حقایق ژرف‌تر زندگی🔗

Deeper Truths of Life

بازگشت به فهرست

تا به‌این‌جا به احساسات اولیه‌ای که در ما ایجاد می‌شود پرداختیم. هنگامی‌که این احساسات منفی عیان می‌شوند، انرژی درونیمان را از بین می‌بریم و خودمان را از دریافت انرژی محروم می‌کنیم. اگر تکنیک‌هایی را که در فصل‌های قبل در اختیار شما قرار داده‌ایم بررسی کنید، خواهید دید که چگونه می‌توانید به‌این انرژی‌های منفی غلبه و خودتان را کنترل کنید.

اکنون به چند موضوع دیگر نگاه کنیم، که اگر به‌خوبی درکشان کنیم، می‌توانیم شیوه زندگیمان را تغییر دهیم. این درک می‌تواند ما را تغییر دهد.

اجازه دهید با چیزی بسیار ساده شروع کنیم، چیزی که با درک آن می‌توانیم زندگیمان را تغییر دهیم. اجازه دهید نگاهی به‌شیوه‌ی عملکرد ذهن‌مان بیندازیم.

فقط ۱۰ دقیقه این آزمایش ساده را امتحان کنید. یک ورق کاغذ و قلم بردارید. تنها بنشینید و هر آنچه را که فکر می‌کنید و به ذهنتان می‌رسد بنویسید. دقیقاً همان چیزی را که فکر می‌کنید روی کاغذ بیاورید. هیچ فکری را ویرایش یا سرکوب نکنید این آزمایش فقط برای شما است هیچ کس دیگر به آنچه که شما نوشته‌اید نگاه نمی‌کند. دقیقاً مانند یک نرم‌افزار آوانگار که یک نوار سخنرانی را ثبت می‌کند، هر آنچه که در ذهن شما می‌گذرد را، کلمه به کلمه رونویسی می‌کند. در پایان این ده دقیقه، آنچه را که نوشتید فقط یک بار بخوانید. شگفت‌زده خواهید شد و به وضوح می‌توانید ببینید که هیچ منطقی در طریقه‌ی شکل‌گیری افکار در ذهنتان وجود ندارد!

به‌عنوان مثال، سگی را در خیابان می‌بینید. بلافاصله شما سگی را از زمانی که کودک بوده‌اید و بازی می‌کردید به‌یاد می‌آورید. فکر بعدی می‌تواند در دوران کودکی شما باشد. سومی ممکن است در مورد معلم و کلاسی که در مدرسه در آن می‌نشستید باشد. چهارمی ممکن است در مورد خانه‌ای باشد که معلم شما در آن زندگی می‌کرده است. ارتباطی منطقی بین سگی که اخیراً در خیابان دیده‌اید و معلمی که در مدرسه داشته‌اید وجود ندارد. با این حال، در چند ثانیه شما به سادگی از مشاهده‌ی سگ به معلم دوران کودکی خود پریده‌اید. می‌توانید ببینید که افکار شما فقط از چیزی به چیز دیگر حرکت می‌کنند. ما حتی نمی‌توانیم این فرآیند را «تفکر» بنامیم. این فقط یک «تداعی معانی» است. همین. شما سگ را با دوران کودکی، دوران کودکی خود را با معلم و غیره ارتباط می‌دهید.

در واقع، اگر این تمرین را فقط یک بار انجام دهید، درکی به شما خواهد داد که شیوه ی تفکرتان راجع به خودتان را تغییر خواهد داد.

ذهن ما چگونه کار می‌کند؟

چگونه می‌توانیم افکار را ایجاد کنیم و چگونه به‌آن‌ها معنا ببخشیم؟

چگونه زندگی را تجربه می‌کنیم؟

بگذارید من به شما یک نمودار ساده از این‌که چگونه افکار در ذهن جریان می‌یابد و شما چگونه آن‌ها را به‌هم وصل می‌کنید بدهم.

هر اندیشه در ذهن شما در این‌جا به‌صورت یک مکعب‌مستطیل نشان داده شده است. شکل، اندازه و رنگ هرکدام متفاوت است. افکار مختلف به‌طور مداوم در شما جریان دارد که ممکن است به درد یا تجربه‌ی دردناک و یا به شادی یا تجربه‌ی شادمانی مرتبط باشد. افکاری که ممکن است به شادی مرتبط باشد، اما شما آن را به‌عنوان درد در نظر می‌گیرید، در این نمودار با عنوان JP نمایش داده شده است؛ تجربه شادی، احساس درد.

به‌همین ترتیب، شما ممکن است فکری مربوط به یک تجربه‌ی دردناک داشته باشید، اما از آن به‌عنوان شادی یاد کنید. این با PJ نشان داده شده است؛ تجربه دردناک، احساس شادی.

به‌طور کلی، تمام افکار شما مربوط به چیزی در مورد گذشته یا آینده است. شما نمی‌توانید افکاری در مورد حال داشته باشید. در حال حاضر شما تنها می‌توانید آگاهی داشته باشید، نه فکر. افکار یا مربوط به برخی از تجارب لذت‌بخشی است که شما در گذشته داشته‌اید و می‌خواهید دوباره در آینده تجربه کنید، و یا تجربیات دردناکی که در گذشته داشته‌اید و نمی‌خواهید دوباره آن را تجربه کنید.

حتی در زمان برخی از مشکلات جدی، شما ناگهان یک تفکر مثبت خواهید داشت. یا حتی در اوج شادی، شما برخی اندیشه‌های منفی نامربوطی خواهید داشت. هر اندیشه کاملاً مستقل است، و به‌طور کامل به تفکر قبلی مرتبط نیست. به‌همین دلیل است که شما قادر به تفکر شاد در میان افکار غم‌انگیز هستید و بالعکس.

بدانید که هیچ دو فکر منطقی، مرتبط نیستند. هیچ فکری مسئول ایجاد یک اندیشه دیگر نیست. همه‌ی آن‌ها به‌طور تصادفی، مستقل و غیر منطقی ظاهر می‌شوند.

چگونه «کلاچ» این جریان تصادفی از افکار را رها کنیم؟ ما از کلمه‌ی «رها کردن کلاچ» بارها و بارها استفاده خواهیم کرد. بیایید به‌وضوح منظور خود را از کلمه‌ی «رها کردن کلاچ» تعریف کنیم. هنگامی‌که ما در حین رانندگی دنده عوض می‌کنیم،

چه از دنده یک به دو و یا از دو به سه، یا هر دنده‌ای برای آن حالت، هر دفعه باید از مرحله‌ی خلاصی عبور کنیم. ما باید کاملاً کلاچ را فشار داده، و یا «کلاچ را رها کنیم»، ماشین وارد حالت خلاصی شود، و فقط بعد از این حالت است که می‌توانیم به دنده بعدی برویم، درست است؟ به‌همین ترتیب، ما فضای خلاصی را بین دو تفکر در ذهن خود تجربه می‌کنیم. این فضای خلاصی، سکوت بین دو تفکر، آرامش و موهبت است. وقتی که ما دیگر به افکار خود چنگ نزنیم و آن‌ها را به گذشته یا آینده متصل نکنیم، افکارمان در حالت «کلاچ رها شده» باقی می‌مانند. همچنان که ما در حالت «کلاچ رها شده» هستیم، از فضاهای خلاصی بین افکارمان آگاه‌تر می‌شویم. وقتی که ما از جریان افکار «رها می‌شویم»، فاصله‌ی بین افکار به‌طور خودکار افزایش خواهد یافت و ما در فضای خلاصی متوقف خواهیم شد و آرامش و موهبت بیشتر و بیشتری را تجربه خواهیم کرد.

هنگامی‌که شما ناگهان هوشیار می‌شوید، هر اندیشه‌ای که در مقابل شما جریان دارد، برای آن لحظه می‌شود زندگی شما. شما توجه به آن را شروع می‌کنید، یا آن را انجام می‌دهید یا از آن فرار می‌کنید. این وضعیت مانند اسلایدهای روی پروژکتور است. هر اسلایدی که در مقابل نور پروژکتور نگه داشته شود، به‌عنوان واقعیت روی صفحه نمایش دیده می‌شود. مشکل این است که در فضای درونی شما، نور پروژکتور به‌طور مداوم روشن نیست. منظورم از نور پروژکتور هوشیاری شما است. این فقط می‌آید و می‌رود. شما به‌طور کامل و مداوم هوشیار نیستید. بسیار پیش آمده که حتی زمانی‌که چشمان شما باز است و بدن شما در حال حرکت، شما از هستی خود آگاه نیستید. مثالی از زندگی روزمره ذکر می‌کنم. زمانی است که شما

پسر او فریاد زد: «بله، روشن است... نه، روشن نیست... بله روشن است... نه خاموش است... الان روشن است!».

داخل ماشین خود می‌شوید و نیم ساعت تا دفتر کار خود رانندگی می‌کنید. پس از رسیدن به دفتر، ماشین را پارک می‌کنید و بیرون می‌آیید، ناگهان متوجه می‌شوید: «اوه، به دفتر رسیده‌ام»؛ به این معنی است که در آن لحظات رانندگی، بیشتر اوقات نور پروژکتور خاموش بوده است.

در لحظاتی که نور پروژکتور هوشیاری شما خاموش است، هر اسلایدی که در جلوی پروژکتور قرار بگیرد، بخشی از زندگی شما نخواهد شد. شما آن را به‌خاطر نمی‌آورید. هنگامی‌که نور دوباره ظاهر می‌شود یعنی هنگامی‌که هوشیاری شما دوباره باز می‌گردد، هر فکری که در آن‌زمان داشته باشید بخشی از شما می‌شود. این یک حقیقت بسیار ظریف است. زندگی شما مجموع همه‌ی افکاری است که شما در زمان هوشیاری و غیر هوشیاری دارید. متأسفانه، اغلب اوقات افکار و تصمیمات مهم و حوادث تغییر دهنده‌ی زندگی زمانی اتفاق می‌افتد که از آن آگاه نیستید. این‌ها نیز بخشی از زندگی شما هستند، بخشی از زندگی‌نامه‌ی شما. متأسفانه از این صحنه‌ها، تصمیمات یا افکار زمانی‌که به ذهن شما می‌رسند آگاه نیستید.

هر لحظه‌ای که در زندگی شما بدون هوشیاری وجود شما و بدون توجه شما اتفاق می‌افتد، رنج‌آور است. شما به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم موقعیت‌هایی برای رنج ایجاد می‌کنید. درست مثل زمانی که راهنمای ماشین‌تان چشمک می‌زند، آگاهی شما نیز چشمک می‌زند. اما، به‌دلیل کمبود توجه تان، نمی‌دانید که چه زمانی آن روشن و چه زمانی خاموش است.

روزی لطیفه‌ای خواندم:

مردی وارد ماشینش شد راهنما زد و از پسرش خواست که ببیند آیا نور عقب اتومبیل چشمک می‌زند یا نه.

اگر شما جریان فکرتان را در مقابل خود ببینید، ناگهان خواهید گفت، «آه خدای من، همه‌ی این چیزها در واقع دارد درون من اتفاق می‌افتد! من حتی کوچکترین سرنخی از این‌که به کجا دارم می‌روم ندارم. من نمی‌دانم که چه چیزی در من دارد اتفاق می‌افتد!».

شما هوشیار نیستید، اما همواره فکر می‌کنید هوشیارید. این نخستین توهم است.

اگر آگاه باشید، برای اولین بار چشمتان به‌روی واقعیت باز می‌شود. در ابتدا ممکن است کمی سخت باشد، زیرا تا کنون، بیشتر وقت خود را در ناهوشیاری صرف کرده‌اید. در نهایت، آن شما را به‌سوی شادی و سعادت سوق خواهد داد.

این اولین حقیقت است. شما از تمام چیزهایی‌که در مقابلتان اتفاق می‌افتد آگاهی ندارید. شما زندگی‌نامه‌ی خود را آن‌طور که اتفاق افتاده به‌یاد نمی‌آورید، بلکه آن‌طور که می‌خواهید به‌یاد می‌آورید. این نمونه‌ی ساده را درنظر بگیرید. زندگی شما با حوادث مختلف مربوط به شادی، رنج، گناه، درد و افسردگی پر شده است. شما به زندگی آن‌طور که هست نگاه نمی‌کنید. شما معمولاً چکار می‌کنید؟ تنها حوادث مربوط به رنج را جمع‌آوری می‌کنید و یک پرتو ایجاد می‌کنید، این ایده‌ها را به هم متصل می‌کنید و گمان دارید زندگی شما چیزی جز رنج نیست و تبدیل به زنجیره‌ای طولانی از درد و رنج شده است، پرتوی از درد.

به ندرت، پرتو شادی ایجاد می‌کنید. به‌ندرت ممکن است اتفاقات شاد را جمع‌آوری کنید، پرتو شادی ایجاد کنید، و احساس کنید زندگی شادی است. نه تنها تعداد پرتوهای شاد، بلکه کیفیت آن‌ها نیز بگذارید. این روانشناسی عمومی انسان است. اگر چه مردم ادعا می‌کنند که می‌خواهند پرتو خشونت یا درد را از بین ببرند، اما مخفیانه آن را پرورش می‌دهند.

اجازه دهید بیشتر توضیح دهم. دردی که ده سال پیش داشته‌اید، دردی که نه سال پیش داشته‌اید، دردی که هفت سال پیش تجربه کرده بودید، دردی که سه سال پیش حس کردید، و دردی که دیروز تجربه کردید، هیچکدام ارتباطی منطقی با هم ندارند. اما شما با اتصال آن‌ها به‌هم یک پرتو درد ایجاد می‌کنید. شما همه‌ی این پرتوهای اندیشه را به‌هم وصل می‌کنید و یک پرتو بزرگ ایجاد می‌کنید. شما فکر می‌کنید و معتقدید، «زندگی من دردناک است». آیا این درست است؟ نه! پس آن همه حوادث خوش و شادی که تجربه کرده بودید چه شد؟ مطمئناً، باید حداقل چند لحظه شاد در آن میان بوده باشد؟ شما آن‌ها را به‌سادگی فراموش کرده‌اید. آن‌ها هرگز برای ایجاد پرتو انتخاب نمی‌شوند. بنابراین پرتوها، هر پرتوی، هرگز واقعی نیست، زیرا فقط به‌روی بخشی از زندگی‌نامه شما متمرکز است.

ابتدا، شما خاطرات دردناک را در جهت هدف خود آرشیو می‌کنید. تاکید می‌کنم شما فقط دردها را آرشیو می‌کنید، شاید برای پرونده‌ی پزشکی یا برای این‌که به دکتر خود بگویید. کم‌کم باور می‌کنید که تمام مشکلاتی که در زندگی شما اتفاق افتاده به‌هم متصل و مرتبط هستند و به این نتیجه می‌رسید که که زندگی شما پر از درد و رنج‌آور است. لحظه‌ای که به‌این نتیجه می‌رسید، جهنمی برای خودتان می‌سازید.

به‌عنوان مثال، تا دیروز شما فقط راه می‌رفتید، نمی‌توانستید پرواز کنید. شما می‌دانید که در گذشته هرگز پرواز نکرده‌اید و فقط راه می‌رفتید. آیا می‌توانید اعتقاد داشته باشید که می‌توانید از فردا به بعد پرواز کنید؟ نمی‌توانید. شما می‌دانید فردا هم فقط راه خواهید رفت. شما صرفاً بر اساس تجربیات گذشته خود که قادر به یادآوری آن هستید آینده را پیش‌بینی می‌کنید و احتمالات جدید را در نظر

کم است. بیشتر اوقات با جمع‌آوری خاطرات و حوادث دردناک، فکر می‌کنید که زندگی تنها رنج است. لحظه‌ای که باور میکنی زندگی تمامش اتفاقات رنج‌آور است، شما ناخودآگاه سعی می‌کنید این باور را قوت ببخشید، هرچند آگاهانه سعی کنید این پرتو رنج را از بین ببرید. باور شما به‌این‌که زندگی یک پرتو درد یا پرتو شادی است، تنها زمانی که شما ناآگاه هستید پابرجاست، نه زمانی که شما آگاه هستید.

چنانچه از اندیشه‌های شهوت‌انگیز لذت می‌برید، هرگاه افکار شهوت‌انگیزی از سیستم شما عبور می‌کند شما به خود می‌آیید که «من هستم». یا اگر از افکار خشونت‌آمیز لذت می‌برید، هرگاه افکار خشونت‌آمیز از سیستم شما عبور می‌کند، به زندگی برمی‌گردید و می‌دانید که وجود دارید. این چیزی است که من آن را دور تسلسل بد می‌نامم: شما به منفیات قدرت می‌دهید و منفیات شما را به زندگی بازمی‌گرداند، شما منفیات بیشتری را تقویت می‌کنید و منفیات بیشتری در زندگی حس می‌کنید.

در این‌جا تمثیل زیبایی از رامانا ماهاریشی، یک استاد روشنگر هندی، می‌خوانیم. سگی استخوان خشکی را می‌جوید. همان‌طور که آن را می‌جوید، قطعات استخوان به داخل دهانش فرو رفت و منجر به خونریزی شد. سگ فکر می‌کرد که خون از استخوان می‌آید و از آن خون لذت می‌برد و به جویدنش برای لذت بردن از خون استخوان ادامه داد! نمی‌دانست که خون از دهان خودش می‌آید و نه از استخوان.

اگر خشونت شما را تحریک کند، شما برای چنین اتفاقی در زندگی خود صبر می‌کنید. اگر فکر می‌کنید که زندگی پرتو درد است، شما برای چنین اتفاقی در زندگی خود صبر می‌کنید تا به اعتقادات خود صحه

بازگشت به فهرست حال بارها و بارها سعی خواهید کرد که آن را به زندگی خود بازگردانید. آن فرد، آن شئ، آن فضا یا همان رویداد را در زندگی خود دوباره رقم بزنید. هر چه قدر هم که تلاش کنید، دوباره آن شادی را نخواهید یافت. این باعث درد بیشتری می‌شود! ما در زندگی دائماً درد و یا شادی را تجربه می‌کنیم. هنگامی که یک پرتو درد ایجاد می‌کنید، سعی می‌کنید آن را بشکنید. اگر پرتو شادی ایجاد کنید، سعی می‌کنید آن را افزایش دهید! اما شما نمی‌دانید که نه می‌توانید پرتو شادی را طولانی‌تر کنید و نه پرتو درد را بشکنید. تنها به‌این دلیل ساده که خود پرتو اصلاً وجود ندارد. این فقط حافظه‌ی انتخابی شما است. این پرتو تخیل شما است.

نمی‌گیرید. یک نکته‌ی مهم دیگر نیز در مورد درد وجود دارد که می‌خواهم با شما در میان بگذارم. ممکن است عرفانی به نظر برسد، اما حقیقت دارد. پاتانجالی¹ به‌وضوح می‌گوید که هر دردی می‌تواند دری به‌روی روشنگری باشد. راهش این است که به آن برچسب درد نزنیم. فقط ببینید و مشاهده کنید که چه اتفاقی می‌افتد. مانند کودک کوچکی که با هیجان و کنجکاوی چیزی جدید را تجربه می‌کند. این‌کار را با شرایطی که شما در حال حاضر درد تلقی می‌کنید انجام دهید و ببینید که چگونه تمام این تجربه تغییر شکل می‌دهد. هنگامی که شما فقط درد را می‌بینید، دو چیز را می‌فهمید. اول این‌که می‌بینید، در فرایند درد، بدنتان خود را جوان‌سازی می‌کند، خود را بازسازی می‌کند. شما به اشتباه به‌این فرآیند جوان‌سازی برچسب درد می‌زنید. دوم این‌که، وقتی دست از برچسب زدن «درد» برمی‌دارید، از مقاومت در برابر احساس درد دست می‌کشید و دردتان می‌تواند سریع‌تر بهبود یابد. درحالیکه وقتی به‌آن برچسب درد می‌زنید، نه تنها با فرایند خودترمیمی مبارزه کرده‌اید، بلکه این فرایند را طولانی‌تر و درد بیشتری ایجاد می‌کنید.

شادی‌ای که ده سال پیش تجربه کردید، شادی‌ای که نه سال پیش تجربه کردید، شادی‌ای که سه سال پیش تجربه کردید، و شادی‌ای که سال قبل تجربه کردید، همه پرتوهایی مستقل، جدا و نامرتبط هستند. در زمان حال، شما همه‌ی این افکار را به‌هم متصل می‌کنید و یک پرتو بزرگ شادی ایجاد می‌کنید. شما می‌توانید شادی خود را در یک شئ، یک فرد یا یک مکان مانند یک مکان تفریحی خاص بیابید.

هیچ‌گونه ارتباط مستقیم بین دو فکرمان وجود ندارد. تنها وجه مشترک اندیشه‌ها این است که همه‌ی آن‌ها از یک منبع نشأت می‌گیرند. اما ما مدام بین یک فکر و فکر بعدی ارتباط خطی برقرار می‌کنیم. درست مثل حباب‌هایی که از عمق تنگ ماهی ایجاد میشوند، افکار ما نیز به همین شیوه شکل می‌گیرند. وقتی حبابی ایجاد می‌شود و به سطح آب می‌رسد، حباب بعدی شروع می‌شود و سپس حباب سوم

یوگا است

تنها وجه مشترک شروع می‌شود. از آن‌جا که اندیشه‌ها این است حباب ها با سرعت به سمت که همه‌ی آن‌ها از یک بالا می‌روند، اینطور به نظر منبع نشأت می‌گیرند می‌رسد که یک جریان مداوم هستند! اما در واقع همیشه بین دو حباب فاصله‌ای وجود دارد.

مانند حباب‌ها، ما نیز چنین فضای خنثی را بین دو اندیشه خود تجربه می‌کنیم. از آن‌جا که شکاف یا فضای خنثی میان دو فکر بسیار کوچک است، ما گمان داریم همه‌ی افکار به‌هم متصل هستند و یک پرتو را تشکیل می‌دهند. اما همیشه فاصله‌ای میان دو فکر وجود دارد.

بگذارید ماجرایی را برایتان تعریف کنم:

جواب داد: «نه، شما باید برای من دعا کنید، زیرا من خیلی رنج کشیده‌ام».

گفتم: «رنج همیشه دوطرفه است. هم می‌دهی هم می‌کشی. رنج فقط کشیدنی نیست. شما هم حتماً همسرتان را به‌اندازه‌ی کافی رنج داده‌اید. پس، لطفاً حقیقت اتفاقاتی را که افتاده به‌من بگو و بعد من آن وضعیت را تجزیه‌وتحلیل خواهم کرد.»

او پاسخ داد: «چگونه بدانم که چه اتفاقاتی برای شما تعریف کنم و کدام‌ها را حذف کنم؟ تعدادشان زیاد است! از روز اول او من را آزار می‌داد. شما نمی‌دانید من چه زجرهایی کشیده‌ام!». سپس او از روز ازدواجش حادثه‌ای را نقل کرد.

در روستاهای هند، هنگامی‌که کسی عروسی می‌کند، تازه عروس و داماد پس از مراسم جشن بازی‌هایی را انجام می‌دهند. در یکی از این بازی‌ها، یک حلقه در داخل دیگی پر از آب انداخته می‌شود. زن و شوهر دستان خود را داخل دیگ می‌برند و برای گرفتن حلقه با هم رقابت می‌کنند. هر کسی زودتر آن را بگیرد، برنده است. این بازی‌های کوچک برای آشنا کردن زن و شوهر با یکدیگر انجام می‌شود، زیرا در ازدواج های آن‌جا عروس و داماد برای اولین بار در مراسم عروسی یکدیگر را می‌بینند. این بازی‌های کوچک برای کم کردن فاصله بین زن و شوهر است زیرا آن‌ها یکدیگر را نمی‌شناسند.

این مرد گفت: «در طول این بازی، او دستم را خراشید. او با ناخنش، دستم را خراشید!». و او شروع کرد به تعریف داستانی طولانی در مورد همه‌ی کارهایی که همسرش در حق او کرده بود، از روز اول ازدواجش، برای تمام اعمالی که همسرش انجام داده بود، یک پرونده نگه داشته بود، مانند گزارش پلیس.

پس از بیان دو یا سه قضیه، به‌او گفتم: «لطفاً بس کنید! اگر این‌گونه است، او باید بیشتر از شما از این‌که راهش را جدا می‌کند، خوشحال باشد. زندگی کردن با کسی که چنین پرونده‌های بزرگ و مفصلی را در سر خود نگه می‌دارد بسیار دشوار است!». هر زمان که او کاری انجام دهد، این مرد همیشه به فایل‌هایش نگاه می‌اندازد. عاقبت دلیل اصلی طلاقش را به‌من گفت: «زنم روی لباس من قهوه ریخت!». به‌او گفتم: «ریختن قهوه روی لباس‌های شما نمی‌تواند دلیلی برای طلاق باشد!».

او گفت: «نه، شما نمی‌دانید. امروز قهوه ریخت. فردا اسید می‌ریزد!». او واقعاً این حرف را زد. من ربطش را متوجه نشدم. از او پرسیدم که چگونه می‌تواند قهوه و اسید را به‌هم ربط دهد. او دوباره گفت: «نه، نه، سوامیجی، شما نمی‌دانید».

برای هر دو تجربه استفاده کنید، اما آنها یک تجربه ی مشابه نیستند. مراقب باشید کلماتی که استفاده می کنید فریبتان ندهند. غذا خوردن امروز و غذا خوردن فردا، وقایع جداگانه و تجربیات جداگانه ای هستند. آنها کاملاً مستقل و غیر قابل اتصال اند.

در اینجا واقعه ای زیبا از زندگی استاد روشنگری از مرکز هند را می خوانیم:

استاد فقط خندید و گفت: «من یک غذا را هر روز نمی خورم. چگونه می توانم یک نوع غذا را هر روز بخورم؟ من فقط امروز می توانم این غذا را بخورم. غذای فردا کاملاً متفاوت است!».

زندگی هر لحظه جدید است. این ذهن است که باعث می شود تکراری، کسل کننده و معمولی به نظر برسد.

یک گانگستر محلی روز اول کارش وقتی گام بر می دارد، کمی می ترسد. اما حتی اگر به خودش هم اطمینان نداشته باشد، دیدن افرادی که از او اطاعت میکنند به او اعتماد به نفس می دهد. «بله، الان من فرد بزرگی هستم!». کل زبان بدن او تغییر می کند. به همین ترتیب، زمانی که ذهن به شما

دیدگاه او ممکن است بسیار افراطی به نظر برسد و ممکن است شما هنگامی که این را می شنوید، بخندید. اما با دقت به زندگی خود نگاه کنید. شما هم همین کار را انجام می دهید ـ مدام ربط های غیر منطقی ایجاد می کنید. شما فراموش کرده اید که حوادث را مستقل از یکدیگر ببینید. شما فراموش کرده اید که اندیشه ها را مستقل از هم ببینید.

اگر شما فقط این تکنیک ساده «رها کردن کلاچ» را یاد بگیرید می توانید انرژی زیادی را در سیستم و در وجود خود نگه دارید در نتیجه، بسیار مولدتر و خلاق تر خواهید بود. روابط شما بسیار دوستانه تر خواهد شد زیرا شما رویدادهای غیرمرتبط را رها خواهید کرد. مردم و انتظارات آنها برای شما احساس خفگی نخواهند آورد. این تکنیک، فضای داخلی فوق العاده ای در اختیارتان قرار می دهد تا نیازهای خود و نیازهای دیگران را برآورده سازد. شما همچنین احساس دلسوزی فوق العاده ای برای درک رنج دیگران خواهید داشت. هنگامی که رها می کنید، قادر به جای دادن آن افراد در فضای درون خود خواهید بود. آن وقت شما به طور خودکار مهربان هستید. زندگی شما دارای کیفیت متفاوتی است و به شخص متفاوتی در جهان تبدیل می شوید.

تک تک اتفاقات زندگی ما نامتصل و مستقل است، حتی فعالیتهای روزمره ما مانند خوردن و آشامیدن هر تجربه ای به نوبه ی خود مستقل است. آب آشامیدنی دیروز و آب آشامیدنی امروز دو چیز کاملاً متفاوت هستند. غذایی که دیروز خوردید و غذایی که امروز میخورید متفاوت است، حتی اگر از لحاظ ظاهری یکسان باشند! اما ذهن شما پرتوی بین این دو رویداد ایجاد می کند و می گوید: «من هر روز همان غذا را می خورم». بگذارید راحت تر بگویم، شما هر روز یک جور غذا مصرف نمی کنید. شما می توانید از همان کلمه ی «خوردن»

بازگشت به فهرست

حمله می‌کند، در ابتدا اعتماد به‌نفس کافی ندارد. اما وقتی می‌بیند که شما از آن می‌ترسید، اعتماد به‌نفس می‌گیرد و شما را به دام می‌اندازد! شما به ذهنتان اعتماد به نفس می‌دهید تا به شما حمله کند. هنگامی‌که شما ترس خود را نشان می‌دهید، وقتی شما نشان می‌دهید که بسیار شکننده هستید، همین برای ذهن کافی است و گرفتار می‌شوید.

فردی که می‌خواهد از شما سوء استفاده کند، ابتدا کاری می‌کند به‌این باور برسید که نمی‌توانید زندگی خود را بدون او ادامه دهید. او به شما القاء می‌کند که بدون او نمی‌توانید زنده بمانید. هنگامی‌که به دامش افتادید، او شروع به سوء استفاده از شما می‌کند و با شما بازی می‌کند. وقتی شما باور کردید که که بدون او نمی‌توانید زنده بمانید، حتی با وجود این‌که از شما سوء استفاده می‌کند؛ باز هم با او سر می‌کنید.

به‌این ترتیب، اولین چیزی که ذهن شما انجام می‌دهد، متقاعد کردن شما به‌این است که بدون او نمی‌توانید زنده باشید. وقتی شما را متقاعد کرد، دیگر لازم نیست کار دیگری انجام دهد. از این پس هرگز سعی نمی‌کنید ذهن خود را رها کنید.

هنگامی‌که پرنده‌ای می‌آید و روی چوب می‌نشیند، وزن پرنده تماماً روی چوب می‌افتد و چوب را سر و ته می‌کند. پرنده هم سر و ته به چوب آویزان می‌ماند.

چیزی که می‌خواهم تعریف کنم را در روزهای مکاشفه روحانی‌ام دیدم. در جنگل‌های شمال هند شکارچیان برای گرفتن پرندگان دام می‌گذارند. آن‌ها طنابی را بین دو شاخه درخت می‌بندند. در وسط طناب، تکه چوبی را محکم می‌بندند. طناب به وسط چوب بسته می‌شود. این در واقع تله‌ی شکارچی برای پرنده‌ها است.

شما ممکن است با خود فکر کنید: چگونه ممکن است یک پرنده با یک چوب کوچک به دام بیفتد؟ در واقع، تمام کاری که آن‌ها انجام می‌دهند این است که چوبی را بین دو شاخه درخت با استفاده از طناب آویزان می‌کنند، همین».

لحظه‌ای که سر و ته می‌شود و تعادلش را از دست می‌دهد، کاملاً احساس تزلزل می‌کند و با پنجه‌هایش محکم چوب را می‌گیرد. او چنان به چوب چنگ می‌زند که گویی زنده بودنش به‌آن بستگی دارد. چون سر و ته آویزان شده، فکر می‌کند، «اگر این چوب را رها کنم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ سقوط می‌کنم و می‌میرم». تا به‌حال پیش نیامده که پرنده‌ای سقوط کند و سرش بشکند! اما پرنده هوش درک این واقعیت را ندارد. همچنان چوب را نگه می‌دارد. وقتی آن را رها نکند، نه تنها آزادی، بلکه زندگی‌اش را نیز از دست می‌دهد، زیرا در نهایت شکارچی آن را به‌دام می‌اندازد.

درست مثل این پرنده، شما نمی‌فهمید که اگر فقط ذهن خود را رها کنید، در آن لحظه می‌توانید

بازگشت به فهرست

تبدیل به یک پارام‌اهم‌سا شوید. در آن لحظه شما می‌توانید آزاد شوید. شما می‌توانید به‌راحتی شروع به پرواز کنید.

همان ترسی که پرنده‌ی به چوب چسبیده دارد، شما هم دارید. ترس شما و ترس پرنده یکی است. پرنده معتقد است که نمی‌تواند آن را رها کند و اگر این کار را بکند، خواهد مرد. به‌همین ترتیب، شما به ذهن خود تکیه می‌کنید و احساس می‌کنید، نمی‌توانم آن را رها کنم. اگر قبول کنم که من افکار جدا، رها، مستقل و غیر منطقی دارم، ممکن است از دست بروم.

شکارچی با فراغت کامل پس از چهار یا پنج ساعت، پرنده را می‌گیرد، آن را در قفس می‌گذارد و می‌رود. حال پرنده نه آزادی دارد که پرواز کند و نه چوبی دارد که با آن تعادلش را حفظ کند. پرنده‌ی احمق اگر فقط آن چوب را رها می‌کرد، می‌توانست به‌راحتی پرواز کند و برود.

به همین ترتیب، شما به هر آن‌چه که فکر می‌کنید هویت و امنیتتان است مانند تحصیلاتتان، ذهنتان، زندگیتان، رابطتان و یا موجودی حساب بانکیتان، می‌چسبید. در نهایت یاما¹ چوب هویت شما را حذف می‌کند. پس شما نه پارام‌اهم‌سا، روح آزاد هستید و نه می‌توانید هویت خود را حفظ کنید. شما نه آزادی را دارید و نه چوب هویتتان را، چرا که آن چوب خودش یک توهم است.

بگذارید به شما بگویم، اگر پرنده چوب را رها کند، ممکن است یکی دو لحظه برای تعادل بال‌بال بزند. ممکن است چند لحظه طول بکشد تا تعادل خود را بازیابد، اما هرگز نمی‌افتد و نمی‌میرد. وقتی چوب را ول می‌کند، ممکن است برای چند لحظه سقوط کند، اما پس از آن خود را تنظیم خواهد کرد و شروع به پرواز می‌کند.

بسیار روشن است، رها کنید و بدانید هرگز سقوط نخواهید کرد و نخواهید مرد. شما تبدیل به یک پارام‌اهم‌سا خواهید شد!

در این لحظه، به خودتان اعتماد کنید. به‌خاطر از دست دادن هویت خود ناراحت نشوید. فقط به خودتان اعتماد کنید و هویتتان را رها کنید. شما بلافاصله به پارام‌اهم‌سا تبدیل خواهید شد و آزاد خواهید شد. تمام چیزی که باید انجام دهید باور این است که که شما رها هستید. حتی اگر آن‌را باور نکنید اما همچنان حقیقت دارد!

وقتی شما رها می‌کنید، تغییراتی انقلابی در سبک زندگی، تفکر روزمره و تصمیم‌گیری شما اتفاق خواهد افتاد. با شجاعت به دلِ این انقلاب، به تحولاتی که در شما اتفاق می‌افتد، بزنید. این همان چیزی است که من آن‌را تاپاس(tapas) یا ریاضت می‌نامم.

طی اتفاقی نادر در مکاشفات روحانی‌ام، پرنده‌ای را دیدم که به چوبی چسبیده بود. پرنده‌ی دیگری که قبلاً در تله گیر کرده بود، اما شجاعت رهاکردن را داشت، به‌سمت او برگشت. ضربه‌ای به پرنده‌ی آویزان زد و گفت: «هی، ولش کن! آرام باش! من مثل تو بودم. من هم همین مشکل را داشتم. هنگامی که آرام شدم، شروع به پرواز کردم. فقط دو یا سه ثانیه طول می‌کشد تا تعادل برقرار شود. وقتی من پنجه‌هایم را باز کردم، هرگز سقوط نکردم یا سرم نشکست یا نمردم. من فقط آزاد شدم من فقط یک پرنده آزاد شدم بیا» ... اما پرنده‌ی آویزان آن را باور نکرد.

بدانید که مسئولیت پرنده‌ی آزاد، آزاد کردن پرندگان دیگر است. این مسئولیت پرنده‌ی آزاد است که به پرنده‌ای که روی چوب به دام افتاده ضربه‌ای بزند و بگوید: «خودت را آزاد کن». من همان پرنده‌ی آزاد هستم و شبکه‌ی امنی را تشکیل داده‌ام. حتی اگر سقوط کنید، آسیب نمی‌بینید. آرام باشید! رها کنید، پرواز خواهید کرد.

سانگها، گردهمایی جامعه استاد، شبکه است. حتی اگر سقوط کنید، آسیب نمی‌بینید.

اول از همه، شما سقوط نخواهید کرد. اما فقط برای این که اطمینان بیشتری به شما بدهد، سانگها، تشکیل می‌شود. بنابراین، من از همه‌ی شما دعوت می‌کنم که بیایید و سانگها را تجربه کنید.

یادتان باشد که این مسئولیت پرنده‌ی آزاد است که تمام پرندگان گرفتار در تله را آزاد کند، به آن‌ها الهام ببخشد تا خودشان را آزاد کنند.

شکارچیان، تله‌ای نیز برای گرفتن میمون‌ها دارند. آن‌ها با استفاده از یک جعبه‌ی کوچک میمون‌ها را می‌گیرند. آن‌ها شیرینی‌هایی را داخل جعبه‌ای قرار می‌دهند که در آن کمی باز است. میمون دستش را داخل جعبه می‌برد و شیرینی را می‌گیرد. تا زمانی‌که میمون شیرینی را نگه داشته، نمی‌تواند دستش را از جعبه بیرون بکشد چون مشتش بزرگتر از سوراخ است!

اگر میمون شیرینی را ول کند، می‌تواند دست خود را فوراً بیرون بیاورد و یا سُر دهد. اما میمون آن‌قدر باهوش نیست که این را بفهمد. او شیرینی را می‌چسبد و فقط به‌دلیل این‌که شیرینی را نگه داشته است، نمی‌تواند دست خود را خارج کند. در حالی که اگر شیرینی را رها کند، می‌تواند دست خود را رها کند و آزاد شود. اگر این داستان را درک کنید، بلافاصله از پرتوهای خود خلاص خواهید شد و از این لحظه آزاد می‌شوید.

تمام هدف از آموزش اجتماعی این است که شما را به این باور برساند که طیفی از افکار دارید. جامعه مدام به شما می‌آموزد که باید یا روی پرتو رنج یا پرتو خوشی متمرکز شوید. اگر به پرتو درد اعتقاد داشته باشید، تمام عمر خود را صرف تلاش بیهوده برای شکستن پرتو رنج خواهید کرد و زندگی خود را به هدر خواهید داد. اگر به پرتو خوشی اعتقاد داشته باشید، تمام زندگی خود را صرف استمرار آن می‌کنید و در نهایت باز هم زندگی خود را هدر خواهید کرد. جامعه نمی‌تواند آزادی شما را تحمل کند. به‌همین دلیل است که هرگز به شما شجاعت رهایی نمی‌دهد. چون به‌محض این‌که رها شوید، دیگر کسی نمی‌تواند شما را کنترل یا استثمار کند.

اگر شما در قفس باشید، جامعه می‌تواند شما را مجبور به تبعیت از قواعدی که می‌خواهد کند. می‌تواند ذهن شما را هر زمان و با هر آن‌چه که می‌خواهد، پر کند. شما برای آن بسیار مفید هستید. اما شما فقط یک ابزارید. جامعه واقعاً به شما اهمیتی نمی‌دهد، شما صرفاً وسیله‌ای برای رسیدن به هدفشان هستید.

هرزمان این حقیقت را دریافتید که شما ذاتاً موجود آزاده‌ای هستید، به آرامش می‌رسید، شفا یا سعادت درونی می‌یابید و آزادی را احساس می‌کنید. هنگامی‌که احساس آزادی می‌کنید، همین کافی است.

این به شما اعتماد به نفس فوق‌العاده و شجاعت کافی برای پرواز، برای گشودن بال در آسمان خواهد داد. خواهید دید که وجود شما به یک پارام‌اهم‌سا در هوشیاری کیهانی محض تبدیل می‌شود.

برخلاف چیزی که به ما آموزش داده شده است،

انسان ذهن ناآگاه یا نیمه آگاه ندارد.

لطفاً دقت کنید، من می‌خواهم یک موضوع جسورانه، شجاعانه و چالش برانگیز را مطرح کنم. البته در این شکی نیست که من توسط ریشی‌های ودایی حمایت می‌شوم که عمیقاً به آگاهی انسانی رسیده‌اند و در دنیای درون به اندازه‌ی کافی مکاشفه کرده‌اند.

پس حقیقت این است، ایده‌ی ذهن ناخودآگاه یا نیمه خودآگاه مفهومی است که برای ایجاد ترس بیشتر در شما ایجاد شده است.

شما در هر لحظه فقط یک فکر می‌توانید داشته باشید، درست است؟ آیا می‌توانید دو یا سه فکر در یک زمان داشته باشید؟ نه نمی‌توانید. شما در هر لحظه تنها یک فکر دارید. پس مسئله‌ی نیمه خودآگاه یا ناخودآگاه کجاست؟ کجاست و چیست؟

ایجاد پرتوهای رنج و شادی گناه کبیره‌ی انسان است. شما هیچ جور دیگر گناهکار نیستید.

به‌همین دلیل است که vedic rishis¹ به زیبایی بشریت را amrutasya putraha² به‌معنی فرزندان جاودانگی توصیف می‌کند! انسان ذاتاً موجودی جاودانه است. بنابراین نیاز نیست که برای رسیدن به‌این وضعیت تلاش کنید.

انسان ماحصل تجربه‌ی کاملاً هدایت شده‌ی روشنگری است.

هنگامی که شما کاملاً رها می‌کنید، هوشیاری عظیم، انرژی و هوشیاری در سیستم شما اتفاق می‌افتد.

انرژی هرگز نمی‌تواند تولید شود. آن چیزی نیست که شما بتوانید ایجاد کنید. انرژی به‌طور مداوم در هر موجودی جریان دارد. اگر موضعتان این شد که شما فقط جسم هستید، شما در سطح مادی و جسم باقی می‌مانید و فقط در بدن مادی زندگی می‌کنید. خواسته‌های شما فیزیکی و در سطح مادی است.

ترس شما مربوط به ترس‌های سطح جسمانی است، مانند ترس اولیه از مرگ و غیره.

اگر فکر می‌کنید شما ذهن هستید، یعنی شما در سطح ذهنی زندگی می‌کنید. خواسته‌ها، ترس و همه چیز شما مربوط به ذهن است، مانند آرزوی نام و شهرت، ترس از دست دادن هویتتان و غیره. در لایه‌ی ذهنی، هم آرزو و هم ترس بسیار نافذ هستند.

در سطح روحی یا هستی، هیچ آرزو یا ترسی وجود ندارد. شما به‌طور مداوم انرژی ساطع می‌کنید. در هر سطحی که باشید، حضور شما این انرژی را ساطع می‌کند.

نه تنها یوگا³ بلکه علم پزشکی نیز تأیید می‌کند که بدن ما همواره در حال بازسازی و جایگزینی خود است. ما دائماً در حال تغییر خودمان هستیم. این اولین حقیقت است.

حقیقت مهم دوم نه تنها توسط یوگا و آیورودا⁴ بلکه توسط زیست‌شناسی و علم پزشکی نیز ثابت شده است که ذهن ما بدن‌مان را ایجاد می‌کند. بدن ما به‌طور مستقیم توسط ذهن ما هدایت می‌شود.

کتابی به‌نام «زیست‌شناسی باور» توسط دانشمند، دکتر بروس لیپتون⁵ نوشته شده است. پس از

سی سال تحقیق در زمینه‌ی زیست شناسی، او به نتایجی قوی رسیده است. او به‌وضوح اثبات می‌کند که احساسات مثبت و منفی، بدن را بسیار بیشتر و مؤثرتر از DNA یا سلول‌ها کنترل می‌کند. بدن ما توسط باورهایمان، ایمان و احساسات مثبت و منفی‌مان هدایت می‌شود. او می‌گوید که حتی ساختار بدن ما نیز می‌تواند توسط ذهن‌مان تغییر یابد. مرحله به مرحله، او به‌وضوح ثابت می‌کند که تمام مشکلات ژنتیکی، جسمی و روحی ما تنها توسط باورهایمان ایجاد شده است. این تحقیق روی کودکانی که از زمان تولدشان از والدین زیستی خود جدا شده‌اند، نیز انجام شده است. این بچه‌ها با این تصور که کسانی که آن‌ها را به فرزندی پذیرفته‌اند والدین واقعی‌شان هستند، بزرگ شده بودند. در این موارد، این بچه‌ها حتی تمام نشانه‌های بیماری‌های ارثی والدین خوانده خود را داشتند!

داستانی کوتاه در مورد یک هیزم شکن را می‌خوانیم:

روزگاری هیزم شکنی در حال بریدن درختی در کنار رودخانه بود که تبرش در رودخانه افتاد. ناگهان الهه‌ای با یک تبر طلا در مقابل او ظاهر شد و پرسید: «آیا این مال شما است؟». او گفت: «نه». چند لحظه بعد، او با یک تبر نقره‌ای دوباره ظاهر شد و پرسید: «آیا این مال شما است؟». هیزم شکن دوباره گفت: «نه». سپس او ناپدید شد و با تبر خود آن مرد که از جنس آهن بود برگشت و پرسید: «آیا این مال شما است؟». او گفت: «بله، بله، مال من است!». الهه از صداقت او خوشش آمد و هر سه تبر را به او داد!

حال، من ادامه‌ی این داستان را می‌گویم، ویرایش دوم! همان هیزم شکن در حال بریدن درختی در کنار همان رودخانه بود. همسرش هم به‌او کمک می‌کرد. ناگهان، خیلی اتفاقی، همسرش به درون رودخانه افتاد! همان الهه ظاهر شد و زنی زیبا را با خود آورد. از هیزم شکن پرسید: «آیا این همسرش است؟». هیزم شکن پاسخ داد: «بله، بله، بله». الهه خیلی عصبانی شد و گفت: «چطور جرأت می‌کنی دروغ بگویی، مردک حریص! دفعه‌ی قبل که تبرت به رودخانه افتاد، حقیقت را گفتی، اما حالا که همسرت افتاده، دروغ می‌گویی!». هیزم شکن جواب داد: «نه، نه، شما متوجه مشکل من نیستید. دفعه‌ی قبل راست گفتم و شما هر سه تبر را به‌من دادید. حالا اگر دوباره هر سه زن را به‌من بدهید چه کار کنم؟ همین یک زن کلی من را دچار رنج و عذاب کرده است! به‌همین دلیل است که من مراتب احتیاط را رعایت کردم. هرکدام شد فرقی ندارد، لطفاً فقط یک زن را به من بدهید، نه بیشتر!».

به‌هر حال، درست مانند الهه‌ای که از هیزم شکن در مورد تبرها می‌پرسد، هستی یا مادر کیهانی نیز همیشه از شما می‌پرسد: «آیا این بدن جدید متعلق به شما است؟». هستی در هر لحظه در حال خلق بدن جدیدی برای شما است. سلول‌های ما مرتباً در حال بازسازی و جوان‌سازی خودشان هستند. مشکل این است که وقتی مادر کیهانی می‌آید و می‌پرسد: «آیا این بدن جدید متعلق به شما است؟ شما می‌گویید: « نه، نه، نه !» بدن قدیمی خودم را به من بده! به‌همین دلیل است که به‌رغم فرآیند بازسازی طبیعی، شما حس می‌کنید که در طول این سال‌ها، تغییر زیادی در بدن شما رخ نداده است. بدن ما هوش کافی برای جایگزینی خود دارد. شما ممکن است بپرسید: «اگر بدن من بارها و بارها

ژنتیک با شرطی شدن مشهور است

بدن ما دائماً در حال بازسازی خود است

به‌عنوان مثال، زانو دردی که ده روز پیش داشتید، زانو دردی که نه روز پیش یا هشت روز قبل داشتید، همه تجربیاتی مستقل و جدا هستند. اما هنگامی‌که همه‌ی آن‌ها را به‌هم وصل می‌کنید و بر روی آن برچسب می‌زنید: «من زانو درد دارم»، شما پرتوی را از آن ساطع می‌کنید. اگر به شدت به این باورید که ده سال است که دچار زانو درد هستید، طبیعتاً به شدت اعتقاد خواهید داشت که این زانو درد را برای بقیه عمر خود نیز خواهید داشت. این باور بیش از اندازه برای تولید و ایجاد زانو درد در بدن جدیدی که هر روز صبح خلق می‌کنید، کافی است. از آن‌جا که شما به همان ذهن می‌چسبید و با آن ارتباط برقرار می‌کنید، همان بیماری را در بدن جدیدی که هر روز ایجاد می‌کنید، از نو خلق می‌کنید.

شما همچنان به همان بیماری مبتلا هستید، زیرا به شدت به همان ذهنیت اعتقاد دارید. چون همان ذهنیت را با خود دارید، همان مشکلات را در بدن خود دوباره تولید می‌کنید. شما خود ترمیمی که می‌توانید در بدنتان اتفاق بیفتد را با چسبیدن و اتصال به هویتتان، مختل می‌کنید.

هنگامی‌که اجازه دهید ترمیم درونی اتفاق بیافتد، ترمیم بیرونی نیز به سادگی شروع می‌شود. زمانی‌که می‌فهمیدید موجود رهایی هستید، در همان لحظه افسردگی ناپدید می‌شود و من قول می‌دهم که یک بدن کاملاً جدید شکل خواهد گرفت. شما بیماری خود را به بدن جدید خود منتقل نخواهید کرد.

هنگامی‌که دست از داشتن همان ذهنیت و همان هویت قدیمی بر می‌دارید، باز تولید آن بیماری را در بدن جدید متوقف می‌کنید. شما تکرار همان درد، همان افسردگی، مشکلات مشابه و بیماری‌های مشابه در بدن جدید را متوقف می‌کنید.

شما همان بیماری را با خود دارید، زیرا اعتقاد دارید که شما متصل هستید و یک جریان پیوسته‌اید که توسط تمام پرتوهایی که ایجاد کرده‌اید پشتیبانی می‌شود. وقتی سلول‌ها یا اندام‌های جدیدی ایجاد می‌کنید، همان بیماری را به بدن جدید خود نیز منتقل می‌کنید.

اگر شما رها باشید، به بدن خود اجازه می‌دهید بیماری‌ای که در حال حاضر دارید را شفا دهد و یک بدن جدید ایجاد کند، یک سیستم جدید که سالم، پر انرژی و زنده است. شما مانند بچه‌ها زندگی خواهید کرد. بچه‌ها خیلی زنده هستند، زیرا هر لحظه بدن جدیدی ایجاد می‌کنند. آن‌ها به یک پرتو گیر نمی‌دهند، بنابراین آن‌ها هیچ برداشتی در مورد خودشان ندارند.

شما می‌توانید این موضوع را در زندگی خود ببینید. در کودکی، مادرتان به شما یاد داده است که اگر در باران بیرون بروید و خیس شوید، سرما خواهید خورد. این فکر دائماً در دوران کودکی شما تقویت می‌شود. وقتی شما بزرگ‌تر می‌شوید، حتی مجبور نیستید زیر باران بروید. تمام چیزی که باید انجام دهید این است که باران را از یک پنجره تماشا کنید و عطسه کنید! اما هنگامی که می‌فهمید رها هستید، می‌توانید روی درد و رنج‌های جسمی خود کار کنید. آن‌ها به سرعت بهبود خواهند یافت. علاوه بر این، پرتوهایی که شما را در بیماری و سرکوب نگه می‌دارد را ایجاد و تقویت نخواهید کرد.

به‌همین دلیل است که حتی اگر دیروز با آن‌ها دعوا کردید، امروز آن‌ها لبخند خواهند زد، انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده است! آن‌ها خاطره‌ای در ذهن خود ثبت نمی‌کنند. هیچ هویتی در مورد خود ندارند، دعوای دیروز، دعوای پریروز، دعوای ماه قبل را به‌هم وصل نمی‌کنند. آن‌ها از پرتو، آزاد هستند.

بازگشت به فهرست

ابتدا درک کنید، این فکر که شما جسم هستید، به خودی خود توهم است. این اولین پرتو تفکر است که شما ایجاد کرده‌اید و در نتیجه از آن رنج می‌برید. اگر شما فکر می‌کنید که ذاتاً غیر منطقی، بی‌مسئولیت، مستقل، غیر مرتبط و رها هستید، شما شروع به ایجاد یک بدن جدید، زنده و تازه خواهید کرد. ما برای ارضاء نفس خود، از بدن‌هایمان سوء استفاده می‌کنیم و به آن‌ها بی احترامی می‌کنیم. وقتی می‌فهمیم که جسم نیستیم، به بدن‌مان اجازه می‌دهیم به طور طبیعی عمل کند. بدن ذاتاً خودش را ترمیم می‌کند. بدن هوش خود را دارد. با این حال، شما ارتباط خود را با این هوش فوق‌العاده از دست داده‌اید. شما همواره بدن خود را مورد آزار و شکنجه قرار می‌دهید. لحظه‌ای که فکر می‌کنید، «من جسم هستم»، شروع به سوء استفاده از بدن می‌کنید. در واقع شما همه کار می‌کنید تا ذهن خود را ارضاء کنید و طبیعتاً بدن را مورد سوء استفاده قرار می‌دهید. اگر بتوانید از این فکر که شما بدن هستید رها شوید، به بدن خود احترام خواهید گذاشت. شما تصمیماتی خواهید گرفت که به هوش بدن اجازه می‌دهد که به زیبایی عمل کند. به‌طور طبیعی زندگی کند. شما زنده خواهید بود، غلیان خواهید کرد و از انرژی لبریز خواهید شد. لحظه‌ای که می‌فهمید که ذهن نیستید، هوش سرشار و نامحدودی خواهید داشت. اولین کاری که باید انجام دهید این است که درک کنید که شما بدن و ذهن نیستید. هنگامی‌که کاملاً درک کنید که شما این بدن و ذهن نیستید، به هر دو احترام خواهید گذاشت. شما با ذهن و جسم خود و نه ضد آن‌ها زندگی خواهید کرد. شما دیگر از بدن خود سوء استفاده نمی‌کنید و یا به هوش آن بی‌احترامی نخواهید کرد. شما به بدن خود اجازه می‌دهید که به‌طور طبیعی و با سعادت زندگی کند. آشتا واکرا¹ می‌گوید:

شما بدن نیستید. شما ذهن نیستید. شما زمین نیستید. شما آب نیستید. شما آتش نیستید. شما هوا نیستید. شما اثیر نیستید. شما عنصری آسمانی هستید. اگر از بدن رها شوید و در هوش آرام بگیرید، به یک‌باره، خوشحال، آرام و آزاد از هر اسارتی خواهید شد. اول این‌که، شما بدن و ذهن نیستید. دوم، اگر از بدن رها شوید و در هوش آرام بگیرید، به یک‌باره، خوشحال، آرام و آزاد از هر اسارتی خواهید شد. شما در آن‌لحظه آرام خواهید بود، خود را همانگونه که هستید درک و پذیرش خواهید کرد. در آن‌لحظه، شما در خودتان احساس آرامش می‌کنید. سکوت می‌کنید. لحظه‌ای که می‌فهمید که بدن و ذهن نیستید، آن لحظه، سعادت را برای شما به ارمغان می‌آورد و از این سامسارا ساگارا² کل، اقیانوس وجود مادی، راحت خواهید شد. تا زمانی‌که خودتان را همچنان با بدن و ذهنتان وابسته می‌دانید، تمام رنج و دردی که بدن و ذهن به همراه دارند را تجربه خواهید کرد.

خوشبختانه، طبیعت شما ایجاب می‌کند که در هر لحظه، فقط یک فکر داشته باشید. اگر اندیشه‌ی جدیدی به شما وارد شده باشد، به‌این معنی است که شما از تفکر قبلی کناره گرفته‌اید، زیرا شما نمی‌توانید در یک زمان، دو اندیشه داشته باشید. شما می‌توانید تنها یک فکر در یک زمان داشته باشید. اگر می‌گویید که اندیشه‌ی قبلی نیز وجود دارد، فقط به‌این معنی است که در آن لحظه، فکر جدید از بین رفته است!

بدنش، نقص عضو داشت. او نویسنده‌ی کتاب Ashtavakra Gita است

شما ذاتاً کنار می‌گذارید. شما نیازی به یادگرفتن کنار گذاشتن ندارید. شما در هر لحظه‌ای در حال کنار گذاشتن هستید. منظورم از کلمه « کنار گذاشتن» در این‌جا چیست؟ منظورم این است که شما در هر لحظه فکری را از پس فکری دیگر رها می‌کنید. تنها در این صورت اجازه‌ی ورود افکار جدید به سیستم شما صادر می‌شود. در هر لحظه، فضای داخلی شما از فکر قبلی در حال پاک‌سازی است. افکار دائماً خودشان خود را کنار می‌زنند. تنها مسئله این است که وقتی اعتقاداتتان را ایجاد می‌کنید، افکار شما متصل هستند، شما باید مشکل رنج ارتباط پرتو را داشته باشید. اعتقاد شما این است که شما مشکل خاصی دارید.

هر لحظه فضای داخلی، خود را با افکار جدید ورودی پاک می‌کند. اگر اجازه دهید این فرایند ادامه یابد، این امر به خودی خود اتفاق خواهد افتاد. لازم نیست که شما ذهن خود را پاک کنید. تنها کاری که باید انجام دهید این است که فقط از سیستم بیرون بیایید.

یک حقیقت مهم که باید بدانید این است که حتی اگر شما آگاهانه بخواهید، نمی‌توانید مدت زیادی رنج خود را حفظ کنید. زیرا به‌طور مداوم، فکر شما که رنج ایجاد می‌کند نیز با افکار جدیدتر جایگزین می‌شود! در حقیقت، برای رنج کشیدن، تلاش زیادی در جهت شما انجام می‌شود، زیرا افکار به‌طور مداوم جریان می‌یابند.

قدرت شما در شکل‌دهی یک فکر جدید، قدرت شما را در کنار گذاشتن فکر قبلی اثبات می‌کند. مشکل این‌جا است که، به‌جای تماشای افکار جدیدی که در شما جریان می‌یابند، سعی می‌کنید افکار قدیمی را به سیستم خود بازگردانید. این مانند انتخاب ایمیل‌های پاک شده و بازگرداندن آن‌ها به صندوق ورودی است. آیا نیاز است که ایمیل‌های پاک شده

بازگشت به فهرست

روزگاری پادشاهی که درون یک قلعه بزرگ بود توسط یک ارتش دو میلیون نفری مورد حمله قرار گرفت. پادشاه فقط دو یا سه نفر را در اطراف خود داشت و بسیار ترسیده بود. او به مشاور خود گفت: «دو میلیون نفر و من تنهای تنها هستم. آن‌ها مرا خواهند کشت! ». مشاور سلطنتی گفت: «نگران نباشید پادشاه. فقط یک در را باز کنید. قطعاً از طریق یک در، در هر لحظه تنها یک نفر می‌تواند وارد شود. همان‌طور که آن‌ها وارد می‌شوند، در این طرف در بایستید و آن‌ها را یک به یک بکشید. همین! سعی نکنید با کل جمعیت آن‌ها مبارزه کنید».

اگر فکر کنید که همه‌ی دشمنانتان با هم جمع شده‌اند، ترس‌های بی‌موردی در شما شکل خواهد گرفت. شما نمی‌توانید در یک زمان دو فکر داشته باشید. شما فقط می‌توانید یک فکر در یک زمان داشته باشید. این بدان معنی است که هر فکر با فکر بعدی جایگزین می‌شود.

تکرار می‌کنم: اولین چیز این است که در یک زمان تنها یک فکر می‌توانید داشته باشید.

دومین چیز این است که تا وقتی اندیشه‌ی قدیمی کنار زده نشود، فکر دوم نمی‌تواند بیاید.

سومین چیز این است که اگر کسی می‌تواند مرا کنار بزند و این‌جا بنشیند، او مطمئناً از من قوی‌تر است! به‌همین ترتیب، هر اندیشه‌ای که می‌آید و فکر قبلی را کنار می‌زند قدرتمندتر از فکر قدیمی است. این بدان معنی است که هر اندیشه‌ای که در حال آمدن است، ریشه در زمان حال حاضر دارد و قدرت بیشتری نسبت به اندیشه‌ای که رنگ می‌بازد دارد، آن اندیشه هر چه می‌خواهد باشد.

هند، شاگرد اصلی وی، سوامی ویواکناندا .بود )Swami Vivekananda(

بازگردانده شوند؟ نه! اگر شما به‌طور مداوم به فکر بازگرداندن افکار قدیمی باشید، فقط رنج می‌برید. اگر شما این واقعیت را در خود تقویت کنید که هر گونه رنجی را می‌توان با جریان تازه‌ای از افکار جایگزین کرد، این موضوع برای شما واقعیت پیدا می‌کند. پس هیچ رنجی وجود ندارد. اگر با خود فکر کنید، «نه، هرچقد هم من اجازه جایگزینی بدهم، درد و رنج باز می‌گردد». شما این فکر را تبدیل به واقعیت می‌کنید. «اگر این فکر را که رنج بازخواهدگشت، پرورش دهید، دوباره باز خواهد گشت. اما اگر فکر کنید از بین می‌رود، از بین خواهد رفت». همه چیزی که شما باید بدانید این است که اگر حتی یک‌بار شما توانستید فکری را بدون بازگشت به فکر قبلی در فضای درونی خودتان جایگزین کنید، اعتماد به‌نفس خواهید گرفت، «من یک‌بار آن‌را جایگزین کردم. پس می‌توانم دوباره هم انجامش دهم». سپس شما می‌توانید به خودتان بگویید، «اگر فکر قبلی ده‌بار دیگر هم بازگردد، من هم ده بار دیگر آن‌را جایگزین می‌کنم!». به‌زودی متوجه خواهید شد که فکر قدیمی دیگر برنخواهد گشت. اتفاق بسیار زیبا در زندگی بودا رخ داده است:

بودا می‌گوید: «هروقت در مراقبه به‌خود می‌گفتم «بعد از چندین ساعت به روشنگری خواهم رسید»، هرگز به‌مرحله‌ی روشنگری نمی‌رسیدم. اما وقتی با خود گفتم: «اگر به مرحله روشنگری نرسم، از این صندلی بلند نخواهم شد حتی اگر این بدن در این جا خشک شود و تا زمانی‌که روشنگر نشوم، از جایم تکان نخواهم خورد»، لحظه‌ای که با این شدت و وضوح تصمیم خود را گرفتم، authentic sankalpa¹ -تصمیم موثق- لحظه‌ای بعد، روشنگر شدم!

هنگامی که شما می‌نشینید تا رنج خود را جایگزین کنید و فکر می‌کنید، من امروز ده‌بار آن را جایگزین می‌کنم. اگر برای بار یازدهم بازگشت، فردا می‌توانم دوباره امتحان کنم. پس هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. هیچ تغییری برای شما رخ نخواهد داد. با خود تصمیم بگیرید: «تا زمانی‌که دست از آمدن برندارد، افکار منفی را جایگزین خواهم کرد». این همان چیزی است که من شجاعت می‌نامم.

هنگامی‌که ما رها می‌کنیم، اولین چیزی که برایمان اتفاق می‌افتد، شفای درونی است، سکوتی عمیق و آرامشی درون ما. در وهله‌ی دوم، این بهبود درونی سلامتی جسمانی را ساطع می‌کند که همان سلامت ما است. در وهله‌ی سوم، به‌طور طبیعی در روابط ما نیز ساطع خواهد شد. چهارم، به‌این دلیل که این سه مرحله به زیبایی انجام می‌گیرد، ما خلاق و مولّد خواهیم شد!

مردم نزد من می‌آیند و می‌گویند: «سوامجی، بیست سال است که زانو درد دارم». نه، نمی‌تواند این‌طور باشد! من نمی‌خواهم با گفتن این‌که تمام مشکلات شما فقط در سرتان است به شما بی‌احترامی کنم و یا به رنج شما اضافه کنم. من فقط حقیقت را می‌گویم. زانو دردی که دو سال پیش، یک سال پیش، دو ماه قبل و دو ساعت قبل تجربه کردید، تجربیات مستقل و جداگانه‌ای هستند. فقط به‌این دلیل که شما همه‌ی آن‌ها را به‌هم وصل می‌کنید، نتیجه می‌گیرید که بیست سال است به زانو درد مبتلا هستید. آیا این واقعاً حقیقت دارد که شما به‌طور مداوم به مدت بیست سال است که زانو درد دارید؟ پس لحظاتی در این بین که زانو درد نداشته‌اید چه می‌شود؟ نکته‌ی مهمی که باید بدانید این است که چون شما همه‌ی این‌ها را به‌هم متصل می‌کنید و

همه ی این ها را به عنوان یک رویداد پیوسته می بینید، امکان خود درمانی را مسدود می کنید.

افسردگی که یک ماه پیش اتفاق افتاد، افسردگی که یک سال قبل اتفاق افتاد و افسردگی سه سال قبل، همگی مستقل، نامرتبط، و جدا از هم هستند. در این جا مشکل مشابه درد جسمی است. شما آن ها را به هم وصل می کنید و نتیجه می گیرید که شما به طور مداوم همان افسردگی را دارید. شما این فکر را برای خود ایجاد می کنید که زندگی تان افسردگی است. سپس شروع به مبارزه با آن می کنید. این صرفاً به فکر افسردگی قدرت بیشتری می بخشد.

هنگامی که شما به شدت اعتقاد دارید که زندگیِ ده سال گذشته تان با رنج و افسردگی پر شده است، یک رویکرد قوی ذهنی حول آن ایجاد می کنید. طبیعتاً شما فکر می کنید که آینده ی تان نیز دردناک و پر از افسردگی خواهد بود.

فرض کنید فردی مقابل شما نشسته است که فکر می کنید دشمن شما است. ناگهان اگر متوجه شوید که سرش جدا است، پاها و دست هایش جدا هستند، آیا حتی تمایلی به مبارزه با او دارید؟ خیر! او حتی ارزش مبارزه کردن را هم ندارد! او وجود ندارد، پس چه چیزی برای جنگیدن وجود دارد؟

به همین ترتیب، زمانی که تصور می کنید که مشکل بزرگی در برابر شما قرار دارد، شروع به مبارزه می کنید و دچار مشکلات بیشتری می شوید. افسردگی آن دشمن بزرگی که فکر می کنید، نیست. آن درست مانند فردی با اجزای بدن جدا شده است. این شما هستید که این اجزا را به هم متصل کرده و به آن زندگی می دهید. مبارزه ی شما با افسردگی دلیل اصلی افسردگی شما است.

در رامایانا¹ یک داستان زیبا وجود دارد. هر کسی که

هنگامی که از پرتو رها می شوید، فضایی خنثی را تجربه می کنید و شفای درونی آغاز می شود. و زمانی که شفای درونی آغاز می شود شما از لحاظ جسمی هم درمان می شوید.

سعی نکنید افسردگی خود را کنار بگذارید، زیرا طبیعت شما آن را کنار می زند و از شما دور می کند. همان طور که شادی ذاتاً از ذهن شما ناپدید می شود، افسردگی نیز از ذهن شما ناپدید می شود. زمانی که سعی می کنید افسردگی را از بین ببرید، آن را گسترش می دهید و به آن زندگی بیشتری می دهید.

اگر دچار افسردگی شدید هستید، آیا تصمیم می گیرید که به محل کارتان نروید؟ خیر! شما ممکن است افسردگی را در ذهن خود داشته باشید اما بدن شما حرکت می کند. کار می کنید. ممکن است به اندازه ی قبل مولّد یا کارآمد نباشید. اما بدن شما هنوز حرکت می کند.

به جای «افسرده زندگی کردن»، من می گویم، «رها زندگی کنید».

