گریه می‌کند. کودک به‌تنهایی تمام نقش‌ها را به نمایش می‌گذارد و از بازی خود لذت می‌برد.

حالا تنها به زندگی خود نگاه کنید. شما همچنان سعی می‌کنید که روابط و مادیات بیشتری در اختیار داشته باشید. شما سعی در گسترش وسایل و تجهیزات متحرک و ثابت دارید و ناگهان درام زندگی شما با مرگ پایان می‌یابد.

و دوباره در خانواده‌ای با پدر، مادر، برادر و خواهر دیگری متولد می‌شوید و بار دیگر بازی خود را تکرار می‌کنید. زندگی ما تفاوتی با بازی کودکان ندارد. این همان نمایش اخلاقی زندگی است، اما برای کسی که تجربه‌ی روابط استاد و شاگرد را داشته باشد، دوباره تکرار نخواهد شد.

شخصی از من پرسید: «آیا رفتار و کردار من که برگرفته از خاطرات حکاکی شده در زندگی قبلی من است مانعی برای تبدیل من به شاگرد شدن می‌شود؟».

رفتار و کردار خود به تنهایی مانعی نمی‌شود. اما هنگامی‌که استاد تلاش می‌کند تا آن‌ها را تغییر دهد یا برخی را حذف کند، شما باید آن‌را بپذیرید چراکه خود به‌طور مستقیم یا غیر مستقیم از او خواسته‌اید. هنگامی‌که من روی این رفتارها کار می‌کنم، شما ممکن

بازگشت به فهرست حضور استاد خود، است به این فکر کنید که من بیایید چرا که خود به تنهایی روشنگر هستید. آتش است و اطمینان از ترس یا حرص و طمع منافع من شما را همانگونه که هستید می پذیرم، مگر با منش می بخشد که محصول خود را دارم. با خود روراست خاصی به سراغم بیایید که دیگر خودتان نیستید. باشید، چراکه وقتی اینگونه شما از جهنم خود رنج می برید که من آن را برایتان حاصل میشود و به من فکر می کنید، ترس و از بین می برم وقتی زندان جهنمی را برایتان می شکنم کیمیاگری انجام طمعی که خود به من دارید گمان میکنید که شما از بین می روید و به همین دلیل می گیرد را نشان میدهید و می پندارید شروع به مقاومت می کنید. که من آنها را دارم استادان گاهی با نزدیک شدن به من احساس انرژی روشنفکر هیچگونه ترس و حرص و طمعی ندارند. فوق العاده در خود دارید و سعادت نصیبتان خواهد من روی اثرات محرکه ی شما کار می کنم. همانگونه شد اما گاهی احساس خشم شدید و افسردگی در که خود هزاران هزاران بار از من خواسته اید. شما به وجود می آید که به زودی از بین خواهد رفت. رفتار و کردار شما مشکلی ندارد بهتر است هنگامی که وقتی به من نزدیک میشوید به فضایی با انرژی شدید من روی آنها کار میکنم مقاومتی از خود نشان نزدیک میشوید که منفی بودنتان را برطرف خواهد ندهید. این مقاومت شما است که مشکل ساز کرد. به همین دلیل است که چنین احساسات متفاوت می شود. شما سعی در نگه داشتن آنها دارید که و پر شوری را در خود دارید. اگر حاضر شوید آنها را ترک کنید دیگر مشکلی می بینید که جسم استاد دقیقاً همانند ایستگاه نخواهد بود اگر هنگام حذف آنها با من همکاری انرژی اتمی است وقتی که نزدیکش می شوید، تمام کنید، زیبایی اش دو چندان می شود. اما گاهی با خود احساساتتان شروع به جوشش می کند. درست می اندیشید که من شما را مستقیماً از برخی انتقامات همانند زمانی که یک سیب زمینی را درون آب داغ دور میکنم، آن لحظه است که شروع به شکایت قرار دهید سیب زمینی شروع به پرش خواهد کرد! می کنید و مقاومت خود را در برابر م بیشتر کرده و سیب زمینی به تنهایی پرشی ندارد. رقص و پرش آن همانند بچه شیری شروع به سرزنش من خواهید کرد به دلیل انرژی آتش زیر آن است. وقتی شیر در داستان بچه شیر گوشت می خورد همیشه به مردم میگویم داشتن رفتار و کردار خاص بچه شیر شروع به شکایت میکند میگوید من فکر مشکلی در پی نخواهد داشت همانند سیب زمینی که می کردم که شما شخص مقدس و بزرگی هستید که تنهایی مشکلی ندارد اما نباید از ظرف بیرون رفته همیشه به من کمک کردید و اعتماد به نفس مرا بالا و بگریزد. این تنها مراقبتی است که باید انجام بردید اما هیچ گاه فکر نمیکردم که گوشت بخورید و با گیرد اگر درون ظرف ،بماند، به یک سیب زمینی خود می گفتم که شما هم مانند من گیاه خوار هستید. سیدا-Siddah تبدیل میشود که در سانسکریت اخلاق به اصطلاح نابالغ یا اصطلاحاً درک نابالغ شما Sanskrit دو معنا دارد یکی «جوشش» است و ایدئولوژی شما را در برابر استاد نشان می دهد و سعی دیگری « روشنگری» است بنابراین واضح عمل می کند مقاومت شما را در برابر تغییرات استاد روی کنید اگر سیب زمینی از درون ظرف بیرون نیاید و رفتار شما بیشتر کند. در آن باقی بماند، نه تنها یک سیب زمینی در حال این رفتارها خود به تنهایی مشکل ساز نیستند زیرا جوش بلکه یک سیب زمینی روشنگر خواهد شد. حضور شما در برابر استاد خود به دلیل همین رفتارها است. اگر منش خاصی ندارید دلیلی ندارد نزد استاد تسلیم تکنیک نهایی

بازگشت به فهرست

در باواگاد گیتا-Bhagavad Gita ، ارژونا-Arjuna کاملاً گیج می‌شود که مسیری را که باید طی کند چیست. آموزش نهایی که در آخرین فصل توسط کریشنا به آرژونا منتقل شده، بهترین تکنیک برای تحقق نهایی است.

پس از یادگیری تکنیک‌های متفاوت مانند مراقبه، ارادت و دانش، سرانجام کریشنا تکنیک مستقیم، مطمئن و نهایی را نشان می‌دهد که همان تسلیم شدن است.

کاملاً واضح است، زمانی‌که شما درمقابل استاد روشنگر خود تسلیم شوید، درواقع تسلیم کسی می‌شوید که نفس، هویت و یا خودشیفتگی ندارد. او تنها فرد موجود و سرشار از وجود است. با نگه داشتن دست او، از او می‌خواهید که شما را نیز به اقیانوس سعادتمندی که در آن است برساند.

نگرانی و تنش زمانی به‌وجود می‌آید که گمان می‌کنید خود انجام دهنده هستید. سپس به‌زودی احساس خستگی می‌کنید. اما اگر حس مالکیت را به سمت انرژی بالاتری سوق دهید و همچنان سعادتمندانه به‌انجام کار خود بپردازید، احساس آرامش فوق‌العاده‌ای خواهید کرد.

مدیر بانکی بود که هر روز تمام پول خود را به خانه می‌برد و صبح روز بعد آن‌را با خود می‌آورد. او یک‌ماه به‌کار خود ادامه داد و دیگر نتوانست انجام دهد. وی در حالی‌که در برگشت به خانه از ترس می‌لرزید و با آن همه پول نمی‌توانست درخانه بخوابد، سرانجام از رئیس خود خواست که از این‌کار رهایی یابد زیرا دیگر تحمل فشار روانی را نداشت.

رئیس به‌او گفت که حتی اگر پول گم شود، او را سرزنش نخواهد کرد و از او خواست تا به کارش ادامه دهد. مدیر از آن روز به بعد با آرامش خوابید.

چه تفاوتی در او بروز کرد؟ او همان‌کار را ادامه می‌داد، اما چرا دیگر ترس و تنشی در او وجود نداشت؟ زیرا مسئولیت به یک مقام بالاتر منتقل شده بود، این همان تفاوت است. او به آن چه انجام می‌داد ادامه داد.

وقتی شما تسلیم انرژی بالاتری در خود می‌شوید، هرگز نمی‌توانید احساس ناتوانی و خستگی کنید، زیرا مستقیماً با فردی که انرژی بیکران از آن او است در ارتباط هستید. این هدیه‌ی تسلیم شدن است.

