راه های زندگی سعادتمندانه🔗

Path to Blissful Living

• چرا مراقبه • نی تی آ دایان- مراقبه سعادت زندگی • یوگای نی تی آ - برای ذهن، بدن و ماوراء • هشت گام برای داشتن زندگی روزانه سعادتمند

روشنگری زندگی یعنی بالطبیعه در حالت مراقبه بودن

حوالی یک غروب، مردی به سختی در جستجوی چیزی در حیاط خانه‌ی خود بود. همسرش از او پرسید که جریان چیست؟ وی در پاسخ گفت که یک سکه طلا گم کرده است. همسر وی نیز در این جستجو شرکت کرد. به زودی دیگران جمع شدند و عملاً تمام محله در جستجوی سکه‌ی گمشده بودند. ناگهان یکی از همسایگان از آن مرد پرسید: "دقیقاً کجا سکه را رها کردی؟ چطور ما هنوز آن‌را پیدا نکرده‌ایم؟". مرد پاسخ داد: "اُه، من سکه را در داخل خانه گم کردم". همه‌ی افرادی که در پی سکه بودند، عصبانی شدند و از او پرسیدند: "پس چرا ما در اینجا دنبال آن هستیم؟". مرد پاسخ داد: "مشکل این است که من هیچ روشنایی در داخل خانه ندارم. پس جستجو کردن را با چراغ خیابان در اینجا آغاز کردم".

این دقیقاً همان کاری است که ما در زندگی خودمان انجام می‌دهیم. همه‌ی ما در جستجوی پاسخ در مکان‌های اشتباه، متخصص هستیم. ما سعادت را در هر جایی جستجو می‌کنیم، در پول، قدرت، روابط، ایدئولوژی‌ها، اما در آن جهت بدیهی حرکت نمی‌کنیم - حرکت به‌سوی درون.

همه‌ی ما در زندگی، لحظات شاد وصف‌ناپذیری را تجربه کرده‌ایم. اما همه‌ی آن‌ها به یک دلیل بوده است. این احساس، خوب است، اما دو ویژگی اختلال‌آمیز دارد: دوام نمی‌یابد و نتیجه‌ی پاره‌ای از دلایل است. شما شاد هستید زیرا ارتقاء گرفته‌اید. شما شاد هستید، زیرا از چنگال بیماری رها شده‌اید. شاد هستید، زیرا یک ماشین جدید خریده‌اید. به‌نظر نمی‌رسد این وضعیت (خوشبختی) برای

هر یک از ما در در چهار فصل بعد، جستجوی سعادت همانند تکنیک‌های مراقبه هستیم، اما از طرق که در بخش بعدی و در ادامه خواهند آمد، مختلف راه‌هایی را به‌منظور تجربه‌ی حقایقی که تاکنون مورد بحث قرار گرفته، به شما نشان می‌دهم. اکنون، شما به‌این درک عقلانی رسیده‌اید که: چه باید انجام شود و چرا؟ اکنون به بخش چگونگی رسیدیم. تمام درک و فهم ما اگر به تجربه تبدیل نشوند، به‌صورت یک نظریه باقی می‌مانند.

هدف نهایی شما در زندگی چیست؟ کسب درآمد بیشتر؟ جوانی، سالم و زیبا ماندن دائمی؟ داشتن روابط بهتر و طولانی‌تر؟ بهبود شخصیت خود؟ لیست بی‌پایان است. برای هر فرد، یک هدف خاص یا مجموعه‌ای از اهداف وجود خواهد داشت. اما هر هدف واحد، بدون استثناء، به یک نکته اشاره می‌کند: آرزوی بودن در آناندا یا سعادت. آیا کسی می‌تواند بگوید: "من علاقه‌ای به شاد بودن، شکوفا شدن یا سعادتمندی ندارم؟". خیر! هر یک از ما در جستجوی سعادت هستیم، اما از طرق مختلف. این راه‌ها، هرچند روشنفکرانه، هرچند پیچیده، ممکن است سرآغازی برای تجلی ما باشند، همه‌ی ما فقط به‌دنبال سعادت هستیم. فقط راه‌هایی که انتخاب می‌کنیم، متفاوت‌اند. اما نود و نه درصد از ما حتی نمی‌دانیم که سعادت، هدف واقعی ما است! از آن‌جا که غافل هستیم، در دنیای بیرونی به‌دنبال آن می‌گردیم. ما در همه‌ی جای جهان خارج، به‌دنبال چیزهایی هستیم که در درون ما است و فقط در انتظار کشف شدن هستند.

ارتباط از طریق عنصر آتش انجام تشریفات مذهبی هُماس است. ارتباط از طریق هوا، توسط مناجات‌های الهی انجام می‌شود. ارتباط از طریق عنصر فضا، مراقبه است. از طریق این پنج روش، می‌توانیم با عالم کبیر یا کیهانی ارتباط برقرار کنیم.

از بین این پنج عنصر، فضا تنها عنصری است که می‌تواند آگاهی را منعکس کند. چهار عنصر ناخالص، زمین، آب، آتش و هوا، نمی‌توانند با آگاهی/هوشیاری ارتباط برقرار کرده یا آن‌را انعکاس دهند. فقط فضا می‌تواند آگاهی را بازتاب دهد. و راه ارتباط با انرژی فضا، مراقبه است.

هر تکنیکی یا هر روشی که آگاهی/هوشیاری شما را بالا ببرد مراقبه است.

مراقبه حتی می‌تواند یک تکنیک ساده تنفس باشد. می‌تواند تکرار ساده‌ی یک کلمه یا نشستنی ساده باشد. در سنت ذن، فقط نشستن، مراقبه محسوب می‌شود. ممکن است فکر کنید این ساده‌ترین کاری است که می‌توان انجام داد. اما در حقیقت، نشستن دشوارترین مراقبه است. هر چیزی که سبب افزایش آگاهی شما شود، می‌تواند مراقبه به‌حساب آید.

مراقبه، سعادتمندی در حال حاضر است. هنگامی که در زمان کنونی، در آرامش کامل هستید، شما در حال مراقبه می‌باشید.

آن لحظه از زندگی خود را به یاد بیاورید که زیبایی فوق‌العاده‌ای را تجربه کرده‌اید: خورشید به‌طور ناگهانی از پشت کوه بالا می‌آید، یا نخستین زمانی که به یک موسیقی دوست داشتنی گوش می‌دادید و ناگهان کاملاً ساکت و خاموش شدید. درواقع، در حضور آن زیبایی، شما طلسم شدید، دیگر نمی‌توانستید بی‌اندیشید. شما فقط در آگاهی، خالی از تفکر، ساکت، و آرام هستید. پس کاملاً در آن زیبایی غرق شده بودید. آن لحظه مراقبه بود!

همیشه باقی بماند. به‌طور موقت آن‌جا است و وقتی تغییر کند یا از بین برود، بار دیگر احساس درد خواهید کرد. فقط آن خوشبختی که بی‌هیچ دلیلی تجربه می‌کنید، و به هر دلیلی از بین نمی‌رود، خوشبختی واقعی و دائمی است. این همان چیزی است که سعادت نامیده می‌شود. چنین خوشبختی به چیزی غیر از شما و درون شما بستگی ندارد.

کلمه‌ی "آناندا" به‌معنای "چیزی که نمی‌توان کاهش داد، که نمی‌تواند از بین برود" است. آناندا به‌معنای "خوشبختی" ترجمه نمی‌شود. به‌معنای چیزی است که نمی‌تواند کم یا گم شود. سعادت چیزی است که به هر دلیلی تقلیل نمی‌یابد.

ارتباط با فضا - تنها عنصری که می‌تواند آگاهی را منعکس کند

مراقبه با طبیعت مطابقت دارد، با هستی. حالت طبیعی شما است، حالت واقعی سعادتمندی شما است. این با نهایت آگاهی مرتبط است.

می‌بینید، جهان یا عالم کبیر از پنج عنصر تشکیل شده است -زمین(خاک)، آب، آتش، هوا و فضا. به‌همین منوال، بدن، عالم صغیر، نیز از همان پنج عنصر تشکیل شده است. ما می‌توانیم از طریق هر یک از این پنج عنصر با عالم کبیر، کل، الوهیت، ارتباط داشته باشیم. عالم صغیر از طریق ارتباط با این پنج عنصر، می‌تواند عالم کبیر یا کیهان را تجربه کند.

ارتباط با عالم کبیر از طریق عنصر زمین، عبادت از طریق بت‌ها یا خدایان است. خدایان از عنصر زمین ساخته می‌شوند، مانند خشت، برنج، مس و غیره. بنابراین، عبادت از طریق آن‌ها، عبادت از طریق عنصر زمین است. ارتباط از طریق عنصر آب، عبادت از طریق ابهیشیکا، حمام‌های مقدس برای خدایان، یا استحمام در رودخانه‌های مقدس است.

بازگشت به فهرست بعد از چند لحظه، تکلم درونی شما دوباره آغاز به کار کرد. ذهن شما گفت: "چه طلوع آفتاب زیبایی!"، لحظه‌ای که این کلمات ظاهر شدند، شما خارج از حالت مراقبه بودید! شما یا می‌توانید فکر کنید یا مراقبه کنید. شما هرگز نمی‌توانید هر دو را با هم انجام دهید.

مراقبه فقط بودن است. مراقبه، تجربه‌ی زمان حال بدون ذره‌ای مقاومت است.

اولین نکته این است که صادق و بی‌ریا باشید. ذهن خود را باز نگه دارید. در مقابل تجربه گشوده باشید و مشتاق.

یک اصطلاح زیبا در سنت ذن برای توصیف نگرش وجود دارد - ذهن مبتدی.

این به‌معنای نگاه کردن به تک‌تک چیزهای زندگی به‌عنوان پدیده‌ای نو و جدید است، بنابراین هرچیزی در زندگی می‌تواند شما را هیجان زده کند.

نکته‌ی دوم این است که خوشبین باشید. سعادت، یک هدف کاملاً قابل تحقق برای شما است، حتی اگر کاملاً با مراقبه نا آشنا باشید.

مردی به استاد روشنگر بزرگ، رامانا ماهاریشی، نزدیک شد و از او پرسید: "بهاگاوان، آیا من برای زندگی معنوی واجد شرایط هستم؟"، رامانا سؤال او را با سؤال پاسخ داد: "آیا زنده هستی؟"، او گفت: "بله، البته!". رامانا پاسخ داد: "این کافی است. شما در حال حاضر صلاحیت لازم برای معنویت را داری!".

هدف اصلی زندگی بشر، روشنگری است. احتمال روشنگری در کندالینی شاکتی نهفته است. انرژی بالقوه و خارق‌العاده ای که در بدن هر انسان پنهان است. اگر بیدار شود، شما را به سمت یک آگاهی متفاوت، یعنی وجهه متفاوتی از هستی، سوق می‌دهد.

امکان تبدیل شدن به یک موجود آگاه و متفاوت فقط در انسان وجود دارد. حیوانات این پتانسیل را ندارند که روشنگر شده یا به موجودات متفاوت و آگاه تبدیل شوند.

نکته‌ی سوم این است که سرزنده باشید! مراقبه یک ماجراجویی بزرگ است. جدیت به خرج دادن در مورد مراقبه به مثابه غافل شدن از نکته اصلی است. مراقبه را جشن بگیرید. به‌سادگی از آن لذت ببرید!

نکته‌ی چهارم این است که صبر داشته باشید. لحظه‌ای که شروع به مراقبه می‌کنید، در مورد نتیجه نگران نباشید.

روزی سه میمون انبه‌ای رسیده و آب‌دار پیدا کردند. مانند همه‌ی میمون‌ها، مدتی برای انبه جنگیدند. سپس به یک فهم رسیدند. به‌جای این‌که فوراً انبه را بخورند، تصمیم گرفتند آن‌را بکارند. آن‌ها می‌دانستند که وقتی دانه‌ی انبه جوانه بزند و به یک درخت بزرگ تبدیل شود، برای هر سه، بیش از حد کافی انبه وجود خواهد داشت. هر یک از آن‌ها تصمیم گرفتند بخشی از وظایف مراقبت از گیاه انبه را به‌عهده بگیرند. میمون اول گفت: "من هر روز گیاه را آب خواهم داد!". میمون دوم گفت: "من خاک را سالم و غنی نگه خواهم داشت، کود اضافه کرده و اطمینان می‌دهم که گیاه خوب رشد می‌کند". میمون سوم گفت: "من از گیاه در برابر هوای نامطبوع و حیوانات دیگر محافظت می‌کنم".

یک، دو، و سه ماه گذشت. هیچ نشانی از رشد گیاه از دل خاک وجود نداشت. سه میمون خواستار تشکیل جلسه‌ی فوری برای بحث در مورد این موضوع شدند. میمون اول اظهار داشت: "همان‌طور که وعده داده بودم، هر روز بذر را آبیاری کردم." میمون دوم با فریاد

گفت: "همان‌طور که وعده داده شده، من به گیاه، کود اضافه داده و خاک را غنی کرده‌ام". میمون سوم گفت: "همان‌طور که قول داده شده بود، من نه تنها با دقت از بذر محافظت کرده‌ام، بلکه هر روز بذر را بیرون می‌کشیدم تا بررسی کنم که جوانه زده است یا نه!".

اگر برای نتایج فوری حریص هستید، در واقع مانع از جا افتادن روند انجام کار در سیستم خود می‌شوید. شما خودتان کل روند را مسدود می‌کنید. نکته‌ی پنجم این است که از تنهایی لذت ببرید. به خودتان فرصت دهید تا محیط درونی خود را تجربه کنید. وقتی مراقبه به بخشی از شما تبدیل شود، سعادت به‌طور طبیعی شکوفا می‌گردد.

به من اجازه دهید نموداری ساده به شما نشان دهم تا بتوانید درک کنید که مراقبه چه کاری می‌تواند انجام دهد و چرا باید مراقبه انجام شود.

ما در زندگی روزمره‌ی خود دو حالت ذهنی را تجربه می‌کنیم، یکی با استفاده از تفکر و دیگری بدون آن. می‌دانیم که وقتی بیدار هستیم، تفکر می‌کنیم. در خواب عمیق، آیا افکاری داریم؟ خیر. بنابراین دو حالت برای ذهن وجود دارد: با فکر و بدون فکر.

وجود ما نیز دو حالت را تجربه می‌کند. در یک حالت، ما هویت کاملی از "من" داریم. وقتی که بیدار هستیم، کاملاً با آگاهی با "من" ارتباط برقرار می‌کنیم، ما خودمان هویت داریم -من یک پزشک هستم، من یک هنرمند هستم و غیره.

هنگامی‌که بیدار هستیم، آگاهی "من"، مانند یک جریان فرعی و پنهان، همیشه زنده خواهد بود. ولی در خواب عمیق، ما آگاهی "من" را تجربه نخواهیم کرد، درست است؟ وقتی در خواب عمیق هستیم، آگاهی "من" را نداریم.

بنابراین ما دو حالت را در ذهن تجربه می‌کنیم، یکی با فکر و دیگری بدون فکر. در عین حال، ما در وجودمان، دو حالت را تجربه می‌کنیم، یکی با هویت "من" و دیگری بدون هویت "من".

حال بگذارید بدانیم چگونه این دو حالت ذهن و دو حالت وجود با یکدیگر مرتبط هستند و حالات مختلفی در آگاهی ما ایجاد می‌کنند.

حالت اول حالت بیداری، "جاگرات" است، وقتی که ما با هوشیاری "من" و همچنین با فکر هستیم. وقتی در حالت بیداری قرار داریم، از هویت خود بسیار آگاه هستیم و دارای فکر هستیم. در این حالت، فرکانس "من" از فرکانس افکارمان بیشتر است. به‌همین دلیل است که ما با کمک هویت قوی "من" قادر به کنترل افکار خود در این حالت هستیم. اگر بخواهیم می‌توانیم یک فکر ایجاد کنیم، آن‌را کنترل کنیم یا حذف نماییم. این امر در حالت بیداری امکان‌پذیر است.

حالت بعدی وضعیت خواب است، سواپنا. در حالت خواب، ما افکار زیادی داریم، اما آگاهی "من" وجود ندارد. ما در خواب های خود از هویت خود آگاه نیستیم، اما افکار وجود دارند. به‌همین دلیل است که احتمالاً در خواب می‌بینید که در مدرسه مشغول تحصیل هستید درحالی که در کنار فرزندتان نشسته‌اید! این نشان می‌دهد که هیچ هویت واضح و منطقی از شما در حالت خواب وجود ندارد. در حالت خواب، فرکانس هوشیاری“من” از فرکانس

در حالت بیداری، فرکانس "من" از فرکانس افکار بیشتر است، به‌همین دلیل می‌توانیم افکار خود را کنترل کنیم. در حالت خواب، فرکانس "من" از فرکانس افکار پایین‌تر است، به‌همین دلیل ما قادر به کنترل افکار خود در خواب نیستیم.

در حالت سوم، حالت خواب عمیق، هیچ آگاهی و تفکری وجود ندارد. این حالت سوشوپتی نامیده می‌شود. ما در این حالت نه فکر و نه هویتی داریم. این سه حالت است که ما دائماً در زندگی خود تجربه می‌کنیم -حالت بیداری، خواب و خواب عمیق.

اما حالت چهارمی وجود دارد که ما آن‌را تجربه نکرده‌ایم و به آن توریا گفته می‌شود. در این‌حالت، آگاهی "من" وجود دارد اما بدون فکر. به آن آگاهی عاری از فکر گفته می‌شود. تعداد کمی از افراد این مسئله را در زندگی خود تجربه می‌کنند.

برخی از افراد این حالت را برای چند ثانیه تجربه می‌کنند و سپس به حالت بیداری خود باز می‌گردند. اگر دچار شوک ناگهانی شدید و یا اگر در طبیعت به‌صورت کاملاً آرام و در سکوت عمیق نشسته اید، ممکن است برای چند لحظه این هوشیاری بدون فکر را تجربه کنید. هویت زنده است، آگاهی "من" زنده است، اما هیچ فکری وجود ندارد. این چهارمین حالت، توریا است.

تمام بیماری‌های جسمی و روحی ما ریشه در حالت خواب دارد. حالت خواب شروع به نفوذ در دو حالت دیگر کرده و به هم پوشانی حالات خواب عمیق و بیداری می‌پردازد.