وقتی که ما در افسردگی زندگی می کنیم، این سؤالات برای ما به وجود نمی آید: «اگر من افسرده ام، پس چگونه بدنم می تواند حرکت کند؟». افسردگی بخشی از زندگی ما می شود. در ابتدا شما ممکن است این سؤال را داشته باشید: «چگونه می توانم رها زندگی کنم؟ چطور می توانم بدنم را حرکت دهم؟». بدانید که یادآوری مداوم فکر رها کردن، در حرکات بدن یا ذهنی شما تداخلی ایجاد نمی کند. فقط به این دلیل

که باعث می‌شود افکار افسردگی ظهور کنند و ناپدید شوند، افسردگی را از بین می‌برد.

اعتیاد چیست؟ رفتار یا عملی است که اگر آن‌را انجام ندهید، احساس ناخوشایندی در شما ایجاد خواهد شد که چیزی کم است. اما اگر شما این‌کار را انجام دهید احساس خوشی خالص نخواهید داشت و صرفاً مکانیکی خواهد بود. اعتیاد درواقع اعتقاد داشتن به‌این است که شادی یا خوشی وابسته به برخی از اشیاء، اشخاص یا موقعیت ها است.

این تعریف اعتیاد است: تلاش برای امتداد دادن پرتو شادی با از نو خلق کردن آن. شما همان اشخاص، موقعیت‌ها، یا اتفاقات را در زندگی‌تان بارها و بارها تکرار خواهید کرد، در حالی‌که می‌دانید که همان خوشی قبلی اتفاق نمی‌افتد. بعضی از افراد معتاد به عبادت هستند، برخی به سیگار کشیدن، و برخی به نوشیدن و انواع مختلفی از اعتیاد وجود دارد.

به‌خاطر داشته باشید که هر چیزی که شما بارها و بارها به زندگی خود می‌آورید، به همان اندازه که اولین بار به شما هیجان داده، همان حس را به شما نمی‌دهد. این صرفاً به اعتیاد منجر می‌شود، نه به خوشی. اولین باری که از شیرینی لذت می‌برید، یک تجربه فوق‌العاده است. هیجان کاملاً متفاوت است. اما اگر همان شیرینی را زیاد مصرف کنید، هرگز آن حس را نخواهید کرد. در نهایت اگر شما به‌اندازه‌ی کافی شیرینی بخورید، دیگر از شکل آن هم بیزار می‌شوید. شما به‌آن‌ها نگاه می‌کنید و می‌گویید: «نه نه دیگه نه. آن‌ها حال من را به هم می‌زنند». به‌همین ترتیب، هنگامی‌که فردی را برای اولین بار ملاقات می‌کنید، هیجان آن کاملاً متفاوت است. بعدها، آن هیجان فروکش می‌کند.

مردم می‌آیند و از من می‌پرسند: «چگونه می‌توانم عادت‌هایم را از بین ببرم؟». عادت یا همان habit یک کلمه‌ی زیبا است. اگر h را حذف کنید، abit کمی باقی خواهد ماند. اگر b را حذف کنید، it آن باقی خواهد ماند. فقط زمانی که شما i را حذف می‌کنید، پرتو it از بین می‌رود. تنها زمانی که شما i را حذف کنید، یعنی «من» را کنار بگذارید، آن به طور کامل از بین می‌رود.

سیگار کشیدن دو روز پیش شما، ده سال قبل و بیست سال پیش، تمام این سه واقعه کاملاً مستقل هستند. آن‌ها به‌هم متصل نیستند. به‌لحاظ ذهنی، هنگامی که شروع به اتصال می‌کنید و زمانی‌که اعتقاد پیدا می‌کنید که عادت به سیگار کشیدن دارید و معتاد به‌آن هستید، این اعتقاد، یک پرتو ایجاد می‌کند. سپس شما شروع به مبارزه با آن می‌کنید. وقتی می‌گویم «من» باید رها شود منظورم همین است. این باور شما است که از آن یک عادت ساخته است. اگر باور خود را رها کنید، آن عادت ترک می‌شود.

اگر اعتقاد دارید که آن تجربه‌ای شادی‌آور است، همچنان بیشتر و بیشتر سیگار می‌کشید. اگر فکر می‌کنید که تجربه‌ای دردناک است، شروع به مبارزه با آن پرتو می‌کنید. در هر صورت شما برنده نخواهید شد. حتی اگر معتقدید که سیگار کشیدن، شادی‌آور است، سعی کنید بدون هیچگونه محدودیتی سیگار بکشید و ببینید که آن‌موقع چه احساسی دارید. هنگامی‌که سیگار می‌کشید و دود آن را در ریه فرو می‌برید، هرگز نمی‌تواند حس خوشایندی باشد.

وقتی سیگار می‌کشید، در آن‌لحظه، فقط می‌بینید که چه اتفاقی در فضای درونی شما در حال رخ‌دادن است. شما از چیزی لذت نمی‌برید. شما فقط دارید تلاش می‌کنید تا از چیزی فرار کنید. شما صرفاً به این باورید که سیگار کشیدن لذت بخش است. حتی اگر در هنگام سیگار کشیدن احساس لذت نکنید، باز هم سعی می‌کنید به‌زور از آن لذت ببرید.

اگر عمیقاً زندگی خود را بکاوید، خواهید دید که چه سیگار کشیدن، یا رابطه‌ی جنسی یا پول یا سایر لذت‌های دیگر، حتی اگر حس شادی همان بار

اول را به شما ندهند، شما باز هم سعی می‌کنید به‌زور از آنها لذت استخراج کنید. شما سعی می‌کنید به خودتان تسلی دهید که «نه، این شادی است». پس چه چیز دیگری شادی است؟ شما سعی می‌کنید با باور این‌که این شادی است، روی سرخوردگی خود سرپوش بگذارید و می‌خواهید به زور باور کنید که این شادی است.

اگر تمام تلاش خود را بکنید تا برخی از اعتیادها را ترک کنید، هرگز موفق نخواهید شد. حتی اگر شما آن‌را کنار بگذارید، ممکن است از روی ترس یا طمع این‌کار را کرده باشید، که خود اعتیادی بس بزرگ‌تر است. اگر شما از روی ترس یا طمع سیگار را کنار بگذارید، هیچ کاری برای هوشیاری و فضای درونی خود انجام نداده‌اید. شما فقط به خودتان آسیب بیشتری می‌رسانید.

شما ممکن است سیگار کشیدن را کنار گذاشته باشید، اما ترس و یا طمعی که باعث شده شما آن‌را رها کنید، به فضای درونی شما اضافه می‌شود. حداقل با سیگار کشیدن، شما فقط بدن خود را از بین می‌برید. اما با ترس و حرص شما کل وجود خود و زندگی پس از این زندگی را نابود می‌کنید! آن ترس و طمع را با خود به بدن بعدی، می‌برید. عادت سیگار کشیدن ممکن است به بدن بعدی منتقل نشود، اما احساس ترس و طمع با شما به بدن بعدی منتقل خواهد شد. بنابراین بهترین راه این است که فکر داشتن اعتیاد را رها کنید و اعتیاد نیز خودش از بین می‌رود.

فردی پیش من آمد و پرسید: «من دائم ترس از مرگ دارم. من برای از دست دادن ثروتم و مرگ ترس زیادی دارم. لطفاً به من راه حلی بدهید و ترس من را از بین ببرید».

من به‌او گفتم: «لطفاً یک فنجان قهوه بنوشید». او گفت: «منظور شما چیست؟». گفتم: «فقط فکر کنید که یک فنجان قهوه دارید، سپس آن‌را بنوشید». او باور نمی‌کرد. پرسید: «این چگونه می‌تواند به‌من کمک کند؟».

من از او پرسیدم: «لحظه‌ای که شما قادرید به داشتن یک فنجان قهوه فکر کنید و تصمیم به نوشیدن یک فنجان قهوه می‌گیرید، ترس از مرگی که فضای درونی شما را اشغال کرده است، فضای درون شما را ترک می‌کند. درست است؟ این واقعیت که فکر قهوه وارد سیستمتان شده است، به‌این معنی است که ترس از مرگ کنار گذاشته شده است، حتی اگر فقط برای کسری از ثانیه هم باشد!».

تا وقتی‌که ترس مرگ فضای درونی وجود او را ترک نکند، او نمی‌تواند نوشیدن یک فنجان قهوه را تصور کند، درست است؟ ما قبلاً دیدیم که در یک زمان تنها یک فکر می‌تواند در فضای درونی شما باشد. اگر اندیشه‌ی قدیمی دوباره برگردد، به‌این معنی است که شما به‌صورت آگاهانه آن‌را بازگردانده‌اید، مانند بازگرداندن یک ایمیل پاک شده به صندوق ورودی خود. بنابراین به‌طور طبیعی، فکر ساده‌ای مانند صرف یک فنجان قهوه می‌تواند ترس از مرگ را دور کند.

آن مرد گفت: «نه، این خیلی ساده به‌نظر می‌رسد! ترس از مرگ قطعاً دوباره باز می‌گردد، آن‌موقع چه باید بکنم؟». به‌او گفتم: «اگر برگشت، یک فنجان دیگر قهوه بنوشید، همین!».

این یک موضوع ساده است. خوشبختانه شما در هر لحظه فقط می‌توانید یک فکر داشته باشید. لحظه‌ای که فکر جدیدی می‌آید، به‌این معنی است که فکر قدیمی قدرت خود را روی شما از دست داده است. در غیر این‌صورت، فکر جدید نمی‌تواند به‌وجود آید.

بازگشت به فهرست اگر فکر قبلی خیلی قوی باشد، می‌تواند چند برابر شود و در شما رخنه کند. و هرگز فضای درونی شما را ترک نمی‌کند. بنابراین لحظه‌ای که فکر جدیدی متبادر می‌شود، به‌این معنی است که فکر قبلی خیلی قوی نبوده و به‌راحتی سلطه‌ی خود را روی شما از دست داده و شما را ترک می‌کند. از این‌رو، اندیشه‌ی جدیدی وارد شده است. بنابراین لحظه‌ای که شما به نوشیدن یک فنجان قهوه یا یک فنجان آب فکر می‌کنید، ترس مرگ شما را ترک کرده است.

مرد پرسید: «فرض کنید که برگشت؟ من می‌توانم یک فنجان قهوه بنوشم، اما دفعه‌ی بعد چه کاری باید انجام دهم؟».

من گفتم: «یک فنجان آب بنوشید، همین!».

یک چیز دیگر را هم بدانید، ترس بسیار از بازگشت دوباره‌ی ترس، سبب بروز دوباره‌ی آن ترس می‌شود. چرا می‌خواهید فکر ترس را تقویت کنید؟ آن نیز دقیقاً مانند هر فکر دیگری است. چرا شما به خودتان نعمت سرگرم شدن با افکار دیگر را نمی‌دهید؟ از آن‌جا که شما بیش از حد به فکر ترس بها می‌دهید، آن فکر دوباره به‌سمت شما برمی‌گردد. چرا به آن اهمیت بی‌مورد می‌دهید؟ شما نه باید نگران ترس‌ها و نه طمع خود باشید. نگرانی شما در مورد نگرانی‌هایتان، نگرانی شما در مورد ترس‌هایتان، و نگرانی شما در مورد حرص و طمعتان، تنها مشکل است. ترس شما مشکل نیست، ترس شما در مورد ترس‌ها مشکل واقعی است. ترسی ناشی از احتمال دست نیافتن به هدفتان است. ترس مرتبط به شکست شما نیست. ترس شما مربوط به ترستان از شکست است.

بر اساس علم ayurvedic مشکلات گوارشی مانند یبوست و غیره در صورتی پیش می‌آیدکه ما به‌طور مداوم به بدنمان بچسبیم. اگر بتوانیم آرام باشیم و شاهد باشیم، اگر درک کنیم که ما فقط جسم نیستیم، هرگز مشکلات گوارشی نخواهیم داشت.

من از تجربه‌ی شخصی خودم با هزاران نفری که با آن‌ها ملاقات و کار کرده‌ام، با شما سخن می‌گویم.

اگر دچار مشکلات گوارشی هستید، این روش را فقط برای دو یا سه روز انجام دهید. دائماً با خود فکر کنید که شما فقط جسم نیستید، من به شما اطمینان می‌دهم که از مشکل گوارشی خلاص می‌شوید و معده‌ی شما به سادگی درمان می‌شود.

اگر دچار مشکلات گوارشی مانند زخم معده، یبوست، روده‌ی تحریک‌پذیر یا هر گونه مشکل مربوط به گوارش باشید، این روش به شما کمک خواهد کرد. به مدت دو یا سه روز، مدام با خود بگویید، «من فقط جسم نیستم»، «من فقط جسم نیستم». فقط آرام باشید و اجازه دهید بدن به کارش بپردازد. به شما می‌گویم، که در عرض دو یا سه روز شما شفا خواهید یافت.

همه آلرژی‌ها و ترس‌های شما چیزی جز ارتباط بین اندیشه‌های مستقل نیست. تنها چیز مورد نیاز شجاعت برای رها شدن است. واضح بگویم، در طی سه سال گذشته من حداقل یک هزار نفر مبتلا به آلرژی را درمان کرده‌ام.

در سخنرانی‌های من در حیدرآباد هند، مردی از بیست‌وپنج سال داشتن آلرژی به عدس شکایت کرد. حتی اگر یک قاشق غذاخوری عدس پخته می‌خورد، تمام بدن او متورم می‌شد. من به‌او گفتم: «عدس‌ها را بیاور و در مقابل من آن‌را بخور».

وقتی او می‌خورد کنار او نشستم و فقط به‌او گفتم، «من از تو مراقبت خواهم کرد. من تو را شفا خواهم داد. نگران نباش». او عدس را خورد و تورمی اتفاق نیفتاد. آلرژی به‌سادگی ناپدید شد. تنها چیز مورد نیاز دادن شهامت به این افراد برای رها شدن است. وقتی من به‌او گفتم که مراقبت خواهم بود، او توانست پرتو ترسی را که مسبب آلرژی‌اش بود بشکند!

اجازه دهید رویدادی را از دوران مکاشفات معنوی‌ام برایتان نقل کنم:

من به روستایی رفتم که در آن‌جا لاما‌های¹ مسنی زندگی می‌کردند. از یکی از روستاییان پرسیدم: «آیا می‌توانم یکی از آنان را ببینم؟». او گفت: «به‌آن مزرعه بروید. یکی از آن‌ها آن‌جا در حال کار است. می‌توانید با او صحبت کنید». من پیش لاما رفتم و در حالی‌که مشغول کار بر روی زمین بود، با او صحبت کردم. پرسیدم: «شنیدم که شما یک فرد سالخورده هستید، می‌توانم درباره‌ی برخی از تجربیاتتان، درباره‌ی زندگی‌تان از شما بپرسم؟». او خندید و گفت: «چی؟ مسن!؟ من فقط مردی میانسالم. فقط ۱۳۶ سال دارم. بسیاری از افراد ۱۹۰ ساله و بالاتر هستند، برو و با آن‌ها صحبت کن». شوکه شدم. پرسیدم: «چگونه این‌قدر طولانی زندگی می‌کنید؟». او به‌سادگی جواب داد: «چه باید بگویم؟ از دوران کودکی ما می‌دانیم که طول عمر انسان ۳۰۰ سال است».

از ابتدا به‌آن‌ها آموزش داده می‌شود که می‌توانند تا ۳۰۰ سال زندگی کنند. بدن شما درست مثل یک کودک است. هر آن‌چه که به‌آن بگویید، آن‌را دنبال خواهد کرد. تمام چیزی که لازم دارید، داشتن اعتقادی صحیح و قوی است. اگر رها شده باشید، کائنات درس خود را پس می‌دهند. شما دائماً نوجوان خواهید شد. به شما تلقین کرده‌اند که انسان‌ها تا هفتاد الی نود سال عمر می‌کنند و بعد می‌میرند. وقتی هفتاد ساله می‌شوید، برای مرگ آماده هستید. دائماً می‌گوئید: «اوه، من پیر شده‌ام، من برای مردن آماده‌ام». سپس بدن خود را برای مرگ آماده می‌کنید.

بدن شما با توجه به هویتی که درباره‌ی بیماری ایجاد می‌کنید، بیماری خاصی را ایجاد یا حفظ می‌کند. خستگی، خستگی مزمن و تمام این اختلالات مستقیماً مرتبط با این هویت است. ما می‌توانیم آن را «پرتو هویّت» بنامیم. منظور ما از پرتو هویّت چیست؟ به‌عنوان مثال خستگی را در نظر بگیرید. شما خستگی دیروز، خستگی پریروز، خستگی ماه قبل، و غیره را به‌هم متصل می‌کنید، و یک پرتو هویّت برای خود ایجاد کنید که می‌گوید: «تا ساعت هشت شب من خسته خواهم شد». پس هر روز، تا ساعت شش، ذهن خود را آماده می‌کنید که، «ساعت هشت احساس خستگی خواهم کرد...» و در نتیجه مجبور هستید هویت خود را تحقق بخشید!

بنابراین ساعت شش شروع به ایجاد احساس خستگی یا بی‌حالی می‌کنید. شما مجبورید هویت خود را اثبات کنید زیرا خود آن‌را ایجاد کرده‌اید. گاهی حتی ممکن است فراموش کنید که هویت خود را به جهان بیرونی اثبات کنید، اما هرگز فراموش نخواهید کرد که هویت خود را به خودتان ثابت کنید. اگر جهان بیرونی هویت شما را باور نداشته باشد، مشکلی نیست، اما اگر خود شما به هویتتان شک کنید، این برای نفستان بسیار خطرناک است. هرگز اجازه نخواهید داد که چنین اتفاقی بیفتد!

حتی اگر یک‌سال قبل احساس خستگی کردید، این امکان وجود دارد که بتوانید امروز خود را به‌روز کنید. ممکن است دیگر این مشکل وجود نداشته باشد، اما شما نمی‌خواهید به‌این باور برسید که از خستگی آزاد هستید. شما می‌خواهید هویت قدیمی خود را حفظ کنید. «نفس» همه چیز را قربانی می‌کند جز هویت شما. به‌همین دلیل است که شما این بازی بسیار مؤدبانه، اما حیله‌گرانه را انجام می‌دهید، شما به باور خستگی پابرجا می‌مانید و خسته می‌شوید.

بازگشت به فهرست

یک نفر نزد من آمد و گفت: «من از عادت سیگار کشیدنم مدام در رنج هستم. از لحظه‌ای که بیدار می‌شوم، مجبورم سیگار بکشم. اما بعد از یک‌ساعت احساس گناه شدیدی دارم. بعد از دو ساعت، وقتی برای رفتن سر کار آماده می‌شوم، مجبورم سیگار بکشم و باز یک ساعت دیگر احساس گناه. من مدام از این گناه و از این عادت رنج می‌برم. چکار باید بکنم؟». به‌او گفتم: «شما یا باید سیگار کشیدن را رها کنید یا احساس گناه را. یکی از این دو را رها کنید. از این عادت خلاص خواهید شد». او از شنیدن این حرف شوکه شد. گفت: «می‌دانید که من نمی‌توانم سیگار را ترک کنم. اگر حس گناه را نیز رها کنم، من حتی بیشتر از قبل سیگار خواهم کشید! به‌نظر شما چگونه می‌توانم سیگار را ترک کنم».

زمان درس‌هایی که جوهره‌ی تجربیات گذشته‌تان است، بخشی از وجودتان خواهد شد. هنگامی‌که شما مدام به گذشته می‌چسبید، فقط درد، رنج و احساس گناه در وجودتان منعکس می‌شود. شما هرگز نخواهید توانست که جوهره یا «عصاره» گذشته را گرفته و هوش خود را به‌روز کنید. همچنین، اگر احترام عمیق یا وابستگی به گذشته‌ی خود داشته باشید، هرگز در لحظه‌ی حال زندگی نخواهید کرد. شما همیشه در حال انتقال گذشته به زمان حال خواهید بود، و حال و آینده خود را خراب خواهید کرد. اگر اینگونه باشد شما چطور می‌توانید با شادی زندگی کنید؟ گذشته را رها کنید، بگذارید درس‌هایی را که از آن گرفته‌اید به راحتی تلفیق شوند و زندگی را در لحظه‌ی کنونی جشن بگیرید. از آن‌جا که شما معتقدید که بعضی از افکار متصل و شادی‌آور هستند، زندگی خود را به دست این افکار می‌دهید. اگر اعتقاد داشته باشید بعضی افکار دردناک هستند، سعی می‌کنید انرژی خود را از این افکار بردارید. به‌همین دلیل، شما تمام زندگی خود را زندگی نمی‌کنید، شما انتخاب می‌کنید که با کدام بخش از آن زندگی کنید. چون به‌شدت به ذهن خود متکی هستید، نمی‌توانید درک کنید که می‌توان بدون ذهن زندگی کرد. شما از این می‌ترسید که به‌گونه‌ی افراطی به یک فرد بی‌فکر بدل شوید که اخلاقیات در زندگی‌اش هیچ جایگاهی ندارد. بگذارید به شما بگویم، فردی که درک می‌کند افکار ذاتاً غیر مرتبط هستند، به‌طور طبیعی زندگی اخلاقی‌ای برای خود تشکیل خواهد داد که مستقل از قوانین اجتماعی است که به‌او می‌گویند چگونه باید زندگی کند. فقط در این نوع فرد است که شما حس شدید و عمیق اخلاقیات

می‌بینید، این دور تسلسل منفی است. وقتی احساس گناه می‌کنید چه می‌کنید؟ شما دائماً تکرار می‌کنید، «باید سیگار را ترک کنم»، «باید سیگار را ترک کنم». طبیعتاً چه اتفاقی خواهد افتاد؟ شما در ذهنتان به کلمه‌ی «سیگار کشیدن» قدرت می‌بخشید. بنابراین یاد سیگار در سیستم شما عمیق و عمیق‌تر حک می‌شود. چگونه انتظار دارید که بتوانید سیگار را ترک کنید؟

وقتی شما نمی‌توانید خودتان را ببخشید، آن حس گناه نامیده می‌شود. وقتی نمی‌توانید دیگران را ببخشید، آن حس انتقام نامیده می‌شود. وقتی شما رها می‌کنید، گناه و انتقام هر دو ناپدید می‌شوند. نه تنها می‌بخشید، بلکه فراموش هم خواهید کرد، زیرا دیگر ارتباطی بین رفتارتان و این افکار وجود ندارد.

شما ممکن است بپرسید: «اگر ما رها کنیم، پس چگونه می‌توانیم از تجارب گذشته درس بگیریم؟». یادگیری واقعی از گذشته تنها زمانی اتفاق می‌افتد که شما از تجربیات گذشته خود رها می‌شوید. در این

بازگشت به فهرست

آگاهانه را می‌بینید. تنها در زندگی او است که شما یک نظم فوق‌العاده را می‌بینید. این نظم هرگز متزلزل نمی‌شود و این اخلاقیات هرگز از او سلب نمی‌شود. این اخلاقیاتی است که از ترس یا طمع نشأت نگرفته است. اخلاق واقعی، شکوفایی درک عمیقی از خود، جهان و خدا است.

آدی شانکارا¹ به زیبایی در اشعار بهاجاگویندام² می‌خواند:

وقتی صحنه بر روی بیننده تأثیر می‌گذارد، مشکل محدودیت آغاز می‌شود. وجود شما خالص است. اما هنگامی که خود را فردی غیر از بیننده تصور می‌کنید، مشکل آغاز می‌شود. این تنها محدودیتی است که شما دارید. هیچ محدودیت دیگری وجود ندارد.

زمانی که یک پرتو ایجاد می‌کنید و رنج می‌برید، به یاد داشته باشید که حتی این فکر که «من در حال ایجاد یک پرتو هستم»، خود پرتو دیگری است. پرتوی که ده سال پیش ایجاد کرده‌اید، پرتوی که نه سال پیش ایجاد کرده‌اید و پرتوی که دیروز ایجاد کرده‌اید متصل نیستند. اتصال این پرتوها، خود پرتو دیگری است! همین. هنگامی‌که این درک به سطح عمیق‌تر در درون شما می‌رسد، تقویت می‌شود. تفکر و اعمال شما دگرگون خواهد شد.

هنگامی‌که متوجه شدید که رها هستید، ناگهان متوجه خواهید شد که شما مانند محور چرخ سفالگری هستید، بی‌حرکت و ثابت نسبت به سفال در حال ساخته شدن، نسبت به تجاربی که احساس می‌شود. بدانید که شما فیلمی نیستید که پخش می‌شود. شما فقط صفحه‌ی نمایشی هستید که فیلم روی آن نمایش داده می‌شود. صفحه‌ی نمایش هرگز تحت‌تأثیر احساساتی که بر روی آن ظاهر می‌شود قرار نمی‌گیرد!

پسرک حکیم آشتـاواکرا³ به پادشاه جاناکا⁴ می‌گوید،

مردم از من می‌پرسند: «به ما راهی نشان بده که ما همیشه به‌یاد داشته باشیم که هیچ پرتویی ایجاد نکنیم». وقتی تلاش می‌کنید که این تضمین را ایجاد کنید، بسیار واضح است که دارید پرتو دیگری ایجاد می‌کنید. لحظه‌ای که تصمیم می‌گیرید این شادی است و شما می‌خواهید که همیشه آن‌را داشته باشید، چه کرده‌اید؟ شما شروع به ایجاد یک پرتو دیگر کرده‌اید. بنابراین دچار مشکل می‌شوید. خواه شادی باشد یا درد، لحظه‌ای که شما این پرتو را ایجاد می‌کنید، دچار مشکل می‌شوید.

سعی نکنید احساس سعادتی که با رهاکردن به دست می‌آید را حفظ کنید. شما سعادت را احساس کرده‌اید زیرا متوجه شده‌اید که هیچ چیز قابل نگاه

Vedanta یا غیر دوالیسم، که جنبش او باعث شکوه دوباره ی سنت Vedic و هندوئیسم شد که در حال زوال بود

توسط استاد آگاهی آدی شاناکارا(Adi Shankara). این به‌نظر می‌رسد جوهر غیر دوگانگی Vedanta و Advaita است.

شده بود. او نویسنده «آستـاواکرا گیتا» است

او برای عدالتش مشهور بود

بازگشت به فهرست داشتن نیست. شما لذت عمیق را احساس کرده‌اید زیرا از انتخاب آزاد بوده‌اید، زیرا کاملاً احساس جدایی می‌کردید، زیرا متوجه شدید که رها هستید. حال دوباره سعی نکنید که متصل شوید. اگر کسی به شما بگوید، «من بسیار خوشحالم چون تنیس بازی کرده‌ام و از آن لذت برده‌ام»، شما با خود فکر می‌کنید، «بازی تنیس شادی‌آور است». شما یک معادله ایجاد می‌کنید. پس از آن دائماً تنیس بازی می‌کنید، و بارها و بارها به توپ ضربه می‌زنید. اما هیچ اتفاقی برای شما نمی‌افتد، هیچ شادی‌ای در کار نیست. سپس شما فکر می‌کنید که فردی که تجربه تنیس بازی کردن خود را با شما در میان گذاشت، شما را فریب داده است. در واقع، به‌هنگام بازی تنیس او اصلاً به شادی فکر نمی‌کرده؛ او هنگام بازی کردن کاملاً آرام بود. از این‌رو، شادی به راحتی برای وی اتفاق افتاده، اما او به‌نوعی آن‌را به تنیس ربط داده است، همین. این تنیس نبوده که موجب شادی او شده است. هنگامی‌که او مشغول تنیس بود، وارد حالت رهایی شد و شادی را تجربه کرد. اگر او می‌توانست در این حالت رهاشده باقی بماند، در حالت شادی باقی می‌ماند، چه تنیس بازی می‌کرد یا نه.

انتخاب نکردن، خوشی است. اگر شما آن‌را انتخاب کنید، سعادت اتفاق نمی‌افتد، زیرا شما انتخاب کرده‌اید و با این کار آن را به‌عنوان یک احتمال حذف کردید. هنگامی‌که شما انتخاب نمی‌کنید، زمانی‌که کاملاً آرام هستید، سعادت به‌راحتی در شما اتفاق می‌افتد. هنگامی‌که به آن فکر می‌کنید، دغدغه‌ی شما تضمین می‌کند که آن‌را تجربه نکنید.

با رها بودن شما می‌توانید تمام افکار خود را به واقعیت تبدیل کنید. این یک روش بسیار ساده و قدرتمند برای تبدیل رؤیاهای شما به واقعیت است. هر رؤیایی که در مورد آینده داشته باشید، اگر بتوانید آرام باشید، اگر بتوانید رها باشید، ناگهان شاهد نوع جدیدی از انرژی خواهید بود که از افکارتان جاری می‌شود. این انرژی از رؤیاهایتان مراقبت خواهد کرد. این وضعیت آگاهی آرام، جوهره‌ی تحقیق و توسعه است که در جهان علم درونی برقرار است. رهایی روشی غائی است که می‌تواند همه چیز را به شما بدهد.

فقط این حقیقت ساده را درک کنید. یک حیوان برای این‌که تنفس کند، به نَفْس نیاز ندارد، به هویت و شخصیت نیاز ندارد. اما به‌عنوان یک انسان، شما می‌ترسید که اگر هویت خود را رها کنید، نتوانید از بدن خود استفاده کنید. شما می‌ترسید که اتفاق بدی برای بدنتان بیفتد.

شما می‌ترسید که اگر هویت خود را رها کنید، بدن شما به‌خوبی کار نکند. شما در مورد خودتان اینگونه فکر می‌کنید: «من پدر کسی هستم، من برادر کسی هستم، من پسر کسی هستم». این فکری که شما دارید، این هویتی که با خود دارید، این نَفْسی که دارید، برای عملکرد صحیح بدن و ذهن شما لازم و ضروری نیست. مطمئناً باور داشتن این امر بسیار سخت است.

آیا لازم است که شما به تنفس، ایجاد ضربان قلب، هضم غذا یا دفع زائدات از بدن خود فکر کنید؟ نه! این واقعیت ساده باید به شما کمک کند تا متوجه شوید که نَفْس برای زنده ماندن شما ضروری نیست. چیزی فراتر از نَفْس وجود دارد که شما را زنده نگه می‌دارد. اگر وجود شما وابسته به نَفْس‌تان بود، چه فاجعه‌ای می‌شد! ما نمی‌توانستیم آن‌را مدیریت کنیم. ما چیزی ورای نَفْسمان هستیم، اما باور آن دشوار است.

فردی که نابینا متولد شده بود، نزد دکتر رفت و گفت: «لطفاً کاری کن تا من بتوانم ببینم». دکتر گفت: «من تو را جراحی خواهم کرد و شما بینا خواهید شد. سپس قادر خواهید بود بدون عصا راه بروید». مرد نابینا گفت: «دکتر، من درک می کنم که شما عمل جراحی انجام خواهید داد. من می فهمم که بینایی ام را به دست خواهم آورد. اما نمی توانم درک کنم که چگونه می توانم بدون عصا راه بروم!».

ما نمی توانیم مرد نابینا را متقاعد کنیم که پس از جراحی او قادر خواهد بود بدون عصا راه برود! ما نمی توانیم او را از لحاظ منطقی متقاعد کنیم زیرا در طول زمان او قدم زدن خود را به عصا وابسته و مرتبط دانسته است. یک فرد نابینا، تنها پس از این که بینایی خود را به دست آورد، درک خواهد کرد که می تواند بدون عصا راه برود.

به همین ترتیب شما نیز به نَفْس نیاز ندارید تا در ذهن و بدن زندگی کنید شما می توانید درون بدن خود، درون ذهن خود بدون نَفْس زندگی کنید. درست همانگونه که مرد نابینایی که بینایی اش را بازیافته، نیازی به عصا برای راه رفتن ندارد، شما نیز نیازی به نفس برای زندگی کردن ندارید.

همه ی ما دو هویت داریم هویتی که به جهان بیرون عرضه میکنیم و هویتی که معتقدیم در دنیای درونمان وجود دارد.

هویتی که در درون ذهن خود دارید، در سانسکریت ماماکار نامیده میشود آن همیشه خیلی کوچکتر از چیزی است که شما واقعاً هستید. شما تمام شکستها اشتباهات گذشته و گناه های خود را به یاد دارید و دائماً سعی میکنید روی آنها کار کنید. این هویتی که در دنیای درونی خود دارید بر اساس حرص است. شما دائماً سعی میکنید هویت خود را به گونه ای شکل دهید که بهتر شود.

هویتی که شما به جهان بیرون عرضه میکنید اهانکار است. اهانکار کارت ویزیت شما است. همه چیزهایی را که میخواهید دیگران در مورد شما بدانند روی این کارت چاپ میکنید. این همیشه بیشتر از آن چیزی است که شما دارید و هستید زیرا شما فکر میکنید که باید خودتان را به فروش برسانید. این یک نیاز اساسی است، به ویژه در جوامعی که شما باید خودتان را به بازار عرضه کنید. ترسی وجود دارد که شما را وادار میکند تا خودتان را بیشتر از چیزی که هستید نشان دهید.

اساس اهانکار بر عقده ی خود بزرگ بینی و ماماکار بر عقده ی خودکم بینی استوار است اهانکار بر اساس ترس است، ماماکار بر اساس حرص اگر تمام انرژی خود را صرف تلاش برای گسترش اهانکار کنید، صرف هویتی که به جهان بیرونی عرضه میکنید زندگی شما ماده گرایانه می.شود اگر تمام عمر خود را صرف شکل دهی و توسعه ماماکار کنید تمام زندگیتان اخلاق گرایانه و سرکوب می.شود. هنگامی که خود را به جهان بیرونی عرضه میکنید، خودتان را بر اساس محکم ترین اتصال زنجیره نشان میدهید. هنگامی که خود را در ذهن خود میسنجید، خود را بر اساس سست ترین اتصال زنجیره سنجیده اید. تعارض میان اهانکار و ماماکار تعارض بین شخصیتی که شما به جهان بیرونی نشان میدهید و شخصیتی که در دنیای درونی خود نشان میدهید «تنش» نامیده میشود.

شما همواره زندگی خود را صرف تلاش برای محافظت از این دو هویت میکنید هنگامی که آنها شروع به رشد میکنند مبارزه شان با یکدیگر آغاز می شود و شما را دچار مشکل می کنند. این وضعیت همانند ازدواج با دو زن در یک زمان و هم زمان زندگی کردن با هر دوی آنها است این دو هویت به کلی توهم هستند. شما چیزی ورای این دو هویتی هستید که همواره با خود دارید.

بازگشت به فهرست

آزادی از این دو هویت همان چیزی است که من به آن رستگاری، روشنگری، موکشا¹، نیروانا² می‌گویم. هر کلمه‌ای که استفاده کنید، چیزی جز آزادی از این دو هویت نیست. این دو هویت، محدودیت هستند. هنگامی که متوجه شدید چیزی فراتر از این دو هویت هستید، شما یک jeevan mukta³، موجود زنده‌ی آزاد، هستید. به شما می‌گویم، اگر چیزی را که فکر می‌کنید هستید، رها کنید، تنها در آن‌صورت زنده می‌شوید. تا آن زمان، شما زندگی می‌کنید و نفس می‌کشید، اما هرگز واقعاً زنده نیستید. تنفس معیار زنده بودن شما نیست. هرگز فکر نکنید که فقط چون نفس می‌کشید زنده هستید. شما بسیار بیشتر از چیزی هستید که به جهان بیرونی و جهان درونی خود نشان می‌دهید. هنگامی که از این دو هویت رهایی می‌یابید، به «jeevan mukti»، روشنگری زندگی، دست می‌یابید. به شما می‌گویم، هر هویتی که در مورد خودتان باور دارید اگر کمتر از این باشد که شما خدا هستید، نشان دهنده‌ی عزت نفس پایین است، زیرا شما خدا هستید. دو دلیل وجود دارد که چرا ذهن شما هرگز به شما اجازه نخواهد داد که باور کنید رها هستید. هر آن‌چه که شما جزیی از هویت خود در جهان بیرونی تصور می‌کنید مانند ثروت، روابط و مواردی از این دست، بر مبنای پرتو فکر شما است. اگر از این پرتو رها شوید، ممکن است همه هویت‌هایتان را از دست بدهید. بنابراین، ترس از دست دادن این هویت، اولین دلیل است. دلیل بعدی اخلاقیات شما است، فکری که شما درباره‌ی آن‌چه که باید انجام دهید، دارید. اگر هویت خود را از دست بدهید، اگر دیگر باور نداشته باشید که شما افکار به‌هم متصل هستید، هویت شما درباره‌ی خودتان از دست می‌رود. هویتی که شما از خود به دیگران نشان می‌دهید، از دست خواهد رفت و هویتی که در مورد خودتان دارید نیز، از دست خواهد رفت. پس چگونه خواهید فهمید که چه چیزی برای شما درست و چه چیزی نادرست است؟ هیچ مبنایی برای قضاوت وجود ندارد. بنابراین ذهنتان هرگز به شما اجازه نخواهد داد که باور کنید که شما رها هستید. بگذارید واضح برایتان توضیح دهم، من از تجربه‌ام به شما می‌گویم، من هرگز کسی را ندیده‌ام که با هویتی که در دنیای بیرونی از خود نشان می‌دهد و یا هویتی که درباره‌ی خود دارد، احساس کامل بودن داشته باشد. شما نمی‌توانید احساس کنید که کامل هستید، حتی اگر سعی کنید خالص و کامل باشید، حتی اگر همه تکنیک‌هایی را که می‌توانید انجام دهید امتحان کنید، نه فقط برای بیست‌وپنج سال، بلکه حتی برای پنجاه سال، شما همچنان همان ذهنیت را خواهید داشت. این به‌این دلیل است که شما سعی در تراش‌دادن به چیزی هستید که وجود ندارد. اگر وجود داشت، شما می‌توانستید آن‌را تراش داده و آن‌را همان‌طور که می‌خواهید شکل دهید و برای خود نگه دارید. این مبنا به‌خودی خود وجود ندارد، این پرتو وجود ندارد، بنابراین چیزی نیست که شما بتوانید آن‌را شکل دهید. همان‌طور که آشتاواکرا(Ashtavakra) می‌گوید:

شما غیرمتصل، بی‌شکل و شاهد همه چیز هستید.

شما هویتتان نیستید شما بی‌شکل، غیر متصل، و شاهد آن‌چه در اطراف شما اتفاق می‌افتد هستید. تا زمانی که می‌ترسید، توسط نفس خود مورد سوء استفاده قرار می‌گیرید. هر کس که می‌خواهد از شما سوء استفاده کند، اولین کاری که باید انجام دهد این

بازگشت به فهرست

است که در شما ترس ایجاد کند.تر از این که اگر او نباشد، شما نمی‌توانید امورات خود را مدیریت کنید. این اعتقاد در شما شروع به شکل‌گیری می‌کند که اگر او نباشد، فعالیت‌های شما مختل خواهد شد، چه در شرکت یا خانه یا هر مکان دیگر. او ابتدا ترس را در شما ایجاد می‌کند. سپس، بسته به سطح و شدت ترس، او شروع به سوء استفاده از شما می‌کند.

به‌همین ترتیب، اولین چیزی که نفس شما انجام می‌دهد این است که به‌وضوح به وجود شما اثبات کند که شما نمی‌توانید در بدن و ذهن خود بدون او -یعنی نفس- زندگی کنید. هنگامی‌که نفس شما را می‌ترساند، هنگامی‌که شما اعتقاد پیدا می‌کنید که بدون نفس نمی‌توانید در بدن و ذهن خود زندگی کنید، برای نفس، سوء استفاده از شما و فریب دادن شما بسیار آسان می‌شود. در واقع، این فقط یک ترس ساده است، و نه بیشتر.

هنگامی‌که متوجه می‌شوید که رها هستید، اولین ترسی که در شما شکل می‌گیرد این است که، «اگر من بدون متصل کردن افکارم زندگی کنم، آن‌وقت چه کسی صورت‌حساب‌هایم را پرداخت خواهد کرد؟ ممکن است تمام ثروتم را از دست بدهم. ممکن است فراموش کنم که ثروتم و پول‌هایم را کجا می‌گذارم. ممکن است نتوانم در جامعه موفق باشم. چگونه کارم را انجام دهم؟ چگونه از وسایلم مراقبت کنم؟ آیا می‌توانم در تخت خود دراز بکشم و کاری انجام ندهم؟ چرا باید بخواهم که به اداره‌ام بروم؟». من می‌پرسم، «چرا به اداره‌تان نروید؟». زمانی‌که شما این سؤال را می‌پرسید، بدان معنی است که شما ذاتاً کمی نفرت یا انتقام نسبت به کار اداری خود دارید! به‌همین دلیل است که وقتی بهانه‌ای پیدا کنید، می‌خواهید از کار خود فرار کنید. با پرسیدن این سؤال، شما صرفاً خشم و خشونت خود را نسبت به امور عادی و روزمره‌ی خود ابراز کرده‌اید و دیگر هیچ! این سؤال هیچ ارتباطی به رها شدن ندارد.

اگر چنین سؤالاتی دارید، فقط رها شوید و به مدت ده روز بخوابید. هیچ اشکالی ندارد. یک تعطیلات ده روزه داشته باشید. با خود تصمیم بگیرید «می‌خواهم از هر دو هویتم رها شوم». فکر می‌کنید چند روز می‌توانید بخوابید؟ فکر می‌کنید توقف فعالیت در شما چند روز می‌تواند ادامه یابد؟ فقط تا زمانی‌که تاماس¹ درون شما خسته شود. پس از آن شما به‌طور خودکار شروع به انجام کاری خواهید کرد.

بنابراین، حتی اگر این حالت را عدم مسئولیت‌پذیری و یا رفتار شکست خورده می‌پندارید، چندین روز رها باشید. پس از آن شما می‌توانید درک و تجربه کنید که هنگامی‌که شما رها هستید، نگرش منفعلانه‌ای نخواهید داشت. از لحاظ ذهنی خاموش خواهید بود، اما از نظر جسمی فعال و زنده خواهید بود.

هنگامی‌که شما در آن فضای عدم مسئولیت‌پذیری یا نگرش شکست خورده‌ای هستید، از لحاظ ذهنی خیلی فعال هستید اما از لحاظ جسمی خسته‌اید. هنگامی‌که شما رها می‌شوید، از لحاظ جسمی فعال و زنده هستید، اما از لحاظ ذهنی ساکت هستید. ٪۳۳ بدن ساتوا²، سکوت خالص است. ۳۳٪ بدن راجاس³، بیقراری است و ۳۳٪ از بدن تاماس خواب عمیق، تنبلی است. در حال حاضر اولین ترسی که در شما اتفاق می‌افتد این است که اگر رها شوید، ممکن است تبدیل به تاماسیک⁴، فردی تنبل شوید.

رها شوید. این ۳۳٪ تنبلی به سرعت خسته می‌شود. ظرف چند روز از سیستم شما ناپدید خواهد شد.

سپس شما به‌طور خودکار از هوش درونی خود شروع به کار کردن خواهید کرد. الزامی نیست که از ترس و طمع زندگی روزمره خود را انجام دهید.

من نمی‌گویم شما باید کاملاً فکر کردن را کنار بگذارید. من فقط می‌گویم، زمانی که شما رها شوید، هر چه که فکر می‌کنید باید اتفاق بیفتد، به‌طور خودکار اتفاق می‌افتد. در ابتدا زمانی که شما رها می‌شوید احساس می‌کنید که هیچ فکری اتفاق نمی‌افتد. بعداً متوجه خواهید شد که حتی بعد از رها شدن، هرگاه فکر کردن ضروری باشد، ذهن متصل می‌شود. هر گاه فکر کردن ضروری نباشد، ذهن رها می‌شود. ذهن شما به‌عنوان یک ابزار، و نه به‌عنوان یک رئیس مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ما می‌توانیم کاملاً با الهام زندگی کنیم. اما مشکل این‌جا است که این اعتماد به نفس به ما داده نشده است. به ما هرگز شجاعت این‌که ما می‌توانیم به‌سادگی با الهام زندگی کنیم، داده نشده است. گاهی شما می‌توانید ببینید که بی هیچ دلیلی از خود هیجان ساطع می‌کنید، بی هیچ دلیلی از خود هوش ساطع می‌کنید. این همان چیزی است که من الهام می‌نامم. ممکن است تنها چند لحظه طول بکشد، اما شما باید بدانید که این چند لحظه‌ی کوتاه می‌تواند برای شما یک راه زندگی باشد.

اگر ما رها شده باقی بمانیم، آن‌گاه الهام دائمی در زندگی ما اتفاق می‌افتد. رهاشدن به‌طور مستقیم انرژی هستی را بر می‌انگیزد. این انرژی، انرژی الهام است، انرژی رها بودن.

یک چیز مهم را بدانید، ما هوش خودکاری داریم که می‌تواند زندگی ما را اداره کند، و مسئولیت‌های روزمره‌ی ما را به عهده بگیرد. نه تنها می‌تواند زندگی ما را اداره کند، بلکه می‌تواند زندگی ما را نیز حفظ، ادامه و گسترش دهد. اما جامعه از سنین کم شما را شرطی

می‌کند. به شما یاد داده می‌شود که بدون برنامه‌ریزی، بدون ترس یا طمع نمی‌توانید پیش روید. عزت نفستان از شما گرفته می‌شود. اعتماد به نفس خود را برای اداره‌ی خودبه‌خودی زندگی‌تان بدون ترس و طمع از دست می‌دهید. به‌همین دلیل است که دائماً سعی می‌کنید ترس و طمع را به خودتان القاء کنید. شما سعی می‌کنید از ترس و طمع به‌عنوان سوخت برای راه‌اندازی زندگی خود و زنده کردن آن استفاده کنید.

شما نمی‌توانید زندگی خود را بر اساس ترس و طمع اداره کنید. اگر ترس و حرص نیروی محرکه شما باشد، رنج دائمی را با خود به‌همراه خواهید داشت. از صبح تا شب، از لحظه‌ای که بیدار می‌شوید تا لحظه‌ای که به خواب می‌روید، رنجی همیشگی خواهید داشت. شما منتظر دلیلی برای منفجرشدن هستید. یک تماس کوچک کافی است تا شما به شخص دیگری پرخاش کنید! حتی لازم نیست که این فرد اشتباهی مرتکب شده باشد، همین‌که در مقابل شما ظاهر می‌شود برای تحریک کردن شما کافی است! این اتفاق به‌دلیل فشار ناشی از اداره‌ی زندگی از طریق ترس و طمع می‌افتد.

اگر آرام باشید، هوش خودکار هستی، زندگی‌تان را به زیبایی برایتان اداره خواهد کرد. فعالیت‌های شما به‌طور خودکار با انرژی هستی پیش برده می‌شود.

آشتاواکرا می‌گوید،

اشتاواکرا این روش را به پادشاه و جوینده جاناکا نسبت می‌دهد. لطفاً به این نکته توجه کنید که تنها فکر کردن به‌این که «من انجام دهنده نیستم» یا ایمان داشتن به‌این‌که «من انجام دهنده نیستم»، بی‌درنگ شما

حال می‌بینیم که چطور رهاکردن به‌آن‌چه که هر لحظه در بدنتان اتفاق می‌افتد - مانند تنفس- مرتبط است!

بین دم و بازدم یک فضای خنثی وجود دارد. هویت شما در فضای تنفس دم و بازدم وجود دارد. شما می‌توانید به‌طور مداوم اتصال برقرار کنید و ببینید هنگامی که از نَفَس خود آگاه هستید متصل هستید. اما در فاصله‌ی این فضای خنثی، هویت شما وجود ندارد. شما این فاصله‌ها را به‌هم وصل نمی‌کنید، بنابراین از روی این فاصله می‌پرید.

شما فکر می‌کنید که فضای تنفس یا زمان تنفس چیزی بیشتر از فضای خنثی است، به‌این دلیل که شما به هنگام تنفس افکار بیشتری در سر دارید. هنگامی که اهمیت بیشتری به هویت خود می‌دهید، فکر می‌کنید که زمان دم یا بازدم بیشتر از زمان فضای خنثی است. اما در واقعیت این‌طور نیست. این فقط یک بازی روانشناختی است.

اکنون یک مراقبه‌ی هدایت شده برای رها کردن انجام خواهیم داد. هنگامی که رها کردن را تجربه کنید، شما حتی نیازی به انجام هیچگونه تکنیکی نخواهید داشت. فقط به یاد آوردن تجربه‌ی رها شدن کافی

را آزاد نخواهد کرد. این تکنیک به‌خودی خود شما را آزاد نخواهد کرد. این فقط شما را خسته خواهد کرد! شما بدون داشتن وقفه، نمی‌توانید پیوسته به یاد داشته باشید که انجام دهنده نیستید.

زمانی که شما می‌فهمید که نمی‌توانید همیشه این را به یاد داشته باشید که «من انجام دهنده نیستم»، کاملاً ناامید خواهید شد و ذهن را رها خواهید کرد. لحظه‌ای که ذهن را رها می‌کنید، این حقیقت که شما انجام دهنده نیستید، به‌سادگی تبدیل به واقعیت می‌شود! این همان تکنیکی است که در این‌جا پیشنهاد شده است.

این یک درک بسیار ساده از رها کردن است. تنها کاری که باید انجام دهید این است که هر زمان که به تفکر قدیمی معنا می‌دهید یا زمانی که با افکار قدیمی ارتباط برقرار می‌کنید، و به‌آن‌ها اجازه می‌دهید تا شما را ناراحت کنند، به یاد داشته باشید که رها کنید.

هیچ فکری را ایجاد، حفظ یا نابود نکنید. اگر هیچ‌کدام از این سه مورد را انجام ندهید، وجود برتر، پارابراهما¹ می‌شوید!

رها کردن یک روش خودتطهیری است. هر روش خودتطهیری و آزاد کننده باید به‌گونه‌ای باشد که وقتی شما نامحسوس می‌شوید، آن روش نیز باید نامحسوس شود، رها کردن یکی از این روش‌ها است.

روش‌هایی که به‌خودی خود نامحسوس نمی‌شوند، در سطح ناخالص باقی می‌مانند. اگر قادر به کشتن خود نیست، اگر این روش قادر به‌انجام خودکشی نیست، پس شما را خواهد کشت! زیبایی روش رها کردن در این است که هر چه شما نامحسوس‌تر و نامحسوس‌تر می‌شوید، آن نیز به‌خودی خود نامحسوس‌تر و نامحسوس‌تر می‌شود. در نهایت، حل خواهد شد.

بازگشت به فهرست

است، شما دوباره در آن فضا خواهید بود! فقط در ابتدا باید آرام باشید - درست مانند پرنده‌ی آویزانی که شروع به پرواز می‌کند. هنگامی که پرواز کردید، دیگر لازم نیست در مورد چیزی نگران باشید.

چشمانتان را ببندید. صاف بنشینید. در چند لحظه‌ی اول، تا حد ممکن عمیق و آرام دم و بازدم انجام دهید. کم‌کم فقط شاهد دم خود باشید. فکر خود را مشغول بازدم یا فضای خنثی نکنید. اول، فقط شاهد دم خود باشید. شاهد باشید، از دم خود آگاه باشید.

(پس از پنج دقیقه)

حال کم‌کم، فقط شاهد بازدم خود شوید. دم یا فضای خنثی را فراموش کنید. فقط شاهد و آگاه بر بازدم خود باشید.

(پس از پنج دقیقه)

حال کم‌کم، و به آرامی به آن دو فضای خنثی دقت کنید - وقتی دم شما به نفس خروجی تبدیل به بازدم می‌شود، و وقتی بازدم شما تبدیل به دم می‌شود. آگاه باشید. فقط فضاهای خنثی را شاهد باشید. به دقت از هر دو فضای خنثی آگاه باشید.

(پس از پنج دقیقه)

اکنون، از دم، فضای خنثی، بازدم و فضای خنثی آگاه باشید. رها باشید. هر فکری به ذهنتان رسید، آن را به هیچ چیز وصل نکنید. حتی فکر نکنید که دارید فکر می‌کنید. حتی این فکر نیز به این دلیل است که شما افکار خود را وصل می‌کنید. همه چیز کاملاً مستقل است. پس آن‌ها را به‌هم وصل نکنید

و این فکر را که دارید فکر می‌کنید، ایجاد نکنید. بگذارید حباب‌های فکر مستقل از هم ایجاد شوند و از بین بروند. بگذارید افکار مستقل بیایند و بروند. آن‌ها را متصل نکنید و فکر نکنید که دارید فکر می‌کنید. رها باشید. اگر آن‌ها می‌آیند، بگذارید بیایند. اگر آن‌ها می‌روند، بگذارید بروند. این‌که دارید فکر می‌کنید دروغ است. رهایش کنید. آزاد باشید.

وقتی نشسته‌اید، طبیعتاً افکاری به ذهنتان می‌رسد. لحظه‌ای که می‌بینید فکری دارد می‌آید، به آن معنی و مفهوم ندهید. اگر آن را به گذشته‌ی خود وصل کنید، به آن معنی داده‌اید. بدون دادن معنی به آن، فقط به یاد آورید که رها کنید، و ببینید چه اتفاقی می‌افتد. لحظه‌ای که به خود یادآوری می‌کنید، «بگذار از این فکر رها شوم، بگذار به آن معنی ندهم»، به مدت چند لحظه یک فاصله‌ی کوتاه از سکوت ایجاد خواهد شد. لحظه‌ای که متوجه سکوت می‌شوید، تبدیل به فکر دیگری خواهد شد. پس از این فکر هم خود را رها کنید. سپس دوباره چند ثانیه فاصله ایجاد می‌شود. سپس، فکر دیگری می‌آید، «من در سکوت هستم» یا «من رها هستم». این فکر را نیز رها کنید. این فاصله یا سکوت باید طولانی‌تر و طولانی‌تر شود. این تمام موضوع است.

این طبیعت ذهن است که پس از چند دقیقه به جایی می‌رود. لحظه‌ای که به یاد می‌آورید یا آگاه می‌شوید که ذهن سرگردان است، رها کنید. از این‌که ذهنتان سرگردان شده، احساس گناه یا ناراحتی نکنید. لحظه‌ای که به یادتان آمد، رها کنید، همین.

در وهله‌ی اول ممکن است بسیار سخت باشد، مانند یک مبارزه‌ی واقعی. ممکن است مجبور شوید کلمه «رها کردن» را مانند یک مانترا¹ به زبان آورید. اما فقط چند لحظه بعد متوجه خواهید شد که این یک فرآیند ظریف است.

رها کردن، منبع شور بی‌پایان نی‌تیاناندا سپورانا۲ است.

با یک اثر ارتعاشی مثبت و قدرتمند

۲- Nythyananda spurana شکوفایی ابدی سعادت

بازگشت به فهرست

اگر ما بتوانیم واقعاً ذهنمان را اینگونه مدیریت کنیم و درک کنیم که این ذهن ما است که افکار را به‌هم وصل می‌کند تا پرتوهای شکاف‌های درد و شادی را ایجاد کند، و اگر ما رها باقی بمانیم، می‌توانیم در حالتی‌که بودا آن را ذهن آگاه می‌نامد، باقی بمانیم. ما می‌توانیم در آگاهی و در لحظه باقی بمانیم. این فرایند تفکر ما است که دائماً ما را از گذشته به آینده و از آینده به گذشته می‌برد و اجازه نمی‌دهد که ما در لحظه‌ی حال آرام بگیریم.

این‌را واضح درک کنید، زمانی‌که در لحظه‌ی حال هستیم، می‌توانیم بدون ترس و آرزو از مشکلات دور بمانیم. می‌توانیم بدون ترس و آرزو عمل کنیم. شما ممکن است بپرسید چگونه؟ چگونه می‌توانم انگیزه‌ای برای انجام کاری داشته باشم اگر آرزوی آن را در سر نداشته باشم؟ نیازی به انگیزه نیست. آیا فکر می‌کنید که این انگیزه است که باعث می‌شود شما نفس بکشید یا غذا را هضم کنید؟ این هوش انرژی است که در درون و بیرون ما است که زندگی کردن و رشد کردن را برای ما ممکن می‌سازد. ما به‌خاطر خودمان زندگی نمی‌کنیم، ما برخلاف خودمان زندگی می‌کنیم.

وقتی ما بدون وابستگی عمل کنیم، اعمال ما عواقبی نخواهند داشت، هیچ کارمایی از اعمال ما ناشی نمی‌شود.

قطعه ادبی زیبایی در ایساواسیا آپانیشاد¹ آمده است:

توانایی تعیین و طرح ریزی سرنوشت خود

بازگشت به فهرست

ما ذاتاً به دنبال کل هستیم. ذاتاً به دنبال شکوفایی در هر کاری که انجام می‌دهیم هستیم. در هر فعلی که انجام می‌دهیم، خواه در خوردن، نوشیدن، پریدن، خواندن، صحبت کردن، خوابیدن و یا تفکر کردن، وجود ما مشتاقانه در پی تجربه‌ی تمام و کمال آن فعل و تماماً درگیر شدن در آن است. آیا ما از هر فعالیتی که درگیر آن هستیم کاملا آگاهیم؟ آیا ما از هر لحظه‌ی زندگی خود آگاه هستیم؟

> مردی با تاکسی به فرودگاه می‌رفت. راننده‌ی > تاکسی خیلی سریع رانندگی می‌کرد، حتی > در پیچ‌های تند. مرد مسافر از رانندگی او > وحشت‌زده بود. > در نهایت، راننده تاکسی که مسافر وحشت > زده را دید، گفت: «چرا کاری را که من موقع > پیچیدن انجام می‌دهم، انجام نمی‌دهید؟ فقط > چشمانتان را ببندید!».

هنگامی که شما کاملاً آگاه و درگیر فعالیتی که مشغول آن هستید، نیستید، وجود شما در این تجربه ناکام می‌ماند. این تجربه‌ی ناکامی در درون شما باقی می‌ماند. و شما را به‌سمت انجام دوباره‌ی آن عمل با شدت بیشتر و برای به تحقق رساندن آن سوق می‌دهد. این کارما است. کارما مجموعه‌ای از تجربیات محقق نشده است که در ما باقی می‌ماند و ما را دائماً به‌انجام آن وا می‌دارد. هر کاری که عمیقاً و قویاً توسط ما انجام و تجربه شود، برای همیشه از سیستم ما خارج می‌شود. این ما را آزاد خواهد کرد. هر تجربه‌ای که ما کاملاً به‌آن ورود نکردیم، به تحقق کامل نینجامید، همه‌ی انرژی، توجه و آگاهیمان صرف آن نشد، در درون ما به‌عنوان کارما باقی می‌ماند. اگرچه ما کارماهایی را با خود داریم، اما ما اساساً شکوفایی کامل هستیم، کل هستیم. بنابراین کارمایی که تحقق نیافته است نمی‌تواند برای مدت طولانی در درون ما باقی بماند. همه‌ی تلاش خود را خواهد کرد تا خود را به‌انجام برساند. بارها و بارها ما را به‌انجام دوباره‌ی یک فعل سوق می‌دهد تا زمانی‌که انجام بگیرد. هر آرزویی، هر تجربه‌ای که در سیستم ما کامل نشده است، به‌صورت کارما باقی خواهد ماند و ما را بارها و بارها به‌انجام همان تجربه وا می‌دارد تا زمانی‌که برآورده می‌شود. ما بدون شفافیت بدون تحقق، و با غفلت کامل فکر، صحبت و عمل می‌کنیم. تمام این فکرها، کلمات و اعمال همه و همه به بار کارمایی ما اضافه می‌کند، زیرا هیچ‌کدام از آن‌ها موجب شکوفایی و تحقق در ما نمی‌شوند. وقتی آن‌ها ما را تحقق ندهند کارما ما را تحریک می‌کند تا ما را به‌نحوی تحقق بخشد. افکار، کلمات و اعمال خود ما تبدیل به کارمای ما می‌شود و ما را به رسیدن به شکوفایی به طریقی دیگر برمی‌انگیزانند.

زمان حال مجموع تمام تصمیمات گذشته است

بدانید این که شما در حال حاضر در حال خواندن این کتاب هستید، به‌دلیل تمام تصمیمات گذشته‌تان است. شما تصمیم گرفتید به جلد این کتاب توجه کنید. تصمیم گرفتید آن‌را بخرید. تصمیم گرفتید بنشینید و این کتاب را حالا بخوانید. کلیه‌ی این تصمیمات در نشستن شما در این‌جا نقش داشته است. مجموعه‌ی این تصمیمات گذشته، زمان حال شما است. حال، طبق همین منطق، مجموع تصمیمات زمان حال‌تان، آینده‌ی شما را خواهد ساخت. این جوهر، نظریه‌ی کارما است: برآیند گذشته‌ی شما، زمان حال شما است و برآیند زمان حال شما آینده شما است.

بازگشت به فهرست

مجموعه‌ی تصمیمات گذشته، زمان حال شما است. حال، طبق همین منطق، مجموع تصمیمات زمان حال‌تان، آینده‌ی شما را خواهد ساخت

مجموع گذشته‌ی شما زمان حال شما است. و کلیت حال شما آینده‌ی شما خواهد بود. مشکل این‌جا است که ما بسیاری از تصمیماتمان را ناخودآگاه می‌گیریم. ما هزاران تصمیم خود را ناخودآگاهانه می‌گیریم. به‌همین دلیل است که نمی‌توانیم بین علت و معلول ارتباط برقرارکنیم.

آگاهی و هوش بیشتری را به سیستم تفکر خود تزریق کنید. آگاهی و هوشیاری بیشتری را به سیستم تصمیم‌گیری خود روان کنید.

در هر لحظه، آینده از پیش تعیین شده است اما به‌صورت مشروط. بر اساس کل اتفاقاتی که تا آن‌زمان روی می‌دهد، آینده‌ی مشخصی رقم خواهد خورد؛ این همان آینده از پیش مقدر است، که مشروط هم هست. عامل مهمی وجود دارد که می‌تواند آن‌را تغییر دهد، و آن هوشیاری شما است، اراده‌ی شما است.

• یک داستان کوتاه:

زمانی دو برادر با حکیمی ملاقات کردند که گفته می‌شد از آینده خبر دارد. این دو برادر به حکیم ادای احترام کردند و از او پرسیدند آیا او می‌تواند به آن‌ها درباره‌ی آینده‌شان بگوید. حکیم پارسا به آن‌ها توصیه کرد: «شاید دانستن آینده برای شما خوب نباشد. علاوه بر این، حتی اگر الان راجع به آن به شما بگویم، آینده‌ی شما ممکن است بعداً تغییر کند». دو برادر اصرار به دانستن آینده‌شان داشتند. حکیم به برادر بزرگتر نگاه کرد و گفت: «شما در سالی یک پادشاه خواهید شد». به برادر کوچکتر نگاه کرد و گفت: «سرنوشت شما اینگونه مقرر شده است که تا سال بعد به دست یک قاتل کشته می‌شوید». برادران به سمت خانه به‌راه افتادند. برادر بزرگتر از فرط خوشی در عرش سیر می‌کرد، در حالی‌که برادر کوچکتر افسرده و غمگین بود. از آن پس، برادر بزرگتر به خیال‌پردازی درباره‌ی رؤیای پادشاه شدنش پرداخت. برادر کوچکتر، که کمتر از یک‌سال دیگر فرصت زندگی داشت، وقت خود را صرف امور معنوی کرد. او از زمان خود برای خدمت به مردم استفاده کرد و به‌زودی از افسردگی در آمد. یازده ماه گذشت. یک روز، برادر بزرگتر، برادر کوچکتر را به خانه‌اش دعوت کرد. او به‌دنبال زمینی برای ساختن یک کاخ بزرگ برای وقتی که پادشاه می‌شود بود. آن‌ها مشغول قدم زدن در زمینی فراخ و بزرگ بودند که پای برادر کوچکتر به کوزه‌ای که نیمی از آن از خاک بیرون بود، برخورد کرد. آن دو برادر آن‌جا را حفر کردند و کوزه را برداشتند. کوزه‌ای بزرگ پر از سکه‌های طلا بود. برادر بزرگتر هیجان زده شد و فریاد زد: «این گنج فقط برای من است! برای من است تا با آن قصر و پادشاهی‌ام را راه بیاندازم». درست در همین لحظه، راهزنی از پشت بوته‌ها بیرون پرید و ضربه‌ای به سر برادر بزرگتر زد و سعی کرد کوزه را از او بقاپد. برادر کوچکتر به دفاع از برادرش در آمد و به او حمله کرد. اما راهزن با خنجری که در دستش داشت به او حمله کرد. در حین این درگیری، راهزن کوزه را رها کرد و پا به فرار گذاشت. برادر بزرگتر از برادر کوچکتر به‌خاطر نجات جانش تشکر کرد و خواست نصف سکه‌های طلا را به وی بدهد. اما برادر کوچکتر از گرفتن آن امتناع کرد و گفت که او در هر صورت مدت زیادی زنده نخواهد بود. برادر بزرگتر با گنج جدیدش زندگی پرزرق و برقی راه انداخت و مشغول خوردن، نوشیدن و شادی کردن شد.

بازگشت به فهرست یک‌سال گذشت اما هیچ نشانه‌ای از تاج و پادشاهی نبود. برادر کوچکتر هم از سلامت کامل برخوردار بود. آن‌ها تصمیم گرفتند مجدداً به دیدار حکیم بروند. آن‌ها او را ملاقات کردند و پرسیدند: «چطور شد که پیش‌بینی‌های شما اشتباه از آب در آمد؟». حکیم نیز شگفت‌زده شد و به مراقبه و تعمق پرداخت. سپس گفت: «من به شما گفتم که ممکن است سرنوشت شما تغییر کند». او به برادر بزرگتر نگاهی کرد و گفت: «سرنوشت شما به‌خاطر اعمال غیر مسئولانه‌ای که طی ماه‌های گذشته انجام داده‌ای تغییر کرده است. تاج و پادشاهی که قرار بود نصیبت بشود به یک کوزه پر از طلا تنزل یافته است». به برادر کوچکتر نگاه کرد و گفت: «زندگی روحانی شما، اعتقاد و تسلیم شما به الوهیت نیز سرنوشت شما را تغییر داده است. کشته شدن به دست یک قاتل، به زخمی شدن به دست او تقلیل یافته است».

باندا² هستید، به کارما پیوند خورده‌اید؛ زیرا گذشته خود را به‌طور کامل زندگی نکرده‌اید. به‌عنوان مثال، دوران کودکیتان همیشه طلایی به‌نظر می‌رسد. این گذشته‌ی طلایی است. ممکن است احساس کنید که زندگی شما در کالج عالی بود، اما زمانی‌که شما در کالج بودید، واقعاً این احساس را نداشتید. چرا؟ چون رنج شما الان بسیار بیشتر شده است و در مقایسه با زمان حال، گذشته بسیار خوب به‌نظر می‌رسد!

حال، شما شادی را به گذشته خود نسبت می‌دهید و اگر امکانش را داشته باشید، می‌خواهید آن را دوباره تکرار کنید. وقتی آن موقع زندگی می‌کردید، آیا واقعا این حس شادی را تجربه کردید؟ نه! اگر بتوانید در لحظه حال، با TPS صفر، حداقل به مدت ۱۱ کشانا³ آرام بمانید، در زمان نفوذ خواهید کرد. اگر بتوانید به مدت ۲۱ کشانا در TPS صفر باقی بمانید، می‌توانید آینده را تغییر دهید. این در دست شماست.

تمام تکنیک های مراقبه روش هایی در جهت کاهش TPS شماست تا بتوانید در زمان رخنه کنید.

درک مفهوم کشانا بسیار مهم است. در زبان انگلیسی هیچ معادلی برای این کلمه وجود ندارد. بنابراین، بگذارید معنی کشانا را برای شما توضیح دهم. کشانا واحد اندازه‌گیری زمان است. برخلاف چیزی که مردم فکر می‌کنند، کشانا ثانیه یا دقیقه نیست. فاصله بین دو فکر، یک کشانا است. ما زمان را یک مفهوم مطلق می‌دانیم. اما کشانا کاملاً نسبی است!