اگر به گوساله‌ای اجازه دهید ده دقیقه در کنار گاو قرار گیرد، بعد از نوشیدن شیر دوباره باز خواهد گشت. در مقابل مگسی که بیست‌وچهار ساعت شبانه‌روز روی گاو نشسته است تنها به مکیدن خونش ادامه می‌دهد. شما می‌توانید تمام اوقات را با استاد بگذرانید و ارتباط با او را حس نکنید. همچنین می‌توانید از او دور باشید و در عین حال ارتباط با او را تمام‌وقت احساس کنید. ارتباط فیزیکی با استاد نقش مهمی را بازی نمی‌کند بلکه این عمق جست‌وجو است که قاعده‌ی اصلی را بازی می‌کند.

Ramakrishna-راماکریشنا «تسلیم شدن به هرچیزی» را بسیار زیبا بیان می‌کند. تسلیم شدن مهم است نه تسلیم چه چیزی و یا چه کسی شدن. اگر به سنگ هم تسلیم شوید، حتی می‌تواند خدا شود و شما را راهنمایی کند.

وقتی شور جست‌وجو نباشد، حتی اگر خدا هم به‌سوی شما بیاید، از او کارت شناسایی درخواست خواهید کرد. هنگامی‌که جست‌وجو شدت یابد، حتی سنگی کوچک می‌تواند شما را آموزش دهد.

نیروی زندگی در درون من، در بیرون هم وجود دارد که می‌تواند به شما ورود کند و آموزش دهنده باشد. از آن‌جا که من تهی شده‌ام، نیروی زندگی که به درون من وارد می‌شود همانند ریتم موسیقی خروج پیدا

می‌کند. بنابراین اگر همان عمق جستجو در درون شما آغاز شود، هوایی که به بینی شما وارد می‌شود می‌تواند به یک الهام و یا آموزش قوی در قلب شما تبدیل شود. بدون هیچ شور و شدتی، حتی اگر چیزی به شما گفته شود، بعد از گذشت دو روز آن‌را به یاد نخواهید آورد.

نکته‌ی ظریفی که باید در وجودتان بررسی کنید این است که مشاهده کنید، آیا هنگامی‌که ذهن شما با استاد مخالف است به او گوش می‌دهید یا نه. اگر پاسخ‌تان مثبت است که نشانه‌ی تسلیم شدن در برابر او است. اگر پاسخ‌تان منفی است بدان معنا است که فقط در صورتی‌که استاد با ذهن شما موافق باشد او را دنبال خواهید کرد. این مسئله اتفاقی بیش نیست که تصادفاً آن چه ذهنتان با آن موافق است برابر است با آن چه استاد گفته است. دیگر نیازی به علاقه و یا نگرش مثبت هنگام کار استاد نیست. فقط تسلیم شدن و پذیرش انجام آن‌چه که استاد می‌گوید ضرورت دارد چراکه برگرفته از عمق وجود است که هیچ‌گاه سطحی نیست.

استاد در واقع فقط وسیله و بهانه‌ای برای تسلیم شدن است. چراکه شما قادر نخواهید بود با کل وجود ارتباط برقرار کنید. ترس از نگاه به وسعت آسمان است که شما را وادار می‌کند از پشت پنجره به‌آن بنگرید. استاد همانند پنجره برای نگاه به آسمان هستی است.

اکنون سه دسته تسلیم شدن را برای شما توضیح خواهم داد: تسلیم عقل، تسلیم عواطف، تسلیم حواس خود.

اول از همه تسلیم عقل یعنی اعتماد به عقل استاد بیش از عقل خودتان. این یک تسلیم خردمندانه است که شما ازآن‌چه او به شما نشان می‌دهد پیروی خواهید کرد.

دوم اعتماد به احساسات استاد بسیار بیشتر از احساسات خود است. این بدان معنا است که بیش از هر رابطه‌ی دیگری، به رابطه با استاد به‌عنوان رابطه‌ی غایی اعتماد کنید. اگر خدا در مقابل شما ظاهر شود و از شما بخواهد یک نفر را در سیاره‌ی زمین به‌عنوان تنها فردی که می‌تواند به‌جز شما زنده باشد انتخاب کنید، چه کسی را انتخاب خواهید کرد؟ اگر استاد را انتخاب کنید، آن‌گاه تسلیم عاطفی برایتان اتفاق افتاده است.

البته، استاد هرگز نمی‌تواند از بین برود، اما هرگز نیاندیشید که با انتخاب شما، فقط او زنده است بلکه او همچنان زنده خواهد بود چه شما او را انتخاب کنید و یا نکنید.

اگر احساس می‌کنید که احساسات شما نسبت به استاد قوی‌تر از سایر احساسات است، پس تسلیم عاطفی در شما اتفاق افتاده است. واضح است که ۹۹ درصد مردم در سطح اول باقی می‌مانند و فقط ۲۰ تا ۴۰ درصد از این افراد عمیق‌تر به سطح دوم می‌روند. مابقی در همان جای اولیه خود ایستاده‌اند.

نوع سوم تسلیم، تسلیم حواس است. در زندگی کریشنا یک اتفاق رخ داده است.

بعد از جنگ مهاباراتا، وقتی کریشنا و آرزونا در حال استراحت هستند، کریشنا می‌گوید: «هی! آرزونا، آن‌جا را بنگر یک کلاغ سبز وجود دارد». آرزونا می‌گوید: «چه زیبا! یک کلاغ سبز». کریشنا می‌گوید: «احمق! سیاه است، سبز نیست». آرزونا می‌گوید: «بله کریشنا! سیاه است نه سبز». کریشنا می‌پرسد: « چه اتفاقی برایت افتاده؟ وقتی می‌گویم سبز، شما می‌گویید سبز. وقتی من می‌گویم سیاه شما هم سیاه می‌گویید. چه شده است؟».

بازگشت به فهرست

حواس آرژونا به کریشنا اعتقاد داشت. او بیش از حواس خود تسلیم حواس استاد شده است.

در علم پزشکی، اصطلاحی به‌نام «دارونما» وجود دارد. بیمار داروی ساختگی مصرف می‌کند که به‌او گفته می‌شود این یک داروی واقعی است و از بیماری علاج می‌یابد. اما تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که اثر دارونما در واقع بسیار آشکارتر است. من در یک تحقیق جالب در دانشگاه تورین ایتالیا خواندم که آزمایشی را انجام دادند که در آن الکترودها را به فرد متصل کردند و و شوک الکتریکی کنترل شده داده شد. ابتدا آن‌ها با یافتن حداقل و حداکثر جریان مورد نیاز برای فرد مقیاس درد ایجاد کردند. حال قبل از ایجاد شوک، چراغ قرمز یا سبزی در صفحه‌ی جلوی شخص ظاهر می‌شود. چراغ سبز به‌معنای شوک خفیف و چراغ قرمز به‌معنای شوک شدیدتری بود. قرار بود آن شخص درد را از شوک در مقیاس ۱ تا ۱۰ از خفیف تا شدید ارزیابی کند. حال شخص ۱۵ دقیقه این کار را امتحان کرد. در پایان احساس کرد که در ابتدا شوک‌ها شدید بوده و سپس خفیف شدند. اما نکته‌ی اصلی آن جا بود که دقیقاً برعکس آن‌چه شخص تشخیص داده اتفاق افتاده بود. آخرین سری شوک‌ها همه شدید بودند. پس چگونه شوک‌ها خفیف تلقی می‌شوند؟ درست قبل از اجرای شوک‌ها، نوری که به فرد نشان داده شده بود سبز بود که نشان دهنده‌ی شوک خفیف بود. بنابراین ذهن فرد برای شوک خفیف آماده شده بود و اعتقاد داشت که شوک پیش آمده خفیف است. هنگامی‌که این شوک درواقع انجام شد، حتی اگر شدید باشد، خفیف به‌نظر می‌آید زیرا انتظار ذهن است و بدن وی یک شوک خفیف را احساس می‌کند. بنابراین محققان اکنون می‌گویند که اثر دارونما بسیار عمیق‌تر و مهم‌تر از آن‌چه تصور می‌شد است. آن‌ها دریافتند که حتی داروها همیشه اثرات مستقیمی نخواهند داشت. بلکه اثرات آن‌ها تحت تأثیر انتظارات ما هستند. همچنین دریافتند که اگر به بیماری گفته نشود که به‌او مسکن تزریق می‌شود، برای دریافت اثر مسکن باید مقدار بیشتری مصرف کند. درحالی‌که اگر بداند داروی مسکن است، مقدارهای پایین همان اثر را خواهند داشت. ذهن بسیار قدرتمند است، می‌تواند مستقیماً در شما تحول جسمی ایجاد کند. دقیقاً همانگونه که حواس می‌توانند تسلیم ذهن شوند. به‌همین ترتیب حواس می‌تواند تسلیم آگاهی الهی شوند. این دقیقاً همان اتفاقی است که برای کریشنا و آرژونا رخ داده است که آرژونا وقتی کریشنا به‌او گفت یک کلاغ سبز رنگ را دید، یک کلاغ سبز دید. حواس شما می‌گوید که شما یک انسان هستید. اما من به شما می‌گویم که یک موجود معنوی هستید. تا زمانی‌که به حواس خود اعتماد کنید، یک انسان خواهید بود. وقتی به استاد اعتماد کنید، تجربه خواهید کرد که یک موجود معنوی هستید. این همان تغییری است که آن‌را «تغییر شناختی» نامیده‌ام.