اگر حالت خواب ما به حالت بیداری رخنه کند، به‌آن رؤیاپردازی گفته می‌شود. ما کارهای بی‌شمار و بی‌پایانی را که می‌خواهیم انجام دهیم تخیل یا تصور می‌کنیم. اگر رؤیای (dream state) ما در خواب عمیق رخنه کند، به آن خواب آشفته گفته می‌شود. به‌طور مداوم در طول روز یا شب، حالت رؤیا، ما را آشفته می‌کند. هنگامی‌که حالت خواب عمیق توسط حالت رؤیا مختل می‌گردد، منجر به مشکلاتی مانند خستگی مزمن و بی‌خوابی می‌شود. هنگامی‌که وضعیت بیداری توسط وضعیت خواب بر هم زده می‌شود، با آگاهی بسیار کمتری نسبت به جهان اطرافمان، به رؤیا می‌پردازیم.

شاید تجربه کرده باشید بعضی اوقات وارد ماشین خود می‌شوید، سی مایل رانندگی می‌کنید و به دفتر خود می‌رسید. فقط وقتی‌که در پارکینگ توقف می‌کنید، کلیدها را برمی‌دارید و از ماشین خارج می‌شوید، به‌طرز ناگهانی متوجه می‌شوید که مسافت بسیار زیادی را رانندگی کرده‌اید! از زمان ورود به اتومبیل تا زمانی که به دفتر خود رسیدید، تصمیم‌های بسیاری گرفتید. فشار دادن کلاچ، فشار دادن ترمز، فشار دادن پدال گاز، گردش به چپ یا راست، یا توقف پشت چراغ راهنمایی و غیره. شما می‌توانستید تمام این تصمیمات را بگیرید، اما بدون هیچگونه آگاهی از تصمیم‌گیری در مورد آن‌ها. ناگهان متوجه شدید: "اوه! من به دفتر رسیده‌ام!". هنگامی‌که این اتفاق می‌افتد، واضح است، حالت رؤیا در حال تداخل با حالت بیداری است.

هرچه حالت خواب یا رؤیا بیشتر به حالت بیداری نفوذ کند، فرکانس هوشیاری ما کاهش می‌یابد. ما ممکن است در بدن انسانی خود زندگی کنیم، اما زندگی واقعی انسانی را نخواهیم داشت.

وقتی فرکانس آگاهی پایین می‌آید، درمورد تصمیماتی که می‌گیریم کاملاً هوشیار نخواهیم بود. درمورد کلماتی که فکر می‌کنیم آگاه نخواهیم بود. ما از آن‌چه در درون ما اتفاق می‌افتد آگاه نخواهیم شد. این‌طور خواهد بود که در یک خانه زندگی می‌کنیم، اما همه‌ی آن‌چه را که در آن خانه اتفاق می‌افتد

بازگشت به فهرست براهماجنانا، نیروانا، ساتُری. همه‌ی آن‌ها همان وضعیت آگاهی را نشان می‌دهند. وقتی این حالت شروع به نفوذ و تداخل در حالات بیداری و خواب عمیق می‌کند، شاهد سلامتی در بدن، ذهن و وجودمان خواهیم بود. ما سعادتی بدون دلیل را تجربه خواهیم کرد. آن‌گاه حالت وجودی ما حالتی مراقبه‌وار می‌شود!

هدف مراقبه این است که حداقل یک‌بار این حالت چهارم را تجربه کنید. هنگامی که این حالت چهارم را تجربه کردیم، می‌توانیم تأثیر آن‌را بیش از پیش در حالت‌های بیداری و خواب عمیق خود شاهد باشیم. اگر حالت‌های بیداری و خواب عمیق ما کاملاً تحت‌تأثیر وضعیت چهارم باشد، این همان چیزی است که ما از آن به‌عنوان جیوان موکتی یا روشنگری زندگی یاد می‌کنیم.

هدف این است که حالت چهارم را به حالت بیداری و خواب عمیق‌مان وارد کنیم.

تکنیک‌های مراقبه استفاده نمی‌شوند که به شما در دستیابی به اهدافتان کمک نمایند. بلکه هستند تا به شما یادآوری کنند که هنوز سعادت ابدی را پیدا نکرده‌اید!

اگر به‌طور ناگهانی به شما بگویم: "به سوی سعادت سُر بخور!"، این امکان برای شما وجود دارد؟ خیر! شما حتی نمی‌دانید که سعادت وضعیت طبیعی شما است. اما وقتی می‌شنوید که استادان بسیاری بارها و بارها مراقبه را تجویز می‌کنند، مرتباً به یاد می‌آورید که هنوز در جستجوی آن هستید.

تکنیک‌های مراقبه، به‌منزله‌ی ناجی زندگی هستند که به شما در عبور از اقیانوس سعادت کمک می‌کنند. وقتی شروع به فراگیری شنا می‌کنید، مستقیماً خودتان به درون اقیانوس خواهید پرید؟ خیر! برای زنده ماندن، شما نیاز به یک نجات دهنده دارید. به‌همین

برای برانگیختن آگاهی نمی‌دانیم. در دو حالت بیداری و زندگی در حالت بیداری، که خواب عمیق، مراقبه دائماً توسط حالت رؤیا مختل لازم است می‌گردد، چیزی است که من آن‌را زندگی در جهنم می‌نامم. تمام اختلالات جسمی و روانی ما مستقیماً ناشی از حالت رؤیا است که به وضعیت خواب عمیق یا حالت بیدار رخنه می‌کند.

اگر هر دو حالت بیدار شدن و خواب عمیق، توسط حالت رؤیا، برهم زده شوند، اختلالات جسمی و روانی برای ما پیش خواهد آمد. اگر حالت بیداری دائماً و بیش از حد توسط حالت رؤیا، مختل گردد، همان چیزی پیش می‌آید که ما آن‌را افسردگی می‌نامیم، زیرا در این‌صورت ما شفافیت فکر کردن درباره‌ی افکار تازه را نخواهیم داشت. ما از این آزادی یا انرژی برخوردار نخواهیم شد که فراتر از الگوهای منفی تفکر خود حرکت کنیم. وقتی افسرده می‌شویم، احساس می‌کنیم همه‌ی درها بسته‌اند، تمام احتمالات منقضی شده‌اند.

شما می‌پرسید: "چرا باید مراقبه کنم؟". برای برانگیختن آگاهی در دو حالت بیداری و خواب عمیق، مراقبه لازم است. به‌جای این‌که حالت رؤیا به دو حالت بیداری و خواب عمیق نفوذ کند، توریا یا وضعیت سعادتمندی شروع به نفوذ در حالت‌های بیداری و خواب عمیق خواهد کرد!

هرچه بیشتر مراقبه کنیم، آگاهی ما بیشتر می‌شود و به سمت آگاهی وضعیت چهارم یا توریا نزدیک‌تر می‌شویم. خود توریا به‌معنای چهارم است.

شما نمی‌توانید نام دقیقی به‌این حالت بدهید. چون با نام‌های بسیاری شناخته شده است. برخی از آن‌ها عبارتند از: سمادهی، روشنگری، آتماجنانا،

بازگشت به فهرست منوال، برای ورود به اقیانوس سعادت، ابتدا، به روشی نیاز خواهید داشت که به شما کمک کند. مراقبه طبیعی‌ترین روش برای شما محسوب می‌شود. تکنیک‌های مراقبه چیزی جز ناجی زندگی نیستند. هنگامی‌که مراقبه به‌روش زندگی شما تبدیل شود، تمام تکنیک‌ها را به‌طور خودکار رها خواهید کرد، زیرا مراقبه به کیفیت زندگی شما تبدیل خواهد شد. بدون توجه به آن‌چه ممکن است در دنیای بیرونی انجام دهید، مراقبه یک اتفاق مداوم در درون شما خواهد بود.

مردم از من سؤال می‌کنند که چرا امروزه تکنیک‌های مراقبه زیادی وجود دارد. اول این‌که، بسیاری از تکنیک‌های مختلف وجود دارد زیرا افراد مختلفی وجود دارند. هر فرد از نظر ذهنی متفاوت است. تکنیکی که مناسب یک نفر باشد ممکن است برای دیگری مناسب نباشد.

بنابراین می‌توانید آزمایش کنید تا ببینید کدام تکنیک برای شما بهتر است. دوم این‌که، وقتی سعی می‌کنید یک مراقبه را پس از دیگری انجام دهید، تلاش بسیار زیاد برای انجام مراقبه‌های مختلف، در نهایت باعث می‌شود ذهن شما در آرامش، و در اقیانوس سعادت فرو رود!

فواید مراقبه

سلامت جسمی

مراقبه این قدرت را دارد که شما را از نظر جسمی، ذهنی، عاطفی و روحی تغییر دهد.

بگذارید توضیح دهم که منظورم از سلامتی در این چهار زمینه چیست. سلامت جسمی یعنی هضم هر آن‌چه می‌خورید و تبدیل شدن آن غذا به جزئی از بدن شما. سلامت روان یعنی هضم تمام ایده‌ها و مشکلاتی که با آن روبرو می‌شوید و ایجاد یک راه حل روشن. این همان زندگی بدون تعارض است. سلامت معنوی یعنی دریافت همه‌ی آموزه‌ها و انرژی‌های عالی، هضم کردن آن‌ها و زندگی آزادانه. داشتن هر سه، سلامتی کامل محسوب می‌گردد.

اگر دستگاه گوارش شما عالی کار می‌کند، دارای سلامت کامل جسمی هستید. شما به چیز دیگری احتیاج ندارید. اگر سیستم گوارشی شما کامل و بی‌نقص است، حتی به غذا نیاز ندارید. فیزیولوژی بدن شما بسیار باهوش است و می‌تواند انرژی را مستقیماً از اتر دریافت کند.

اگر دستگاه گوارش شما به‌خوبی کار کند، به هیچ نوع مواد غذایی نیاز نخواهید داشت، یا به مواد غذایی کمی احتیاج پیدا می‌کنید.

مراقبه مکمل دارو نیز هست. با مراقبه می‌توانید فشار خون و قند خون خود را تنظیم کنید، می‌توانید مقاومت بدن را در برابر بیماری افزایش دهید. از طریق مراقبه، حتی می‌توان مشکلات مزمن مانند آلرژی پوستی، آسم و آرتروز را درمان کرد. هیچ بیماری نمی‌تواند از قدرت مراقبه فرار کند.

سلامت روان -بیدارسازی هوش و شکوفایی شهود

در سطح ذهنی، مراقبه سبب شفافیت فکر می‌شود. مراقبه همچنین یک روش اثبات شده برای بهبود تمرکز و قدرت حافظه است. مهمتر از همه، مراقبه شما را از عقل به هوش، و از هوش به شهود سوق می‌دهد.

عقل یعنی با منطق ناب تصمیم‌گیری کنید. هوش زمانی است که شما به یک موقعیت خلاقانه و سازنده‌تر پاسخ می‌دهید. هوش چیزی نیست جز توانایی پاسخگویی به هر لحظه‌ی زندگی و بیدار شدن در برابر چالش‌هایی که زندگی بر ما عرضه می‌دارد. هوش این است که از شرایط آگاه باشید و پاسخ‌های خود را مطابق با خواسته‌های لحظه تغییر دهید. شهود وقتی است که تصمیم مانند یک الهام اتفاق می‌افتد! این از انرژی وجودی شما رخ

بازگشت به فهرست می‌دهد، نه از فضای ذهن. مراقبه شما را در تماس مستقیم با انرژی الهی قرار می‌دهد که در درون هر فرد نهفته است.

با مراقبه، به فراتر از ذهن، به "وجود" می‌روید. در وجود، هیچ قانونی نیست. شما برای کشف پتانسیل‌های خود، آزاد می‌شوید. به‌همین دلیل، با مراقبه، به‌طور ناگهانی با محیط اطراف خود احساس راحتی می‌کنید و به‌سادگی می‌توانید با موقعیت‌های جدید کنار بیایید. شما خودمختاری خود را بار دیگر کشف می‌کنید.

ممکن است بدن سالم و ایده‌آلی داشته باشید. این بدان معنا نیست که شما کاملاً سالم هستید. البته می‌توانم از تجربه خودم که میلیون‌ها نفر را دیده‌ام، بگویم. نود و نه درصد از افرادی که "وضوح خوددرمانی" در سیستم خود ندارند، هرگز حتی قادر به حفظ سلامت جسمی‌شان نیستند.

وقتی می‌گویم "وضوح خود درمانی"، منظورم شفافیت و درک این است که هرگاه افسردگی سعی داشت در هوشیاری شما رخنه کند، بتوانید آن‌را خارج کنید.

یک سال پیش، پژوهشی کوچک انجام دادم. گروهی از افراد را انتخاب کردم که در برخی برنامه‌های مراقبه بوده و مطالعات معنوی انجام داده بودند. من از آن‌ها خواستم که فقط بیست دقیقه هر چیزی را که بدون ویرایش در ذهنشان آمده بنویسند. سپس از گروه دیگری از مردم که هرگز در معرض معنویت قرار نگرفته بودند، نیز خواستم هر آن‌چه در ذهنشان آمده است را بدون ویرایش در همان مدت زمان بیست دقیقه بنویسند. نتایج این مطالعه تکان دهنده بود.

در مورد آن دسته از افرادی که در معرض معنویت قرار نگرفته بودند، اگر صد فکر نوشته بودند، بیش از هشتاد فکر، افکاری بودند که به پیش برد افسردگی در افراد منجر می‌شدند. فقط بیست فکر، خوددرمانگر محسوب می‌شدند و می‌توانستند به خروج افسردگی کمک کنند. اما در مورد کسانی که در معرض معنویت و مراقبه قرار گرفته بودند، دیدم که بیش از شصت درصد از افکار آن‌ها خوددرمانگر است! تنها چهل درصد آن‌ها را به سمت افسردگی سوق می‌داد. این تأثیر مراقبه است! سلامتی شما را حفظ می‌کند.

دانش حقیقت همان چیزی است که من آن‌را «اسلحه‌ی دانش» یا «شاسترا شستراس» (shastra-shastras) می‌نامم. شاسترا به‌معنای حقیقت، و شسترا به‌معنی اسلحه است. اسلحه‌ی دانش سلاح‌های حقیقت است که می‌تواند افسردگی وجود شما را از بین ببرد.

هر زمان افسردگی یا رنج به شما حمله کند، ذهن شما صحنه‌های مختلفی را در مقابل‌تان قرار می‌دهد. در آن لحظات، این سلاح‌های دانش، می‌توانند آن‌قدر قدرتمند باشند که شما به‌راحتی از افسردگی خارج شوید. آن‌ها افکاری هستند که به شما کمک می‌کنند خود را از درد و رنج رها کنید. بنابراین هرگز احساس نکنید که حقیقت به‌سختی پذیرفته می‌شود. سعی کنید آن‌را هضم و جذب کرده و گوشه‌ای در درون خود نگه دارید. آن‌را به‌عنوان سلاح‌های دانش درون خود ذخیره کنید.

هرچه سلاح‌های دانش بیشتری داشته باشید، افسردگی بیشتر از شما می‌ترسد! اگر ارتش بزرگی دارید، طبیعتاً کشور دشمن از حمله به شما می‌ترسد. فقط با دیدن سلاح‌های خود، کشور دیگر قبل از حمله به شما فکر خواهد کرد. به‌همین ترتیب، هر چه بیشتر افکار خود درمانگر یا اسلحه‌ی دانش در وجود خود داشته باشید، افسردگی از نزدیک شدن به شما بیشتر می‌ترسد. به‌طور کلی، شما افکار افسرده کننده‌ی کمتری خواهید داشت که بتواند شما و افکار خوددرمانگرتان را شکنجه کند. درست مانند عملی که پادزهر انجام می‌دهد.

بازگشت به فهرست چیزهایی بد گیر افتاده‌ایم. کل زندگی ما تحت کنترل دو طناب حرص و ترس است. وقتی دو طناب حرص و ترس ما را کنترل می‌کنند، آزادی واقعی را که در طلبش هستیم فراموش می‌کنیم.

با مراقبه، می‌توانید زندگی بسیار بهتری داشته باشید، با وضوح بیشتر و شورمندی بیشتر. شما آگاه‌تر، و خلاق‌تر خواهید بود. با این‌حال، از درون، سکوتی ژرف و پایدار را تجربه خواهید کرد.

شما دیگر انجام دهنده نخواهید بود، بلکه نظاره کننده خواهید بود. تمام راز مراقبه این است - که نظاره‌گر و شاهد اعمال و احساسات خود باشید.

وقتی شاهد اعمال خود هستید، متوجه خواهید شد که کسی در درونتان وجود دارد که تغییری نمی‌کند، عصبانی یا غمگین نمی‌شود و به پول، امنیت یا شهرت اهمیت نمی‌دهد.

این خود واقعی شما است! خود واقعی شما هرگز لمس و درک نمی‌شود. باقی، فقط شخصیتی است که شما در اطرافتان آن‌را شکل داده‌اید.

وقتی به این آگاهی برسید که خود واقعی‌تان آن کسی نیست که عمل می‌کند، که احساس عصبانیت یا آسیب یا افسردگی می‌کند، آن‌گاه احساس فوق‌العاده آزاد بودن به شما دست می‌دهد. این امر تنها از طریق مراقبه ممکن می‌شود. این آزادی واقعی است.

ما در تمام طول زندگی خود به‌دنبال آزادی هستیم. چه آن‌را درک کنیم یا نه، تک‌تک ما به دنبالش هستیم. ما فکر می‌کنیم که آزادی‌مان وابسته به دیگران است. حال شما می‌دانید، که دیگران هیچ ربطی به آزادی‌تان ندارند.

آن‌چه که ما در زندگی عادی‌مان به دنبالش هستیم، یا «آزادی برای» و یا «آزادی از» است.

آزادی برای انجام دادن، داشتن و بودن آن‌چه که آرزویش را داریم، آزادی برای زندگی کردن همان‌طور که تصور می‌کنیم می‌خواهیم زندگی کنیم.

آزادی از همه‌ی چیزهایی‌که ما از آن نفرت داریم -بیماری، نگرانی، خشم، استرس، عزت نفس پایین، درد و چیزهایی از این قبیل.