بدانید که سرنوشت چیزی نیست که روی یک سنگ نوشته شده باشد. و تا حد زیادی بستگی به‌این دارد که چگونه به‌هر موقعیتی که زندگی در برابر شما قرار می‌دهد، واکنش نشان دهید. آگاهی شما به شما هوش و شجاعت تغییر جریان رویدادهای زندگی‌تان را خواهد داد.

اگر گذشته خود را به‌طور کامل ندانید و درک نکنید، همان چیزها را در آینده نیز تکرار خواهید کرد. اگر افکار شما در هر ثانیه (TPS) کاهش پیدا کند و شما گذشته خود را همان‌طور که اتفاق افتاده است به یاد آورده و درک کنید، شما آن گذشته را در آینده تکرار نخواهید کرد. سپس شما تبدیل به یک کارماموکتا¹ رها از کارما می‌شوید. از آن‌جایی که حالا شما یک کارما

انجام می‌شوند

می‌شوند، پیوسته است

اگر بتوانید به مدت ۲۱ کشانا در TPS صفر باقی بمانید، به پرتو زمان نفوذ کرده و می‌توانید آینده را تغییر دهید

افکار هر شخص و سرعت خطور آن‌ها به ذهن، به آن فرد بستگی دارد. کشانا از فردی به فرد دیگر متفاوت است.

اگر فردی بی‌قرار است و در یک بازه‌ی زمانی یک ثانیه‌ای افکار زیادی به ذهن او خطور کند، کشانای او کوتاه تر است، زیرا فاصله‌ی بین دو فکر او کمتر است. اما اگر فردی مانند یک مراقبه کننده آرام و خوددار باشد، فکرهای کمتری در یک بازه‌ی زمانی خواهد داشت. کشانای او طولانی تر است، زیرا فاصله‌ی بین دو فکر او بیشتر است.

زندگی شما چیزی جز مجموع انتخاب‌های آگاهانه‌ای که دائماً انجام می‌دهید، نیست. چه بخواهید و چه نخواهید، چه به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم، شما همه چیز را انتخاب می‌کنید. شخص دیگری انتخاب نمی‌کند. این شما هستید که انتخاب می‌کنید.

کارمندی به نزد رئیسش رفت و گفت: «قربان، همسر من گفت که من باید از شما تقاضای افزایش حقوق کنم».

رئیس جواب داد: «اوه، پس من امشب از همسرم خواهم پرسید که آیا من باید حقوق شما را افزایش دهم یا خیر!».

بدانید، که این همواره انتخاب شما، تصمیم شما است. شما ممکن است فکر کند که شخص دیگری تصمیم می‌گیرد. اما این فقط شما هستید که تصمیم می‌گیرید.

یک مثال کوچک می‌تواند این حقیقت اساسی را به شما بفهماند. اگر کسی از شما انتقاد کند، این شما هستید که تصمیم می‌گیرید که برنجید. اگر کسی از شما تعریف کند، شما تصمیم می‌گیرید که مورد ستایش قرار بگیرید. به‌دلیل عادت شما، شما ممکن است ناخودآگاه آن‌را انتخاب کنید. شخص دیگری آن‌را انتخاب نمی‌کند، از آن‌جایی که عادت کرده‌اید که فکر کنید شخص دیگری بر تصمیمات شما تأثیر می‌گذارد، فراموش کرده‌اید که این شما هستید که انتخاب می‌کنید.

هنگامی که کسی شما را مورد انتقاد قرار می‌دهد، می‌توانید انتخاب کنید که دلخور نشوید و آرام و خونسرد باشید. این تنها انتخاب شما است که احساس رنجش بکنید یا نکنید.

تمام انتخاب‌های لحظه‌ای شما وقتی در کنار هم قرار گیرد، زندگی شما را تعیین می‌کند. اگر خود تصمیم نگیرید و اگر اجازه دهید که اتفاقات درباره زندگی شما تصمیم بگیرند، زندگی شما دچار حالت «فلجی» می‌شود. زندگی حال حاضر ما چیزی جز فلجی نیست. تنها زمانی که تصمیم می‌گیرید زندگی خود را بدون هیچ رویداد بیرونی، موقعیت‌ها و یا تصمیماتی که به شما تحمیل می‌شود، زندگی کنید، شما واقعاً تصمیم می‌گیرید که زندگی کنید.

تا زمانی‌که درک نکنید که زندگی انتخاب شما است، زندگی شما فلج است.

ما روزانه هزاران تصمیم می‌گیریم. چه در حال فکر کردن یا صحبت کردن یا پخت و پز کردن.

آیا وقتی غذا می‌خورید به‌طور کامل درگیر غذا خوردن هستید؟ هنگامی‌که غذا می‌خورید برای تعطیلات بعدی برنامه‌ریزی می‌کنید و یا در مورد چگونگی گرفتن افزایش حقوق فکر می‌کنید. غذا وارد بدن شما می‌شود اما شما آن‌را نمی‌چشید و از آن لذت نمی‌برید. اگر با آگاهی غذا بخورید، به‌صورت خودکار نوع و مقدار مناسب غذای مورد نیاز مصرفی خود را خواهید دانست.

بازگشت به فهرست

ما اتفاق می‌افتد ارتباط برقرار کنیم. ما نمی‌دانیم که ما کسانی هستیم که معلول‌ها را ایجاد می‌کنیم. ما با زندگی ناخودآگاه خود این‌کار را انجام می‌دهیم که به ایجاد کارمای بیشتر منجر می‌شود.

چه باور داشته باشید یا نه، شما به‌طور مستقیم یا غیر مستقیم، همه چیز را در زندگی خود انتخاب می‌کنید و تصمیم می‌گیرید

تا زمانی که درک نکنید که زندگی انتخاب شما است، زندگی شما فلج است

در زبان سانسکریت سه مفهوم وابسته به‌هم وجود دارد که عبارتند از واسانا، سامسارا و کارما.

واسانا بذر آرزو است. به‌عنوان مثال، شما در حال قدم‌زدن هستید که ناگهان یک گردنبند خیره کننده را در ویترین مغازه‌ای می‌بینید. آرزویی در درون شما برای داشتن آن شعله می‌کشد. این واسانا است.

سامسکارا گیاهی است که وقتی بذر واسانا جوانه زد، رشد می‌کند.

وقتی آن گردنبند را دوباره و دوباره می‌بینید، آرزوی داشتن آن در شما قوی‌تر می‌شود. وقتی شما آرزوی داشتن آن گردنبند را در خود می‌پرورید، به‌مثابه‌ی تأمین آب و تغذیه برای بذر واسانا است.

فسادی که در فضای درونی اتفاق می‌افتد همان چیزی است که من آن‌را سامسکارا یا خاطرات حک شده می‌نامم. آن‌ها خاطراتی هستند که در فضای درونی شما می‌نشینند و شما را مجبور می‌کنند تا بارها و بارها تجربه‌ی مشابهی را تجربه کنید. آن‌ها شما را مجبور می‌کنند تا مرتباً اعمال مشابهی انجام دهید، شما را مجبور می‌کنند تا از همان الگوهای فکری قبلی استفاده کنید، حتی اگر خود مایل به آن نباشید. این خاطرات همان چیزی است که من آن‌را سامسکارا می‌نامم.

هر سامسکارایی که در لایه‌ی خودآگاه یا ناخودآگاه

مردی به خانه‌ی دانشمندی به صرف ناهار دعوت شد. مرد پشت میز ناهار نشسته بود که متوجه نعل اسبی شد که بر دیوار خانه آویزان بود. اعتقاد به این است که نعل اسب خوش شانسی می‌آورد. این مرد متعجب شد و از دانشمند پرسید: «من نمی‌توانم باور کنم که شما یک دانشمند هستید و در عین حال به این خرافه اعتقاد دارید که نعل اسب برای شما خوش شانسی می‌آورد!». دانشمند جواب داد: «نه، نه! من به چنین مزخرفاتی اعتقاد ندارم، اما فردی که آن را به من داد، گفت که چه اعتقاد داشته باشم چه نداشته باشم، برایم شانس می‌آورد! ».

این شما هستید که انتخاب کنید که چگونه پاسخ دهید، چه تصمیماتی بگیرید. اما شما سعی می‌کنید خودتان و دیگران را گول بزنید تا باور کنند که شخص دیگری مسئول است، که شخص دیگری شما را به واکنش دادن به شیوه خود وا می‌دارد.

بدانید که شما می‌توانید تصمیم بگیرید که به‌گونه‌ی متفاوتی واکنش نشان دهید. به‌عنوان مثال، وقتی کسی از شما انتقاد می‌کند، شما می‌توانید انتخاب کنید که دلخور نشوید. شما می‌توانید انتخاب کنید که آرام و خوددار باشید. این انتخاب شما است که احساس رنجش کنید.

ما همیشه فکر می‌کنیم که نتایج ناعادلانه‌ای نصیب ما می‌شود. این به‌این دلیل است که ما نمی‌توانیم بین علت و معلول بسیاری از چیزهایی‌که در زندگی

در نهایت هنگامی‌که تحت‌تأثیر آرزوهایتان عمل می‌کنید، نتیجه‌ی آن کارما می‌شود. قدرت آن آرزو نهایتاً شما را به خرید گردنبند وا می‌دارد. این عمل است، این کارما است.

هر کاری که نصفه و نیمه انجام شود یک سامسکارا (خاطره حک شده) در وجود شما باقی می‌گذارد. هر چیزی که کامل زندگی نشود، نشان یا سامسکارایی در وجود شما باقی می‌گذارد، که دوباره شما را تحریک می‌کند، شما را جذب می‌کند تا همان مسیر را ادامه دهید و آن‌را به‌انجام برسانید.

علت اعتیاد نیز به سامسکارا مربوط می‌شود. در تجربه‌ی شخصی من در کار کردن با هزاران نفر به‌صورت تک‌تک، دست کم چندین هزار مورد اعتیاد توسط مراقبه درمان شد. حقیقت اساسی در مورد اعتیاد این است که شما زندگی خود را به‌گونه‌ای مبهم، و نه به‌طور کامل و یا با تمام وجود زندگی نکرده‌اید. آرزوهای محقق نشده‌ی سامسکارایی در شما ایجاد می‌کند که شما را به عقب می‌راند تا آرزوی خود را با تجربه‌ی دوباره همان آرزو بارها و بارها تحقق بخشید.

هر احساسی با شدت زندگی شود به سادگی شما را از آن احساس، خواه خشم باشد، خواه ترس، یا آرزوی خوردن غذایی خاص، یا دلبستگی به شیء یا فردی خاص آزاد می‌کند. وقتی چیزی را کامل زندگی کنید، کاملاً از هر چیزی آزاد می‌شوید. اگر یک فردی مدام به زمان مشکلش برگردد، تنها به‌این معنی است که او به‌طور کامل آن مشکل را زندگی نکرده است. وقتی ما زندگی می‌کنیم، نیمی از ذهن ما جای دیگری است. پاتانجالی به زیبایی این اصل را بیان کرده است: «کمیت بیشتر، کیفیت کم‌تر». وقتی‌که کیفیت لذت از هر چیزی افزایش یابد، کمیت آن به همان نسبت کاهش می‌یابد. بنابراین، این کیفیت است که باید افزایش یابد.

شما عمل می‌کند چیزی جز مانعی برای تحقق و شکوفایی زندگی شما نیست. سامسکارای خوب یا بد وجود ندارد. هیچ سامسکارایی خوب نیست. فضای درونی که از سامسکارا پر شده باشد، جهنم است. فضای درونی بدون سامسکارا بهشت است. سعی نکنید که سامسکارا را به‌عنوان خوب یا بد درجه‌بندی کنید. سامسکارا به‌خودی خود، و ماهیتا منفی است. سامسکارا ذاتاً افسرده می‌کند. هر کاری که ناشی از سامسکارا باشد، همه چیز را به پوچی کسل کننده‌ای تنزل می‌دهد. هر چیزی که از روی درک عمیق، از فضای پاک درون شما، انجام شود، همیشه بر ارزش شما می‌افزاید. هر عملی که از روی سامسکارا انجام گیرد، شما را دچار اسارت بیشتر و بیشتری خواهد کرد. ما از سنین کم شروع به جمع‌آوری سامسکاراهای مختلف می‌کنیم. ما آن‌ها را جمع و تکثیر می‌کنیم. سامسکارها حتی بدون هیچگونه اقدامی از سمت ما خود را تکثیر می‌کنند. سامسکاراها به روش‌های مختلف تقویت می‌شود. سامسکاراهایی وجود دارد که فقط با عمل تقویت می‌شوند، زمانی‌که شما آن عمل را تکرار می‌کنید. برخی از سامسکاراها تنها با دریافت اطلاعاتی مرتبط به‌آن‌ها تقویت می‌شوند، هنگامی‌که شما از جهان در مورد آن‌ها اطلاعات دریافت می‌کنید. سامسکاراهایی وجود دارند که نه نیازی به عمل و نه نیازی به اطلاعات دارند، تنها یادآوری کافی است و آن‌ها تقویت می‌شوند! ما سطوح مختلف سامسکاراها و خاطرات حک شده را جمع‌آوری کرده و آن‌ها را در سیستم خود ذخیره می‌کنیم و آن‌ها را گسترش می‌دهیم.

به‌عنوان مثال، وقتی کسی از شما انتقاد می‌کند، شما می‌توانید انتخاب کنید که دلخور نشوید و آرام و خوددار باشید

بازگشت به فهرست زندگی یک شمع کوتاه نیست، زندگی یک مشعل روشن تابان است. به روشنی هر چه تمام‌تر آن‌را در زندگی خود شعله‌ور کن.

ما هفت لایه‌ی انرژی در بدن‌مان داریم. لایه‌ی اول لایه‌ی بدن جسمانی است که شما با خود حمل می‌کنید، که از گوشت و خون ساخته شده است. لایه‌ی دوم از حرکت پرانا در درون بدن شما تشکیل شده است. پرانا در واقع انرژی زندگی است که شما در هنگام تنفس جذب می‌کنید. هوا واسطه‌ای است که پرانا را برای ادامه زندگی‌تان وارد بدن‌تان می‌کند. پنج مرحله در حرکت پرانا در بدن شما وجود دارد که تشکیل دهنده‌ی بدن پرانیک¹ و یا لایه‌ی بدن تنفسی است. لایه‌ی بعدی لایه‌ی بدن ذهنی است. کلمات یا افکار پیوسته‌ای که در شما شکل می‌گیرد، پچ‌پچ درونی نامیده می‌شود. پچ‌پچ درونی که به‌طور مداوم در درون شما جریان دارد لایه‌ی بدن ذهنی است. لایه‌ی چهارم لایه‌ی احساسی است. می‌توان گفت که پچ‌پچ شدید درونی که پاسخگوی تحلیل‌های منطقی شما نیست، همان چیزی است که ما آن‌را «احساسات» می‌نامیم. سکوت که در طی خواب عمیق تجربه می‌کنید، لایه‌ی پنجم است. این لایه‌ی بدنی سببی نامیده می‌شود. در مراقبه‌ی عمیق، شادی و ارتعاش قوی سکوت که از ضمیر هوشیاری بدون جریان فکری که تجربه می‌کنید، ششمین لایه است. لایه‌ی هفتم، روشنگری است. ما سامسکاراهای مختلفی را در هر کدام از این هفت لایه‌ی مختلف ذخیره می‌کنیم.

سامسکاراهای مربوط به خستگی مزمن در بدن جسمانی ذخیره می‌شود. به‌همین دلیل است هنگامی که ورزش یا نرمش می‌کنید، یا حتی قدم زدن ساده، اولین چیزی که بدن از خود نشان می‌دهد، خستگی است. اما اگر بدون توجه به این سامسکاراهای سطح اول، به فعالیت خود ادامه دهید، ناگهان متوجه خواهید شد که همان فعالیت در شما انرژی ایجاد می‌کند. اگر شروع به قدم زدن کنید، در عرض چند دقیقه ذهن شما ده‌بار به شما می‌گوید: «من خسته‌ام. نه ... این خیلی زیاد است! به‌اندازه‌ی کافی قدم زدیم. برای امروز کافی است. فردا هم می‌توانیم این‌کار را انجام دهیم». اما اگر نگران این سامسکاراها نباشید و فقط پیش بروید، در عرض چند دقیقه همان فعالیت در شما انرژی ایجاد می‌کند. خستگی مزمن که تمایل شدید به عدم فعالیت، استراحت یا ماندن در وضعیت بی‌حرکتی است، در لایه‌ی بدن جسمانی جای دارد. خستگی مزمن عمیقاً به اشتیاق شدید به استراحت مرتبط است. بدانید که این اشتیاق شدید به استراحت سبب بیماری‌هایی می‌شود که به بستری شما در تخت منجر می‌شود. در واقع اگر شما تبلیغاتی برای تفرجگاه، به‌خصوص تفرجگاه‌های ساحلی را ببینید، ساحل زیبا، صندلی راحتی و تصویر کسی که در حال استراحت و در آرامش است را نشان می‌دهد. لحظه‌ای که این تصویر را می‌بینید، بلافاصله چیزی در شما اتفاق می‌افتد. شما احساس می‌کنید که شما هم باید همینگونه دراز بکشید، استراحت کنید، کاملاً در آرامش، آرامش عمیق باشید. این چیزی است که من آن‌را اشتیاق شدید برای تاماس² می‌نامم. بدانید که، اگر شما واقعاً همان ساحل و همان صندلی را داشته باشید و دراز بکشید، آن احساس آرامشی را که تصور می‌کردید، نخواهید داشت. تا

لایهی سوم، لایهی ذهنی است. در لایه ی پرانیک¹ که دومین لایه است، شما افکار خود را در مورد این که زندگیتان باید چگونه باشد ذخیره می کنید. در لایه ی ذهنی شما اثرات محرکه ی خود را در مورد این که زندگیتان چگونه نباید باشد، ذخیره می کنید. این لایه بر اساس احساس گناه ساخته شده است. اگر انرژی شما دائماً به سمت آینده جریان داشته باشد، آن آرزو است. اگر انرژی شما دائماً به سمت گذشته جریان داشته باشد، آن احساس گناه است.

در مورد این لایه، شما مجبور نیستید همان عمل را تکرار کنید تا اثر محرکه آن تقویت شود. تنها آگاهی یا یادآوری آن عمل، اثر محرکه ی آن را تقویت خواهد کرد. به عنوان مثال اگر شما همان مکان را ببینید یا اگر همان شخص را دوباره ببینید، اگر با همان موقعیت مواجه شوید بلافاصله آن اثرات محرکه شدت خواهد گرفت و بیدار خواهد شد.

لایهی چهارم با احساسات سروکار دارد. در این لایه تمام تصورات مربوط به درد ذخیره میشوند.

بدانید که این چهارمین لایه ی درد لایه ای بسیار قوی است. شما نیازی به عمل یا اطلاعاتی برای تقویت اثرات محرکه آن ندارید. همین طور نیازی به عمل یا اطلاعات مرتبط با درد ندارید.

بنابراین نیازی نیست که همان درد را بارها و بارها تجربه کنید. شما حتی نیاز ندارید که اطلاعات مربوط به آن درد را دریافت کنید. اثرات محرکه به تنهایی کافی است. آنها میتوانند تکثیر شوند. آنها میتوانند به سادگی گسترش یابند و تکثیر شوند.

سعی کنید همان ساحل، همان صندلی، همان نیمکت، همان مکان را پیدا کنید و دراز بکشید. لحظه ای که شروع به استراحت می کنید، در عرض چند دقیقه این سامسکارا فرو می نشیند و سامسکارا لایه ی بعدی از راه میرسد. حتی اگر تصمیم شما به استراحت بر اساس سامسکارا باشد، نمی توانید استراحت کنید.

هر احساسی که با شدت تجربه شود به سادگی شما را از آن احساس، خواه خشم باشد، خواه ترس، یا آرزوی خوردن غذایی خاص یا دلبستگی به شیء یا فردی خاص آزاد می کند.

می توانم بگویم که اگر حس تمایل شدید به رفتن تعطیلات و یا اشتیاق شدید به استراحت کردن خستگی مزمن، سیستم شما را ترک کند، نود درصد سفر روحانی شما به پایان رسیده است. اولین لایه ی سامسکارا بدترین مشکل است.

لایه ی بعدی لایه ی پرانا یا لایه ی تنفس است. سامسکاراهای مربوط به آرزو در پرانا یا همان تنفس ذخیره میشوند به همین دلیل، که هرگاه خواسته های شما تغییر می کند، ناگهان متوجه خواهید شد که الگوی تنفستان نیز تغییر کرده است. به عنوان مثال اگر شما اسیر تمایلات قوی مانند شهوت یا خشم شوید، الگوی تنفسی شما

لایه‌ی پنجم همان چیزی است که شما در خواب عمیق تجربه می‌کنید. حتی اگر اثرات محرکه‌ای در این لایه وجود داشته باشد، نمی‌توانید کاری برای آن انجام دهید، زیرا در خواب عمیق، ذهن شما نمی‌تواند کاری انجام دهد. این لایه ناخودآگاه است. اگر در چهار لایه‌ی اول شما می‌توانستید عمق اثرات محرکه‌ی سامسکاراها را کاهش دهید، لایه‌ی پنجم و لایه‌ی ششم به‌طور طبیعی پاک می‌شود. اگر چهار لایه‌ی اول را پاک کنید، لایه‌ی پنجم پاک خواهد شد. اگر لایه‌ی پنجم پاک شود، لایه‌ی ششم را بیشتر و بیشتر تجربه خواهید کرد. لایه‌ی ششم، لایه‌ی مراقبه است.

اگر شما می‌توانید به‌راحتی وارد لایه‌ی خواب عمیق شوید، به‌این معنی است که چهار لایه‌ی اول پاک هستند. اگر چهار لایه‌ی اول پاک نباشند، آن‌گاه شما در لایه‌ی پنجم بیشتر رنج خواهید کشید. به‌همین دلیل است که هنگامی‌که استرس و فشار بیشتری به شما وارد می‌شود، دچار اختلالاتی در خواب خود خواهید شد.

نه تنها این، بلکه اگر اثرات محرکه در چهار لایه‌ی اول خیلی زیاد باشد، در لایه‌ی پنجم، رابطه بین شما و بدنتان قطع می‌شود. کاهش اثرات محرکه در چهار لایه‌ی اول، به‌منزله‌ی دوستی با بدن‌تان است.

ما متوجه نمی‌شویم که چگونه از بدن خود سوء استفاده می‌کنیم. اگر اضافه وزن دارید، مستقیماً به بعضی از این اثرات محرکه مربوط است. هنگامی که از درون احساس تنهایی و پوچی می‌کنید، شروع به پر کردن آن می‌کنید. شما آن‌را با غذا خوردن یا نوشیدن مشروبات الکلی پر می‌کنید. معمولاً زنان غذا را انتخاب می‌کنند. مردان به سراغ نوشیدن مشروبات الکلی می‌روند. البته، در جامعه توسعه یافته‌ی مدرن، شما نمی‌توانید این قضیه را تعمیم دهید! وقتی احساس پوچی و تنهایی می‌کنید، باید خود را با چیزی پر کنید.

هر چیزی که در زندگی شما اتفاق می‌افتد، مستقیماً به برخی از این اثرات محرکه مرتبط است. می‌توانم بگویم که حذف این اثرات محرکه به‌منزله‌ی آشتی شما با بدنتان است و دوستی عمیق را با بدن‌تان ایجاد می‌کند. این بهترین راه برای شفا دادن خودتان است.

سه نوع کارما - آگامیا¹، پرارابدها² و سانچیتا³ وجود دارد.

کارمای سانچیتا مانند یک بانک، بانک مرکزی است. ممکن است این اولین باری نباشد که بدنی به شما داده شده است و به زمین آمده‌اید.

ممکن است قبلاً میلیون‌ها جسم دیگر داشته‌اید! در آن میلیون‌ها جسم، هر افکاری که داشتید، هر آن‌چه که گفته‌اید، هر آن‌چه که انجام داده‌اید، تمام این تجربیات ناتمام به اثرات محرکه یا خاطرات حک شده، تبدیل شده است. در کنار هم، آن‌ها مانند بانکی هستند که کارمای سانچیتا نامیده می‌شود. منظور من از «بانک»، وصول یا پس‌انداز وجه نیست، بدهی است! شما مجبورید تمام وام‌هایتان را پرداخت کنید!

نوع بعدی کارما، کارمای پرارابدها است. پرارابدها به‌این معنی است که شما از بانک کارمای سانچیتا، کارمایی را دریافت کرده‌اید که بدن فعلی‌تان را تشکیل داده است. پس از آن تصمیم می‌گیرید که تمام کارماهایی را که از طریق آن بدن به شما رسیده است را تا انتها تجربه کنید. بنابراین پرارابدها تنها مقدار

کمی از کارمای سانچیتایی است که شما با خود به زندگی آورده‌اید. شما برآن هستید که از طریق بدن خود از آن لذت ببرید و یا از کل آن استفاده کنید.

سومین کارما بدترین آنها ست. کارمای آگامیا، کارمایی است که پس از ورود به سیاره‌ی زمین، به سبب افکار تازه، کلمات و اعمال خود، شروع به جمع‌آوری‌اش می‌کنید.

هر کسی که روی سیاره‌ی زمین هبوط می‌کند، باید تا قبل از مرگ از کارمای پرارابدهای خود تا انتها استفاده کند. به‌عنوان مثال، فرض کنیم شما هزار کارما در بانک سانچیتا دارید. از این هزار کارما، فرض کنید شما به هنگام دریافت جسم خود، تنها ده کارما را به‌عنوان کارمای پرارابدهای خود می‌گیرید و می‌گویید: «بگذار این ده کارما را در این زمان به پایان برسانم». با این‌حال، پس از هبوط، به‌جای استفاده از کارمای پرارابدهای خود، شروع به تماشای دیگران و جمع‌آوری کارما بر اساس خواسته‌های دیگران می‌کنید. این خواسته‌هایی است که شما از اطرافیان خود قرض گرفته‌اید. به‌خاطر این آرزوهای قرض گرفته شده، شما افکار، کلمات و اقدامات خاصی را در خود شکل می‌دهید.

به‌عنوان مثال، اگر ببینید کسی از شما زیباتر است، افکارتان به‌دلیل مقایسه و حسادت افزایش می‌یابد. شما بر اساس این افکار کارما ایجاد می‌کنید. گاهی شما از دیگران بدگویی می‌کنید، بدون این‌که از این حقیقت آگاه باشید. هنگامی‌که این‌کار را انجام می‌دهید، بر اساس این کلمات، کارما جمع‌آوری می‌کنید.

اجازه دهید این سه نوع کارما را از زاویه‌ی متفاوتی توضیح دهم.

اگر همه‌ی احتمالاتی را که از آن مطلع هستید و کیهان در دسترس شما قرار داده است را به دست بیاورید، آن‌را آگامیا می‌نامیم. همه نوع احتمالاتی وجود دارد.

شما می‌توانید تبدیل به یک ماهی شوید، شما می‌توانید تبدیل به یک مار، تبدیل به یک مرد، و یا می‌توانید تبدیل به یک خدا شوید. تمام این امکانات هستند. ما این را آگامیا می‌نامیم. احتمالات دیگری نیز در دسترس شما قرار دارد. این‌ها صرفاً در حوزه‌ی آگاهی شما نیست مانند چیزهایی که شما آن‌ها را می‌شناسید مانند ماهی، میمون، سگ، الاغ و انسان، بلکه بسیاری از احتمالات دیگری که برای شما ناشناخته است. منظور ما از سانچیتا کل احتمالات شناخته شده و ناشناخته است.

کل، سانچیتا است و احتمالاتی که در مقابل شما وجود دارد، آگامیا است. پس از آن هنگامی‌که شما به‌این بدن وارد می‌شوید، تصمیم می‌گیرید که تنها در محدوده‌ی خاصی از این احتمالات عمل نمایید. این همان چیزی است که ما آن‌را پرارابدها می‌نامیم. زمانی‌که شما هبوط کردید، تصمیم گرفتید که در داخل مرزهای مشخصی وارد عمل شوید. این مرز همان چیزی است که ما آن‌را پرارابدها می‌نامیم.

پس از آمدن به زندگی، احتمالات زیادی را روبه‌روی خود می‌بینید که شما سعی در جمع‌آوری آن دارید، سعی در بدست آوردن آن دارید. این احتمالات را آگامیا می‌نامیم.

این پرارابدها که شما با خود آورده‌اید، هوش اداره‌ی زندگی شما را در اختیار دارد. مشکل اصلی این‌جا است که شما آگامیاهای بسیاری را مشاهده می‌کنید، احتمالات زیادی را پیش روی خود دارید. به‌همین دلیل، اعتقاد شما به پرارابدهای خود و یا احتمالات از پیش گزیده‌ی خود کاهش می‌یابد. شما فکر می‌کنید که پرارابدهای شما ممکن است به‌اندازه‌ی کافی برای اداره‌ی زندگی‌تان قدرتمند نباشد. این به سبب آگامیا، احتمالاتی که در مقابل چشمان شما قرار دارد، است.

حذف این اثرات محرکه به‌منزله‌ی آشتی شما با بدنتان است و دوستی عمیق را با بدنتان ایجاد می‌کند

اعتقاد به پرارابدها قدرتمند است. تحقق پرارابدهای خود، یک جنبه‌ی منفی - رنج مداوم را از زندگی شما دور می‌کند. رنج دائمی که شما از صبح تا شب با خود دارید، ثمره‌ی آگامیا است. از صبح تا شب، از لحظه‌ای که از خواب بیدار می‌شوید تا لحظه‌ای که به خواب بروید، رنجی دائمی را احساس می‌کنید. فقط کافی است کسی مرتکب اشتباهی شود تا به‌آن‌ها بپریم! ما فقط منتظر هستیم. هرکسی که به حضور ما می‌رسد، می‌خواهد مورد عنایت قرار گیرد! این رنج دائمی به‌این دلیل است که ما بر آگامیا متمرکز هستیم. اگر انرژی ما، فضای درونی ما روی پرارابدها متمرکز باشد، رنج‌های دائمی را که در حال حاضر با خود داریم، دیگر نخواهیم داشت. این به‌این معنی نیست که ما با این احتمالات کار یا ارتباطی نخواهیم داشت. این به‌این معنی نیست ما کار را متوقف خواهیم کرد، نه! ما به کار کردن ادامه خواهیم داد، اما اساس ما روی پرارابدهای ما خواهد بود. حس رد کردن همه چیز، دائماً آزرده خاطر شدن، به‌دلیل آگامیا ما، به‌دلیل امکاناتی است که در اطراف‌مان می‌بینیم، است. ما بر اساس گزینه‌ها، امکانات، یعنی آگامیا عمل می‌کنیم. اما ما فراموش می‌کنیم که پرارابدها بسیار باهوش و بسیار قدرتمند است. در کل دنیا، تنها دو نوع انسان وجود دارد، افرادی که فضای درونی آن‌ها بر آگامیا متمرکز است و افرادی که فضای درونی آن بر روی پرارابدها متمرکز است، همین. افرادی که فضای درونی آن‌ها بر مبنای پرارابدها است، زندگی خود را در آگاهی پر آرامش سپری می‌کنند. ذهن مبتنی بر آگامیا فقط از ترس یا حرص الهام می‌گیرد. شما می‌توانید این‌را به هنگام بیدار شدن از خواب ببینید. شما فقط وقتی از حالت رؤیا خارج می‌شوید که آرزویی را در خود احساس کنید یا دچار ترس شوید. به‌عنوان مثال، ممکن است به شما الهام شود تا از خواب بیدار شوید زیرا شما می‌خواهید کودک خود را به مدرسه بفرستید تا به‌خوبی آموزش ببیند و آینده‌ی روشنی داشته باشد. یا شما ممکن است از ترس دیر رسیدن به اداره از خواب بیدار شوید چون ترس از دست دادن شغل خود را دارید. حرکت دادن بدن جسمی‌تان از روی ترس یا حرص آن چیزی است که من آن‌را زندگی بر اساس آگامیا می‌نامم.

تمام اعمال شما همواره از روی حرص یا ترس هدایت می‌شود و در نتیجه به اقدامات سطحی ختم می‌شود، و به کارمای شما می‌افزاید. به‌این ترتیب، شما کارماهای بیشتری جمع‌آوری می‌کنید. تا زمانی‌که از زمین بازگردید، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ «مانده حساب بانکی کارما»ی شما به تعداد کارمای آگامیا شما افزایش یافته است! فرض کنیم شما با ده کارما قدم به‌این دنیا گذاشتید، شما این ده کارما را تمام نکردید، بلکه دویست کارمای بیشتر نیز جمع‌آوری کردید! دفعه بعدی که دارای بدن جسمانی می‌شوید، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ حال سانچیتای شما هزار تا است که به دویست کارمای آگامیا جدیدی که انباشته‌اید، اضافه می‌شود. حالا شما دویست کارما بیشتر از آخرین تولد خود دارید. مجدداً شما ده کارما از آن مجموعه برمی‌دارید و با بدن دیگری هبوط می‌کنید. اما این بار هم فقط کارمای بیشتر جمع‌آوری می‌کنید و بازمی‌گردید. و این تبدیل به دور تسلسل شیطانی می‌شود. این همان چیزی است که ما آن‌را جانما مارانا چاکرا، چرخه‌ی زندگی و مرگ، به‌معنی بارها و بارها گرفتن یک جسم و سپس مردن، می‌نامیم. در عوض، اگر در حین زندگی، کسی به شما بیاموزد که شما فقط جسم یا ذهن نیستید و این کارما است

که شما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، آن‌گاه تأثیر کارما روی شما شروع به کاهش می‌کند. سپس شما شروع به تمام کردن کارمای پرارابدها که با آن آمده‌اید، خواهید کرد. بگذارید اینگونه بگویم، هنگامی‌که شما این جسم را گرفته‌اید و هبوط کردید، ده کارمای پرارابدها با خود آورده‌اید. فرض کنیم که در این ده کارما، شما سه سامسکارا یا سه اثر محرکه دارید که قدرت این را دارند که شما را به افسردگی بکشانند. اگر شما از این اثرات محرکه پیروی کنید و دچار افسردگی بشوید، آن‌ها دیگر فقط سه عدد نخواهند بود، بلکه احتمالاً تعدادشان به ده خواهد رسید. آن هفت کارمای دیگر، کارماهای آگامیا هستند. اگر به‌جای تمام کردن پرارابدها، آن‌ها را برای خود نگه دارید، آگامیا برای خود جمع می‌کنید.

هنگامی که پرارابدها نفوذ خود را بر روی شما از دست دهد، جمع‌آوری آگامیا متوقف می‌شود. هنگامی‌که نفوذ اثرات محرکه این ده پرارابدها روی شما متوقف می‌شود، جمع‌آوری آگامیا نیز متوقف خواهد شد، زیرا این ده اثر محرکه است که سبب جمع‌آوری اثرات محرکه بعدی یا کارمای بیشتر می‌شوند.

حالا اجازه دهید به سراغ کارمای سانچیتا برویم. این‌را بدانید که شما نمی‌توانید مستقیماً در ارتباط با بانک سانچیتای خود کاری انجام دهید. برای سوزاندن سانچیتا، تنها گورو کروپا¹، فضل استاد، کارگر خواهد بود. تنها فضل استاد است که می‌تواند اقدامی برای سوزاندن سانچیتای شما انجام دهد.

اگر از طرف دیگر، هرگاه این سه اثر محرکه شما را دچار افسردگی کند، شما قبلاً تکنیک‌هایی برای رهایی از افسردگی آموخته‌اید، آن‌وقت این سه، اثرعامل تسلطی روی شما نخواهند داشت. بنابراین، در طول زمان، از بین این ده کارما، سه تای آن وجود شما را ترک خواهد کرد. هنگامی‌که شما تأثیر پرارابدها را در خودت کاهش دهید، نه تنها پرارابدها را می‌سوزاند، بلکه احتمال جمع شدن کارمای جدید، یعنی کارمای آگامیا را نیز کاهش می‌دهد.

به شما گفته شده است که اگر گناه کنید به جهنم می‌روید و اگر کار نیک انجام دهید، به بهشت می‌روید. جامعه نیز به‌سادگی از این مفاهیم برای کنترل شما از طریق ترس جهنم و طمع بهشت استفاده می‌کند.

در طی یک فاجعه کل روستایی از بین رفت. همه‌ی مردان و زنان آن روستا در دروازه‌های بهشت صف کشیدند. خدا گفت: «مردان در دو صف قرار بگیرند. مردانی که بر روی زنانشان تسلط داشتند در صف اول، و مردانی که زنانشان بر روی آن‌ها تسلط داشتند، در صف دوم قرار بگیرند». صف مردانی که تحت سلطه‌ی زنانشان بودند، چندین مایل طول داشت. اما در صف مردانی که بر زنانشان تسلط داشتند، تنها یک نفر وجود داشت. خدا کنجکاو شد و از تنها مرد صف دوم پرسید: «چگونه موفق شدی که تحت سلطه‌ی همسرت قرار نگیری؟». مرد پاسخ داد: «من نمی‌دانم همسرم گفت که این‌جا بایستم!».

هنگامی‌که شما دچار ترس می‌شوید، به‌طور طبیعی آماده‌ی پذیرش آن‌چه که جامعه به شما می‌گوید هستید. شما دیگر ارباب خودتان نیستید، تحت کنترل جامعه هستید.

بدانید که جهنم یا بهشت در جایی وجود ندارد. بهشت و جهنم حالات ذهن شما است.

هنگامی‌که افکار خوبی در سر دارید، هنگامی‌که کارهای خوب انجام می‌دهید، احساس خوبی دارید و در بهشت هستید. هنگامی‌که فکر بد می‌کنید، هنگامی‌که اعمال بدی انجام می‌دهید، احساس بدی دارید و در جهنم هستید. همین است! این تمام چیزی است که در کارما وجود دارد. این اصل کیهانی علت و معلول است. بهشت و جهنم حالات روحی ذهن شما است شما همانی هستید که نیتتان است. شما همان چیزی می‌شوید که نیت کردید. افکار، کلمات یا اعمال شما، از آگاهی عمیق ناشی نمی‌شود، بلکه از لایه‌ای سطحی سرچشمه می‌گیرد و کارمایی را ایجاد می‌کند که بعدها شما را به تحقق بخشیدن افکار، کلمات یا اعمال سطحی سوق می‌دهد.

هنگامی‌که متوجه شدید که کل جهان انرژی است، درک خواهید کرد جهان یک موجود زنده است. جهانی که منظومه‌ی شمسی ما یک بخش بسیار کوچکی از آن است، در حال آفرینش همیشگی و باز جوان‌سازی دائمی است. خلقت منظومه‌های شمسی جدید از طریق انفجار بزرگ و مرگ ستاره‌های رو به افول در سیاه‌چاله‌ها که برای ادامه‌ی حیاتشان بزرگ شده‌اند، به‌طور مداوم ادامه می‌یابد. اکنون دانشمندان معتقدند که هر لحظه یک انفجار بزرگ در قسمتی از جهان اتفاق می‌افتد، سیاه‌چاله‌ای نظیر آن در جای دیگر از دنیا در حال شکل‌گیری است. وجود یکی بدون دیگری امکان پذیر نیست. تمام انرژی به‌هم پیوسته است. این کارمای کیهانی است.

نظریه‌ای به‌نام «نظریه بی‌نظمی» وجود دارد که طبق آن بال‌زدن یک پروانه در چین می‌تواند توفانی در مکزیک ایجاد کند. که به‌آن « اثر پروانه‌ای» می‌گویند. حرکت بال‌های پروانه تغییرات کوچکی در فشارهوا ایجاد می‌کند که می‌تواند منجر به تغییرات بزرگی در فشار هوا گردد که سبب توفان در بخش دیگری از جهان شود. حتی یک اتم نیز بدون جنبش یک اتم دیگر در جای دیگری حرکت نمی‌کند.

اگر کمی عمیق‌تر به‌این موضوع نگاه کنید، متوجه خواهید شد که ما نه تنها بیماری‌های جسمی که از

کارما به‌معنای عمل است. اما عمل نیز می‌تواند دو گونه باشد. می‌تواند واکنش یا پاسخ باشد. وقتی کسی به شما توهین می‌کند و شما عصبانی می‌شوید، در واقع او شما را وادار کرده که آنگونه که می‌خواهد رفتار کنید. حال، اگر او عذرخواهی کند، خلق‌وخوی شما ناگهان تغییر می‌کند. بنابراین او ارباب است و شما مانند یک برده رفتار می‌کنید. شما قربانی‌ای هستید که کنترلی روی وضعیت خود ندارید. وقتی کسی به شما توهین می‌کند، بلافاصله از روی تجربیات گذشته خود واکنش نشان می‌دهید. این واکنش، کارما است. این یک نیروی پیوندی است که شما را گرفتار می‌کند. اما پاسخ کاملاً متفاوت از واکنش است. وقتی کسی به شما توهین می‌کند، مجبور نیستید که به احساس خشم درونتان اجازه بروز دهید. شما می‌توانید به چیزی که او می‌گوید بی‌طرفانه و بدون قضاوت در مورد این‌که آیا خوب یا بد، درست یا غلط است، گوش دهید. ابتدا شما بدون واکنش نشان‌دادن به‌او گوش می‌دهید. سپس با آگاهی پاسخ می‌دهید. شما بنا بر گذشته واکنش نشان نمی‌دهید، بر اساس حال حاضر خود پاسخ می‌دهید. اگر حق با آن شخص باشد، از او به‌خاطر تذکر به جایش و آگاه کردن شما نسبت به خودتان، تشکر کنید. اگر او اشتباه می‌کند، صرفاً احساسات را شاهد باشید و واکنش نشان ندهید. اگر اظهارات او درست نیست، چرا باید واکنش نشان دهید؟

بگذارید پاسخ شما مانند انعکاس ناب یک آینه، بدون قضاوت باشد. اجازه ندهید که پاسخ شما از چمدان کارمای گذشته تأثیر بگیرد. در عوض بگذارید که از طراوت و تازگی حال نشأت بگیرد. هر چیزی که از تجارب گذشته شما نشأت بگیرد یک زنجیره‌ی ک Carmaye ایجاد می‌کند. هر چیزی که از زمان حال شما نشأت بگیرد آزاد می‌کند.

که به‌خاطر "اصل راه چهارم" خود، که مربوط به توریا در سنت ودایی است، معروف است

بازگشت به فهرست

شما کارمای خود را شکل می‌دهید. کارما شما را شکل نمی‌دهد. شما محصول جانبی اعمال خود نیستید. شما بسی بزرگتر از اعمال خود هستید.

باغ زیبایی با درختان بسیار و انواع مختلف گل و میوه وجود داشت. سه دوست در نزدیکی این باغ که دیوار بزرگی آن‌را احاطه می‌کرد، قدم می‌زدند. یکی از آن‌ها از دیوار بالا رفت و دزدکی به باغ سرک کشید. او فریاد زد: «اوه، چه باغ زیبایی!». او به داخل باغ پرید و شروع به خوردن و لذت بردن از میوه‌ها کرد. نفر دوم هم از دیوار بالا رفت و زیبایی باغ را دید، اما کمی نزاکت به خرج داد. سرش را برگرداند و به نفر سوم که پایین استاده بود گفت: «دوست عزیزم، این پایین باغ زیبایی هست. من وارد می‌شوم، تو هم بیا». این را گفت، پرید و شروع کرد به خوردن و لذت بردن از میوه‌ها. نفر سوم از دیوار بالا رفت و باغ را دید. او دو دوست خود را دید و مقدار شادی و لذتی که می‌بردند را درک کرد. سپس به خود گفت: «بگذار بروم و به همه‌ی مردم در باره‌ی این بهشت زیبا بگویم. من همه‌ی آن‌ها را به این‌جا خواهم آورد تا از این باغ لذت ببرند».

تناسخ کسی است که پایین می‌آید تا به هم نوعان خود دربارۀ مکان سعادتمندانه ای که تجربه کرده است بگوید. کسی که از بارگاه الهی در سیاره زمین فرود می‌آید تا سعادت این الوهیت را بیان کند و به شما بفهماند که چه چیزی را در قالب این تناسخ تجربه کرده است. این گونه تناسخات هیچ کارمایی ندارند. آن‌ها چیزی برای رسیدن ندارند، چیزی برای به دست

آوردن ندارند. اگر آنها چیزی برای لذت بردن ندارند چرا باید در بدن باشند؟ آن‌ها فقط برای عشق به بشریت فرود آمده‌اند. تناسخ، تنها برای آزاد کردن موجودات از چرخه‌ی زندگی و مرگ، و رهایی آن‌ها از دست کارما یک بدن انسانی به‌خود می‌گیرد.

کریشنا به‌همراه دوست شیرفروشش، گوپیس² به کنار رودخانه‌ی یامونا³ رسید. آن‌ها می‌خواستند از رودخانه عبور کنند اما راهی برای عبور از آن وجود نداشت. کریشنا گفت: «اگر من یک برهماچاری⁴ واقعی هستم، بگذار یامونا شکافته شود و ما از آن عبور کنیم». یامونا شکافته شد.

به‌ظاهر، ممکن است به‌نظر برسد که کریشنا مانند سایر مردان عادی با دختران بوده است. اما کریشنا در ماورای بدن-ذهن بود. اعمال او با نیت مردمان عادی انجام نمی‌شد. نیت است که اهمیت دارد، نه عمل. نیت بار است، کارما است، نه عمل. اگر عمل نیت خلق کند، بار می‌شود. خود عمل بدون هیچ هدفی، کارما است.

دعا کردن به کریشنا می کرد تا او را از این زندگی مفلوکانه برهاند. روزی، آن‌ها هر دو در یک زمان درگذشتند. هر دو در محکمه یاما۱ حاضر شدند. یاما به پرونده‌ی زندگیشان نگاه کرد و اعلام کرد: «راهب باید به جهنم برود و زن به بهشت». راهب شوکه شد و شروع به اعتراض کرد و گفت: «من زندگی پرهیزکارانه‌ای داشتم در حالی که او زندگی غیر اخلاقی داشت! چگونه می‌شود که من به جهنم و او به بهشت فرستاده شود!». یاما پاسخ داد: «در محکمه‌ی من، اعمال شما ارزش خاصی ندارد، تنها نیت شما مهم است. تو لباس راهبان را می‌پوشیدی و ظاهراً زندگی خوبی داشتی اما فضای درونی‌ات پر از شهوت بود. بنابراین در جهان بیرونی، بدن تو اکنون با افتخار به خاک سپرده شده است، اما محکوم به رنج کشیدن در جهنم هستید. قلب آن زن همیشه با کریشنا بود حتی زمانی که بدنش به مردان فروخته می‌شد. بنابراین هیچ کسی نبود تا برای بدن او حتی آخرین مناسک را انجام دهد، اما او به بهشت می‌رود.

شما ممکن است بپرسید، آیا مردم می‌توانند کاری را که می‌خواهند، انجام دهند؟ آیا آن‌ها مجوز غیر انسانی بودن و آدم‌کشی دارند؟ یک موجود روشنگر، یک تناسخ، با هستی یکی است. یک موجود روشنگر فقط می‌تواند در هماهنگی با هستی عمل کند. او هرگز نمی‌تواند از این هماهنگی خارج شود. اعمال یک استاد روشنگر هرگز نمی‌تواند بدون آگاهی و شفقت باشد. از آن‌جا که ما هوشیاری و آگاهی نداریم، نمی توانیم اعمال خود را با شبیه دانستن آن به موجودات روشنگر توجیه کنیم. اعمال ممکن است از لحاظ ظاهری شبیه به نظر برسند، اما نیت، فضای درونی و نگرش کاملاً متفاوت است.

بدان که هر آن‌چه که در حضور استاد انجام می‌دهید، برای استاد انجام می‌دهید. شما می‌دانید آن به‌هیچ وجه برای نام یا شهرت خودتان نیست. بنابراین، عمل بدون قصد انجام می‌شود. هیچ قصدی وجود ندارد. قصد متعلق به استاد است. عمل متعلق به شما است.

شما می‌دانید که کارمای سانچیتای کل می‌تواند مال شما و یا مال من باشد. کارمای سانچیتای کلِ من، بازی الهی است. کارمای سانچیتای کل شما رنج است. هنگامی‌که آغاز شد، کارما سانچیتا کل نیز به‌عنوان یک بازی الهی آغاز شد. اما، پس از جمع‌آوری کارمای آگامیای بیشتر و بیشتر، آلوده شد. از آن‌جایی که من هیچ کارمایی ندارم، هنگامی که با من همراه می‌شوید، بدون قصد عمل خواهید کرد. اقدام بدون نیت، روشنگری است.

اگر یک نفر مرتکب ده قتل شود، تعداد قتل ها ثبت نمی‌شود. اما شدت عمل قاتل ثبت خواهد شد. این کیفیت، ذهنیت و نگرش است که بار کارما را به دوش می‌کشد.

به‌همین دلیل است که کریشنا بارها و بارها در Bhagavad Gita می‌گوید که نیت بسیار مهم‌تر از عمل است. این پیام کل گیتا است. او می‌گوید: «هنگامی که شما نیتی ندارید، من مراقبتان خواهم بود». اعمال ثبت نمی‌شوند. تنها نیت است که ثبت می‌شود.

راهبی بود که روبه‌روی خانه‌ی زنی روسپی زندگی می‌کرد. او تعداد مردانی که به خانه‌ی او می‌آمدند را می‌شمرد، و شیوه‌ی زندگی او را تصور می‌کرد. زن تمام وقت آزاد خود را صرف

• داستانی زیبا از زندگی آدی شانکارا (Adi Shankara):

روزی شانکارا با شاگردانش در حال قدم زدن بود، که ناگهان احساس تشنگی کرد. آن‌ها وسط ناکجا آباد بودند. آن‌ها پیش رفتند و عاقبت به یک فروشگاه رسیدند. شانکارا نزد مرد داخل مغازه رفت و آبی برای نوشیدن خواست. مرد گفت: «متأسفم، اما من چیزی به جز مشروب برای عرضه ندارم. این تمام چیزی است که من دارم». شانکارا پاسخ داد: «بسیار خب، لطفاً مقداری از آن به من بده». یک لیوان مشروب نوشید و از مرد تشکر کرد. شاگردان از دیدن این‌که استادشان مشروب نوشیده حیرت زده شدند! شاگردان تشنه تصمیم گرفتند از استاد خود تبعیت کنند و همگی با رضایت قلبی مشروب نوشیدند. آن‌ها سفر خود را از سر گرفتند، شاناکارا همچنان به‌طور طبیعی راه می‌رفت، اما شاگردان تحت‌تأثیر مشروب حتی نمی‌توانستند گام بعدی خود را به‌درستی بردارند. آن‌ها پیش رفتند و بعد از طی مسافتی، به آهنگری برخوردند. شاناکارا به نزد مردی که آهن مذاب را در قالب می‌ریخت، رفت. و تقاضای یک لیوان آب کرد. مرد عذرخواهی کرد و گفت که آب ندارد. شانکارا گفت: «بسیار خب، پس لطفاً آهن مذاب به من بده». مرد آهنگر و شاگردان همگی حیرت‌زده شدند. مرد، آهن مذاب داغ را به شاناکارا داد، و او همچون آب آن را در دهانش ریخت! سپس رو به شاگردان خود کرد و گفت: «شما هم اکنون می‌توانید بنوشید». شاگردان سرهای خود را پایین انداختند. سپس شاناکارا توضیح داد: «از کاری که من انجام می‌دهم تبعیت نکنید. از آن‌چه که می‌گویم پیروی کنید. وگرنه، فقط از آن‌چه ذهنتان به شما می‌گوید تبعیت می‌کنید».

بدانید که، سطح وجودی موجودات روشنگر متفاوت از سطح وجودی انسان‌های معمولی است. بنابراین آن‌ها مجبور نیستند و نمی‌توانند با منطق معمول خود کاری انجام دهند. نیت آن‌ها است که اهمیت دارد، که نمی‌توان آن را با منطق عادی توجیه کرد. یک موجود روشنگر هیچ علاقه‌ی شخصی‌ای ندارد زیرا او هویت فردی ندارد. هویت او در هویت کل جهان حل شده است.

اگر عمق نیت بیشتر و عمق عمل کمتر باشد، آن فرد تنبل است. او تنبل و یا در تاماس¹ است. اگر عمق نیت و عمل یکسان باشد، شخص در عمل بی‌وقفه یا راجاس² است. اگر نیتی در کار نباشد و فقط عمل وجود داشته باشد، فرد در عمل بی‌هدف یا ساتوا³ است. به‌همین دلیل است که کریشنا در Bhagavad Gita می‌گوید: «بجنگ، ای آرجونا». این عمل «کشتن» نیست که ثبت می‌شود، بلکه نیت است که ثبت می‌شود. نیت آرجونا ⁴، نیت کریشنا است، که موجودی بدون نیت است، زیرا او با کیهان یکی است! هنگامی‌که شما در هماهنگی با کیهان عمل می‌کنید، کل هستی به شما برکت می‌دهد. شما تمام اتفاقات مثبت اطرافتان را جذب می‌کنید. به‌همین دلیل است که وقتی افراد حتی به میزان کمی در هدف چنین فردی روشنگر مشارکت می‌کنند، از همه طرف غرق در نعمت و فراوانی می‌شوند.

در حماسه‌ی بزرگ هند مهابهاراتا. او شاگردی از کریشنا استاد روشنگر بود که حکمت را در باهاگاواد گیتا از کریشنا دریافت کرد

بازگشت به فهرست

هستید. ماشین یا وظیفه، انتخاب شما است. تا زمانی که شما با نیت من و بدون افزودن نیت خود عمل می‌کنید، من به تعلیم شما ادامه خواهم داد. فقط به آن‌چه که من می‌گویم عمل کنید بدون آن‌که از نیت، طمع و ترس خود الهام بگیرید. عمل خالص بدون قصد به شکوفایی منجر خواهد شد.

ما هفت لایه یا هفت بدن انرژی داریم که جسمی، پرانیک¹، ذهنی، روحی، علتی، لذت و نیروانی² هستند. بدانید که در لایه‌ی علتی، اندوخته‌های ما یا آگامیا کارما برای ما کاملاً در دسترس است. شما ممکن است در بدن علتی خود مهارت بازی کریکت، گلف و تنیس را داشته باشید. اگر شما از خواب عمیق خود به نیت و یا با قصد بازی کردن کریکت بیدار شوید، در آن هنگام شما از بدن علی خود هوش مربوط به بازی کریکت را با خود می‌آورید. به‌طور طبیعی شما به شرایط، جو و هوش لازم برای انجام آن هدایت خواهید شد. اگر شما با قصد شدید گلف بازی کردن به خواب بروید و صبح نیز با قصد شدید بازی گلف بیدار شوید، آنگاه شما هوش بازی گلف را با خود همراه دارید.

لایه‌ی علتی محل تبادل است. مانند محل مبادله پول است. در لایه‌ی علتی شما می‌توانید هر چیزی را مبادله کنید. اگر هر روز قصد راسخ داشته باشید، هنگامی که به لایه‌ی علتی می‌روید، می‌توانید کارمای این تولد را نیز تغییر دهید، اگر نیت قوی روزانه‌ی شما، این تغییر باشد. این آزادی واقعی است.

یک قصد راسخ قادر به تغییر کارمای آگامیای جمع‌آوری شده و کارمای پرارابدهای این تولد است. اما نمی‌تواند کارمای سانچیتا کل را تغییر دهد کارمای سانچیتا تنها با فضل استاد، کسی که فاقد کارما است، تغییر می‌یابد.

کارمای این تولد چیست؟ مقیاس کوچکتری از کل کارمای شما

لطفاً این مفهوم مهم را درک کنید.

فرض کنید که در کل چمدان سانچیتا کارمای خود، صد آرزوی مرتبط به چاکرا مولادهارا (muladhara)، مرکز انرژی مربوط به حرص و شهوت است؛ صد خواسته مرتبط به چاکرا سوادهیشتانا (swadhishtana)، مرکز انرژی مربوط به ترس، صد خواسته مربوط به چاکرا مانیپورا کا (manipuraka)، مرکز انرژی مربوط به نگرانی، و غیره دارید. فرض کنید که هفتصد آرزوی اینگونه دارید، صد آرزو برای هر یک از هفت چاکرا.

از این مجموعه خواسته‌های صدتایی مربوط به هر چاکرا، شما از هر کدام ده تا را می‌گیرید و به این دنیا می‌آیید. این انتخاب کوچک شما از کل کارمای سانچیتا، کارمای پرارابدهای این تولد است.

مأموریت یا ماشین؟

اقتدا به استاد، انجام کاری که استاد می‌گوید و عمل کردن بدون نیت، همان چیزی است که کل بازی زندگی در مورد آن است.

عمل بدون نیت، وظیفه است. اگر با نیت عمل می‌کنید، شما مانند ماشین هستید.

اگر شما بدون نیت عمل می‌کنید، شما آن وظیفه

چگونه کارمای این تولد حل می‌شود؟ ساده است، تنها با نفس کشیدن

نکته مهم دیگری که باید بدان توجه شود این است که اگر شما کارمای آگامیا را به کارمای پرارابدهای این تولد اضافه نکنید، کارمای این تولد فقط با تنفس حل می‌شود و خودبه‌خود در الگوی فکری شما از بین خواهد رفت. به‌عنوان مثال، اگر به هنگام دیدن کسی شهوت در شما بیدار شود در این نیت و احساس کارمای این تولدتان پرارابدها حل خواهد شد. در

بازگشت به فهرست

هنگامی که شما عصبانی هستید، به‌این معنی نیست که شما مرتکب گناه شده‌اید و در زندگی بعدی خود تاوان آن را خواهید داد. شما اکنون از خشم خود رنج می‌برید. این خودش جهنمی است که شما را عذاب می‌دهد! همان‌طور فردی که از دستش عصبانی هستید را آزار می‌دهید، خود نیز از درون عذاب می‌کشید.

در مرحله‌ی دوم برنامه نی‌تیاناندا اِسپورانا، شرکت‌کنندگان از طریق مراقبه در لایه‌ی پرانیک تمایلات خود را که همان سامسکاراهای ذخیره شده در آن لایه‌ی انرژی است، حل می‌کنند. آن‌ها تمام خواسته‌های خود را فهرست می‌کنند، سپس در طول مراقبه خواسته‌های خود را تعقیب می‌کنند و با تنفس و دمیدن آگاهی به خواسته‌های خود، سامسکاراهای این تولد را حل می‌کنند.

آتشی که از خود بیرون می‌ریزید با همان شدت درون شما را می‌سوزاند. مهم نیست که آیا شخص دیگری سوزانده یا نه. آتش خشم مطمئناً شما را می‌سوزاند. شمشیری که برای ضربه به شخص دیگری استفاده می‌شود، به شما با شدت مشابه‌ای صدمه می‌زند. به یاد داشته باشید، این یک شمشیر دو طرفه است.

روزی مردی آمد و به‌صورت بودا آب دهان انداخت. بودا صورتش را پاک کرد و از مرد پرسید: «آیا می‌خواهی چیز بیشتری بگویی، یا همه‌اش همین بود؟». آناندا، شاگرد نزدیک او، بسیار عصبانی بود. او از این که کسی آمده بود و بدون هیچ دلیلی روی استاد او آب دهان انداخته بود به خشم آمده بود. او به بودا گفت: «استاد، اگر به من اجازه بدهید، من به رفتار این مرد رسیدگی خواهم کرد». بودا پاسخ داد: «آیا فراموش کرده‌اید که شما یک راهب، یک سانیاسی¹ هستید؟ این مرد

یک پلیس راهنمایی و رانندگی مردی را که با سرعت می‌رفت گرفت. او در حال صدور برگه جریمه برای راننده بود که ناگهان یک زن از صندلی عقب فریاد زد: «می بینی، بهت گفتم که می‌گیرنت. کی از تو خواست که با سرعت رانندگی کنی؟ وقتی بهت می‌گم دقت کن، سرعتت رو کم کن و مراقب باش، به من میگی خفه شو. حالا گیر افتادی! ". پلیس پرسید: «او کیست؟». راننده آهی کشید و گفت: «زنم». پلیس برگه‌ی جریمه را پاره کرد و گفت: «برو. به اندازه کافی مجازات شدی!".

باشید، که هرگز دوباره این کار را تکرار نکنید. اینگونه است که شما برای خودتان جهنم درست می کنید».

بیچاره دارد از خشم خود رنج میبرد. صورت عصبانی او را ببین، بدن او از شدت خشم می لرزد. آیا فکر می کنید او قبل از این که روی من آب دهان بیاندازد، مشغول جشن و پایکوبی بوده است؟ او از شدت خشم خود به جنون رسیده است. در آن حالت جنون، او آمد و بر روی من آب دهان انداخت. چه مجازاتی برای او بزرگتر از این که در چنین وضعیتی قرار بگیرد؟ و او مگر چه آسیبی به من رسانده؟ من فقط آب دهان او را از صورت خود پاک کردم. حالا شما دچار هیجان نشو، در غیر این صورت شما نیز همان خشم را در درون خود ایجاد می کنید. چرا خودت را مجازات می کنی؟ این حماقت است. به جای آن، بر آن مرد بیچاره ترحم کن».

موضوع مهمی است که شما باید بدانید: احترام را تنها از فردی که شما را می شناسد، بپذیرید. او هرگز نمی تواند به شما بی احترامی کند. حتی اگر بی احترامی هم کند، تنها او رنج خواهد کشید. شما رنج نخواهید کشید. به شیوه ی دارما¹ زندگی کنید که همانا کردار درست، و درک صحیح در مورد خودتان و تنها اجازه ی احترام دادن به افرادی است که شما را می شناسند. شما خواهید دید که حتی اگر این افراد به شما بی احترامی کنند، شما تحت تأثیر آن قرار نخواهید گرفت، چرا که دارما قدرتمند است. این فضای درونی شما را پر می کند و از شما محافظت می کند.

دارما به معنای صادق و روراست بودن با ادراک خویش است. دارما چیزی است که ما آن را درستکاری یا رفتار آگاهانه می نامیم. این رفتار اخلاقی مورد نیاز جامعه نیست. اگر از قانون جامعه پیروی کنید، در جهان بیرونی محافظت می شوید. اگر از قانون دارما پیروی کنید در دنیای درونی محافظت می شوید. مادامی که در دارما هستید، همیشه حالتان خوب است و هرگز دچار افسردگی نخواهید شد.

بودا به او گفت: «به خانه برو. شما خسته اید، و خودتان را به اندازه ی کافی مجازات کرده اید. کاری که در حق من انجام دادید را فراموش کنید. شما به من آسیبی نرسانده اید. این جسم دوباره به زمین بازخواهد گشت و مردم همه جور کاری مانند انداختن آب دهان در حق آن انجام خواهند داد. به خانه برو و استراحت کن».

ما خود را به زحمت می اندازیم تا برای محافظت از خود در جهان بیرونی، از قوانین پیروی کنیم. از دارما پیروی کنید. شما هرگز دچار مشکلات و افسردگی هایی که از دنیای درونی نشات می گیرند نخواهید شد.

پاسخ بودا بدن آن مرد را به لرزه انداخت. او به خانه برگشت. همان شب دوباره بازگشت، به پای بودا افتاد و گریه کرد: «لطفاً مرا ببخش!». بودا به آرامی گفت: «من همان موقع نیز عصبانی نبودم. چگونه میتوانم شما را ببخشم؟ اما خوشحالم که میبینم که آن خشم فرونشسته و در حالت تعادل هستید فقط به یاد داشته

مشکلات دنیای درونی بسیار شدیدتر سخت تر و خطرناک تر از مشکلات دنیای بیرونی است. وقتی مشکلات دنیای درونی اتفاق می افتد، شما فوراً دچار تزلزل می شوید و مشکلات جهان بیرون را به خود می خوانید.

استفاده می شود. همچنین به عنوان «رفتار عادلانه» ترجمه شده است

در تمام روابط خود درستکار باشید، روراست باشید. آن‌گاه خواهید دید که حتی کسی که شما را می‌شناسد و شما به او آموخته‌اید، به شما بی‌احترامی می‌کند، تحت‌تأثیر قرار نمی‌گیرید. خود آن فرد دچار افسردگی خواهد شد.

دقیقاً مانند قانون کشورها که از روی منطق وضع شده و به درستی توسط جامعه اجرا می‌شود، قانون معنوی دارما نیز توسط هستی اجرا می‌شود. دارما به درستی اجرا می‌شود و همچنان زنده است.

این را بدانید که، موجودات روشنگر بارها و بارها به سیاره‌ی زمین می‌آیند، فقط برای این‌که این حقیقت را یادآوری کنند که دارما هنوز زنده است. قانون کیهانی هنوز زنده است.

عبارت مقدسی هست که می‌گوید: dharmo rakshati rakshitaha. وقتی شما از دارما محافظت کنید، دارما نیز از شما محافظت می‌کند. هنگامی‌که شما از قانون کیهانی حمایت می‌کنید و با آن زندگی می‌کنید، قانون کیهانی به شما نیرو می‌بخشد. قانون دارما بسیار قدرتمند است.

مردم از من می‌پرسند: «سوامیجی ما دیده‌ایم که مردمان خوب رنج می‌برند و مردمان بد لذت می‌برند. چگونه این را توجیه می‌کنید؟».

اول از همه این را بدانید که هرگز تمام مردمان خوب رنج نمی‌برند. ممکن است این‌طور به‌نظر برسد که رنج می‌برند. اگر در جایی رنج باشد، دارما از بین می‌رود. این درک اشتباهی است که افراد خوب رنج می‌برند و افراد بد لذت.

> شانس چیست؟ عامل موفقیت کسانی که > شما از آن‌ها خوشتان نمی‌آید.

درک غلط دارما نیست.

نکته‌ی مهم دیگر این است که شما مجبور نیستید با ادراکات دیگری که تا به حال تجربه نکرده‌اید، صادق

باشید. خیر، با ادراک خود صادق باشید. همین کافی است. اگر شما در سطح دارما قرار دارید، فقط کاملاً در آن دارما باشید. این سوادارما است، هماهنگ بودن و صادق بودن با دارمایی که هسته درونی شما است.

آن‌وقت خواهید دید که هیچگونه حرکت غیر ضروری در درون شما وجود نخواهد داشت و بی‌حال و حوصله نخواهید بود. وقتی شما از دارما محافظت کنید، دارما نیز از شما محافظت می‌کند. من به شما می‌گویم، وقتی شما از دارما محافظت کنید، به شما نیرو و شجاعت بسیار می‌دهد.

طبق نظریه‌ی کارما هر آن‌چه که برای شما اتفاق می‌افتد، کردار خود شما است. هیچ چیزی از بیرون‌تان برای شما اتفاق نمی‌افتد. هر چه که برای شما اتفاق می‌افتد، خود، آن‌را رقم زده‌اید. اغلب اوقات آگاه و هوشیار نیستید. بنابراین شما قادر به دیدن خودتان در حین انجام آن نیستید.

اگر غمگین هستید، روی غم خود متمرکز شده، و مراقبه کنید. بنگرید که چگونه غم و اندوه را ایجاد کرده‌اید. ببینید که ریشه‌ی بدبختی شما درون شما است. ذهن‌تان دائماً به شما می‌گوید که دیگری سبب بدبختی شما است، همسر، دوست، رئیس یا مرد در خیابان. ذهن‌تان همواره تقصیر را گردن شخص دیگری می‌اندازد.