استاد نهایت تجملات و نعمات در زندگی شما است. با وجود او چیز دیگری نیاز نیست و بی‌وجود او هیچ چیز دیگری فایده ندارد. او ارتباطی برای ایجاد حکمت و به‌روز رسانی آن در زندگی ما با توجه به نیازهای ما است. انرژی زندگی و استاد مجزا از هم نیستند. استادان بارها بر مفهوم زیبای تجربه‌ی وجود استاد در زندگیمان تأکید می‌کنند.

بازگشت به فهرست

ببینید، هنگامی که روش تفکر و مراقبه با استاد انجام شود، تبدیل به یک فرایند کیمیاگری می شود. اگر به تنهایی در خانه انجام شود، اندیشه ای بیش نیست. اما اگر در حضور و با راهنمایی های او انجام گیرد، کیمیاگری خواهد شد. شبیه به جوششی می شود که زنده و شورمند است.

خانم جوانی بود که آشپزی بلد نبود. اما قصد داشت چیز مختصری را برای شام درست کند. او کتاب آشپزی را در دست گرفت و سعی کرد تا دسری آماده کند. دستورالعمل ها اینگونه بود: «ظرفی را بر روی اجاق گاز قرار دهید. سپس نصف فنجان آرد را به داخل آن بریزید و به آن یک لیتر آب اضافه کنید. کمی شکر اضافه کرده و بیست دقیقه آن را هم بزنید». او دقیقاً تمام دستورالعمل ها را انجام داد اما هیچ اتفاقی بعد از بیست دقیقه رخ نداد.

چرا؟ زیرا کتاب به او نگفته است که اجاق را روشن کند! به همین ترتیب وقتی به تنهایی تفکر کنید، گاهی فراموش خواهید کرد که آتش را روشن کنید. حضور استاد خود، آتش است و اطمینان می بخشد که محصول حاصل می شود و کیمیاگری انجام می گیرد. مردم از من می پرسند که چرا باید اصرار به حضور

استاد داشته باشید؟ مطمئناً می توانید فایل های صوتی مرا داشته و سخنان من را در آنها گوش دهید. اما وقتی در مقابل من بنشینید، صداقت در چشمان من و حقیقت در بیان من شما را به خود جلب می کند. شما این ارتباط و بیان حقیقت را در من حس خواهید کرد. حتی اگر بخواهید تردیدی داشته باشید، ناگهان منطق شما از کار می افتد. چرا که این کلمات خارج از منطق شما هستند. این تنها زمانی در شما رخ خواهد داد که در حضور استاد باشید، در مقابلش بنشینید و افکار خود را باز کنید. افکار خود را با اعتماد به نفس باز کنید و خود را در آن غرق کنید. آن گاه خواهید دید که استاد آن جا است که شما را نگه دارد. فقط کافی است خود را در پرتگاه قلب رها کرده و این همه چیز است.

وقتی یک شاگرد در حضور استاد می نشیند تجربه هایی که در استاد رخ داده است در او دوباره ایجاد می شود. شاگردی که در او تجربه های استاد ایجاد شده، یادداشت های خود را در مورد چگونگی وقوع این امر می نویسد. شاگرد، استاد یا شخص دیگری گزارشی از وقوع این امر می نویسد و این روند همچنان ادامه دارد- چه اتفاقی رخ داد که این روند شروع شد، و چگونه به پایان خواهد رسید. از این گزارش به عنوان اوپانیشاد-upanishad یاد می شود.

ما از قانون علت و معلول بارها شنیده ایم. اگر توپ را به زمین بی اندازید، سقوط می کند. اگر آب را گرم کنید، در دمای ۱۰۰ درجه سانتیگراد بخار می شود. اگر نمک را در آب بریزد، حل می شود. این قانون علیت است که هر عملی منجر به اثری خاص خواهد شد. علم، اساس قانون علیت است.

اما این تنها قانون موجود نیست. قانون مهمی که در هرلحظه اتفاق می‌افتد، قانون شهود است یا همان‌طور که فیلسوف کارل گوستاو یونگ آن‌را نام نهاده، قانون هم‌زمانی است. در این قانون، اینگونه نیست که با اتفاق افتادن چیزی، نتیجه‌ای در پس آن اتفاق بیفتد. بلکه هرچیزی که اتفاق بیفتد، یک اتفاق مشابه آن رخ می‌دهد.

ما بسیار عادت کرده‌ایم که همه‌چیز را به‌عنوان علت و معلول در نظر بگیریم. شما می‌توانید رابطه‌ی علت و معلول را بلافاصله بعد از آن را مشاهده کنید. اما زندگی مملو از مواردی است که معلول آن‌قدر دیر اتفاق می‌افتد که دیگر قادر به ارتباط با علت اصلی نیست. این درست شبیه به وقتی است که سنگی را در آب می‌اندازید، خواهید دید که بلافاصله موج های زیادی به‌دلیل پرتاب سنگ ایجاد خواهند شد. اما اگر چند دقیقه بعد به آن نگاه کنید، امواج ثانویه را می‌بینید که نمی‌توانید مطمئن باشید که چه چیزی باعث آن‌ها شده است.

شما ممکن است نمونه‌هایی از این دست را در زندگی خود تجربه کرده باشید. مثلاً شما با خود فکر می‌کنید که از دوستتان بخواهید برای شما دسر مورد علاقه‌تان را درست کند. بعد از رفتن پیش او متوجه می‌شوید او همان دسر را درست کرده است. او فقط احساس کرده که باید آن‌را آن‌روز درست کند. این قدرت هم‌زمانی است.

این اتفاق بین استاد و شاگرد حتی بیشتر از روابط نزدیک دوستان، دوستداران و یا همسران اتفاق می‌افتد. از آن‌جا که رابطه‌ی میان استاد و شاگرد عمیق‌ترین رابطه ممکن در وجود است، همان رابطه عاشقانه غایی است.

این یکی از مرموزترین روابط است که فراتر از محدوده‌ی منطق است. در حقیقت، زندگی فقط هنگامی آغاز می‌شود که به چیزی غیر از منطق دست بزنید که نمی‌تواند توسط ذهن تحلیل شود اما رشته‌های قلب شما را به سمت آن می‌کشاند.

استدلال‌های ذهن را کنار می‌گذارد همیشه به‌دنبال انتقاد است.

شاگرد واقعی به‌دلیل چیزی که استاد فرموده است مرید نیست، بلکه بخاطر آن‌چه استاد است، مرید می‌شود. به‌همین علت است که شاگرد با نشستن در کنار استاد، با ریتم او همراه می‌شود. این اوپانیشاد است. این دوره‌ی شاگردی است که افکار باز می‌شود تا استاد بتواند عشق واقعی‌اش را به شما نشان دهد و شما آن‌را در تمام شکوه و الهیات دریافت کرده و رشد کنید.