ما بین حرص داشتن چیزهای خوب و ترس از

چند هفته پیش یک بازدیدکننده‌ی اشـرام که هنرمند هم بود، با من صحبت کرد. او به من گفت که چرا از مراقبه متنفر است. او گفت: «من از تمام این قواـعد و رویه‌ها متنفرم. من می‌خواهم آزاد باشم و زندگی‌ام را همان‌طور که می‌خواهم پیش ببرم. من ساعت ده صبح بیدار می‌شوم. اولین چیزی که می‌نوشم قهوه است، بعد هر وقت که حوصله داشته باشم شنا... «. او کل روزش را برایم تعریف کرد. سپس از او پرسیدم: «اگر کسی تو را ساعت شش بیدار کند چه؟ یا اگر یک روز صبح قهوه‌ات کنار تختت حاضر نباشد؟». پاسخ داد: «اوه، این واقعاً من را به‌هم می‌ریزد و دیوانه‌ام میکند». این را گفت و خندید. پرسیدم: «و اگر باران ببارد و شما نتوانی شنا کنی چه؟». پاسخ داد: «بله، خیلی بد است. اگر نتوانم شنا کنم، کل روز احساس بدی دارم». سپس از او پرسیدم: «اگر آزادی‌ات وابسته به شرایط بسیاری باشد، آیا واقعاً میشود گفت که شما آزادی؟». تعجب کرد! آزادی واقعی،یعنی آزاد بودن از هر چیزی.

این همان چیزی است که من آزادی واقعی می‌نامم، نه «آزادی برای» یا «آزادی از». آزادی واقعی از کامل زندگی کردن در حال نشأت می‌گیرد. آزادی‌ای که وابسته به هیچگونه عوامل خارجی نباشد. این همان آزادی است که با مراقبه می‌توانید آن‌را تجربه کنید.

بازگشت به فهرست

عشق و شادی بدون هیچ دلیلی اگر بدانید که به‌هنگام مراقبه چه عشقی در وجودتان غلیان می‌کند، شگفت‌زده می‌شوید. از طریق مراقبه، ابعادی از وجود خود را تجربه خواهید کرد، که قبل از آن حسش نکرده بودید. شما شادی پایداری را تجربه می‌کنید که هیچ عامل خارجی نمی‌تواند در آن اختلال ایجاد کند. به‌این معنی که شما حرکت عمیقی را به سمت درون خود آغاز کرده اید و می‌خواهید این شادی را با هر کسی که سرا‌هتان قرار می‌گیرد، به اشتراک بگذارید. وقتی این شادی از وجود شما سرریز شده و به شخص دیگری برسد، عشق نامید می‌شود. این عشق هم مانند آزادی، با هر عشق دیگری که قبل از آن تجربه کرده‌اید تفاوت خواهد داشت. در کل زندگی خود، شما به دلایلی دوست داشتید و دوست داشته شده‌اید. حتی در روابط صمیمانه، بین زن و شوهر، والدین و کودکان، دلایل پنهانی برای دوست داشتن وجود دارد. حسادت، حس مالکیت و انتظارات عشقمان را لکه دار می‌کنند. با مراقبه، برای اولین بار، شما متوجه خواهید شد که عشق بی‌دلیل چیست. برای اولین بار، نمی‌دهید تا دریافت کنید. شما عشق می‌دهید فقط برای این‌که عشق زیادی برای بخشیدن دارید. شما عشق خود را به جهان می‌بارید، همان‌طور که آب باران بر زمین می‌بارد یا یک گل به‌طور خودانگیخته، رایحه‌ی خوشش را همه‌جا می‌پراکند. شما عشق می‌ورزید چون کاملاً پر و سرریز هستید.

همان‌طور که بازی می‌کنید، کار کنید اکثر ما احساس می‌کنیم که زندگی امروز بسیار رقابتی و استرس‌آور شده است و ما وقتی برای انجام کاری که می‌خواهیم، نداریم.

بازگشت به فهرست

در واقع اگر حقیقت هر موقعیت را ببینید، دیگر مسئله زمان کمتر یا کار بیشتر اهمیتی ندارد. این نگرش شما در مورد چیزها است که تفاوت را ایجاد میکند.

فقط این را امتحان کنید هر کاری که میکنید، با هوشیاری انجام دهید. اگر میخورید، با هوشیاری بخورید برای انجام این کار زمان اضافی لازم نیست. در حقیقت، وقت کمتری برای خوردن غذا خواهید داشت زیرا زمانی که با آگاهی غذا میخورید، فقط مقدار مورد نیاز بدن خود را میل میکنید.

هوشیاری دانش فوق العاده ای دارد و میتواند معجزات را بهتر از تمام برنامه های شما انجام دهد. هوشیار بودن از تضاد نیست ، برنامه ها را تکمیل میکند این به توانایی اضافه خواهد کرد.

وقتی آگاهی وجود دارد، نفس نمیتواند وجود داشته باشد. هنگامی که نفس شما وجود دارد، آگاهی نمیتواند وجود داشته باشد. این «غیبت» شما را به زندگی روشنگری خواهد رساند.

هنگامی که شما آگاه هستید، به بهترین نحو کار خواهید کرد و از انرژی خودتان بهره می برید. بنابراین پایان روز برای شما همانطور تازه مثل صبح است ذهن شما نگرش شما است.

یک نمونه ی ساده مقایسه کنید وقتی که مجبورید مسافت دو مایل تا دفترتان را پیاده بروید با رفتن همان مسیر با دوچرخه ای که در کنار ساحل در اختیار دارید. پیاده روی به سمت دفترتان مانند کار است و احساس خستگی میکنید اما دوچرخه سواری در ساحل با طراوت است زیرا شما احساس میکنید تجربه ای شاد و سرزنده وجود دارد. همه چیز به حالت ذهنی شما

بازگشت به فهرست بستگی دارد زمانی که کارها را انجام می‌دهید.

در ابتدا شما باید مراقبه را در زندگی تمرین کنید. شما باید آگاهانه مراقبه را به سبک زندگی خود اضافه کنید. یک تکنیک را انتخاب کنید، نیم ساعت یا یک ساعت در روز تمرین کنید. ببینید چه احساسی دارید اگر از تکنیک لذت ببرید. برای حداقل ده روز بدون انتظار از نتایج به آن بپردازید. اگر تکنیکی بر روی شما تاثیر گذاشته باشد، بی شک به طریقی تغییراتی در شما ایجاد می‌کند. گاهی اوقات این تغییر ظریف خواهد بود و گاهی اوقات دیگران آن را بهتر از شما می‌بینند.

نیم‌نگاهی به شادی حاصل از مراقبه کافی است تا شما را عاشق مراقبه سازد. دیگر نخواهید پرسید که چند ساعت باید تمرین کنید. زمانی که از خواب بیدار می‌شوید، اولین فکر شما مراقبه خواهد بود. دوش گرفتن، لباس پوشیدن، غذا خوردن، و همه چیز را بر مبنای چنان آگاهی ای انجام می‌دهید که هر عمل، در هر لحظه، با مراقبه زنده خواهد شد. پس از آن شما شروع به زندگی در مراقبه می‌کنید.

سؤال بعدی این است که چه زمانی مراقبه کنیم. این همیشه یک سؤال بحث‌انگیز بوده است! همه‌ی جوانان با خود فکر می‌کنند: «من می‌توانم مراقبه را در سنین پیری، پس از این‌که کامل زندگی کردم و کار دیگری برای انجام دادن ندارم، انجام دهم». همه‌ی سالمندان نیز با خود فکر می‌کنند: «من باید این‌کار را در سنین جوانی وقتی که شاداب و پر انرژی بودم، انجام می‌دادم».

بنابراین، اکنون پرسش این نیست که چه مدت باید هر روز مراقبه کنیم، بلکه سؤال اصلی این است که چه زمانی باید تصمیم گرفت که مراقبه را در بین کارهای روزمره خود گنجاند.

مراقبه دقیقاً مانند خواندن دفترچه راهنمای مالک ماشین قبل از شروع به رانندگی است. فردی که دفترچه راهنما را قبل از رانندگی با ماشین مطالعه نمی‌کند، طبیعتاً دچار تصادف خواهد شد. مراقبه نیز مانند دفترچه راهنمای مالک برای بدن و زندگی شما است. کسی که مراقبه را آغاز نکرده است، در مقطعی از زمان پایانی غم‌انگیز و ناراحت‌کننده خواهد داشت.

این را بدانید که مراقبه نیازی اساسی برای زندگی روزمره است. مراقبه یک گزینه نیست. یک نیاز اساسی است. پس از سن هفت سالگی، شما نیاز به مراقبه دارید، زیرا تا آن زمان، شما به‌عنوان یک کودک ذاتاً در حالت مراقبه قرار دارید. بعد از سن هفت سالگی است که توسط جامعه شرطی شده و از طبیعت حقیقی خود دور می‌شوید.

برای این‌که ما درک درستی از مراقبه داشته باشیم و به آن ورود پیدا کنیم، اتفاق مهمی باید در وجود شما رقم بخورد -تحول روانشناختی. منظور من از تحول روانشناختی چیست؟ منظور من از آن، داشتن درک صحیحی درباره‌ی منشأ خود، جهان و خدا است.

تا به کنون، درک شما از زندگی کامل نبوده است. به‌همین دلیل است که شما قادر به تجربه‌ی احساس آرامش در وجود خود نیستید. درکی که به شما احساس آرامش کاملی می‌دهد، که از طریق آن شما می‌توانید تمام مشکلات خود را حل کرده، و راه‌حل‌های مربوط به زندگی خود را بیابید، تحول روانشناختی نامیده می‌شود. تنها کسی که این تحول روانشناختی را تجربه کرده باشد، می‌تواند مراقبه کند. تا قبل از آن، هر روشی

بازگشت به فهرست

روزی سه خانم سالمند نشسته بودند و در مورد پسرانشان لاف زنی می کردند. یکی از آن ها گفت: «نمی دانید پسرم چقدر دوستم دارد. او خودش شخصاً مرا به یک آژانس مسافرتی برد و ترتیب یک تعطیلات بیست روزه برای من داد». خانم دومی گفت: «نمی دانید پسرم چه کاری کرده است. نه تنها من را به آژانس مسافرتی برد، بلکه ترتیب یک پرواز خصوصی و تدارک یک تعطیلات یک ماهانه را نیز برای من داد!». خانم سومی گفت: «این ها همه در مقایسه با کاری که پسرم برای من کرده، هیچ است. او نزد گران ترین روان پزشک این شهر رفته و مدام در مورد من با او صحبت می کند».

خیلی وقت ها چیزی که شما زندگی می پندارید یا آنچه که از آن با عنوان یک زندگی فوق العاده یاد می کنید، در واقع چیزی به زندگی شما اضافه نمی کند. بنابراین در مراحل آغازین، انجام تکنیکی که بتواند شما را بیدار کند، که بتواند تحول روان شناختی را در شما رقم بزند، بهترین راه برای شروع است. همین جا و همین الان مراقبه را شروع کنید. نه سن و نه زمان هیچ کدام نمی توانند دلیلی قابل قبول برای به تعویق انداختن مراقبه باشد. سؤال دیگری که مردم عموماً می پرسند این است که آیا باید صبح مراقبه کنند یا شب. پاسخ من به آن ها این است که هدف، تبدیل مراقبه به کمیتی در زندگی نیست، بلکه تبدیل آن به کیفیت زندگی است. سه نوع مراقبه وجود دارد.

که امتحان کنید، به شکست ختم خواهد شد.

حالت خواب و رؤیا دائماً به حالت بیداری نفوذ کرده و وضعیت خواب عمیق به سوء تفاهمات، کسالت و رخوت بیشتر و بیشتری منجر می شود. این همان چیزی است که من آن را سفر به سمت رنج می نامم. این دور تسلسلی است که در آن عدم شفافیت به عدم مراقبه و بالعکس صورت می گیرد. اگر توریا یا حالت سعادت به حالت بیداری و خواب عمیق نفوذ کند، آن گاه ما به سمت شکوفایی خواهیم رفت. این دور تسلسلی است که در آن شفافیت به مراقبه و مراقبه به شفافیت می انجامد. اگر یک راست چشمان خود را ببندید و شروع به مراقبه کنید فکرهای بیشتری به ذهنتان خطور خواهد کرد. بنابراین در مراحل اولیه، تکنیکی را به شما پیشنهاد می کنم که مستقیماً مراقبه نیست، بلکه نوعی تفکر و تأمل است. هنگامی که شما این تکنیک را انجام دهید، مستقیماً وارد مرحله ی بی فکری نخواهید شد، بلکه ابتدا به سمت شفافیت بیشتر و بیشتر پیش می روید. و پس از آن تحول روان شناختی را تجربه خواهید کرد. تحول روان شناختی فضای درونی شورمندی ایجاد خواهد کرد که در آن شما می توانید ادراک خود را تجزیه وتحلیل کرده، تصمیمات خود را در نظر گرفته و بارها و بارها درباره ی آرزوها، ترس ها، نگرانی ها و

شامل کوان‌های زیبای بودایی می‌شود. آن‌ها حقایق عمیقی هستند که به‌طور خلاصه نوشته شده‌اند. تنها یادآوری آن‌ها، شما را به سمت حقیقت غائی خواهد برد!

داستان بسیار زیبایی در اوپانیشاد وجود دارد که در آن شاگردی نزد استادش می‌آید و از او تکنیک یا روشی برای روشنگری درخواست می‌کند. استادش فقط می‌گوید: ‘Tat tvam asi, Tat tvam asi, Tat tvam asi’ -یعنی «تو همان هستی، تو همان هستی، تو همان هستی»، «تو حقیقت هستی»، و در ادامه‌ی داستان می‌خوانیم که شاگرد روشنگر شد! این داستانی عجیب به‌نظر می‌رسد. استاد فقط کلماتی را تکرار می‌کند و شاگرد ناگهان روشنگر می‌شود. چطور چنین چیزی ممکن است؟ باور نکردنی است. در واقع اینگونه نیست. اگر ما دو نوع روش اول، یعنی روشی که باید در طول روز و روشی که باید در زمان خاصی از روز انجام شود را پیاده کنیم، آن‌گاه بلوغی که از این رویه حاصل می‌شود، سبب می‌شود که شما حقیقت را همان لحظه‌ای که از استاد می‌شنوید، تجربه و حس کنید.

بسیاری از افراد فکر می‌کنند که مراقبه اعتقاد کورکورانه به چیزی است. مردم از این موضوع می‌ترسند. آن‌ها می‌آیند و به من می‌گویند: «من می‌ترسم که شاید بیش از حد به مراقبه وابسته شوم». این را بدانید که مراقبه به‌خودی‌خود، چیزی به جز رفع وابستگی‌های شما نیست! بنابراین شما نمی‌توانید بیش از حد به آن وابسته شوید.

مردم همچنین از این موضوع می‌ترسند که آرزو و ترس‌هایشان و هر آن‌چه که فکر می‌کنند زندگی‌شان را تشکیل می‌دهد، با شروع انجام مراقبه، از آن‌ها گرفته شود. این موضوع تا حدی درست است! وقتی شما مراقبه را آغاز می‌کنید، هر آن‌چه که تا آن موقع زندگی خود تصور می‌کردید، دیگر برای شما

اولین آن‌ها، افزودن حقیقت یا هوشیاری به زندگی خود است. این مراقبه باید بیست و چهار ساعته در روز انجام شود. تکنیک‌های مرتبط با تنفس مانند ویپاسانا و یا تکنیک‌هایی که در آن شما در هر لحظه هوشیار بودن را به زمان حال می‌افزایید، متعلق به این دسته از مراقبه‌ها هستند. این بخشی از روال روزمره‌ی شما نیست، بلکه باید کیفیت روال روزمره‌ی شما باشد. شما ممکن است مشغول انجام دادن کاری مانند نوشتن، خواندن، پخت‌وپز، بحث و گفتگو و غیره باشید، اما این سلسله مراقبه‌ها باید هم‌زمان با این‌ها انجام بگیرد.

در مراقبه‌ی نوع دوم، شما باید زمان خاصی را در روز مثلاً یک ساعت در صبح یا یک ساعت در شب یا هر زمان مناسب دیگری را به آن اختصاص دهید. شیوه‌ی مراقبه مهامانترا¹ ، که در آن شما به مدت چند دقیقه صدای همهمه تولید می‌کنید و سپس به مدت چند دقیقه ناظر باقی می‌مانید، می‌تواند مثال خوبی از این نوع مراقبه‌ها باشد. نی‌تی‌آ دایان(که در بخش «نی‌تی‌آ دایان-مراقبه‌ی سعادت زندگی» توضیح داده شد)، نمونه‌ی دیگری از این نوع مراقبه‌ها است، زیرا که در زمان خاصی و هر روز انجام می‌گیرد.

نوع سوم مراقبه، مراقبه‌ای است که در آن تنها یادآوری خود روش مراقبه کفایت می‌کند. نمونه‌هایی از این دست مراقبه‌ها، عبارتند از حقایق بزرگ بی نهایت. هنگامی‌که شما در وضعیتی بسیار بالغانه قرار دارید، به هیچ تکنیک جداگانه‌ای نیاز ندارید. لازم نیست تمام روز یا در زمان خاصی از روز تمرین کنید. تنها یادآوری این حقایق، شما را در حالت متعالی قرار می‌دهد. این سومین نوع مراقبه است. نمونه‌هایی از این دست

بخشی از برنامه‌های زندگی نی‌تی‌آ ناندا تدریس می‌شود

مانند این می‌ماند که: وقتی شما در وضعیت خواب عمیق هستید، اگر به حالت رؤیا علاقه نداشته باشید، از وضعیت خواب عمیق خارج نمی‌شوید. اما وقتی‌که از حالت خواب عمیق خارج شده و وارد حالت رؤیا می‌شوید، متوجه خواهید شد که خواب عمیق در مقایسه با حالت رؤیا توهمی بیش نیست! به‌همین ترتیب، هنگامی‌که در حالت رؤیا هستید، اگر تمایل و انگیزه‌ای برای بیداری نداشته باشید، وارد حالت بیداری نمی‌شوید. به‌همین دلیل است که گاهی حتی پس از بیداری، در بستر خود غلت زده و باز به‌حالت رؤیا باز می‌گردید!

اگر به‌محض این‌که بیدار می‌شوید، از جای خود بلند نشوید، حالت رؤیا برایتان الهام بخش‌تر از حالت بیداری خواهد بود. اما هنگامی‌که از حالت رؤیا به‌حالت بیداری می‌رسید، متوجه خواهید شد که حالت رؤیا توهم بوده است، نه واقعیت. علاوه بر این، وقتی در حالت بیداری هستید، اگر برایتان الهام‌بخش و جذاب نباشد، وارد حالت رؤیاپردازی می‌شوید!

حال برای آن‌که خودتان را از حالت بیداری به حالت توریا وارد کنید، نیاز به الهامی قوی دارید. این همان کاری است که مراقبه انجام می‌دهد. مراقبه به تدریج هوشیاری شما را افزایش می‌دهد و در نتیجه شما وارد حالت توریا می‌شوید. اگر در کنار مراقبه، استاد روشنگر در قید حیات نیز داشته باشید، او می‌تواند نقش بسیار مهمی را در الهام‌بخشی به شما برای ورود به مرحله‌ی توریا ایفاء کند. او صرفاً از طریق آغازگری، می‌تواند کل فرآیند را سرعت بخشیده و شما را وارد مرحله‌ی توریا کند.