> در روزنامه‌ای یک آگهی برای استخدام یک > فرد متخصص چاپ شده بود که اینگونه > خاتمه می‌یافت: «ما فرد مسئولی را برای این کار > می‌خواهیم.» مردی برای این کار درخواست > داد. در مصاحبه، او خود را اینگونه معرفی کرد: > «فکر می‌کنم من فرد مورد نظر برای کار شما

ما چگونه تولد بعدی خود را انتخاب می‌کنیم؟ هنگامی که نیروی زندگی بدن را ترک می‌کند، در طی سه کشانا، بدن بعدی را انتخاب می‌کند. در هنگام مرگ، سه تا از لذت بخش‌ترین تجربیات زندگی، به‌عنوان آخرین افکار فرد برجسته می‌شود. انتخاب بدن بعدی از ذهنیت مبتنی بر این سه تجربه نشأت می‌گیرد. هر یک از این سه فکر یکی بر اساس کارمای کل (سانچیتا)، یکی بر اساس کارمای این تولد (پرارابدها) و کارمای جمع آوری شده (آگامیا) است. بر این اساس،کارمای پرارابدها این تولد شکل می‌گیرد. به‌کار گرفتن راه‌حل‌های معنوی در طول زندگی، کارمای سانچیتا جمع‌آوری شده در آن زندگی را کاهش می‌دهد، زیرا این ادراک به افراد کمک می‌کند تا با آگاهی زندگی کنند. مراقبه به کاهش پرارابدها کمک می‌کند. مراقبه نه تنها بر سطح آگاهی و جسمانی مؤثر واقع می‌شود، بلکه توانایی نفوذ و طهارت ضمیر ناخودآگاه را در سطح فیزیکی، ذهنی و وجودی دارد. با این حال، بیشترین مانده حساب در بانک کارما، کارمای سانچیتای کل ، تنها از طریق فضل استاد حل شود. هر چه این سه کارما کاهش بیشتری یابد، محدودیتهای انتخاب برای بدن بعدی کمتر می‌شود. از آن‌جایی که هر یک از این سه کارماها تجربیات متفاوتی را برای زندگی در نظر می‌گیرند، بدن بعدی باید فضایی برای این تجربیات فراهم سازد. این مانند این است که اگر بگویم، «بگذارید فردی را ملاقات کنم که می‌تواند انگلیسی صحبت کند» انتخاب‌های بیشتری دارم نسبت به این که بگویم،» بگذارید فردی را ملاقات کنم که بتواند انگلیسی، اسپانیایی و آلمانی صحبت کند».

بسیار واضح است که هیچ‌کس جز شما مسئول آن‌چه که احساس می‌کنید و آن‌چه که انجام می‌دهید، نیست. هیچکس بدون اجازه مخفی خودتان نمی‌تواند سبب رنج شما شود. هنگامی که متوجه شوید که هر چه اتفاق می‌افتد عمیقا از درون شما نشات می‌گیرد، ناگهان خواهید دید که همه چیز تغییر می‌کند. مسئولیت کامل خود را بر عهده بگیرید و ببینید که چگونه در هر کاری که انجام می‌دهید با آن یکی می‌شوید. هنگامی که دست از سرزنش دیگران بر می‌دارید، زمانی که متوجه شدید که مسئول همه چیز خودتان هستید، شما بیشتر از هر عمل خود، و هر اندیشه خود آگاه و آگاه تر خواهید شد. این آگاهی کافی است. شما هوشمندانه عمل خواهید کرد. اگر می‌خواهید غمگین باشید، غمگین خواهید شد. هیچ ایرادی ندارد، فقط تماما در آن غم و اندوه باشید. اگر احساس می‌کنید نیازی به غم نیست و می‌خواهید شاد باشید، شاد باشید. همین. بنگرید چگونه بدبختی خود را خلق می‌کنید. چگونه آن‌را در درون خود ساخته‌اید؟ ببینید که چگونه دائماً خلق‌وخوی خود را شکل می‌دهید. با انداختن مسئولیت آن‌چه که برای خود ایجاد می‌کنید به دیگران، خودتان را گول نزنید. در این‌صورت هرگز تغییر نخواهید کرد. شما بدبخت باقی خواهید ماند زیرا ناگزیر هستید. اگر فکر می‌کنید دیگران همه چیز را شکل می‌دهند، پس از شما چه کاری بر می‌آید؟ نقش شما چیست؟ در این‌صورت هیچ چیز دست شما نیست. شما فقط می‌توانید منتظر تغییر دیگران باشید. اما این تغییر هرگز رخ نخواهد داد، زیرا در وهله‌ی اول این دیگران نیستند که احساسات و عواطف شما را شکل می‌دهند.

به‌همین ترتیب، اگر شما همه‌ی این سه نوع کارما دارد با تاریکی کانال تولد در این کودک است که را در این تولد دارید، کارماهای جمع‌آوری شده و مادر. از آن‌جایی که با انرژی والدینش را انتخاب کلی، محدودیت‌های بیشتری در تولد بعدی شما به والدین این بدن آماده گشته می‌کند وجود خواهند آورد. است، روحی که جسم قبلی را به‌عنوان مثال، آرزوی تحت‌تأثیر کارمای سانچیتای ترک کرده است، انرژی‌های ترکیب شده والدین کل ممکن است به این صورت باشد، «من می‌خواهم را براساس خواسته‌ها، واساناها، نگرش ذهنی زیبا باشم». آرزوی شما تحت‌تأثیر کارمای شما از این خودش انتخاب می‌کند. بنابراین والدین فرزند را تولد، می‌تواند این‌گونه باشد: «می‌خواهم ثروتمند انتخاب نمی‌کنند. این کودک است که والدینش را باشم». آرزوی شما تحت‌تأثیر کارمای جمع آوری انتخاب می‌کند. شده یا کارمای آگامیا ممکن است بدین‌صورت باشد، «می‌خواهم در آمریکا زندگی کنم». پس از آن‌که بدن خاصی انتخاب شد، روح یا نیروی حیات باید در طول گذر از تاریکی، درد داشتن بدنی برای تولد بعدی و انرژی زندگی، که عمیقی را تجربه کند، تمام خاطرات واسانایی که منجر به ارضاء هر سه خواسته در بین فواصل کوتاه با خود داشت، قبل از ورود به جسم جدید پاک سه کشانا شود، بسیار دشوارتر است. بنابراین، به می‌شود. این وجود جدید دیگر آرزوهایی را که با آن انتخاب جسمی منجر می‌شود که شدیدترین تمایل را جسم قبلی داشت، به یاد نمی‌آورد. به جای برآورده از بین این سه کارما برآورده می‌سازد. آرزوهای ترکیب ساختن آرزوهایی که با آن جسم قبلی را ترک کرده، شده، آخرین ذهنیتی که با آن انرژی حیات، بدن از آن‌جایی که آن‌ها فراموش شده‌اند، انرژی حیات قبلی را ترک می‌کند، واسانا نام دارد، بذر آرزویی که در جسم جدید به دنبال آرزوهای جدید می‌افتد و قبلاً در مورد آن صحبت کرده‌ایم. کارمای بیشتری جمع‌آوری می‌کند.

این سه خواسته، این سه اندیشه در یک نگاه اجمالی حال، از بین این سه کارما، اگر یکی از آن‌ها از میان در سه کشانا، و به‌عنوان یک واسانا دیده خواهد برود، محدودیت‌های انتخابی کمتر و نیروی حیات شد. واسانا مانند یک کانال تلویزیونی است و جسمی می‌تواند بیشتر بر روی انتخاب‌ها متمرکز شود. پاک که واسانا را جذب می‌کند، مانند تلویزیونی است که کردن کارمای آگامیای جمع‌آوری شده و کارمای با این کانال تنظیم شده است. عمق واسانا و جسمی پرارابدهای این تولد می‌تواند توسط فرد به‌واسطه‌ی که با واسانا مطابقت دارد، انرژی زندگی را جذب درک زندگی و مراقبه انجام شود. فضل استاد کارمای می‌کند. درست مانند تلویزیونی سانچیتای کل را کاهش می‌دهد.

که با فرکانس کانال ماهواره تنظیم شده است و هنگامی‌که کارمای سانچیتای کل پاک شود، دلیلی امواج الکترومغناطیس مربوطه را دریافت می‌کند، برای گرفتن یک جسم دیگر وجود ندارد. سپس، واسانا نیز به‌همین شیوه توسط بدن جذب می‌شود. اگر تولد بعدی همچنان اتفاق بیافتد، هیچ دلیلی انرژی زندگی، روح، که از بدن قبلی خارج می‌شود، جز شادی و سعادت سرشار ندارد. تولد جدید وارد بدن جدیدی می‌شود که آن‌را به‌عنوان نوزادی به‌صورت آگاهانه انتخاب می‌شود، زیرا هیچ کششی که بطن مادر را ترک می‌کند، انتخاب کرده است. از سمت کارما وجود ندارد. زندگی‌ای که تجربه روح در کانال تولد، وارد بدن می‌شود. تاریکی لایه‌ی می‌شود، لیلا(Leela) یا بازی بی‌دلیل یک آواتار یا علیّت که از بدن قبلی به‌جای مانده، مطابقت تناسخ است.

بازگشت به فهرست

برای همه‌ی ما، کارمای سانچیتای کل‌مان در ابتدا یک بازی الهی بود. برای یک استاد روشنگر، هنوز آن همچنان یک بازی الهی است، زیرا او هیچ کارمایی ندارد.

ما تولد را انتخاب کردیم. ما کارمای پرارابدها را فراموش کردیم، شروع کردیم به جمع‌آوری کارمای آگامیا و افزایش کارمای سانچیتای کل. سپس، برای از بین بردن این بار اضافی ما مجبور به تولد دیگری هستیم که در آن خواسته‌ها و کارمای بیشتری جمع‌آوری می‌کنیم. اینگونه است که چرخه‌ی زندگی و مرگ ادامه می‌یابد.

بدانید که کارمای آگامیای جمع آوری شده بندگی شما است. کارمای کل و کارمای این تولد می‌تواند یک بازی الهی باشد. پس از تولد، اگر ما بدون کارمای جمع آوری شده زندگی کنیم، آن همچنان یک بازی الهی خواهد بود. اسارت با کارمای جمع آوری شده می‌آید.

سؤال خیلی خوبی است. بگذارید این حقیقت را به‌روشنی اعلام کنم و تمام افسانه‌های حول این سؤال درباره چرخه‌ی کارما را پاک کنم!

هنگامی‌که یک انسان یک‌بار به هیبت انسان به دنیا می‌آید، بعدها نیز زندگی انسانی خواهد داشت، مگر آن‌که برخلاف هوشیاری‌اش عمل کرده باشد مانند شکنجه‌ی دیگران یا ارتکاب اعمال خشونت‌آمیز جسمی، روحی یا کلامی بر علیه هستی که در قالب استاد، طبیعت و آگاهی انسان است. شدت این اعمال همان چیزی است که در حافظه‌ی کارمایی کیهانی ثبت می‌شود. دقت کنید، خود عمل نه، بلکه شدت عمل است که اهمیت دارد.

وقتی فردی تمام زندگی خود را در هوشیاری سطح پایین‌تری می‌گذراند، می‌تواند به‌صورت یک حیوان دوباره متولد شود. به‌عنوان مثال، اگر او تمام عمر خود را صرف خوردن یا خوابیدن کرده باشد، به‌صورت یک حیوان تولد دوباره می‌یابد.

اگر فردی در طول زندگی خود ویژگی‌های منحصربه‌فرد انسانی مانند عشق ورزیدن و جستجوی روشنگری، را حتی یک‌بار هم تجربه نکرده باشد، به‌صورت یک حیوان دوباره تولد می‌یابد، زیرا او دارای جسم انسانی است، اما کانال‌های تجارب انسانی در او بیدار نشده است.

خیر. شما می‌توانید پرارابدهای خود را با یک اراده‌ی ساده و قوی و یا سانکالپا¹ تغییر دهید. قدرت سانکالپا می‌تواند تولدی دوباره را در شما و در همین تولد ایجاد کند. تولد بعدی نیز هم اکنون می‌تواند

بازگشت به فهرست اتفاق بیفتد. به‌عنوان مثال، افراد، به‌ویژه شاگردان خانه‌دار که احساس می‌کنند در مسئولیت‌های خانه خود گرفتار شده‌اند، از من می‌خواهند: «سوامی‌جی، لطفاً به من کمک کن که من حداقل در تولد بعدی‌ام همراه شما باشم». نمونه‌های زیادی وجود دارد از افرادی که توانسته‌اند تنها چند ماه بعد بیایند و در آشرام¹ زندگی کنند. این است قدرت اراده.

زندگی و تولد را ایجاد می‌کند. اینگونه است که چرخه‌ی کارما آغاز می‌شود.

جسم جدیدی که انرژی حیات در آن سکنی می‌گزیند، کارمای پرارابدهایی را که انرژی حیات با خود به آن جسم آورده را به یاد نمی‌آورد. بنابراین شما آرزوهایی را که با آن بدن قبلی خود ترک کرده‌اید به یاد نمی‌آورید.

یادآوری دوباره‌ی آن آرزوها به خودتان و تحقق آن‌ها در این تولد همان تاپاس یا ریاضت کشیدن و روشنگر شدن است.

چه اتفاقی می‌افتد وقتی که در هنگام تولد فراموش می‌کنید که از بازی الهی آمده‌اید؟ هنگامی‌که بار کارمای کل بیش از حد می‌شود، متوجه می‌شوید که، «جایی مشکل وجود دار». بلافاصله از خواب بیدار می‌شوید و دوباره روشنگر می‌شوید. چرخیدن و به عقب برگشتن، روشنگری است.

گاهی اوقات، اگر واقعاً خواب خیلی بدی دیده باشید، اولین فکری که به ذهن‌تان می‌رسد این است که «من دارم خواب می‌بینم». سپس شما واقعاً از خواب بیدار می‌شوید. این فکر که «من دارم خواب می‌بینم» به روشنگری تبدیل می‌شود. بیدار شدن، روشنگر شدن است.

شما مانند موجی هستید در اقیانوس هستی. موج ها از اقیانوس برمی‌خیزند اما همچنان به اقیانوس وصل هستند. موج ممکن است با خود فکر کند که وجودی انفرادی و مستقل است، اما این فقط یک افسانه است. چه در حال صعود از سطح اقیانوس و یا نزول باشد، همچنان بخشی از اقیانوس است.

بخودی خود، وقتی که موج شکل می‌گیرد، کارمای جمع آوری شده یا آگامیا وجود نخواهد داشت. هنگامی که کارمای آگامیا اندوخته می‌شود، کارمای سانچیتای کل که خالص و ناب بوده است، معیوب می‌شود. این کارمای سانچیتا باید در تولد بعدی تمام شود. کارمای سانچیتای کل خراب شده چرخه‌ی

این تفکر که «من خواب می‌بینم» تمام این دنیا یک خواب است» و سپس انکار جهان دروغین و پذیرش واقعیت روشنگری است. در این جهان، تکرار تجربیات یکسان شما را خسته و کسل می‌کند. و این شبهه را در شما ایجاد می‌کند که: «من دارم خواب می‌بینم». سپس شما به‌این جهان و وعده‌های آن شک می‌کنید.

این مانند تبلیغات روزنامه در مورد برخی از استراحتگاه‌های ساحلی است که ساحل، میز، غذا، همه و همه مانند بهشت، وعده‌ی زندگی لوکس را می‌دهند. شما از این وعده مطمئن نیستید، زیرا می‌دانید که که اگر صد نفر بروند و آن‌جا را ببینند، تعدا کمی از آن‌ها لذت وعده داده شده را تجربه

خواهند کرد. به‌همین ترتیب در زندگی نیز، شما به وعده‌هایی که ذهن‌تان همیشه به شما می‌دهد، اما هرگز آن‌ها تحقق نمی‌بخشد، شک می‌کنید.

تا کنون، هر آن‌چه که مورد بحث قرار دادیم، اقدامی پیشگیرانه جهت بروز دوباره‌ی کارما بود. به‌عنوان علاجی برای کارما، من به شما یک تکنیک ساده یاد می‌دهم. از همین لحظه، تمام وقایع زندگی خود را به یاد بیاورید. از این لحظه شروع به عقب رفتن به‌سمت دوران کودکی خود کنید. هر آن‌چه را که می‌توانید به یاد آورید.

برای چیزهایی که نمی‌توانید به یاد بیاورید نگران نباشید. بدانید که، چیزی که نمی‌توانید به یاد بیاورید، تنها اثر سطحی است که عمیقاً شما را تحت‌تأثیر قرار نداده است. به‌همین دلیل است که در حافظه‌ی شما باقی نمانده است. این تکنیک را به مدت یک‌سال انجام دهید. زندگی دوباره راهی فوق‌العاده برای تسکین است.

سطح دوم برنامه مراقبه سعادت زندگی است- برنامه نی‌تی‌اناندا اسپورانا (NSP)تنها بر روش تمام کردن کارمای فرد، متمرکز است که در حضور یک استاد روشنگر مانند یک حمام معنوی کامل است.

راهی برای یادآوری مجدد به خودمان برای جمع‌آوری نکردن کارما و زندگی بدون تأثیر کارمائی که قبلاً متحمل آن شده‌ایم وجود دارد. اولین قدم این است که درک روشنی داشته باشیم از این‌که کارما در حضور یک آگاهی برتر قدرتی از خود ندارد.

بین انسان‌های عادی و استادان روشنگر تفاوت مهمی وجود دارد. یک فرد عادی نمی‌تواند از روی اراده‌ی خود بدنش را زنده نگاه دارد. بدن او یا زنده است یا مرده، همین. و این تحت کنترل او نیست. اما برای یک فرد روشنگر، این امر تحت کنترل او است. او می‌تواند بدن خود را زنده یا آرام کند. به‌دلیل داشتن این توانایی، او همچنین می‌تواند بدن دیگری را زنده کند! هنگامی‌که یک وجود روشنگر تصمیم می‌گیرد که سنگ یا فلزی را زنده کند، آن سنگ یا فلز نماینده موجودیت او می‌شود.

تمام تجسم خدایان در معابد سنتی اصلی ما از استادان روشنگر انرژی می‌گیرند. استادانی مانند Arunagiri Yogeeshwara از تیرووانامالای¹، پاتانجالی از Chidambaram²، Karurar³ از Thanjavur از Konganavar⁴ از Tirupati⁵ و Meenakshi⁶ از Madurai⁷ به تجسم (مجسمه‌های) خدایان این معابد انرژی بخشنده‌اند.

بدینگونه، خدایان به‌منزله‌ی جسم استادان روشنگر در نظر گرفته می‌شوند. شاگردان حتی پس از این‌که استادان بدن جسمانی خود را ترک می‌کنند، نیز به خدایان خدمت می‌کنند.

جسم خدایان، جسم خود استادان تلقی می‌شود. به همین دلیل است که خداوند احترامی را که به یک استاد روشنگر گذاشته می‌شود را دریافت می‌کنند. مثلاً، تمام شاگردان Arunagiri Yogeeshwara⁸

معبد Arunachala را برای چندین نسل عبادت می‌کنند. شما خواهید دید که هر آنچه که به استادان پیشکش می‌شود، به مجسمه ی خدایان نیز داده می‌شود. استادان حتی پس از آن که تصمیم گرفتند بدن خود را ترک کنند، از طریق مجسمه ی خدایانی که به آن ها انرژی می‌بخشند، در دسترس شاگردان خود هستند. برای مثال، حتی در طول مدت زندگی من، حضور فیزیکی من در یک زمان در چند مکان امکان پذیر نیست. بنابراین در جایی که من از لحاظ جسمی حاضر نیستم این خدایان کار من را انجام می‌دهند آنها نمایندگان من هستند!

این خدایان دارای هوش مستقل هستند. انرژی دادن به خدایان یک فرایند عظیم است. مانند به دنیا آوردن یک کودک است. این خدایان دارای انرژی، مستقیماً به دعاهای شما پاسخ خواهند داد. آن‌ها به طور مستقیم با شما ارتباط برقرار می‌کنند، اگر شما در رابطه با آن‌ها پذیرا باشید.

اگر شما جریان روزمره پوجا¹ و اشـرام ما را ببینید، خواهید دید که به‌هنگام صبح، آن‌ها آهنگ بیدارباش را می‌خوانند تا خدایان مسئول را بیدار کنند. سپس آن‌ها یک فنجان کوچک روغن برای موهایش و یک فنجان کوچک پودر دندان برای مسواک زدن دندان‌هایش به‌او می‌دهند! سپس، برای او حمام را مهیا می‌کنند و لباس‌های تمیز و اتو کشیده برای او آماده می‌کنند درست همان‌طور که برای استادان این کار را انجام می‌دهند. آن‌ها غذا تهیه می‌کنند و مراسم آیینی عصرانه آراتی² را اجرا می‌کنند. شب هنگام، آن‌ها خدایان را به‌شیوه‌ی رسمی و آیینی دوباره به رختخواب بازمی‌گردانند.

بدانید، که همه‌ی این کارها چیزی را به خدایان و یا به استاد اضافه نمی‌کند. این‌ها تنها به ما اضافه می‌کند! این همان زندگی با خدا است. این همان چیزی است که حضور خدا را تمرین می‌کند. تمرین حضور استاد پوجا نام دارد. پوجا هر روز انجام می‌شود، زیرا این تکنیکی برای به یاد آوردن هر روزه خدا است.

مراسم آیینی ابزار بسیار قدرتمندی هستند. آن‌ها تکنیک‌های قدرتمندی هستند. بسیاری از مردم از من می‌پرسند: «شما روشنگر هستید. چرا باید مراسم آیینی را انجام دهید؟». من به‌آن‌ها می‌گویم: «از آن‌جایی که من روشنگر هستم، به مردم آموزش می‌دهم که دقیقاً چرا و چگونه این مراسم را انجام دهند!». انسان‌های روشنگر نیاز به هیچ مراسم آیینی برای خودشان ندارند.

مردی به هتلی رفت و شروع به خوردن ایدلی³ کرد. او هشت ظرف ایدلی خورد و بعد از خوردن بشقاب نهم گرسنگی‌اش فروکش کرد. پیشخدمت آمد و صورت‌حساب نه بشقاب ایدلی را به‌او داد. مرد گفت: «این چیست؟ من فقط پول یک بشقاب ایدلی را پرداخت خواهم کرد، ایدلی نهم، که گرسنگی من را برطرف کرد! هشت بشقاب اول مرا سیر نکرد. تنها بشقاب نهم گرسنگی من را برطرف کرد. بنابراین، من فقط برای آن ایدلی پول پرداخت خواهم کرد».

اگر مرد آن هشت بشقاب ایدلی را نمی‌خورد، آیا بشقاب نهم، گرسنگی او را برطرف می‌کرد؟ این همان چیزی است که ما در زندگی نیز انجام می‌دهیم. افرادی که مراسم آیینی را رد می‌کنند و قبول ندارند، در حقیقت هشت بشقاب اول ایدلی را رد می‌کنند! افرادی که فکر می‌کنند مراسم آیینی زائد و بی‌مصرف‌اند و می‌توانند مستقیماً به سراغ مراقبه و تجربیات معنوی بروند، در واقع هشت بشقاب اول ایدلی را رد می‌کنند.

این‌را بدانید که بشقاب نهم ایدلی به‌علت هشت

روشن یا کافور انجام می‌شود و اغلب با نغمه‌های مذهبی همراه است

بشقاب اول ایدلی توانست مؤثر بیفتد. اگر آن مرد هشت بشقاب اول ایدلی را نمی‌خورد، بشقاب نهم او را سیر نمی‌کرد. به‌همین ترتیب، مراقبه‌ی شما به این خاطر مؤثر است که شما مخلصانه مراسم عبادت آیینی را انجام داده‌اید! اگر تمام این موارد مقدماتی را رد می‌کنید و فکر می‌کنید که می‌توانید مستقیماً بشقاب نهم ایدلی را بخورید، آیا اصلاً گرسنگی شما برطرف خواهد شد؟

تا زمانی‌که شما فکر می‌کنید دارای جسم هستید، تنها می‌توانید از طریق بدن دیگری با انرژی کیهانی ارتباط برقرار کنید. فقط زمانی‌که شما آگاهی بدن خود را از دست می‌دهید، می‌توانید الوهیت را به‌صورت بی‌شکل مشاهده کنید. تا زمانی‌که این اتفاق بیفتد، شما نیاز به شکل، مراسم آیینی یادآوری کننده و خدایانی برای عبادت دارید. داشتن مراسم آیینی به‌همراه مراقبه می‌تواند مفید باشد زیرا رویه‌ی نشستن و انجام دادن ساداهانا¹، پرورش می‌یابد.

در غیر این‌صورت، شما هیچگونه ریاضت یا مراقبه‌ای را به‌طور منظم انجام نخواهید داد. روز اول، ممکن است با خود فکر کنید، «امروز مادر زن/ شوهر من این‌جا است» یا «خیلی کار دارم» و آن‌را کنار بگذارید. دو روز بعد، وقتی مادر زن/ شوهر شما رفت یا کار خود را انجام دادید، فکر می‌کنید، «بگذار بعد از رفتن مادر زنم/ شوهرم از تعطیلات خود لذت ببرم! امروز نمی‌خواهم مراقبه انجام دهم». یا اگر خوشحال هستید، با خود فکر خواهید کرد، «امروز خوشحالم، پس چرا مراقبه کنم!»، یا اگر غمگین هستید، با خود فکر خواهید کرد، «امروز من افسرده هستم، چگونه می‌توانم روی مراقبه تمرکز کنم؟»، ذهن شما تلاش می‌کند تا دلیلی برای فرار از انجام مراقبه بیابد. اما، اگر این کار در طی مراسم آیینی انجام شود، شما هیچ دلیلی برای کنار گذاشتن آن پیدا نخواهید کرد و به‌راحتی آن‌را انجام خواهید داد.

تنها با کمک آغازین، شما قادر خواهید بود که تأثیر کارمای پرارابدها را روی خود کاهش دهید و به‌سوی وضعیت ذاتی شادی خود حرکت کنید. شما می‌توانید فضای درونی خالص و با ثبات خود را احیاء کنید. همچنین می‌توانید جمع‌آوری کارمای آگامیا را متوقف کنید.

آغاز، دانش و یا ضربه (کلیک)هایی است که شما را از این افکار افسرده کننده، که شما را از نفوذ پرارابدهای خود خارج می‌کند، می‌رهاند.

پوجا یک پیشکش آیینی است. پوجا چیزی جز یادآوری روزانه تمام ضربه (کلیک)هایی است که تا به امروز در شما اتفاق افتاده است نیست، بنابراین هرگاه که مشکلی رخ دهد، ضربه (کلیک) لازم به‌طورخودکار انجام می‌گیرد.

هنگامی‌که استادی تدریس می‌کند، آن فقط یک تدریس نیست، بلکه تجربه‌ای نیرومند است. هنگامی‌که از ابتکارات دریافت شده از طریق او استفاده نمی‌کنید، زمانی‌که شما بارها و بارها از آن شاسترا-شاسترا² ها- یعنی سلاح‌های دانشی که توسط او به شما داده می‌شود، استفاده نکنید، نه تنها آن‌ها قدرت خود را از دست می‌دهند، حتی ممکن است شما نیز قادر به یادآوری دوباره آن‌ها نباشید. این موضوع مهمی است که شما باید در این‌جا درک کنید.

به‌عنوان مثال، فرض کنیم شما یک تخت‌خواب دارید. اگر به مدت دو سال از آن استفاده نکنید، آن تخت خواب غیر قابل استفاده و یا ناپدید نخواهد شد. بعد از دو سال، شما همچنان می‌توانید از آن استفاده کنید. اما اگر از دانشی که به شما داده شده استفاده نکنید،

بازگشت به فهرست ابتکارات داده شده به شما، بعد از دو سال، در تخت خواب شما و در انتظار استفاده شما نمی‌نشینند! خیر! آن‌ها به سادگی ناپدید می‌شوند، همین.

پس چگونه هر روز از ضربه (کلیک)هایی که در شما اتفاق افتاده‌اند به خود یادآوری می‌کنید؟ نشستن و یادآوری هرروزه به خودتان از تمام ضربه (کلیک)هایی که در شما رخ داده است، همان پوجا یا مراسم آیینی است. پوجاها به این منظور طراحی می‌شوند.

به‌طور خودکار، چه بخواهید چه نخواهید، وقتی هر روز برای مراسم آیینی می‌نشینید، تجربیات آغازین را به یاد می‌آورید. ضربه (کلیک)هایی که با استاد اتفاق افتاد از درون شما برمی‌خیزند. این مراسم آیینی هر روز شما را به هوشیاری ناب بازمی‌گرداند و اثرات محرکه، خاطرات منفی قدرت خود را از دست می‌دهند.

هنگامی‌که اثرات محرکه‌ای که از هنگام تولد با شما بوده‌اند، قدرت خود را بر شما از دست می‌دهند، جمع‌آوری اثرات محرکه بیشتر متوقف می‌شود و کارماهای موجود نیز قدرت خود را روی شما از دست می‌دهند، آن‌گاه فردی که بارها و بارها شما را به مرحله‌ی هوشیاری اعلی رسانده است، یعنی همان استاد، هنگامی‌که شما جسم خود را ترک می‌کنید ظاهر می‌شود و سانچیتای شما را نیز می‌سوزاند.

به‌عنوان مثال، اگر فرزند شما بنشیند و به سختی با اسباب بازی برای ساخت یک خانه‌ی کوچک تلاش کند، شما چه می‌کنید؟ شما می‌گویید: «خوب، خودت را اذیت نکن. من آن‌را برایت می‌سازم و به تو می‌دهم». به‌همین ترتیب، وقتی شاگردی خالصانه برای از بین بردن پرارابدها و آگامیای خود تلاش می‌کند، فضل استاد قدم به میان می‌گذارد و سانچیتا را نیز از بین می‌برد!

این مسئله‌ی مهم را بدانید. فضل استاد که در این‌جا درباره‌اش صحبت می‌کنیم، صرفاً وابسته به من نیست. اگر هرکسی خالصانه ریاضت یا مراقبه کند، علی‌رغم من، این فضل بر وجود او فرود می‌آید! این فضل حتی وابسته به من نیست. این یک سازوکار خودکار است!

در واقع این صرفاً به قدرت پذیرش خود شما بستگی دارد، نه به من. من مثل یک اقیانوس ام، که دائماً در دسترس هر کسی با هر اندازه ظرفی که می‌خواهد از آن آب بردارد، هستم. اگر با یک پوسته‌ی نارگیل آمدید، به همان مقدار نیز از من نصیب‌تان می‌شود. اگر با ظرف بزرگتری بیایید، مقدار بیشتری از من نصیب‌تان می‌شود. اگر شما با یک محفظه‌ی خیلی بزرگ بیایید، به‌اندازه‌ی گنجایش آن می‌توانید بردارید. اگر باهوش باشید، به درون اقیانوس سعادت شیرجه می‌زنید!

بدین ترتیب پوجا به‌معنای آن است که هر روز از تمام آغازها و تجربیات بزرگی که با حضور استاد برایتان رقم خورده و بارها و بارها شما را به همان اوج آگاهی می‌رساند، به‌خود یادآوری کنید. وقتی شما هر روز با همان روحیه‌ی بالا آماده می‌شوید، به‌این معنی است که شما در ۲۴ ساعت آینده برای گشودن نمایش زندگی آماده‌اید! برای ۲۴ ساعت آینده، شما انرژی مورد نیازتان را دارید. این دلیل به‌جا آوردن پوجا است.

هنگامی‌که شما یک لحظه به آگاهی ناب دست بیابید، هیچ کارمایی نمی‌تواند بر شما تأثیر بگذارد. فرکانس شما بسیار بیشتر از فرکانس کارما می‌شود. کارما تنها در صورتی می‌تواند بر روی شما تأثیر بگذارد که شما فکر می‌کنید. در یک هوشیاری آگاهانه شما فراتر از افکار می‌روید. بنابراین، به‌طور طبیعی شما بر کارما سلطه خواهید داشت. هر مراقبه‌ای که عمیق انجام گیرد می‌تواند به شما نگاهی از آگاهی،«حقیقت» بدهد.

به‌همین دلیل است که آن‌ها می‌گویند، مراقبه مانند

قرار دادن مستقیم فیلم خود در مقابل خورشید است. اگر دریچه‌ی دوربین برای یک ثانیه باز شود، هرچه در مقابل دوربین باشد، در فیلم ثبت شده است. اگر دریچه کاملاً باز بماند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ اگر پرتو خورشید مستقیماً بر روی فیلم بیفتد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ هر آنچه که ثبت می‌شود، پاک می‌شود.

هنگامی‌که شما متولد شدید، برای یک لحظه دریچه‌ی دوربین باز شد و زندگی وارد بدن شما شد. آنچه در آن‌لحظه در صحنه در حال انجام بود، ثبت شد. منظور من از کلمه «صحنه»، موقعیت نجومی سیاره‌ها در آن لحظه است. به‌همین دلیل است که زمان تولد بسیار مهم است زیرا که آگاهی شما بر اساس آن عمل می‌کند. با این‌حال، در طول مراقبه، من عمداً دریچه را برای مدتی باز نگه می‌دارم! بنابراین طبیعی است که هر چه ضبط شده پاک می‌شود!

بنابراین اولین باری که دریچه باز شد، زمان تولد شما بود. بار دومی که دریچه باز می‌شود زمانی است که شما تشرف می‌یابید. این‌بار دریچه کامل و طبیعی باز است، به‌طوری که پرتوهای خورشید وارد می‌شوند و تمام کارمای شما را پاک می‌کنند. به‌همین دلیل است که هنگامی‌که توسط یک استاد آغاز می‌شوید، دویجا¹ یا دو بار متولد شده نامیده می‌شوید. فردی که با دوربین شما کار می‌کند، و دریچه را برای مدتی باز نگه می‌دارد، گورو² نامیده می‌شود. او استاد است.

Nithyam - dhyanam - anandam

چیزی‌که برای جمع نشدن کارمای آگامیا به آن نیاز دارید، راه‌حل‌های زندگی است، چیزی که من آن‌را نیتیام (ابدی) می‌نامم، زیرا شما هر روز آن‌ها را انجام می‌دهید. برای از بین بردن کارمای این تولد، شما به مراقبه و یا دیانام نیاز دارید. به‌همین دلیل است که اکثر مراقبه‌های ما مبتنی بر تنفس است. تکنیک‌های مراقبه‌ی ما بر اساس تغییر دادن تنفس، سریع‌تر کردن، آهسته‌تر کردن، و در سکوت انجام دادن آن و غیره، است. تنها چیزی که می‌تواند کارمای کل را حل کند، فضل استاد یا آناندام (سعادت) است.

بنابراین بدانید، کارما اثرات افکار، کلمات و اعمال است که از جهل عمیق نشأت می‌گیرد و باعث می‌شود که شما بارها و بارها دچار بدبختی‌های مشابه هم شوید. راه متوقف کردن این چرخه، این است که با کلیک‌های دریافت شده از استاد خود را هماهنگ کنید و در سطح بالایی از آگاهی زندگی کنید.

پرسش: آیا هنگامی‌که فردی ما را نصیحت می‌کند یا او را لمس می‌کنیم، ما به کارمای آن فرد دچار می‌شویم؟ ما چقدر دربرابر کارمای دیگران آسیب‌پذیر هستیم؟

این را بدانید که شما نمی‌توانید کارمای شخص دیگری را دریافت کنید. شما خود به‌اندازه‌ی کافی کارما دارید! بنابراین نگران گرفتن کارما از دیگری نباشید.

هرگز با لمس کردن یا دادن موعظه یا تماس نزدیک فیزیکی، کارما منتقل نمی‌شود. اگر شما دائماً با فردی سر و کار داشته باشید، ممکن است از لحاظ ذهنی تحت‌تأثیر او قرار بگیرید اما هرگز کارمای او به شما منتقل نمی‌شود. البته، شما باید از لحاظ ذهنی آن‌قدر قوی باشید که درون مایه‌ی ذهنی او روی شما تأثیر نگذارد! اما اگر به لطف کلیک‌هایی که در شما انجام شده است، از درون محکم باشید، حتی آن نیز هیچگونه تأثیری روی شما نخواهد گذاشت.

یک چیز دیگر را هم بدانید، من در کارمای شما مداخله نمی‌کنم. همان‌طور که وقتی خورشید طلوع می‌کند، تاریکی خودبه‌خود از بین می‌رود، به‌همین ترتیب نیز در حضور استاد کارما می‌سوزد. کارما نیز مانند تاریکی، موجودیت منفی دارد و هیچگونه موجودیت مثبتی ندارد. منظورم این است که شما

بازگشت به فهرست

نمی‌توانید همان‌طور که یک میکروفون را می‌گیرید و پرت می‌کنید، کارما را بگیرید و دور بیندازید. همان‌گونه که نبود نور تاریکی نامیده می‌شود، کارما نیز نبود نور درونی در ما است. کارما فقط جهل است. کارما بی‌انرژی بودن است.

هر کارمایی را می‌توان با یادآوری کلیک‌ها و زندگی کردن بر اساس درک حاصل از کلیک‌ها از بین برود. کارما چیزی جز ایمان ترس شما به آن نیست.

کارما به‌اندازه‌ی ترس عمیق نیست. ترس در عمق بدن علی(causal)، یا همان لایه‌ی انرژی که شما در خواب عمیق در آن قرار می‌گیرید، جای می‌گیرد. اگر شما با چاقویی بالای سر خود بخوابید، بدن شما به‌علت ترس شدید، به‌طور خودکار بدن علی شما را لمس می‌کند. کارما چنین عمقی ندارد. کارما فقط اعمال شما است و با درک و آگاهی و تصمیم آگاهانه جهت متحمل نشدن کارمای بیشتر از طریق فکر، گفتار یا اعمال، خنثی می‌شود.

بسیار مهم است که بتوان به‌گونه‌ای زندگی کرد که کارما را از بین برد و کارمای بیشتر جمع‌آوری نکرد. این ایده‌ای است که در ازدواج‌های ودایی ترویج می‌شود. در ازدواج‌های ودایی، زن و شوهر قسم می‌خورند تا زندگی معنوی خود را مقدم بر زندگی زناشویی خود بدانند و با یکدیگر زندگی کنند. این ازدواج تصمیمی مبنی بر همکاری با یکدیگر و از بین بردن کارمای یکدیگر بدون ایجاد هر گونه کارمای بیشتر برای یکدیگر است.

به‌طور معمول در رابطه‌ی زناشویی، مرد بر اساس شهوت و زن بر اساس ترس خود رفتار می‌کند. مرد از ترس زن و زن از شهوت مرد به نفع خود سوء استفاده می‌کنند. بر اساس عهد بالا، آن‌ها صرفاً در جهت از بین بردن کارمای یکدیگر و نه در جهت سوء استفاده از یکدیگر و یا افزایش کارمای شان عمل می‌کنند.

پرسش: آیا می‌توان کارما را با انجام کارهای خیریه از بین برد؟

شما باید انگیزه‌ی خود را از انجام این خدمات اجتماعی بدانید. صادقانه بنگرید با انجام خدمات چه می‌خواهید؟

آیا انگیزه‌ی شما ترس از نرفتن به جهنم است؟ آیا به‌دلیل داشتن نام نیک و شهرت است؟ یا صرفاً انجام دادن کاری برای سرگرم کردن خود است؟ طمع زندگی خوب پس از مرگ است؟ یا داشتن تولد بعدی بهتر؟

اگر از روی ترس یا طمع کار خیر انجام می‌دهید، هرگز نمی‌توانید از انجام آن لذت ببرید. یک بخش از شما این عمل را انجام خواهد داد و بخش دیگر شما مشغول تفکر درباره‌ی مزایای آن کار خواهد بود. بنابراین شما در انجام این عمل خلوص ندارید و از انجام آن احساس رضایت و شادی نمی‌کنید.

این عمل نیز قید و بند ایجاد می‌کند. گرچه از لحاظ ظاهری و اجتماعی، خوب و رها از قید و بند به‌نظر می‌رسد، اما می‌توانید ببینید که در درون فضای درونی‌تان اینگونه نیست. کل بشریت حول محور نتیجه‌ی اعمال می‌چرخد. این برای خدمت کردن نیز صادق است. حداقل در خدمت کردن، به دلار یا شهرت فکر نکنید. برای تحت‌تأثیر قرار دادن دیگران عمل نکنید. برای اثبات حضورتان عمل نکنید.

کار را برای نفس خود آن کار انجام دهید! برای چیزی برنامه‌ریزی نکنید. فقط در هر کجا هر خدمتی را که می‌توانید انجام دهید. این کار قدرت فوق‌العاده‌ای را در شما برمی‌انگیزاند. حداقل نیم‌ساعت در روز کاری را فارغ از خود و بدون فکر کردن درباره‌ی نتایج یا مزایای آن برای خودتان انجام دهید. آن‌وقت می‌توانید لذت واقعی خدمت کردن را بچشید.

کارما فقط با درک عمیق، هوشیاری و یک لحظه آگاهی، از بین می‌رود.

پرسش: شما به ما مراقبه آموزش می‌دهید. وقتی سایر نقاط جهان در رنج است، انجام مراقبه چه لزومی دارد؟ به‌جای مراقبه، می‌توانیم خدمتی انجام دهیم.

بازگشت به فهرست حتی جان خود را به‌دلیل تله‌های غیراصولی از دست دادند. اکنون مردم عمداً پرندگان را به دام می‌انداختند تا به‌ازای آن سکه طلا از پادشاه بگیرند! حکیم از پادشاه پرسید: چرا برای نشان دادن به‌اصطلاح شفقت‌تان، پرندگان باید چنین قیمت سنگینی را بپردازند؟

تنها کارهای خیری که از آگاهی ناب برمی‌آیند می‌تواند واقعاً مؤثر باشد.

اگر ما واقعاً بتوانیم رنج‌های بشر را احساس کنیم و از روی شفقت برای از بین بردن رنج‌هایشان تلاش کنیم، آن بسیار خوب است. اما در ابتدا باید درکی از این آگاهی وسیع داشته باشیم تا این شفقت را احساس کنیم. نه تنها این، بلکه بزرگ‌ترین خدمتی که می‌توانید برای بشریت انجام دهید، این است که خود، انسانی الهی باشید! مراقبه اولین قدم برای این منظور است!

پرسش: وقتی کسی دچار مرگ زودهنگام مانند خودکشی یا حادثه می‌شود، چه اتفاقی می‌افتد؟

در مورد مرگ زودهنگام، روح باید تا زمانی‌که برای زندگی او مقدر شده منتظر بماند، قبل از این‌که بتواند بدن جدیدی بگیرد. در مورد خودکشی، این رنج بسیار شدیدتر از وضعیتی است که اگر روح به حیات خود ادامه می‌داد، پیشامد می‌کرد. این مانند وقتی است که در مقابل خود یک بشقاب غذا دارید، اما دست و بدنی برای خوردن و لذت بردن از آن ندارید.

در مورد حوادث، روح مجبور است بدون بدن باشد. اما برخلاف خودکشی، رنجی ندارد. روح در همان آگاهی زندگی می‌کند که در هنگام حیات زندگی می‌کرد. و فقط منتظر به‌دست‌آوردن بدن بعدی می‌ماند.

پرسش: چرا برای ارواح درگذشتگان مراسم آیینی و مناسک سالانه انجام می‌دهیم؟

مراسم آیینی مربوط به درگذشتگان برای کمک کردن

بازگشت به فهرست

• داستانی کوتاه:

پادشاهی بود که به داشتن رحم و شفقت معروف بود. او به‌صورت ناشناس در قلمرو پادشاهی‌اش گشت می‌زد تا از وضعیت رعایایش باخبر شود. روزی او پسر کوچکی را دید که کبوتری را گرفته بود. پسر کبوتر را که نومیدانه بال‌بال می‌زد، محکم در دستش نگه داشته بود. پادشاه از پسر پرسید: آیا نمی‌بینی که این پرنده ترسیده است و تقلا می‌کند؟ چرا رهایش نمی‌کنی؟ پسر نمی‌دانست که دارد با پادشاه صحبت می‌کند. او گفت: «آقا، من این کبوتر را پس از انتظار طولانی گیر انداخته‌ام. چگونه می‌توانم آن‌را رها کنم؟». پادشاه اندکی فکر کرد و از پسر پرسید که آیا کبوتر را می‌فروشد. پسر با کمال میل قبول کرد. پادشاه در ازای آن پرنده یک سکه طلا به پسر داد. در آن‌لحظه اطراف پادشاه پر از جمعیت شد. آن‌ها دیدند که پادشاه کبوتر را گرفت و دست‌هایش را به سمت بالا برد و پرنده را آزاد کرد. پادشاه از رها کردن پرنده و از ستایش جمعیت بسیار خوشحال بود. پادشاه پرسید که آیا کس دیگری پرنده اسیر دارد؟ چند نفر به پیش آمدند. پادشاه از آن‌ها خواست تا پرندگان خود را به‌او بدهند و به هرکدام از آن‌ها یک سکه طلا در ازای پرندگانشان داد. و سپس با افتخار آن پرندگان را آزاد کرد. پس از چند روز، مستشار پادشاه، که حکیم دانایی بود، به کاخ او رفت. او از پادشاه خواست تا با ظاهر مبدل و همراه با او به بازدید قلمرو پادشاهی بروند. پادشاه با لباس مبدل همراه با حکیم به جنگل رفت. در کمال تعجب، چندین روستایی را دید که مشغول تنظیم تله‌هایی برای گرفتن پرندگان بودند. بسیاری از پرندگان به زندگان است تا بتوانند فقدان آن فرد را بپذیرند. با این‌حال، هنگامی‌که یک استاد روشنگر این کار را انجام می‌دهد، مراسم آیینی محسوب نمی‌شود، سانکالپای او است که عمل می‌کند. هنگامی‌که یک استاد روشنگر سانکالپا ایجاد می‌کند، اگر دارای جسم(زنده) باشید، ممکن است قرار گرفتن در آن زمان ببرد، زیرا سطحی که سانکالپا در آن است، متفاوت از سطحی است که شما در آن هستید. اما برای موجودی که دیگر جسمی ندارد(مردگان)، سانکالپا اثر فوری دارد، زیرا سطح انرژی آن موجود، هم سطح با انرژی استاد است. اگر آن موجود در بدن دیگری باشد، قرار گرفتن سانکالپا طول می‌کشد. اما این شخص از سامسکاراهای گذشته خلاص می‌شود و تمام سامسکاراهای گذشته‌اش پاک می‌شود. آن‌وقت ناگهان و بدون هیچ دلیلی احساس پاکی و سبکی می‌کند.

پرسش: آیا بازگشت به زندگی گذشته مفید و بی‌خطر است؟ بازگشت به زندگی گذشته نباید انجام شود مگر توسط یک موجود روشنگر. این‌کار چنان تأثیر شدیدی دارد که می‌تواند بر این تولد اثر بگذارد. به‌عنوان مثال، اگر شما در زندگی گذشته خود نابینا بوده‌اید، وقتی بازگشت به گذشته اتفاق می‌افتد، ممکن است در این تولد نیز نابینا شوید! وقتی فرد غیرروشنگری بازگشت به گذشته را انجام می‌دهد، از کارماهای فردی که برای او بازگشت را انجام می‌دهد، رنج خواهد برد. برای پاک کردن زندگی گذشته، باید بدانیم چگونه آن‌را انجام دهیم، سامسکاراهای گذشته را پاک کنیم و آن‌را ببندیم.

پرسش: آیا هنگامی که استاد کارماها را پاک می‌کند، ما باید رنج بکشیم؟

هنگامی‌که استاد کارما را حذف می‌کند، شما آن‌را به‌صورت درد حس می‌کنید. در واقع، استاد در یک لحظه رنج بسیاری از تولدها را از بین می‌برد، که در غیر این‌صورت تولدهای بسیار برای از بین بردن آن نیاز است. بنابراین در مقایسه با آن، می‌توانیم بگوییم که عملاً رنجی در کار نیست. شارادا دوی² می‌گوید، درد پاکسازی سامسکاراها توسط استاد به‌مثابه‌ی درد سرِ یک خار به‌جای رنج شکستگی استخوان است!

نگرانی ما از کارما ریشه در ترس ما از مرگ دارد. این یک ترس اولیه از «ناشناخته» است. اعمال ما در این زندگی عمدتاً به‌دلیل تمنای ما برای بودن در مکانی بهتر پس از مرگ یا ترس از قرارگرفتن در مکانی بدتر بعد از مرگ است. ترس از ترک بدن و ذهن، سال‌های سال است که وجود داشته است.

• داستان زیبایی در مهابهاراتا، نقل شده است:

پادشاهی به‌نام یایاتی وجود داشت. او صد سال به‌خوبی زندگی کرد، از پادشاهی‌اش و تمام لذت‌های جسمانی و روحانی زندگی کمال لذت را برد. در پایان صد سال، یاما، خدای مرگ، آمد تا او را ببرد زیرا وقت آن رسیده بود که زمین را ترک کند. پادشاه از دیدن یاما شوکه شد و شروع به گریه کرد: «چرا این‌قدر زود و ناگهانی بدون هیچ اطلاع قبلی آمدید؟ من هنوز کامل زندگی نکرده‌ام. لطفاً زمان بیشتری به من بدهید تا زندگی کنم». یاما پاسخ داد که نمی‌شود زندگی کسی را طولانی کرد. اما یایاتی بیشتر التماس کرد. یاما در نهایت قبول کرد در صورتی‌که یکی از پسرانش حاضر باشد تا به جای یایاتی مرگ را بپذیرد و پادشاه بتواند مدت طولانی‌تری زندگی کند. یایاتی یکی از پسرانش را صدا زد. پسر موافقت کرد و گفت: «من حاضرم زندگی‌ام پایان یابد و پدرم زنده بماند». او زندگی‌اش را تسلیم کرد. یاما زندگی یایاتی را برای صد سال دیگر تمدید کرد. یایاتی همچنان از تمام لذت‌های مادی به‌همان منوال قبل بهره می‌برد و صد سال دیگر نیز زندگی کرد. در پایان این مدت، یاما بازگشت تا او را با خود ببرد. این‌بار نیز مانند بار قبل یایاتی از این‌که دوباره یاما را به‌این زودی دید، شوکه شد. او احساس می‌کرد که آنگونه که

بازگشت به فهرست

باید و شاید زندگی نکرده است و به یاما التماس کرد و گفت که برای مرگ آماده نیست و زمان بیشتری میخواهد. یاما به او فرصت دیگری داد. یکی دیگر از پسران یایاتی جان خود را برای پدرش داد، و یایاتی صد سال دیگر اجازه زندگی یافت. یایاتی صد سال دیگر از زندگی لذت برد و دوباره یاما نزد او بازگشت. یایاتی دوباره همانند قبل زمان بیشتری خواست اما اینبار یاما از تکرار این بازی سرباز زد. این بار به جای موافقت با تقاضای پادشاه، یاما دلسوزانه از یایاتی پرسید: «ای پادشاه! آیا فکر میکنی که با ریختن روغن روی آتش میتوانی آن را خاموش کنی؟ آیا فکر میکنی که با زندگی طولانی تر بتوانی به خواسته های خود تحقق بخشی؟». تنها در چند کلمه ی زیبا، یاما هدف کلی زندگی را برای یایاتی توضیح داد. یایاتی سرانجام حقیقت را فهمید و به همراه یاما رفت و در درگاه الهی آرام گرفت.

سیاه تصویر میشود. در هندو، یاما سیاه است. در مسیحیت¹، شیطان² سیاه است. در بودایی، مارا³ سیاه است. در تمام ادیان، مرگ به رنگ سیاه تصویر میشود. ما مرگ را یک نقش منفی تصویر میکنیم و هرگز آن را قهرمان تصور نمیکنیم.

همیشه با رویکرد منفی به مرگ نگاه میکنیم. احساس میکنیم که مرگ همه چیز را از ما می گیرد. هر چیزی که میخواهیم، هر چیزی که از آن لذت میبریم، هر چیزی که داریم، همه چیز به زور از ما گرفته میشود. بنابراین بیشتر ما در انکار مرگ یا ترس از آن زندگی میکنیم. ما به خود میگوییم «چرا باید الآن در مورد آن فکر کنیم؟ هر وقت که زمان آن رسید فکری درباره اش میکنیم» یا آگاهانه حتی از فکر کردن در مورد آن اجتناب میکنیم.

به هر حال همیشه به طریقی میخواهیم از مرگ فرار کنیم. از زمانهای خیلی دور تمام سنتها، تمام تمدنها به تمام شیوه های ممکن در تلاش برای غلبه کردن بر مرگ بوده اند. دانشمندان از طریق داروهایی در تلاش برای این کار هستند. سیدها و آیوروایدیناهـا ⁵، متصوفان شرقی، در تلاش هستند تا از طریق گیاهان، به کل سنت سیدها و کایاکالپا⁶ تحقق بخشند. یوگی ها(مرتاضان هندی) از طریق مانتراها⁷ که تکنیک های مارتیونجایا مانترا⁸ و پرانایاما⁹ را ممکن میسازد، در تلاش هستند. لاماهای¹⁰ بودایی از طریق مراقبه در پی آن هستند،

شما نمیتوانید با لذت بخشیدن به حواستان احساس شکوفایی کنید. شما هرگز نمیتوانید آماده مرگ باشید اگر آن طور که باید عمیق زندگی نکرده باشید. تلاش در جهت تحقق ارضاء حواس، افزودن لذت به حواس خود، و یا زندگی کردن همان گونه ای که میخواهید به معنای عمیق زندگی کردن نیست. وقتی شما به معنای واقعی زندگی میکنید، خواه ناخواه آزاد خواهید شد.

خود کلمه «مرگ» موجب رنج و ترس میشود. حتی صحبت در مورد آن نحس محسوب میشود چرا که ممکن است فقط با صحبت کردن در موردش آن را به خود فرا بخوانیم! مرگ دشمن محسوب میشود. به همین دلیل است که در تمام ادیان در تمام فرهنگها مرگ به رنگ

مقدس دارای اثر ارتعاشی مثبت است

چرا کل بشریت علیه یک چیز مبارزه می‌کند، علیه تنها چیزی که در زندگی همه‌ی ما یک امر مسلم است؟ آیا ما می‌توانیم کره‌ی زمین را مسطح کنیم؟ نه، این واقعیت اثبات شده است که زمین گرد است. اما اگر ما با این واقعیت مبارزه کنیم، در مبارزه‌ی ما ایرادی وجود دارد، هم آن‌طور در درک ما از مرگ. چرا ما از پذیرش حقیقت سرباز می‌زنیم؟ به‌دلیل همین عدم پذیرش، بسیاری از افراد در حالی می‌میرند که هنوز قادر به پذیرش مرگ نیستند، همان‌طور وقتی که زنده هستند نیز، زندگی را آن‌گونه که هست نمی‌پذیرند.

ما از مرگ می‌ترسیم زیرا به‌طور غریزی در برابر تغییرات مقاومت می‌کنیم و مرگ تغییری ناگهانی در زندگی است. استاد چوانگ‌تسو این حقیقت را به زیبایی بیان می‌کند: «عطش انسان به زنده ماندن در آینده، قابلیت زندگی در زمان حال را از او می‌گیرد». ما می‌ترسیم چون نمی‌دانیم که کی هستیم. ما در درون خود هویتمان را براساس خانواده، روابط، شغل، ثروت، موقعیت اجتماعی و غیره، تعریف می‌کنیم. مرگ بنیانی را که بر اساس آن هویت‌مان را ساخته‌ایم از بین می‌برد، بنابراین احساس می‌کنیم که مرگ هر آن‌چه را که متعلق به ما است از ما می‌رباید.

درک ما درباره مرگ و یا بهتر بگوییم درک نادرست ما از مرگ، مرگ را به یک تجربه‌ی ترسناک و رعب‌آور تبدیل می‌کند. کسی‌که در برابر مرگ مقاومت می‌کند، حتی هنگامی‌که زنده است، هم می‌میرد. او هر لحظه می‌میرد زیرا فکر مرگ او را عذاب می‌دهد. وقتی می‌گویم «مرگ»، منظورم فقط مرگ جسمانی نیست. از دست دادن هر چیزی نوعی مرگ است. از دست دادن زندگی راحت نیز خود نوعی مرگ است، از دست دادن خویشاوندان نیز نوع دیگری از مرگ است. لطفاً این‌را بدانید که از دست دادن به‌هر شکلی چیزی جز مرگ نیست.

در این‌جا دو مسئله وجود دارد: اتفاق مرگ که در پایان زندگی ما رخ می‌دهد و مرگ روانی. مرگ واقعی فقط یک بار اتفاق می‌افتد.

اما مرگ روانی، ترس از مرگ، در زندگی ما نفوذ می‌کند. فکر و ترس از مرگ کل ساختار زندگی ما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

ممکن است بپرسید چرا وقتی شخصی بستگان نزدیک خود را از دست می‌دهد، افسرده و غمگین می‌شود. حتی اگر شما از لحاظ احساسی به‌آن‌ها نزدیک نباشید، عمیقاً تحت‌تأثیر مرگ آن‌ها قرار خواهید گرفت! در صورتی‌که از لحاظ احساسی به‌آن‌ها نزدیک باشید، این حس غم به مراتب بیشتر است. وقتی مادرتان می‌میرد کل سمت چپ بدنتان درد خواهد گرفت. وقتی پدرتان می‌میرد، کل سمت راست بدنتان درد خواهد گرفت. وقتی برادرتان می‌میرد، دستتان درد خواهد گرفت. ارتباط عمیقی بین شما و بستگانتان وجود دارد.

هر قسمت از بدن شما به شخصی مرتبط است. وجود شما وجودی انفرادی نیست. آن‌گونه که فکر می‌کنید، تنها و جدا نیست. ما همگی به‌هم پیوسته هستیم، به‌همین دلیل است که وقتی فرد یا چیزی را از دست می‌دهیم، رنج وحشتناکی را متحمل می‌شویم. هر فقدانی که تجربه می‌کنید، صرف‌نظر از این‌که چه کسی یا چه چیزی است من آن‌را مرگ می‌نامم. همه‌ی چیزی که از مرگ می‌دانیم این است که ضد

به‌عنوان بخشی از برنامه‌ی سعادت بخشی زندگی نی‌تی‌آناندا تدریس می‌شود

زندگی است. تکرار می‌کنم به‌دلیل ترس بیش از حد زیاد به مرگ فکر می‌کنیم. ما ترسمان را متصور می‌شویم و آن‌را به‌صورت یک غول پیکر می‌بینیم. اگر مرگ واقعی قدش شش پا باشد، ما به‌خاطر ترسمان بلندی‌اش را شصت پا می‌بینیم! ترس از مرگ تنها ترس از دوام یا عدم دوام است. ترس ما از «آن‌چه که بعد روی می‌دهد» است.

تقریبا تمام سنت‌ها تلاش کرده‌اند تا مرگ را مغلوب کنند، تا بیشتر زندگی کنند. اما گروهی از افراد هوشمند و دانا پس از تلاش فراوان متوجه شدند که ما در مسیری کاملاً اشتباه به مرگ نزدیک می‌شویم. آن‌ها تصمیم گرفتند تا یک دور ۱۸۰ درجه‌ای در مسیر خود بدهند و شروع به کار کردن بر روی مرگ و به شیوه‌ای متفاوت کردند.

تسلسل تولد و مرگ، روشنگر شدن است

یک بار در ایالات متحده‌ی آمریکا بانوی جوانی از راهب بزرگ هندی سوامی ویوکاناندا¹ پرسید: «زندگی چیست؟». سوامی ویوکاناندا گفت: «با من به هند بیا تا آن‌را به شما بیاموزم». او پرسید: «چه چیزی را به من آموزش خواهی داد؟». او گفت: «من به شما خواهم آموخت که چگونه بمیرید».

این سؤال در مورد زندگی است اما پاسخ آن در مورد مرگ است! عجیب به‌نظر می‌رسد! چیزی که سوامی ویوکاناندا می‌گوید این است که اگر شما راز مرگ را بدانید، کیفیت زندگی شما دگرگون خواهد شد. درک و نگرش شما نسبت به همه چیز تغییر خواهد کرد.

درواقع ما می‌توانیم از زندگی مان جهت آماده شدن برای مرگ استفاده کنیم. ما مجبور نیستیم منتظر غم مرگ کسی یا شوک مواجه شدن با بیماری وخیم باشیم تا ما را مجبور کند که به معنای زندگی فکر کنیم.

مرگ تنها حادثه‌ای در پایان زندگی نیست. این درک عمیق است اگر بدانید که چگونه بمیرید، می‌دانید که چگونه زندگی کنید. زندگی و ترک زندگی دو روی یک سکه است. هنگامی که مرگ را بفهمید، زندگی‌تان کاملاً دگرگون خواهد شد.

آن‌ها از مراقبه به‌عنوان روشی برای رفتن به جایی که پیش از آن دیگران جرأت رفتن به آنجا را نداشتند، استفاده کردند. آن افراد هوشمند ریشی‌های عصر اوپانیشاد² بودند. شرح تحقیقات آن‌ها در مورد پدیده‌ی مرگ، کاتوپانیشاد³ نامیده می‌شود.

این ریشی‌ها عمیقاً در مورد مرگ تحقیق کردند و سرانجام به‌این نتیجه رسیدند که مرگ نمی‌تواند فهمیده شود و نمی‌توان با مقاومت آن‌را مغلوب کرد. با مقاومت در برابر مرگ نمی‌توان فراتر از مرگ رفت. تنها راه‌رهایی از دور و تسلسل (دور باطل) تولد و مرگ، روشنگر شدن است، ورود به مرگ و رها کردن ترس است.

تا وقتی‌که می‌ترسید، هرگز نخواهید توانست در چشمان مرگ نگاه کنید. تا زمانی‌که این‌کار را انجام ندهید، هرگز نخواهید دانست که چقدر وفور نعمت دارید. تنها زمانی‌که می‌دانید چیزی را از دست خواهید داد، قدرش را خواهید دانست.

فقط مراقبه کنید: فرض کنید که شما تا دو روز دیگر می‌میرید، چه کاری می‌خواهید انجام دهید؟ تنها زمانی‌که زندگی خود را به‌دقت برانداز می‌کنید، متوجه می‌شوید که چقدر مشمول رحمت الهی شده‌اید. شما قدر چیزهایی که دارید را نمی‌دانید، زیرا

فرقه‌ی راماکریشنا. عارف شرق قرن نوزدهم که عنصری کلیدی در گسترش آگاهی نسبت به هندوئیسم و یوگا در اروپا و آمریکا به‌حساب می‌آید

می‌دهد. معنای لغوی آن "نشستن با استاد"است. یازده اوپانیشاد اصلی وجود دارد که استاد روشنگر آدی‌شانکارا روی آن حاشیه‌نویسی کرده است

دربردارنده تعامل بین یاما، خدای مرگ هندو و پسر جوانی به‌نام ناچیکتا است

فکر می‌کنید که قرار است برای همیشه زندگی کنید. تنها زمانی‌که مرگ را بفهمید، ارزش زندگی را درک خواهید کرد. هنگامی‌که بدون ترس، به مرگ نگاه کنید، متوجه خواهید شد که مرگ پایان زندگی نیست، بلکه نقطه اوج است. وقتی این موضوع را درک کنید، دست از دعا برای زندگی ابدی برخواهید داشت. لطفاً این موضوع را بدانید که به خاطر باورتان، ایمانتان به آن، مرگ بر شما مسلط است، فقط همین! این تنها به باور شما مربوط است. وقتی شما بر این باورید که مرگ وحشتناک است، برای شما وحشتناک می‌شود. مرگ مانند آینه‌ای است که هر آن‌چه شما به آن ارائه می‌دهید را بی‌کم و کاست نشان می‌دهد. وقتی الاغی خود را در آینه می‌بیند، چه خواهد دید؟ فقط یک الاغ خواهد دید و بس. به‌همین ترتیب، اگر شما از مرگ بترسید، تنها ترسی که به شما منعکس شده است را خواهید دید. اگر کمی وقت بگذارید و به ترس خود از مرگ دقیق شوید، خواهید دید که این قدرت را دارد که زندگی‌تان را به بهترین و مثبت‌ترین وجه ممکن تغییر دهد. شما متوجه خواهید شد که مرگ متضاد زندگی نیست بلکه مکمل آن است.

ما نمی‌توانیم با مرگ مواجه شویم زیرا قادر به مواجهه با ماهیت همیشه در حال تغییر زندگی نیستیم. ما تلاش می‌کنیم چیزها، افراد، احساسات، موقعیت‌ها را برای خود نگه داریم و مشکل از این‌جا آغاز می‌شود. ما از رها کردن وحشت داریم، ما مراقب زندگی‌مان هستیم. موضوع قابل تعجب این‌جا است که نه‌تنها نگه داشتن زندگی غیر ممکن است، بلکه منبع دردی که ما از آن دوری می‌کنیم، همانا حفظ زندگی است!

استادی مشغول آموزش به کم سن و سال‌ترین شاگردش، یک پسر کوچک بود. این پسر کوچک همیشه چیزهایی را که دوست داشت نگه می‌داشت و اگر شیء مورد علاقه‌اش را از دست می‌داد یا از آن دور می‌شد، بسیار ناراحت و غمگین می‌شد. یک روز، استاد یک سکه‌ی نقره زیبا به او داد. پسر بسیار خوشحال شد و سکه را گرفت. استاد به پسر گفت: «پسرم، آن‌را محکم در مشت خود نگه دار و دست خود را به سمت بیرون بکش». پسر کاری که استاد گفت را انجام داد. حال استاد گفت: «آرام باش و مشت خود را باز کن». پسر گیج شده بود اما کاری را که استاد گفته بود انجام داد. مشت خود را باز کرد و سکه افتاد. استاد گفت: «حالا سکه را بردار و آن‌را در دست خود نگه دار». پسر این‌کار را انجام داد. استاد ادامه داد: «حالا دست خود را مشت کن و دوباره دستت را به سمت بیرون بکش. اما این‌بار، مشت خود را به سمت آسمان باز کن». پسر اطاعت کرد. سپس استاد گفت: «حال آن‌را رها کن و مشت خود را باز کن». پسر مشتش را باز کرد و سکه در دستانش در زیر نور خورشید می‌درخشید. استاد به پسر گفت: «پسرم، اگر بتوانی رها کنی و با خیال راحت به هستی، به الوهیت که هر لحظه مراقبت تو است، اعتماد کنی، می‌توانی به‌راحتی از زندگیت لذت ببری».

به هر چیزی که در زندگی اتفاق می‌افتد با دید این‌که تغییر، طبیعت زندگی است نگاه کنید، به‌همین دلیل است که زندگی این‌قدر رنگارنگ و جالب است. آن‌گاه شما می‌توانید اسرار زندگی را که به زیبایی آشکار می‌شود را ببینید، از جمله راز غائی مرگ را. مرگ آرامشی عمیق است «رها کردن» غائی است. رها کردن قدیمی‌ها و شروع کردن با جدیدها است. مرگ زمانی است که وجود شما درمی‌یابد که نمی‌تواند

بازگشت به فهرست

از طریق این بدن به آنچه که میخواهد برسد، و تصمیم میگیرد که از آن بگذرد. این «گذشتن»، این «رد شدن» چیزی است که مرگ نامیده میشود.

وقتی پس از گذشت سالها خانه نوی شما قدیمی میشود، یا آن را تعمیر کنید و یا اگر بیش از حد درب و داغان باشد، تصمیم میگیرید که آنرا بفروشید و به یک خانه ی جدید نقل مکان کنید. آیا وقتی این کار را انجام میدهید، احساس میکنید که دارید چیزی را از دست میدهید؟ خیر!

به همین ترتیب وقتی احساس میکنید که زندگیتان به طور کامل به همان شیوه ای که میخواستید نگذشته است، این بدن را ترک میکنید تا یک بدن جدید بیابید. شما میخواهید شروعی دوباره داشته باشید. انتخاب شما برای شروع دوباره همه چیز، مرگ نامیده میشود.