هروقت شک دارید، شک و ایمان را به پای استاد تسلیم کنید. می‌بینید، استاد کسی است که به شما ایمان می‌دهد و او همان کسی است که درشما تردید هم ایجاد می‌کند. وقتی دچار تردید شدید، به استاد با منطق خود بگویید که استاد این شما هستید که ایمان به خود را به من عطا کردید و همچنین شما هستید که شک را در مورد خودتان در قلب من نهادید. من هر دو را به پای شما تسلیم می‌کنم. نمی‌خواهم بازی را انجام دهم که به‌اندازه‌ی کافی از آن رنج برده‌ام. مراقب باشید.

وقتی شک و ایمان را به پای استاد تسلیم کنید، خواهید دید که چیزی به‌نام اعتماد در شما شکل خواهد گرفت که نه شک است و نه ایمان. این جرأت آزمایش با حقیقت است.

یک استاد زن در جوانی پسری کوچک پرورش داد تا جانشین او شود. این پسر بچه ارتباط بسیار عمیق و دوست داشتنی با استاد داشت اما پسر بسیار شیطانی بود. او سعی در رفتار کردن به شیوه‌ی استاد داشت. بنابراین از او تقلید می‌کرد و پشت سر او کارهای سرگرم کننده انجام می‌داد. استاد عادت داشت هر

بازگشت به فهرست زمان می‌خواست به نکته‌ای خاص تأیید کند، انگشت شصت خود را بالا ببرد. این پسر پشت استاد قرار می‌گرفت و همین کار را تکرار می‌کرد. یک روز استاد آن‌قدر از کار پسر اذیت شد که با چاقویی که در دست داشت انگشت شصت پسر را قطع کرد. داستان بسیار زیبا بیان می‌کند که اعتماد و احساس ارتباط، بسیار عمیق بود که حتی پسر یک لحظه هم فکر نمی‌کرد که اشتباهی بر او انجام شده باشد. شاگرد خیلی واضح احساس کرد که اگر استاد کاری انجام دهد، باید برای او خوب باشد. این اعتماد عمیق حتی در هنگام درد شدید، او را در آن لحظه روشنگر کرده است.

در اینجا دو نکته‌ی مهم حائز اهمیت است. نکته‌ی اول این‌که، ارتباط و اعتماد زیادی بین پسر و استاد وجود داشت. نکته‌ی دوم اینکه، شاگرد حاضر بود از هر رنج و ریاضت و تاپا عبور کند. ریاضت به‌معنی آماده بودن برای امتحان هر راهی و به هر قیمتی است، زیرا روشنگری اولین اولویت است. البته این تکنیک مختص افرادی است که روشنگری اولویت اول آن‌ها است.

هرچه شما به یک ایدئولوژی یا یک شخص بچسبید، افسردگی در شما عمیق‌تر خواهد شد. اگر شما به شخصی که دوست پسر یا دوست دختر، شوهر یا همسر، فرزند، برادر یا پدر شما است پای بند باشید، بنابر روابط متعهدانه‌ای که با آن ها دارید، همیشه در افسردگی خواهید ماند. اینگونه است که افسردگی شکل می‌گیرد و اگر با نفس، هویت و یا ایدئولوژی تان محکم بایستید همین اتفاق تکرار می‌شود.

هنگامی‌که به‌دلیل ایدئولوژی یا هویت و یا نفس قوی با افسردگی روبرو می‌شوید، تمام دنیا را سرزنش خواهید کرد. زیرا شخص دیگری برای سرزنش در کنارتان وجود ندارد. شما در تمام جهان اعتماد به نفس خود را از دست می‌دهید و حتی دلیل افسردگی خود را نمی‌دانید. زندگی با یک ایدئولوژی قوی یا یک هویت قوی مانند این است که در بدترین جهنم ممکن باشید.

وقتی در این افسردگی قرار می‌گیرید، آگاهی خود را در ارتباط افسردگی با هویتی که ساخته‌اید از دست خواهید داد. شما از این امر آگاه نخواهید بود که هویت شما دلیل افسردگی شما است. شما به همه مشکوک خواهید شد و همه را سرزنش خواهید کرد. حتی کوچک‌ترین اتفاق در زندگی شما کافی است که فرد دیگری را به‌عنوان دلیل افسردگی خود سرزنش کنید. مشکل بزرگ هویتی است که مبنی بر نفس است.

همیشه فکر می‌کنید که اگر هویت قدرتمندی نداشته باشید، دیگران شما را فریب می‌دهند. اما بدانید که دیگران فقط برای حداکثر چند ساعت می‌توانند این‌کار را انجام دهند. اگر به‌دلیل این امر یک هویت قوی برای خود ایجاد کنید، این هویت شما را در کل زندگیتان فریب خواهد داد و حتی در هنگام بیداری، رؤیا و خواب عمیق همراه شما خواهد بود. و شما با خوشی بی اطلاع از آن ادامه می‌دهید. بنابراین بهتر است فریب دیگران را بخورید تا این‌که فریب هویت خود را بخورید.

همیشه یک چیز را به یاد داشته باشید: به استاد شک نکنید، به خودتان شک کنید، به هویت همراهتان شک کنید. این بهترین کاری است که می‌توانید انجام دهید.

در ابتدا با عشق به سمت استاد می‌آیید. زمانی‌که استاد عمل خود را روی نفس شما شروع می‌کند، ناگهان چرخ می‌چرخد و عشق به نفرت، عصبانیت و مقاومت در برابر استاد تبدیل می‌شود. هنگامی‌که آگاهی در وجودتان اتفاق می‌افتد، شما متوجه بازی

بازگشت به فهرست

ذهنتان به روش‌های مختلف خواهید شد و سپس فراتر از عشق و نفرت می‌روید و رابطه عمیق‌تر می‌شود. و هیچ انتظاری از عشق یا ترس از نفرت وجود نخواهد داشت. آن‌گاه اگر با عصبانیت روبه‌رو شوید، باید صبور باشید. لحظه‌ی متعالی شدن است.

بدانید که درگیری بین شما و ذهنتان نیست بلکه بین ذهن شما و استاد است. این انتخاب شما است که مشخص می‌کند طرف‌دار کدام یک هستید.

اگر عمیق‌تر به آن بنگرید، خواهید دید که این درگیری به‌این دلیل شکل گرفته است که ذهن شما می‌داند در این نبرد می‌بازد. بنابراین تمام تلاش خود را می‌کند تا در نبرد پیروز شود. این تنها نبردی است که اگر بازنده باشید پیروز شده‌اید.

مغلوب شدن در برابر استاد به‌معنای شکست باطل در مقابل حق است. این همان پیروزی غایی بر خود است. شما پادشاهی خدا که توسط ذهنتان ربوده شده بود را دوباره به دست می‌آورید.

در لحظه‌ی حضور استاد، هنگامی‌که لذت بردن را در کنار او تجربه می‌کنید و آن‌را جشن می‌گیرید، اتفاقات به سادگی برایتان آغاز می‌شود. این پاسخ و راه حلی برای شکل‌گیری ارتباطی واقعی دربین استاد و شاگرد است.

اگر نتوانید آن‌را درک کنید، مرا مجبور خواهید کرد که به تمام سؤالاتتان پاسخ دهم که مشکلات بیشتری را دربر خواهد داشت. اگر به سؤالاتتان پاسخ دهم، شما کنجکاوانه می‌خواهید بدانید که چه تکنیکی در پی انجام کار من است و من دوباره مجبور به‌ارائه‌ی تکنیک دیگری می‌شوم و این به‌سادگی ادامه خواهد یافت.

در این بین سوالی در پی سوالی دیگر ایجاد می‌شود چراکه فلسفه نتوانسته است به سؤالی پاسخ کاملی دهد و اینگونه است که سؤالات هرگز پاسخی نخواهند داشت. راه حل این است که فراتر از حد سؤالات پیش بروید و آن‌گاه خواهید دید که دیگر سؤالی وجود نخواهد داشت. آن‌ها به‌سادگی حل خواهند شد و از میان خواهند رفت.

فقط آواز بخوانید و برقصید و حضور استاد را در کنارتان جشن بگیرید. سپس تمام شبهات، سؤالات و هرچیز نامعلومی به‌سادگی از میان می‌رود.

اگر شک و تردید و یا سؤالی داشته باشید، نمی‌توانید شادی کنید و یا جشن بگیرید. جشن و تردید در مقابل و برخلاف هم هستند. نباید به‌خاطر تردید و یا سؤالی منتظر بمانید و بگذارید که مانع جشن و شادیتان شود.