هنگامی‌که شما از مرحله بیداری به مرحله‌ی توریا وارد می‌شوید، متوجه خواهید شد که حالت بیداری نیز توهم محض است!

این را بدانید که هیچ معیاری، و هیچ دلیلی دال بر این‌که حالتی که در آن هستید، واقعیت موثق است یا نه وجود ندارد. اما این‌را به یاد داشته باشید که

مهم نخواهد بود. حقایق واقعی خود را به شما نشان خواهند داد. تمام توهماتی که تا آن‌موقع با خود داشتید، شما را ترک خواهد کرد.

شما همیشه سعی می‌کنید که از خود در برابر حقایق اساسی محافظت کنید، تنها به‌این دلیل که به از دست دادن توهماتتان درباره‌ی زندگی می‌ترسید.

مراقبه این عقیده را که شما موجودی ثابت هستید -که خود ریشه و علت اصلی ترس شما است- را متزلزل می‌کند.

تمام آن چیزی که تصور می‌کردید هستید، تمام آرزوهایتان، تمام ترس‌ها و نگرانی‌های شما فرو ریخته و تغییر بزرگی را حس خواهید کرد.

این همان چیزی است که تحول روانشناختی نامیده می‌شود. شما عملاً یک تولد جدیدی خواهید داشت! این به‌مثابه‌ی تغییر نرم‌افزار داخلی کامپیوترتان است. سخت‌افزار ممکن است ثابت بماند، اما نرم‌افزار داخلی‌تان تغییرات زیادی خواهد کرد. مراقبه تماماً مرتبط با تغییر نرم‌افزار درونی است.

بدن شما، -سخت‌افزار شما ممکن است یکسان باقی بماند، محیط و اشیاء مادی اطرافتان ممکن است مانند قبل باشد، افرادی که با آن‌ها زندگی می‌کنید، ممکن است همانگونه باقی بمانند، اما وجود کاملاً متفاوت خواهد بود.

درک چهار حالت آگاهی می‌تواند تحول روان‌شناختی را در شما آغاز کند. این همانند شاه کلید است. اگر در هر لحظه از زندگی خود آن‌را به‌کار ببرید، اگر پیوسته از این چهار مرحله آگاه باشید، خواهید دید که هر تصمیمی، مکانیزم یا شیوه‌ای که با آن افکارتان به سمت مراقبه سوق پیدا می‌کند و به‌درستی تحت‌تأثیر قرار خواهد گرفت. این همان چیزی است که من آن‌را تغییر شناختی می‌نامم. تغییر شناختی دریافت اطلاعات، پردازش و تصمیم‌گیری به بهترین وجه ممکن است.

اگر این چهار حالت را درک کنید، اگر عمیقاً از این چهار حالت "هستی" آگاهی پیدا کنید، کافی است.

بازگشت به فهرست

مشکل این جا است که اگر ما اجازه دهیم که تحول روان‌شناختی در ما اتفاق بیفتد، نتایج آن کاملاً برای ما ناشناخته است. ما نمی‌دانیم که چه بر سر آرزوهای عزیزمان، اهداف، آرمان‌ها و عقیده‌هایمان خواهد آمد. ما می‌ترسیم که شاید مجبور شویم همه‌چیز را رها کنیم. پس تصمیمی می‌گیریم که نگذاریم تحول روان‌شناختی در ما اتفاق بیفتد.

هر مورد افسردگی در واقع فرصتی برای وقوع این تحول است، اما بارها و بارها این فرصت را از دست داده‌ایم.

وقتی واژه‌ی توهم به گوشتان می‌خورد، می‌ترسید. از این‌که شاید روزی از همه‌چیز کناره‌گیری کنید و همه‌چیز را رها کنید و زندگی‌تان به‌شدت تغییر کند. اما من به شما می‌گویم که شما فقط یک چیز را از دست خواهید داد، و آن رنج شما است، فقط همین و نه هیچ چیز دیگر!

ممکن است این تجربه‌ی نادر را داشته باشید، که در حالت رؤیا آگاه بوده باشید، «بله، من دارم خواب می‌بینم!». به‌دلیل این آگاهی، شاید توانسته باشید که برخی از وقایع رؤیایتان را تغییر دهید. شما در آن لحظات کوتاه، می‌دانستید که دارید خواب می‌بینید، و می‌توانستید رؤیای خود را همانگونه که می‌خواستید، دستکاری کنید. اما اگر این آگاهی از این

حد نیز فراتر رود، از خواب خود بیدار خواهید شد. به‌همین ترتیب، در این دنیا نیز در حالت بیداری، اگر آگاهی‌تان در مورد خودتان، مرکزیت یا همان «من» افزایش یابد، حس خواهید داشت که تمام دنیای پیش رویتان، رؤیا است! نه‌تنها به این آگاهی می‌رسید که این زندگی رؤیایی در حین بیداری است، بلکه می‌توانید همان‌طور که می‌خواهید در رویدادهای زندگی خود حرکت کنید. این همان چیزی است که ما آن‌را به‌دست آوردن سیدهی‌ها¹ می‌نامیم.

بنابراین، هنگامی که بسامد هوشیاری «من» افزایش می‌یابد، ناگهان حالت بیداری را به‌صورت حالت رؤیا حس خواهید کرد و انرژی و آزادی لازم برای تغییر حوادث پیش روی خود در زندگی را خواهید داشت. اما زمانی‌که این اتفاق می‌افتد، اگر خود را درگیر تغییر حوادث زندگی کنید، پس از مدتی، آگاهی «من» اُفت کرده، و شما دوباره به همان حالت بیداری قبل باز می‌گردید، و این نیروهای خاص نیز ناپدید خواهند شد. اما اگر خیلی خود را درگیر تغییر رخدادها نکنید، و روی افزایش هوشیاری تمرکز کنید، روشنگر می‌شوید.

روند کار یکی است. چه بیداری از حالت رؤیا به حالت بیداری باشد و یا از حالت بیداری به حالت روشنگری.

وقتی تحول روان‌شناختی اتفاق می‌افتد، شفای درون ممکن می‌شود. اگر شفای درون اتفاق بیفتد، شفای بیرونی هم رخ می‌دهد. و اگر به‌این تکنیک‌ها نیز عمل شود، آن را کریا² یا یوگا³ -مرحله‌ی حرکت جسمانی صرف- می‌نامیم.

اگر همراه با تحول روان‌شناختی، یوگا نیز انجام شود، مراقبه فوق‌العاده‌ای خواهید داشت. اگر تحول روان‌شناختی صورت گیرد، حتی مراسم آیینی نیز حکم مراقبه را پیدا می‌کنند. بدون تحول روان‌شناختی، حتی مراقبه نیز به یک مراسم آیینی

تبدیل می‌شود.

اگر درونتان شفاف باشد و مراقبه را تیز به فضای درونی خود مضاف کنید، خواهید دید که هرگاه که مراقبه می‌کنید، شفافیت درونتان عمیق و عمیق‌تر خواهد شد. هر بار که در زندگی خود تصمیمی می‌گیرید، درک شما بیشتر و بیشتر خواهد شد.

اگر هوشیار باشید، گاهی خواهید دید که در وضعیت بیداری‌تان، در یک بازه‌ی زمانی مثلاً نیم ساعته، چیزهای زیادی در اطرافتان اتفاق می‌افتد حالت رؤیا از طریق افکارتان بر حالت بیداری‌تان تأثیر می‌گذارد، و بنابراین سبب می‌شود که کم‌کم به حالت خیال‌پردازی ورود پیدا کنید.

وقتی با آگاهی به حالت بیداری بازمی‌گردید، متوجه خواهید شد که نیم ساعت گذشته و واقعاً همه چیز از کنترل شما خارج بوده است. بیدار بودید، چشمانتان باز بود و جسم‌تان مشغول انجام کار بود، اما شما نمی‌دانستید چه اتفاقی دارد می‌افتد. شما در جایی بین حالت خواب و بیداری بودید. بیشتر ما هشتاد درصد روزمان را در این حالت می‌گذرانیم.

هرگز فکر نکنید فقط به‌خاطر این‌که بیرون از تخت‌خواب خود هستید، در حالت بیداری به سر می‌برید، نه! شاید شما نتوانید تمام‌وقت خود را در طول روز در رختخواب بگذرانید و برای ادامه‌ی بقاء و گذران زندگی مجبور به بیرون آمدن از رختخواب باشید. پس مجبورید از بستر برخیزید. اما این لزوماً به‌این معنی نیست که شما در حالت رؤیا نیستید.

بیرون آمدن کامل از وضعیت بیداری، رؤیا و خواب عمیق همان چیزی است که من آن‌را مراقبه می‌نامم.

ممکن است از خود بپرسید: «چرا هر روز وقتی به‌حالت بیداری برمی‌گردم، باز همان دنیا را می‌بینم، اما هر شب وقتی به خواب می‌روم، دنیای متفاوتی را می‌بینم؟». این سؤال، این فکر را در شما شکل می‌دهد که حالت بیداری واقعیتی دائمی است.

بگذارید خواب یک شب را تحلیل کنیم. به‌عنوان مثال،فرض کنیم که شما در شب چهاردهم خوابیدید، و صبح پانزدهم، از خواب بیدار می‌شوید. شما برای حدود ده ساعت خوابیدید. من مطمئن هستم که بسیاری از شما تجربه کرده‌اید که در حدود ۱۰ تا ۲۰ سال زندگی خود را در یک شب-در خواب و در یک بازه‌ی زمانی ده ساعته زندگی می‌کنید، گاهی اوقات حتی در رؤیاهایتان دنیای واقعی را می‌بینید.

درست است؟ گاهی اوقات شما حتی در حالت خواب هم همین جهان را می‌بینید.

در این‌جا نکته‌ی بسیار ظریفی وجود دارد. اگر بتوانید این نکته را بفهمید، مواردی به‌وضوح برایتان روشن خواهد شد و می‌توانید تغییراتی اساسی در شیوه‌ی نگرش خود نسبت به زندگی و حل مشکلات خود ایجاد کنید.

تصور کنید مردی دارد خواب می‌بیند. او در عالم رؤیا می‌بیند که ببری دارد دنبالش می‌کند و او شروع به فریاد زدن می‌کند: «اوه، یک ببر داره دنبالم می‌کنه! نجاتم بدین، نجاتم بدین!». همسرش که کنارش خوابیده است، بیدار می‌شود و او را در حال فریاد زدن می‌بیند و با خود می‌گوید: «الان باید چکار کنم؟». او فقط باید می‌گفت: «هی، داری خواب می‌بینی. بیدار شو!». اما به‌جای آن، سعی کرد برای او سلاح تهیه کند تا بتواند با آن ببر را در خوابش بکشد. چه اتفاقی خواهد افتاد؟ او ممکن است یا خودش را بکشد یا همسرش را! هر راه حل دیگری هم که بیابد باز منجر به مشکلات و گرفتاری‌های بیشتر خواهد شد. تمام کاری که آن مرد باید انجام دهد این است که از خواب بیدار شود.

اگر همین نکته‌ی اساسی را درک کنید، ناگهان خواهید دید که تغییری اساسی در نحوه‌ی تصمیم‌گیری‌تان رخ خواهد داد. تغییر شناختی در شما اتفاق می‌افتد. شیوه‌ی تفکر، نحوه‌ی تصمیم‌گیری‌تان، و شیوه‌ی حل کردن مشکلاتتان،

بازگشت به فهرست گاهی اوقات شما حتی کاملاً متفاوت خواهد شد و توجه و آگاهی شما را به مرکز، به هوشیاری، و به در حالت خواب هم شما در جهت راه‌حل‌های واقعیت غائی معطوف می‌کند. وقتی به فرکانسی همین جهان را می‌بینید مناسب حرکت خواهید کرد. ورای فرکانس حالت بیداری می‌روید، متوجه خواهید وقتی در یک بازه‌ی ده شد که این نیز رؤیای دیگری است. ساعتی، رؤیا می‌بینید، می‌توانید در همین مدت کوتاه این اولین گام در معنویت است. این اولین گام در به‌اندازه‌ی بیست سال زندگی کنید. شما چندین تحول روان‌شناختی است. بار وارد خواب عمیق شده و دوباره به حالت رؤیا رنج‌هایتان بارها و بارها به شما می‌گویند که در بازمی‌گردید. هر زمان که از خواب عمیق به حالت واقعیت زندگی نمی‌کنید. رؤیا باز می‌گردید، حتی اگر نسبت به آخرین رؤیایی خیلی وقت‌ها سؤالاتی چندین بار از من پرسیده که دیدید، وقفه‌ای ایجاد شده باشد، باز هم همان می‌شود: «نه تنها من، که افراد دور و برم هم همین جهان را می‌بینید. بنابراین باید بدانید که دیدن همان جهان را می‌بینند، چطور می‌گویید که رؤیا است؟». جهان پس از وقفه در حالت رؤیا، دلیل نمی‌شود که اگر در خواب ببینید که دارید از شهر خاصی دیدن آن‌را واقعیت بنامیم. تنها زمانی‌که از خواب بیدار می‌کنید، و اگر در آن رؤیا شما با کل خانواده‌تان به آن می‌شوید، متوجه می‌شوید که بیست سال از زندگی شهر رفته باشید، نه تنها شما، بلکه خانواده همراه خود را فقط در عرض ده ساعت «زندگی کرده‌اید». شما نیز همان شهر را دیده‌اند. زیرا آن‌ها نیز بازنمایی به‌همین ترتیب، وقتی از مرحله‌ی «رؤیا در بیداری»- که و تصویر ذهن شما هستند! هم اکنون در آن قرار دارید- بیدار می‌شوید، ناگهان متوجه بنابراین، فقط به‌این دلیل که مردم اطراف شما نیز خواهید شد که شاید نود سال از زندگی خود را تنها در همان صحنه‌هایی را می‌بینند، که شما می‌بینید، به‌این چند ساعت زندگی کرده‌اید. زندگی در حالت بیداری نیز معنی نیست که آن صحنه واقعیت دارد. افراد اطراف ممکن است رؤیای طولانی مدت دیگری باشد! شما نیز ممکن است بخشی از همان صحنه باشند! وقتی در حالت رؤیا هستید، فکر می‌کنید که رؤیا حقیقت غائی چیزی به غیر از آن چیزی است واقعیت است. جایی‌که در آن لحظه هستید، که جهان رؤیایتان از آن ساخته شده است. واقعیت آن لحظه است. هیچ معیار دیگری وجود همان‌طور که جنس جهان رؤیا نیز متفاوت از ندارد. در رؤیا، شما هرگز نمی‌توانید با خود تصور جهان بیداری است. کنید که، «این یک رؤیا است». در واقعیت، هرگز اگر توجه شما متمرکز جنس و ماده باشد، طبیعتاً نمی‌توانید به خود بگویید: «این یک رؤیای دیگر شفای درونی رخ نمی‌دهد. است». وقتی از رؤیا بیرون می‌آیید، برایتان شبیه اگر توجه شما به میزان برابری بین آگاهی و ماده رؤیا به‌نظر می‌رسد، اما وقتی در خود رؤیا هستید، تقسیم شود، زندگی سالم و متعادل نامیده می‌شود. برایتان مثل رؤیا نیست. در رؤیا حتی اگر زندگی واقعی شما سلامت جسمی، روانی و زندگی پر از طراوت و خود را به‌خاطر بیاورید، فکر می‌کنید که رؤیا است. سرزندگی خواهید داشت. بنابراین، این صرفاً بستگی به فرکانسی دارد که در آن اگر توجه شما کاملاً معطوف به آگاهی باشد، و قرار دارید. هیچ معیار دیگری برای تفکیک واقعیت درگیر این‌که این جهان ها از چه ماده‌ای ساخته از رؤیا وجود ندارد. شده‌اند، نباشد، من آن‌را «روشنگری زندگی» یا درک این موضوع که این امکان وجود دارد که حالت جیوان موکتی می‌نامم. بیداری خود رؤیای طولانی مدت دیگری باشد،

بازگشت به فهرست خواه خواستار جیوان موکتی باشید یا خیر، چه به‌دنبال روشنگری باشید یا خیر، این‌ها در رده‌ی دوم قرار می‌گیرند. اما اگر بتوانید بخش کوچکی از توجه خود را به آگاهی «من» ، حقیقت و مرکزیت معطوف کنید، ناگهان متوجه خواهید شد که شفای درونی عظیمی اتفاق می‌افتد.

به‌عنوان مثال، اگر دچار مشکلی بزرگ و یا افسردگی هستید، اگر به‌وضوح و آگاهانه درک کنید که کل این جهان رؤیا است، آرامش فوق‌العاده و شفای درونی را تجربه خواهید کرد. شفای درونی همان چیزی است که من آن‌را مراقبه می‌نامم. آگاهی همراه با آرامش را ساتوری- اولین تجربه‌ی‌کوتاه سامادهی- می‌نامم.

تغییر شناختی یا تحول روان‌شناختی، با درنظر داشتن این‌که آن‌چه که می‌بینید، ممکن است لزوماً واقعیت نداشته باشد، شفای درون فوق‌العاده و آگاهی همراه با آرامشی را برایتان به ارمغان می‌آورد.

علم تاکنون نگاهی اجمالی به قدرت فوق‌العاده مراقبه در ایجاد تغییر کامل در تمام ساختار بدن-ذهن انداخته است. مراقبه مزایای بی‌شماری در همه‌ی سطوح -جسمی، ذهنی، احساسی و معنوی دارد. مراقبه می‌تواند به‌راحتی کیفیت زندگی را افزایش دهد.

تا همین اواخر اعتقاد بر این بود که ارتباطات میان سلول‌های عصبی مغز در دوران کودکی ثابت شده و تغییری نمی‌کند، بنابراین رشد مغز در همان اوایل زندگی متوقف می‌شود. در حال حاضر دانشمندان دریافته‌اند که مغز در طول زندگی رشد می‌کند و ارتباطات جدیدی را شکل می‌دهد. دانشمندان این توانایی را انعطاف‌پذیری عصبی می‌نامند.

دو روز پیش مطلبی را در روزنامه (واشنگتن پست، ۳ ژانویه ۲۰۰۵)، در مورد تحقیقات انجام شده توسط دانشگاه ویسکانسین در بررسی اثرات مراقبه روی مغز می‌خواندم. این مطالعه روی گروهی از راهبان تبتی که سال‌ها مراقبه انجام می‌دادند و همچنین گروهی از شاگردانی که مراقبه برایشان تازگی داشت ولی شیوه‌ی انجام آن به‌آن‌ها آموزش داده شده بود، انجام گرفت.