وقتی شما میمیرید، بدن و ذهن شما جوانسازی میشود. شما خاطرات جدید، مکان جدید، خویشاوندان جدید و یک زندگی جدید خواهید داشت. به عبارت دیگر، شما دوباره متولد میشوید به این امید که تمام آرزوهای تکمیل نشده خود را تحقق بخشید. شما می آیید تا هر آنچه را که ناتمام گذاشته اید، به پایان برسانید. مرگ گزینه ای است که توسط خداوند به شما داده شده تا همه چیز را از نو شروع کنید.

اما اگر این حقیقت ساده را درک نکنید، تمام زندگی خود را به مقاومت در برابر مرگ هدر میدهید. وقتی مراقبه را به زندگی خود اضافه کردید، شروع به درک ترسهای خود خواهید کرد. مواجهه با ترس، از مرگ راز زدایی میکند. این همانند آن است که مه، برف و یخ کنار رود و شما آب جاری و درخشان ادراک را به وضوح و به زیبایی ببینید و شما شروع به نگریستن به چشمان مرگ میکنید، چهره به چهره.

وقتی با مرگ مواجه میشوید متوجه خواهید شد که مرگ چیزی جز زندگی نیست. زیرا هر لحظه که میمیرید، لحظه ی بعد متولد می شوید. مرگ و تولد یک چرخه هستند. اگر بمیرید متولد خواهید شد و اگر متولد شوید، خواهید مرد. وقتی به این درک برسید، همه ترسها از بین خواهد رفت. شما شروع به زندگی خود میکنید. شما از هر نفسی که روی سیاره ی زمین میکشید لذت خواهید برد.

وقتی چهل ساله میشوید، مانند ده سالگی یا بیست سالگی یا سی سالگی خود نیستید. اما فکر نمیکنید که مرده اید، اگرچه کاملاً فرق کرده اید.

شما از لحاظ جسمی، ذهنی، احساسی و مادی تغییر کرده اید، و با این حال احساس میکنید که هنوز همان زندگی را ادامه میدهید. مرگ نیز دقیقاً همین طور است، یک زنجیره (پیوستار) ادامه ی دیگر از زندگی است.

هیچ چیز نمیمیرد و هیچ چیز متوقف نمیشود همه چیز به گونه ای که طبیعت تعیین کرده است ادامه می یابد. وقتی شما بدانید که هرگز نخواهید مرد، شادی جوانه خواهد زد و شما به خوشی محض میرسید. زندگی شما از ترس به بی ترسی، از مرگ به بی مرگی تبدیل میشود.

باگاواد گیتا، حقایق عمیقی که از کریشنا به آرجونا¹ رسیده، میگوید که مرگ درست مثل لباس عوض کردن است. درست همانطور که لباسمان را عوض میکنیم، بدنمان را نیز عوض میکنیم. این تغییر بدن به تحول درونی می انجامد. مرگ آغاز یک فصل جدید در زندگی است.

داستان زیبایی در حماسه ی بزرگ هندی، مهابهاراتا² به این مضمون نقل شده است:

حماسه ی بزرگ هندی

بهاگاواد گیتا، از کریشنا آموخت

بازگشت به فهرست

یاکشایی¹ از شاهزاده یودهیشترا² پرسید: «اسرارآمیزترین چیز بر روی زمین چیست؟». یودهیشترا پاسخ داد: «هر روز زندگی‌های بسیاری پیش یاما، ارباب مرگ، می‌روند اما افرادی که این‌جا هستند فکر می‌کنند که قرار است برای همیشه زندگی کنند».

زیادی را گشت اما خانه‌ای را پیدا نکرد که در آن مرگی اتفاق نیفتاده باشد. کم‌کم حقیقت برای او آشکار شد که مرگ اجتناب‌ناپذیر است. او بدن پسر خود را دفن کرد و به نزد بودا بازگشت. او به پای بودا افتاد و به او گفت: «استاد، لطفاً حقیقت را به من بگو. مرگ چیست؟ چه چیزی ورای مرگ است؟». او شاگرد بودا شد و تا آخر عمر پیرو او بود.

ما همیشه فکر می‌کنیم که این دیگران هستند که خواهند مرد، نه ما. مرگ حقیقتاً راز تمام رازها است.

گفته‌ی زیبایی هست که می‌گوید: «فردا یا زندگی بعدی، ما هرگز نمی‌دانیم که کدام زودتر فرامی‌رسد».

تنها دو مورد قطعی در باره‌ی مرگ وجود دارد. یکی این است که ما در مقطعی از زمان خواهیم مرد. دیگری این است که زمان و چگونگی مرگ ما مشخص نیست.

بودا می‌گوید: «این هستی مانند ابرهای پاییزی زودگذر است. تماشای تولد و مرگ موجودات همانند تماشای حرکات رقص است».

هر چیزی که متولد می‌شود، محکوم به مرگ است. این طبیعت زندگی است.

ادیانی که فقط از یک زندگی صحبت می‌کنند، احساس دستپاچگی و اضطراب را برای استفاده حداکثری از عصاره‌ی زندگی در شما برمی‌انگیزانند، زیرا شما نمی‌خواهید هیچ چیز را از دست بدهید. اعتقاد به داشتن تنها یک تولد، برای لذت حداکثری از زندگی، دست به دامن علم می‌شود.

روزی زنی با پسر مرده خویش به نزد بودا آمد. او از غم مرگ تنها پسر خود، به جنون رسیده بود. او با گریه به بودا گفت: «استاد، لطفاً دارویی به من بدهید که پسرم را به زندگی بازگرداند».

تمام ادیان شرقی درباره‌ی تولدهای بسیار صحبت می‌کنند. شما بارها و بارها هبوط می‌کنید و همان نمایش‌نامه‌ی زندگی را بازی می‌کنید. همان شرایط، همان روابط در زمان‌های مختلف تکرار می‌شود. شما احساس کسالت، خستگی و تعجب می‌کنید: «چند دفعه باید همان نقش را بازی کنم؟». شما می‌خواهید آزاد شوید و دیگر نمی‌خواهید هبوط کنید. شما در جهت موکشا³، در جهت رستگاری قدم برمی‌دارید. درک شما درباره‌ی مرگ دید شما را نسبت به زندگی تغییر می‌دهد.

بودا جواب داد: «یک مشت دانه خردل به من بده». زن سریع برخواست تا مشتی دانه خردل بیاورد. سپس بودا اضافه کرد: «دانه خردل باید از خانه‌ای باشد که هیچ‌کس عزیزی را از دست نداده باشد. فرزند، شوهر، والدین، دوست».

زن از خانه‌ای به خانه‌ی دیگر رفت. مردم از روی دلسوزی برای او که نا امیدانه گریه می‌کرد، دانه‌های خردل خانه‌ی خود را دادند. اما وقتی او می‌پرسید که آیا عزیزی از دست داده‌اند، جواب آن‌ها مثبت بود. او تا غروب خانه‌های

موضوع تولد دوباره چندان متداول نیست، زیرا علم نمی‌تواند آن‌را اثبات کند. البته، در حال حاضر تجربه‌ی نزدیک مرگ (NDE) تبدیل به موضوعی داغ شده است زیرا بسیاری از پزشکان و روان‌شناسان تجربیات خود را در این مورد ثبت

ثروت است

حماسه‌ی هندی مهابهاراتا

کرده‌اند. افراد زیادی هستند که هزاران NDE را ثبت کرده‌اند، می‌توان گفت که تقریباً همه‌ی آن‌ها یک الگوی مشابه دارند. تمام آن‌ها وقایع زندگی خود را دوباره زندگی کردند. هیپنوتیزم کنندگان افراد را به زندگی گذشته‌شان برمی‌گردانند. تجربیات هیپنوتیزم نیز در همین الگو قرار می‌گیرد. آن‌ها شبیه چیزهایی هستند که ریشه‌ها بیش از پنج هزار سال پیش در مورد آن‌چه در هنگام مرگ اتفاق می‌افتد، گفته‌اند که در کات‌اوپانیشاد¹ ثبت شده است.

مرگ در حضور من - قبل از روشنگری

این حادثه از روزهای سفر معنوی من قبل از روشنگری است.

من در نزدیکی روستای کوچکی در شمال هند بودم، جایی در نزدیکی واراناسی، مرکز معنوی هندوها². به‌طور سنتی هندوها حداقل یک‌بار در طول زندگی خود از وارناسی دیدن می‌کنند. این شهر دارای جمعیت شناور حداقل دویست هزار نفر در روز است.

من در آن‌جا همراه راهب پیری بودم که در بیمارستان بستری شد بود و در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) بود. طبق سنت ودایی، راهبان جوان از راهبان سالمند و سانیاسی‌ها³ مراقبت می‌کنند. به‌عنوان راهب جوانی که در آن روستا اقامت داشتم، شروع به مراقبت از راهبان سالمند کردم.

یک روز که من مشغول رسیدگی به‌او بودم، ناگهان متوجه شدم که مرد تخت کناری، در شرف مرگ قرار داشت. او برای زنده ماندن تلاش می‌کرد. من توانستم به‌وضوح ببینم که در درون او چه اتفاقی می‌افتاد. تا آن‌زمان من تجربه‌های عمیق معنوی یا ساتوری⁴ داشتم، اما هنوز کاملاً روشنگر نشده

بودم، درک من از هدف زندگی هنوز محقق نشده بود. من همچنان در جست‌وجو بودم و بدنم برای انفجار انرژی که بعد از روشنگری اتفاق می‌افتد، آماده می‌شد.

پزشکان در حال تلاش برای احیاء آن راهب بودند. مرد نفس‌نفس می‌زد. من می‌توانستم به‌وضوح ببینم که چگونه مرگ در او اتفاق می‌افتد. می‌توانستم به‌وضوح ببینم که زندگی از بدن او دور می‌شد.

این شدیدترین تجربه‌ای بود که در زندگی من و خارج از بدن من رخ می‌داد. شدیدترین تجربه‌ای که در درون بدن من اتفاق افتاد درک مأموریت خودم بود!

من توانستم ببینم که چه اتفاقی دارد می‌افتد، اما قادر به تحمل آن نبودم. موضوع مهمی که باید بدانید این است که اگر شما ببینید فردی از لحاظ جسمی درد می‌کشد، تنها حدود سی یا چهل درصد بر روی شما تأثیر می‌گذارد.

شما اگر فردی را در افسردگی ببینید و با او ارتباط برقرار کنید و افسردگی‌اش را احساس کنید، بیشتر شما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، حدود شصت درصد. علاوه بر این، اگر فردی دچار درد عاطفی باشد و شما بتوانید با درد او ارتباط برقرار کرده و آن درک آن‌را کنید، شما را بیشتر تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، حدود هشتاد درصد. هر چه درد عمیق‌تر باشد، شما بیشتر تحت‌تأثیر قرار خواهید گرفت.

من نه تنها درد های جسمی، روحی و عاطفی آن مرد در حال مرگ را دیدم، بلکه درد وجود او را نیز می‌دیدم. مانند این بود که خودم آن درد را حس می‌کردم. می‌خواستم از آن‌جا فرار کنم اما راهب پیر ترسیده بود و دستم را گرفته بود و التماس می‌کرد که بمانم. من حدود دو تا سه ماه مراقب او بودم، بنابراین او به‌معنای واقعی به من وصل بود.

از سن کم، دلم می‌خواست به راهبان خدمت کنم. من غذا و لباس از خانه‌ام می‌بردم و به

مرگ آغاز یک فصل جدید در زندگی است

که تعامل بین یاما، خدای مرگ هندو و یک پسر جوان به اسم ناچیکتا را روایت می‌کند

شده است

بازگشت به فهرست

راهبان می‌دادم! خدمت به راهبان همیشه جز علائق من بوده است. من همیشه احساس می‌کردم که کل سنت ودایی تا به امروز به‌دلیل وجود راهبان زنده مانده است. آن‌ها این علم را زنده نگه داشته‌اند.

برای انجام تحقیقات در هر علمی، شما نیاز به پشتیبان زیادی از لحاظ گوناگونی دارید. به‌عنوان مثال، در غرب، بسیاری از تحقیقات درباره‌ی علم جهان بیرونی انجام می‌شود، زیرا افراد و سازمان‌هایی برای حمایت از آن وجود دارد. اگر تحقیق در مورد دارو باشد، ممکن است یک شرکت دارویی از این تحقیقات حمایت کند. اگر تحقیقات مرتبط با فضا و نجوم باشد ممکن است دولت آن‌را حمایت و پشتیبانی کند.

به‌همین ترتیب، در هند، کل کشور، تحقیقات علوم معنوی را پشتیبانی و حمایت می‌کند. کل کشور مسئولیت حمایت از دانشمند جهان درونی را با فراهم کردن غذا، سرپناه و لباس به‌عهده گرفته است تا آن‌ها بتوانند بدون صرف وقت برای نیازهای اولیه جهان بیرونی به تحقیقات خود درباره جهان درونی ادامه دهند. بنابراین من همیشه برای مراقبت از راهبان و دانشمندان جهان درونی احساس مسئولیت می‌کردم.

راهب سالخورده‌ای که در بخش مراقبت‌های ویژه از او مراقبت می‌کردم، نمی‌خواست که من او را ترک کنم، زیرا او از دیدن مردی که در تخت کناری او در حال مرگ بود، می‌ترسید. آن مرد وضعیت سختی را پشت سر می‌گذاشت. مانند این بود که بدنش از شش جهت در حال پاره شدن بود! دردی را که در اثر بریدگی کوچک در انگشتتان ایجاد می‌شود را تصور کنید. حال تصور کنید که کنده شدن کل پوست بدنتان چقدر می‌تواند دردناک باشد. این حالت مانند این است که هزاران عقرب هم زمان فردی را نیش بزنند! من به‌وضوح می‌توانستم دردی که آن مرد می‌کشد را ببینم.

از یک‌طرف، روح او که آمیخته با احساسات محقق نشده مانند میل، حرص و طعام و گناه بود، رنج وحشتناکی را تحمل می‌کرد و می‌خواست در بدن باقی بماند و این احساسات را به انجام برساند. اما بدنش خسته بود و می‌خواست به آرامش برسد! این مبارزه‌ای بین روح و جسم بود. به‌نظر می‌رسید که بدن می‌خواست برود اما روح سعی در نگه داشتن آن داشت. اگر روح از سمت راست خارج می‌شد، در تلاش بود تا به سمت چپ بچسبد. اگر پای راست می‌مرد و از بین می‌رفت، روح سعی می‌کرد تا پای چپ را نگه دارد. هر قسمتی از بدن را که می‌شد حفظ کرد، روح سعی در نگه داشتن آن داشت.

بدن او قسمت به قسمت می‌مرد. من دیدم که بخش پایینی بدنش تقلای چندانی نمی‌کرد. اما هنگامی‌که نوبت به بخش فوقانی می‌رسید، تمام بدنش مرتعش می‌شد و از درد به تکان میافتاد.

به آهستگی روح از بدن جسمانی او خارج می‌شد. هنگامی‌که تنفس متوقف می‌شود، آن لحظه‌ای است که روح کاملاً از بدن خارج شده است. هفت لایه یا بدن در شما وجود دارد. گوشت، استخوان و خون که در بدن جسمانی قابل دیدن است. انرژی که در شما به‌عنوان پرانا یا انرژی حیات در شما حرکت می‌کند، و بدن پرانی نامیده می‌شود. پنج نوع پرانا یا حرکات هوا وجود دارد که در بدن اتفاق می‌افتد: هوایی که وارد بدن می‌شود، هوایی که در داخل بدن گردش می‌کند، هوایی که در کل بدن به‌عنوان نیروی حیات پخش می‌شود، هوایی که از بدن خارج می‌شود و هوایی که پاک می‌کند. این‌ها بدن دوم یا بدن پرانیک را تشکیل می‌دهند.

بدن سوم، بدنی است که در آن ندای درون به‌طور پیوسته در حال وقوع است. ندای درون چیزی نیست جز جریان مداوم کلمات یا افکاری که در درون شما حرکت می‌کند.

بدن چهارم از احساساتی مانند ترس، خشم و طمع ساخته شده است که بدون هیچ کلامی در سرتاسر بدن پخش می‌شود. هر احساسی به‌خودی‌خود

بازگشت به فهرست می‌تواند شما را بلرزاند. این لایه‌ی عاطفی است. لایه‌ی پنجم بدنی که شما به‌هنگام خواب عمیق تجربه می‌کنید. این همان جایی است که تمام خاطرات حک شده یا اثرات محرکه در سطح علی ذخیره می‌شوند. اثرات محرکه نه فعال هستند و نه مرده. مانند کمای عمیقی است که در آن نه زنده هستید و نه مرده. شما در این لایه گیر کرده‌اید. روح از بدن علی به بدن کیهانی می‌رود. لایه‌ی ششم، بدن کیهانی است که در آن سعادت را تجربه می‌کنید. این چیزی است که پیوسته به شما الهام می‌بخشد تا جوینده باشید. اگر شما جوینده هستید، پس بدانید که این لایه در شما قوی است. اگر این لایه را تقویت کنید، زندگی شما پر از شادی خواهد شد. اگر اثرات محرکه‌ای در این لایه باقی مانده باشد، بدن دیگری خواهید گرفت و دوباره بازخواهید گشت. اگر شما پیوسته از تجربیات خوشایند لذت می‌برید، به‌عبارتی شما در بهشت هستید. اگر شما درگیر درد هستید، به‌عبارتی در جهنم هستید. بسته به مقدار دردی که در زندگی تجربه کرده‌اید، به‌همان اندازه در زمان مرگ در بدن درد یا جهنم می‌مانید. بسته به‌این‌که چقدر در در زندگی لذت برده‌اید، به‌همان اندازه در بدن کیهانی یا بهشت باقی خواهید ماند. جهنم و بهشت پدیده‌ای کاملاً روانی است. شما بر اساس اثرات محرکه ذهن‌تان، بهشت و جهنم را تجربه می‌کنید. به‌همین دلیل است که فرهنگ‌های مختلف هر یک به سبک خود بهشت را متصور می‌شوند، زیرا بهشت مکان نیست، نوعی تجربه است. لایه‌ی هفتم لایه‌ی نیروانی¹ است که مرتبط با روشنگری است. به‌هنگام مرگ، مبارزه‌ی شدیدی بین مالک یا روح فرد و جسم یا مملوک وجود دارد. مملوک می‌گوید: «خسته‌ام، دیگر نمی‌توانم کار کنم». مالک می‌گوید: «نه، من می‌خواهم از تو استفاده کنم».

وقتی مملوک برنده می‌شود، بدن جسمانی می‌میرد و روح به لایه‌ی بعدی، یعنی بدن پرانی حرکت می‌کند. این همان لایه‌ای است که شما به‌هنگام خواب در آن هستید. به‌هنگام خواب، منطق‌تان تسلط خود را بر شما از دست می‌دهد، اما آرزوهای شما همچنان فعال هستند. خواب اینگونه تعریف می‌شود: وضعیتی که در آن منطق هیچ قدرتی ندارد اما آرزوها و اثرات محرکه همچنان فعال هستند. حتی زمانی‌که شما بی‌هوش یا در کما هستید، منطق شما فعال نیست. تا زمانی‌که شما در بدن جسمانی هستید، شما آرزوها و منطقی خواهید داشت که تحلیل می‌کند که آیا این خواسته‌ها ضروری است یا نه و یا کدام یک از این خواسته‌ها باید برآورده شود و غیره. آرزوها تحت کنترل شما هستند و مکانیسم متعادل‌سازی وجود دارد. اما وقتی‌که امیال و خواسته‌هایتان پشتیبان منطقی نداشته باشید، امیال و خواسته‌ها روح را مانند توپ فوتبالی لگد خواهند زد. از یک طرف احساس گناه خواهد بود و از طرف دیگر، امیال و خواسته‌ها روح را به بازی می‌گیرند. وقتی آن مرد در حال مرگ را دیدم، می‌توانستم ببینم که روحش به‌آرامی لایه لایه حرکت می‌کند. می‌توانستم ببینم که وقتی روحش از خواسته‌های محقق نشده عبور می‌کرد، به شدت رنج می‌برد. وقتی به‌این درک رسید که «من هدف و مأموریت زندگی‌ام را به‌انجام نرسانده‌ام»، روح او به‌معنای واقعی توسط گناه خورده می‌شد. این‌را بدانید که شما هدف واقعی تولد خود را تنها در هنگام مرگ به یاد خواهید آورد. وقتی متولد می‌شوید، بدن شما از کانال تولد مادر عبور می‌کند و به‌علت درد شدیدی که متحمل می‌شوید، به کما یا عمیق‌ترین حالت ناخودآگاه می‌روید و تمام هدف تولدتان را فراموش می‌کنید. مانند این است: شما بلیط پرواز را رزرو می‌کنید و در داخل هواپیما هم می‌نشینید، اما در طول پرواز

شما وارد حالت کما قرار می‌گیرید و بنابراین هنگامی که فرود می‌آیید، همه چیز را درباره‌ی این‌که چرا به آن مکان بخصوص آمده‌اید فراموش می‌کنید! تنها زمانی‌که آن محل را ترک می‌کنید و بار دیگر دوباره روی پله‌های هواپیما قرار می‌گیرید، ناگهان به یاد می‌آورید که چرا شما به آن محل آمده‌اید!

به‌همین ترتیب، وقتی‌که می‌میرید، از محقق نشدن هدف تولد خود و یا آن چیزی که ما آن‌را پرارابدها¹ می‌نامیم، احساس گناه شدید می‌کنید.

پس از گذر از این حس گناه، تمام تجربه‌های دردناک زندگی‌تان ظاهر می‌شوند. بنابراین در زمان مرگ، شما ابتدا از درد جسمانی می‌گذرید، سپس از تمام آرزوها، پس از آن از گناهان، سپس از تمام دردهای عاطفی، و در نهایت از تمام لذت‌هایی که در این تولد تجربه کرده‌اید، خواهید گذشت.

به‌طور معمول، هنگامی‌که به بدن کیهانی یا لایه‌ی ششم رسیدید، بدن دیگر و تولد دیگری می‌یابید. روح بازمی‌گردد تا بدن بعدی را بگیرد. گاهی اوقات، خیلی به‌ندرت اتفاق می‌افتد که شما از لایه‌ی ششم فراتر بروید و به بدن نیروانی² برسید. در این‌صورت برنمی‌گردید تا بدن دیگری بگیرید.

وقتی شما بدن‌های مختلف می‌گیرید و آرزوهای محقق نشده‌تان، گناه عمیق و درد شدید را تجربه می‌کنید، تصمیم راسخی می‌گیرید: «بگذار بدن دیگر، تولد دیگری داشته باشم. وقتی‌گرفتم، هدف زندگی‌ام را فراموش نخواهم کرد و در این بازی‌های واهی گرفتار نخواهم شد. من مستقیماً مسیر حقیقت را دنبال خواهم کرد». اما وقتی شما بار دیگر متولد می‌شوید، دوباره به‌علت درد شدید در هنگام تولد، به کما می‌روید و همه چیز را درباره‌ی تصمیمات خود فراموش می‌کنید!

سرانجام آن مرد از دنیا رفت. اما این تجربه زخمی عمیق در من باقی گذاشت و تأثیر شدیدی در ذهنم گذاشت. تنها اتفاق خوبی که افتاد این بود که آن راهب سالمند حالش خوب شد و از بیمارستان مرخص شد. من سفر خود را ادامه دادم و بعد از چند ماه، مرگ خودم را تجربه کردم و روشنگر شدم و مأموریت و هدف زندگی‌ام را درک کردم. زندگی من به‌عنوان یک فرد آزاد از سن دوازده سالگی وقتی که تجربه معنوی عمیقی داشتم، شروع شد. اما درک این مأموریت، و آن‌چه که قرار بود در بدنم اتفاق بیفتد، هنگامی بر من روشن شد، که روشنگر شده بودم.

پس از روشنگری، من به جنوب هند برگشتم. من در بنگلور در منزل مریدی بودم، و افرادی را که در جست‌وجوی من بودند را شفا می‌دادم. در آن زمان، یکی از مریدانم در ICU بستری شد و از من خواسته شد که او را شفا دهم.

در آن‌جا، دوباره در حالی‌که من مشغول شفا دادن بودم، فرد تخت کناری به حال مرگ افتاد! لحظه‌ای که متوجه شدم این شخص در حال مرگ است، اولین چیزی که احساس می‌کردم دور شدن از رنجی بود که در شرف وقوع بود! اما آن مرید ترسیده بود و نمی‌خواست که او را ترک کنم!

ناگهان متوجه شدم که این فرد که در حال مرگ بود، برعکس شخص قبلی هیچ رنجی نمی‌برد. حیرت‌زده و کنجکاو شدم.

قبلاً حرکت روح از لایه‌ای به لایه‌ی دیگر، رنج و شکنجه‌ای عظیم برای آن بود. اما این روح از لایه‌ای به لایه‌ی دیگر به‌آرامی حرکت می‌کرد، درست مثل چاقویی که درون کره حرکت می‌کند یا گلوله‌ی برفی که روی زمین می‌غلتد!

در لایه‌ی اول یا بدن جسمانی، درد کمی وجود دارد. سپس ناگهان درد ناپدید می‌شود و روح فرد به لایه‌ی پرانی منتقل می‌شود. روح مانند مهمانی سلطنتی از لایه‌ای به لایه‌ی دیگر می‌رود! آن روح به قدری

بازگشت به فهرست

انرژی در ما است

بگذارید برایتان توضیح دهم: تا زمانی که شما بر منطق عادی خود تکیه می کنید و در لایه ی جسمانی می مانید، استاد تنها یک اعتقاد ساده برای شما است. دنیای مادی قوی تر و واقعی تر به نظر می رسد. اما هنگامی که به لایه های عمیق تر می روید، استاد به واقعیت تبدیل می شود، در حالی که جهان مادی مبهم و تار می شود.

این مانند وقتی است که در خواب شب، جهان خواب، واقعی و جهان بیداری، مبهم به نظر می رسد، در حالی که وقتی بیدار هستید، و هوشیاری بیشتری دارید، جهان خواب خیالی بیش نیست، در حالی که جهان بیداری واقعیت می شود. در حالت خواب، جهان خوابی که می بینید، زنده به نظر می رسد، مانند یک فیلم رنگی ۴ بعدی! وقتی که از خواب بیرون می آیید، کل خواب برایتان سیاه و سفید به نظر می رسد.

به همین ترتیب، اگر شما به سطح هوشیاری بالاتری برسید، جهان بیداری برایتان مبهم خواهد شد، در حالی که چیزهایی مانند حقایق معنوی و استاد، زنده و واقعی خواهد شد! هنگامی که از بدن جدا می شوید و به هوشیاری بالاتری می رسید، استاد و انرژی فوق آگاهی به واقعیتی آشکار تبدیل می شوند.

هنگامی که مرگ دوم اتفاق افتاد، حضور قوی فرد روشنگر مستقیماً موجب شد تا آن فرد به وجود روشنگر متصل شود.

این را بدانید که همان طور که اکنون اینجا نشسته اید، چه چیزی مانع وصل شما با انرژی روشنگری استاد و یکی شدن با آن می شود؟ تنها عقل و منطق تان.

همان طور که این جا نشسته اید، همچنان در ناخودآگاه خود شک و تردیدهایی دارید: «اگر اموال و دارایی هایم را رها کنم، استاد ممکن است آن را بالا بکشد!». مشکل دیگر این است که در حال حاضر، همه ی چیزهای دیگر در این دنیا نیز واقعیت به نظر

قدرتمند بود که آرزوها، گناه و درد به هیچ وجه نمی توانستند به آن حمله کنند. حتی در لایه ی علی، به خواب فرو نرفت. بسیار پر انرژی بود، و در نهایت وارد لایه ی نیروانی شد، آرام گرفت و ناپدید شد.

من فکر کردم که این شخص باید یک موجود تکامل یافته باشد. از بستگانش پرسیدم که آیا او یک فرد روحانی یا اهل مراقبه بود؟ خانواده شگفت زده شدند و پاسخ دادند که این مرد هرگز در طول زندگی خود هیچگونه مراقبه و اعمال معنوی انجام نداده است. او یک زندگی کاملاً ماده گرایانه داشت.

من به فکر فرو رفتم که چرا اولین مرگی که شاهد آن بودم وحشتناک بود، در حالی که مورد دومی آن قدر شگفت انگیز بود. چیزی که حال حاضر می خواهم به شما بگویم یک حقیقت موثق است، و من آن را به شما می گویم، زیرا من مسئولیت بزرگ گفتن آن را به شما دارم. هنگامی که من مراقبه کردم تا تفاوت بین این دو مرگ را دریابم، به من الهام شد: در زمان مرگ دوم من یک فرد روشنگر بودم.

فرد دوم در حضور یک موجود روشنگر جان سپرد! در مورد مرگ اول، حضور من کمکی نکرد، زیرا در آن زمان من نمی توانستم انرژی روشنگری را متساطع کنم. بنابراین فرد اول یک مرگ عادی داشت، در حالی که شخص دوم در حضور یک مرد روشنگر که حقیقت را درک کرده بود، مرگ شگفت آوری داشت.

وقتی به من اینگونه الهام شد، شفقت عمیقی از وجودم لبریز شد. من احساس کردم که اگر بتوانم این را به عنوان هدیه ای به تک تک افراد اهدا کنم، مأموریت من انجام شده است. مرگی آرام یک هدیه شگفت انگیز است که هیچ کس جز یک موجود روشنگر نمی تواند آن را هدیه بدهد. من شروع به مراقبه درباره ی چگونگی دادن این هدیه به همه کردم. بدیهی است که من نمی توانم در ICU همه ی بیمارستان ها باشم و منتظر بمانم تا افراد بمیرند! من بر روی علمی که پشت همه چیز وجود داشت، فکر کردم و متوجه شدم که واقعاً در زمان مرگ چه اتفاقی می افتد.

بازگشت به فهرست می‌رسد، و شما فکر می‌کنید استاد نیز به‌همان اندازه واقعی است. شما، من را با همان ارتعاشات که سایر جهان مادی را تجربه می‌کنید، حس می‌کنید. در مورد فرد دومی که در حال مرگ بود تمام امور جهان بیرونی در زمان مرگ برای او غیر قابل دسترسی بودند. او نمی‌توانست دست چک خود را امضاء کند یا ماشینش را براند! هر چیزی که او را به دنیای مادی متصل می‌کرد، به‌طور خودکار از او دور می‌شد. وقتی به اطرافش نگاه کرد، فقط من، انرژی روشنگر آنجا بودم! او انرژی آن نور شدید را دید و به من متصل شد! او به‌طور خودکار تسلیم شد چون در آن‌لحظه من آنجا بودم. حتی در این مورد، اگر در هنگامی‌که زنده بود من را دیده بود، ممکن بود برای تسلیم شدن و وصل شدن به من از خود مقاومت نشان می‌داد! تنها زمانی‌که همه چیز از او گرفته شد، چیزی مانع اتصال او به من نبود.

• داستان زیبایی در باگاواتام¹ نقل شده است:

روزگاری مرید ثروتمندی بود. او به کریشنا گفت: «من ثروت و دارایی بیشتری می‌خواهم». کریشنا آرزوی او را برآورده کرد. خانم فقیری بود که یک گاو و یک خانه‌ی کوچک داشت. کریشنا یک بار به خانه‌اش رفت از غذایی که او برایش آماده کرده بود خورد، او را برکت داد و رفت. همان روز، گاو او مرد. فردی از کریشنا درباره‌ی این اتفاق عجیب که چطور یک شخص ثروتمند، ثروت بیشتری می‌یابد در حالی‌که آن خانم فقیر از تنها منبع درآمدش محروم می‌شود، پرسید! کریشنا به زیبایی توضیح داد که: «آن فرد قبلاً در توهم بهشت‌گونه‌ی دنیای مادی بود. بنابراین من چیزی را که می‌خواست به‌او دادم تا او در نهایت از چیزهای مادی خسته شود و به سمت روشنگری متمایل شود. در مورد آن بانوی فقیر تنها چیزی که او واقعاً می‌خواست وصل شدن به من بود. و تنها چیزی که مانع آن می‌شد آن گاو بود. من گاو را از او دور کردم تا او بتواند کاملاً با من یکی شود!

به‌همین ترتیب در مورد مرگ دوم، «گاو» برداشته شد. مرد قادر به اتصال در لایه‌ی جسمانی نبود. اما در لایه‌ی پرانی آگاهی وارد فضای متفاوتی می‌شود و آن مرد می‌توانست من را به‌وضوح در آنجا ببیند. حضور استاد چنین نور شدیدی است و بسامدی بس شدیدتر و بالاتر از این جهان دارد درست همان‌طور که این جهان فرکانس بالاتری نسبت به جهان خواب شما دارد. آن مرد دریافت که چیزی با ارتعاشات بالاتر وجود دارد و کاملاً تسلیم آن شد. هنگامی‌که او تسلیم شد تمام خاطرات حک شده‌اش تسلط خود را بر او از دست دادند. آگاهی فردی‌اش قوت گرفت. خواسته‌ها، گناه‌ها، دردها، لذت‌ها، همگی از بین رفتند. بلافاصله ارتعاشات روح آن فرد افزایش یافت. بدانید که وقتی بیننده قوی باشد، مورد دیده شده تسلطی بر شما ندارد. این علم مرگ است. در مورد اولین مرگ مورد دیده شده قوی‌تر از بیننده بود. در مرگ دوم بیننده قوی‌تر از مورد دیده شده بود. من به شدت مراقبه کردم تا دریابم که چگونه این علم را به مردم انتقال دهم. ناگهان به من الهام شد. بدانید که انرژی به مکان و زمان محدود نمی‌شود. انرژی دقیقاً مانند امواج ماهواره‌ای است که در فضا حضور دارند. اگر دستگاه مبدل داشته باشید، می‌توانید کانالی را که با آن تنظیم کرده‌اید ببینید. انرژی یک استاد روشنگر، در تمام کیهان نفوذ می‌کند. و من فقط باید دستگاه مبدل را در افراد قرار دهم. این دقیقاً مانند دستگاه تنظیم کننده‌ی ضربان قلب است

به‌ویژه تجسم او در قالب کریشنا می‌پردازد. توسط ویاسا نوشته شده است، که همچنین نویسنده‌ی حماسه‌ی مهابهاراتا نیز بوده است

داستان زیبایی در اوپانیشادها، متون مقدس ودایی وجود دارد:

> یک ریشی که جادابهاراتا نام داشت به گوزنی که نجاتش داده بود دلبسته شد. او تارک دنیا بود اما به‌این گوزن دلبسته بود. از صبح تا شب، وقت خود را صرف مراقبت از این گوزن می‌کرد. هنگامی که او در حال مرگ بود، باز هم نمی‌توانست آن حیوان را فراموش کند. نگران آن گوزن بود: «اوه! چه کسی از گوزن مراقبت خواهد کرد؟ بعد از مرگ من چه اتفاقی برای او خواهد افتاد؟». او مرد و در زندگی بعدی‌اش گوزن متولد شد.

این قطعه در اوپانیشادها به زیبایی نشان می‌دهد که هر آن‌چه که شما در آخرین لحظه به آن فکر می‌کنید، تبدیل به همان می‌شوید!

بعضی‌ها خیلی زیرکانه فکر می‌کنند: «کل زندگی‌ام را همان‌طور که می‌خواهم زندگی می‌کنم. در لحظات آخر، خدا را به یاد خواهم آورد و نام او را می‌خوانم و به نوعی وارد بهشت می‌شوم». بگذارید واضح بگویم، هرآن‌چه که در تمام عمر به آن می‌اندیشید، به هنگام ترک بدن نیز، به همان فکر می‌کنید. فکر نکنید که در لحظه آخر می‌توانید نقش بازی کنید! نه!

در واقع، هنگامی‌که شما بدن‌تان را ترک می‌کنید، تمام سیستم شما دچار سکرات مرگ می‌شود، زیرا هشتاد یا نود سال زندگی شما در عرض چند ثانیه و خیلی سریع جلوی چشمتان مرور می‌شود. تنها چیزی که می‌بینید، صحنه‌هایی هستند که به سرعت جلو می‌روند. هر تجربه‌ی پررنگی که در زندگی داشتید، در برابر شما ظاهر می‌شود. تجربیات معنوی شما به‌صورت رنگی ظاهر خواهد شد.

لطفاً این را بدانید که «هوشیاری ناشی از نداشتن فکر» قوی‌ترین تجربه‌ای است که می‌توانید در زندگی خود داشته باشید. حتی اگر برای یک لحظه،

با این تفاوت که این یکی صلح تولید می‌کند! هنگامی که در سینه‌ی فرد قرار داده می‌شود، فرد می‌تواند به آن متصل شود در حالی که بدن را ترک می‌کند.

استاد فردی است که فرمولی را برای انتقال تجربیات روحانی دنیای درونی‌اش در دنیای درونی دیگران خلق می‌کند. این فرمول برنامه‌ی سعادت زندگی سطح دو است که برنامه‌ی نی‌تی‌اناندا اسپورانا نیز نامیده می‌شود. این برنامه‌ای است که دستگاه تولید کننده صلح را در افراد قرار می‌دهد.

علاوه بر قرار دادن دستگاه تولید کننده صلح، به شما قول می‌دهم در زمان مرگ هر کجا که باشید، در هر وضعیتی که باشید، من آن‌جا خواهم بود و شما را خواهم دید که به زیبایی در بدن نیروانی آرام می‌گیرید. لطفاً بدانید که من در قبال چیزی که می‌گویم، مسئول هستم.

حتی اگر بدنم را ترک کنم، من مسئول هستم، زیرا این یک قول است؛ این تعهد من به تمام کسانی است که این حرف‌ها را مستقیماً از من می‌شنوند.

هنگامی که من شروع به اشتراک‌گذاری این تکنولوژی کردم متوجه شدم، افرادی که با آن‌ها سر و کار داشتم، نه تنها در پایان عمر خود آرامش را تجربه کردند، بلکه زندگی شان نیز شاد و مفرح شد.

هنگامی‌که خاطرات حک شده از وجود شما حذف می‌شود، زندگی و مرگ، هردو برایتان سعادتمند هستند. وضعیت سلامتی‌تان بهتر می‌شود، ثروت و روابط بهتر را جذب می‌کنید، زیرا ارتعاشات وجودتان نیز متفاوت شده است.

هنگامی که این دستگاه تولید کننده‌ی صلح در درون شما قرار می‌گیرد، در بدن نیروانی آرام خواهید گرفت. پس از آن شما آزاد هستید: به‌عنوان یک موجود آگاه بار دیگر متولد شوید و یا روشنگر شوید و بدن دیگری نگیرید.

این تجربه را داشته باشید، کافی است. به‌طور طبیعی هنگامی‌که بدن خود را ترک می‌کنید، هوشیاری ناشی از نداشتن فکر به سراغتان می‌آید که مانند نور عمل می‌کند و شما قادر به حرکت به دل آگاهی خواهید بود. نکته‌ی مهم دیگری را نیز باید درباره‌ی زمان مرگ بدانید. اگر فردی به مرگ طبیعی نمرد و مرگ نابهنگام داشت یا خودکشی کرد و اگر قبل از مرگش تجربه آگاهانه‌ای نداشته باشد، باید منتظر سال‌های باقی مانده‌ای که ممکن بود داشته باشد بماند تا بتواند تولد تازه‌ای داشته باشد. روح او بدون بدن زندگی خواهد کرد. به‌عنوان مثال، اگر در زمان تولد مقدر شود که این فرد باید نود سال در این بدن زندگی کند اما او در سن ۶۰ سالگی خودکشی کند، در سی‌سال بعدی، مجبور است بدون جسم تقلا کند و منتظر بماند تا بتواند وارد بدن دیگری شود. اگر فرد مرتکب خودکشی شود تا از جهنمی که بر او می‌گذرد فرار کند، مجبور خواهد شد که همان جهنم را بدون بدن، تحمل کند. فقط تصور کنید که چقدر رنج بیشتری خواهد بود. به‌همین دلیل است که هرگز کسی نباید خودکشی را راه حل مشکلاتش در این زندگی بداند. چرا مردم معمولاً به خودکشی فکر می‌کنند؟ چون آن‌ها فکر می‌کنند که این زندگی شکنجه و عذاب است. اما اگر مرتکب خودکشی شوند، متوجه خواهند شد که آن‌چه در انتظار آن‌ها است، شکنجه‌ی بسیار بدتری خواهد بود. مانند این خواهد بود که: در‌مقابل‌تان شیرینی قرار دهند، اما شما زبانی برای چشیدن طعم آن یا دستی برای برداشتن آن و قرار دادنش در دهانتان نداشته باشید. چقدر رنج‌آور خواهد بود! به‌همین ترتیب، تمام جهان پیش روی شما خواهد بود، اما شما بدنی برای لذت بردن از آن ندارید و در انتظار بدن بعدی خود پس از انجام خودکشی، معلق خواهید بود.

اجازه بدهید از تجربه‌ی مرگ خودم در واراناسی به شما بگویم.

من همیشه فکر می‌کردم که باید تجربه‌ی مرگ داشته باشم، و باید مستقیماً با مرگ مواجه شوم. اما به‌نوعی، این فکر هرگز برای من اولویت نداشت. برای هر تجربه‌ای که اتفاق می‌افتد، افکار مرتبط با آن اولویت اول من می‌شد. ما معمولاً در لیست «کارهایی که باید انجام دهیم» شست‌وشو، نظافت، پرداخت اجاره و قبض تلفن، و در نهایت اگر وقت اجازه دهد، روشنگری نیز وجود دارد! نه! روشنگری اینگونه اتفاق نخواهد افتاد. تنها وقتی‌که روشنگری اولویت اول باشد، وقتی‌که اشتیاق و آرزو تبدیل به ضرورت شود، همه چیز در اطراف شما خود را برای وقوع آن تجربه در شما هماهنگ می‌کند. این موضوع تنها در مورد روشنگری صدق نمی‌کند. در مورد همه چیز صدق می‌کند. اگر از این‌که آن‌چه که می‌خواستید برایتان اتفاق بیفتد، اتفاق نیفتاده است، شاکی هستید، به‌این دلیل است که اولویت اول لیست شما نیست. همین. هیچ چیز دیگر و هیچ‌کس دیگری مقصر نیست. شما خواهید دید که وقتی آن اولویت اولتان می‌شود، انرژی ایجاد می‌شود و آن به راحتی محقق میگردد. تا تبدیل شدن به اولویت اول، خواسته‌هایتان برای شما صبر خواهد کرد، همین. تجربه‌ی مرگ اولویت اول من نبود و به‌همین دلیل مرتباً به تعویق می‌افتاد. در روزهای پیاده‌روی های ریاضتم، در واراناسی، شهر مقدس هندوها¹ بودم که دارای جمعیت

بازگشت به فهرست شناور حدود دویست هزار نفر در روز است. علاوه بر این، هر روز حدود ۱۰۰ مرده در مکانی به‌نام مانیکارنیکا گات¹ در حوضه‌ی رود مقدس گنگ² سوزانده می‌شود. مردم به‌طور سنتی معتقدند که اگر کسی در این نقطه بمیرد یا بدنش سوزانده شود، آن‌ها آزاد خواهند گشت. آن‌ها روشنگری مستقیم خواهند یافت. این تنها یک باور سنتی نیست. عارف روشنگر راماکریشنا پارام‌اهم‌سا³ آن‌را با تجربه خود تأیید می‌کند. او می‌گوید: "من به‌طور واضح دیدم که خود شیوا به تمام بدن‌های سوخته نزدیک می‌شد، روح آن‌را می‌گرفت، آن‌را از بدن-ذهن رها و آزاد می‌کرد! بنابراین شما نمی‌توانید بگویید که این یک اعتقاد اساطیری است. این تجربه موثق یک استاد روشنگر است. من شانس رفتن به مانیکارنیکا گات را داشتم. به‌طور سنتی، اعتقاد بر این است که آتشی که برای روشن کردن توده هیزم مخصوص آتش‌زدن جسد مردگان استفاده می‌شود، در ۲۰۰۰ سال گذشته، هرگز خاموش نشده است. این موضوع صحت دارد. چه باران بیاید یا هوا آفتابی باشد و یا سیل بیاید، کسانی که بدن مرده را به مانیکارنیکا گات می‌آورند، با خود آتشی نمی‌آورند. آتشی از قبل در آن‌جا وجود دارد و آن‌ها از آن برای آتش‌زدن بدن مرده استفاده می‌کنند، همین. آتش پیوسته بدن‌هایی را که به‌آن‌جا آورده می‌شود را می‌سوزاند. گاهی اوقات من می دیدم که دو تا سه بدن هم زمان سوزانده می‌شوند، و همچنان مردگان بیشتری در حال آمدن هستند! به‌خصوص به هنگام غروب، تعداد مردگان بیشتر می‌شود. از جایی که آن فرد می‌میرد، آن‌ها بدن او

را پیاده حمل می‌کنند و این سرود را می‌خوانند "Ram naam satya hai,Ram naam satya hai" (نام لرد راما حقیقت غائی و ابدی است). تا عصر آن‌ها به مانیکارنیکا گات می‌رسند. صحنه‌ی آن‌جا، تجربه‌ای که فقط با بودن در آن‌جا رخ می دهد، را نمی‌توان در قالب کلمات توصیف کرد. باید خودتان آن‌جا باشید تا آن‌را تجربه کنید! صادقانه بگویم، تنها با بودن در آن‌جا، ترس از مرگ از وجود من ناپدید شد. شما مردگان بسیاری را می‌بینید که هر روز سوزانده می‌شوند. شما احساس می‌کنید، «من هم روزی به‌این وضعیت می‌رسم». همین! شما احساس می‌کنید بسیاری افراد دیگر نیز شما را همراهی خواهند کرد! این به‌مثابه‌ی رفتن به سفری دیگر است، همین. شما ابداً در مورد مرگ احساس تنها بودن نمی‌کنید. شما در زندگی خود ممکن است یک یا دو مرده را در حال سوزاندن دیده باشید، بنابراین هنوز از مرگ می‌ترسید. اما در مانیکارنیکا گات، هیچگونه مراسم آیینی انجام نخواهد شد. آن‌ها بدن مرده را می‌آورند و آن‌را سه بار در حالی که سرود "Ram naam satya hai,Ram naam satya hai" را می‌خوانند در رودخانه‌ی گنگ⁴ غسل می‌دهند. تا آن‌موقع، آتش آماده خواهد شد، و هیزم‌ها چیده می‌شوند. آن‌ها بدن را از آب در می‌آورند و می‌سوزانند، همین! یکی از چیزهای عجیبی که شما در آن‌جا می‌بینید این است که هیچ‌کدام از بستگان متوفی در آن‌جا نمی‌مانند و هیچ مراسم آیینی انجام نمی‌دهند. آن‌ها پس از آن‌که بدن مرده را در رود گنگ فرو می‌برند و جسد را برای سوزاندن

می‌آورند، می‌روند، همین! افرادی که در گات کار می‌کنند، بقیه کارها را انجام خواهند داد. شما نمی‌دانید که سوختن کامل بدن چقدر طول می‌کشد. مردگان در صف قرار خواهند گرفت و به نوبت سوزانده می‌شوند. من با خودم فکر کردم، «این‌جا بنشینم و ببینم چه اتفاقی می‌افتد». در گات نشستم. تنها در عرض یک‌ساعت به این نتیجه رسیدم که مرگ یک واقعه‌ی عجیب نیست که هزارگاهی تنها برای بعضی از دوستان یا اقوام اتفاق می‌افتد. من آن‌جا نشسته بودم و تماشا می‌کردم که مرده‌ای پس از مرده‌ای دیگر می‌آمد. صف مردگان مانند هر صف دیگری بود، همین! اندازه‌های مختلف، جنسیت‌های مختلف، سنین و طبقات مختلف همگی با همان شعله سوزانده می‌شدند. وقتی شما به‌طور پیوسته مردگانی را می‌بینید که سوزانده می‌شوند، مرگ دیگر نزد شما اهمیتی نخواهد داشت! شما برای مرگ احترام زیادی قائل هستید، و تصورات بسیاری در مورد آن دارید. مشکل همین‌جا است. مرگ در واقع چیزی جز این نیست، دمی که وارد بدن می‌شود دیگر بیرون نمی‌آید، همین. مرگ تنها همین است. شما نه می‌توانید آن‌را به عقب بازگردانید و نه آن‌را جلو بیاندازید. همان‌طور که من پیوسته این صحنه را تماشا می‌کردم، در ابتدا ترس کمی که از مرگ داشتم رنگ باخت و کم‌کم تماشای آن برایم جالب شد. به نزد کسانی که مسئول آتش بودند رفتم و به آن‌ها کمک کردم. همچنان که به آن‌ها کمک می‌کردم، با خود فکر کردم: «به‌هر صورت، روزی بدن من هم مانند بدن این مرده است که در حال سوختن است، می‌سوزد». وقتی شما به‌خود یادآوری می‌کنید که مرگ برای شما نیز اتفاق خواهد افتاد، احترامی که به نفس خود می‌گذاشتید، کم می‌شود. چون هرگاه که شما فکر می‌کنید که نباید هیچ چیزی را از دست بدهید، این فقط نفس است و دیگر هیچ. وقتی شما به‌طور قطع می‌دانید که همه چیز رفتنی است، پس احترامی که برای نفس قائل هستید به‌طرز چشمگیری کاهش اید. احترامی که من برای نفس خود قائل بودم، از من سلب شد. پس تصمیم گرفتم، «به‌هر حال، من هم خواهم مرد». من باید مرگ آگاهانه خود را تجربه کنم و بقیه زندگی‌ام را بدون ترس از مرگ زندگی کنم، همین. من تصمیم گرفتم که با مرگ مواجه شوم. معبد شیوای کوچکی در گوشه‌ای قرار داشت و برج کوچکی بالای معبد وجود داشت. من رفتم و در آن برج نشستم تا کسی نتواند مزاحم من شود. من در آن برج نشسته بودم و از آن‌جا می‌دیدم که بدن مردگان سوزانده می‌شدند. من هنوز هم آن ضربه (کلیک) شدید را به خاطر می‌آورم، آن درک عمیقی که کل تجربیات بعد از آن را تحت‌تأثیر قرار داد. بدن یک زن سالخورده داشت سوزانده می‌شد. او شکم بزرگی داشت. لباس‌هایش توسط آتش سوزانده شده بود و چربی‌های شکمش در حال آب شدن و جاری شدن بود. با عرض پوزش بابت توصیف دقیق این صحنه، اما من مجبورم که این‌قدر دقیق توصیف کنم تا بتوانم این تجربه‌ی قوی را برای شما توضیح دهم! من می‌توانستم به‌وضوح ببینم که به‌علت جریان یافتن چربی، آتش با شدت بیشتری می‌سوخت. این صحنه ضربه‌ی(کلیک) بسیار قوی به‌من وارد آورد و من گفتم: «خدا! بله، این همان چیزی است که قرار است برای بدن من نیز اتفاق بیفتد!».

بازگشت به فهرست

نداشتم. فقط بدنم آن‌جا بود. تنها پس از این‌که این تجربه گذشت و تمام شد متوجه شدم که من به مدت دو و نیم روز به همان حالت آن‌جا بوده‌ام! می‌توانستم با چشمان بسته ببینم که بدنم مرده بود و هیچ حرکتی نداشت. ناگهان، پس از دو روز و نیم، آن ضربه (کلیک) دوباره اتفاق افتاد،»خدایا ! بدنم مرده است اما من هنوز وجود دارم! من هستم!» شور شدیدی در من پیدا شد! ترس از مرگ به یک‌باره و برای همیشه من را ترک کرده بود. من در چنین شادی، لذت و سعادت عمیقی بودم! به آرامی چشمانم را باز کردم و توانستم بدنم را حرکت دهم. اولین چیزی که احساس کردم موج شادی و قدردانی بود. به سمت گنگ رفتم، مقداری از آب گنگ را به خودم پاشیدم، آب رود گنگ را در کاماندالو ¹ ریختم، کمی خاکستر از آتش گرفتم، و مستقیما به معبد کاشی ویشوانات² رفتم. به سمت شیوا لینگا³ (تمثال شیوا) رفتم، خاکستری را که آورده بودم تقدیم کردم و اعمال پوجا⁴ را با سپاس هر چه تمام‌تر انجام دادم. من دیدم که ویشوانات در آن‌جا زنده بود! این را بدانید که چون من مُردم، ویشوانات زنده شد! تا همان‌روز قبل، چون من هنوز زنده بودم، ویشوانات مانند همیشه یک سنگ معمولی بود. من فکر می‌کردم که روزانه هزاران نفر برای لمس این سنگ، از راه دور

این ضربه دوباره ترس عمیقی از مرگ را در درون من برانگیخت. این ترس در سرتاسر بدنم پخش شد. اما من آگاهانه با این ترسم مواجه شدم. من می‌توانستم به‌وضوح ببینم که ترس در سرتاسر بدنم پخش می‌شد، و هنگامی که این ترس با آگاهی من برخورد کرد، منجر به تجربه‌ی مرگ شد. من به درون تجربه‌ی آگاه مرگ خودم رفتم و از آن خارج شدم. این را بدانید که هرگاه ترس شما سرکوب شود، در درون شما باقی می‌ماند. هر گاه این ترس بروز کند و شما آگاهانه با آن مواجه نشوید، این ترس به یک ضربه تبدیل می‌شود و کل سیستم عصبی‌تان را متزلزل کرده و آن‌را نابود می‌کند. هرگاه آگاهانه با ترس خود مواجه شوید، این همان تجربه‌ی مرگ است، همین! اگر شما از ترس مرگ بگریزید، هرگاه ترس شما عمیق شود، تبدیل به مرگ می‌شود. هنگامی که شما با ترس عمیق خود آگاهانه برخورد کنید، تبدیل به تجربه‌ی مرگ می‌شود. ترس از مرگ به‌علاوه ناآگاهی، سرکوب یا انحراف است. ترس از مرگ به‌علاوه نا آگاهی، هنگامی که نه آن‌را سرکوب می‌کنید و نه با آن روبرو می‌شوید، ضربه‌ی ترس یا فروپاشی روانی است، زیرا شما صرفاً وحشت‌زده و متزلزل شده‌اید. ترس از مرگ به‌علاوه آگاهی هوشیار، تجربه‌ی مرگ است. من توانستم به‌وضوح ترس را ببینم که در من شعله می‌کشید. وقتی من هوشیارانه و با آگاهی با آن روبه‌رو شدم، آن به‌تجربه‌ی مرگ من تبدیل شد. بدنم مرده بود و من بی‌حرکت بودم. به‌مدت دو روز و نیم، غذا نخوردم، آب ننوشیدم، فکر نکردم، سؤال نداشتم، شک

مردانه و زنانه است

می‌آیند. چه احمقانه! من همیشه فکر کردم که خدای ویشواناث یک سنگ معمولی است. من اینگونه فکر می‌کردم زیرا هنوز زنده بودم. هنگامی که مردم، به‌وضوح دیدم که او زنده شد! تنها یک نفر می‌تواند زنده باشد یا او یا تو وقتی شما حقیقت را می‌بینید، او زنده خواهد شد. شما دیگر آنگونه که فکر می‌کنید، زنده نخواهید بود. ترس از مرگ یک‌بار و برای همیشه من را ترک کرد می‌توانم بگویم که این یکی از قوی‌ترین تجارب من است که من را به جستجو برای تجربه‌ی غایی روشنگری سوق داد.

نمایی ساده از هفت بدن در زیر نشان داده شده است.

در لحظه‌ی ترک بدن واقعاً چه اتفاقی می‌افتد؟ یک فرد زنده نمی‌تواند به این سؤال پاسخ دهد زیرا او مرگ را تجربه نکرده است یک فرد مرده نیز نمی‌تواند به این سؤال پاسخ دهد زیرا او نمی‌تواند بازگردد و تجربه‌ی خود را روایت کند.

تنها یک موجود روشنگر، فردی که به‌صورت آگاهانه به درون مرگ رفته و دوباره بازگشته است، می‌تواند دقیقاً توضیح دهد که در طول مرگ چه اتفاقی می‌افتد.

اکنون من می‌خواهم راز مرگ را افشا کنم این ممکن است برای بسیاری از شما تعجب‌آور یا حتی تکان دهنده باشد اما حقیقت دارد چه آن را باور داشته باشید یا نه چه آن را بپذیرید یا نه، این همان چیزی است که در هنگام مرگ اتفاق می‌افتد.

ما فقط یک بدن نداریم بدن جسمانی تنها یکی از هفت بدنی است که ما داریم. این تنها بدنی است که می‌تواند در زمان و مکان احساس و دیده شود. با این حال، ما در واقع دارای هفت لایه یا هفت بدن یا هفت سطح از هستی هستیم. از آن‌جایی که این لایه‌ها بسیار ظریف هستند با چشم عادی دیده یا احساس نمی‌شوند.

هر یک از بدنها مسئول احساسات مربوط به خود هستند. به‌عنوان مثال، بدن پرانی تمام آرزوهای زندگی را در بر می‌گیرد بدن ذهنی تمام احساسات گناه تجربه شده در زندگی را در برمی‌گیرد. بدن روحانی تجربیات دردناک روحی را در بر می‌گیرد.

وقتی روح بدن را ترک می‌کند، از تمام این هفت لایه بدن عبور می‌کند بدن جسمانی می‌میرد اما شش بدن باقی مانده کامل نمی‌میرند اگر شما آرزوهای بسیاری در زندگی خود دارید تمام آن آرزوهای محقق نشده در بدن پرانی باقی می‌ماند بنابراین اگرچه بدن جسمانی می‌میرد اما بدن پرانی نمی‌میرد وقتی نیروی حیات بدن پرانی را ترک می‌کند، وجود انسان رنج عظیمی می‌برد.

هنگامی که شما بدن جسمانی خود را ترک می‌کنید آگاهی‌تان از بدن جدا می‌شود و شما بلافاصله به کما می‌روید. طبق گفته‌ی پزشکان، کما یک مکانیسم خودکار است که باعث می‌شود درد را احساس نکنید. کما بیهوشی خودکار است. اگر دردتان بیش از حد شود شما نمی‌توانید تحمل کنید و به‌طور خودکار به کما می‌روید.

بازگشت به فهرست هرچه آرزوهای محقق نشده آرزو مربوط به آینده کمتر باشد، بدن پرانی سبک‌تر است و گناه مربوط به است و ترک کردن این بدن گذشته است راحت‌تر است. همین‌طور، هر چه گناه کمتر باشد، بدن ذهنی سبک‌تر است و ترک کردن این بدن راحت‌تر است.

نکته‌ی دیگر این‌که، هرچه شدت آرزوها، گناه ها و رنج‌ها کمتر باشد، نه تنها مرگ راحت‌تر و درد کمتری دارید بلکه به زیبایی پا به سن می‌گذارید. زیبا پیر شدن همان چیزی است که Vanaprastha sannyas¹ نیز به آن اشاره می‌کند. داشتن زندگی سعادتمند در بخش پایانی زندگی، موهبت عظیمی از وانپراشتا سانیاس است.

تمام گناهانی که ما در زندگی‌مان مرتکب می‌شویم، به‌هنگام عبور از بدن ذهنی پدیدار می‌شوند. سپس ما به بدن روحی می‌رسیم که مربوط به تمام رنج‌هایمان است. تمام رنج‌هایی که در طول زندگی متحمل شدیم، در این‌جا ذخیره می‌شود.

به‌همین ترتیب، هر لایه‌ی بدن سامسکارا یا خاطرات ذخیره شده مربوط به‌خود را دارد. در حقیقت، عبور از این بدن‌ها همان چیزی است که در مورد جهنم نیز گفته می‌شود. هیچ مکان مجزایی به‌نام جهنم وجود ندارد. جهنم و بهشت مکان‌هایی جغرافیایی نیستند، بلکه صرفاً فضاهایی روانی هستند.

چهار بدن اول مرتبط با سیستم بدنی-ذهنی است. آن‌ها تمام اثرات محرکه مربوط به آرزوها، گناه ها و رنج‌ها را که در طول زندگی تجربه شده است ذخیره می‌کنند. بدن پنجم در طول خواب عمیق و هنگام ترک بدن حس می‌شود. بدن ششم مرتبط با خاطرات شاد است و بدن هفتم ورای غم‌ها و شادی‌ها و آگاهی غائی است.

این را بدانید که، حتی دلبستگی به خاطرات شاد ما

هنگامی که شما از لایه‌ی اول بدن به لایه‌ی دوم بدن می‌روید، تمام آرزوهای محقق نشده‌تان، تمام چیزهایی که می‌خواستید آن را زندگی کنید، اما زندگی نکردید، مقابل چشمانتان ظاهر می‌شود. وقتی این اتفاق می‌افتد، مانند این است که ده نفر در یک اتاق ایستاده‌اند و توپ فوتبالی را لگد می‌زنند. چه اتفاقی خواهد افتاد؟ درست همان‌طور که توپ فوتبال از گوشه‌ای به گوشه‌ی دیگر شوت می‌شود، آگاهی شما نیز از تمام گوشه‌ها شوت می‌شود. در هر گوشه‌ای، آرزوهایی ایستاده‌اند و به آن لگد می‌زنند. هنگامی که آگاهی شما در تلاش برای ترک بدن است، تمام آرزوهایتان شما را مجبور می‌کنند که دوباره به بدن وارد شوید تا بتوانید باز هم از آن‌ها لذت ببرید و آن‌ها را تحقق بخشید.

از یک‌طرف، خواسته‌هایتان شما را مجبور می‌کنند که دوباره وارد بدن شوید تا بتوانید زندگی کنید و از آن‌ها لذت ببرید، در حالی‌که از طرف دیگر، بدن می‌گوید: «نه! من خسته‌ام من دیگر نمی‌توانم پذیرایت باشم، فقط برو!» این همان چیزی است که سبب کشمکش در زمان مرگ می‌شود. این کشمکش چیزی جز مبارزه بین آرزوهایتان و بدن‌تان نیست.

به‌هرحال، شما از بدن پرانی عبور می‌کنید و وارد بدن ذهنی می‌شوید. هنگامی‌که وارد بدن ذهنی می‌شوید، تمام گناهانتان پیش رویتان ظاهر می‌شود. همه احساس گناهی که بابت زندگی نکردن به شیوه‌ای که باید و شاید، تمام اشتباهات مرتکب شده، تمام حسرت‌ها، همه‌ی آن‌ها پدیدار می‌شوند.

این را بدانید که آرزو مربوط به آینده است و گناه مربوط به گذشته است. اما در واقع، هر دو یکی هستند. شیوه‌ای که می‌خواهیم زندگی کنیم آرزو است، و شیوه‌ای که می‌خواستیم زندگی کنیم، اما نکردیم گناه است. گناه چیزی جز مرور تصمیمات گذشته‌مان با بینش به‌روز شده نیست.

به‌همین ترتیب، شما مرحله به مرحله از طریق لایه‌های مختلف بدن گذر می‌کنید.

آن زن و شوهر زندگی متأهلی خود را صرف فعالیت‌های معنوی با هدف یافتن حقیقت غائی می‌کنند

در هفت بدن، چهار لایه‌ی اول بدن- جسمانی، پرانی، ذهنی و روحی، هر بار که به خواب می‌روید، به بدن علی می‌روند. تاریکی بدن علی مرتبط با حالت عمیق خواب است، چیزی که هر روزه شما را از نو جوان‌سازی می‌کند. بنابراین تا زمانی‌که از بدن پنجم عبور کنید، این «مرگ» هر روزه اتفاق می‌افتد. این همان چیزی است که به‌هنگام خواب روزانه رخ می‌دهد. هنگامی‌که روح از لایه‌ی پنجم بدن علی به سمت لایه‌ی ششم، که بدن کیهانی است، حرکت می‌کند، فرآیند مرگ کامل می‌شود. اگر نیروی حیات مجبور به گرفتن بدن دیگری برای تحقق آرزوهای باقیمانده‌اش نباشد، پس از آن وارد لایه‌ی هفتم بدن نیروانی می‌شود که همان روشنگری است. اگر نیروی حیات مجبور به بازگشت و گرفتن بدن دیگری برای به انجام رساندن خواسته‌های خود شود، آن مرگ است.

وقتی وارد حالت رؤیا می‌شوید و خواب می‌بینید، کل این دنیایی که اکنون در آن زندگی می‌کنید، سیاه و سفید می‌شود، زیرا شما در جهان خواب هستید. شما کل دنیای بیداری را فراموش می‌کنید و جهان خواب بسیار واقعی می‌شود و به‌صورت رنگی دیده می‌شود. اگر از خواب بیرون بیایید، دوباره تمام این دنیایی که در آن هستید به‌صورت چهار بعدی دیده می‌شود. حال وقتی شما در این بدن جسمانی و در حالت بیداری هستید، این جهان را به‌صورت ۴ بعدی و رنگی تجربه می‌کنید. هنگامی‌که در جهان خواب هستید، آن جهان را به‌صورت ۴ بعدی می‌بینید. بنابراین، هنگامی‌که شما این‌جا هستید، جهان خواب سیاه و سفید و این جهان ۴ بعدی می‌شود، و زمانی‌که شما آن‌جا هستید، جهان خواب ۴ بعدی و این جهان سیاه و سفید می‌شود.

را به چرخه‌ی تولد و مرگ باز می‌گرداند. تمایل به داشتن تجربیات شاد مشابه ما را به عقب برمی‌گرداند و باعث می‌شود تولدهای بیشتری داشته باشیم. تفاوت زیادی بین سعادت و شادی وجود دارد. شادی از یک جسم یا دلیل خارجی نشأت می‌گیرد. به‌عنوان مثال، وقتی شما آب نبات مورد علاقه‌تان را می‌خورید، احساس خوشحالی می‌کنید. شما فکر می‌کنید که آب نبات علت شادی شما است. اما لطفاً به‌این فکر کنید که، اگر آب نبات در واقع علت شادی شما است، آیا نباید هر دفعه که آن‌را می‌خورید، احساس شادی کنید؟ آیا می‌توانید بیشتر و بیشتر از آن آب نبات بخورید؟ نه! اگر مجبور باشید که آب نبات مورد علاقه‌ی خود را یک پس از دیگری بخورید، چه اتفاقی می‌افتد؟ حالتان از آن به‌هم خواهد خورد. از آن آب نبات متنفر خواهید شد و از آن فرار خواهید کرد! شادی احساس موقتی است که توسط ذهن ایجاد می‌شود. سعادت، یعنی بدن هفتم، واقعیت اصلی است. سعادت حسی خودانگیخته از انرژی، لذت و شادی در درون شما است که بی‌سبب و بی‌پایان است. مانند فواره‌ای است که به‌طور پیوسته و بی‌هیچ دلیلی در درون شما اتفاق می‌افتد. در واقع، علت این‌که آب نبات مورد علاقه‌تان به شما حس شادی می‌دهد این است که مانند محرکی برای قرار دادن شما در فضای سعادت که ماهیت واقعی شما است، عمل می‌کند. اما شما به اشتباه علت شادی را به آب نبات، و یک جسم خارجی نسبت می‌دهید. شادی شما به‌علت همان چند لحظه‌ای است که شما با سعادت درونی خود در تماس بودید. هر چه بدن‌ها پاک‌تر باشند، سبک‌تر هستند و نیروی حیات راحت‌تر بدن را ترک می‌کند. همان‌طور که پوست موز رسیده راحت کنده می‌شود، نیروی حیات نیز به‌راحتی از بدن خارج می‌شود.