راماکار یشنا-Ramakrishna به زیبایی بیان می‌کند: اگر در زیر درختی بنشینید و کف بزنید، تمام پرندگان روی درخت پرواز خواهند کرد و خواهند رفت. به‌همین ترتیب با رقصیدن، تمام اثرات محرکه از قبیل شک و تردیدها در وجودتان به پرواز در آمده و خواهند رفت و هرگز به فکر بازگشت نخواهند بود. حتی لانه‌هایشان دیگر باقی نخواهد ماند. هرچه در درونتان باشد باید رها و ناپدید شود.

برای رشد شما، باید به نفستان ضربه بزنم اما نه آنگونه که شما را از خود دور کنم بلکه با این‌کار شما را به سمت خود جذب خواهم کرد. حتی هنگامی‌که زمین بخورید من سپر شما خواهم شد. با این‌کار دو چیز احتمال وقوع دارد: شما می‌توانید حقیقت را بدست آوردید و یا با ازدست دادن آن در دامان من بیفتید.

باید این‌را به‌خوبی درک کنید که با ضربه‌ی نفستان، از آن استقبال کنید نه آن‌که مقاومت کنید. مقاومت‌تان می‌تواند به شما آسیب برساند.

> یک بار مردی از طبقه‌ی پنجم ساختمانی > سقوط کرد. وقتی به زمین خورد، دچار شوک > شد. شخصی با نگرانی از او پرسید: «آیا صدمه > دیده‌اید». مرد در پاسخ گفت: «سقوط > صدمه‌ای نمی‌زند. این توقف سقوط است که > آسیب می‌رساند».

به‌همین ترتیب، این ضربه نیست که به شما آسیب می‌رساند بلکه نعمت و شفقتی برای رشد شما است. آنگاه با فهمیدن زیبایی‌اش از آن به‌خوبی استقبال خواهید کرد.

هنگامی که ارتباط با استاد اتفاق می‌افتد، دیگر نیازی به دادن یا گرفتن چیزی نیست. هیچ اهدا کننده و یا دریافت کننده‌ای نخواهد بود. چرا؟ زیرا به‌طور ناگهانی یک انفجار رخ می‌دهد و سپس اهداء کننده و دریافت کننده یکی می‌شوند. اگر احساس کردید که ارتباط مداوم در شما ایجاد شده است، به هیچ قیمتی آن‌را از دست ندهید. من همیشه به مردم می‌گویم که هرگاه بهاکتی¹ یا احساس ارتباط با استاد که به‌عنوان اتفاق نهایی است در درونتان شکل گرفت، هیچ‌گاه آن‌را که فرصتی در زندگی شما است از دست ندهید. از دست دادن آن بسیار پر هزینه است. این اتفاقی عمیق و نعمت غایی در زندگی شما است. هر ایده‌ای که مانع ارتباط شما می‌شود به دور بی‌اندازید. هرچیزی را می‌توان از دست داد اما ارتباط با استاد را نمی‌توان چراکه با وجود آن، اتفاقات زیادی برایتان رقم خواهد خورد. همه‌ی درها به رویتان باز می‌شود و امکانات بی‌نهایتی برایتان به‌وجود می‌آید. من می‌توانم مقیاس کوچکی را برایتان مثال بزنم تا بفهمید که آیا افکارتان روشن است یا نه. اگر دریابید که افکارتان در هر ثانیه با ورود استاد به درون وجودتان کاهش می‌یابد، به‌آن معنا است که افکارتان روشن شده است.

> یک روز صبح، یک استاد درباره‌ی احساس > ارتباط با کل هیمالیا با همه‌ی شاگردان خود > صحبت می‌کرد. استاد دوست داشتنی بود و > همیشه به من اجازه می‌داد تا در جلسه صبح > آن‌ها نیز شرکت کنم. او از تک‌تک شاگردانش > می‌پرسید: «آیا شما این تکنیک را تمرین > کرده‌اید؟». به‌نظر می‌رسید که چند روز قبل > او تکنیک احساس ارتباط عمیق با هیمالیا را > آغاز کرده بود. آن‌ها قرار بود مدام این حس را > در وجود خود نهادینه کنند که کوه‌های هیمالیا > بخشی از بدن آن‌ها است. > یکی از شاگردان گفت: «بله استاد، اکنون > احساس می‌کنم که کاملاً ارتباط لازم در من شکل > گرفته است». استاد به‌طور کاملاً اتفاقی گفت: > «بسیارخب، آن صخره را به حرکت درآور». > من با چشمان خودم دیدم که شاگرد دست > خود را تکان داد و آن صخره حرکت کرد. از نظر > منطقی درک این مسئله بسیار دشوار است. > من شوکه شدم و از آن‌چه که دیدم به‌خود > می‌لرزیدم. استاد به من نگاه کرد و گفت:»آیا > مایلید قدرت ذهن را ببینید؟ فقط در اینجا > بنشینید». او به شاگردی که صخره را به > حرکت در آورد گفت که دست مرا بگیرد. و > سپس به من گفت: «حالا شما دست خود را > به حرکت درآورید». من دستم را تکان دادم و

دوباره صخره به محل اصلی خود برگشت. این شوکی بزرگ برای من بود. سپس با زیبایی تمام به من گفت: «نه تنها آن شاگرد بلکه هرکسی که بتواند بخشی از این ارتباط و اتصال باشد، می‌تواند کوه را هم حرکت دهد».

من نمی‌گویم که باید صخره‌ها را جابه‌جا کنیم بلکه می‌خواهم قدرت این تکنیک را برایتان بگویم.

هنگامی که عاشق استاد هستید، نه تنها احساس خواهید کرد که او خدا است بلکه تمام معجزاتی که از خدا انتظار دارید در حضور استاد و در مقابل او اتفاق می‌افتد. اما وقتی این عشق از بین برود، هیچ معجزه‌ای در حضور او اتفاق نخواهد افتاد با وجود این‌که شما ممکن است همان شخص باشید و او همان استاد اما دیگر معجزه‌ای نیست.

شخصی از من پرسید که چرا این اتفاق می‌افتد؟ آیا استاد روشنگری خودرا از دست داده است؟ خیر، ازدست نداده است بلکه این شما هستید که توانایی تشخیص و ارتباط با روشنگری را از دست می‌دهید. وقتی مردم از من می‌پرسند که آیا من خدا هستم، به آن‌ها می‌گویم که این بستگی به شما دارد.

من دائماً در دسترس هستم. اگر می‌خواهید که به من وصل شوید، می‌توانید تمام دانش مرا دریابید. اگر می‌خواهید به سطح استاد برسید، باید از خود آغاز کنید چراکه استاد می‌تواند آغازگر باشد اما معلم فقط می‌تواند آموزش دهد. با رسیدن به سطح الهی و یا انرژی غایی، می‌توانید تمام تجربیات را دریافت نه آن‌که فقط آغازگر باشید.

تمام این‌ها بستگی به فضایی دارد که در درون خود به من اختصاص می‌دهید. اگر تنها از نظر ذهنی با من در ارتباط باشید، می‌توانید دانش لازم را دریابید. اگر با کمی احساس و عشق شروع کنید، می‌توانید آغازگر شوید. این بدان معنا است که هر آن‌چه من نمی‌توانم از طریق کلمات بیان کنم، به درونتان ورود پیدا خواهد کرد. تمام آن‌چه که من دارم به‌علاوه‌ی تجربیات و برنامه‌ها به شما منتقل می‌شود. اگر قادر شوید به ارتباط عمیق با هستی دست یابید آغازی در کار نیست بلکه تماماً به سطح و تجربیاتی که برمی‌گزینید مرتبط است.

و اینگونه است که همیشه به مردم می‌گویم که هرگاه bhakti یا احساس ارتباط با استاد که به‌عنوان اتفاق نهایی است در درونتان شکل گرفت، هیچ‌گاه آن‌را که فرصتی در زندگی شما است از دست ندهید. اگر چیزی را در دنیای بیرون و درون خود از دست دهید، مشکلی ایجاد نخواهد شد.