آن‌ها دریافتند که راهبان تبتی در مقایسه با شاگردان تازه‌کار آگاهی بیشتری داشته و فعالیت مغزشان بسیار سریع‌تر و به مراتب دارای سازماندهی و هماهنگی بهتر بوده است. علاوه بر این، ناحیه‌ای از مغز که مرتبط با شادی، افکار و احساسات مثبت است، در راهبان بسیار فعال‌تر از شاگردان جدید بود.

یکی از موارد دیگری که محققان بدان دست یافتند، این بود که فعالیت مغزی راهبان مراقبه کننده بسیار شدیدتر و سازمان یافته‌تر از شاگردان بود، حتی قبل از این‌که راهبان مراقبه را آغاز کنند. بنابراین مزایای مراقبه در واقع دائمی است. مراقبه می‌تواند مدار و عملکرد داخلی مغز را به‌راحتی تغییر دهد.

بسیاری از دانشگاه‌های برتر ایالات متحده آمریکا از قبیل ییل، هاروارد و MIT (مؤسسه فن‌آوری ماساچوست) نیز تأثیرهای مراقبه را بررسی کرده‌اند. نتایج به‌دست آمده از MRI (تصویربرداری رزونانس مغناطیسی) نشان داد که مراقبه ضخامت مغز را در نواحی مرتبط به آگاهی و توجه، و همچنین پردازش شناختی و سلامت روانی، افزایش داده است.

محققان دریافتند که رگ‌های خونی عریض‌تر می‌شوند و تعداد ساختارهای حمایتی نیز افزایش می‌یابد و منشعبات و اتصالات بیشتری فراهم می‌شود.

مطالعه‌ی دیگری در دانشگاه کنتاکی انجام شد که در آن اثرات خواب آلودگی روی آگاهی فرد مورد مطالعه قرار گرفت. به گروهی از افراد گفته شد تا به صفحه نمایشی چشم بدوزند و به‌محض این‌که تصویری روی آن نقش بست دکمه‌ای را فشار دهند. به‌طور معمول، کسی که خواب کمتری دارد نسبت به فردی که خواب طبیعی دارد، مدت زمان

بازگشت به فهرست طولانی‌تری طول می‌کشد تا به تصویر واکنش نشان دهد. گاهی حتی به کامل دیدن تصویر در حال بالا آمدن، غافل شده‌اند.

محققان شرکت‌کنندگان را چهل دقیقه قبل و بعد از خواب، با مراقبه، مطالعه یا فعالیت‌های سبک مورد آزمایش قرار دادند.

آن‌ها دریافتند که با مراقبه، تک‌تک شرکت‌کنندگان سریع‌ترین واکنش‌ها را از خود نشان می‌دادند، حتی اگر شرکت‌کنندگان در امر مراقبه بی‌تجربه بودند. در واقع، واکنش آن‌ها حتی با وجود شب بیداری باز هم بهتر بود!

و مزایای مراقبه را آغاز کرده‌اند. موضوعی که دانشمندان علوم درونی شرقی هزاران سال روی آن تحقیق و زندگی کرده‌اند. فرهنگ ودایی متکی بر این حقایق و علوم معنوی است. از این‌رو، انسان از مزایای مراقبه، روش غائی رسیدن به حقیقت غائی لذت می‌برد! مراقبه روشی کاملاً تضمینی برای محقق و شکوفا کردن خود است که در طول زمان به اثبات رسیده است.

تمرکز و سرعت واکنش بهبود یافته مطالعات بسیاری برای تعیین تأثیر مراقبه روی سرعت و صحت ادراک و واکنش صورت گرفته است.

چندین مطالعه در دانشگاه لیورپول جان مورس در لیورپول انگلستان صورت گرفت. در یکی از آن‌ها، به شرکت‌کنندگان نامه هایی داده می‌شده که در بالای آن‌ها تعدادی خط تیره وجود داشت. آنها باید نامه‌هایی را که چندین خط تیره داشت با سرعت هر چه بیشتر حذف می‌کردند.

در مطالعه دیگری، به شرکت‌کنندگان کلماتی مانند «BLUE» ، «RED» یا «GREEN» که با جوهرهای رنگی مختلف چاپ شده بود، نشان داده می‌شد. آن‌ها باید به سرعت رنگ جوهری که کلمه با آن نوشته شده بود را می‌گفتند. به‌طور معمول، این حرکت دشواری است، زیرا مغز شما بیشتر تمایل به خواندن کلمه دارد تا نگاه کردن و تشخیص رنگ جوهری که کلمه با آن نوشته شده است.

آن‌ها دریافتند که مراقبه کنندگان بسیار سریع‌تر عمل کرده و خطاهایشان نصف سایر افراد بود.

مراقبه تأثیر مستقیم و قابل توجهی روی افزایش آگاهی، توجه، حافظه، تمرکز، زمان واکنش، تجسم، سلامت روانی و سلامت عمومی دارد.

علوم غربی به‌تازگی بررسی ابعاد گسترده اثرات

بازگشت به فهرست

تکنیک‌های مراقبه مختلفی وجود دارد که مختص زمان‌ها و افراد خاصی هستند و یکسری تکنیک‌ها هم وجود دارد که عمومی هستند. نی تی آدایان، روش مراقبه مختص افراد جستجوگر امروزی است. این مراقبه عصر سایبری است.

در ابتدا می‌خواهم از چگونگی به‌وجود آمدن تکنیک مراقبه‌ی نی تی آدایان برایتان بگویم. تا سن ۱۱ سالگی، من تکنیک‌های مراقبه‌ی متعددی را تجربه کردم. در سن ۱۲ سالگی تجربه‌ی معنوی عمیقی داشتم. از سن ۱۲ تا ۲۱ سالگی، مزایای چند تکنیک را آگاهانه تحلیل‌و‌بررسی کردم. در سه سال بعد از روشنگری‌ام، روی ساخت فن‌آوری صوتی برای بازتولید این تجربه در دیگران کار کردم. عصاره‌ی کل تحقیقاتی که درباره‌ی دنیای درون تا کنون انجام داده‌ام، در قالب تکنیک مراقبه نی تی آدایان ارائه شده است. نی تی آدایان فرمول و تکنیکی است که بر روی کل موجودات، برای تبدیل و آماده ساختن آن‌ها برای تجربه‌ی روشنگری غائی تأثیرگذار است. هر بخش از این تکنیک منحصربه‌فرد مکمل بخش‌های دیگر بوده و به افزایش آگاهی فردی کمک می‌کند. این مراقبه‌ای روزانه برای سعادت ابدی- نی تی آدایان است.

برای درک کردن این تکنیک، ابتدا باید کمی درباره‌ی چاکراها یا مراکز انرژی بدانیم. کار کردن روی هفت چاکراها، همانند تحریک کانال‌های جدید انرژی و تنظیم کانال جدیدی در تلویزیون است. انسان فقط می‌تواند بر اساس این هفت مرکز انرژی فکر کند. برای برخی از افراد، فایده‌ی هر چیزی تنها در امیال، هوس‌ها و لمس‌کردن خلاصه شده است و برای برخی دیگر، ترس تنها محرکه است. هیچ

نی تی آدایان مراقبه ای هر روزه برای روشنگری زندگی است

بازگشت به فهرست

۱-تنفس نامنظم

مدت زمان: ۷ دقیقه

به حالت واجراسانا¹ بنشینید. (حالتی که در آن زانو هایتان خم شده و کف پاهایتان زیر قرار گرفته و باسنتان روی پاشنه پا قرار بگیرد). به طور معمول در بدن ما، انرژی از چاکرای ساهاسرارا² (مرکز تاج) به چاکرای مولادهارا (مرکز ریشه) جریان دارد. حالت واجراسانا کمک می کند تا این جریان را معکوس کرده و به انرژی به سمت بالا حرکت کند.

با چشمان بسته بنشینید، دست های خود را روی پهلوها گذاشته و نامنظم نفس بکشید. دم و بازدم عمیق، به صورت نامنظم و بدون این که هیچ ریتم خاصی داشته باشید. فقط بر روی نفش کشیدن تمرکز کنید. تمام وجودتان باید تبدیل به نفس کشیدن شود.

اشکالی ندارد که محرکه ی انسان آرزو و امیال باشد ولی باید ابعاد دیگری مانند عشق را نیز تجربه کنید. باید این را بدانید که می شود بر مبنای انرژی محض عمل کرد.

با باز کردن چاکراها، فراتر از احساسات خواهید رفت و از ساختارهای ذهنی رهایی خواهید یافت و موجود آزادی خواهید شد. تنها زمانی که از این ساختارهای ذهنی رها شوید، ارزش آزادی را درک خواهید کرد.

هنگامی که از یک چاکرای خاص رها می شوید، جهان جدیدی را تجربه خواهید کرد. شخصیت تان بر اساس هر هویتی که شکل گرفته باشد، زندگی تان بر هر مبنایی که استوار باشد، همگی از بین خواهند رفت و شما انرژی جدیدی را تجربه خواهید کرد.

به عنوان مثال، اگر به طور اتفاقی وارد بازار سهام شوید، به جمع آوری اطلاعات به روز در مورد بازارسهام از طریق تلویزیون، مجلات و مردم و .... علاقه مند می شوید. بعد از یک ماه و یا بیشتر، ناگهان احساس می کنید که تمام جهان از بازار سهام مطلع هستند و احساس می کنید توسط افرادی احاطه شده اید که با بازار سهام در ارتباط هستند. جهان تغییر نکرده است، این دیدگاه شما است که تغییر کرده است. وقتی شما مرکز انرژی را تغییر می دهید، افرادی از همان دست را اطراف خود جمع خواهید کرد.

اگر مرکز انرژی را تغییر دهید، می توانید جهانی که می بینید را تغییر دهید. در اساطیر هندو آمده است که هفت جهان وجود دارد که به هفت احساسی که تعیین می کند چگونه دنیا را ببینیم اشاره می کند.

تکنیک های مراقبه ی نی تی آدایان

این روشی پنج مرحله ای است و هر مرحله ۷ دقیقه طول می کشد.

¹- Vajrasana وضعیتی در یوگا که به حالت دو زانو انجام می شود ²- Sahasrara chakra هفتمین و آخرین مرکز انرژی در تاج سر است که بیشتر دروازه محسوب می شود تا مرکز انرژی

بازگشت به فهرست

بخش اول تا حد زیادی جسمانی است. نشستن به حالت واجراسانا و دم و بازدم‌های عمیق و نامنظم. اگر مشکل گوارشی دارید، کاملاً برطرف خواهد شد. بدن شما آماده خواهد شد.

وقتی نیروی بدن در سطح بالایی قرار بگیرد، دستگاه گوارشتان خوب عمل خواهد کرد.

اولین بخش از نی‌تی‌آ دایان مربوط به داشتن بدنی سالم است.

موضوع مهمی که بدانید این است که کیفیت تنفس بر اساس وضعیت ذهنی شما تغییر می‌کند. احساسات شما بر روی روند تنفس شما تأثیر می‌گذارد. وقتی مضطرب یا عصبانی هستید، نفس کشیدنتان تغییر می‌کند. اگر وقتی که دچار تنش هستید، یک نفس عمیق بکشید، احساس سبکی و آرامش می‌کنید و تنش از بین می‌رود.

تنفس و ذهن به هم وابسته‌اند. تغییر در هر کدام، به‌صورت خودکار باعث تغییر در دیگری می‌شود. ممکن است نتوانیم احساساتمان را کنترل کنیم، اما نفس کشیدن تحت کنترل خود ما است. اگر نفس کشیدنمان را کنترل کنیم و یا تغییراتی را در الگوی تنفسیمان ایجاد کنیم، تأثیر مستقیمی روی احساسات و وضعیت ذهنیمان خواهد گذاشت.

ما با الگوی ثابتی نفس می‌کشیم. سامسکاراهای گذشته و خاطرات گذشته‌مان که در ضمیر ناخودآگاه قرار دارند، الگوهای تنفسی خاصی را در بدن ایجاد می‌کنند و در نتیجه ما سامسکاراها و یا احساسات مشابهی را جذب می‌کنیم. ما گرفتار دور تسلسل منفی می‌شویم، به‌این صورت که سامسکاراهای گذشته، الگوی تنفس ما را شکل می‌دهد و الگوی تنفس ما به نوبه‌ی خود سامسکارا و اتفاقاتی مشابه را در آینده جذب می‌کنند. این دور تسلسل باید از بین برود.

نی‌تی‌آ دایان با تنفس نامنظم شروع می‌شود. چون تنفس نامنظم است، الگو با ریتم ثابتی ندارد و الگوی

ذهن که آن‌را شکل می‌دهد، شکسته می‌شود و افکار نمی‌توانند از الگویی که مدت طولانی، برای سال‌های متمادی، از آن پیروی کرده اند، تبعیت کنند.

عضله‌های ما تمام خاطرات گذشته‌ی ما را در قالب انرژی زیستی حافظه ذخیره می‌کنند. تنفس عمیق و نامنظم کشش عضلانی را از بین برده و این الگوهای خاطرات حک شده و به‌جا مانده در ماهیچه‌ها و سایر اجزاء بدن را خارج می‌کند. ماهیچه‌های ما عموماً تحت فشار هستند. تنفس نامنظم عضله‌ها را شل کرده و خاطرات حک شده را پاک می‌کنند.

هر احساسی در درون ما الگوی تنفس خاصی ایجاد می‌کند. شاید دقت کرده باشید که بچه‌ها عمیق‌تر و شادتر نفس می‌کشند ولی وقتی بزرگ می‌شوند، تحت‌تأثیر جامعه با مفاهیم درد، لذت ،گناه و باور آشنا می‌شوند و کیفیت تنفس‌شان به‌کلی دست‌خوش تغییر می‌گردد. برای به‌هم‌ریختن الگویی که به‌دلیل سرکوب شدن احساسات ما بر حسب عادت ایجاد شده است، باید بی‌نظمی را وارد عمل کنیم. وارد کردن الگویی دیگر مشکلی را حل نمی‌کند.

بازگشت به فهرست

شما باید بی‌نظمی محض را در بدن خود ایجاد کنید تا تمام تأثیرات قبلی را بیرون بکشید. پس من هیچگونه تنفس با ریتم و الگوی مشخص مانند پرانایاما¹ را در این مراقبه پیشنهاد نمی‌کنم. فقط نامنظم نفس بکشید. این تنفس نامنظم وابستگی احساسی به خاطرات گذشته‌تان را نابود خواهد کرد. این کار شبیه تکان دادن درختی است که پراز برگ‌های خشک است که با تکان‌دادن همه‌ی آن‌ها می‌ریزند. تنفس نامنظم هم شبیه تکان‌دادن سیستم سرکوب شده شما است. تمام خاطرات حکاکی شده از بین خواهد رفت.

تنفس عمیق و نامنظم اکسیژن زیادی وارد بدن کرده و دی‌اکسیدکربن را از بدن خارج می‌سازد. این‌حالت شبیه نفس‌نفس زدن است که منجر به احساس طراوت و سرزندگی بیشتر می‌شود. با افزایش ورود اکسیژن در خون، خودبه‌خود انرژی بیشتری در سلول‌ها آزاد شده و تمامی بخش‌های بدن زنده می‌شود. این انرژی ایجاد شده شروع به پاک کردن سامسکاراها کرده و به شما احساس سبکی، انرژی و شادی می‌دهد.

مدت زمان: ۷ دقیقه

همچنان در حالت واجراسانا بنشینید، انگشتان دست خود را به‌حالت چین مودرا در آورده و دستانتان را روی زانوها قرار دهید، به‌طوری که کف دستانتان به سمت بالا باشد.

در این وضعیت، دهان خود را بسته و لب‌های خود را روی هم قرار دهید و در حد امکان صدای همهمه‌ی عمیق، بلند و طولانی ایجاد کنید.

از درون بدنتان، صدای «مممممم ...» تولید کنید. اگر سرتان را درون یک مخزن آلومنیوم می‌بردید و صدای همهمه تولید می‌کردید، صدای تولید شده، اینگونه می‌شد. توجه داشته باشید که این صدا، صدای «هووووم...» یا «اممممم...» نیست، بلکه فقط لب‌ها را روی هم گذاشته و صدای «مممممم تمام هوشیاری و دقت‌تان را روی تولید صدا متمرکز کنید. ذهن پیوسته در حال صحبت است. تولید صدای همهمه تکنیک بسیار خوبی جهت کاهش این گفت‌وگوی درونی است. گفت‌وگوی درونی چیزی جز افکار مستقلی که پیوسته در ما جریان دارند، نیست. تولید صدای همهمه به ما کمک می‌کند تا بدن خود را به صورت انرژی حس کنیم. وقتی شروع به تولید صدای همهمه می‌کنید، احساس سبکی می‌کنید، گویی که شناور هستید. سنگینی در

است

و به چاکرای ساهاسرارا¹ (مرکز تاج) ختم کنید. تمرکز کنید. هنگامی که از شما خواسته می‌شود که به هر یک از مراکز انرژی تمرکز کنید، باید به آن مرکز انرژی تبدیل شوید. مرکز انرژی رو کاملاً طوری حس کنید که انگار تمام هستی شما تبدیل به آن مرکز انرژی شده است. هر کدام از این هفت مرکز انرژی با احساس خاصی در وجود ما مرتبط است. در عکاسی به‌روش کرلیان² از چاکراها عکس گرفته شده است و وجود آن‌ها را در سطوح انرژی اثبات کرده است. خود این احساسات نتایج خاطراتی است که از گذشته انباشته و به‌جا مانده است. خاطرات ما را وامی‌دارند تا به‌همان شیوه‌های قدیمی به موقعیت‌ها و افراد واکنش نشان دهیم. این واکنش احساس نامیده می‌شود. احساسات غلیان کرده مرکز انرژی خاصی را مسدود کرده که باعث اختلالات جسمی و روانی می‌گردد. بنابراین در این مرحله، ما با هوشیاری کامل روی هر یک از مراکز انرژی متمرکز شده، از انتهای ستون فقرات شروع کرده و به‌سمت تاج حرکت می‌کنیم. وقتی چیزی را آکنده از هوشیاری می‌کنیم، منفیت آن حل می‌شود. این درباره‌ی دردهای جسمانی هم صادق است. وقتی در قسمتی از بدنمان احساس دردی می‌کنیم، اگر آن بخش را غرق درهوشیاری، حواس کنیم، خواهیم دید که درد تا حدی کاهش یافته و بعد از بین می‌رود. هر یک از هفت مراکز انرژی را به‌مدت یک دقیقه غرق درهوشیاری کنید. به‌گونه ای که انگار فقط آن مرکز خاص در جهان وجود دارد و هیچ چیز دیگری وجود ندارد. مرکز انرژی را کاملاً احساس

بدن خود احساس نمی‌کنید، زیرا این صدای همهمه با ارتعاشات ذهن و جسم تطابق دارد. شما خود را به‌صورت انرژی حس می‌کنید. این‌کار را در آرامش و بدون اضطراب انجام دهید. تمام وجود و انرژی خود را صرف ایجاد این ارتعاشات کنید. سعی کنید فواصل بین صداها را کم کنید. بعد از مدتی احساس خواهید کرد که صدا بدون این‌که تلاشی بکنید ایجاد می‌شوند و شما فقط یک شنونده هستید. ارتعاشات بدن و ذهن با ارتعاشات این صدا هم آهنگ می‌شوند. تولید این صداها، زمزمه‌های درونی سالم ایجاد کرده و هوشیاری عاطفی را افزایش خواهد داد.