فقط نگاه آگاهانه است که می‌تواند با شما باشد. هر به‌همین ترتیب، هنگامی که شما به‌هنگام مرگ از بدن آن‌چه که پایه و اساس وجود شما بوده است، متزلزل جسمانی به بدن پرانی می‌روید، خواهد شد. وقتی این اتفاق بیفتد، طبیعتاً دیگر شما کل این جهان فیزیکی غیر واقعی و سیاه و سفید خواهد چیزی برای چنگ زدن به آن نخواهید داشت. شد. تمام دستاوردهای شما، غرور شما، تلاش‌های این یک موضوع را بدانید که اگر ما خبر ناگهانی ضرر شما، غم شما، شادی شما، همه‌ی آن‌ها دیگر هیچ در کسب و کارمان را بشنویم، احساس می‌کنیم که کل معنایی نخواهد داشت و به‌صورت سیاه و سفید بدن‌مان رنج می‌برد. این رنج محدود به یک قسمت ظاهر می‌شود. شما از خود خواهید پرسید: «چرا این نمی‌شود. کل بدن رنج می‌برد. انگار که کل وجودمان کارها را انجام دادم؟ چرا این‌ها را پایه و اساس زندگی در حال خرد شدن است. خود قرار دادم؟». بنابراین وقتی چیزی از ما دور می‌شود، تمام بدن ما بگذارید توضیح دهم که چرا این اتفاق می‌افتد. رنج می‌برد. وقتی ما از بدن جسمانی خارج می‌شویم، وقتی شما زنده هستید، روی شخصیت خود همین درد در ما ظاهر می‌شود. هرآن‌چه که پایه و سرمایه‌گذاری می‌کنید. شما شخصیت خود را بر اساس زندگی می‌پنداشتیم، متزلزل می‌شود. اساس ارکانی مانند پول، اسم و شهرت، روابط، و در حال حاضر، کل این جهان ۴ بعدی به‌نظر می‌رسد. احساس غرور و افتخار از بودن در اجتماعی بزرگ، تمام این گفته‌ها درباره‌ی معنویت، مراقبه، پرورش حلقه حمایت و غیره، بنا می‌کنید. وجود درونی، هوشیاری و غیره به‌صورت سیاه و اگر کسی از شما بپرسد: «شما کی هستید؟». سفید ظاهر می‌شود. به‌همین دلیل است که وقتی من چه می‌گویید؟ شما پاسخ خواهید داد: «من یک مردم را برای مراقبه فرا می‌خوانم، می‌گویند: «وقت مهندس هستم»، «من یک پزشک هستم»، «من ندارم به مراقبه بپردازم. اجازه بدهید همه‌ی کارهایم را یک وکیل هستم» یا «من مالک چهار خانه هستم» تمام کنم و سپس بیایم. می‌توانم چند سال دیگر به آن یا «من شوهر او هستم» یا «من دختر او هستم». فکر کنم». هرگز نگویید، «وقت ندارم که به مراقبه شخصیت ما بر این ارکان استوار است. بپردازم». با خودتان روراست باشید و بگویید، وقتی شما از بدن جسمانی می‌گذرید، تمام این ارکان، تمام «فکر نمی‌کنم در حال حاضر این مورد در زندگی‌ام این پایه‌ها کاملاً متزلزل خواهند شد. شما نمی‌توانید نام اهمیت داشته باشد». اگر برای مراقبه آماده نیستید، خود را در چک‌هایتان امضاء کنید. امضاء شما مورد بگویید، «فکر نمی‌کنم مراقبه در زندگی من خیلی قبول نیست. موجودی حساب بانکیتان دیگر مربوط اهمیت داشته باشد»، در این‌صورت، روراست به شما نیست. شما نمی‌توانید حساب بانکی خود را هستید. اما اگر شما بگویید «من وقت ندارم»، فقط مدیریت کنید. ماشین‌تان دیگر به دردتان نمی‌خورد. خودتان را گول می‌زنید. همه ۲۴ ساعت در روز زمان نهایتاً، فقط آمبولانس به کارتان می‌آید! دارند تا آن‌چه را که باید انجام دهند. افرادی که خانه‌ی شما پر از عزیزان و نزدیکانتان خواهد شد مراقبه می‌کنند، بیکار نیستند. این فقط به اولویت که برای مرگتان گریه می‌کنند. ولی نه خانه‌تان و نه افراد بر می‌گردد، به چیزی که واقعاً در زندگی خود عزیزان و نزدیکانتان دیگر به دردتان نخواهند خورد. می‌خواهید. اگر معنویت و مراقبه به‌نظر شما سیاه و شما حتی نمی‌توانید با نزدیکان و عزیزان خود ارتباط سفید به نظر بیایند، انرژی خود را در آن حوزه صرف برقرار کنید. هیچ‌کدام از آن‌ها نمی‌توانند بعد از مرگ نخواهید کرد، همین. در کنار شما باشند.

بازگشت به فهرست پیش ما بیاید و بگوید: «شما احمق هستید»، ما کمی متزلزل می‌شویم، این‌طور نیست؟ این کودک حتی ممکن است این حرف را برای این زده باشد که فقط داشته چند کلمه که جدید یاد گرفته است را امتحان کرده باشد! اما شما متزلزل می‌شوید. پس این را بدانید که ستون‌های جهان بیرونی بسیار سست و ضعیف است.

این همان چیزی است که بهاگاواد گیتا، بالاترین آموزه‌های کریشنا، می‌گوید: «آن‌چه که در زمان خروج روح از بدن به ذهن شما می‌آید، خود به تنهایی بروز تولد بعدی یا روشنگری را تعیین می‌کند». اگر فقط یک ستون مبنی بر آگاهی داشته باشیم، هنگام ترک بدن، رنج نمی‌بریم. اما حتی اگر ستون‌های دیگر نیز سیاه و سفید شوند، این یک ستون به‌صورت رنگی و چهار بعدی باقی خواهد ماند و ما را عبور خواهد داد.

در حال حاضر مشکل ما این است که ما هیچ ستونی برای عبور از مرگ از طریق آن نداریم. شخصیت ما بر مبنای فضای بیرونی پایه‌گذاری شده است. تمام ستون‌های ما از آن‌چه که اکنون فکر می‌کنیم ۴ بعدی است تشکیل شده است. هیچ چیز قابل اتکایی هم در فضای درونی ما وجود ندارد. به‌همین دلیل است که مردم می‌توانند مانند توپ فوتبال ما را از گوشه‌ای به گوشه‌ای دیگر در فضای بیرون شوت کنند. هر کسی حرفی به ما بزند ما غمگین می‌شویم. اگر کسی بگوید ما دیوانه هستیم، سر آن‌ها داد می‌زنیم و ثابت می‌کنیم که دیوانه هستیم!

این را بدانید که اگر حداقل یک ستون را بر اساس فضای درون‌مان بسازیم، در زمان مرگ این ستون به‌صورت ۴ بعدی می‌درخشد و به ما کمک می‌کند که این بدن را به زیبایی ترک کنیم.

سخن زیبایی از ذن بودایی است که می‌گوید: «یادگیری هنر مرگ، دانش واقعی و غائی است که ما

این همان چیزی است که اتفاق می‌افتد وقتی شما به‌هنگام مرگ از بدن جسمانی دور می‌شوید. هر چه که به‌هنگام زنده بودن به‌نظر شما واقعی و ۴ بعدی به‌نظر می‌رسید، کاملاً ناپدید می‌شود. تمام چیزهای مادی کاملاً متزلزل شده و سیاه و سفید به‌نظر می‌رسد! در این هنگام، تمام این چیزهایی که شما را به‌خود جذب می‌کرد، در نظر شما بی‌اساس جلوه خواهند کرد. به‌همین دلیل است که مرگ همیشه دردناک است. اما در آن لحظه، اگر قبلاً حداقل یک‌بار در زندگی خود نگاهی آگاهانه به حقیقت داشته باشید، می‌توانید با آگاهی و هوشیاری کامل به استقبال مرگ بروید.

اکنون می‌بینید که ما دو بعد داریم، دنیای مادی و دنیای معنوی. با این‌حال، تمام ارکانی که ما بر اساس آن‌ها شخصیت و زندگی‌مان را شکل می‌دهیم، بر مبنای جهان مادی است که برای ما ۴ بعدی به‌نظر می‌رسد.

هیچ‌کدام از این ارکان بر مبنای آگاهانه و یا فضای درونی‌مان نیست. کل شخصیت ما فقط بر اساس فضای بیرونی، نام و شهرت ما، و آن‌چه که جامعه درباره‌ی ما می‌گوید و غیره ساخته شده است. اگر نظر همه در مورد ما این باشد که ما فوق‌العاده هستیم، ما نیز فکر می‌کنیم که فوق‌العاده هستیم. اگر همه بگویند: «شما به درد نخور هستید، ما احساس افسردگی می‌کنیم».

این اتفاق به‌این جهت می‌افتد که حتی یک ستون از ساختمان شخصیت ما، هسته درونی‌مان و یا موجودیت‌مان بر اساس معنویت نیست. کل این ساختار براساس فضای بیرونی است. به‌همین دلیل است که وقتی کسی این ستون‌ها را می‌لرزاند، ما به شدت رنج می‌کشیم. اگر حتی یکی از ستون‌ها بر اساس هوشیاری باشد، می‌توانیم بر آن تکیه کنیم تا بدون رنج و استوار بایستیم.

یک نکته دیگر: ستون‌های جهان بیرونی اصلاً در کنترل ما نیستند. هر کسی که می‌گذرد می‌تواند به‌راحتی آن‌ها را بلرزاند. حتی اگر یک بچه کوچک

بازگشت به فهرست می‌توانیم در زندگی یاد بگیریم».

روزی استاد روشنگری ناگهان اعلام کرد که او صبح روز بعد حدود ساعت ۶ خواهد مرد. البته که افراد روشنگر همواره در مورد مرگشان می‌دانند. آن‌ها می‌توانند قبل از مرگ، اعلام کنند که چه زمانی خواهند مرد. او اعلام کرد که ساعت ۶ صبح می‌میرد. شاگردانش گفتند: «نه، نه، لطفاً ۲-۳ ساعت صبر کنید. صبح زود هوا خیلی سرد است. چرا چند ساعت صبر نمی‌کنید تا ما بتوانیم برای آخرین مراسم آیینی آماده شویم؟». استاد قبول کرد و به شاگردانش گفت که او حدود ۱۲ ظهر می‌میرد. دقیقاً رأس ساعت ۱۲ ظهر، به همه‌ی آن‌ها درود گفت و بدن خود را ترک کرد!

وقتی بریتانیایی‌ها شروع به استعمار هند کردند، در هند مرکزی یک روستای کوچک قبیله‌ای وجود داشت. این روستا دیگر وجود ندارد و از بین رفته است! بریتانیایی‌ها در تلاش بودند تا این روستا را تحت کنترل خود دربیاورند. جمعیت روستا حدود صد نفر بود، اما آن‌ها به شدت اهل عرفان، دعا و مراقبه بودند. آن‌ها در آیین‌های عرفانی باستانی خبره بودند. نقل شده است که در آن روستا مردم هرگز بیمار نمی‌شدند. حتی اگر خواب می‌دیدند که در خوابشان به کسی آزار رسانده‌اند، صبح روز بعد نزد آن شخص می‌رفتند و از او عذرخواهی می‌کردند. اگر از فردی کینه جزئی نداشته باشید، و یا در نیمه هوشیار خود به آزار رساندن به فردی فکر نکنید، حتی در خوابتان هم به او آزار نخواهید رساند. بنابراین، این افراد حتی از کسی که در خوابشان نیز به او آسیب رسانده بودند عذرخواهی می‌کردند تا حتی فکر آسیب زدن به کسی در نیمه هوشیارشان خطور نکند. آن‌ها چنین گروه معنوی بالغی بودند. آن‌ها چیزی از دنیای بیرون نداشتند، اما از دنیای درون همه چیز داشتند.

هنگامی که بریتانیا تلاش می‌کرد تا این روستا را تحت سلطه‌ی خود درآورد، روستاییان حاضر به تسلیم شدن و واگذاری آزادی‌شان به دیگری نبودند. اما بریتانیایی‌ها می‌گفتند: «یا تسلیم شوید یا شما را می‌کشیم». در کمال تعجب، روستاییان گفتند: «شما مجبور نیستید ما را بکشید. به خودتان زحمت ندهید، ما می‌دانیم که چگونه بمیریم. ما خودمان می‌میریم». بریتانیایی ها فکر کردند که روستاییان با استفاده از سم و یا به روش خاصی قصد خودکشی دارند. کل روستا در قالب یک گروه در اتاقی گرد هم آمدند. کل گروه در یک مکان ایستادند و در مقابل چشمان سربازان بریتانیایی، چند مانترا خواندند و دعا کردند و تمام آن صد روستایی بر زمین افتادند. آن‌ها بدن خود را رها کردند و درگذشتند. این حادثه توسط سربازان انگلیسی ثبت شده است و آن‌ها می‌گویند که برای اولین بار از کشتن کسی احساس گناه کردند. آن‌ها می‌گویند: «ما برای کشتن آموزش می‌بینیم. ما وقتی توده مردم را می‌کشیم هرگز احساس گناه نمی‌کنیم. اما در این‌جا، ما احساس گناه عمیق داشتیم؛ زیرا مردم بی‌گناه و معصوم، انسان‌های ساده اما بزرگی را کشتیم!».

فضایی برای چیزهای جدید

در سنت ودایی، شیوا، خداوند نابودی، مبارک شمرده می‌شود. نام «شیوا» به‌معنای «فرخندگی بی‌سبب» است. شما شگفت‌زده خواهید شد اگر بدانید که در سانسکریت، ترجمه تحت‌اللفظی کلمه‌ی نابودی، 'samhara' معنای تباهی نمی‌دهد، بلکه به‌معنی جوان‌سازی است. کلمه‌ای که ما به‌طور

حتی بیماری که در بدن شما روی می‌دهد، فضای جدیدی ایجاد می‌کند تا بتوانید بدن جدیدی برای شروع زندگی جدیدی داشته باشید. شما می‌توانید کل این فرآیند را مجدداً از نو شروع کنید. ببینید، در واقع راه‌اندازی مجدد کل این فرآیند می‌تواند بسیاری از زخم‌های شما را درمان کند. برخی از زخم‌ها با خوابیدن و بیدارشدن بهبود می‌یابد. وقتی که از خواب بیدار می‌شوید، آن‌ها را فراموش می‌کنید.

زخم‌هایی هستند که با خوابیدن و بیدارشدن بهبود نمی‌یابند. در آن هنگام است که با خود فکر می‌کنید: «بگذار کل این فرآیند را از نو شروع کنم، بگذار از نو شروع کنم». آن‌گاه به بدن خود اجازه می‌دهید تا دچار بیماری شود تا روند بازجوان‌سازی آغاز شود.

بر اساس سنت ودی، هیچ تجربه‌ای از بین نمی‌رود. هرگاه که از لحظه‌ای به لحظه‌ی بعد می‌روید، در حال رشد و یادگیری هستید. اگر از این زاویه به موضوع نگاه کنید، حتی مرگ نیز اتفاقی فرخنده است زیرا قرار است وارد مرحله‌ی دیگری شوید. تنها در صورتی‌که از مرحله‌ی بعدی آگاه نباشید، ترس از مرگ را احساس خواهید کرد.

بدانید جایی که آینده به گذشته وصل می‌شود، زمان حال است. زمان حال نقطه‌ای است که در آن آینده به‌آرامی به گذشته تبدیل می‌شود. زمان حال امکان بازجوان‌سازی را تحقق می‌بخشد.

هنگامی‌که شما در زمان حال هستید، به‌وضوح خواهید دید آینده‌ای که به درون شما وارد می‌شود تا به گذشته تبدیل شود، انرژی زیادی از خود در وجود شما باقی می‌گذارد. در هر لحظه شما از انرژی سرشار می‌شوید.

اگر گرفتار آینده هستید، در دنیای اوهام خواهید بود، و خیالات خام در سر می‌پرورانید. انرژی برای زندگی در دنیای واقعی درشما باقی نمی‌ماند. تا زمانی‌که در آینده به‌سر می‌برید، احساس نا امنی و ترس می‌کنید.

اگر در گذشته گرفتار هستید، احساس می‌کنید که همه چیز ناخوشایند است و زندگی دلگیر و مرده است. شما مانند سنگی خواهید بود که نمی‌شود حرکتش داد، مرده است و هیچ انرژی ندارد.

اگر در لحظه زندگی کنید، احساس می‌کنید هر آن‌چه که اتفاق می‌افتد، خوشایند و مبارک است. مانند شیوا خواهید شد که از نو، جوان می‌کند، که دائماً در حال ایجاد فضای جدید برای اتفاقات جدید است.

دیگر ترسی نخواهید داشت. زمانی‌که از چیزهایی که اتفاق می‌افتند نمی‌ترسید، احساس می‌کنید که هرچیزی که در اطراف شما رخ می‌دهد، خوشبختی بدون دلیل است. شما درست مثل یک رودخانه‌ی جاری، سرشار از انرژی خواهید بود. شما از خود خوشبختی بدون دلیل متساطع خواهید کرد.

وقتی در حال زندگی می‌کنید، آینده از طریق شما حرکت می‌کند و به گذشته تبدیل می‌شود و شما مانند یک بامبو توخالی، مصون از زمان و فراتر از مرگ باقی می‌مانید.

شکست دادن مرگ یک تکنیک ساده است. فقط در حال باشید، و اجازه دهید که زمان در شما جریان یابد، اجازه دهید که زمان در شما نفوذ کند، و از طریق شما فعال شود.

وقتی آینده به درون شما راه می‌یابد، طمع نمی‌کنید،

فقط آن را می گیرید. بگذارید از شما عبور کند، بگذارید به گذشته تبدیل شود، و سیر طبیعی خودش را داشته باشد. تنها در حال باشید و خواهید دید که در ابدیت زندگی می کنید.

هر روز ارتعاشات انرژی شما افزایش می یابد. هر لحظه زندگی شما وسعت می یابد. حتی مرگ تان نیز نوعی وسعت یافتن است. مرگ وسعت یافتن در بُعدی است که عقل ممکن است قادر به درک آن نباشد. اما با این حال مرگ همچنان وسعت یافتن است.

آن چه که باید از شما گرفته شود، گرفته شده، و آنچه که باید به شما اضافه گشته، اضافه می شود. فرخندگی دائماً خود را از طریق شما ابراز می کند. ذهن شما که به این تغییرات «نه» می گوید، نامبارک ترین است. ذهن شما که تلاش می کند تا وعده ی دروغین امنیت را به شما بدهد، نامبارک ترین است.

به زندگی خود نگاه کنید. آیا تا به حال حتی یک بار به چیزی «بله»ی کامل گفته اید؟ «بله»ی کامل گفتن به زندگی حتی فقط برای یک بار، همان چیزی است که من آن را روشنگری می نامم.

همین الآن تصمیم بگیرید که به زندگی یک «بله» کامل بگویید. ابتدا احساس نا امنی به ذهن شما یورش خواهد آورد. اگر اتفاقی بیفتد چه؟ تصمیم بگیرید که نیم ساعت بعدی را به گفتن یک «بله» کامل بگذرانید. ممکن است ذهن تان بگوید، «نه، نه. آنگاه چه اتفاقی برای زندگی من خواهد افتاد؟ ممکن است بمیرم. ممکن است غذایی به دست نیاورم». اینها همه حقه هایی است که ذهنتان می زند تا شما را تحت کنترل خود نگه دارد، تا شما را تحت کنترل خویشتن تان نگه دارد، که خود عامل اصلی تمام بدبختی ها است.

وقتی شما ذهن خود را که ذاتاً مدام در حال «نه» گفتن است، تقویت می کنید، ذهن به قدری قدرت می گیرد که به همه چیز «نه» می گوید. پس از مدتی، این «نه» حتی در تنفس شما نیز حک می شود. علت اولین ابتلا به سرطان، «نه» حک شده در جریان انرژی شما است.

همان طور که «بله» کامل به زندگی ارتعاشات شما را بالا می برد، مرگ هم شما را به ارتعاشات بالاتری هدایت می کند. از طرف دیگر، اگر به زندگی «نه» بگویید، شما را به انرژی پایین تر خواهد برد. این که به ارتعاشات بالاتر، آگاهی بالاتر یا آگاهی پایین تر بروید را فقط با گفتن «بله» یا «نه» تعیین می کنید.

استاد بزرگ هندی، پارام اهم سا یوگاناندا¹ در سال ۱۹۲۰ به ایالات متحده نقل مکان کرد و در آن جا ساکن شد. چگونگی ترک بدن توسط او بسیار جالب است. تا آخرین لحظه او مشغول مباحثات و گفتگوهای همیشگی و حضور در برنامه هایش بود.

در روز مرگش، در ضیافتی که به افتخار دیدار سفیر هند از آمریکا، بینای رانجان سن، در لس آنجلس برگزار شده بود، شرکت کرد. در پایان سخنرانی اش در بدنش آرام گرفت و بعد درگذشت.

بدن او پس از گذشت بیش از بیست روز همچنان سالم بود و آثار فساد در آن راه نیافت. هیچ بوی نامطبوعی از جسم بی جان او حس نشد. یادداشت زیبایی درباره ی مرگش در قسمت ضمیمه در زندگی نامه اش، آمده است.

این اتفاق تجربه‌ی زیبایی بود. حتی مرگش هم برای او مبارک بود.

شما چشم نیستید. چشم فقط یک ابزار است. بسیاری از اوقات شما می‌توانید ببینید، ممکن است چشم شما باز باشد، اما صحنه‌ای را که پیش چشمانتان است را نمی‌بینید.

به خاطر داشته باشید که شما از طریق چشم می‌بینید. اگر از طریق چشمانتان نگاه کنید، ناگاه متوجه خواهید شد که همه چیز را شاهد هستید. شما دو «حفره» که چشم نامیده می‌شود، نیستید. شما فقط از طریق دو حفره که چشم نامیده می‌شود، می‌بینید. اگر احساس می‌کنید که شما دو چشم هستید، شما در خویشتن خود گرفتار شده‌اید. در عالم رؤیا، تا زمانی که توجه‌تان روی اشیاء متمرکز است، همچنان در رؤیا خواهید بود. وقتی توجه‌تان را از شیء دیده شده بردارید و به بیننده، یعنی به خود معطوف کنید، بیدار خواهید شد.

لحظه‌ای که متوجه شوید که چیزی فراتر از چشمانتان هستید، توجه‌تان به بیننده جلب می‌شود. آن‌گاه متوجه می‌شوید که این جهان از همان چیزهایی که رؤیای‌تان را تشکیل داده، ساخته شده است. تا زمانی که فکر می‌کنید که دارید می‌بینید، تمام توجه شما معطوف شیء دیده شده است. این همان چیزی است که من آن‌را خویشتن(ego) نامیده‌ام. هنگامی که شما به عقب برمی‌گردید و متوجه می‌شوید که از طریق چشم می‌بینید، تمام توجه شما به بیننده است. این چیزی است که من آن‌را معصومیت می‌نامم. معصومیت به معنای داشتن درک روشنی از این موضوع است که هر آن‌چه که در دنیای بیرون مشاهده می‌کنید، از همان چیزی ساخته شده است که رؤیاهایتان از آن ساخته شده است. مراحل آن بدین شرح است: اول این‌که بدانید آن‌چه که می‌بینید یک رؤیا است. مرحله‌ی بعدی، داشتن شاکتی¹، انرژی است برای تغییر این رؤیا. و سومین مرحله بودهی² است، هوش، درک این که این یک رؤیا است و بنابراین نیازی به تغییر آن وجود ندارد!

حقیقت مهمی که باید بدانید این است که عالم رؤیا از همان چیزهایی ساخته شده که عالم بیداری از آن ساخته شده است. اگر فکر می‌کنید که رؤیاها چیز عادی هستند، پس این جهان نیز یک چیز عادی است. اگر فکر می‌کنید این عالم برای شما نوعی واقعیت است، پس رؤیاها نیز واقعیت هستند.

درک این موضوع به شما انرژی می‌دهد تا رؤیاهای خود را به واقعیت تبدیل کنید و به شما هوش لازم را می‌دهد تا بدانید که هر آن‌چه که واقعیت می‌پندارید، رؤیایی بیش نیست.

برای درک این حقیقت قدرتمند متحول کننده، باید بدانیم که عالم رؤیا و این جهان از چه ساخته شده است. باید درباره پرانا، انرژی‌ای که زندگی ما را حفظ می‌کند، بدانیم.

هوایی که نفس می‌کشید فقط وسیله‌ای جهت ورود و خروج پرانا است. پرانا نیروی حیات است، خود انرژی است. این مثال را درنظر بگیرید. کامیونی وارد این محوطه می‌شود و بار خود را خالی می‌کند و می‌رود، در این‌جا کامیون به مثابه‌ی هوا یا همان نَفَس و متاع تحویل داده شده، پرانا است.

هوا پیوسته می‌آید و پرانا را به درون وارد می‌کند و خود خارج می‌شود. ما پیوسته پرانا را از طریق هوا دریافت می‌کنیم.

اگر به Kumbh Mela در هند که بزرگ‌ترین گردهمایی معنوی در جهان با حضور میلیون‌ها نفر است، رفته

باشید، ممکن است دیده باشید که یوگی‌ها به مدت سه روز سر خود را به‌طور کامل در خاک دفن می‌کنند. آن‌ها می‌توانند این کار را انجام دهند زیرا می‌دانند چگونه بدون استفاده از هوا، پرانا را مستقیماً از کیهان بگیرند و وارد بدن خود کنند. تا زمانی‌که شما پرانا را از طریق هوا دریافت می‌کنید، مجبورید از طریق بینی نفس بکشید. باید دم و بازدم انجام دهید. اما هنگامی‌که بتوانید پرانا را مستقیماً و بدون کمک هوا دریافت کنید، نیازی به دم و بازدم از طریق بینی ندارید. بدن شما می‌تواند پرانا را مستقیماً از کیهان بگیرد.

یک نکته‌ی دیگر: تا زمانی‌که دم شما پرانای بیشتری را برای شما می‌آورد و به‌عنوان وسیله‌ای برای حمل پرانا خالی برمی‌گردد، زندگی‌تان تقویت خواهد شد. اگر برعکس این موضوع اتفاق بیفتد، اگر هوا با پرانای کمتر بیاید و با پرانای بیشتری برگردد، بدان معنی است که مرگ نزدیک است یا انرژی حیات به سمت مرگ می‌رود. وقتی مرگ نزدیک می‌شود، فقط هوای خالی وارد می‌شود، و با پرانا خارج می‌شود. به‌همین دلیل است که تمام استادان بزرگ مانند بودا، شانکارا، گورو ناناک ¹ و ماهاویرا ² پرانا را می‌شناختند و آن‌را حس می‌کردند و می‌توانستند مرگشان را پیش‌بینی کنند. آن‌ها شش ماه قبل از مرگشان، توانستند به‌وضوح پرانا را ببینند که از بدن‌شان خارج می‌شود. مفهومی زیبا در آیورودا³ آورده شده که «اوج سن» نامیده می‌شود که بر اساس علم پرانا شکل گرفته است. تا یک سن خاص، فرد از طریق دم پرانای بیشتری دریافت می‌کند و پرانای کمتری را از طریق بازدم بیرون می‌دهد. لحظه‌ای که بازدم حاوی پرانای بیشتری نسبت به دم باشد، آن‌ها متوجه می‌شوند که فرد در حال نزدیک شدن به مرگ است.

به‌هنگام بیداری، پرانا در چاکرای اجنا۴ حرکت و عمل می‌کند و در همان‌جا نیز باقی می‌ماند. به‌هنگام رؤیا، پرانا در اطراف گردن و چاکرای ویشودهی۵ حرکت می‌کند. هنگامی‌که شما در خواب عمیق هستید، در اطراف چاکرای آناهاتا ۶، مرکز قلب حرکت می‌کند. به‌همین دلیل است که شما هرگز نمی‌توانید وقتی سرتان در حالت قائم و عمودی است به خواب بروید. شما نمی‌توانید بخوابید، مگر این‌که سرتان را شل کنید، و اجازه دهید پرانا از پیشانی به سمت قلب حرکت کند. به‌همین دلیل است که تا وقتی که سرتان را شل نکرده‌اید نمی‌توانید بخوابید. حتی اگر روی تخت دراز کشیده باشید، تا وقتی که سر خود را صاف و محکم نگه‌داشته‌اید، هرگز نمی‌توانید بخوابید. اگر دائماً مشغول فکر کردن باشید، سر شما عمودی و شانه‌هایتان تحت فشار قرار خواهند گرفت. فشار در شانه‌ها با صاف بودن سر رابطه‌ی مستقیم و نزدیک دارد. شما می‌توانید این موضوع را در زندگی خود نیز ببینید. هنگامی‌که صبح به دفتر خود می‌رسید، لازم نیست کاری انجام دهید. نشستن بر روی صندلی و فکرکردن در مورد مشکلات خود به تنهایی به شما فشار وارد خواهد کرد و شما دچار شانه درد خواهید شد! در واقع تمام دردها و فشارهایی که تجربه می‌کنید در ابتدا از شانه آغاز می‌شود. وقتی شانه‌ی شما تحت فشار است، سر هرگز خم نخواهد شد، سر

بازگشت به فهرست هرگز شل نخواهد شد. به‌همین دلیل افرادی که دائماً فکر می‌کنند نه می‌توانند سر خود را شل کنند و نه می‌توانند بخوابند.

زندگی به‌طور مداوم در حال لغزش و ورود به مرگ است. لغزش زندگی به سمت مرگ همان چیزی است که ما آن‌را زندگی کردن می‌نامیم. این‌را بدانید که، در واقع ما زندگی نمی‌کنیم. ما منتظر مرگ هستیم. انسان‌های عادی زندگی نمی‌کنند. زندگی لغزش به سمت مرگ و ناپدید شدن در آن است. به‌همین دلیل است که هر چقدر زندگی کنید باز هم احساس رضایت نمی‌کنید و احساس می‌کنید زندگی خود را آن‌طور که باید زندگی نکرده‌اید، زیرا شما حتی نمی‌دانید که زندگی چیست.

هنگامی‌که شما از زندگی آگاهی پیدا می‌کنید، وقتی شروع به فکر کردن و اندیشیدن در مورد زندگی خود می‌کنید، زمانی‌که هوشیاری را به زندگی خود راه می‌دهید، مرکز جدیدی را در وجود خود ایجاد می‌کنید. وقتی هوشیاری را به زندگی خود راه می‌دهید، بین این زندگی و مرگ، مرکز و فضای جدیدی را در زندگی خود خلق می‌کنید. این همان چیزی است که من آن‌را آگاهی می‌نامم. وقتی آگاه می‌شوید شروع به تصمیم‌گیری در مورد زندگی خود می‌کنید. به‌عنوان مثال، هرچه آگاه‌تر شوید، بهتر می‌توانید درباره‌ی نوع خودرو خود که باید با آن رانندگی کنید، نوع خانه‌ای که باید در آن زندگی کنید، و نوع زندگی که می‌خواهید، تصمیم بگیرید. درباره‌ی هر اینچ تصمیم‌گیری می‌کنید. از همه چیز آگاه می‌شوید: چگونه باید صحبت کنید، چگونه باید رفتار کنید، چگونه باید فکر کنید، در هر اینچ خود هوشیار می‌باشید.

از لحظه‌ای که شروع به هوشیار شدن می‌کنید، شروع به تصمیم‌گیری می‌کنید و شروع به کنترل زندگی‌تان می‌کنید. وقتی کاملاً هوشیار شدید، شروع به کنترل مرگ خود نیز خواهید کرد.

در سطح ناآگاه، دو چیز اتفاق می‌افتد، و آن رؤیا و خواب عمیق است.

اگر در سطح نا آگاه، هوشیار باشید، نامش رؤیا است. اگر شما قادر به دیدن هر چیزی باشید، اگر بتوانید هر چیزی را حس کنید، اگر بتوانید هر چیزی را دریابید، اگر بتوانید هر حرکتی را تجربه کنید، رؤیا نامیده می‌شود. اگر از چیزی آگاه نیستید، اگر نمی‌توانید چیزی را احساس کنید، اگر نمی‌توانید هیچ حرکتی را حس کنید، آن خواب عمیق است.

در حالت بیداری، وقتی که هوشیار هستید و یا به‌اصطلاح روانشناسی در حالت آگاهی هستید، آن زندگی است. اگر هوشیار نیستید، پس آن مرگ است.

وقتی هوشیاری بیشتری را به زندگی خود می‌آورید، زندگی خود را به دست می‌گیرید. به‌همین ترتیب، در عالم رؤیا نیز، اگر هوشیاری بیشتری را به‌خود راه دهید، رؤیاهای خود و خواب عمیق را بر عهده خواهید گرفت.

کنترل زندگی و مرگ و کنترل رؤیا و خواب عمیق هر دو مستلزم یک شرط مهم است، و آن هوشیاری است. هوشیاری لازمه‌ی اصلی کنترل زندگی و مرگ و کنترل رؤیا و خواب عمیق است. داشتن هوشیاری نسبت به رؤیاهایتان نه تنها به شما کمک می‌کند که رؤیا و خواب عمیق خود را کنترل کنید، بلکه می‌تواند به کنترل زندگی و مرگ نیز کمک کند.

اگر آگاهانه فکر می‌کنید، آن زندگی است. اگر آگاهی‌تان، قادر به فکر کردن نباشد، آن مرگ است

مرد فقیری پس از یک روز کار سخت، با کیسه‌ای پر از برنج به خانه برگشت. کیسه را از بام خانه‌اش آویزان کرد تا از شر موش‌ها و دزدان در امان باشد. برای محافظت بیشتر از آن، دقیقاً زیر کیسه دراز کشید. در حالی که دراز کشیده بود، به کیسه برنج نگاه کرد و شروع به رؤیاپردازی کرد: «اگر بتوانم این کیسه برنج را در مقادیر کم به فروش برسانم، می‌توانم پول زیادی به دست بیاورم. سپس با آن پول، برنج بیشتری می‌کارم، آن را می‌فروشم و به زودی ثروتمند خواهم شد. سپس با یک زن زیبا ازدواج می‌کنم و بچه‌ی زیبایی خواهیم داشت». در همین زمان، موشی راه خود را به کیسه برنج پیدا کرده و شروع به جویدن طناب کرده بود. همان‌طور که مرد به بچه خیالی‌اش فکر می‌کرد، موش طناب را جوید و پاره کرد و کیسه روی او افتاد و درجا او را کشت. البته، آن ثروت، همسر و فرزند رؤیایی نیز درجا ناپدید شدند.

وقتی شروع به تجربه کردن پرانا در پیشانی خود می‌کنید، متوجه خواهید شد که نه تنها پرانا از طریق هوا تأمین می‌شود، بلکه این پرانا است که واقعیت و رؤیاهایتان را خلق می‌کند. هر آنچه که شما واقعیت و هر آنچه که رؤیا می‌نامید، از پرانا ساخته شده است. همان‌طور که شانکارا می‌گوید که این کل جهان مایا¹، توهم است، منظورش همین است. وقتی این موضوع را می‌فهمید، انرژی فوق‌العاده‌ای برای کنترل زندگی و رؤیاها خواهید یافت. تا الان، شما فقط یک قربانی بوده‌اید. شما حتی نمی‌توانید رؤیاهای خود را کنترل کنید. آیا می‌توانید رؤیای چیزی را که می‌خواهید ببینید؟ نه نمی‌توانید! شما حتی نمی‌توانید اتفاق کوچک را در رؤیای خود کنترل کنید. تا الان، فقط این توانایی را دارید که یا به خواب روید یا از خواب بیرون بیایید، و بیدار شوید. شما نمی‌توانید خود رؤیا را کنترل کنید. اگر بتوانید هوشیاری بیشتری در حالت رؤیا داشته باشید، در حالت بیداری نیز توجه‌تان افزایش خواهد یافت. هوشیار بودن در زندگی، آگاهی حیات‌تان را، چند برابر خواهد کرد. اگر هوشیاری زندگی‌تان افزایش یابد، طبیعتاً قادر به کنترل مرگ خود خواهید بود.

هر کاری که در طول روز انجام می‌دهید، آن را زندگی می‌نامید. هر کاری که در شب انجام می‌دهید، آن را رؤیا می‌خوانید. اگر در روز نتوانید کاری انجام دهید، آن را مرگ می‌نامید. اگر در شب نتوانید کاری انجام دهید آن را خواب عمیق می‌نامید. اگر در روز، این سه چیز را داشته باشید آن زندگی است: تجربه کننده، تجربه شده و خود تجربه. نوشیدن قهوه را به‌عنوان مثال در نظر بگیرید که در آن سه عنصر مهم وجود دارد: قهوه‌ای که نوشیده می‌شود، کسی که قهوه را مینوشد و تجربه حین نوشیدن قهوه. اگر تمام این سه عامل را به‌هنگام روز تجربه کنید، آن زندگی است و اگر تمام این سه را تجربه نکنید، آن مرگ است. به‌هنگام شب، اگر تمام این سه را تجربه کنید، آن رؤیا است و اگر تمام این سه را تجربه نکنید، خواب عمیق نامیده می‌شود.

کیفیت رؤیا و کیفیت زندگی هر دو مستقیماً به یکدیگر مرتبط هستند. این را بدانید که زندگی چیزی جز خیال بافی‌های روزانه نیست، و رؤیا چیزی جز زندگی شبانه نیست. زندگی رؤیا است و خیال بافی‌های روزانه، زندگی است.

• یک داستان کوتاه:

نیست، هرچند وقتی آن‌را تجربه می‌کنیم، واقعی به‌نظر می‌رسد

بازگشت به فهرست

لحظه ای که به سمت حالت رؤیا می روید، پرانا به سمت ویشودهی، مرکز گلو پیش می رود. هرچه بیشتر به سمت حالت خواب عمیق بروید، پرانا به سمت آناهاتا¹، مرکز قلب حرکت می کند.

در مورد زندگی و مرگ نیز وضعیت به همین صورت است. هر چه سرزنده تر و پر انرژی تر باشید، پرانا در پیشانی تان بیشتر جمع و متمرکز می شود.

وقتی دَم شما پرانای بیشتری را با خود می آورد و بازدم تان خالی باز می گردد، پرانای شما در پیشانی تان متمرکز خواهد شد. اگر دم پرانای کمتر و بازدم پرانای بیشتری داشته باشد، پرانا به آرامی به ویشودهی، مرکز گلو می رود. اگر دم هیچ پرانایی نداشته باشد و فقط بازدم حاوی پرانا باشد، انرژی شما کاملاً به سمت مرکز قلب خواهد رفت.

در حقیقت، رفتن از زندگی تا مرگ، از حالت بیداری تا وضعیت خواب عمیق، هر دو مستقیماً به حرکت پرانا مربوط است. اگر حرکات پرانا در دم و بازدم به درستی صورت گیرد، می توانید مرگ، زندگی و همچنین رؤیا و خواب عمیق را کنترل کنید. رؤیا و خواب، زندگی و مرگ همگی فقط با این کلید، واحد که پرانا نامیده می شود کنترل می شوند.

اگر لحظه ای که وارد عالم رؤیا می شوید، لحظه ای که آگاهی تان به آرامی از بین می رود، زمانی که به خواب می روید، هوشیار باشید، خواهید توانست که رؤیای خود را تغییر دهید.

اگر بتوانید رؤیایتان را تغییر دهید، بگذارید واضح بگویم، اولین کاری که انجام خواهید داد این است که از رؤیا دیدن دست می کشید. از رؤیا دیدن دست می کشید چون می دانید که رؤیا بی فایده است. شما می دانید که زمان و انرژی خود را در رؤیاها هدر می دهید.

کسی که از رؤیاها آگاهی داشته باشد، هرگز رؤیا نخواهد دید. کسی که از زندگی آگاه است، هرگز تولد دیگری نمی خواهد. به همین دلیل است که در شرق، تمام کتب مقدس، چه وداها² یا داما پادا³، و یا جین سوتراهای⁴ یا گورو گرنت صاحب⁵، همگی تنها هدفشان نداشتن تولد دیگر است. همه ی آن ها تنها یک هدف داشتند: موکشا⁶، آزادی، از چرخه ی تولد و مرگ.

کسی که از رؤیاها آگاه است، هرگز رؤیا نخواهد دید. او به سادگی دست از رؤیا دیدن خواهد کشید. کسی که از زندگی آگاه است، چرخه ی تولد و مرگ را متوقف خواهد کرد. او بدن دیگری نخواهد گرفت.

منظور من از کلمه ی «مرگ» این نیست که خودکشی خواهید کرد. وقتی من می گویم زمانی که شما از زندگی آگاه می شوید، دچار مرگ می شوید، به این معنی نیست که شما خودکشی می کنید. منظورم این است که دیگر زندگی عادی نخواهید داشت. دیگر با هویت خود زندگی نخواهید کرد. به هویت خود اهمیت نخواهید داد. از نو متولد خواهید شد.

به همین دلیل است که استادان روشنگر مرده تلقی می شوند. در واقع، افراد روشنگر، افرادی هستند که به زعم دنیا مرده اند. آن ها هویتی ندارند و زندگی شان برای شما قابل درک نیست. زندگی آن ها را دیگر نمی توان زندگی نامید. عملاً، اگر بخواهید برای زندگی آن ها نامی در نظر بگیرید، تنها نامی که می توان روی آن گذاشت، مرگ است! آن ها آنگونه که شما فکر می کنید زنده نیستند. به همین دلیل است که بارها

چهار ودای اصلی وجود دارد: ریگ ودا، یاجورودا، ساماودا و آتارواودا. این متون در مورد نحوه ی قربانی کردن است و متشکل از داستان و سرودها است. وداها به منزله ی وحی "حقایق" به عارفان و پیغمبران است

و بارها، تمام کتب مقدس گفته‌اند که افراد روحانی «دوباره متولد می‌شوند». در این حالت، هیچ چیز این زندگی نمی‌تواند شما را عذاب دهد. زندگی به‌صورت مبهم و یا مانند یک فیلم به‌نظر می‌رسد. در شما رخنه نمی‌کند و فضای درونی‌تان را مختل نمی‌کند. اگر وقتی که پرانا هر روزه به مرکز قلب وارد می‌شود،هوشیار باشید، می‌توانید رؤیاها و خواب عمیق خود را مدیریت کنید. اگر از پرانایی که به‌هنگام خواب از آجنا¹ به آناهاتا می‌رود، آگاه باشید به این معنی است که در پایان زندگی شما قادر به تغییر زندگی و مرگ خواهید بود. اگر بخواهید، می‌توانید آن‌را کمی جلو بیندازید. اگر بخواهید می‌توانید آن‌را به تأخیر بیندازید. می‌توانید به هر نحوی که می‌خواهید آن‌را به اجرا در بیاورید.

بدانید که، این‌ها نظریه نیستند. این‌ها حقایق حاصل از هزاران سال تحقیق و توسعه توسط ریشی‌های ما بر روی آگاهی انسان است. در واقع، این فناوری و این تکنیک‌ها می‌توانند کیفیت زندگی شما را از همین امروز افزایش دهند. مجبور نیستید به خود بگویید، «آه! اگر این تکنیک را به‌مدت ده سال انجام دهم، شاید در سال یازدهم نتیجه دهد». نه! در حقیقت، چون ما این فناوری را بلد نیستیم، آن‌را زیر سؤال می‌بریم. به‌عنوان مثال، اگر نظریه‌ی قانون جاذبه مفید و قابل اجرا در زندگی‌تان باشد، به آن شک نمی‌کنید. اما اگر این نظریه هیچگونه کاربرد مستقیمی در زندگی‌تان نداشته باشد، و هیچ منفعت مستقیمی برای زندگی‌تان نداشته باشد، طبیعتاً آن‌را فراموش می‌کنید، یا آن‌را زیر سؤال می‌برید، و به آن شک می‌کنید. در نهایت، کل دانش پشت آن‌را انکار می‌کنید. فقط به‌این دلیل که ما این فناوری، این نوع حقایق و تکنیک‌ها را در زندگی‌مان عملاً به‌کار نبرده‌ایم، کل معنویت را زیر سؤال می‌بریم. آیا واقعاً برای من مؤثر خواهد بود؟ آیا واقعاً به من کمک خواهد کرد؟

دو چیز را بدانید: تمام چیزهایی که تاکنون به شما گفته‌ام، نه تنها در مرگ‌تان، بلکه در هر لحظه از زندگی‌تان نیز به دردتان خواهد خورد. ممکن است با خود فکر کنید، «چگونه می‌تواند هر لحظه به من کمک کند؟». در حقیقت، حالت رؤیا به‌معنای حالت انرژی پایین‌تر پرانا است، یعنی پرانایی که به سمت مرکز قلب حرکت می‌کند. اگر در آن‌زمان هوشیار باشید، طبیعتاً قادر به کنترل رؤیاهای خود خواهید بود. نه تنها می‌توانید رؤیاهای خود را کنترل کنید، بلکه می‌توانید در هر لحظه که خواستید به خودتان انرژی دهید. هرگاه از پرانای پایین آگاه باشید، می‌توانید درصد پرانا را در بدن خود افزایش دهید. آگاهی از این که پرانا در حال کم شدن است، خود برای آوردن پرانای بیشتر به بدن‌تان کافی است. به‌همین ترتیب، وقتی در حال مرگ و خلاص شدن از بدن خود هستید، وقتی که سطح پرانا کاهش بیشتری پیدا می‌کند، می‌توانید آن‌را متوقف کرده و سطح آن‌را افزایش دهید. نه تنها در زمان مرگ، بلکه وقتی بیمار هستید نیز پرانای شما به آهستگی در چاکرای آناهاتا قرار می‌گیرد. هرچه پرانا بیشتر به سمت آناهاتا برود، بیشتر احساس بیماری می‌کنید. اگر بتوانید حرکت پرانا را متوقف کرده و آن‌را افزایش دهید، می‌توانید خودتان را درمان کنید. این تکنیک غائی شفای جسم و بازجوان‌سازی آن است.

در حقیقت هرگاه بر پرانا مسلط می‌شوید، متوجه می‌شوید که مرگ به آن مفهومی که شما فکر می‌کنید

بازگشت به فهرست

وجود ندارد. تا به‌حال، شما از مرگ به‌دلیل ابهام آن می‌ترسیدید. این ترس از مرگ نیست، این تنها ابهام است که ترس بیشتر و بیشتری ایجاد می‌کند.

ببینید، همه می‌دانیم که هرکسی روزی می‌میرد و هیچ کاری هم از ما بر نمی‌آید. اما نمی‌دانیم که چه موقع و چگونه رخ می‌دهد و بعد از آن چه می‌شود. این سؤالات و ابهامات در وجود ما ایجاد مشکل می‌کنند. رنج روانی که به‌هنگام فکر کردن درباره‌ی مرگ به ما وارد می‌شود، بیشتر به‌دلیل این ندانستن‌ها و نا اطمینانی‌ها است و مستقیماً به‌خود مرگ مربوط نمی‌شود. هنگامی‌که این ابهامات برطرف شود، مفهوم مرگ شفاف‌سازی می‌شود. تأثیر منفی مرگ در وجود ما کاملاً پاک می‌شود.

نه تنها در انتخاب مرگ، بلکه در به تعویق انداختن یا پیش‌بینی کردن مرگ نیز آزادی بیشتری خواهید داشت تا بتوانید مرگ را بشناسید. این غائی‌ترین هدیه‌ای است که هر تکنیک معنوی می‌تواند به شما بدهد.

مهمتر از همه، حتی وقتی که بیمار می‌شوید، این احتمال وجود دارد که پرانا مستقیماً و کاملاً به آناهاتا نرود، بلکه شروع به حرکت به سمت آناهاتا کند. شما متوجه می‌شوید که دارید بیمار می‌شوید و می‌توانید آن‌را بازگردانید.

می‌توانید این مورد را امتحان کنید: هنگامی‌که دارد خوابتان می‌برد، از پیشانی، چشم سوم آگاه باشید، توجه‌تان آن‌جا باشد هنگامی‌که در تخت دراز می‌کشید، وقتی با خود تصمیم گرفتید، «بله، الان می‌خواهم بخوابم»، وقتی هوشیاری‌تان در حال محو شدن است و در تاریکی و خواب عمیق ناپدید می‌شود، فقط آگاه باشید.

سپس در کل روز، بدانید و به یاد داشته باشید که کل این زندگی مایا است، حتی زمانی‌که بیدار هستید نیز رؤیا می‌بینید. بارها و بارها با خود تکرار کنید که: «هر آن‌چه که می‌بینم فقط یک رؤیا است».

به‌این موضوع منطقی نگاه نکنید. از خود نپرسید که این حقیقت دارد یا نه. در غیر این‌صورت بلافاصله از خود خواهید پرسید: «چگونه می‌توانم همچین فکری بکنم؟ این حقیقت ندارد. این جهان یک واقعیت است».

لطفاً توجه کنید که، حقیقت و واقعیت دو چیز متفاوت هستند. وقتی من می‌گویم کل دنیا یک رؤیا است، ممکن است به‌نظر شما حقیقت نداشته باشد زیرا منبعی که بر اساس آن حقیقت داشتن چیزی را می‌سنجید، خود وجود ندارد.

هنگامی‌که این اصل را چند روزی انجام دهید، حقیقت پشت این کلمات را درک خواهید کرد. این شما را به سمت حقیقت هدایت خواهد کرد.

پرده نمایشی که کل رؤیا بر روی آن پخش می‌شود را خواهید دید. وقتی پرده نمایشی را که بر روی آن کل این رؤیا را نشان داده‌اید می‌بینید، همین صفحه نمایش را به‌هنگام رؤیا دیدن با هوشیاری خواهید دید. صفحه نمایشی که روی آن کل این رؤیا را نمایش داده‌اید، همان چیزی است که من آن‌را آگاهی می‌نامم.

سؤال بعدی که به ذهن‌تان خطور می‌کند این است: «اگر در حالت بیداری رؤیا می‌بینم، چرا باید عملی نشان دهم؟» چرا باید حرکتی انجام دهم؟». چرا نباید عملی نشان دهید؟ اگر دارید رؤیا می‌بینید، چرا نباید کاری کنید؟

این‌را بدانید که شما نمی‌خواهید کاری کنید، زیرا آن‌را بسیار جدی تلقی می‌کنید. شما عمل خود را با چیزی که باید به دست بیاورید، مرتبط می‌دانید.

به‌دلیل نتایج مورد انتظارتان، به‌این عمل می‌چسبید. اگر بدانید که دارید رؤیا می‌بینید، متوجه خواهید شد که رؤیا دیدن یا رؤیا ندیدن به‌هیچ‌وجه چیزی را تغییر نخواهد داد. هر آن‌چه که اتفاق بیفتد، اتفاق خواهد افتاد. شما می‌گذارید که اتفاق بیفتد.

فقط بدان که زندگی یک رؤیا است. ناگهان هوش شما بیدار خواهد شد. چشم شما به‌این حقیقت باز خواهد شد که کل نمایش زندگی، تصویرافکنی شما است.

بازگشت به فهرست

مرگ صرفاً رویدادی نیست که در پایان زندگی شما اتفاق می‌افتد، بلکه مرگ‌هایی که در طول زندگی شما اتفاق می‌افتد را نیز شامل می‌شود. به‌عنوان مثال، اگر پول‌تان از شما گرفته شود، هویت میلیونر بودن نیز در شما می‌میرد. اگر برادرتان بمیرد، هویت برادر کسی بودن نیز در شما می‌میرد. اگر پدر شما بمیرد، هویت پسر کسی بودن نیز در شما می‌میرد. در تمام این لحظات، بخشی از وجود شما می‌میرد.

مرگ «کامل» در پایان زندگی‌تان اتفاق می‌افتد. حتی در طول زندگی، با مردن بخشی از وجودتان «مرگ جزئی» را تجربه می‌کنید. با داشتن چنین درکی از مرگ، حتی در آن لحظات، دچار درد و رنج نخواهید شد. شما قادر خواهید بود که این مرگ‌ها را، دستکاری کنید، به تعویق بیندازید، جابه‌جا کنید و یا حتی متوقف کنید.

یک قوری خالی را تصور کنید. درون قوری فضایی وجود دارد. خارج از قوری نیز فضایی وجود دارد. حال فرض کنید که قوری را شکستید. ممکن است قوری نابود شود اما فضای داخل قوری نابود نخواهد شد. تنها در فضای خارج از قوری ناپدید خواهد شد.

فضای محصور در داخل قوری، در فضای خارج از قوری ناپدید خواهد شد. حتی خود قوری نیز نابود نمی‌شود. بلکه به‌شکل دیگری در می‌آید و همچنان وجود دارد. شما می‌توانید شکل آن‌را تغییر دهید، اما نمی‌توانید آن‌را از بین ببرید.

به‌همین ترتیب، در طول مرگ، آگاهی‌ای که در بدن شما محصور شده است، در آگاهی بیرون از بدن شما آرام می‌گیرد. ببینید، یک فضا خارج از بدن و پوست شما و فضایی دیگر نیز داخل بدن و پوست‌تان وجود دارد. هنگامی‌که مرزهای شما در نقطه‌ای از بین می‌رود، فضای داخل بدن شما در فضای بیرون بدن‌تان قرار و آرام می‌گیرد. درک این حقیقت، شما را از ترس مرگ می‌رهاند. هیچ چیز در درون‌تان وجود ندارد که بتوان آن‌را نابود کرد.

در زندگی سقراط¹ واقعه‌ای زیبا وجود دارد:

> سقراط در اثر نوشیدن جام زهر کشته شد. وقتی شوکران را به‌او دادند، از او پرسیدند: «از مرگ نمی‌ترسید؟». او به زیبایی گفت: «چرا باید بترسم؟ پس از مرگ تنها دو چیز ممکن است رخ دهد. یا موجودیت من از بین خواهد رفت و من دیگر وجود نخواهم داشت و یا به شکلی دیگر در جایی دیگر وجود خواهم داشت، همین. فقط یکی از این دو حالت ممکن است اتفاق بیفتد. اگر دیگر وجود نداشته باشم، پس هیچ مشکلی وجود ندارد، زیرا چیزی برای ترسیدن وجود ندارد، چون چیزی نخواهم فهمید. اگر به شکلی دیگر و در جایی دیگر وجود داشته باشم، باز هم لزومی ندارد که نگران باشم. من به‌هر حال وجود خواهم داشت. من نخواهم مرد».

این سخنان سقراط خود مانترای² بزرگی است. نگاهی به زندگی خود بیندازید. ممکن است بگوئید زندگی بیشتر شادی بود یا رنج بود. این‌ها تنها دو احتمال است. اگر می‌گوئید رنج زندگی بیشتر بوده، پس چرا از مرگ می‌ترسید؟ اگر به حد کافی رنج برده‌اید، پس چرا چیز جدیدی را امتحان نمی‌کنید؟ اگر می‌گوئید که شادی زندگی بیشتر است، پس از آن‌جایی که زندگی شادی داشته‌اید، باید برای چیزهای جدید، تجربه‌های جدید آماده باشید. اگر زندگی شما در این مرحله شاد بود، طبیعتاً طی کردن مراحل بعدی منجر به شادی بیشتر و تجربیات بهتر خواهد شد. بنابراین، از هر طرفی که این موضوع را استدلال کنید، ترس شما هیچ مبنایی ندارد.

دانستن این‌که وقتی بدنتان از بین می‌رود، فضای

انرژیِ محبوس در زیر پوست شما با فضای انرژی خارج از پوستتان یکی می‌شود و این‌که حتی اگر ذهن و بدنتان از بین‌رود، باز هم شما وجود خواهید داشت، مبنا و اساس حقیقتی است که ما آن‌را «واقعیت متعالی» می‌نامیم. فردی که به واقعیت متعالی رسیده باشد، دائماً از خود شادی و بی‌باکی پخش می‌کند. او سعادت و انرژی بسیار می‌پراکند چراکه او در پاراماشتیتی۱، مرتبه‌ی اعلی، قرار دارد.

همان انرژی که خود را در قالب انفجار کیهانی بازنموده است، دائماً در حال انفجار و بازنمایی در بدن است. هوشیاری خود را با محل تلاقی دم و بازدم، نقطه تلاقی قدرتمند و بی‌قدرت ترکیب کنید. وقتی هوای دم بیرون می‌رود، پراز انرژی خواهد بود و هوشیاری شما به‌عنوان یک کل، به ارتعاش درخواهد آمد. انسان انرژی حیات را می‌تواند لمس کند. جایی‌که هوای بازدم به آن بازمی‌گردد، کاملاً خالی است. می‌توان مرگ را در آن لمس و حس کرد. هنگامی‌که هوای دم وارد می‌شود، می‌توان زندگی را مستقیماً لمس کرد. وقتی هوای بازدم برمی‌گردد می‌توان مرگ را لمس کرد. اگر آگاهی‌مان را به نقطه تلاقی این دو نَفَس بیاوریم، می‌توانیم در خودمان هم انفجار کیهانی و هم انحلال کیهانی را تجربه کنیم. زمانی‌که انفجار و انحلال کیهانی در شما اتفاق بیفتد، خود را تبدیل به انرژیِ کیهانی(Universal) کرده‌اید.

این تکنیک دارای دو بخش است: یکی را زمان خواب و هنگامی‌که در رختخواب دراز کشیده‌اید انجام می‌دهید، و دومی را هر زمان که در طول روز به یاد آن افتادید می‌توانید انجام دهید. بخش اول انرژیِ بیشتری برای انجام بخش دوم فراهم می‌کند و بالعکس. آن‌ها مکمل یکدیگر هستند.

قسمت اول: در حالت درازکشیده و قبل از خواب، ناحیه‌ی اطراف چاکرای آجنا یا چشم سوم، مرکز پیشانی را به‌خاطر بیاورید. تمرکز نکنید. اگر خودتان را مجبور کنید، اگر تمرکز کنید، خواب شما به‌هم خواهد خورد و سردرد خواهید گرفت. این ناحیه را در حالت آرامش تنها به یاد بیاورید، همانگونه که به‌یک گل نگاه می‌کنید، خیلی عادی. کم‌کم خواهید دید که آرامش می‌یابید و وارد حالت خواب عمیق خواهید شد. تنها از ورود به حالت خواب عمیق آگاه باشید، همین کافی است. روز اول، ممکن است احساس کنید که اصلاً خوابتان نمی‌برد و خوابتان ۱۰ الی ۱۵ دقیقه به تأخیر افتاده است. نگران آن نباشید. تنها از حرکت پرانا در چاکرای آجنا آگاه باشید. شما متوجه خواهید شد که دارید رؤیا می‌بینید. اگر می‌خواهید ادامه آن رؤیا را ببینید، آن‌را ادامه می‌دهید. اگر تمایلی به آن نداشتید، از آن بیرون می‌آیید. اما کابوس نخواهید دید. تا به الان، رؤیاهایتان نه تنها ذهن، بلکه بدن‌تان را هم می‌آشوبد. اگر کابوس ببینید و بیدار شوید، خواهید دید که قلب‌تان به‌سرعت می‌تپد و ضربان قلب‌تان افزایش یافته است. بدن‌تان تحت‌تأثیر رؤیایتان قرار می‌گیرد. اگر از رؤیای خود آگاه باشید، تحت‌تأثیر قرار نخواهید گرفت. این اولین تأثیر این مراقبه است. در مرحله‌ی بعدی، خواب بی رؤیا را تجربه خواهید کرد که سطح عمیق‌تری است. هرگاه خواب بی رؤیا داشته باشید، روزِ بی رؤیایی نیز خواهید داشت. روزِ بی رؤیا بدین معنی است که با عدم رؤیاپردازی در روز انرژی‌تان حفظ خواهد شد. آگاه بودن از پرانا کافی است و به‌طور خودکار به سطح انرژیِ بالاتر بازمی‌گردد و بدن شما خود را درمان خواهد کرد، زیرا جریان پرانا مستقیماً با تمام بیماری‌های شما مرتبط است. مهم‌تر از همه، وقتی

شما قادر به تغییر رؤیای خود باشید، وقتی شما بتوانید رؤیای خود را کنترل کنید، قدرت و انرژی زیادی برای کنترل حوادث زندگی‌تان خواهید داشت. تا به‌حال، شما فقط قربانی زندگی خود بودید، قربانی رؤیای‌تان بودید. نمی‌توانید چیزی را کنترل کنید. حتی نمی‌توانید یک عطسه‌ی کوچک را متوقف کنید. شما نمی‌توانید چیزی را نه در حالت بیداری و نه حتی در حالت رؤیا متوقف کنید. همه چیز برایتان اتفاق می‌افتد، همین. در بهترین حالت، می‌توانید تصور انجام دادن کاری را داشته باشید. اگر بتوانید در حالت رؤیا هوشیار باشید، آزادی واقعی خواهید داشت و آگاهی‌تان وسعت خواهد یافت.

برنامه‌ی مراقبه‌ی سطح دوم ما، LBP Level 2 - NSP ، شما را به سفری در زندگی خودتان می‌برد، و هم‌زمان اسرار مرگ را برایتان آشکار می‌کند و با تخلیه‌ی فضای درونی‌تان از احساساتی که همیشه با خود دارید، آن‌را خالص و تطهیر می‌کند. این برنامه به شما می‌آموزد که سعادت‌مندانه زندگی کنید و در صلح این دنیا را ترک کنید. این برنامه مرگ را در منظر درست آن قرار می‌دهد تا زندگی شما شادتر و معنی دارتر شود.

(LBP (life Bliss Program سطح ۲- NSP(Nithyananda Spurana Program) اثر شفابخشی کاملی در سطوح جسمانی، ذهنی و روحی دارد. مردم از من می‌پرسند چگونه از طریق مراقبه شفا می‌یابند. این‌را بدانید، من از طریق بدن جسمانی‌ام شما را شفا نمی‌دهم. حضور من است که شفا می‌دهد. وقتی خورشید طلوع می‌کند، نیلوفر خود‌به‌خود گل می‌دهد. خورشید نمی‌رود و گلبرگ‌های نیلوفر را باز نمی‌کند. به‌همین ترتیب، در حضور استاد، شفا صورت می‌گیرد. واضح است که شفا انجام نمی‌شود، بلکه خود اتفاق می‌افتد. تا وقتی‌که بدنتان در حضور من باشد، می‌توانم آن‌را شفا بخشم. به‌همین ترتیب، اگر ذهن خود را نیز باز کنید، آن نیز شفا می‌یابد. این چیزی است که ما در LBP Level 2-NSP، انجام می‌دهیم - باز کردن ذهن‌ها. از شما خواسته می‌شود که در مورد خودتان، رنج‌هایتان، آرزوهایتان، گناهتان و لذات‌تان بنویسید. قرار نیست آن‌را به کسی نشان دهید. این نوشته فقط برای خود شما است تا سامسکاراهایی را که عمیقاً در وجودتان ریشه دوانیده یا خاطرات حک شده‌تان را بشناسید. مردم از من می‌پرسند که چرا من از آن‌ها می‌خواهم که این‌ها را بنویسند وقتی قرار نیست که آن‌را به من و یا به یکدیگر نشان دهند. این‌را بدانید که با نوشتن تمام این‌ها، شما ذهن خود را در حضور من باز می‌کنید. شما ذهن خود را باز می‌کنید و بنابراین من می‌توانم ذهن‌تان را شفا دهم. اگر زخم‌های خود را باز کنید، آفتاب می‌تواند آن‌ها را درمان کند. به‌همین ترتیب، اگر بتوانید ذهن خود را باز کنید، این انرژی تمام زخم‌ها را بهبود می‌بخشد. LBP Level 2-NSP لایه‌های انرژی‌تان را یک‌به‌یک باز می‌کند. رنج‌ها، لذات، گناه‌ها و آرزوهایتان باز می‌شود. هنگامی‌که این‌ها باز شود و شفا یابد، شما برای یک لحظه خدا را در درون خود تجربه می‌کنید.

برای رها شدن از ترس مرگ که در واقع ترس از دست دادن هویتمان است، باید این را بدانیم که ما چیزی ورای ذهن و بدنمان هستیم. برای درک این مقوله به هوش نیاز داریم. سپس این سؤالات برایمان پیش می‌آید: هوش دقیقاً چیست؟ آیا بعضی از ما باهوش‌تر از دیگران است؟ آیا می‌توانیم سطح هوش خود را افزایش دهیم؟

هوش پدیده‌ای اکتسابی نیست. تک‌تک موجودات صاحب هوش هستند. هر کدام از ما دارای هوش است. این یک ویژگی ذاتی و فطری است، همان‌طور که آتش گرم و یخ سرد است. لطیفه‌ای در مورد افراد باهوش برایتان نقل می‌کنم:

روزی چهار مرد سوار یک هواپیمای خصوصی بودند که ناگهان، قسمت دم هواپیما آتش گرفت. متأسفانه تنها سه چتر نجات برای این چهار مسافر وجود داشت. اولی وحشت زده، یکی از چترهای نجات را برداشت و گفت: «من تازه ازدواج کرده‌ام. همسرم منتظر من است»، و پرید. دومی گفت: «من باهوش‌ترین فرد روی زمین هستم. سیاره‌ی زمین به هوش من نیاز دارد». او نیز پرید. یکی از مسافران که پیرمرد بود به فرد باقی مانده گفت: «من پیرم اما تو کلی از زندگی‌ات باقی مانده. این چتر نجات را بگیر و بپر». مرد جوان با نیشخند گفت: «شما هم می‌توانید بپرید، آقا. هر دو می‌توانیم برویم. باهوش‌ترین فرد روی زمین با کوله پشتی من پرید!».

بسیاری از ما ارتباطمان را با هوش طبیعی‌مان از دست داده‌ایم. به‌همین دلیل است که نمی‌توانیم زندگی را تا حد اعلای آن زندگی کنیم. ما دانش اکتسابی خود را با

بازگشت به فهرست

خاطراتتان استفاده کنید. همه ی ما فطرتاً در بدن انسانی خود دارای هوش هستیم. مشکل این‌جا است که ما شدیداً بر این باوریم که محدود هستیم. ما در فکر کردن به این که قابلیت‌های محدودی داریم، که «ما نمی‌توانیم ...» شرطی شده‌ایم و بنابراین فراموش کرده‌ایم که چگونه می‌توانیم از این قابلیت‌ها استفاده کنیم. به همین دلیل ما به تکنیک‌های استفاده از تمام ابعاد وجودی‌مان واقف نیستیم.

به‌عنوان مثال، انسان این قابلیت را دارد که بدون آموزش دیدن شنا کند. در ژاپن این موضوع را آزمایش و امتحان کرده‌اند، زمانی که کودک متولد شد، او را داخل آب گذاشتند و دیدند که کودک به‌طور خودکار شروع به شنا کردن کرد!

بچه‌ها باهوش متولد می‌شوند

> پسری از مدرسه برگشت و به مادرش گفت: > «شما گفتید که دندان‌پزشکی مدرسه درد ندارد، > اما این طور نبود». > مادرش نگران شد و از او پرسید: «آیا او به تو > صدمه زد؟». > پسر پاسخ داد: «نه، اما وقتی انگشتش را گاز > گرفتم داد زد!».

بچه‌ها باهوش متولد می‌شوند. آن‌ها بسیار خودانگیخته و مشتاق هستند. اما خانواده، جامعه و مدرسه این هوش طبیعی درون کودک را با اهمیت بی‌جایی که به منطق، حافظه و رقابت می‌دهند، از بین می‌برند. بهایی که کودک برای تحصیلات می‌پردازد بسیار سنگین است. او خلاقیت بسیار فوق‌العاده با ارزش و منحصربه‌فرد بودن خود را فدا می‌کند و از این موضوع هیچ اطلاعی هم ندارد.