در زبان انگلیسی ضرب‌المثلی وجود دارد: اگر ثروتی را از دست داده یا گم کرده‌اید، درواقع چیزی را از دست نداده‌اید. اما اگر سلامتی خود را از دست دهید، چیز مهمی را از دست داده‌اید و اگر شخصیت خود را گم کنید، همه‌چیز از دست رفته است. اما من فکر می‌کنم با گم کردن شخصیت هم چیزی از دست نمی‌رود. تنها با از دست دادن ارتباط خود با استاد، همه‌چیز از دست خواهد رفت.

این همان رابطه‌ی عمیقی و نعمت غایی است. با به‌دست آوردنش هیچ‌گاه آن‌را از دست ندهید.

اگر احساس کردید که ارتباط مداوم در شما ایجاد شده است، به هیچ قیمتی آن را از دست ندهید. هر ایده‌ای که مانع ارتباط شما می‌شود به دور بی‌اندازید. هرچیزی را می‌توان از دست داد اما ارتباط با استاد را نمی‌توان از دست داد.

وقتی می‌گویم فراتر از عشق روید، بدان معنا نیست که شروع به نفرت و قطع ارتباط کنید. نه! منظورم این است که بگذارید عشق تبدیل به ارادت شود. آن‌گاه احساس خواهید کرد که شما و استاد اشخاص متفاوتی نیستید بلکه فقط حضوری را

احساس می‌کنید که نبودش رنجی بیش نیست. هروقت شروع به تجربه حضور شخصی با انرژی فراوان در زندگی‌تان کنید تا حس ارتباط و عشق در درونتان ایجاد شود، نه تنها وابسته‌ی او خواهید شد بلکه او نیز به شما وابستگی پیدا خواهد کرد. اگر فردی بتواند بی وابستگی به شما حس وابستگی را در شما ایجاد کند، قطعاً فردی روشنگر است. چراکه فرد روشنگر هیچ‌گاه به شما وابسته نمی‌شود و علاقه‌ای ندارد شما را تحت کنترل خود قرار دهد. هنگامی‌که زمان آن فرا رسد و او ببیند که شما می‌توانید به سمت خود برگردید، او هم از شما می‌خواهد که همین کار را انجام دهید. او خواهد دید که انرژی شما از همه جهات کاملاً متمرکز است سپس قدم بعدی را بر می‌دارد. در آن هنگام به شما می‌گوید که در غیاب او به کار خود ادامه دهید و به‌روی حضور خود کار کنید. یک استاد با شما موافق و همکار است تا نبود او را احساس کنید آن‌گاه تمام انرژی‌اش را نثار ارادت شما خواهد کرد. او هرگز شما را اسیر و گرفتار خود نمی‌کند. این همان عظمت عاشق شدن با استاد است. او شخصی است که به شما وابسته نخواهد بود اما در ابتدا به شما اجازه می‌دهد که به او وابسته باشید. هنگامی‌که زمانش فرارسد، او شما را به آزادی مطلق رهایی می‌دهد. او تمام انرژی‌اش را به شما منتقل می‌کند و سپس با شما وداع می‌کند. او این اجازه را به شما می‌دهد تا تجربه‌ی غایی را برای خودتان داشته باشید.

ناحیه‌ی ناخودآگاه ذهن همانند نرم‌افزاری است که می‌توان با اندیشه و مراقبه آن‌را پاک کرد. سخت‌افزار یا همان مغز به گونه‌ای تنظیم می‌شود تا بتواند این نرم‌افزار جدید را با استفاده از دارشان¹ و یا فضل استاد حفظ و نگهداری کند.

وقتی ضمیر خودآگاه و ناخودگاه را با مراقبه پاکسازی کنید و تغییری را در خود ایجاد کنید، ممکن است سخت‌افزار نتواند از همان روز نخست آن تغییرات را حفظ و نگهداری کند. اگر فضل یا دارشان استاد برایتان اتفاق بیفتد، سخت‌افزار نیز برای حفظ این تأثیرات دست‌خوش تغییر می‌شود. اگر این فضل و رحمت شامل‌تان نشود، مراقبه‌ی دائم و آموزش در نهایت منجر به تغییر سخت‌افزار می‌شود. اگر سخت‌افزار قدیمی باشد، پس از نصب نرم‌افزار جدید، به تدریج به‌روز رسانی خواهد شد. با این حال، اگر می‌خواهید بلافاصله تغییر در سخت‌افزار ایجاد شود، دارشان ابزار مناسبی است زیرا مستقیماً سخت‌افزار را تغییر می‌دهد. گاهی، حتی بدون نصب نرم‌افزاری جدید، سخت‌افزار تغییر می‌کند و شخص بلافاصله شروع به متساطع کردن اثرات نرم‌افزار جدید می‌کند. این زمانی اتفاق خواهد افتاد که شاگرد تماماً خود را در اختیار استاد قرار می‌دهد. گاهی شاگردی بی‌دلیل عاشق استاد خود می‌شود. ممکن است جذب آموزه‌های او و یا مراقبه‌هایش نشود اما بی‌دلیل عاشق می‌شود. اگر او بدون هیچ دلیلی عاشق استاد شود، استاد می‌تواند بی‌درنگ سخت‌افزار و نرم‌افزار او را تغییر دهد. اینگونه شاگرد اثرات آموزه‌ها و مراقبه‌ها را حتی بدون یادگرفتن آن‌ها از خود بروز می‌دهد. تا به‌این‌جا، هم سخت‌افزار و هم نرم‌افزار به جهان بیرون یعنی دنیای مادی مربوط می‌شوند. بخش خودآگاه این نرم‌افزار از طریق گوش‌دادن به آموزه‌ها و بخش ناخودآگاه نرم‌افزار از طریق مراقبه به دنیای درون متمایل می‌شود. اما حتی اگر نرم‌افزار به سمت درون متمایل شود، سخت‌افزار قادر به اداره و کنترل آن نیست. پس طبیعتاً سخت‌افزار تمام تلاش خود را می‌کند تا ماهیت اصلی خودرا حفظ کند. اگر نرم‌افزار بیش از حد قوی باشد و در همان جایگاه باقی بماند، سخت‌افزار تغییر خواهد کرد. اما اگر بلافاصله پس از آموزش و مراقبه، دارشان و فضل

اشاره دارد

نیز افزوده گردد، سخت‌افزار نیز تغییر خواهد کرد و تغییرات را حفظ خواهد کرد. و خود را برای ادامه‌ی همین تجربه آماده خواهد کرد.

تحقیق جالبی توسط مؤسسه‌ی هارت‌مس- HeartMath در ایالات متحده انجام شده است: در این آزمایش، ویژگی فوتون‌های نور در یک محفظه‌ی پراکندگی نور مورد بررسی قرار گرفت. نمودار مانند یک طرح معمولی بود که نمایانگر حرکت تصادفی فوتون‌ها بود.

سپس، نمونه‌ای از DNA در آن محفظه قرار دادند. بعد از آن نمودار تغییر یافت و تعامل بین DNA و فوتون‌های نور را نشان می‌داد.

در مرحله‌ی بعد، DNA از محفظه برداشته شد. هنگامی که DNA برداشته شد، شما پیش‌بینی خواهید کرد نمودار به همان حالت معمولی اولیه باز خواهد گشت. اما با کمال تعجب، نمودار کاملاً متفاوت از قبل است.

علی‌رغم حذف DNA، عملکرد فوتون‌ها متفاوت شد. نه تنها بلافاصله پس از حذف آن بلکه برای چند روز دیگر، اثر آن باقی ماند.

یکی از مشاهدات جالب این است که با آگاهی کم نمی‌توان تأثیر DNA را دریافت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که وجود یک شیء یا یک شخص خاص همیشه اثر خاص خود را دارد. همچنین می‌توان نتیجه گرفت که در طبیعت هرچیزی با قدرت و هوشیاری بیشتر بر هرچیز ضعیف‌تر با هوشیاری کمتر تأثیر می‌گذارد¹.

سپس می‌توانید تصورکنید که چگونه یک انرژی فوق‌العاده ناخودآگاه، موجود روشنگر، می‌تواند بر آگاهی همه افراد اطرف خود تأثیر بگذارد.

قرارگرفتن در حضور یک موجود روشنگر باعث می‌شود که سخت‌افزار برای نگهداریش تلاش کند و نرم‌افزار کل فرایند را برایش تغییر دهد.