مدت زمان: ۷ دقیقه

همچنان در حالت واجراسانا و یا چهار زانو بنشینید. انگشتانتان را در حالت چین موندرا قرا دهید. حال آگاهی خود را به هر یک از چاکرا ها (مراکز انرژی) ببرید. از چاکرای مولادهارا (مرکز ریشه) شروع کرده

به‌عنوان یک دریچه در نظر گرفته می‌شود تا مرکز انرژی

از این‌که سیمون کرلیان در سال ۱۹۳۹ به‌طور ناگهانی کشف کرد که اگر یک شئ در صفحه عکاسی به منبع با ولتاژ بالا متصل شود، هاله‌های کوچک که تخلیه شده (به‌وسیله‌ی میدان الکتریکی قوی که در اطراف اشیاء ایجاد می‌شود) تصویری به‌روی صفحه عکاسی ایجاد می‌کند.

استاد برای ارزانی داشتن معرفتی است که ما را از این جهل و نادانی نجات داده و به ما در دستیابی به سعادت ابدی، نی‌تی‌آناندا کمک می‌کند.

زمانی‌که به مراکز بالاتر و بالاتر برسید، سرزندگی و شورمندی‌تان نیز افزایش خواهد یافت و شورمند خواهید شد. این تجسم، ذهن و احساس سالم، گفت‌وگوی درونی سالم و آگاهی احساسی بیشتری ایجاد خواهد کرد. در پایان این مرحله، احساس سبکی و انرژی خواهید کرد.

اگر روی مراکز انرژی تمرکز کنید، ذهن شما به‌آسانی منحرف نخواهد شد. ذهن‌تان آرام خواهد گرفت چون این‌ها مراکز انرژی زنده هستند. اگر بر قسمت دیگری از بدن خود متمرکز شوید، ذهن‌تان منحرف خواهد شد.

۵- گورو پوجا مدت زمان: ۷ دقیقه

این سروده (مناجات) به زبان سانسکریت است که هم از لحاظ زبان‌شناختی و هم از لحاظ آواشناختی دارای اهمیت است. با تمرکز بر ارتعاشات صداهایی که به‌هنگام خواندن مانتراها به زبان سانکریت ایجاد می‌شود، می‌توانیم فراتر از سخنان ذهن به آرامش وجود خودمان بپردازیم. حتی اگر معنی صداها رانیز ندانیم، ارزش آوایی سانسکریت، حال و هوای ما را دگرگون و تمام بدن و ذهن ما را پاک خواهد کرد و ارتعاشات مثبت در وجود ما ایجاد خواهد کرد.

نی‌تی‌آدایان را با اتصال، آرامش و آرمیدن در انرژی کیهانی کلی به پایان می‌رسانیم.

در آرامش بنشینید و با کل کیهان در ارتباط باشید. اگر به استاد یا خدایتان عشق می‌ورزید، مطیعانه بنشینید و احساس کنید که با کیهان، خدا و یا استاد در ارتباط هستید. آرام بگیرید.

شما همچنین می‌توانید در این مرحله Guru puja¹ (قدردانی از استاد) را با خواندن مناجات و به‌جا آوردن تشریفات انجام دهید ( برای اطلاعات بیشتر به کتاب «خودتان gura puja را انجام دهید»، مراجعه کنید).

در سکوت با حالی خوب بنشینید و به مانتراهای گوروپاجا که خوانده می‌شود، گوش جان بسپارید. به هستی وصل شده و ارتعاشات مانتراهای نیرومند وجودتان را احساس کنید.

مانتراها راهی برای ابراز قدردانی نسبت به هستی و

مزایای نی‌تی‌آدایان: نیم ساعت مراقبه نی‌تی‌آدایان موارد زیر را برای شما به ارمغان می‌آورد: • رهایی از استرس • بهبود روابط • آرامش درونی و احساس رضایت • بیداری بینش و بصیرت • تنظیم فشار خون • اصلاح الگوی خواب • افزایش دقت • افزایش سطح انرژی در کل روز • اتصال به انرژی الهی

شما می‌توانید خانواده و دوستان خود وارد نی‌تی‌آ دایان کنید. این حرکت مستقیماً به مثبت بودن جمعی سیاره زمین کمک خواهد کرد، زیرا افراد بیشتر و بیشتری به‌شیوه‌ی جیوان موکتاها رها زندگی خواهند کرد. این تغییر در آگاهی فردی منجر به تغییر مثبت در آگاهی جمعی می‌شود که به‌نوبه‌ی خود روی کل زندگی این سیاره تأثیر خواهد گذاشت.

بازگشت به فهرست

یوگا تنها به تناسب اندام مربوط نیست، بلکه به آماده کردن جسم برای تحقق بخشیدن به هدف یکپارچه کردن جسم، ذهن و روح کمک می کند. یوگا نی تی آ تکنیکی است که بر اساس زبان بدن پاتانجالی برای تحقق این هدف طراحی شده است. همان طور که در مورد تکنیک مراقبه نی تی آ دایان و برتری آن نسبت به سایر تکنیک های مراقبه، صحبت کردیم، یوگای نی تی آ ، یوگایی برای عصر موشک است.

پاتانجالی، پدر علم باستانی یوگا، در ابتدای سوترای پاتانجالی یوگا که منبع مکتوب اساسی یوگا است، می گوید:

Yogaha chitta vritti nirodhaha

او می گوید: «یوگا توقف ذهن است». این به آن معنی نیست که با توقف ذهن کار یوگا تمام می شود، بلکه وقتی ذهن به پایان می رسد، یوگا آغاز می شود.

در واقع، یوگا هرگز به پایان نمی رسد، فقط می تواند شروع شود و یک اتفاق پیوسته است.

برای درک این موضوع که یوگا یک اتفاق پیوسته است، باید حقیقت این مهم را درک کنیم که هر آن چه اتفاق می افتد خوشایند است.

در واقع، هر تجربه ای آگاهی شما را افزایش می دهد و شما را کامل تر می کند. حتی از دست دادن ثروت باعث بلوغ و رشد شما می شود. از دست دادن سلامتی، درکی جدید به شما می دهد. هر زمان توانستید این حقیقت را در خود درونی کنید، ناگهان خواهید دید که هر لحظه زندگی اتفاقی شگفت و شاد است.

ناگهان در اقیانوس کاپیتان یک کشتی نورهای روشن را پیش رویش دید و با عجله رفت که به آن کشتی هشدار دهد که از سر راه او کنار برود. او سریعاً اعلام کرد: «برای جلوگیری از برخورد، لطفاً جهت خود را ۱۵ درجه ی شمالی تغییر دهید».

کاپیتان کشتی عصبانی شد و با حالتی مغرورانه و تهدید آمیز پاسخ داد: «این بزرگترین کشتی در کشور است. ما توسط سه ناوشکن، تجهیزات دفاع و بسیاری از کشتی ها پشتیبانی می شویم. من تقاضا می کنم که شما جهت خود را ۱۵ درجه ی شمالی تغییر دهید در غیر این صورت اقدامات متقابل برای اطمینان از ایمنی این کشتی انجام خواهد شد».

صدا گفت: «ما یک فانوس دریایی هستیم!».

درک می کنید، هستی دائماً جریان دارد و شما را بگونه ای راهنمایی می کند تا هر اتفاقی که برایتان بیفتد، به بهترین نحو ممکن باشد. فقط با آن هماهنگ شوید. این بهترین راه است. یوگا روشی برای هماهنگ شدن است، درست شبیه تنظیم کردن رادیو با فرکانس بالاتر.

تعدادی خفاش که از سقف غاری آویزان شده بودند، خفاشی را دیدند که کف غار نشسته بود. آن ها که تعجب کرده بودند، پرسیدند: «اون پایین چیکار می کنی؟». خفاش فریاد زد: «یوگا!» .

مردم فکر می کنند که یوگا پیچ و تاب دادن بدن و اقدامی در جهت سلامت جسمی یا اهدافی از این دست است. یوگا حتی هدف نیست بلکه یک اتفاق مداوم و پیوسته است.

معنی تحت الفظی یوگا، یکپارچگی است.

بازگشت به فهرست

در درون هر کدام از ما دو زندگی وجود دارد. یکی از آن‌ها رؤیا است، زندگی‌ای که دوست داریم داشته باشیم و دیگری واقعیت است، زندگی‌ای که اکنون داریم آن‌را زندگی می‌کنیم. به‌هم رساندن این دو زندگی همان چیزی است که من آن‌را یوگا می‌نامم. حال، چگونه می‌توان این دو زندگی، زندگی واقعی و رؤیایی را یکی کرد. این دو زندگی یا با کاهش عمق رؤیاها و خیالات و یا با افزایش بروز انرژی‌تان، بگونه‌ای که واقعیت به رؤیا نزدیک شود، یکی خواهد شد. اگر عمق خیال کاهش پیدا کند، سطح رؤیا و واقعیت به‌هم نزدیک می‌شود. از طرف دیگر اگر انرژی موجود در واقعیت افزایش یابد، سطح واقعیت به سطح رؤیا نزدیک‌تر می‌شود. برخورد و ادغام این دو سطح یوگا نامیده می‌شود. انجام پیوسته‌ی کاری جهت کاهش عمق خیال و یا افزایش انرژی بروز یافته در واقعیت، یوگا است. نکته‌ی مهم دیگر این‌که وقتی دو سطح رؤیا و واقعیت با هم تلاقی می‌کنند، انفجار معنوی یا همان یوگا اتفاق می‌افتد. اما این موضوع به همین‌جا ختم نمی‌شود. یوگا تازه از این‌جا شروع می‌شود. معمولاً یوگا را به‌عنوان تسلط بر تمرین های جسمانی یا دستیابی به وضعیتی خاص می‌شناسند. اما یوگا نه تسلط بر تمرین های جسمانی و نه دستیابی به وضعیت خاصی است. یوگا بیداری و آگاهی از اتفاقات مداومی است که در اطراف و درون‌تان رخ می دهد. فردی که سعی می‌کند، «زندگی واقعی» را به سطح زندگی رؤیایی‌اش برساند، مادی‌گرا است. او سعی می‌کند تا در زندگی واقعی خود به آن‌چه که در رؤیایش هست، دست یابد. اما مشکل این است، رؤیای او ثابت و پایدار نیست. همچنان که در جهت رسیدن به رؤیای خود تلاش می‌کنید، هدف‌تان دائماً تغییر

می‌کند. ایده‌های شما به‌طور مداوم تغییر می‌کنند، بنابراین هدف‌تان پیوسته در حال تحول است! کسی که تلاش می‌کند عمق خیالش را کاهش داده و سطح رؤیاهایش را به سطح واقعیت نزدیک‌ترکند، شبیه آدم عزلت‌گزیده‌ای است که آرزوهای خود را سرکوب کرده و سعی در درک حقیقت دارد. اما نکته‌ی مهم این است که نه سرکوب و نه ابراز، به حقیقت منجر نمی‌شوند. نه سرکوب و عزلت‌گزینی و نه بروز انرژی و دنبال کردن رؤیاها کاری از پیش نمی‌برد. این یک بازی بسیار ظریف و زیرکانه‌ای است. می‌توان گفت در این‌جا است که آموزه‌های بودا در میانه‌ی راه به کمک‌مان می‌آید.

این میانه‌ی راه را می‌توان جوهره‌ی بیداری یا ماهیت یوگا نامید. شما تحت فشار احساساتتان نیستید، بلکه فقط نظاره‌گر آن هستید و «راه میانه» را دنبال می‌کنید.

یوگا حالتی وجودی است. وقتی دیگر ذهنی وجود نداشته باشد، در حالت یوگا، بی‌ذهنی، آگاهی غائی یا روشنگری قرار گرفته‌اید.

هنگامی‌که حالت بی‌ذهنی و آگاهی محض را تجربه می‌کنید، تحول روان‌شناختی کاملی را در ارتباط با خود(جیوا)، جهان(جاگات) و خدا(ایشوارا) تجربه خواهید کرد. از طریق تجربه، متوجه خواهید شد که این سه چیز، مستقل از هم نیستند، بلکه یک کل را تشکیل می‌دهند. هم جهان و هم خدا، در درون شما حضور دارند.

پاتانجالی بنیانگذار روش یوگا است. او اولین استادی بود که یک سیستمی واضح، علمی و منطقی برای باز آفرینی تجربه‌ی روشنگری خلق کرد.

تا قبل از پاتانجالی، روشنگری شبیه برنده شدن بلیط‌تان در قرعه‌کشی بود. احتمال داشت تجربه‌اش کنید یا خیر. بیشتر شبیه شرط‌بندی بود. شما بازی می‌کردید و هیچ تضمینی برای برنده‌شدن وجود نداشت.

پاتانجالی اولین استاد، یا «هدایتگر معنوی» بود که طرح و دستورالعمل کاملی برای روشنگر شدن ارائه داد. او دستورالعمل کاملی با فرمولی گام‌به‌گام برای بازآفرینی تجربه‌ی روشنگری ارائه کرد. درست همان‌طور که دانشمندان فرمولی برای باز آفرینی درک پدیده‌های دنیای بیرون ارائه می‌کنند، پاتانجالی نیز برای بازآفرینی دنیای درون یا روشنگری، فرمول و روشی زیبا، خلق کرده است.

او به تمام جوانب یوگا تسلط داشت- جنبه‌ی جسمی خم کردن بدن به حالت‌های مختلف که آسانا¹ یا هاتا یوگا نامیده می‌شود، کار با پرانا یا انرژی زندگی، کار با ذهن، کار با قدرت تجسم، احساسات و تمام ابعاد یوگا. او بینش عمیقی نسبت به حقایق اصلی یوگا داشت.

در یوگا سوترا، فقط زبان کلامی پاتانجالی ثبت شده است، اما زبان بدن که منظور نظر او بود، ثبت و ضبط نشده است. در واقع هدفی که او برای آن می‌گفت و می‌نوشت در جایی ثبت نشده است.

تنها کسی که آگاهی به شیوه‌ی پاتانجالی را تجربه کرده باشد، می‌تواند پاتانجالی را دوباره به این زندگی بازگرداند. من این شانس را داشتم تا در کنار استادی باشم که آگاهی یا فضای درونی پاتانجالی را حس کرده بود.

راگهوپاتی یوگی قدرت بدنی فوق‌العاده و غیرقابل تصوری داشت که گاهی آن‌را بروز می‌داد. او زنجیری آهنی به دور سینه خود می‌بست و هوای درون سینه خود را کاملاً خالی می‌کرد، سپس هوای دم را فرو می‌برد و زنجیر پاره می‌شد.

معمولاً یک ذهن منطقی نمی‌تواند بپذیرد که همه‌ی این اتفاقات ممکن و شدنی است، اما این یوگی بزرگ همه‌چیز را ممکن می‌ساخت. من این شانس را داشتم که در کنار او باشم و معلق شدن او در هوا را نه یک‌بار بلکه حداقل بیست‌بار ببینم. او دمی عمیق می‌گرفت و نفس خود را نگه می‌داشت. وقتی این‌کار را انجام می داد، بدنش مانند بادکنکی پر باد از زمین

آسانا باید ثابت و راحت باشد

بازگشت به فهرست بلند می‌شد. از سن سه تا سیزده سالگی، من این شانس را داشتم که در خدمت او و تحت حمایت و راهنمایی‌های او باشم. هر روز از صبح تا ظهر، حداقل چهار تا پنج ساعت در روز، مرا مجبور می‌کرد تمام تکنیک‌های سنتی یوگا مانند آسانا، نتی¹ و داتی² را انجام دهم. در تکنیک دهوتی برای تمیز کردن روده‌ها و امحاء و احشاء درونی باید یک پارچه‌ی بلند را قورت می‌دادم.

با نیت بدن را حرکت دهید و نتیجه بگیرید! بعضی روزها راگهوپاتی یوگی، از من می‌خواست که بی‌حرکت و در آرامش بنشینم، تا بر روی سکون، آرامش و آسایش خاطر، مراقبه کنم. ناگهان پس از ۱۰ دقیقه، به من می‌گفت که بایستم و دور معبد را تا حد ممکن سریع بدوم. او مرا مجبور می‌کرد که به‌این طرف و آن‌طرف خم شوم. در معبدی که به من یوگا تدریس می‌کرد بیست تا سی ستون قرار داشت و مرا وادار می‌کرد که از همه‌ی ستون‌های سنگی بالا بروم و بعد پایین بیایم. همچنین مجبور بودم که فقط از یک دست برای بالا رفتن و پایین آمدن استفاده کنم. از آنجایی‌که در هیچ کتاب یا سوترا³ ندیده بودم که بگویند بالا رفتن از ستون جزئی از یوگا است، از او پرسیدم: «چرا مرا وادار می‌کنید از همه ستون ها بالا بروم». جواب زیبایی داد: «به هر قصد و نیتی که بدنت را حرکت می‌دهی یا خم می‌کنی، آن خاطره و نیت کاملاً در بدن و ذهن ما نفوذ کرده و ثبت می‌شود و آن سامسکاراها خودشان را در بدنتان نشان خواهد داد». این یک وحی(کشف) تکان دهنده بود. منظور او این است که هر جور خم شوید، یا بایستید، یا به‌هر روشی که آساناهارا انجام دهید، اهمیت چندانی ندارند و فقط نیت است که مهم است. اگر به نیت سلامتی بدنتان را به حرکت در آورید، سلامت خواهید افتاد. امروزه، مخصوصاً در غرب، ارتباط زیادی بین بیماری و آساناها رؤیت شده است. مثلاً می‌گویند که برای این بیماری، باید این آسانا را انجام دهید، برای این مشکل باید این تکنیک را انجام دهید.