هوش اشتباه می‌گیریم، مانند همان مردی هستیم که به جای چتر نجات با کوله پشتی پرید! تک‌تک موجودات طبیعت دارای هوش ذاتی هستند. پرندگان هوشی ذاتی دارند که آن‌ها را قادر به پرواز می‌سازد. تماشای پرندگان مهاجری که بدون نقشه یا راهنما هزاران مایل را در آسمان طی می‌کنند و به‌هنگام تغییر فصل باز دقیقاً از همان مسیر قبلی برمی‌گردند، شگفت‌انگیز است! از کرم صدپا گرفته تا شامپانزه، هر حیوانی زندگی‌اش را به زیبایی و با استفاده از هوش ذاتی که به او هدیه شده می‌گذراند. گیاهان و درختان دارای هوش ذاتی هستند، این چیزی است که آن‌ها را قادر می‌سازد تا مستقیماً از طریق خورشید غذا تولید کنند. انسان نیز دارای هوش ذاتی سرشار است. او نمونه‌ی تکامل یافته‌تر و برتری از آگاهی نسبت به پرندگان، حیوانات و درختان است. پاتانجالی، استاد برجسته‌ی هندی و پدر علم باستانی یوگا¹، می‌گوید که انسان در خود تمامی شکل‌های هوشیاری پایین‌تر از خود قبیل درختان، پرندگان و حیوانات را دارد. انسان توانایی تولید مواد غذایی را مانند درختان دارد. انسان این توانایی را دارد که از بدو تولد به تنهایی زندگی کند، درست مانند حیوانات و پرندگان. پاتانجالی توضیح می‌دهد: وقتی لاک‌پشت بودید، تمام خاطرات زندگی گذشته‌ی شما از تمام تولدهایی که قبل از تولد در قالب لاک‌پشت داشته‌اید، در بدن لاک‌پشت ذخیره شده است. وقتی به حیوان سطح بالاتری تبدیل می‌شوید، تمام خاطرات زندگی‌های گذشته قبل از آن، در بدن آن حیوان ذخیره می‌شود. همچنان که به تدریج به موجود انسانی تبدیل می‌شوید، خاطرات تمام زندگی های گذشته‌تان در داخل بدنتان ذخیره می‌شود. اگر روشش را بدانید، می‌توانید هر زمان که می‌خواهید از هرکدام از این

چند روز پیش جمله‌ای را بر روی تیشرت نوجوانی خواندم، «من باهوش بودم تا وقتی‌که آموزش و پرورش من را نابود کرد». به شیوه‌ای که امروزه کودکان آموزش می‌بینید، منجر به رشدی در کودک می‌شود که از مسیر طبیعی‌اش خارج شده است. اهمیت بی‌موردی به منطق و تجزیه‌وتحلیل داده می‌شود که مرتبط به سمت چپ مغز است. به‌همین دلیل، سمت راست مغز، که مربوط به خلاقیت و هنر است، کمتر تحریک می‌شود. پنجاه درصد از توان بالقوه‌ی ما، نیمی از مغزمان، نیمی از بدن‌مان در انتظار ابراز خویش می‌ماند. آموزش و پرورش می‌تواند غوغا کند اگر این حقیقت را بپذیرد. آموزش از طریق قسمت چپ مغز درست است، اما قسمت راست نیز اگر مهم‌تر از آن نباشد، به همان اندازه، مهم است. بگذارید کل وجودتان به‌سادگی خودش را ابراز کند، و شما خواهید دید که هوش ذاتی‌تان به زیبایی شکوفا می‌شود. این چیزی است که من آن‌را وجودی یکپارچه و شکوفا می‌نامم.

ما فکر می‌کنیم که بسیار باهوش هستیم و بنابراین سعی می‌کنیم بچه‌هایمان را جوری شکل دهیم که مانند ما باهوش شوند. وقتی این فرآیند را شروع می‌کنیم، ابتدا به کودک منطق اداره‌ی زندگی به‌وسیله‌ی ترس یا طمع را آموزش می‌دهیم. یا باید کاری انجام دهد تا به چیزهای بیشتری برسد، یا باید کاری انجام دهد تا از آن‌چه که نمی‌خواهد اتفاق بیفتد جلوگیری کند. وقتی خواهان اتفاق افتادن چیزی هستید، این حرص است. وقتی می‌ترسید که چیزی اتفاق بیفتد، ترس است. یا باید درس بخواند تا بتواند نمره‌های بهتری کسب کند و در یک کالج خوب پذیرفته شود، که محرک آن حرص و طمع است. یا باید درس بخواند تا در زندگی حرفه‌ای آینده‌اش از دیگران عقب نماند، که در این‌صورت محرک آن ترس است. انگیزه‌ی کودک طمع یا ترس است و هرگز شکوفایی درونی نیست. طبیعتاً کودک وارد دور دوندگی برای امرار معاش می‌شود و صرفاً به دوندگی ادامه می‌دهد، بدون آن‌که حتی وقت نگاه کردن به‌این که آیا او واقعاً برای آن‌چه که می‌خواهد می‌دود یا نه را داشته باشد. او حتی نمی‌داند که می‌تواند از این دوندگی لذت ببرد! به‌او آموخته شده است که با هرگونه انحراف از مسیر، وقت ارزشمندش در رسیدن به هدف هدر خواهد رفت. اما چند نفر پس از رسیدن به «هدف»، احساس شکوفایی کرده‌اند؟ هنگامی‌که به هدفی که تعیین کرده‌اید دست می‌یابید، متوجه می‌شوید که دیگر تیر دروازه‌ای در آن‌جا وجود ندارد. و حال شما چیز دیگری می‌خواهید! نگاه کنید. ببینید که آیا واقعاً فرزندانتان را بار می‌آورید یا فقط به‌آن‌ها یاد می‌دهید که از روی ترس و طمع عمل کنند. نگاهی عمیق به خودتان بیندازید و ببینید که آیا واقعاً دوندگی برای امرار معاش احساس عمیق شکوفا شدن را به شما می‌دهد؟ آیا آن‌چه که انجام می‌دهید واقعاً همان چیزی است که می‌خواهید؟ یا شما آن‌کار را فقط به‌این دلیل انجام می‌دهید که خانواده، دوستان و جامعه چنین انتظاری از شما دارند؟ اگر بر اساس آن‌چه دیگران انجام می‌دهند، زندگی می‌کنید، تنها زندگی ارزشمند خود را هدر می‌دهید. این همان چیزی است که آن‌را "تفکر گله‌ای" می‌نامند- پیوستن به دور دوندگی برای امرار معاش (به‌اصطلاح مسابقه‌ی موش‌ها) برای هم‌رنگ جماعت شدن. حتی اگر در این مسابقه برنده هم شوید، همچنان موش هستید!

آیا می‌توانیم هوش را اندازه گیری کنیم؟ آیا استانداردی برای اندازه گیری هوش وجود دارد؟

از همان دوران مدرسه، از معیارهای استانداردی برای تعیین سطح هوش افراد استفاده می‌کنیم. در سیستم نمره‌دهی از دوره ابتدایی تا کالج، همه‌ی کودکان را در مهارت‌ها و توانایی‌های مختلف مقایسه و رتبه‌بندی می‌کنیم.

کودکی ممکن است در علوم خوب باشد و دیگری ممکن است استعدادی ذاتی در موسیقی داشته باشد. اما هر دو بر اساس یک مقیاس در علوم و موسیقی رتبه‌بندی می‌شوند. حال، چگونه متوجه می‌شوید که کدام کودک باهوش‌تر است؟ اگر هوش بر اساس عملکرد در علوم اندازه‌گیری شود، کودکی که به علوم علاقه‌مند است، باهوش‌تر شناخته خواهد شد. اگر هوش بر اساس عملکرد موسیقایی اندازه‌گیری شود، طبیعتاً کودکی که در موسیقی استعداد دارد، از کودکی که دارای توانایی در زمینه‌ی علوم است، باهوش‌تر شناخته خواهد شد.

فرض کنیم که علم، معیار هوش است. بنابراین، کودک شاعر مسلک فکر می‌کند که به‌اندازه‌ی کودک علم بنیان، باهوش نیست. آگاهانه یا ناآگاهانه، کودک شاعر مسلک، هوش ذاتی‌اش را سرکوب می‌کند و تلاش می‌کند تا از کودک علمی تقلید کند.

در اینجا باید مطلب مهمی را بپذیریم. برای دانشمند شدن به یک نوع هوش نیاز است و برای شاعر شدن، به نوع دیگری از هوش، و برای شناگر شدن در المپیک به نوع دیگری از هوش نیاز است! هوش، توانایی واکنش نشان دادن به یک وضعیت یا چالش است. همچنان که شرایط تغییر می‌کند، ابعاد هوشی که برای واکنش دادن به آن وضعیت نیاز است نیز تغییر می‌کند. کودک علمی به یک وضعیت خاص از یک بعد خاص هوش، واکنش نشان می‌دهد. در حالی که کودک شاعر مسلک به شرایط دیگری از بعد دیگری واکنش نشان می‌دهد. هوش توانایی واکنش شناگر به شرایط دیگری، از بعد نشان دادن به شرایط دیگری از هوش پاسخ می‌دهد! جدید است

همه باهوش متولد می‌شوند، مسئله فقط کشف ابعاد منحصربه‌فرد هوش است.

شما هوشی ذاتی و خودانگیخته درون خود دارید. شما آن را به هنگام کودکی حس کرده‌اید.

به‌عنوان یک کودک، شما به همه چیز بسیار ساده نگاه می‌کردید. به‌همین دلیل بسیار خودانگیخته بودید. وقتی بزرگ می‌شوید، چه چیز این خودانگیختگی را از شما می‌گیرد؟ شرطی‌سازی اجتماعی که از همان کودکی به شما می‌گفت: «شما کفایت ندارید...» به‌همین دلیل، شما دائماً در تلاش برای تبدیل شدن به چیز دیگری هستید تا چیزی را به دیگران اثبات کنید. پیوسته فکر می‌کنید که کفایت ندارید، از دیگران تقلید می‌کنید و انرژی ذاتی فوق‌العاده فوران در درونتان را هدر می‌دهید.

لطیفه‌ای را روی تابلو اعلانات شرکتی خواندم:

مرگ عذر موجه محسوب می‌شود، به شرطی که دو هفته قبل از آن به ما اطلاع دهید، چرا که باید تا قبل از مرگتان، حرفه‌ی خود را به نفر بعدی آموزش دهید. توجه: این طرح از دیروز آغاز شده است.

اگر عملکرد یا رفتار شخص دیگری را کورکورانه تقلید کنید، به‌جای این که از هوش درونتان استفاده کنید، فرصت‌های شگفت‌انگیزی را از دست می‌دهید.

دانشجوی آماری بود که همیشه هنگام رسیدن به چهار راه باسرعت رانندگی می‌کرد و پس از عبور از چهار راه سرعتش را کم می‌کرد و باز دوباره از چهار راه‌ها با سرعت رد می‌شد، و پس از آن سرعت خود را کم می‌کرد.

زندگی هر لحظه، در هوشیاری کامل، مراقبه است

روزی دوستش در ماشین او بود. او طبق معمول از چهار راه رد شد. دوستش از کار او تعجب کرد: «چرا از چهار راه‌ها با سرعت رد می‌شوی در حالی‌که در اصل باید سرعتت را کم کنی؟». دانشجوی آمار پاسخ داد: «خب، به‌لحاظ آماری، احتمال تصادف در چهار راه بیشتر است، بنابراین من مدت زمان کمتری در چهار راه قرار می‌گیرم!».

دانش فقط زمانی خوب است که هوشمندانه به‌کار گرفته شود. هوش است که منجر به نتیجه‌ی واقعی می‌شود، نه خود دانش. وقتی دانش در جای مناسب و در زمان مناسب به‌کار بسته شود، نام آن هوش است. خودانگیختگی زمانی است که ما دانش‌مان را به‌راحتی در جای مناسب و در زمان مناسب، به‌کار بندیم. به‌عبارت دیگر، خودانگیختگی به‌کار بستن هوش خود است. وقتی از چیزی استفاده نکنید، کم‌کم هنر استفاده از آن را فراموش می‌کنید. به‌همین صورت، وقتی از هوش خود استفاده نکنید، کم‌کم باور می‌کنید که هوش رسیدگی به آن‌چه که در لحظه اتفاق می‌افتد را ندارید و به دیگران یا تجربیات گذشته اتکا می‌کنید. هوش توانایی واکنش نشان دادن به شرایط جدید است و از درون وجودتان نشأت می‌گیرد، نه از دانش ذهنی.

پسر کوچکی دوره یادگیری خود را در مدرسه و خانه می‌گذارند. روزی به معلمش گفت: «من دیروز سه مگس مؤنث و دو مگس مذکر را کشتم». معلم که کنجکاو شده بود، پرسید: «از کجا می‌دانی که کدام مؤنث و کدام مذکر بودند؟». پسر پاسخ داد: «ساده است. سه تا از آن‌ها روی آینه بودند و دوتایشان روی جعبه سیگار!».

هوش، هوشیار بودن و خودانگیخته بودن است. یک موضوع مهم را بدانید، وقتی شما عمیقاً هوشیار هستید، مرتکب اشتباه نمی‌شوید! وقتی هوشیار باشید، بر آن‌چه که دیگران به شما آموخته‌اند اتکا نمی‌کنید. به شرطی‌سازی‌های گذشته که در طول سالیان بسیار به درون‌تان راه یافته است، اتکا نمی‌کنید. شما صرفاً بر اساس هوش همراه با آگاهی عمل می‌کنید. با هوشیاری عمیق، شما در حال زندگی می‌کنید. وقتی در حال زندگی کنید، زنده و هشیار هستید، و درواقع باهوش هستید. هوش شما ذاتاً، خودانگیخته است. هیچ آموزش و یادگیری لازم نیست. تنها لازم است آن‌را در درون خود بیدار کنید. اولین قدم این است که خودتان را تحت‌نظر بگیرید و ببینید که چگونه به‌صورت ناخودآگاه به موقعیت‌های مختلف واکنش نشان می‌دهید. ببینید که چگونه اعمالتان ریشه در نگرش‌ها و نتیجه‌گیری‌های حاصل از تجربیات گذشته دارد. با هوشیاری به تماشای خود نشستن، اولین مرحله است. خبر خوب این‌که برای هوشیاری، تنها همین مرحله کافی است! بیشتر اوقات، ما در گذشته‌ی مرده زندگی می‌کنیم و ابعاد شگفت‌انگیز زندگی را از دست می‌دهیم. و یا از آن‌چه که قبلاً اتفاق داده است آزرده خاطر و خشمگین می‌شویم و رنج می‌کشیم. در هر صورت، با رفتن به انتهای هر یک از این دو حالت، از مشکل خود فرار کرده‌ایم. در عوض، اگر با هوشیاری عمیق به این مسئله نگاه کنیم، انرژی‌ای در ما بیدار خواهد شد و آن انرژی هوش است که برای حل این مشکل کافی است. فقط هوشیاری، برای بیدار شدن و رها شدن از

شما اسم آن‌را مطیع بودن می‌گذارید، اما این در واقع شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت اعمال خود است. این همان عادت خطرناک و قدیمی تبعیت کردن از کتاب قانون است و این خطرناک است زیرا در بعضی مواقع شما حتی نمی‌دانید که دارید مسئولیت و هوش خود را از دست می‌دهید. تبدیل به یک طوطی می‌شوید، و همان چیز را سال‌ها تکرار می‌کنید، زیرا به شما اینگونه گفته‌اند.

• لطیفه‌ی کوتاهی درباره‌ی درک افراد از مسئولیت تعریف می‌کنم:

روزی محکومی وکیل خود را سرزنش می‌کرد: «شما وکیل به درد نخوری هستی. حتی از مسئولیت خود برای این‌که چه موقع باید اعتراض کنی آگاه نیستی .» وکیل، حیرت زده پرسید: «نمی‌فهمم. کی باید اعتراض می‌کردم که نکردم؟». محکوم پاسخ داد: «وقتی وکیل طرف دعوا صحبت می‌کرد، تو اعتراض می‌کردی. اما وقتی قاضی من را گناهکار اعلام کرد، دهن گنده‌ات را بستی. آن‌موقع باید اعتراض می‌کردی!».

انداختن تقصیرات به گردن کل دنیا برای آن‌چه که در زندگی‌تان اتفاق می‌افتد، همیشه آسان است. اما اگر فقط کمی عمیق‌تر نگاه کنید، می‌توانید ببینید که چطور مسئولیت کامل آن‌چه که در زندگی‌تان اتفاق می‌افتد، بر عهده‌ی خودتان است.

از آن‌جایی که شما هر لحظه را با آگاهی زندگی نمی‌کنید و مسئولیت گفته‌ها و اعمالتان را به عهده نمی‌گیرید، خیلی از کارها را ناخودآگاه انجام می‌دهید. سپس، وقتی تأثیر اعمالتان را می‌بینید، ادعا می‌کنید که مستحق این عواقب نیستید.

بر اساس هوش خود عمل کردن پذیرفتن مسئولیت کامل آن‌چه که همیشه انجام می‌دهید، است. به‌عنوان مثال، زمانی‌که از شخص دیگری

شرطی‌سازی‌های گذشته کافی است و ما می‌توانیم هوشمندانه عمل کنیم. این آگاهی به‌راحتی می‌تواند موجب جرقه‌ی هوشی شود که همواره بخشی از وجود شما بوده است.

نور هوشیاری برای از بین بردن تاریکی که سال‌ها در اثر زندگی بر حسب عادت ایجاد شده است، کافی است.

تنها کلید آن هوشیار بودن است تا هوش شما بتواند به‌کار بیفتد. زندگی هر لحظه در هوشیاری کامل، تمام آن چیزی است که مراقبه بدان می‌پردازد.

مسئولیت: فراتر از قوانین

• داستانی کوتاه:

روزی گروهبانی در جلسه‌ی تمرینی از سربازان جدید پرسید که چرا از چوب گردو برای تولید تفنگ استفاده می‌کنند. سربازان سخت به فکر فرو رفتند تا اینکه یکی از آن‌ها پاسخ داد: «چون گردو سخت‌تر از سایر آجیل‌هاست». گروهبان گفت: «اشتباهه!» یکی دیگر از سربازان با تردید گفت: «چون دوام بیشتری دارد». گروهبان با صدای بلند گفت: «اشتباهه!». شخص سومی نیز شانسش را امتحان کرد: «چون ضد آب است». گروهبان که از جواب‌های سربازان خسته شده بود، پاسخ داد: « قطعاً چیزهای زیادی هست که شما پسران باید آن‌را یاد بگیرید. دلیل استفاده از چوب گردو بسیار ساده است: چون در کتاب قانون این‌گونه نوشته شده است!».

چون در زندگی، انداختن مسئولیت به گردن دیگران کار آسانی است، به‌جای تکیه بر هوش خود، کورکورانه از دیگران پیروی می‌کنیم.

فرمان‌برداری می‌کنید احساس می‌کنید که تابع آن شخص هستید. و هنگامی‌که از آن شخص نافرمانی می‌کنید، احساس گناه می‌کنید، زیرا بخشی از وجود شما احساس می‌کند که باید از او اطاعت کند، در حالی‌که این‌کار را نمی‌کنید. راه خلاصی از این تعارض، پیروی از هوش‌تان با درک روشن از این موضوع است که شما تنها فرد مسئول اعمال خود هستید. پس، شما به کسی جز خودتان آسیب نخواهید زد. و بنابراین به شخصی که از او نافرمانی می‌کنید نیز هوشمندانه پاسخ خواهید داد.

داستان زیبایی از زندگی بودا، استاد روشنگری از هند:

روزی فردی آشکارا به بودا توهین کرد. شاگرد وی آناندا گفت: «من از دست این شخص به شدت عصبانی شدم. شما چرا سکوت کردید؟ حداقل می‌گذاشتید هر چه از ذهنم در می‌آید به‌او بگویم». بودا به آرامی پاسخ داد: «از تو در تعجبم. گفته‌ی او، کاملاً بی‌ربط بود و تو این‌را می‌دانی. پس چرا عصبانی می‌شوی؟ با این‌کار تو خودت را مجازات می‌کنی. این حماقت است. وقتی کس دیگری اشتباه کرده، تو چرا خود را به‌خاطر آن می‌آزاری؟».

فروشنده‌ای به شرکت زنگ زد و پرسید: «رئیس آن‌جا است؟». دستیار اداری جدید پرسید: «شما که هستید؟ فروشنده، کارگزار وصول طلب یا دوست او؟». فروشنده، به سرعت پاسخ داد: «هر سه!». دستیار گفت: «در این‌صورت، او در یک کنفرانس کاری خارج از شهر است، بیایید و او را ببینید».

با زمان حرکت کردن، با زندگی جریان داشتن، تبدیل شدن به یک فرآیند سیال به جای سفت و سخت بودن، هوش نامیده می‌شود. اما ما برای هوشمندانه عمل کردن بیش از حد تنبل هستیم، زیرا واکنش نشان دادن به حال، مستلزم آگاهی و هشیاری دائمی است. زندگی در زمان حال، زندگی در نا امنی محض است و به شجاعت و هوش نیاز دارد. در حقیقت، حتی فکر امنیت در زندگی، توهم است. چگونه می‌توان پیش‌بینی کرد که لحظه‌ی بعد چه اتفاقی خواهد افتاد؟ تمام پیش‌بینی‌هایتان تنها بر مبنای گذشته و چیزی که دیده‌اید، است. اما آینده هنوز اتفاق نیفتاده است. آینده هدیه‌ای ناشناخته است، بنابراین هرگز نمی‌توان آن‌را پیش‌بینی کرد.

پاسخ بستگی به سؤالی که از طرف می‌پرسید دارد! هوشمند بودن مستلزم این است که تلاش کنید خودتان باشید، چیزی که قبلاً نبوده‌اید. بنابراین شما تصمیم می‌گیرید که بر اساس تجارب گذشته‌تان واکنش نشان دهید.

اشخاص، موقعیت‌ها و زندگی را پذیرا باشید هوش، گشوده بودن به روی زندگی است. هوش، پذیرا بودن اشخاص، موقعیت‌ها و هر آن‌چه در زندگی پیش می‌آید، است.

بسیار پیش آمده که انتظارات و افکار خود را در مورد چگونگی چیزهای مختلف داشته‌اید. شما از این‌که زندگی را با آغوش باز بپذیرید، می‌ترسید. آیا می‌توانید تعیین کنید که فردا هوا چگونه باشد؟ خیر! پس چرا

ما معمولاً مثل ماشین‌های برنامه‌ریزی شده واکنش نشان می‌دهیم. ما به موقعیت‌ها عکس‌العمل نشان نمی‌دهیم. کسی به شما توهین می‌کند و شما حتی قبل از آن‌که از عملی که دارید انجام می‌دهید، آگاهی داشته باشید، عصبانی می‌شوید.

بازگشت به فهرست می‌خواهید چگونگی جو خانه، خلق‌وخوی همسر یا فرزند خود را تعیین کنید؟

ما دو کار می‌توانیم انجام دهیم. یکی جمع‌آوری داده‌ها، استدلال کردن و قضاوت است. دومی، قضاوت کردن و سپس گردآوری استدلال‌هایی جهت اثبات این قضاوت است.

بیشتر اوقات ما اول قضاوت می‌کنیم و سپس به اتفاقاتی که قضاوت ما را تأیید می‌کنند، توجه می‌کنیم.

به‌عنوان مثال، شما نسبت به زن یا شوهر خود برداشتی دارید. حال شما می‌دانید که اگر از شوهرتان بخواهید با شما به خرید بیاید چه خواهد گفت. می‌دانید که که اگر از زنتان بخواهید با شما در تماشای مسابقه فوتبال روز یکشنبه همراه شود، چه پاسخی خواهد داد. تنها بر اساس چندین اتفاق، کلی درباره‌ی آن‌ها قضاوت کرده‌اید.

شما او را صاحب هوشی که در هر لحظه از زندگی می‌تواند به‌روز شود، نمی‌دانید. مشکل این‌جا است که شما حتی خودتان را هم صاحب چنین هوش طبیعی نمی‌دانید. به‌همین دلیل است که نمی‌توانید باور کنید که دیگران می‌توانند تغییر کنند.

وقتی شما هوشمند هستید، صرفاً بر مبنای سر خود، منطق خود عمل می‌کنید.

• داستانی کوتاه:

مردی روی پایان‌نامه‌ی دکترای خود در رشته‌ی فلسفه کار می‌کرد. او به قدری غرق مطالعات و تحقیقاتش شده بود که همسرش فکر می‌کرد اگر هرچند وقت یک‌بار حضور خود را به او یادآوری نکند، او را فراموش خواهد کرد. پس روزی طبق عادت همیشه از او پرسید: «عزیزم، چرا این همه مرا دوست داری؟». مرد با جدیت پرسید: «وقتی می‌گویی «این همه» منظورت عمق، کیفیت، کمیت یا حالت ابراز آن است؟».

وقتی ذهن شما بیش از حد درگیر باشد، فکر می‌کنید که منطق شما، سر شما، می‌تواند کل زندگی را درک کند و سعی می‌کنید همه چیز را در این جهان با سرتان بگردانید.

• داستان کوتاهی دیگر:

شخصی که به تازگی از یک دوره لوله‌کشی فارغ‌التحصیل شده بود، با دوستانش به آبشار نیاگارا رفت. نگاهی به آبشار انداخت و گفت: «فکر کنم بتوانم آن‌را تعمیر کنم!».

پدر و پسری در هتل ارزان قیمتی اتاق گرفتند. پدر، پسر را در رختخوابش گذاشت، رویش را پوشاند، چراغ را خاموش کرد و گفت: «نترس پسرم. فرشته‌ها مراقبت هستند». پسر گفت: «می دانم، دوتاشون همین الآن من را نیش زدند!».

دانسته‌هایتان در شما این توهم غلط را ایجاد کردند که همه چیز را می‌دانید و سبب می‌شود که به شدت متکی بر سر (منطق) خود باشید.

وقتی هوش‌تان بیدار می‌شود، از سر به قلب می‌رسید، از منطق به عشق می‌رسید. آن‌گاه، نه از روی عقل محض و نه از روی عشق احساسی محض عمل می‌کنید، بلکه از روی هوش عاشقانه عمل می‌کنید و به‌طور خودکار به همه‌ی کسانی که در اطراف‌تان هستند، محبت می‌پراکنید.

• داستانی کوتاه:

روزی، سه مرد دانا با امید کسب دانش بیشتر در مورد زندگی، راهی سفر به شهر جدیدی شدند. آن‌ها وارد شهر بزرگی شدند و از دیدن ساختمان بسیار بلند، و آسمان خراشی در فاصله دور حیرت کردند. آن‌ها از خود پرسیدند آن‌چه چیزی ممکن است باشد.

دور هم جمع شدند و شور کردند که چه باید بکنند. از نزدیک شدن به آن می‌ترسیدند و فکر می‌کردند که اگر چیز خطرناکی در آن باشد، چه می‌شود. اگر نتوانند از آن بیرون بیایند، چه می‌شود؟ بنابراین، تصمیم گرفتند قبل از این‌که وارد آن شوند، راه خروج آن‌را بیابند.

آن‌ها شروع به تجزیه‌وتحلیل کردند و تمام احتمالات را بر اساس تجربیات پیشین خود در نظر گرفتند. سرانجام، به این نتیجه رسیدند که آن ساختمان برای انسان‌های بیش از حد بزرگ است و باید متعلق به غول‌ها باشد. بنابراین، ماندن در شهر غول‌ها برای آن‌ها امن نیست.

بنابراین می‌بینید که از دانش گذشته، چیز زیادی نمی‌توانید یاد بگیرید. شما نمی‌توانید در ذهن خود درباره‌ی چیزی فکر کنید و همه چیز را در مورد آن درک کنید. باید آن‌را ببینید، آن‌را تجربه کنید تا بتوانید به‌طور کامل آن‌را درک کنید. این حالت، مانند مردی است که آب آبشار نیاگارا را در یک سطل دید و فکر کرد که می‌داند که آبشارها چه شکلی هستند!

شما به تفکر خود تکیه می‌کنید، زیرا به درک طبیعی خود اجازه بروز نمی‌دهید. وقتی به درک طبیعی خود اجازه‌ی بروز می‌دهید، دیگر نیازی به فکر کردن بیشتر ندارید. تنها کسی‌که شما به تفکر خود درک نکرده است به عصای تکیه می‌کنید، زیرا تفکر نیاز دارد. به درک طبیعی خود

یک چیز دیگر: شما فقط اجازه بروز نمی‌دهید می‌توانید در مورد چیزی که می‌دانید، چیزی که تجربه کرده‌اید، فکر کنید.

آیا می‌توانید در مورد چیز ناشناخته‌ای فکر کنید؟ شاید در مورد این‌که ناشناخته‌ها چگونه ممکن است باشند، خیال‌پردازی کنید، اما این هم بر اساس آن‌چه که در گذشته دیده‌اید، است.

با تفکر، انرژی هوش و حقیقت را نخواهید داشت، و بنابراین پاسخ‌تان مبتنی بر تجربه‌ی محدودتان است و همواره به سؤالات و تردیدهای بیشتر منجر خواهد شد.

درک همان هوش است، تازه و جدید است.

هوش شفاف است، بنابراین پاسخ می‌دهد و سؤال بیشتری ایجاد نمی‌کند. این پاسخ از وجود خود شما است، بنابراین چیزی جز حقیقت نیست. حتی اگر پاسخ این باشد که، «من نمی‌دانم»، جهل به حقیقت نزدیک‌تر است تا تظاهر به دانستن.

متوسل نشدن به پاسخ‌های برآمده از حافظه‌ی گذشته و عمل کردن بر اساس آگاهی حال، درک نامیده می‌شود.

فکر از ذهن برمی‌خیزد، که در واقع یکی از شگفت‌انگیز ترین مکانیزم‌ها است. اما مشکل زمانی رخ می‌دهد که ذهن به جای ابزاری در دستان شما به ارباب تان تبدیل می‌شود.

• داستانی کوتاه:

زمانی پادشاهی بود که نوکر بسیار وفاداری داشت. او به‌قدری وفادار بود که حتی چندین بار جان خود را به خطر انداخت تا پادشاه را نجات دهد.

بازگشت به فهرست هر فکری که به سرتان خطور می‌کند را بر روی تکه‌ای کاغذ بنویسید. این‌کار را صادقانه و بدون ویرایش انجام دهید. هر فکری که به ذهنتان می‌رسد را بنویسید. این‌کار را به‌مدت پنج دقیقه انجام دهید. سپس آنچه را که نوشته‌اید بخوانید.

شوکه خواهید شد! در یک لحظه درباره‌ی چیزی که در هند اتفاق افتاده است، نوشته‌اید و لحظه‌ی بعدی درباره‌ی دخترتان در ایالات متحده آمریکا، پس از آن درباره‌ی معلم مدرسه‌تان، و بعد درباره‌ی سگ همسایه که پارس می‌کند... و خیلی چیزهای دیگر! این برگه مانند دیوانه خانه است! اگر آن‌را تجزیه‌وتحلیل کنید، خواهید دید که افکارتان واقعاً مستقل، غیر مرتبط و غیر منطقی است. ذهن صرفاً مجموعه‌ای از افکار ذاتاً مستقل، تصادفی و غیر منطقی است.

این‌را بدانید که افکار موجودیت جسمی ندارند. آن‌چه که ما آن‌را ذهن می‌نامیم، خود یک توهم است. ذهن مجموعه‌ای از افکار غیر مرتبط است که روی آن به نمایش در می‌آید، مانند صفحه‌ی نمایشی که تصاویری را از فریم‌های مختلف یک فیلم نمایش می‌دهد. صفحه‌ی نمایش خود فیلم نیست، بلکه تصاویر را به نمایش می‌گذارد.

افکار به‌مثابه‌ی حباب‌های برخواسته از ذهن هستند. مانند حباب که وقتی آن‌را لمس می‌کنید از بین می‌رود، افکار وقتی‌که با انگشت هوشیاری دست می‌خورند، حل می‌شوند. آنها به‌سادگی از بین می روند. این در ذهن اتفاق می‌افتد زمانی‌که ما هوشیاری را به افکار می‌آوریم.

همه‌ی کاری که شما باید انجام دهید، این است که شاهد افکار خود باشید، هوشیار باشید. سپس شما خواهید دید که افکار شما به‌سادگی کاهش می‌یابد. افکار نمی‌توانند از پیکان مراقب شما زنده بمانند. هوش، کیفیتی است که در واقع شاهد ذهن است.

چند نفر از ما می‌تواند هوش فوق‌العاده‌ای را که بدن مان دارد، درک کند؟

در یکی از این موارد، که پادشاه به‌شدت از خدمتگزار خشنود شده بود از او خواست که آرزویی کند. خدمتگزار شرمنده پاسخ داد: «من به چیزی نیازی ندارم، ای پادشاه. شما به من آنچه را که لازم دارم داده‌اید». اما پادشاه اصرار داشت. بالاخره خدمتگزار گفت: «خوب. اگر واقعاً می‌خواهید چیزی را به من بدهید، لطفاً یک روز پادشاهی را به من بدهید». پادشاه کمی ناراحت بود اما او قبلاً وعده داده بود و مجبور بود آن‌را حفظ کند. صبح روز بعد نوبت پادشاهیش شد. او به‌سادگی به پادشاه اشاره کرد و به محافظان سلطنتی دستور داد: «او را بکشید». پادشاه شوکه شد و از خدمتگزار پرسید: « آیا می‌دانی که چه می‌گویی؟». خدمتگزار آرام گفت: «من امروز پادشاه هستم. من می‌توانم آنچه را که می‌خواهم انجام دهم». پادشاه کشته شد و خدمتگزار برای همیشه پادشاه باقی ماند.

به‌همین ترتیب، زمانی‌که قدرت وکالت را به ذهنمان واگذار می‌کنیم، کاملاً ما را تحت کنترل خویش در می‌آورد. ذهن مانند رادیویی است که نمی‌دانید چگونه آن‌را خاموش کنید. از آن‌جایی که سیگنال به‌طور مداوم پخش می‌شود، سکوتی در این بین وجود ندارد تا بشود انرژی هوش درونتان را از بین این افکار حس کرد. به‌همین دلیل شما نمی‌توانید آرامش را تجربه کنید و احساس خستگی می‌کنید.

این تمرین ساده را که می‌تواند ماهیت ذهن شما را به‌طور ژرف نشان دهد، امتحان کنید.

سیستم گوارشی را درنظر بگیرید. تمام فرآیند تبدیل نان به خون، چنان پیچیده و ظریف است که مستلزم هوش عالی برای تبدیل انواع مختلف غذا به انرژی است تا بدن را تأمین کند.

کاری که چند سانتی‌متر از روده انجام می‌دهد، اگر قرار بود در خارج از بدن انجام گیرد نیازمند یک تشکیلات چند مایلی بود!

فرآیند هضم از دهان ما شروع می‌شود. ما غذا را می‌جویم و بزاقی که ترشح می‌کنیم فرآیند هضم را آغاز می‌کند. عناصر کوچک و بزرگ بسیاری در بدن عملکردهای شگفت‌انگیزی را در این فرآیند انجام می‌دهند. ما غذا را می‌بلعیم و از طریق گلو به مری وارد می‌شود. اپی‌گلوت‌ها به طرز شگفت‌انگیزی، راه ورود غذا را به سمت نای می‌بندند و سبب می‌شوند که غذا وارد مری شود. غذا وارد معده می‌شود که مانند یک کیسه انعطاف پذیر است و دارای مکانیسم پیچیده و قوی گوارشی است. بسته به نوع غذای خورده شده؛ کربوهیدرات، پروتئین یا چربی، مکانیزم‌های گوارشی متفاوت است.

آتش گوارشی درون ما، آنچه ما در سانسکریت جاتاراگنی می‌نامیم، مربوط به اسید معده است. معده اندام بسیار ظریف و پیچیده‌ای است اما در عین‌حال حاوی اسید قدرتمند مورد نیاز برای هضم مواد غذایی است که می‌خوریم. لایه‌ی مخاطی ضخیمی در دیواره معده، این اسید را خنثی می‌کند و از آن در برابر اسید محافظت می‌کند.

تمام غذاهای پیچیده‌ای که ما می‌خوریم در عرض چند ساعت هضم می‌شود و جذب سیستم ما می‌شود. تصور کنید که حتی یکی از این فرآیندها به‌صورت خودآگاه انجام نمی‌گیرد! اما همچنان به‌طور خودکار و دقیق مدیریت می‌شود، و به زیبایی خود را با انواع رژیم‌های غذایی ما سازگار می‌کند.

غذا پس از معده، وارد روده کوچک می‌شود، جایی که بیشتر هضم غذا در آن اتفاق می‌افتد. در واقع روده‌ی کوچک ساختاری طویل است، اما با چین خوردگی‌های بسیار که سطح جذب را افزایش می‌دهند، به‌طرز کارآمدی در یک حجم کوچک جای گرفته است. بیشتر مواد مغذی در روده‌ی کوچک جذب می‌شود. عملکرد اصلی روده‌ی کوچک جذب مواد مغذی است. مواد پیچیده مانند کربوهیدرات‌ها و پروتئین‌ها به عناصر سازنده‌ی خود تجزیه و سپس جذب می‌شوند. مواد جذب شده برای پردازش بیشتر به کبد منتقل می‌شوند.

سپس غذا به‌سمت روده بزرگ حرکت می‌کند، جایی که بیشترین جذب آب در آن‌جا صورت می‌گیرد. سپس مواد غذایی که نمی‌توانند جذب شوند، مانند فیبر، با سایر مواد زائد ترکیب و از بدن دفع می‌شود.

این‌ها صرفا توضیح مختصری از فرآیند هضم بود که به‌صورت مکانیزمی پیچیده، سازمان یافته و قابل تطبیق در بدن در حال انجام است.

کنترل سطح قند خون همانند فرایند پیچیده هضم شامل مکانیزمی پیچیده است. وقتی غذا می‌خوریم، سطح قند در خون افزایش می‌یابد، زیرا غذا به گلوکز تجزیه می‌شود. از آن‌جایی که خون به تمام قسمت‌های بدن می‌رسد، کنترل سطح قند خون بسیار مهم است. در غیر این‌صورت، بسیاری از اعضاء و عملکرد بدن مانند کلیه‌ها، چشم و اعصاب ممکن است تحت‌تأثیر قرار گیرند. این همان چیزی است که در افراد مبتلا به دیابت اتفاق می‌افتد.

انسولین- هورمونی که توسط پانکراس آزاد می‌شود- سطح قند خون را کاهش می‌دهد، و در تنظیم قند خون به‌هنگام غذا خوردن بسیار حائز اهمیت است. این هورمون مانع بالا رفتن سطح قند خون می‌شود. اگر سطح قند خون بیش از حد پایین باشد، قند ذخیره شده در کبد به‌وسیله‌ی هورمون گلوکاگون که توسط پانکراس آزاد می‌شود، به گلوکز تجزیه

بازگشت به فهرست می‌شود. سپس این گلوکز وارد خون می‌شود و سطح قند خون افزایش می‌یابد. همان غده پانکراسی که انسولین تولید می‌کند و سطح قند خون را کاهش می‌دهد، هورمون دیگری به‌نام گلوکاگون تولید می‌کند که سطح قند خون را افزایش می‌دهد! بدن در هر لحظه سطح قند خون را می‌سنجد و مکانیزم مناسب برای حفظ آن در محدوده‌ی امن را فعال می‌کند و به‌طرز شگفت‌آوری سطح قند خون را تنظیم می‌کند.

مغز انسان را درنظر بگیرید. این هوش شگفت‌انگیز در داخل ساختاری که فقط به‌اندازه‌ی دو مشت دست است، جای گرفته است! تا به‌امروز، دانشمندان در سراسر جهان قادر به تکرار کارهایی که به‌نظر می‌رسد مغز آن‌ها را به‌راحتی و بدون زحمت انجام می‌دهد، نبوده‌اند. نتایج تحقیقی که اخیراً انجام شده حاکی از این است که ده زبان‌شناس به‌مدت ده سال و به‌طور تمام‌وقت بر روی تجزیه‌وتحلیل ساختار زبان انگلیسی کار کرده‌اند و موفق نشده‌اند تا کامپیوتری را با توانایی کودکی که زبان را در پنج سال اول زندگی‌اش یاد می‌گیرد، برنامه‌ریزی کنند. یک کامپیوتر ممکن است در یک ثانیه بتواند تریلیون‌ها عملیات ریاضی و منطقی را انجام دهد اما نمی‌تواند ترتیب شگفت‌انگیز چندین کار موازی و هم‌زمان را که مغز در هر میلیونیم ثانیه اجرا می‌کند را انجام دهد.

می‌بینید که بدن و قلب به‌طور زیبایی هم‌زمان با هم عمل می‌کنند. ضربان ساز طبیعی در قلب هر چند ثانیه یک تحریک الکتریکی ایجاد می‌کند. این تحریک

یک میدان الکترومغناطیسی ایجاد می‌کند که به کل بدن فرستاده می‌شود. این میدان مانند یک میدان رزونانس عمل می‌کند که در آن تمام سلول‌های بدن با یکدیگر هماهنگ می‌شوند. به‌سبب این رزونانس، هر سلول نه تنها عملکرد خاص خود را دارد بلکه با فعالیت سلول‌های کناری‌اش نیز تطبیق می‌یابد. بنابراین بدن ما می‌تواند به‌طور کاملاً یکپارچه‌ای عمل کند.

بدن انسان از یک سلول آغاز می‌شود که تکثیر شده و به حدود ۲۵۰ نوع سلول مختلف تبدیل می‌شود. یک سلول را تصور کنید که به بسیاری سلول‌های تخصصی مختلف تبدیل می‌شود که بخش‌های پیچیده بدن را تشکیل می‌دهند! این سلول‌ها نه تنها کار تخصصی خود را انجام می‌دهند، بلکه حفظ و نگهداری از آن‌ها مستلزم انجام میلیون‌ها کار در یک‌ثانیه است. و تمام فعالیت‌های آن‌ها باید با هم هماهنگ باشد تا بدن بتواند به‌عنوان یک موجود زنده به فعالیت خود ادامه دهد. این بهترین مثال از هوش توزیع شده است.

فقط فکر کنید، وقتی بدن ما بدون هیچ کمکی از بیرون، می‌تواند غذا را هضم کند، خون را پمپاژ کند، خود را با محیط زیست سازگار کند، و هم‌زمان هزاران کار پیچیده دیگر را انجام دهد. شما باید بپذیرید که انرژی هوشمندی محرک این فرآیند است. اگر به‌این موضوع فکر کنید، متوجه خواهید شد که چیزی به‌نام هوش بدن وجود دارد. اما آن‌را نمی‌بینیم، زیرا در درون ما در سکوت، جاری است.

• یک داستان کوتاه:

روزی پادشاهی نزد استاد روشنگر ذن رفت و از او پرسید: «شنیدم که شما مرد روشنگری هستید و به اطرافتان انرژی می پراکنید. شما همیشه در سعادت هستید. چه کاری می کنید؟». استاد ذن پاسخ داد: «وقتی غذا می خورم، غذا می خورم و وقتی خوابم، می خوابم».

همان روز به طور اتفاقی پدرش را در خیابان دید. پدرش که او را در جمع دوستانش دیده بود تصور کرد که او نیز سیگار کشیده است. وقتی به خانه برگشت، پدرش سرش فریاد کشید و حرف او را که می گفت سیگار نکشیده است، باور نمی کرد. او گفت: «روز بعد از لج پدرش یک بسته کامل سیگار کشید! و به این ترتیب کم کم معتاد شد». وقتی از من پرسید که چگونه آن را ترک کند، به او گفتم: «آن را ترک نکن. ادامه بده و سیگار بکش. اما این کار را برای اثبات چیزی به کسی انجام نده. این کار را از لج پدرت انجام نده و تصور نکن که با سیگار کشیدن بالغ و مستقل شده ای. هر بار که یک سیگار بر می داری، این کار را در سکوت انجام بده از این که چرا سیگار می کشی آگاه باش. آگاهانه دودی را که وارد بدنت می شود احساس کن از این که چگونه سیگار را نگه می داری، چگونه آن را در دهانت می گذاری آگاه باش خودت متوجه خواهی شد». پس از چند روز پیش من بازگشت. گفت: «سوامیجی، من دیگر نمی توانم سیگار بکشم! وقتی این کار را آگاهانه انجام دادم، از خودم پرسیدم که چطور میتوانم این همه دود را به بدن خود وارد کنم همین طور متوجه شدم که سیگار کشیدن آن قدرها هم برایم مهم نیست». سپس چیزی گفت که من را بسیار خوشحال کرد. او گفت: «سوامیجی، حالا می فهمم که تمام این مدت با وارد کردن دود به بدنم به بدنم ظلم می کرده ام».

ممکن است بپرسید: «آیا ما هم همین کار را انجام نمی دهیم؟». به زندگی خود نگاه کنید. به هنگام غذا خوردن، به همه نگرانی ها و مشکلات خود فکر می کنید. ذهنتان مشغول برنامه ریزی در مورد همه چیز از کار فردا گرفته تا تعطیلات هفته ی بعد است. غذای خود را با سرعت می خورید، چون وقتی برای غذا خوردن ندارید وقتی غذا می خورید در واقع غذا نمی خورید! وقتی غذا می خورید، وجودتان غذا را احساس نمی کند. اگر با هوشیاری غذا بخورید هرگز احساس سنگینی نخواهید کرد زیرا هرگز بیش از حد نخواهید خورد. بدن شما هوش خود را دارد و میداند چه مواد غذایی و چه مقدار از هر کدام مصرف کند. اگر با آگاهی غذا بخورید، به وضوح میتوانید دریابید که کدام غذا برای شما مناسب است و کدام مناسب نیست. این خود یک مراقبه ی عالی است.

به همین ترتیب، وقتی می خوابید، ذهنتان هرگز آرام نمی گیرد، بلکه تمام اتفاقات رخ داده در آن روز را تجزیه و تحلیل میکند سعی کنید فقط روی حال تمرکز کنید و بخوابید، همین کافی است.

راه تضمینی خلاصی از اعتیاد

• حادثه ای واقعی

وقتی از آنچه که انجام میدهیم آگاه باشیم، خیلی چیزها خودبه خود ترک می شود. این تنها راه حل دائمی است. اگرچه بیدار کردن هوش ممکن است چند روز طول بکشد در طول این مدت مهم ترین چیز این است که امید را از دست ندهیم و باز به هوش قرضی که از جامعه گرفته اید و قوانین اخلاقی

مرد جوانی نزد من آمد و از من خواست که در ترک سیگار به او کمک کنم. از او پرسیدم که چگونه به سیگار معتاد شده است. او گفت، یک بار با گروهی از دوستانش که همگی سیگاری بودند، بیرون رفته بود.

بازگشت به فهرست

که توسط جامعه وضع شده است، باز نگردید. به هوش طبیعی بدن خود اعتماد کنید، همین. اصلاً نیاز نیست که بدن را کنترل کنید، زیرا هر آنچه که ما سعی می‌کنیم کنترل کنیم، خود را به نوعی دیگر نشان خواهد داد. بدن از کنترل شدن سرباز می‌زند. تنها چیز مورد نیاز از سمت ما، آگاهی در تمام کارهایی که انجام می‌دهیم و اعتماد به هوش طبیعی‌مان است. این به‌خودی خود سبب می‌شود که دیوار شرطی‌سازی که باعث می‌شود کارهای غیر طبیعی انجام دهیم شکسته شود و به ما اجازه می‌دهد تا زندگی آگاهانه داشته باشیم.

فکر می‌کنیم که مرکز هوش در ذهن ما است. ما فکر می‌کنیم که از طریق مغز بدن را کنترل می‌کنیم. علم همواره گفته است که مغز تنفس، هضم، گردش خون و تمام فعالیت‌های بدن را کنترل می‌کند.

در حال حاضر، تحقیقات پیشرفته موجب ایجاد یک زمینه جدید به‌نام اپی ژنتیک شده است. یکی از پیشگامان در این زمینه، دکتر بروس لیپتون⁶، یک زیست‌شناس برجسته، بوده است.

انجام تحقیقاتی در زمینه‌ی اپی ژنتیک برای بیش از ده سال انجام داده است. در کتاب «بیولوژی اعتقاد»، او بیان می‌کند که مغز ما بدن ما را کنترل نمی‌کند. در حقیقت، شواهدی از هوش در هر سلول وجود دارد، حتی در غشای سلولی!

تحقیقات اخیر در آزمایشگاه ملی سندیا، ایالات متحده، از نظریه‌ی هوش سلولی پشتیبانی می‌کند. دانشمندان این مطالعه را بررسی کردند که چگونه سلول‌ها به یک ماده‌ی مضر به‌نام آنتی ژن پاسخ دادند که به سلول‌های بدن حمله کردند. آن‌ها نتیجه گرفتند که حتی غشای سلولی دارای ساختار زیبا و پیچیده برای مبارزه با آنتی ژن بوده و غشای سلولی ساختار ساده‌ای نیست که قبلاً تصور می‌شد. بدن ما یک سیستم متمرکز ساده‌ای از هوش نیست که توسط مغز کنترل می‌شود. بدن انسان یک سیستم توزیع شده هوشمندانه است که به‌صورت زیبایی و یک‌پارچگی سازماندهی شده است.

جریان الکتریکی، هوشمند نیست. اگر لامپ را در پریز برق قرار دهید، روشن می‌شود. اگر دست خود را وارد پریز کنید، به شما شوک الکتریکی می‌دهد!

اما انرژی درون بدنتان اینگونه نیست. این انرژی هوشمند و شفابخش است. بدن شما انرژی طبیعی خود-درمانگر دارد. اثر آن‌را وقتی می‌بینید که بدون هیچگونه مداخله‌ای زخمتان بهبود می‌یابد.

هوش بدنی خودکاری وجود دارد که به‌طور مداوم سلول‌های بدن را جوان‌سازی و حتی جایگزین می‌کند. اگر بخشی از بدن آسیب ببیند، هوش لازم برای جایگزینی سلول‌های آسیب دیده را دارید. اما وقتی ایگو یا ذهن مداخله می‌کند، این روند طبیعی متوقف می‌شود.

بدن دائماً خود را ترمیم می‌کند و سلول‌ها خود را جایگزین می‌کنند. ممکن است بپرسید: «پس چرا یک بیماری چندبار در بدن من اتفاق می‌افتد؟ اگر بدن من بارها و بارها خود را جایگزین و جوان می‌سازد، پس چرا من باز به همان بیماری مبتلا می‌شوم؟». چون شما عمیقاً به این باور هستید که بیماری ادامه دارد!

ذهنیت شما به این است که حالتان خوب نیست. این امر مانع خود-درمانی در بدن‌تان می‌شود. انرژی، هوش است. وجودتان، هوش است. مشکل

بازگشت به فهرست

تنها کاری که باید انجام دهید این است که فقط به هوش خودکاری که در درونتان هست، اعتماد کنید و آرام باشید اینجا است که شما هرگز باور ندارید که وجودتان هوشمند است. شما خود را با ضعیف‌ترین حلقه خود می‌سنجید اما شما ضعیف‌ترین حلقه‌ی خود نیستید. بدانید که شما چیزی بیش از ضعیف‌ترین حلقه‌ی وجود خود هستید. قدرت یک زنجیره‌ای را می‌توان بر اساس ضعیف‌ترین حلقه اندازه‌گیری کرد، اما قدرت وجود شما را نمی‌توان این‌گونه اندازه‌گیری کرد، چون شما چیزی بیش از آن‌چه که فکر می‌کنید هستید.

در واقع بدن شما توانایی درمان هر گونه بیماری، چه جسمانی یا روانی را دارد، هرچقدر هم بیماری سختی باشد. راز آن استفاده از علم گمشده خود-درمانی است. علم شفای معنوی نی‌تی نیز همین است. این فرایند شامل اتصال هوش فرد به انرژی کیهانی است که هوش خالص است که از طریق یک استاد شفا دهنده رخ می‌دهد.

این‌را بدانید که انرژی شفقت است، انرژی هوش است و انرژی سعادت است.

انرژی، محبت، هوش و سعادت، چهار سمت یک ستون هستند. اگر هر چهارتای آن‌ها حاضر باشند، فراآگاهی است. اگر یکی از آن‌ها نباشد، ناآگاهی است.

وقتی انرژی خود را از طریق سر نشان می‌دهد، هوش است. وقتی انرژی از طریق قلب تجلی می‌کند، محبت است. وقتی انرژی خود را از طریق وجود نشان می‌دهد، انرژی خالص است. وقتی انرژی به بیرون تجلی نمی‌کند، و در درون باقی می‌ماند، سعادت است!

چیز مهمی که باید بدانید و ممکن است شما را حیرت زده کند، این است که شما هوشی مستقل در وجود خود دارید که بدون دخالتتان، زندگی تان را پیش می‌برد.

در حال حاضر شما فکر می‌کنید که باید در کار هوش خود مداخله کنید تا بتوانید شاد زندگی کنید. اما حقیقت این است که هوشی که شما با آن به سیاره‌ی زمین آمده‌اید، هوشی که بدن شما را ایجاد کرده است، می‌تواند زندگی‌تان را به زیبایی برایتان پیش ببرد.

هوش یا انرژی که بر اساس آن بدن خود را در هنگام تولد شکل دادید، حافظه‌ی زیستی نامیده می‌شود. این حقیقت مهم را باید در این‌جا درک کنید: این شما هستید که بدن خود را برای لذت بردن از چیزهایی خاص، برای زندگی کردن به‌مدت چندین سال مشخص و انجام دادن کارهای خاصی طراحی کرده‌اید.

وقتی متولد می‌شوید، شما درباره‌ی زندگی خود تصمیم می‌گیرید درباره‌ی لذت‌ها، هر آن‌چه که می‌خواهید انجام دهید، بر اساس آن‌چه که «شالوده» زندگی می‌پندارید.

«حافظه‌ی زیستی» هوش کافی برای زندگی کردن، اداره‌ی آن و انبساط زندگی‌تان را دارد. چه باور داشته باشید یا نه، این هوش سرشار، در تک‌تک لحظات در حال عمل کردن است. اما شناخت محدود ما مانع از درک این موضوع می‌شود و ما دائماً احساس می‌کنیم که زندگی باید متفاوت از آن‌چه که اکنون است، باشد.

باور داشتن این هوش و آرام بودن همان چیزی است که من آن را «خودسپاری» می‌نامم. تسلیم شدن به آن هوش والاتر، تسلیم واقعی است. زندگی در هماهنگی با هوش طبیعی‌مان، زندگی معنوی است.

برای بیشتر ما دو راه در زندگی دارد. یکی بر اساس حرص است زمانی‌که وضعیت فعلی زندگی‌مان را

بازگشت به فهرست

اگر ذهنتان به اعتراض برخواست، آن‌را نیز بپذیرید. زمان حال را بپذیرید. تمام لحظات آینده را نیز بپذیرید. هر آن‌چه که به ذهنتان به‌عنوان بدترین چیز ممکن در زندگی می‌تواند خطور کند را بپذیرید. اگر اتفاق بیفتد، نمی‌توانید از آن اجتناب کنید. اجتناب‌ناپذیر است. اجتناب ناپذیربودن آن‌را درک کرده و همه چیز را بپذیرید.

این‌کار را به‌مدت ۲۱ دقیقه انجام دهید.

هوش شما بیدار خواهد شد و به شما نشان خواهد داد که چگونه با هر لحظه ارتباط برقرار کنید، چگونه در هر وضعیتی، در هر رابطه‌ای، ارتباط برقرار کنید.

جهان صغیر که همان بدن جسمانی است، هوش است. جهان کبیر نیز، که همان هستی است، هوش و انرژی خالص است. همان انرژی هوشمندی که جهان را پیش می‌برد، بدن شما را نیز اداره می‌کند.

دنیا یا همان جهان کبیر به‌نظر می‌رسد که دچار آشفتگی است. سیارات، ستارگان، ستاره‌های دنباله‌دار و موجودات آسمانی بسیاری در جهان وجود دارد. اما همه‌ی آن‌ها به‌طور دقیق و منظمی، بدون هیچگونه نظارت پلیس یا مقام نظارتی حرکت می‌کنند! تصور کنید اگر سیاره‌ای از مدار خود خارج می‌شد، چه اتفاقی می‌افتاد! تصادم‌های زیادی در فضا رخ می‌داد! این همان معنای عبارت «نظم در آشفتگی» است. آن‌چه که ما آن‌را آشفتگی در جهان می‌پنداریم، در واقع نظمی زیبا است. همین موضوع، شاهد خوبی برای اثبات این است که جهان صرفاً نیرو نیست، بلکه ترکیبی از قدرت و هوش است.

هوش چیزی جز انرژی هستی نیست. انرژی، هوش است. به‌همین دلیل است که این انرژی می‌تواند فردی را در یک سیستم شفابخشی مبتنی بر انرژی

قبول نداریم اتفاق می‌افتد. ما چیزهای بیشتر یا متفاوتی می‌خواهیم. راه دیگر بر اساس ترس است که زمانی اتفاق می‌افتد که آینده‌ی زندگی‌مان را قبول نداریم. ترس به‌معنای ترسیدن از آینده است. وقتی زمان حال را قبول ندارید، تبدیل به حرص و بی‌قراری می‌شود. وقتی برای پذیرش لحظات آینده آماده نیستید، دچار ترس می‌شوید.

در هر دو صورت، مسئله‌ی عدم پذیرش «اجتناب ناپذیر بودن» زندگی است! باید کلمه‌ی «اجتناب‌ناپذیری» را به‌طور عمیق درک کنید.

لطفاًصاف بنشینید. چشمانتان را ببندید. در آرامش و بدون حرکت بنشینید. حرکات بدن باعث شکل‌گیری افکارمی‌شود، بنابراین اگر بدن شما ثابت وبدون حرکت باشد، می‌تواند شما را به سکوت عمیق‌تر برساند.

بسیار آگاهانه و مصمم، نیت کنید که خودتان را همان‌طور که الان در دنیای بیرونی و درونی هستید، بپذیرید.

به خودتان بگویید: «من دارایی‌های کافی و چیزهای خوب زیادی در جهان بیرونی دارم. من به‌اندازه‌ی کافی ویژگی‌های خوب در دنیای درونی و احساسات درونی‌ام دارم.

من خودم را کاملاً قبول دارم. من نیازی به ارتقاء خودم در دنیای بیرون و درون ندارم. اگر من نفس(ego) دارم، اشکالی ندارد. اگر گناه کرده‌ام، اشکالی ندارد. اگر می‌ترسم، اشکالی ندارد. اگر من حرص و طمع دارم، اشکالی ندارد. همه‌ی این‌ها که نام بردم را اگر داشته باشم، باز هم اشکالی ندارد. حتی اگر چند دقیقه بعد بمیرم،باز هم اشکالی ندارد.

آگاهانه با خود تصمیم بگیرید: «همه چیز را می‌پذیرم». نگران درست یا نادرست بودن آن نباشید.

بازگشت به فهرست وقتی آشفتگی را در نظم خود تجربه کنید، مهربانی می‌افشانید.

ممکن است شگفت‌انگیز به‌نظر برسد، اما حقیقت این است که هوش جهانی یا کیهانی به هر فکر ما پاسخ می‌دهد. تحقیقات جالب توسط دانشمند ژاپنی، دکتر ماسارو اموتو این موضوع را به‌وضوح نشان می‌دهد.

دکتر ماسارو ایموتو¹ روی آب آزمایش‌هایی انجام داد. او نمونه‌های آب را از منابع مختلف جمع‌آوری کرد و آن‌ها را در معرض افکار مختلف قرار داد. سپس نمونه‌ها را منجمد کرد و ساختار بلوری آن‌ها را از طریق میکروسکوپ با کمک عکاسی با سرعت بالا ثبت کرد. هزاران بلور تحت شرایط به شدت کنترل شده از لحاظ دما، زمان خنک‌سازی و روشنایی مورد مطالعه قرار گرفتند.

او آزمایش‌های مختلفی را روی این نمونه‌های آب انجام داد، پخش موسیقی‌های مختلف برای آب، صحبت با آب، خواندن از روی تعالیم زندگی دوره باستان، نیایش کردن با هدفی خاص و غیره. او متوجه شد که وقتی نمونه‌های آب در معرض موسیقی درمانگر قرار می‌گرفت، بلورهای آبی که شکل می‌گرفت بسیار زیبا و دلپذیر بودند.

آبی که در معرض احساسات یا افکار منفی قرار می‌گرفت، تشکیل بلور نمی‌داد، بلکه ساختاری نامنظم داشت که منعکس کننده‌ی احساسات فردی بود که با آن سروکار داشت.

مجموعه آزمایشات دیگری برای مطالعه تأثیر کلمات و صداها انجام شد. آب مورد استفاده در این آزمایش‌ها آب مقطر بود. نمونه آب به دو قسمت

خالص، شفا بخشد. هوش کیهانی خالص است که می‌داند در کدام قسمت بدن جریان یابد و درمان کند. به‌عنوان مثال، به‌همین دلیل است که حتی بدون آن‌که بدانید که کبد در کدام قسمت بدن قرار دارد، می‌توانید با انرژی شفابخش آن‌را درمان کنید. انرژی هوش محض است. وقتی ما این قدرت و نظم را در آشفتگی جهان کبیر می‌بینیم، به سعادت می‌رسیم. اگرچه ما احساس می‌کنیم که دنیا دچار آشفتگی است، اما این را هم می‌دانیم که نظمی زیبا در آن وجود دارد. به‌همین ترتیب، آن‌چه را که در درون خود نظم می‌پنداریم، در واقع آشفتگی است! ما بخشی از عامل بالقوه‌ی این جهان و بخشی از آشفتگی و نظم آن هستیم. در حال حاضر ما فکر می‌کنیم که دارای نظم هستیم چون مرزهای باریکی در اطراف خودمان داریم -خانه‌مان، دفترمان، خویشاوندان و غیره. به‌همین دلیل است که برای حفظ زندگی خود به‌شیوه‌ای منظم تلاش می‌کنیم. ما کسانی را که از این نظم تبعیت نمی‌کنند محکوم می‌کنیم. اما حقیقت این است که ما در عمق وجود خود یک آشفتگی زیبا هستیم. ما یک جهان صغیری از هوش جهان کبیر هستیم، که خود آشفتگی منظم و زیبایی است. وقتی ما این موضوع را درک کنیم، نسبت به خودمان و دیگران مهربان خواهیم بود. دست از محکوم کردن دیگران خواهیم کشید. این را نیز خواهیم فهمید که نظم واقعی در ما چیزی جز نظم کیهانی نیست.

بنابراین در ابتدا، ما سعی در حفظ نظم خود داریم، زیرا ما به مرزهای خود اعتقاد داریم. اگر مرزهای خود را رها کنیم، نیاز ما به نظم از بین خواهد رفت و با نظم کیهانی منطبق خواهیم شد و شادی نصیبمان خواهد شد. وقتی هوشیاری کیهانی را در درون خود احساس کنیم، نظم ذاتی خود را کشف خواهیم کرد. آن‌گاه خودمان و دیگران را همان‌طور که هستیم می‌پذیریم. وقتی نظم را در آشفتگی کیهانی تجربه کنید، سعادت را تجربه خواهید کرد.

اثرات افکار و کلمات شخص را روی آب و بنابراین روی موجودات زنده نشان می‌دهد

بازگشت به فهرست

تقسیم شد و در بطری‌های مختلف، یکی با برچسب «ازت متشکرم» و دیگری با برچسب «تو احمقی» به زبان‌های مختلف مانند انگلیسی، ژاپنی و کره‌ای قرار گرفت.

پس از قرار گرفتن در معرض این برچسب‌ها، نمونه‌های آب یخ‌زده در زیر میکروسکوپ بررسی شد و تفاوت‌های آشکاری در ساختار بلوری شان رؤیت شد. آبی که برچسب «ازت متشکرم» روی آن زده شده بود، ساختار بلوری زیبا و شکیلی به‌خود گرفته بود. آبی که برچسب « تو احمقی» روی آن زده شده بود، ساختار بلوری بسیار نامنظم و بی‌شکلی پیدا کرده بود.

نمونه‌های آب با برچسب‌های منفی مثل «تو حال من و بد می‌کنی»، بلورهای واپیچیده و پاشیده‌ای تشکیل دادند. نمونه‌های آب با برچسب‌های مثبت مانند «عشق»، و «قدردانی» و «صلح» ساختارهای بلوری زیبا و متحدالشکلی ایجاد کردند.

حتی لحن کلمات تفاوت عظیمی در شکل های میکروسکوپی ایجاد کرد به عنوان مثال، جملاتی مانند «بیا این کار را انجام دهیم» ساختار بلوری بسیار زیباتری را در مقایسه با بلورهایی جملاتی که لحن دستوری داشت مانند «آن را انجام بده»، شکل داد.

موضوع اعجاب‌برانگیز دیگر رفتار بلورهای آب به‌ هنگام نشان دادن عکس به‌آن‌ها بود. وقتی تصویر یک کودک معصوم به آب نشان داده شد، بلورها حالت آرامش به خود گرفتند. وقتی عکس شکوفه‌های گیلاس به آب یک نشان داده شد، بلوری تقریباً شبیه شکوفه‌ی گیلاس تشکیل دادند!

بعدها آزمایشاتی برای بررسی نوع تغییراتی که تفکر می‌توانست روی آب داشته باشد، انجام شد. پس از یک زلزله‌ی شدید در ژاپن ساختار آب به‌شکل تاریک و بد شکلی درآمد که منعکس کننده‌ی ترس و رنج مردم بود سه ماه بعد پس از دریافت کمک و مهر از سرتاسر دنیا برای افراد زلزله زده ساختار آب دوباره مورد مطالعه قرار گرفت. این بار بلورهای آب همان گرما و مهر را منعکس کرد.

آزمایشات انجام شده بر روی آب سد در ابتدا ساختار وحشتناکی را نشان داد. اما تنها پس از یک ساعت دعا و نیایش به نیت شفاف شدن آن آب، به‌طرز قابل توجهی تغییر کرد و بلورهای شش ضلعی زیبایی تشکیل داد.

حدود ۷۰٪ بدن ما آب است. بیش از ۷۰٪ سطح سیاره‌ی زمین از آب پوشیده شده است. پس از مطالعه‌ی تأثیر افکار روی آب، تأثیر فوق‌العاده‌ی افکار، کلمات و نیّات ما روی سیاره‌ی زمین و خودمان را تصور کنید!

وقتی هند مستعمره‌ی بریتانیا بود سربازان بریتانیایی متوجه شدند که وقتی آب را با خود از انگلستان به هند با کشتی‌های خود حمل می‌کردند، آب در همان کشتی فاسد می‌شد. اما وقتی از هند به انگلستان با خود آب می‌بردند، نه تنها در طول سفر تازه می‌ماند، بلکه تا زمانی که همه‌ی آن در بریتانیا مصرف می‌شد، همچنان تازه باقی می‌ماند. دانشمندان درباره‌ی این پدیده شگفت‌انگیز تحقیق کردند و متوجه شدند که این آب تازه از رودخانه مقدس گنگا در کلکته گرفته شده بود که توسط میلیون‌ها نفر از سراسر دنیا پرستش می‌شد و ماهیتاً دارای خاصیت خنثی‌سازی باکتری‌های مضر بود و می‌توانست خود را پالایش کند.

میلیاردها نفر در طول هزاران سال برای گنگا عبادت می‌کرده اند طبیعتاً آنها افکار مقدس خود را روی این آب حک کرده‌اند که بسیار انرژی‌بخش و خود درمانگر است.

بازگشت به فهرست

حتی رود نیل¹ در مصر، در طی هزاران سال توسط مصری‌ها با اندازه‌گیری مقدارجریان، سطح، تلاطم و غیره مورد بررسی قرار گرفته است. آن‌ها دریافتند که خیلی وقت‌ها بسیاری از این پارامترها نشانگر وقوع فجایعی چون زمین لرزه، فوران آتشفشان و سونامی‌هایی بوده است که حتی در دورترین نقاط دنیا اتفاق افتاده و یا در شرف وقوع بوده است.

چه چیزی باعث می‌شود ما طبیعت را حس نکنیم؟ وقتی که نَفْس ما وارد بازی می‌شود، نسبت به طبیعت بی‌حس می‌شویم.

حیوانات با من ارتباط برقرار می‌کردند و من نیز با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کردم.