خواهید فهمید که حتی فیزیولوژی شما با حضور روشنگر تغییر می‌کند. در هنگام لمس استاد، نرم‌افزار روشنگری در فیزیولوژی شما شروع به بارگزاری می‌کند و بدن و حافظه‌ی زیستی شما می‌آموزد که می‌تواند از آن‌چه که اکنون هست بهتر باشد.

Vasudeva Kutumbaha

با عشق استاد عشق به شاگردان هم ایجاد می‌شود. دیگر من وجود ندارد بلکه تبدیل به ما می‌شود. پیوندی در میان شاگردان شکل می‌گیرد که حتی از بیولوژی خانوادگی قوی‌تر است. هیچ شرطی در این روابط مطرح نیست جز نیاز به عشق همه جانبه به استاد. عشق محیطی به‌طور غیرارادی شکوفا می‌شود. «واسودا کوتومباها» که همان دیدگاه کریشنا مبنی بر این‌که تمام دنیا خانواده‌ی ما هستند، حقیقت می‌یابد».

شما به‌صورت جمعی در انرژی رشد می‌کنید، اما رابطه با استاد برای هر فردی منحصراً شکل خواهد گرفت. ممکن است امور با عقل و یا احساس شروع شود و به‌سرعت به امور هستی صعود پیدا کند. هنگامی که یک موجود با دیگری همانند شاگرد با استاد ادغام می‌شود آزادی به‌عنوان سعادت ابدی نتیجه‌ی آن خواهد شد.

زندگی روشنگرانه همان زندگی با استاد است. به‌همین راحتی!

آیا استاد شاگرد را بر می‌گزیند یا این شاگرد است که استاد را انتخاب می‌کند؟

بازگشت به فهرست

نکته اول این است که درواقع این شاگرد است که استاد را انتخاب می‌کند. زیرا استاد هرگز شاگردی را نمی گزیند. استاد همانند رود مقدس گانگا است که همیشه جریان دارد. اگر می‌خواهید وارد رودخانه شوید، خود را غوطه‌ور کنید، بنوشید و به بازی بپردازید. هر کاری که می‌خواهید انجام دهید. آن‌گاه با استاد که انرژی و سعادت بی پروا است خواهید بود. بنابراین می‌توان گفت که این رابطه توسط شاگرد برقرار می‌شود. شاگرد از آزادی غایی، که به‌عنوان آزادی در برقراری رابطه با استاد است برخوردار است. بعد از برقراری این رابطه همه چیز از میان می‌رود و او روشنگر خواهد شد. آخرین کار، و تمام آن چیزی که باید داشته باشید گزینش استاد است. لحظه‌ی انتخاب استاد شما خود را از دست داده و خود مبدل به استاد می‌شوید.

اعتماد بین شاگرد و استاد چگونه شکل خواهد گرفت؟ آیا شاگرد نیاز به توجیه و اثبات استاد دارد؟ یا استاد انتظار تسلیم بی قید و شرط دارد؟ اول این‌که، نه شاگرد می‌تواند تسلیم بی قید و شرط باشد، نه می‌تواند جلوی اثبات را بگیرد. شاگرد به این دلیل که خود ثابت کند اصالت دارد، خواهان اثبات محکم استاد است. دوم این‌که، او تمام صلاحیت‌ها را به‌عنوان شاگرد واقعی نخواهد داشت و این خصیصه‌ی شاگرد بودن است. او خود شاگرد کاملی نیست اما انتظار دارد استادش کامل باشد. این ویژگی شاگرد بودن است که نباید نگران آن بود. اما ویژگی استاد این است که هیچ‌گاه خواستار تسلیم بی قید و شرط نیست و دائماً به شما ثابت می‌کند که صلاحیت استاد واقعی را دارد. حتی اگر شما درخواست اثبات کردید و یا آمادگی تسلیم بی قید و شرط را نداشته باشید اهمیتی ندارد. خود به‌دنبال اثبات بروید به آن خواهید رسید. با رسیدن به آن تسلیم بی قید و شرط به‌سادگی در درونتان اتفاق می‌افتد.

آیا کسی می‌تواند استاد شود یا از قبل برگزیده شده است؟ هیچ‌کس نیازی ندارد که شما را انتخاب کند. این خود شما هستید که باید خودتان را انتخاب کنید. خوشبختانه استادان به روش دموکراسی انتخاب نشده اند! چراکه هیچ یک نیازی به آراء دیگران ندارند. تنها کاری که باید انجام گیرد این است که به خودتان رأی دهید. فقط آگاهانه تصمیم‌گیری کنید. باید به خود بگویید که از امروز قصد دارم با واقعیت و حقیقت هستی زندگی کنم. این همان تصمیم آگاهانه است و شما را استاد خواهد کرد. همیشه این را به همگان می‌گویم که من در یک روز مشخص روشنگر شده‌ام اما این بدان معنا نیست که در سیستم و وجود من اتفاق خاص رخ داده است بلکه اولین چیزی که در من ایجاد شد تصمیم کاملاً آگاهانه‌ی من بود. وقتی تصمیم گرفتم که روشنگر شوم به‌عنوان اثر جانبی در وجود و ذهنم اتفاقی رخ داد. خیلی از مردم گمان می‌کنند که با تجربه‌ی چیزی باید تصمیم‌گیری کنند. اما باید بدانند که ابتدا تصمیم‌گیری کنند سپس تجربه حاصل می‌شود.

سوامیجی من دوست دارم از هدف زندگیم، جهانم و تمام عالم و خدایم بدانم. اگر هدف زندگی خود را بدانید، می‌توانید سه چیز دیگر را به‌طور غیر ارادی درک کنید. هدف زندگی‌تان همان هدف جهان است. هدف جهان، هدف خدا است. پس هدف زندگی شما همان هدف خدا است. واضح است که باید هدف زندگی را دریابید تا به هدف خداوند برسید. اما متأسفانه من نمی‌توانم هدف زندگی شما را تعریف کنم. نکته‌ی دیگری که باید بدان توجه کنید افکار شما است. هر آن‌چه که شما بدان فکر می‌کنید هدف زندگی‌تان می‌شود. آن‌گاه می‌توانید جهان اطراف خود را در راستای هدف خود

بازگشت به فهرست جذب کنید و دنیای دیگری را در اطراف خود ایجاد نمایید. شما به چنین خدایی تعلق خواهید یافت. پس هدف زندگی شما همان هدف جهان و خدای شما است.

اگر هدف شما تنها پول باشد، دنیای پیرامون شما تنها دنیای حقوقی می‌شود و تمام جهان را به‌عنوان یک شرکت تجاری می‌بینید.

پس هدف زندگی شما تصمیم‌گیرنده در هدف دنیای شما، جهان اطرافتان، و خدای شما است.

اگر احساس کردید که هدف زندگیتان پول نیست بلکه روشنگری است، ناگهان خواهید دید تمام دنیای پیرامون شما و یا خدایی که به آن اعتقاد دارید همه و همه‌ی شما را به سمت روشنگری پیش خواهند برد.

اگر احساس کردید که هم روشنگری و هم پول هدف زندگیتان است، دنیای اطرافتان به‌همین سمت و سوق پیش می‌رود. بنابراین می‌توان گفت هدف زندگی‌تان هسته‌ی اصلی در تصمیم‌گیری‌های شما است که متأسفانه یا خوشبختانه قابل آموزش نیست بلکه خود باید آن‌را دریابید و درک کنید.

آیا این جمله که «وقتی دانش‌آموز آماده است، استاد ظاهر می‌شود»، درست است؟

بله همانگونه است. هنگامی که دانش‌آموز آماده شود، استاد ظاهر می‌شود. گاهی حتی با وجود آماده نبودن دانش‌آموز استاد از روی مهربانی ظاهر می‌شود. او این فرصت را به شما می‌دهد که اگر آماده هم نباشید بتوانید پرش کوانتومی داشته باشید. بنابراین من این فرصت را برای شما امکان‌پذیر می‌کنم.

اما گاهی همراهان دست شما را نیش می‌زنند! چکار باید کرد؟ من این اجازه را به شما خواهم داد چرا که این ماهیت شما است. اما من باز هم کمک خود را به شما دریغ نخواهم کرد. هنگامی که شما مرا نیش می‌زنید، به این فکر می‌کنید که دیگر هیچ دستی به کمکتان نخواهد آمد. اما من با دست دیگرم بازهم به شما کمک می‌کنم.