• داستانی کوتاه:

زن جوانی عادت داشت ناخن‌هایش را بجود. او از این موضوع ناراحت بود و از دوستش خواست که به‌او کمک کند. دوستش به‌او پیشنهاد داد که برای رفع مشکلش از یوگا استفاده کند. زن یوگا را شروع کرد و خیلی زود ناخن‌هایش رشد عادی پیدا کرد. دوستش خیلی خوشحال شد و گفت: «دیدی! گفته بودم که یوگا مشکل ناخن جویدنت را رفع می‌کند». زن به‌آرامی جواب داد: «در واقع نه. الان به ناخن‌های پایم دسترسی پیدا کرده‌ام و ناخن انگشت‌های پایم را می‌جوم!».

هدف یوگا، انجام آسانا جهت رفع بیماری نیست. وقتی به بیماری فکر می‌کنید و با آن فکر یوگا می‌کنید، در واقع دارید فکر آن بیماری را در وجود خود حک می‌کنید. راگهوپاتی می‌گوید: «هر آسانا یا حرکات جسمی که از روی دلیل و یا نیتی انجام گیرد، بر وجودتان تأثیر خواهد گذاشت». او می‌گوید که این موضوع در رابطه با نشستن ساده نیز صادق است. اگر عمیقاً اعتقاد داشته باشید که با نشستن سلامت خواهید بود، و با هدف سلامتی بنشینید، می‌بینید که واقعاً

مانند سرطان و معلولیت‌های شدید جسمی خود غلبه کنند. این امر با قدرت اراده که قادر به تغییر حافظه‌ی سلول‌های بنیادی است، اتفاق می‌افتد. در حال حاضر این حقیقت قدیمی توسط یافته‌های علمی مدرن به اثبات رسیده است که به هر چیزی عمیق و مداوم فکر کنیم تأثیر چشمگیری به‌لحاظ جسمانی، روانی و معنوی روی ما خواهد داشت.

راگهوپاتی تا سیزده سالگی، بدن و ذهن من را برای تجربه و ورود به روشنگری آماده کرد. ورود به تجربه‌ی روشنگری، حس حالت بی‌ذهنی، تجربه‌ی حالت ساتوری و رها شدن، در واقع خیلی دشوار نیست. اما ماندن در روشنگری و مهم‌تر از آن، برای بروز آن انرژی از طریق جسمتان، باید هم بدن و هم ذهنتان، هردو آماده باشد.

تجربه‌ی روشنگری چیز بزرگی نیست، و هر کسی می‌تواند آن‌را تجربه کند. اما ماندن در آن فضای پرانرژی، آگاهی بالا و ابراز و انتقال انرژی عظیم روشنگری، مستلزم آماده سازی بدن و ذهن است.

تمرینی که با راگهوپاتی داشتم، جسمم و از جمله اعصابم را برای دریافت انرژی عظیم روشنگری، آماده کرد. یک جسم روشنگر انرژی فراوانی را دریافت می‌کند. شبیه این است که تلاش کنیم که چهار فیل را در یک کلاه کوچک جای دهیم! شبیه یک راکتور هسته‌ای است. حتی دمای طبیعی بدن من یک تا دو درجه بالاتر از دمای بدن یک فرد عادی است.

بنابراین یوگا جسمم را برای دریافت انرژی غائی روشنگری آماده کرد.

یوگای نی‌تی‌آ پیشنهاد من به جهان است. یوگای نی‌تی‌آ علم و فرمولی است که تجربه‌ی روشنگری من را به دیگران انتقال می‌دهد.

یوگای نی‌تی‌آ بازنمایی از یوگای پاتانجالی است. یوگایی

وقتی بدنتان را با این باور که اتفاق خاصی در وجودتان رخ خواهد داد، به حرکت در آورید، آن واقعه محقق می‌شود. هر فکری که داشته باشید در ماهیچه‌هایتان ثبت خواهد شد. بنابراین وقتی افکار و حافظه خود را تغییر می‌دهید، بدنتان نیز تغییر خواهد کرد. وجود شما به خاطراتی که می‌سازید واکنش نشان می‌دهد.

تحول ذهن-بدن اینگونه از طریق نی‌تی‌آ یوگا رقم می‌خورد. ابتدا فضای درونی پاک می‌گردد تا ذهن تنظیم شود. سپس بدن با حرکات جسمانی که با نیت خاصی انجام می‌شوند، خود را هماهنگ کرده و آن نیت، در حافظه تک‌تک ماهیچه‌ها و هوش سلولی نفوذ می‌کند.

«ما همان چیزی هستیم که فکر می‌کنیم. افکار ما تبدیل به کردار و کردارمان سرنوشت‌مان را می‌سازد. این یک نقل قول از اوپانیشاد نیست، بلکه برگرفته از کتاب تازه دکتر لیپتون، متخصص زیست سلولی ملکولی به‌نام «زیست‌شناسی اعتقاد» است که نظریه‌ی جدیدی درباره‌ی نحوه‌ی رفتار سلول‌ها ارائه داده است. همه‌ی ما فکر می‌کنیم که رفتار ما متأثر از ژن‌های ما است. دکتر لیپتون بعد از تحقیقاتش به‌این نتیجه رسید که دقیقاً بر عکس است و این ژن‌های ما است که بر اساس رفتار ما شکل می‌گیرد.

وقایع بسیاری درباره‌ی قدرت اراده و تجسم در تبدیل نیت به واقعیت جسمانی ثبت شده است. به‌عنوان مثال، افرادی هستند که با از میان برداشتن محدودیت‌ها و فراتر رفتن از ظرفیت مورد تصورشان، توانسته‌اند بر بیماری‌های مهلکی

بر اساس زبان بدن، انرژی و فضای درونی پاتانجالی است. هدف یوگای نی‌تی‌آ واضح است: حس و ابراز سعادت. با یوگای نی‌تی‌آ، ظرفیت پذیرش سعادت در فضای درونی‌تان به‌شدت افزایش می‌یابد و قابلیت ابراز سعادت در بدنتان شکل خواهد گرفت.

ممکن است تا به الان، وجودتان برای ماندن در این فضای روشنگری و انتقال مدام این حس، آماده نباشد. یوگای نی‌تی‌آجسم شما را برای حس سعادت درونی و ابدی و ماندن در آن و انتقال آن به دیگران آماده می‌کند.

ذهن شما قابلیت ماندن در سعادت یا هیجان را ندارد. وجود شما قادر به ماندن در هیجان بالا و انرژی زیاد نیست. نه برای آن آموزش دیده است و نه توانایی آن‌را دارد. با استفاده از یوگای نی‌تی‌آ، من به مشتاقان، نه فقط تجربه سعادت را، بلکه تثبیت کردن آن در خودشان، و انتقال مداوم آن به زندگیشان را، آموزش می‌دهم.

هدف یوگای نی‌تی‌آ کمک به افراد برای رها شدن و تجربه‌ی سعادت ابدی است که بهبودی جسمی می‌تواند یکی از اثرات جانبی آن باشد. اما پر واضح است که یوگا صرفاً برای سلامت جسمی نیست و این فقط یکی از فواید یوگا است. یوگا فواید عاطفی بسیاری نیز دارد اما بیشتر در حکم اثرات جانبی به‌حساب می‌آیند.

مراقبه فقط برای سلامتی روان نیست. سلامت روانی فقط یکی از اثرات جانبی آن است. بنابراین قصد ما تنزل یوگا و مراقبه به مهارت‌هایی آسان که فقط در جهت سلامتی جسم و روان است، نیست. بلکه مراقبه اهداف بزرگتری مانند تجربه‌ی فضایی کاملاً متفاوت است که از سعادت ابدی، نی‌تی‌آ، لبریز است.

ما در این روش جدید یا می‌توانم بگویم به قدیمی‌ترین روش، حقیقت را از طریق یوگای نی‌تی‌آ به زندگی می‌آوریم. نمی‌توانم بگویم که این روش جدیدی است، زیرا در اصل قدیمی‌ترین روش موجود است. طریقه‌ای که پاتانجالی با آن علم و تجربه‌اش را ارائه کرد، دقیقاً همانند یوگای نی‌تی‌آ همین موارد را برای زندگی به ارمغان می‌آورد.

هدف یوگای نی‌تی‌آ، شکل دادن زندگی شما است. تمامی فعالیت‌ها و حرکات‌تان، به یوگا و سعادت بدل می‌شود.

امروزه یوگای نی‌تی‌آ، در سراسر جهان انجام می‌شود. در هر جلسه یوگای نی‌تی‌آ، وحدت جسم- ذهن- روح را با متحد ساختن هشت قسمت اصلی آشتانگا یوگای¹ پاتانجالی، شامل آسانا، پرانایاما²، مدرا³ و ... را تقویت می‌کند.

یوگای نی‌تی‌آ اضافه کردن حرکات بیشتر به زندگی شما نیست، بلکه اضافه کردن زندگی بیشتر به حرکات شما است.

اگر به‌هنگام انجام هر کاری کاملاً در لحظه، آماده و آگاه باشید، آن یوگای نی‌تی‌آست.

آسانا (حالت های فیزیکی)، پرانایاما(کنترل تنفس)، پراتی آهارا (ترک حواس)، دهارانا (تمرکز)، دهیانا (مراقبه)، سامادهی(سعادت)

برای توزیع و مهارکردن انرژی در بدن

بازگشت به فهرست

به‌محض این‌که صبح از خواب بیدار شدید، حتی قبل از بلند شدن از رختخواب، پنج دقیقه بخندید! فقط به خودتان و بدون دلیل بخندید! خندیدن یک روش مراقبه‌ی فوق‌العاده است. این

روشنگری زندگی یعنی هر لحظه در سعادت شورمندانه بودن روش قدیمی استادان بودایی و شاگردانشان برای رسیدن به حالت بی‌ذهنی از طریق خندیدن است. چه به آن اعتقاد داشته باشیم یا نه، خنده جواب می‌دهد و اثر فوری دارد. روش‌های دیگر باید تمرین شوند تا تأثیرشان دیده شود، اما با خنده نیازی به تمرین برای دیدن نتیجه نیست و از همان بار اول می‌توان تأثیرش را دید که چطور ما را از لحاظ جسمی و روحی، عمیقاً بهبود می‌بخشد. خنده به‌خودی‌خود از سلامت ناشی می‌شود و سلامتی ایجاد می‌کند و انرژی سرشار است که باعث رهایی از سرکوب‌های عاطفی می‌شود. خنده بزرگ‌ترین شاخص معنویت است. با خنده ما بودا و روشنگر می‌شویم. بودا بی‌ذهنی است. وقتی‌که می‌خندیم، برای چند لحظه در حالت بی‌ذهنی به‌سر می‌بریم. خنده و ذهن نمی‌توانند هم‌زمان با هم و در یک لحظه‌ی واحد حضور داشته باشند. وقتی برای لحظه‌ای می‌خندیم، ذهن کنار رفته و ما با انرژی هستی یکی می‌شویم و هویت خود را حس نمی‌کنیم. آیا در اوج خنده می‌توانیم خودمان را در قالبی مجزا ابراز کنیم؟ خیر! به‌هنگام خنده، بی‌ذهنی لحظه‌ای با هستی یکی شده و یک آن وجود نداریم. به‌همین دلیل است که باید بیشتر بخندیم. اگر لحظات نبودن نفس را تا جای ممکن طولانی کنیم، در نهایت هویت خود را از دست داده و مانند شخصی با انرژی زندگی کنیم. گفته می‌شود که خنده درمانی بسیاری از بیماری‌ها، خصوصاً بیماری‌های مربوط به سیستم عصبی و حلق را درمان می‌کند. خندیدن از ته قلب اثرات جانبی مضر ناشی از فعالیت سلولی را برطرف می‌کند.

است. آناندا سانکالپا به‌معنی وعده‌ی سعادت است. شما می‌توانید تصمیم بگیرید که سعادتمند باشید و این انتخابی است که می‌کنید. در حقیقت این حتی انتخاب شما هم نیست. اگر خود را بدون داشتن حق انتخاب، در معرض چیزی که هستی برای شما در نظر گرفته قرار دهید، تا ابد سعادتمند خواهید بود. نگرش نداشتن حق انتخاب را باید در خود تقویت کرد. منشأ این بخش از مراقبه به عارف صوفی، عبدالله¹ برمی‌گردد. صوفیان عجیب‌ترین فرقه هستند. مناجات آن‌ها فقط شکرگزاری است و بس. عبدالله به داشتن چهره‌ای همیشه خندان مشهور بود. گفته می‌شود که حتی در بستر مرگ نیز در حال خندیدن بوده است. سرانجام تعدادی از شاگردانش نتوانستند جلوی خود را بگیرند و از او پرسیدند که چگونه است که همیشه خوشحال است. آن‌ها پرسیدند: «استاد، چه چیز خنده‌داری در مورد مرگ وجود دارد؟». سپس عبدالله رازی را که استادش به او آموخته بود، برای آن‌ها بیان کرد. او گفت: «به یاد داشته باشید که شادی همیشه در دستان شما است. شادی ۱۰۰ درصد انتخاب خودتان است. زندگی هر روز گزینه‌ی شاد بودن و یا ناراحت بودن را پیش رویتان قرار می‌دهد. به خودتان بستگی دارد که کدام یک را انتخاب کنید».

گفته می‌شود زبان، نمایان‌گر وضعیت بدن است. با معاینه کردن زبان و رنگ آن، می‌توان وضعیت پزشکی فرد را حدس زد. بر اساس آیورودا، زبان با اعضای مختلف بدن ارتباط مستقیم دارد. بخش‌های خاصی از زبان به قسمت‌های مخصوصی از بدن مانند کلیه‌ها، ریه‌ها و غیره مرتبط است. هنگام روغن‌کشی، روغن، مخاط، باکتری و سموم بدن را از طریق بزاق و زبان بیرون می‌کشد. بر اساس طب آیورودا، مخاط سمی است که می‌بایست از بین برود.

روش مراقبه‌ای ساده‌تر و راحت‌تر از این وجود ندارد و تاکنون مؤثرترین روش بوده است. هر روز صبح به‌محض بلند شدن از خواب حتی قبل از باز کردن چشمانتان، در رختخواب بنشینید. اسم خودتان را بلند صدا بزنید. اگر نمی‌خواهید با صدای بلند مزاحم افراد دور و برتان بشوید، به آرامی با خودتان صحبت کنید. از خودتان بپرسید (از اسمتان استفاده کنید... به‌صورت اول شخص)، امروز چه چیزی را می‌خوام تجربه کنم؟ شادی را انتخاب می‌کنم یا غم را؟ طبیعتاً، سر صبحی، غم را انتخاب نمی‌کنید. بنابراین ذهن شما خواهد گفت، من خوشحالی را انتخاب می‌کنم. آن‌گاه پاسخ بده، بسیار خب(فلانی)، خوشحال باش، همین! سپس، با چشمان بسته، به مدت چند دقیقه، با انرژی و عمداً، به‌این باور برسید که بدون اجازه‌ی شما، هیچ‌چیز نمی‌تواند باعث ناراحتی‌تان شود. شما دچار رنج می‌شوید زیرا اجازه می‌دهید که وقایع، شما را تحت تأثیر قرار دهند. شما این قدرت را در درون خود دارید که در هر لحظه شاد باشید. حال چشمانتان را باز کرده و با تصدیق‌هایتان همراه شوید. خواهید دید که در طول روز، با همین نیروی تصدیق، تمام مسیرها و جریان‌های ذهنتان را تغییر داده‌اید. خواهید دید که چگونه تا آن‌زمان دیگران را به‌خاطر ناراحتی‌تان سرزنش می‌کردید، در حالی‌که در واقع انتخاب خودتان بود که در هر اتفاقی، ناراحت باشید. شما نه به‌واسطه‌ی شرایط خارجی و نه علی‌رغم وجود آن‌ها، بلکه با صرف‌نظر از آن‌ها، این طرز فکر شاد بودن را پرورش خواهید داد. شما خوشحال هستید به‌این دلیل که خوشحال هستید. همین.

صبح زود، قبل از مسواک زدن، خوردن یا نوشیدن هر چیزی، یک قاشق غذا خوری کامل روغن کنجد یا آفتابگردان تصفیه شده را در دهان خود ریخته، در مکانی بنشینید، چانه خود را به‌طرف بالا بگیرید تا روغن به دندان آسیاب عقب برسد و به آرامی با استفاده از کشیدن دندان‌ها روی همدیگر، به‌مدت پانزده تا بیست دقیقه روغن را به همه جا بکشید. هم‌زمان کار دیگری انجام ندهید. در پایان، روغن را از دهان بیرون ریخته و دهان خود را به‌خوبی بشویید. اگر این کار را به‌درستی انجام داده باشید، روغنی که از دهانتان بیرون می‌ریزید رقیق و رنگ آن تقریباً سفید خواهد بود. بعد از آب‌کشی و تمیز کردن دهان، دو لیوان آب بنوشید. نکته: روغنی که در دهان می‌گردانید، به‌دلیل داشتن باکتری و انگل نباید بلعیده شود. اگر مجبور هستید که این‌کار را بعد از وعده‌ی غذایی انجام دهید، حداقل چهار ساعت صبر کنید. گفته می‌شود که روغن‌کشی، در بسیاری از شرایط

بازگشت به فهرست

مناجات ترکیبی از هجاها، کلمات، عبارات یا جمله‌هایی است که وقتی با آگاهی تکرار می‌شود تأثیر قوی و نافذی روی جسم و ذهن دارد. مناجات سوریا ناماسکار شامل مناجات بیجا و تعالی(تکریم) است. تعالی به خدای خورشید است. مناجات بیجا به‌خودی‌خود معنایی ندارد اما ارتعاشاتی که با خواندن مناجات ایجاد می‌شود در جسم انسان خیلی قدرتمند است. نظریه‌ی ارتعاش که توسط دانشمندان امروزی بیان شده است، هزاران سال پیش توسط دانشمندان دنیای درونی، پیامبران کتاب‌های ودا در عصر باستان، استفاده شده است.

مطالعات علمی انجام شده توسط دکتر ماسارو اموتو ژاپن به‌وضوح ثابت کرده است که ارتعاش صدا تأثیر عمیقی روی آب دارد. از آن‌جایی که آب بیش از شصت درصد بدن انسان را تشکیل می‌دهد، واضح است که ارتعاشات صدا روی تمام ذهن و جسم تأثیر می‌گذارد.