سوامی ویوکاناندا استاد خود، راماکریشنا پارام‌اهم‌سا را آزمود. آیا من هم می‌توانم شما را بیازمایم؟

یکبار هنگامی‌که از من دعوت شد که به یک گردهمایی دانشگاهی برم، دانشجویی از من سؤال کرد: «آیا خدا را دیده‌اید». از او پرسیدم: «آیا کتاب‌های ویوکاناندا را خوانده‌اید». او گفت: «بله. همین سؤال را ویوکاناندا از راماکریشنا پرسید. در همین راستا من هم از شما پرسیدم که آیا خدا را دیده‌اید؟».

من تنها پاسخ دادم: «ببینید زمانی‌که راماکریشنا در پاسخ به ویوکاناندا گفت که بله من خدا را دیده‌ام، ویوکاناندا همه‌چیز را رها کرد و دنبال راماکریشنا رفت. حالا من به شما می‌گویم، نه‌تنها من خدا را دیده‌ام، بلکه به شما هم نشان خواهم داد». آن شخص در میان جمعیت ناپدید شد.

بنابراین باید بدانید قبل از هرگونه سؤالی از استاد همانند ویوکاناندا، مطمئن شوید که شما شبیه به ویوکاناندا هستید یا خیر. سپس مرا بیازمایید.

نکته‌ی مهم این است که اعتماد به استاد در سطح بسیار عمیق‌تری رخ می‌دهد که در آن تردیدی نیست و نیازی به آزمودن ندارد. تردیدها خوب است اما بگذارید برطرف شوند. مانند تردید دانشمندان نه مانند تردید یک ملحد. چراکه ملحد قبل از هرکاری صراحتاً بیان کرده است که خدایی وجود ندارد. بنابراین آزمودن وی هیچ فایده‌ای نخواهد داشت. اما دانشمند کسی است که هنوز به نتیجه‌ای نرسیده و با اندیشه‌ی باز به دنبال آزمایشات دیگر است. مانند دانشمند باشید نه یک ملحد.

چگونه می‌توانم شاگرد شما شوم؟

درواقع اگر شما آزادی عمل داشته باشید می‌توانید وارد دایره‌ی من شوید. آزادی ارتباط مستقیمی با من دارد که باعث می‌شود انرژی فوق‌العاده‌ای در درونتان ایجاد شود. منظورم از آزادی آرامش بی قید و شرط و متعلق نبودن به شخص یا فکر و یا چیز دیگر است.

هر فردی که به‌خاطر احساس درد و بهبود آن نزد من بیاید و تنها از مشکلات خودش شکایت کند جان‌سپار و زاهد است. و کسی که درد من را احساس کند و مسئولیت آن‌را به‌عنوان مأموریت به‌عهده بگیرد، یک شاگرد است. آن شخص درک خواهد کرد که چگونه یک روشنگر می‌تواند درد داشته باشد و هرآن‌چه قبل از آن به‌عنوان درد می‌شناخت فراموش خواهد کرد. این همان سعادت ابدی است و پس از آن محرم اسرار می‌شوید. بنابراین اکنون دریافته‌اید که چگونه یک شاگرد شوید. مسئولیت مرا که مسئولیت هستی است حس کنید و سپس شاگرد خواهید شد.

هنگامی‌که استاد خود را در یابید، این سؤال که آیا این استاد من است یا خیر؟ از میان می‌رود. مردم از من می‌پرسند که آیا باید شما را به‌عنوان استاد خود بپذیرم یا خیر؟ به‌آن‌ها پاسخ می‌دهم که هرگز این سؤال را تکرار نکنید چراکه خودتان باید انتخاب کنید نه آن‌ که من به شما بگویم. اگر من استاد شما باشم، چیزی فراتر از منطق در وجودتان حس خواهد شد و هرگز نمی‌توانید مرا فراموش کنید. اگر توانستید مرا فراموش کنید بدانید که من استاد شما نیستم. با آرامش به جست‌وجوی خود ادامه دهید و بدانید روزی استاد خود را پیدا خواهید کرد. اگر نتوانستید من را فراموش کنید، آن‌گاه من استادتان هستم. تا زمانی‌که شب و روز در ذهن شما نباشم، هرگز مرا به‌عنوان یک استاد نپذیرید. اگر من استاد شما باشم حتی در رؤیایتان و در افکارتان وجود خواهم داشت. مردم می‌پرسند که آیا باید مرا در خاطر بسپارند؟ آیا باید همیشه به من فکر کنند؟ پاسخ منفی است چرا که فراموش کردن من مشکل است نه به‌خاطر آوردن من. آن‌گاه که توانستید مرا فراموش کنید، به راه خود ادامه دهید. اگر در گوشه‌ای از ذهنتان تردید وجود داشته باشد این اثباتی محکم برای شما است که هنوز استاد خود را نیافته‌اید. آرام باشید، با خود نجنگید، خود را شکنجه نکنید و با وداعی زیبا به راه خود ادامه دهید. من هم با عشق و احترام و با بهترین آرزوها برای رسیدن به استاد شما را بدرقه خواهم کرد. سپس به جست‌وجوی خود ادامه دهید او را پیدا خواهید کرد. شاگردان بسیاری بوده‌اند که من آن‌ها را نزد استادان دیگر فرستاده‌ام و آن‌ها را راهنمایی کرده‌ام. همانند مغازه نیست که نتوانید به مغازه‌ای دیگر بروید، چراکه تجارتی درکار نیست بلکه باید به جست‌وجوی خود ادامه دهید. حتی بارها به شاگردانم تأکید می‌کنم که با وجود من دست از یادگیری از استادان دیگران بر ندارید. باید از همه‌ی باغ‌ها گلی برچینید تا بتوانید دسته گلی زیبا برای خودتان درست کنید. از این گذشته، باید زندگی خود را غنی سازید. به‌طور خلاصه نتیجه می‌گیریم اولاً اگر من استاد شما باشم تردیدی نخواهید داشت. اگر احساس تردید در شما رخ داد به راهتان ادامه دهید. ثانیاً اگر تردیدی در شما اتفاق نیفتد با وجود این‌که من به‌عنوان استاد شما هستم باز هم از استادان و منابع دیگر باید استفاده کنید و به یادگیری ادامه دهید.

این منش و عظمت استادی توانمند است. او هرگز شما را به خود وابسته نمی‌کند و یا ذهنتان را شست‌وشو نمی‌دهد. بلکه با گذاشتن تمام امکانات در اختیارتان به شما این اجازه را می‌دهد که حتی با گذشت ده سال او را ترک کرده و یا رها کنید. یک معلم معمولی سعی در ساختن، آموزش و یا تغییر

بازگشت به فهرست چیزی در شما دارد که نمی‌توانید آن‌را کنار بگذارید. اما استاد تمام امکانات را در اختیارتان گذاشته و این خودتان هستید که برمی‌گزینید بمانید یا بروید. چرا که این رابطه در محور عشق، آزادی، و مهربانی بنا شده است. زمانی این حقیقت را در می‌یابید که عاشق باشید. فقط وقتی وارد دایره ی من شوید و مرا برای هدایت خود برگزینید، من اجازه‌ی دخالت به خود می‌دهم و در غیر این‌صورت فاصله‌ام را با شما حفظ خواهم کرد. ببینید هنگامی‌که مردم برای راهنمایی به سراغ من می‌آیند، می‌خواهند از معضل و مشکلات خود فرار کنند. آن‌ها می‌دانند که یک امنیت قدرتمند و قوه‌ی عقلانی فراتر آن‌ها را راهنمایی خواهد کرد. اما گاهی ضمیر ناخودآگاه آن‌ها نمی‌خواهد راهنمایی شود یا با راهنمایی من احساس می‌کند که آزادی‌اش را از دست می‌دهد. در این مواقع من به‌آن‌ها می‌گویم به‌آرامی و با صبر هرچه نیاز به تحول داشته باشد متحول خواهد شد. چنین افرادی، هنگام ترک من به آن‌ها اختیار داده می‌شود که بتوانند برای همیشه مرا ترک یا به سمتم بازگردند. اما هرگز نباید از راهنمایی‌های درخواست شده از من سوء استفاده کنند. و هرگز نباید حوادث و حقایق زمانی‌که در عشق عمیق با ذهن خود قرار داشته‌اند و اکنون وجود ندارد قضاوت کنند.