افکار و احساسات ناخودآگاه ارتعاشات قوی را به‌شکل خاطراتی که ذخیره شده یا سامسکارا در درون ما ایجاد می‌کند و ما باید با هشیاری به‌آن‌ها خاتمه بدهیم وسپس آگاهی کاملاً مثبت را که در اعماق وجود ما موجود هست تجربه خواهیم کرد.

شش مناجات(مانترا) بیجا وجود دارد که عبارتند از:

مناجات(مانترا) تعالی نشان‌دهنده‌ی خصوصیات فوق‌العاده‌ی خورشید است. با شروع اولین مناجات(مانترا)، هر کدام از مناجات‌ها (مانتراها) به‌صورت آواز با آگاهی کامل قبل از هر دوره سوریا

شامل از ترک پاشنه‌ی پا تا سرطان، باعث بهبود وضعیت می‌گردد. گزارش تحقیقات جامع در مورد فواید روغن‌کشی در اینترنت موجود است.

-سلام بر خورشید یا سوریا ناماسکار سوریا ناماسکار بخشی از نی‌تی‌آ یوگا است. منحصربه‌فرد بودن نی‌تی‌آ به‌این است که آموزش‌های اصلی پاتانجلی را از طریق تطبیق آن با ذهن مدرن مستقیماً وارد زندگی می‌کند. حکیم پاتانجلی، از جنوب هند، به‌عنوان پدر یوگا شناخته می‌شود. تکنیک سوریا ناماسکار هوش بدن را بیدار می‌کند تا مستقیماً از خورشید انرژی دریافت کند. سوریا ناماسکار برای دریافت انرژی فلکی اطرافمان طراحی شده است که وقتی رو به‌سوی شرق و با اولین اشعه‌های خورشید صبحگاهی انجام می‌شود، تأثیر عمیقی روی ذهن، بدن و روح دارد.

انجام سوریا ناماسکار باعث تحریک هوش بدن شده تا انرژی را مستقیماً از خورشید دریافت کند. سوریا ناماسکار برای دسترسی به انرژی آسمانی طراحی شده است و هنگامی‌که شخص انجام دهنده در صبح، با اولین پرتوهای نور خورشید در شرق روبه‌رو می‌شود، همراه با تکنیک‌های مناسب تنفس و مناجات‌های مربوطه، اثر فوق‌العاده‌ای روی جسم، ذهن و روح شخص می‌گذارد.

سوریا ناماسکار روی تمام قسمت‌های بدن، اعضای مختلف و چاکرا (مراکز انرژی حیاتی در بدن) عمل می‌کند که مجموعه‌ای از حالت‌های فیزیکی است که به‌صورت پویا و روان همراه با تنفس مناسب انجام می‌شود.

هر روز صبح، ممکن است شش تا دوازده بار سوریاناماسکار را تکرار کنید. از تمام حالت‌های فیزیکی یوگا، سوریا ناماسکار به‌عنوان مؤثرترین راه برای تنظیم کردن اندام‌های زیرین، تقویت کردن و کشش کل بدن و ستون فقرات شناخته می‌شود و به‌عنوان پادشاه تمام حالت‌های فیزیکی در نظر گرفته می‌شود.

بازگشت به فهرست

Surya Namaskar

ناماسکارخوانده می‌شود. مناجات (مانترا) این قدرت را دارد که تعالی را در کارورزان مخلص شکل دهد. با استفاده از این مراحل ساده، می‌توان دریافت که خورشید بیرونی نمادی از درخشان بودن نفس درونی ما است. ما ارتباط‌مان را با انرژی کیهانی که همه‌گیر است درک می‌کنیم. مناجات سوریا ناماسکار(از ترکیب مناجات بیجا با مناجات تعالی شکل گرفته است).

1. OM hraam mitraaya namaha

2. OM hreem ravaye namaha

3. OM hroom suryaaya namaha

4. OM hraim bhaanave namaha

5. OM hraum khagaaya namaha

6. OM hraha pushne namaha

7. OM hraam hiranya garbhaya namaha

8. OM hreem mareechaye namaha

9. OM hroom adityaaya namaha

10. OM hraim saavitre namaha

11. OM hraum arkaaya namaha

12. OM hraha bhaaskaraaya namaha

بازگشت به فهرست

در سوریا ناماسکار حرکات بدن با نفس‌کشیدن هماهنگ می‌شود. آشکارا تصور کنید که با هر دم و بازدم، شما انرژی سعادت(خوشی) را دریافت کرده و ارسال می‌کنید. حرکت انرژی سعادت را در هر سلول از بدنتان حس کنید و ذهنتان را احیاء کنید.

باید با معده‌ی خالی و ترجیحاً در صبح انجام شود. مراحل آسانای (تمرینات و وضعیت‌های یوگا) سوریا ناماسکار:

هر سیکل این دوازه حالت شامل دو حرکت است. در نیمه‌ی اول سیکل از پای راست خود و در نیمه‌ی دوم از پای چپ خود استفاده می‌کنید.

حداقل شش مرحله و درصورت امکان دوازده مرحله‌ی این سیکل را تکمیل و به پایان برسانید. قبل از شروع هر مرحله مناجات را به‌ترتیب به‌صورت آواز بخوانید.

بازگشت به فهرست

-مراقبه‌ی زندگی با نشاط یا نی‌تی‌آدایان تا سن یازده سالگی، در مورد روش‌های مراقبه سنتی بسیاری تحقیق کردم و آن‌ها را تجربه کردم. در سن دوازده سالگی تجربه‌ی عمیق معنوی خودم را داشتم. از سن ۱۲ سالگی تا ۲۱ سالگی فواید روش‌های مختلف را مورد تجزیه‌وتحلیل قرار دادم. سه سال بعد از روشنگری، روشی برای بازآفرینی تجربه‌ی روشنگری در دیگران را ایجاد و تکمیل کردم. جوهره‌ی تمام تحقیقات در جهان درون تا کنون به‌شکل روش مراقبه نی‌تی‌آدایان در آمده است.

نی‌تی‌آدایان قاعده و روشی است برای آماده ساختن و ایجاد تجربه‌ی کاملی از روشنگری که برای وجود شخص قابل استفاده است. هر بخش از این روش منحصربه‌فرد مراحل دیگر را برای کمک به بالا بردن آگاهی فرد تکمیل می‌کند و روش مراقبه‌ای روزمره برای سعادت ابدی-نی‌تی‌آناندا است.

است این روشی پنج مرحله‌ای است که هر مرحله‌ی آن ۷ دقیقه به‌طول می‌انجامد. لطفاً برای دستورالعمل‌های مراقبه به فصل نی‌تی‌آدایان مراجعه کنید.

هر روز برای نیم‌ساعت، کتاب‌های یک استاد روشنگر را بخوانید یا به سخنرانی‌های آن‌ها گوش کنید.

کلمات استاد بی‌درنگ Shaastra، دانش نهایی و حقیقت است.

سلاح مورد استفاده برای نابود کردن نادانی‌تان Shaastra نامیده می‌شود.

هنگامی‌که کلمات به سلاح‌هایی تبدیل می‌شوند تا جهل را از بین ببرند، Shaastra-shastras یا سلاح‌های دانش نامیده می‌شوند.

کلمات استاد سلاح دانش است که می‌تواند مستقیماً جهل را از بین ببرد. استاد به‌طور مداوم ایده‌های زیادی را بیان می‌کند که ناگهان برخی از آنها به شما تلنگر وارد می‌کند. این ایده‌ها می‌تواند شما را از افسردگی بیرون بیاورد و راه حل‌هایی برای بعضی مشکلات ارائه می‌کند. این یک تلنگر است و همان چیزی است که شروع نامیده می‌شود.

فردی که این سلاح‌های دانش را از طریق کلمات، روش‌ها و زبان بدن خودش ارائه می‌کند، استاد و کسی که آن‌ها را به‌واسطه‌ی استاد فرا می‌گیرد، مبتدی (یادگیرنده) است.

استاد کسی است که روش‌هایی خلق می‌کند تا آن همان تجربه غایی را که خود داشته است، در دیگران بوجود بیاورد. شروع یک روش است. سلاح‌های دانش روش‌هایی برای بالابردن سطح آگاهی خودمان است. مجموع این سلاح‌های دانش که در درون ما نشسته‌اند استاد درونی‌ما هستند و تا زمانی‌که استاد درونی بیدار شود، استاد بیرونی روی ما کار می‌کند. استاد با استفاده از کلمات، روش‌ها و زبان بدن این‌کار را انجام داده و برای استفاده از دانش اطمینان را و مهمتر از همه زندگی کردن را به‌شیوه‌ی یک انسان روشنگر به ما می‌دهد.

خوش به‌حال کسانی‌که رابطه‌ی دوستانه‌ای با موجودات روشنگر دارند. این رابطه‌ی دوستانه از روی منطق نیست. ناگهان بعضی کلمات استاد به قلب ما می‌نشیند. اولین باری که این اتفاق می‌افتد ناگاه متوجه خواهیم شد که او استاد ما است و این مسیر ما. ارتباط دوستانه اولین شروع است. هر کس این رابطه را از طریق سخنان استاد، آموزه‌ها، کتاب‌ها، موهبت‌ها، تکنیک‌ها، انرژی و یا زبان بدن او احساس کرده باشد، خوشبخت است.

بازگشت به فهرست دانه همیشه از شکسته شدن و باز شدن می‌ترسد، اما تنها دانه‌ای که می‌شکند و باز می‌شود، به درخت تبدیل می‌شود. سپس درخت با گفتن این جمله که «نترسید، شما هرگز با شکستن و باز شدن نمی‌میرید، بلکه زنده می‌مانید و شبیه من بزرگ می‌شوید»، به دانه‌های دیگر جرأت می‌بخشد. اما دانه منتظر درخت شدن است و درخت نیز منتظر است که دانه باز شود و مشکل همین است.

من حقیقت را می‌گویم. می‌دانم که حقیقت را می‌گویم! فرزندان جاودانگی، شجاعت جوانه زدن و درخت شدن را دارند!

این انرژی، این الهام نشانه‌ی تسلط است. ظهور استاد بزرگ‌ترین اتفاق در زندگی شخص است. هنگامی‌که استاد وارد فضای درونی ما شد، تنها کاری که باید انجام دهیم این است که با اعتماد، شجاعت و اعتقاد بایستیم.

بارها و بارها از اتفاقات خوبی(روابط صمیمانه) که در زندگی شما اتفاق افتاده استفاده کنید. هر اسلحه‌ای که استفاده نشود نه‌تنها قدرتش بر ما را از دست می‌دهد بلکه نحوه‌ی استفاده از آن‌را نیز فراموش خواهیم کرد. سلاح‌هایی که عملاً استفاده می‌شوند، برای ما دقت و شجاعت به‌همراه خواهد داشت.

با گوش دادن به کلمات استاد، اتفاقات خوب(روابط صمیمانه) بیشتری را به زندگی خود اضافه کنید. آن‌ها را به فضای درونی خودتان اضافه کنید و جمعی خانوادگی، دوستانه یا معنوی ایجاد کرده که دائماً محرک استفاده از سلاح دانش و جرأت استفاده از آن‌را به ما می‌دهد.

یک چیز دیگر، وقتی صحبت کردن استاد را نگاه می‌کنیم، در حال تماشای زبان بدن موجودی روشنگر هستیم. زبان بدن فرد حقیقت و تمامیت شخص را انتقال می‌دهد. استاد تجسمی از حقیقت نهایی هستی است، بنابراین زبان بدن او، زبان بدن

هستی است. با تماشای او حقیقت فراتر از منطق بر ما تأثیر خواهد گذاشت.

این روش از (Tantra Shastra ،Kulaarnava Tantra) گرفته شده است. روش زیبایی برای ارتباط با انرژی هستی است.

بسیار خوب است که این مراقبه قبل از خوابیدن انجام شود. همچنین می‌توان آن‌را در صبح انجام داد ولی باید بعد از آن پانزده دقیقه استراحت کرد در غیر اینصورت به‌واسطه‌ی اثرات مراقبه در وضعیتی مانند مستی قرار خواهید گرفت. این مراقبه منجر به ادغام شما با انرژی هستی می‌شود. اهمیت مراقبه شاکتی دارانا در این است که شما را به آستانه‌ی وضعیت توریا سوق می‌دهد، جایی‌که در وضعیت آگاهی کامل اما بدون فکر قرار دارید.

روی زانوهای خود ایستاده و خود را در حالت تعادل قرار دهید. روی باسن خود ننشینید. چشمان خود

بازگشت به فهرست را ببندید و هر دو دست را به طرف بالا در حالتی که کف دست به سمت آسمان باشد، قرار دهید. سر خود را کمی به سمت بالا خم کنید.

برای ترکیب کردن انرژی الهی که جذب کرده‌اید با انرژی زمین، تبدیل شده‌اید. اجازه دهید تمام انرژی که جذب کرده‌اید به مادر زمین منتقل شود. ممکن است در آن وضعیت پای استاد را تجسم کنید. این به شما کمک می‌کند که وقتی در حال پیشکش انرژی به مادر زمین هستید، در حالت تسلیم باشید.

در این موقعیت، جریان انرژی هستی را از درون خود احساس کنید. تصور کنید که یک پرتوی از هستی وجود دارد که در درون شما جاری می‌شود.

برای شروع، می‌توانید چهره‌ی با نشاط استاد روشنگری را تجسم کنید. درست شبیه آدم خسیسی که در حال شمردن پول یا عاشقی که در کنار معشوقه‌اش در اوج انرژی است، استاد نیز وقتی در حال لبخندزدن یا خندیدن است در اوج انرژی است. برای همین است که به شما می‌گویم که چهره‌ی با نشاط استاد را به‌خاطر بیاورید و اجازه دهید که انرژی در شما جریان بیابد. همچنین بهتر است به‌جای اینکه به ذهن اجازه بدهیم منحرف شود و به چیز دیگری فکر کند، به استاد فکر کنید.

همان‌طور که انرژی هستی در درون بازوهایتان جریان می‌یابد، احساس سوزش(خارش)، ارتعاش ملایم و یا لرزش خفیفی را احساس خواهید کرد. درست شبیه رقصیدن یک برگ نازک در نسیم است. اجازه دهید لرزش اتفاق بیفتد. به لرزش کمک کنید، بگذارید تمام بدن شما با انرژی ارتعاش کند و اجازه دهید هر اتفاقی که قرار است رخ دهد، اتفاق بیافتد. ممکن است احساس کنید که زمین زیر و بهشت فوق در حال ادغام هستند، گویی انرژی زن و مرد در حال ادغام هستند. ممکن است احساس کنید که شناور هستید یا در حال ادغام(غرق شدن) هستید. خودتان را کاملاً رها کنید و هیچ احساسی رو محدود نکنید. این شما نیستید. شما کاملاً در هستی حل شده‌اید.

حال به حالت قبلی خودتان برگردید و این سیکل رو حداقل ۶ بار تکرار کنید. در کل هفت مرتبه این کار را انجام دهید.

این مراقبه به‌طور عجیبی گردش انرژی در بدن را بهبود می‌بخشد. وقتی انرژی مستقیماً به سمت چاکرای مولادهارا، مرکز انرژی که در ابتدای ستون فقرات است می‌رود، تمام مشکلات مربوط به ستون فقرات به‌راحتی از بین می‌رود.

پس از دو یا سه دقیقه زمانی که احساس می‌کنید که وجودتان کاملاً از انرژی هستی پر شده است، به پایین خم شوید و به ساعد و آرنج خودتان استراحت دهید. زمین را ببوسید و یا حداقل اجازه دهید که ساعدتان زمین را لمس کند. شما به گذرگاه یا رابطی

پس از اتمام مراقبه، ممکن است به همان حالت مراقبه به خواب بروید. خواب بعد از این مراقبه، شدید و بدون رؤیا است. وقتی صبح روز بعد از خواب بیدار می‌شوید، طراوت و انرژی بسیار خوبی را تجربه خواهید کرد. این یک روش بسیار قدرتمند است. وقتی به‌طور مداوم انجام شود، یک زندگی جدید، معنای جدید، یک حقیقت جدید شروع به جاری شدن در شما خواهد کرد. ارتباطی زیبا و زنده بین شما و هستی ایجاد خواهد شد. شادی زیادی را تجربه خواهید کرد و هر روز به یک جشن تبدیل می‌شود!

وجود خودمان و جهان هستی ارائه می‌کنیم. معنی ناماها، من نیستم است. با گفتن من نیستم، نفس خود را تسلیم هستی یا استادی که صورت کاملی از هستی است، می‌کنیم. تکرار کلمه ناماها تجربه‌ی تسلیم شدن را تقویت می‌کند و باعث ایجاد فروتنی و تواضع در ما می‌شود.

مانترای گورو را پنجاه‌وچهار بار در روز و به‌مدت ۱۱ روز، یا به‌صورت مستمر هر زمان که به‌خاطر داشتید، بخوانید. خواندن می‌تواند به صدای بلند یا در سکوت و در ذهن انجام شود. سرعت خواندن نیز از فردی به فرد دیگر متغییر است.

مانترا دارای خاصیت نیرو بخشی به فضای درون مارا دارد و از ایجاد افکار ناخواسته در ما جلوگیری می‌کند. افکار از کلماتی بی‌صدا در ناحیه‌ی ناف، چاکرای مانی پورا،کا، که مرکز انرژی حیاتی در ناحیه‌ی ناف است، به‌وجود می‌آید. وقتی که مانترای گورو را می‌خوانید، چاکرای مانی پورا کاملاً پاکسازی می‌گردد و به‌صورت اتوماتیک باعث برطرف کردن نگرانی‌ها، افکار منفی و هیجان می‌شود. مانترای گورو انرژی موجود در گفتار که انرژی واک نامیده می‌شود، را پاکسازی می‌کند. این امر باعث فوران مداوم انرژی، اشتیاق شدید و هیجان در زندگی می‌شود. ارتعاشات این مانترا می‌تواند بسامد و ارتعاشات وجود را تغییر دهد. نکته‌ی مهم این است که در مانترا، باید هوشیار باشید. وقتی با پشتکارت توجه تان را به مانترا برمی‌گردانید، به‌آگاهی درونی خود نزدیک‌تر می‌شوید. شبیه مخزن آبی که کف آن پودر آبی رنگ ریخته شده است، حباب‌های بالا آمده از کف مخزن نیز آبی رنگ دیده می‌شود. به‌همین صورت، وقتی مانترا را در مرکز آگاهی و درک خود قرار دهید، رویه‌ی فکر کردن تماماً پاکسازی خواهد شد.

بازگشت به فهرست