منظور من از قوی شدن نفس(ego) وقتی است که هویت شما به‌عنوان یک «انسان جدا»، به‌شدت احساس می‌شود. وقتی این اتفاق می‌افتد، ارتباط شما با طبیعت مختل می‌شود. شیوه‌ی معصومانه برقراری ارتباط از دست می‌رود. احساس مرتبط بودن از بین می‌رود. این یکی از بزرگ‌ترین زیان‌های است که یک انسان می‌تواند متحمل شود.

این مانند کسی است که نابینا متولد شده است و هرگز نمی‌توان به‌او فهماند که دیدن چه چیزهایی را از دست می‌دهد. به‌همین ترتیب، انسانی که راه برقراری ارتباط با قلبش را فراموش کرده است، هرگز نمی‌توان به‌او فهماند که چه چیزی را از دست داده است.

داستان زیبایی را در مورد شاعری خواندم که در دوران کودکی‌اش با حیوانات وحشی نزدیک خانه‌اش بازی می‌کرد. پدرش به‌او هشدار داد که نباید با حیوانات وحشی بازی کند زیرا ممکن است به‌او آسیب برسانند.

اما، او همچنان هر وقت که می‌توانست می‌رفت و با حیوانات وحشی می‌نشست.

او می‌گفت: «وقتی من آگاه بودم و از این‌که احتمال آسیب رساندن حیوانات به من وجود داشت، می‌ترسیدم، آن‌ها هرگز به من نزدیک نمی‌شدند و هرگز ارتباطی بین ما اتفاق نمی‌افتاد. هرگز رابطه‌ای بین ما شکل نمی‌گرفت».

اما وقتی که احساس شجاعت می‌کردم و یا در حال بازیگوشی بودم، هر وقت که نمی‌ترسیدم و یا خودآگاهی نداشتم، ارتباط و رابطه‌ام با آن‌ها خیلی قوی می‌شد.

من می‌توانستم به‌وضوح احساس کنم که

دیپاک چوپرا²، نویسنده و پزشک در کتاب خود « تحقق خود جوش آرزو» در مورد آزمایش مشابهی که در آن واکنش گلبول‌های سفید به محرک‌های مختلف مورد مطالعه قرار گرفت، صحبت می‌کند. گلبول‌های سفید از یک نمونه خون جدا شده و در یک لوله آزمایش قرار داده شدند.

ناگهان، این فکر به ذهن آزمایش‌گر خطور کرد که یک برش کوچک در پشت دستش ایجاد کند تا ببیند آیا این عمل ممکن است بر سلول‌های لوله آزمایش تأثیر بگذارد یا نه. در طول مدتی که او به دنبال وسیله‌ای برای برش بریدن پوست دستش بود، در کمال تعجب متوجه شد که گلبول‌های سفید در لوله آزمایش فعالیت شدیدی از خود نشان دادند.

سلول‌ها به قصد آزمایش‌گر برای بریدن دستش، حتی قبل از این‌که عمل بریدن انجام شود، واکنش نشان می‌دادند!

آفریقا می‌گذرد

پزشکی در آمریکا که درباره‌ی معنویت می‌نویسد و تدریس می‌کند

قدرت اراده در سطح ذهنی می‌تواند سبب رخ دادن چیزی در سطح جسمانی شود. به‌همین دلیل است که همیشه داشتن نیّت درست از اهمیت بسیار برخوردار است.

درباره‌ی آزمایشی می‌خواندم که چند سال قبل انجام شده بود و دانشمندان از الکتروإنسفالوگراف¹ (EEG) برای سنجش امواج مغزی دو نفر که با هم مشغول مراقبه بودند، استفاده کردند. یافته‌ها نشان داد که جفت‌های خاصی از افراد، همبستگی شدیدی در الگوی امواج مغزی‌شان داشتند. از این جفت‌های به‌شدت متصل به یکدیگر خواسته شد تا برای مدتی در کنار یکدیگر مراقبه کنند. سپس به اتاق‌های مختلف برده شدند.

پس از آن، یکی از این دو مراقبه کننده توسط چراغ‌های چشمک زنی با نور قوی در اتاق تحریک شدند. ضبط امواج مغزی EEG فعالیت مغز آن مراقبه‌کننده را همانگونه که انتظار می‌رفت، نشان داد. اما در نهایت شگفتی دیده شد که مراقبه کننده دیگر در اتاق دیگر که توسط چراغ چشمک زن تحریک نشده بود، نیز همین فعالیت مغزی را بی‌درنگ و به‌طور خودکار نشان داد.

چیزی که در ذهن شما اتفاق می‌افتد نه تنها شما بلکه کسانی که در اطراف شما هستند را نیز تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. فضا، معیار افکار نیست. آن‌ها به‌راحتی در هوا سفر می‌کنند. به‌همین دلیل است که وقتی در خانه‌تان، افکار نگران‌کننده و منفی ابراز می‌کنید، جو خانه برای اعضای خانواده‌تان سنگین خواهد شد. آن‌ها تحت‌تأثیر منفیتی که شما از خود ساطع می‌کنید، قرار می‌گیرند.

چیزی که در ذهن شما اتفاق می‌افتد نه تنها شما بلکه کسانی که در اطراف شما هستند را نیز تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. فضا، معیار افکار نیست

هوش ربطی به اطلاعاتی که شما دارید یا کسب می‌کنید ندارد. بلکه فقط قوه‌ی عقلانی است. به‌عبارت دیگر، هوش، مجموع تجارب شما نیست، بلکه درس‌هایی است که از آن تجربیات گرفته شده است. درک کردن تنها زمانی اتفاق می‌افتد که شما بدون هیچگونه پیش قضاوتی خودانگیخته و گشوده باشید. اگر دچار پیش قضاوتی باشید، فهم کامل در شما اتفاق نمی‌افتد. اگر گشوده باشید، فهم کامل در شما نفوذ می‌کند و هوشمند خواهید شد.

به‌عنوان مثال، فردی چوب کبریت در حال سوختن را لمس می‌کند و یاد می‌گیرد که آن می‌سوزاند. سپس به شعله‌ی گاز دست می‌زند و یاد می‌گیرد که آن نیز می‌سوزاند. بعد، او آتش را لمس می‌کند و متوجه می‌شود که آن نیز می‌سوزاند. اگر فردی اینگونه و از طریق تجربه بخواهد یاد بگیرد، سال‌ها طول خواهد کشید تا یاد بگیرد که آتش می‌سوزاند. و در نهایت هنگامی که این موضوع را یاد می‌گیرد، وقت آن رسیده که به محل سوزاندن اجساد برده شود!

انسان باهوش پس از دست زدن به اولین چوب کبریت در حال سوختن، می‌فهمد که هر نوع آتشی می‌سوزاند. اما انسان باهوش‌تر حتی آتش چوب کبریت را نیز لمس نمی‌کند، او این موضوع را وقتی که فرد دیگری آن‌را لمس می‌کند، یاد می‌گیرد!

• داستان زیبایی از زندگی بودا:

روزی فیلسوفی نزد بودا آمد و از او پرسید: «بدون هیچ حرفی بدون حتی کلمه‌ای، حقیقت را به من می‌گوئید؟». بودا ساکت ماند. فیلسوف دربرابر بودا تعظیم کرد و گفت: «با مهربانی دوست داشتنی‌تان، توهمات من را پاک کردید و من به مسیر حقیقت وارد شدم».

پس از این که فیلسوف رفت، آناندا، یکی از نزدیکترین شاگردان بودا پرسید که آن فیلسوف چه حقیقتی را کسب کرد. بودا پاسخ داد: «یک اسب خوب حتی با سایه شلاق نیز می دود». سه نوع اسب وجود دارد. اولین آن، به گونه ای است که تا او را شلاق نزنی، حتی یک اینچ هم حرکت نمی کند. اگر او را شلاق بزنی، کمی به جلو حرکت می کند، اما بعد دوباره می ایستد و باید باز او را بزنی تا دوباره حرکت کند. نوع دوم، نیاز چندانی به شلاق زدن ندارید. حتی اگر تهدید به زدن او کنید، شروع به حرکت می کند. نوع سوم، باهوش ترین نوع اسب است. این اسب حتی نیازی به دیدن شلاق ندارد، تنها دیدن سایه شلاق برای دویدن او کافی است!

اگر خاطره ای را دوست داشته باشید، آن را در فایل «مورد علاقه» قرار می دهید و دائماً آن را نظاره خواهید کرد. اگر از آن متنفر باشید، آن را در آرشیو یا سطل زباله قرار می دهید. حتی اگر به خاطر نفرت تان آن را در سطل زباله قرار دهید، بارها و بارها به صورت گناه به شما بازخواهد گشت. وابستگی عاطفی شما به گذشته، اولین و آخرین مشکل زندگی تان است.

اگر به اطرافتان نگاه کنید، متوجه هوش و انرژی مستمر موجود برای حل مشکلاتتان خواهید شد. اگر پنجاه سال زندگی کرده باشید، از روی تجربه می دانید که می توانید مشکلات خود را حل کنید. شما مطمئناً می توانید بدون نگرانی از ۵۰ سال آینده، بر اساس تجارب خود، زندگی کنید.

این مورد به فیلسوفی که نزد بودا آمده بود، شباهت دارد. میل به دانستن حقیقت، چنان در درون او شعله می کشید که او فقط و فقط می خواست حقیقت را بداند و لاغیر. او گوشش از گفته ها و تکنیک ها پر بود. به همین دلیل او حقیقت در قالبی به غیر از گفته و کلمات از بودا می خواست.

بنابراین، در سکوت بودا، فیلسوف سایه شلاق را دید و جوابش را یافت.

گذشته ی شما می تواند بخشی از هوش شما باشد، اگر شما بگذارید که چیزهایی را به شما بیاموزد، اگر با هوشیاری محض، شاهد مآبانه، بدون داشتن وابستگی عاطفی مثبت یا منفی به آن نزدیک شوید. وابستگی مثبت عاطفی به معنای عشق به آن خاطره است. وابستگی عاطفی منفی به معنای نفرت از آن خاطره است. در هر صورت خاطره در طولانی مدت، مشکل ساز خواهد شد. خاطره ی گذشته به خودی خود هیچ مشکلی ایجاد نمی کند. تنها داشتن وابستگی عاطفی به آن است که مشکل ایجاد می کند.

همچنین از لحاظ فیزیولوژیک، محققان دریافتند وقتی که ماده شیمیایی «شادی» یا همان دوپامین در بدن آزاد می شود، لوب های جلویی مغز که عمدتاً مرکز هوش و عقل هستند، بسیار کارآمدتر عمل می کنند. هنگامی که شما واقعاً خوشحال هستید با هوش بیشتری کار می کنید. به همین دلیل است که وقتی شما به مدت چند دقیقه بسیار خوشحال هستید و نگرانی ندارید، ایده های خلاقانه و هیجان انگیز بسیاری از درون شما بروز می کند.

کل سیستم آموزشی ما مبتنی بر ارزیابی اطلاعات و نه هوش است و توسط عقل و کلام، و نه تجسم، هدایت می شود.

وقتی سعی می‌کنید بر اساس اطلاعات حرکت کنید، قابلیت هوشمند بودن خود را از دست می‌دهید. در حقیقت، اگر شما منطقاً منطقی باشید، متوجه خواهید شد که منطق به‌خودی خود منطقی نیست. زندگی منطقی نیست. زندگی را نمی‌توان با منطق و عقل دنیوی توضیح داد.

زندگی در سطح بسیار بالاتری نسبت به عقل قرار دارد.

فرد عاقل، از لحظه‌ای به‌لحظه‌ی دیگر زندگی می‌کند، نه از طریق منطق. او به پاسخ‌های قرضی اعتقادی ندارد. او چالش هر وضعیت را می‌بیند و به‌طور مستقیم به آن پاسخ می‌دهد.

فرد عقلانی مانند یک عکس است، می‌توان اثر گذشته را روی او دید. فرد هوشمند مانند یک آینه است، او واقعیت را منعکس می‌کند و به آن پاسخ می‌دهد و بنابراین خودانگیخته (Spontaneous) است.

عقل یک مکانیزم زیبا است اما تا زمانی که صرفاً ابزار باقی بماند. عقل نباید به عامل کنترل کننده تبدیل شود. وقتی شما عقل خود را کنار بگذارید، هوش عمیق‌تری درون شما بیدار می‌شود. شما از مرکز درون خود و نه از حاشیه‌ی آن عمل خواهید کرد. مرکز شما انرژی هوش خالص است.

هوش را می‌توان دوباره کشف کرد. تنها راه کشف دوباره‌ی آن، مراقبه است. مراقبه تمامی موانع و سدهایی را که جامعه ایجاد کرده تا مانع هوش شما شود را از بین می‌برد. جریان آب رودخانه را در نظر بگیرید، مراقبه سنگ‌ها را از میان برمی‌دارد تا آب بتواند به آرامی جریان یابد.

هوش مستلزم شجاعت بسیار است. هوش مستلزم عشق به ماجراجویی است! وقتی شما به سمت ناشناخته‌ها می‌روید، هوش رشد می‌کند و قوی‌تر می‌شود. هوش فقط وقتی رشد می‌کند که در هر لحظه با ناشناخته‌ها روبه‌رو شود.

استفاده از شخصیت اشتباه در موقعیت اشتباه، چیزی است که من آن را نفس می‌نامم

عقل تنها یک بازی ذهنی است، که نمی‌تواند خلاق باشد. عقل تخیلی است، اما خلاق نیست. هوش خلاق است چون بخشی از انرژی الهی است.

زمانی دو شکارچی ماجراجو تصمیم گرفتند که به شکار حیوانات کمیاب در یک جنگل انبوه در منطقه‌ای دور از خانه خود بروند. آن‌ها یک هواپیما کرایه کردند تا آن‌ها را به جنگلی که حیوانات بسیاری را در آن اسیر و کشته بودند، برساند.

چند روز بعد، خلبان بازگشت تا آن دو شکارچی و حیوانات را منتقل کند. او به‌همه‌ی آن حیوانات نگاه کرد و گفت: «آن گاو نر بزرگ و آن دو گورخر را نمی‌توان در این هواپیما جای داد. شما باید یکی از این دو را این‌جا بگذارید».

شکارچیان پاسخ دادند: «اما ما آخرین باری که این‌جا آمدیم دقیقاً همین تعداد حیوان را با هواپیمایی به همین اندازه منتقل کردیم!».

خلبان مردد بود اما از آن‌جایی که شکارچیان اصرار داشتند که دفعه‌ی قبل تمام این حیوانات را با هواپیمایی به‌همین اندازه برده بودند، فکر کرد که شاید هواپیما بتواند این وزن را تحمل کند. بنابراین، هواپیما با همه‌ی حیوانات از جمله آن گاو نر و دو گورخر پرواز کرد.

هواپیما به سختی اوج گرفته بود که بعد از طی مسافتی سقوط کرد. شکارچیان و خلبان سالم از هواپیما بیرون آمدند.

یکی از شکارچیان دستش را روی پیشانی کبود خود گذاشت و از دیگری پرسید: «ما کجا هستیم؟».

بازگشت به فهرست

شکارچی دیگر اطراف را نگاه کرد و پاسخ داد: «فکر می کنم چند متری از جایی که سال قبل سقوط کردیم فاصله داریم».

اگر به زندگی خود نگاه کنید، اگر به نوشتن دفتر خاطرات عادت داشته باشید، متوجه خواهید شد که اشتباهات مشابهی را به مدت چندین سال است که انجام داده اید! میتوانید ببینید که در بیست تا سی سال گذشته اشتباهات مشابهی را مرتکب شده اید. شاید میزان آن یا مکان و زمان انجام آن متفاوت باشد اما اشتباهات تقریباً همسان هستند! حتی برای ارتکاب اشتباهات جدید نیز به هوش نیاز داریم

داستانی دیگر:

اگر هوشمندانه زندگی کنید هرگز اشتباهی را دوبار مرتکب نخواهید شد. زیرا وقتی شما هوشمند هستید، آگاهی کسب میکنید و همان بار اول از اشتباه خود درس میگیرید.

دو موضوع مهم هست که میخواهم مطرح کنم و شما باید آن را درک کنید. اول این که هر آنچه که شما جهان تصور میکنید از همان چیزهایی ساخته شده که رؤیاهایتان از آن ساخته شده.

این موضوع بسیار مهمی است. اگر این مطلب را درک کنید، میتوانید در موارد مختلف از آن استفاده کنید. اگر بدانید که چگونه از قدرتی که رؤیاهایتان را میسازد، استفاده کنید میتوانید با آن رؤیاهایتان را ابراز کنید رؤیاهای شما انرژی هستند که از آن دنیای واقعیتان شکل می گیرد.

موضوع دوم این است که هر آنچه که شما میبینید توسط شما ایجاد شده است، بنابراین شما توانایی تغییر همه چیز را دارید

ما همیشه فکر میکنیم زندگی ما تصادفی و اتفاقی است. نه زندگی تصادفی نیست رویداد است. اگر این یک مطلب را درک کنید زندگی شما از جهات متفاوتی دستخوش تغییر میشود. این میتواند تصور شما الگوی تفکرتان و تخیل شما را که رؤیاهایتان را ایجاد می کند تغییر دهد.

بیشتر اوقات ما رؤیاهایی داریم که متناقض هم هستند که باعث سردرگمی میشوند. انرژی که در رؤیاهای غیر ضروری تلف میشود، اگر حفظ شده و به درستی به کار برده شود واقعیتی را شکل می دهد که بسیار بهتر از واقعیتی است که هم اکنون در آن زندگی میکنید.

شما توانایی تحقق بخشیدن به رؤیاهای خود را خواهید داشت و از همه مهمتر متوجه خواهید شد که هر چیزی که آن را واقعیت می پندارید، تنها یک رؤیای زیبا است

این دو مطلب با هم میتوانند زندگی شما را متحول کنند. توانایی تبدیل رؤیای خود به واقعیت و درک این که واقعیت چیزی جز رؤیا نیست.

قدرت اراده قدرت تجسم خلاق و قدرت استفاده از رؤیاهایتان در شکل دهی و دستیابی به آنچه که در زندگی میخواهید بسیار مهم است. این قدرتها انرژی و حس زندگی کردن و رسیدن به شکوفایی کامل را در شما ایجاد میکنند اما این تنها یک روی سکه است.

موضوع مهمی که علم آن را از قلم انداخته است،

بازگشت به فهرست

هوش درک این اصل است که هر آن‌چه که به‌عنوان واقعیت می‌بینید چیزی جز رؤیای‌تان نیست. تنها وقتی می‌توانید در خود آرام بگیرید و به آرامش عمیق برسید که این موضوع را درک کنید. تا آن‌زمان، همیشه حس عدم شکوفایی را در خود احساس می‌کنید. همین احساس عدم شکوفایی است که شما را دچار ناراحتی می‌کند.

منبع اصلی هوش، تجسم روشن است. تنها زمانی که تجسم کامل و واضح نداشته باشید، مجبور به برنامه‌ریزی می‌شوید. تجسم خالص و روشن، مفهوم کلی را در یک نگاه اجمالی ادا می‌کند. اگر چنین تصوری نداشته باشیم، به برنامه‌ریزی خطی یا پردازش منطقی گام‌به‌گام دست می‌زنیم.

استادان روشنگر زمزمه‌ی درونی ندارند، به‌عبارت دیگر، آن‌ها دچار رشته افکار دائمی در درون خود نیستند. بنابراین تجسم محض و غایی را تجربه می‌کنند.

هر کسی که تجسم روشن داشته باشد، به برنامه‌ریزی نیازی ندارد. خودانگیختگی کافی است. برای چنین فردی اتفاقات به‌خودی‌خود اتفاق می‌افتند. هرگونه به‌روز رسانی و یا پیشرفتی که نیاز است نیز به‌طور خودکار اتفاق می‌افتد. حتی اگر رویدادها دستخوش تغییر شوند، به زیبایی در چارچوب آغازین جای خواهند گرفت.

تنها فردی با تجسم ناب می‌تواند برنامه‌ای واقعی و ملموس ایجاد کند و دائماً آن‌را با خودانگیختگی و هوش به‌روز کند.

ما نمونه‌های بسیار زیادی از این دست را در تشکیلات خودمان مانند آشـرام‌هایمان در شهر معبدی تیرووآنامالی¹ در تامیل نادو² در جنوب هند شاهد هستیم. تپه‌ی مقدس آروناچالا³ در تیرووآنامالی واقع شده است. یک قطعه زمین خالی در نزدیکی کوهپایه در عرض ۱۸ روز ـ که خود رکورد محسوب می‌شود ـ به یک اشرام کامل تبدیل شد! در پایان روز ۱۸ ام، دوازده عدد از خدایان در آن‌جا نصب شد، ۱۰۰۸ لینگای شیوا⁴ (تمثال‌های گنبدی شکل از انرژی‌های مردانه و زنانه خلقت) و همچنین امکانات اقامت و غذا تخصیص داده شد. بیش از صد هزار نفر در مراسم افتتاحیه حضور داشتند و شاهد عملکرد هوش خودانگیخته بودند.

در ۴۸ ساعت آینده این تکنیک را امتحان کنید. آگاهانه تصمیم بگیرید که در مورد مشکلات خود فکر نکنید. عقل خود را که مدام به شما می‌گوید که هوش کافی برای حل مشکلات خود به‌طور خودانگیخته ندارید، که شما ظرفیت ایجاد چنین خودانگیختگی را ندارید، کنار بگذارید.

شجاعانه و با آگاهی بر روی حل مشکلات خود کار کنید و خواهید دید که هوش بالاتری وارد میدان می‌شود. درسی که در این‌جا یاد می‌گیرید این است که بدون این‌که بدانید، هوش بالاتری وارد می‌شود تا این‌کار را برای شما انجام دهد. وقتی شما به‌این اتفاق حساس شوید، هوشیاری شما جهشی کوانتومی را تجربه خواهد کرد. دیگر شما نیازی به کار کردن بر روی حل مشکلات خود ندارید. هوش خودانگیخته به‌راحتی مشکلات زندگی‌تان را حل می‌کند.

جوان‌سازی همراه با اصول زنانه و مردانه

با هوشی در مورد این که چه کسی هستیم و در این‌جا چه می‌کنیم، احساس مسئولیت در قبال دیگران شکل می‌گیرد. آن‌گاه می‌دانیم که ما مستقل از دیگران نیستیم، بلکه به‌هم پیوسته هستیم.

چند سال پیش، بیماری سل در تامیل نادو در جنوب هند همه‌گیر شد. سرانجام، داروی آن پیدا شد و جلوی شیوع آن گرفته شد. مقامات مسئول ریشه کن این بیماری با افتخار اظهار داشتند که آن‌ها مسئول درمان آن بودند. اما آیا آن‌ها مسئولیت شیوع آن در همه شهرها را نیز پذیرفتند؟ خیر! مسئولیت شیوع سل نیز بر گردن آن‌ها بود، درست است؟ آن‌ها باید مانع شروع آن می‌شدند و نباید صرفاً برای مدیریت آن بحران به‌خود افتخار می‌کردند!

به‌همین ترتیب، ما مسئولیت هر اتفاق خوبی که در زندگی‌مان رخ می‌دهد را می‌پذیریم، اما در قبال اتفاقات بد مسئولیتی نمی‌پذیریم. ما در پذیرش مسئولیت، تبعیض‌آمیز عمل می‌کنیم.

فقط در صورتی‌که مسئولیت تمام چیزهایی را که در زندگی‌مان اتفاق می‌افتد به‌عهده بگیریم، رشد خواهیم کرد.

وقتی با این نگرش زندگی کنید که، «من مسئول هستم»، کل زندگی‌تان تغییر خواهد کرد. اگر بنشینید و هر اتفاقی را در زندگی خود تجزیه‌وتحلیل کنید، به‌وضوح خواهید دید که شما تنها فرد مسئول اتفاقات زندگی‌تان هستید. ما معمولاً مسئولیت را به گردن دیگران می‌اندازیم و آن‌ها را برای اتفاقاتی که در زندگی‌مان افتاده است، سرزنش می‌کنیم. آن‌هایی که واقعاً می‌خواهند شکوفا شوند، باید به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم مسئولیت هر آن‌چه که در اطرافشان اتفاق می‌افتد را بپذیرند.

سوامی ویوکاناندا¹ چه زیبا گفته است که: «هر چقدر که می‌توانید مسئولیت بپذیرید. هر چه بیشتر مسئولیت بپذیرید، بیشتر وسعت می‌یابید. وسعت‌یافتن، رشد کردن است. اگر رشد نکنید، منقبض می‌شوید و می‌میرید.

• داستانی کوتاه:

روزی مردی در باب مسئولیت در موسسه‌ی خیریه سخنرانی می‌کرد. او مثالی از آن‌چه که چند روز پیش اتفاق افتاده بود، عنوان کرد. او گفت: «من و دوستم در خیابان به سمت پارک قدم می‌زدیم، که مرد بیچاره‌ای را دیدیم که بی‌هوش روی زمین افتاده بود». او مکث کرد و به چهره‌ی حضار نگاه کرد. سپس ادامه داد: «هیچ کس به خود زحمت نداد که به او کمک کند. وقتی ما از پیاده‌روی برگشتیم، مرد بیچاره هنوز آن‌جا افتاده بود!».

به‌جای سرزنش دیگران، به خودمان نگاهی بیندازیم و ببینیم که برای حل مشکل چه اقدامی انجام می‌دهیم! ما همیشه برای دیدن خطای دیگران آماده‌ایم. اما ما چند بار خودمان کاری برای حل مشکل انجام داده‌ایم؟

هر چه بیشتر مسئولیت بپذیرید، بیشتر رشد می‌کنید. فقط در صورتی رهبر می‌شوید که برای تمام وقایعی که در اطرافتان رخ می‌دهد، احساس مسئولیت کنید. در غیر این‌صورت فقط پیرو هستید.

یک بار یکی از شاگردانم از من پرسید: «سوامی‌جی، چگونه این همه انرژی دائماً در شما جریان دارد؟».

وقتی غم‌خوار رنج دیگران باشید، همه چیز شکل مسئولیت به‌خود می‌گیرد و خود را در قالب انرژی نشان می‌دهد. به همین دلیل، وقتی کسی مسئولیت رنجی را به‌عهده بگیرد، بلافاصله از خود انرژی ساطع می‌کند.

حواریون عیسی مسیح چند نفر بودند؟ فقط دوازده نفر. راماکریشنا پاراماهامسا¹ چند شاگرد داشت؟ فقط شانزده نفر. این بزرگواران شاگردان بسیار کمی داشتند،

خیلی واضح است، تنها اگر احساس مسئولیت رشد مردم را داشته باشید، می‌توانید ایستادگی کنید، فقط اگر احساس می‌کنید مسئول ارتقاء آن‌ها هستید. هنگامی‌که شما می‌توانید بگوئید که هر کاری که می‌توانید برای مردم انجام می‌دهید، زمانی‌که مسئولیت را به‌عهده می‌گیرید، شما وسعت می‌یابید و انرژی الهی از طریق شما جریان می‌یابد. به این مفهوم تمرکز کنید تا بتوانید آن‌را عمیقاً درک کنید. آیا هوا از یک بامبوی متراکم عبور می‌کند؟ خیر! بامبویی که درون آن پر است تنها در حمل جسد به سمت محل سوزاندن جسد کمک می‌کند. همان بامبو اگر درونش خالی شود، به فلوت تبدیل می‌شود! تا زمانی‌که خودمحور هستید، قابلیتتان به اندازه‌ی همان بامبوی متراکمی است که بدن مرده را حمل می‌کند. وقتی از نفس خود رها می‌شوید و مسئولیت می‌پذیرید، گسترش شما رخ می‌دهد و مانند فلوت بامبو می‌شوید. سپس، درست همانگونه که هوا وارد بامبو می‌شود و به‌صورت موسیقی از آن خارج می‌شود، هوایی که وارد وجود شما می‌شود به‌صورت انرژی جریان می‌یابد!

وقتی مسئولیتی را بر عهده می‌گیرید، در شناخت شما تغییری رخ می‌دهد. ذهنیت شما تغییر می‌کند. بسیاری از ما مانند بردگان زندگی می‌کنیم. به‌عنوان مثال، اگر شما هشت ساعت در اداره خود کار کنید، و فقط دستورات را اطاعت کنید، احساس خستگی و کسالت می‌کنید. در عوض، اگر مسئولیت و ابتکار عمل را در دست بگیرید، همین هشت ساعت بسیار راحت‌تر و لذت‌بخش‌تر خواهد شد. به‌عنوان مثال،

شاگرد اصلی وی سوامی ویوکاناندا بود

کسی که کسب‌و‌کار شخصی خود را دارد و فرد دیگری که برای یک شرکت کار می‌کند، را در نظر بگیرید. فرد اول دارای مسئولیت کامل کسب‌و‌کار خود است، اما فردی که برای شرکت دیگری کار می‌کند مسئولیت کامل را احساس نمی‌کند. اگر او احساس مسئولیت نکند، کل کار شبیه باری روی دوش او می‌شود. خود انگیزشی کم می‌شود یا از بین می‌رود. مدام به ساعتش نگاه می‌کند تا ببیند که وقت رفتن کی می‌رسد! تنها اول ماه برای او شیرین است، زیرا موقع پرداخت حقوق است! او هر ماه، برای یک روز شادی، بیست و نه روز از زندگی خود را فدا می‌کند. حس مسئولیت شخصی می‌تواند به بهتر شدن هر وضعیتی کمک کند. با حس مسئولیت شخصی می‌توان به چیزهای عالی دست یافت.

وقتی با مسئولیت روی پای خود بایستید، تبدیل به نیرویی قوی می‌شوید. بدون آن، برای خود و دیگران باری اضافی خواهید بود. بیشتر اوقات ما فکر می‌کنیم که شغل معمولی داریم. و از خود می‌پرسیم که چرا باید مسئولیت بیشتری قبول کنیم در حالی‌که مقامات عالی رتبه ما اینگونه نیستند؟

اجازه بدهید به شما بگویم، در یک اداره، وقتی یک سرایدار تمام وظایف خود را به‌طور کامل انجام می‌دهد، الهام بخش سایرین می‌شود. می‌بینید، رئیس اداره باید مسئولیت‌پذیر باشد. این برای او امتیاز محسوب نمی‌شود، اما داشتن چنین حس مسئولیتی توسط کسی که در موقعیت پایین‌تری قرار دارد، واقعا الهام‌بخش است.

راماکریشنا پارام‌اهم‌سا چقدر زیبا گفته است که: «یک سانیاسی¹ باید به خدا فکر کند. این برای او امتیاز محسوب نمی‌شود. اما یک سامساری² هر گاه که به خدا فکر می‌کند، برای او امتیاز محسوب می‌شود! وقتی یک سانیاسی حتی برای یک لحظه خدا را فراموش می‌کند، گناه کرده است؛ در حالی‌که وقتی یک سامساری حتی لحظه‌ای به خدا فکر می‌کند، عالی و فوق‌العاده است». به‌همین ترتیب، یک رهبر باید مسئولیت‌پذیر باشد. هیچ امتیازی برای پذیرفتن مسئولیت به یک رهبر داده نمی‌شود. اگر سرایداری مسئولیت‌پذیر باشد، می‌تواند الهام بخش کل سازمان باشد.

افرادی که پست‌های پایین‌تری دارند، در مقایسه با افرادی که پست‌های بالاتری دارند، شانس بیشتری در الهام بخشیدن به دیگران از طریق حس مسئولیت‌پذیری‌شان دارند. بنابراین برای پذیرفتن مسئولیت، منتظر پست‌های بالاتر نباشید.

ثانیاً، فکر نکنید که چون پست پایین‌تری دارید، نیازی نیست که مسئولیتی بپذیرید.

ثالثاً، بگذارید که تغییر شناختی در شما رخ دهد.

بگذارید تا تغییری در ذهنیت شما رخ دهد. در حال حاضر، ذهن شما در حالت میتیام³ است، غرق در توهم و موضوعات غیر واقعی است. ذهن شما دائماً در جست‌و‌جوی نگرانی و اندوه در جهان بیرونی است. اگر خود را عمیقاً تجزیه‌وتحلیل کنید، متوجه خواهید شد که اگر به شدت از زندگی خود لذت ببرید، ناگهان از این‌که نگران هیچ چیز نیستید، احساس ترس به شما دست می‌دهد. سپس بلافاصله به چیزهایی فکر می‌کنید که شما را نگران می‌کنند. احساس می‌کنید که چیزی را گم کرده‌اید و دوباره نگرانی‌های خود را به‌خاطر می‌آورید.

میتیام به‌معنی جست‌و‌جوی غم و اندوه و زودگذر بودن است، جستجوی چیزی که وجود ندارد. ما باید حالت ذهن‌مان را از میتیام به نیتیام⁴، به حالت ابدی، تا لحظه‌ی کنونی تغییر دهیم. این فرآیند تغییر شناختی نامیده می‌شود و زمانی روی می‌دهد که

بازگشت به فهرست شما می‌ایستید و می‌گویید که مسئول هستید. اگر فقط به مدت ۲۴ ساعت این حس را حفظ کنید، کارهای ناتمام، چیزهایی که به خاطرش دیگران را سرزنش می‌کردید، به پایان می‌رسد. تمام زندگی شما تغییر خواهد کرد و با حس جدیدی از شادی شکوفا خواهد شد. نوع جدیدی از شادی شما را در بر می‌گیرد و شما تبدیل به یک رهبر ذاتی خواهید شد و زندگی به یک جشن تبدیل می‌شود!

داستان زیبایی درباره‌ی بودا وجود دارد که می‌گوید وقتی بودا به گدایی رفت، مانند یک پادشاه به‌نظر می‌رسید، و پادشاهانی که به‌او صدقه می‌دادند، گدا به‌نظر می‌رسیدند! گدا یا پادشاه به‌نظر رسیدن ربطی به وضعیت یا دارایی شما ندارد، بلکه به وضعیت درونی شما بر می‌گردد.

وقتی شما مسئولیت تمام کیهان را بر عهده می‌گیرید، وسعت پیدا می‌کنید و مانند یک رهبر می‌شوید. حتی اگر رهبری بر تخت نشسته و مسئولیتی به‌عهده نگیرد، و انگشت مسئولیت را به سمت دیگران بگیرد، حقیر به‌نظر می‌رسد. این «حالت» است که مقام را سبب می‌شود، مقام هرگز نمی‌تواند حالت را سبب شود. حالت نی‌تی‌اناندا متفاوت از موقعیت نی‌تی‌اناندا است.

سوامی ویوکاناندا، عارف شرق، شعار مأموریت خود را Atmano mokshartham jagat hitaya cha اینگونه توصیف می‌کند: «برای رهایی معنوی و ارمغان آوردن خوبی‌ها برای بشریت». منظور او این است که بدون پذیرش مسئولیت برای آوردن خوبی‌ها به جهان، نمی‌توان از رهایی معنوی صحبت کرد.

> در مکانی به‌نام پندهاریپور¹ در هند، پسری بود > که با عشق و دقت فراوان به والدینش خدمت

> می‌کرد. لرد کریشنا در قالب پاند‌هاریناتار > به دیدن او آمد. آن روز باران می‌آمد و پسر > مشغول رسیدگی به والدینش بود. > کریشنا جلوی در خانه پسر ایستاد و اجازه‌ی > ورود خواست. پسر از او خواست صبر کند > تا کار رسیدگی به والدینش تمام شود. کریشنا > به‌او گفت که باران می‌آید و جایی که او ایستاده > گلی است. پسر آجری سمت او پرتاب کرد و به > کریشنا گفت که روی آن بایستد! حتی امروزه > نیز در آن منطقه، پاندهاریناتار به‌صورت > ایستاده بر روی آجر عبادت می‌شود!

خدا خودش برای دیدن آگاهی و حس مسئولیت پذیری پسر نزول کرده بود. به‌همین دلیل است که به مردم می‌گویم وقتی مسئولیت‌پذیر باشید، انرژی به‌طور خودکار در شما غلیان می‌کند! احساس مسئولیت برترین ویژگی است.

هنگامی که احساس مسئولیت می‌کنید، مشکلات شما حل خواهد شد. هوش جدیدی در شما بیدار خواهد شد. فکر نکنید که خودخواه هستید. نفس متفاوت از مسئولیت است. وقتی احساس مسئولیت می‌کنید، ابتکار عمل را به دست می‌گیرید و احساس خودخواه بودن نخواهید کرد. تنها زمانی که فکر می‌کنید که بهتر از دیگران عمل می‌کنید، نفس وارد داستان می‌شود. وقتی نفس وارد بازی شود، مسئولیت نمی‌پذیرید.

مسئولیت‌پذیر بودن به‌معنی جدی شدن نیست. صمیمیت متفاوت از جدیت است. وقتی جدی شدید، تنها نفس خود را پروار می‌کنید. وقتی صمیمی باشید، زندگی را درک می‌کنید و اهمیت زیادی برای چیزی و به‌هر قیمتی قائل نمی‌شوید. با شور جوانی با زندگی روبه‌رو می‌شوید، با خودانگیختگی و

معصومیت. دنیای یک کودک پر از عباراتی مثل «او مداد من را برداشت!»، «او من را زد ...» « او شکلاتم را به من نمی‌دهد!» است. ما همگی قبلاً این مرحله از زندگی را تجربه کرده‌ایم. وقتی به این دوران فکر می‌کنید چه احساسی دارید؟ خنده‌دار به نظر می‌رسد، نه؟ الان به این که چقدر برای این چیزهای کوچک ناراحت می‌شدیم، می‌خندیم!

حال، بیایید به زمانی که پنج یا شش ساله بودیم، برگردیم. در این سن ما برای یک جعبه رسم هندسی دعوا می‌کردیم. چند سال قبل، برای مداد دعوا می‌کردیم، و اکنون برای جعبه رسم هندسی دعوا می‌کنیم. شما بزرگتر می‌شوید. حال اگر بهترین دوست شما به شخص دیگری نزدیک شود، نمی‌توانید آن را تحمل کنید! اکنون که به این موضوع فکر می‌کنیم، خنده‌مان می‌گیرد. اگر از افراد مسن در مورد مشکلات جوانان، درباره‌ی روابط بپرسیم، به‌نظر آن‌ها مشکل جدی نیست. این به‌این دلیل است که آن‌ها از این سن رد شده‌اند و این دوران را گذرانده‌اند. درست مثل این، حالتی وجود دارد که ورای همه‌ی این حالت‌ها است. و آن حالت تجربه‌ی سعادت است. این تجربه‌ای ورای تمامی حالات زندگی است.

مثال دیگری را در نظر بگیرید: فرض کنید خبر تکان دهنده‌ای می‌شنوید. کسی که دوستش دارید به قتل رسیده است. وقتی این خبر را می‌شنوید، چه درد و رنجی می‌کشید! نمی‌توانید باور کنید که او دیگر نیست. نمی‌توانید گریه‌ی خود را مهار کنید. ناگهان مادرتان شما را تکان می‌دهد و می‌گوید، «بیدار شو» و از خواب بیدار می‌شوید و می‌فهمید «آه خدایا! داشتم خواب می‌دیدم!»، ناگهان آرام می‌شوید! از این مثال، می‌توانیم تکنیکی ساده را در زندگی یاد بگیریم: «وقتی رؤیا ناپدید می‌شود، آرامش متولد می‌شود».

شیوا می‌گوید: «کل این دنیا فقط یک رؤیا است».

چند نفر می‌توانند این حقیقت را بپذیرند؟ شما این جهان را به چشم واقعیت می‌بینید، زیرا شما آن را تجربه کرده‌اید.

ما تنها زمانی می‌توانیم چیزی را بپذیریم که آن را تجربه کنیم. چیزهایی را که تجربه نکرده‌ایم نمی‌توانیم بپذیریم. تنها راه حل این است که به درون خودمان برویم و آن سعادت را تجربه کنیم.

در دوران جوانی، مشکلات دوران کودکی خنده‌دار به‌نظر می‌رسد. در دوران پیری، مشکلات دوره‌ی جوانی خنده‌دار به‌نظر می‌رسد. وقتی هدف غائی را درک می‌کنیم، همه چیز مضحک به‌نظر می‌رسد. شما می‌توانید بازی زندگی را به زیبایی، تا گردن غرق در آن، اما با این حال کاملاً مصون از آن، بازی کنید.

من همیشه به مردم می‌گویم: «فکر نکنید که مقدار معینی انرژی دارید و باید بر مبنای آن انرژی کار کنید».

نه. هر کار و مسئولیتی که انجام دهید، انرژی آن نیز تأمین می‌شود. شما با توجه به مسئولیت‌هایی که می‌پذیرید، انرژی خواهید داشت. هر مسئولیتی که بپذیرید، خواهید دید که فضای درونی شما به‌همان اندازه گسترش می‌یابد و انرژی در شما جریان می‌یابد!

اگر شما برای چیزی که در اطرافتان اتفاق می‌افتد احساس مسئولیت کنید، ناگهان به یک رهبر تبدیل می‌شوید. شروع به تغییر زندگی خود و دیگران می‌کنید. مسئولیت‌پذیری یکی از راه‌های رشد آگاهانه است.

شما فقط باید دو کار انجام دهید: اعتماد داشته باشید که زندگی خوب است و بدانید که می‌توانید مسئولیت‌های خود را افزایش دهید.

نکته‌ی دیگر اینکه، وقتی مسئولیت‌های خود را افزایش می‌دهید، به آن ادامه دهید و در طول فرآیند تغییر و تحول، صبور باشید. صبور بودن در طول فرآیند تحول، چیزی است که من آن را تاپاس یا احساس مسئولیت سرشار برای همه چیز، همان چیزی است که زندگی را سرشار از معنویت می‌کند. عمل کردن از روی احساس مسئولیت فراوان به‌جای حرص و طمع یا ترس، همان چیزی است که ما آن‌را زندگی معنوی می‌نامیم.

یک روز صبح زود، ویوکاناندا ناگهان بیدار شد و همان‌طور که روی تخت دراز کشیده بود گفت: «درد عمیقی در دست راستم حس می‌کنم. در این سمت اقیانوس، بعضی کشورها گرفتار بلایای طبیعی می‌شوند. لطفاً ببینید که در کجا به کمک ما نیاز دارند و سوامی‌های³ ما را برای کمک و امدادرسانی بفرست». صبح روز بعد آن‌ها خبر وقوع زمین لرزه‌ای در جزیره‌ای نزدیک را دریافت کردند و همه‌ی سوامی‌ها برای امدادرسانی به سمت آن‌جا شتافتند.

ویوکاناندا به درد و رنجی که مردم می‌کشیدند حساس بود و در واقع آن‌را از چندین مایل دورتر احساس می‌کرد! با روشنگری، عملاً کل کیهان را در درون بدن خود احساس می‌کنید. محبت فشرده‌ای همراه با روشنگری، در وجود شما رسوب می‌کند. این‌را بدانید که این مسئولیت بزرگی است. این فقط آزادی نیست. این یک مسئولیت بزرگ هم است.

بیشتر ما منتظر موقعیتی هستیم تا برایمان پیش

مسئولیت یکی از راه‌های رشد آگاهانه است. مسئولیت‌پذیری در قبال دیگران تکنیکی برای روشنگری است. این همان چیزی است که بهاگاواد گیتا، کارمای یوگا² می‌نامد. وقتی شما واقعاً احساس می‌کنید که باید این کارما، یعنی مسئولیت دیگران را بپذیرید، حتی در مورد نتایج آن هم نگران نخواهید بود. فقط از روی حس محبت‌تان، فقط از روی احساس مسئولیت‌تان شروع به کار خواهید کرد. عمل کردن از روی انرژی فراوان، محبت بسیار و

بگیرید، آن موقعیت پیش می‌آید. کسانی‌که منتظر آن موقعیت می‌مانند، حتی پس از این‌که موقعیت فراهم شد نیز، مسئولیتی به‌عهده نمی‌گیرند! آن‌ها به‌راحتی دلیل یا عذر دیگری می‌تراشند، همین.

در واقع، مسئولیت یک آگاهی است. بسیاری فکر می‌کنند که اگر روشنگر شوند، آن‌ها تاج و تخت طلایی خواهند یافت. فکر می‌کنند که به‌آن‌ها غذا و مکانی برای اقامت می‌دهند. آن‌ها فکر می‌کنند که مردم عکس‌شان را پرستش خواهند کرد. اگر شما موقعیت استاد روشنگری را ببینید و به‌آن دلیل سعی کنید که به روشنگری برسید، خودتان را گول زده‌اید! اگر حالت استاد روشنگری را آن‌طور که هست ببینید و سعی کنید که به روشنگری برسید، موفق خواهید شد. شاد خواهید بود. از آن لذت خواهید برد. این است تفاوت بین حالت و موقعیت.

روشنگری زندگی یعنی رهبری مؤثر بودن در تمام مراحل زندگی

بازگشت به فهرست

کتاب‌های بسیاری درباره‌ی رهبری توسط استادان حوزه مدیریت، پروفسورها و مشاوران نوشته شده است. اکثر آن‌ها درباره‌ی این که یک رهبر موفق چگونه باید باشد بحث کرده‌اند. دوره‌های زیادی از سمت شرکت‌ها در زمینه‌ی رهبری، کار تیمی و غیره برگزار می‌شود. شاگردان من که در شرکت‌ها کار می‌کرده‌اند به من توضیح داده‌اند که این دوره‌ها چگونه برگزار می‌شود و آن‌ها در این دوره‌ها به‌دنبال دستیابی به چه چیزی بوده‌اند. آن‌ها همچنین به من گفته‌اند که اگرچه این دوره‌ها برای آن‌ها مفید بوده است، اما تأثیر این دوره‌ها پس از گذشت مدت کوتاهی از برگزاری آن از بین می‌رود. درباره‌ی اردوهای آموزشی و تمرینی آخر هفته که در آن روحیه تیمی با بالا رفتن از طناب‌ها، بازی کردن، ایجاد حس دوستی و غیره شکل می‌گیرد، به من چیزهایی گفته‌اند. نکته‌ای که من از گفته های شاگردانم دستگیرم شد این بود که برنامه‌های آموزشی روی مشخصه‌های بیرونی کار کنند، و به تغییر یا بهبود «نرم افزار درونی» افراد که می‌تواند آن‌ها را به رهبر تبدیل کند، نمی‌پردازند. رهبری یک خصوصیت نیست، بلکه تجربه‌ای است که از

هنگامی‌که ما در مقابل دیگران مسئول باشیم، دیگر بر روی خودمان متمرکز نمی‌شویم. در جهت خدمت به دیگران گام برمی‌داریم. خدمت به دیگران رهبری است. رسیدگی به نیازهای خود بدون توجه به دیگران، عدم رهبری است.

این روزها کتاب‌های بسیاری درباره‌ی رهبری و اهمیت آن در موفقیت سازمان‌ها وجود دارد. استادان زیادی هستند که افراد را در سازمان‌ها تعلیم می‌دهند تا رهبران خوبی باشند. با این حال، وقتی به‌این سازمان‌ها نگاه می‌کنیم، یا در حال کسب‌وکار برای کسب سود، و یا در خدمت دولت یا در حوزه‌ی خدمات اجتماعی مشغول هستند. رهبران واقعی کمیاب هستند. اگر به هر سازمانی نگاه کنید، متوجه خواهید شد که کمتر از ۱ درصد تمایل به تبدیل شدن به اصطلاح رهبران سازمانی را دارند. اگر به سازمان‌های تجاری نگاه کنید، می‌توانیم بگوییم که احتمالاً تنها ۱ ٪ از این سازمان‌ها می‌توانند ادعا کنند که رهبران واقعی در حوزه‌ی مربوط به خود هستند که در تمامی زمینه‌های کسب‌وکار- داشتن سود، ارائه‌ی محصولات و خدمات خوب به جامعه، کسب رضایت کارکنان و غیره- پیشتاز بوده‌اند. بنابراین ما می‌توانیم بگوییم که رهبران واقعی در واقع ۱ ٪ از ۱ ٪ سازمان‌های موفق در کسب‌وکار هستند. این به‌این معنی است که فقط ۰/۰۱ ٪ از از کل جمعیت کارکنان دارای خصوصیت رهبری واقعی است! می‌توانیم همین ادعا را در مورد سازمان‌های حوزه‌های دیگر نیز داشته باشیم. وقتی می‌گوییم رهبران واقعی کمیاب هستند، منظورم این است. حال ببینیم که چرا اینگونه است. به‌این منظور، ما باید بدانیم که:

پتانسیل رهبری خود».

فردی که رشد و تحول شخصی را تجربه کرده است، نمود می‌یابد.

اکنون توضیحاتی را درباره‌ی تعریف سنتی رهبری ارائه دهم. اگر شما واژه‌های «رهبری» و «رهبر» را در اینترنت جستجو کنید، از میلیون‌ها نتیجه‌ای که برایتان نمایش داده می‌شود شگفت‌زده خواهید شد! به تازگی کلمه‌ی «رهبری» و «رهبر» را در گوگل تایپ کردم. کلمه‌ی «رهبری»حدود ۱۵۶ میلیون و کلمه‌ی «رهبر» ۲۷۸ میلیون بار در گوگل بازدید داشته است.

تعریف دیگری از رهبری را از منبع بی‌نامی نقل می‌کنیم، رهبری فرآیندی است که توسط آن فردی دیگران را برای دستیابی به هدفی تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و سازمان را به‌نحوی منسجم‌تر هدایت می‌کند. رهبر، این هدایت را با به‌کارگیری ویژگی‌های رهبرانه خود از قبیل اعتقادات، ارزش ها، شخصیت، دانش و مهارت انجام می‌دهد.

بنابراین هر آن‌چه که باید در این‌باره نوشته یا گفته می‌شد، گفته شده است! پس من در این‌جا چند نمونه از استادان پیشتاز در حوزه‌ی مدیریت و تعریف آن‌ها از رهبر و مهم‌تر از آن درکی واقعی، ابزار و تکنیک‌های جهت تبدیل شدن به یک رهبر و این‌که چگونه کسی می‌تواند در نتیجه‌ی تحولات شخصی به رهبر تبدیل شود را خدمتتان ارائه دهم!

من مطمئم که هزاران تعریف از این دست درباره‌ی این‌که یک رهبر چگونه باید باشد و رهبری چیست وجود دارد. نمی‌خواهم خیلی وارد جزییات شوم اما می‌خواستم چند جمله از استادان پیشگام مدیریت در باره‌ی رهبران ورهبری نقل کنم. همه‌ی این متخصصان به‌ما می‌گویند که یک رهبر چگونه باید باشد و ویژگی‌های یک رهبر موفق چیست. با این‌حال، این فقط مسیر کوتاهی تارسیدن به جایگاه یک رهبر را دربر می‌گیرد. بنابراین این سؤال پیش می‌آید: آیارهبر بودن یک ویژگی ذاتی است یا می‌توان به یک رهبر تبدیل شد؟ برای پاسخ به‌این سؤال باید در ساختار ذهن و علمی که به‌اصطلاح، جهان درونی نامیده می‌شود تحقیق و تفحص کرد.

بدانید که، هر انسان یک رهبر بالقوه است. رهبری آنگونه که ما فکر می‌کنیم نیست. رهبری خصوصیتی ذاتی نیست فقط برخی از افراد با آن متولد می‌شوند. هر کس می‌تواند یک رهبر باشد و رهبری از توانایی فرد برای قبول مسئولیت یک سازمان خاص، یک موقعیت یا گروهی خاص نشأت می‌گیرد.

در این‌جا چند تعریف از رهبری را عنوان می‌کنم که می‌توانید آن‌را در جستجوی اینترنتی بیابید:

پیتر دراکر¹ رهبری را اینگونه تعریف می‌کند: «کسی که پیروانی دارد».

جان ماکسول² می‌گوید: «رهبری تأثیرگذاری است - نه بیشتر، و نه کمتر».

وارن بنیس³ می‌گوید: «رهبری شناختن خودتان است، توانایی برقراری ارتباط، شکل‌دادن اعتماد در بین همکاران و اقدامات مؤثری جهت شناخت

این منطقه‌ای است که عارفان شرقی هزاران سال را صرف تحقیق و کشف دنیای درونی کرده است. آن‌ها ابزار و تکنیک‌ها را برای ایجاد نرم‌افزار درونی مناسب برای پرورش مهارت‌های رهبری ایجاد کرده‌اند. بگذارید این‌را با جزئیات بیشتری بررسی کنیم.

افراد زیادی درباره‌ی این‌که یک رهبر چگونه باید باشد سخن گفته‌اند اما تعداد کمی در مورد چگونگی رسیدن به آن اظهار نظر کرده‌اند. منظور من از این حرف چیست؟

آیا رهبری ویژگی ذاتی است یا می‌توان آن‌را پروش داد؟ چگونه می‌توان مهارت‌های رهبری را توسعه داد؟ آیا فردی که درگیر مشکلات شخصی و سردرگمی‌های فردی خودش است می‌تواند سازمانی را هدایت کند؟

قبل از این‌که وارد این جزئیات شویم، بگذارید ابتدا بگویم که مهارت‌های رهبری قابل پرورش دادن است. و تمام آن مربوط به کسب حالت آگاهی رهبری و نه موقعیتی است که با رهبر شدن به دست می‌آید.

هنگام مطالعه‌ی این سطور، فکر نکنید که من می‌خواهم شما را به سفری معنوی ببرم! فرآیندی که من می‌خواهم شما را به آن وارد کنم، در طول زمان و توسط علم «تحول فردی» اثبات شده است.

این محصول ده هزار سال تحقیق و توسعه از سیستم شرقی علوم درونی است. منظور من از این چیست؟ اولاً، هر تمدنی انرژی خود را معطوف حوزه خاصی می‌کند. در غرب، آن‌ها تلاش خود را روی علم جهان بیرونی، نوآوری، کشف و اکتشاف و تولید محصولات و خدماتی برای بهبود کیفیت زندگی و رفاه متمرکز کرده‌اند. این دانشمندان جهان بیرون محصولات و خدمات بسیاری را کشف کرده‌اند که بسیار به بشریت کمک کرده و کیفیت زندگی انسان‌ها را در سرتاسر جهان بهبود بخشیده‌اند.

درست همان‌طور که جهان بیرون علم مخصوص به‌خود را دارد، دنیای درون نیز از علم گسترده‌ای برخوردار است، چیزی‌که در همه‌ی ما وجود دارد. طی ده هزار سال گذشته، این دانشمندان دنیای درون، ریشی‌ها¹ ابزار و تکنیک‌هایی را برای کمک به ما در کنترل احساساتمان و غلبه بر اضطراب و افسردگی ایجاد کرده‌اند تا بتوانیم زندگی سعادت‌مندانه داشته باشیم. این ابزار و تکنیک‌ها همان چیزی است که من آن‌را تکنیک‌های مراقبه می‌نامم.

بنابراین بیشتر بحث من در مورد رهبری بر روی ارائه‌ی توضیحاتی درباره‌ی احساسات انسانی، ذهن و نحوه‌ی استفاده از این کشفیات دانشمندان جهان درون جهت داشتن زندگی موفق و شکوفا است.

در اکثر سازمان‌ها، کسانی که رهبر شده‌اند، موقعیت رهبری را به دست آورده‌اند. آن‌ها ممکن است به مقام رهبری نرسیده باشند. منظور من از این حرف چیست؟ برای درک این موضوع، ابتدا اجازه دهید عوامل اصلی در موفقیت یک رهبر را ذکر کنم.

• داستانی کوتاه:

جنگ بزرگی بین دو کشور طولانی شده بود و سربازان از این جنگ خسته شده بودند. در یک بعدازظهر گرم، مردی با لباس غیر نظامی سوار بر اسب از کنار گروهی از سربازان خسته از حفر خندق عبور می‌کرد. رهبر گروه فریاد می‌زد و دستور می‌داد و تهدید می‌کرد که اگر این‌کار در عرض یک‌ساعت تمام نشود، آن‌ها را تنبیه خواهد کرد. مرد غریبه که سوار بر اسب بود ایستاد و پرسید: «قربان، چرا شما فقط فریاد می‌زنید و دستور می‌دهید؟ چرا خودتان به آن‌ها کمک نمی‌کنید؟». رهبر گروه به‌او نگاهی کرد و پاسخ داد: «منظورت چیه؟ من رهبر آن‌ها هستم. آن‌ها هر کاری که من بگویم انجام می‌دهند». او ادامه

رهبری -نتیجه‌ی انتخابی آگاهانه توسط فرد است منظور من از «آگاهی رهبر» چیست؟ اکثر ما موقعیت یک رهبر را به دست می‌آوریم، نه حالت آن‌را. حالت کاملاً متفاوت از موقعیت است. موقعیت از جامعه ناشی می‌شود. وقتی شما گروهی را رهبری می‌کنید، اگر مجبور به قبول مسولیت بخشی شوید و یا اگر مسئولیتی را از حرص و طمع، بپذیرید دچار موقعیت می‌شوید. منظور من از واژه «حالت»، این است که فضای درونی‌تان و یا وجودتان باید به‌اندازه‌ی کافی بالغ شود تا بتواند مسئولیتی را که به عهده می‌گیرید، اداره کنید. هنگامی‌که ما موقعیتی را بدون حالت به دست می‌آوریم، تمام مشکلات موجود در دنیای شرکت‌های بزرگ - از قبیل استرس و تنش در ابعاد شخصی، غیبت کردن و سیاست به خرج دادن در ابعاد تیمی و گروهی خود را نشان می‌دهد. تمام این مشکلات زمانی شروع می‌شود که شما فقط موقعیت را به دست آورده‌اید. می‌خواهم در این‌جا حقایقی از سنن بزرگ شرق، در چگونگی دستیابی به هوشیاری رهبری، حالت رهبری و نه فقط موقعیت آن را برایتان بیان کنم. دستیابی به موقعیت بسیار آسان است، اما حالت، چیزی است که ما واقعاً باید آن‌را به دست بیاوریم. کسی که به جایگاه، حالت رهبری دست پیدا می‌کند، در واقع موقعیت را کسب می‌کند. حتی اگر موقعیت اکتسابی او برای مدت معینی برقرار باشد، اهمیت نخواهد داد و مانند یک پادشاه زندگی خواهد کرد! زندگی او کاملاً شکوفا خواهد شد. احساس فوق‌العاده ارزشمند شکوفایی برای کسانی‌که به آگاهی رهبری دست یافته‌اند، اتفاق می‌افتد.

داد: « اگر واقعاً حس می‌کنی که باید به آن‌ها کمک کنی، بفرما! کمک کن!». مرد از اسبش پایین آمد. رهبر گروه حیرت‌زده شده بود! مرد ابزارها را برداشت و شروع به کمک به سربازان کرد و آن‌قدر پابه‌پای آن‌ها کار کرد تا کار تمام شد! مرد قبل از رفتن، به سربازان بابت کاری که انجام دادند تبریک گفت. سپس پیش رهبر گروه رفت و به او گفت: «دفعه‌ی بعد اگر موقعیتت مانع از حمایتت از افراد زیردست شد، باید به مقامات بالاتر خود اطلاع دهی تا من راه حلی دائمی‌تری برای آن پیدا کنم.» رهبر گروه به‌شدت تعجب کرده بود. در همین لحظه نگاهی دقیق به آن مرد انداخت و متوجه شد که آن مرد ژنرال ارتش است!

حال ما باید از خودمان بپرسیم که چه تعداد از این به‌اصطلاح رهبران در سازمان‌های مختلف، ویژگی‌های آن رهبر گروه را دارند و چند نفر از کسانی که می‌شناسیم ویژگی‌های آن ژنرال ارتش را دارا هستند؟ آن‌ها به موقعیت رهبر دست می‌یابند، اما نه به مقام رهبر. آن ژنرال ارتشی ویژگی‌های کلیدی که برای یک رهبر واقعی حائز اهمیت است را از خود به نمایش گذاشت:

منظور من از کلمه‌ی «حالت رهبر» چیست؟ یک رهبر واقعی، کسی است که آگاهانه مسئولیت می‌پذیرد، کسی که آگاهانه زندگی می‌کند و دائماً متکی به گذشته و خاطراتش نیست. اگر به خاطرات خود متکی باشید، اگر برای اتخاذ تصمیمات خود به گذشته‌ی خود وابسته باشید، بسیار واضح، در واقع یک پیرو هستید. شما نمی‌توانید رهبر باشید. واکنش خودانگیخته به شرایط، همان چیزی است که من آن‌را مسئولیت می‌نامم.

یک رهبر مسئول، فردی است که می‌تواند به‌طور خودانگیخته به شرایط واکنش نشان دهد، کسی که پویا است و همواره خود را زنده نگه می‌دارد، کسی که درگیر گذشته نیست.

در این‌جا نمودار ساده‌ای درباره‌ی عملکرد ذهن، و چگونگی دستیابی ما به حالت رهبر، چگونگی دستیابی به آگاهی رهبری را به شما نشان می‌دهم. اکنون متوجه خواهید شد که ذهن چگونه کار می‌کند، ما چگونه اطلاعات را دریافت و پردازش می‌کنیم و تصمیم می‌گیریم.

به‌عنوان مثال، شما چیزی را از طریق چشمان خود می‌بینید. شما از طریق حواس پنج‌گانه خود- بینایی، شنوایی، بویایی، چشایی و لامسه- اطلاعات دریافت می‌کنید.

در این‌جا بینایی را در نظر می‌گیریم. وقتی چیزی را با چشمان خود می‌بینید، فایل آن بلافاصله به فضایی به‌نام چاکشو¹ می‌رود، که درست مانند یک پردازنده‌ی سیگنال دیجیتالی (DSP) عمل می‌کند. هر چیزی که از طریق چشم می‌بینید به یک سیگنال زیستی که مانند یک فایل سیگنال دیجیتالی است تبدیل می‌شود. این فایل به فضایی که در سانسکریت چیتا² نامیده می‌شود و دقیقاً مانند حافظه‌ی کامپیوتر است، حرکت می‌کند. در این‌جا، فرآیند شناسایی آغاز می‌شود. به‌عنوان مثال، شما الان این کتاب را می‌بینید - فایل کلی به DSP، چاکشو می‌رسد و کل فایل به یک فایل زیستی تبدیل شده و سپس به حافظه‌ی چیتا می‌رود.

حافظه شروع به تجزیه‌وتحلیل می‌کند: «این سنگ نیست، این درخت نیست، این حیوان نیست ...» فرآیند حذف در حافظه اتفاق می‌افتد. سپس، شناسایی، «این کتاب است،» در ذهن یا ماناس³ اتفاق می‌افتد. در ذهن، شما شروع به شناسایی می کنید، «این کتاب است»، «این کتابی درباره معنویت است»، «این کتاب توسط یک فرد روشنگر نوشته شده است».

پس از شناسایی، فایل وارد فضایی می‌شود که من آن‌را نفس (ego)، یا همان مرکز تصمیم‌گیری می‌نامم. در نفس شما شروع به تفکر می‌کنید: «این وضعیت چه ربطی به من دارد؟» اگر تجارب گذشته‌ی شما در ارتباط با کتاب‌های مشابه این خوب و دلپذیر باشد، تصمیم به ادامه‌ی خواندن آن می‌گیرید. اگر تجارب گذشته شما در این باره مطلوب نبود، با خود می‌گویید: «نه، ارزشش را ندارد، دفعه‌ی قبل کسل‌کننده بود» یا «من

کتاب‌های مشابهی خوانده‌ام اما تغییری را در خود احساس نکردم» اگر احساس‌تان منفی باشد تصمیم می‌گیرید که خواندنش را ادامه ندهید. نفس بر اساس تجارب گذشته خود تصمیم می‌گیرد. ذهن شما اینگونه عمل می‌کند.

حال، نکته مهمی که باید بدانید این است که تصمیمات ناخودآگاه گرفته می‌شوند. اگر این فرایند به‌همین صورت پیش رود، مشکلی نخواهید داشت و همه‌چیز در زندگی شما کاملاً خیلی خوب پیش خواهد رفت. همه چیز واضح و مشخص خواهد بود!

اما این فرآیند همیشه هم اینگونه راحت پیش نمی‌رود. گاهی همه چیز ناخودآگاه اتفاق می‌افتد. به‌عنوان مثال، اگر مطلبی که قبلاً در کتاب مشابهی خوانده‌اید به شما آسیب‌زده یا ناراحتتان کرده باشد، وقتی این کتاب را می‌بینید، حافظه‌تان ناخودآگاه بیدار شده و برای شما تداعی می‌شود.

اگر در زندگی‌تان در محل خاصی یا از شرایط خاصی یا توسط فردی که لباسی به رنگ خاصی پوشیده است، صدمه یا آزاری به شما رسیده باشد، دفعه‌ی بعد که به‌آن محل می‌روید یا فرد دیگری را با همان رنگ لباس می‌بینید، همان حس و حال برایتان تداعی شده و حالتان بد می‌شود حتی اگر از لحاظ منطقی آن مکان یا آن شخص هیچ ربطی به تجارب گذشته شما ندارد. این خاطره دوباره در ذهن‌تان تداعی می‌شود. شما دوباره همان تجربه را حس خواهید کرد. این همان چیزی است که من آن‌را «سامسکارا» یا «خاطرات حک شده» می‌نامم.

این خاطرات حک شده ظرفیت تصمیم‌گیری شما را تحریف یا مختل می‌کند. اگر کل فرآیند نقشه‌ی ذهنی که توضیح دادم آگاهانه صورت بگیرد، فرآیندی ساده و منطقی است. اما به‌دلیل ذهن ناخودآگاه، بسیاری از اوقات، این فرآیند ساده و مشخص نیست. همان‌طور که قبلاً توضیح دادم، ما براساس تجربیات که با فرد خاص یا شرایط خاصی داشته‌ایم، دچار تعصب می‌شویم. در این‌جا است که سیاست وارد می‌شود! در این‌جا است که همه چیز غیر منطقی پیش می‌رود. در این‌جا است که خاطرات و یا اثرات محرکه رسوب می‌کنند و شما حتی نمی‌دانید که دارید چه تصمیمی می‌گیرید!

بگذارید مثال دیگری بزنم تا ذهن ناخودآگاه را بیشتر درک کنید. اگر منطقی یا آگاهانه به موضوع نگاه کنیم، همه‌ی شما می‌دانید که سیگار کشیدن برای سلامتی مضر است. اگر این فرآیند از چشم به ذهن را دنبال کنیم، با توجه به اطلاعاتی که توسط حواس خود جمع‌آوری کرده‌اید، به‌وضوح می‌دانید که سیگار کشیدن به سلامتی آسیب می‌رساند. اما ناگهان، با این‌که منطق به ما می‌گوید که سیگار نکشیم، برخلاف منطق و آگاهی‌تان، تصمیم می‌گیرید که سیگار بکشید. این‌جا است که اثرات محرکه خود را نشان می‌دهند.

حتی اگر شما آگاهانه بدانید که سیگار کشیدن به سلامتی آسیب می‌رساند، وقتی داده‌ها به نفس منتقل می‌شوند، هنگامی‌که آن فایل جهشی کوانتومی می‌کند، شما تصمیم به سیگار کشیدن می‌گیرید. شاید طبق بعضی از خاطرات و یا تجاربی که در گذشته داشته‌اید، با سیگار کشیدن احساس آرامش می‌کردید. یا شاید زمانی که جوان بودید و سیگار می‌کشیدید، احساس قهرمان بودن به شما دست می‌داده. بنابراین این اثرات محرکه با عادت شما عجین شده و ناگهان به‌دلیل این اثرات محرکه تصمیم می‌گیرید که سیگار بکشید، حتی اگر آگاهانه بدانید که سیگار کشیدن به سلامتی آسیب می‌رساند.

به‌همین ترتیب، بسیار در زندگی‌تان پیش آمده، با این‌که می‌دانید چه چیزی درست است، باز بر اساس اثرات محرکه خود و به‌طور ناخودآگاه تصمیم می‌گیرید. زندگی شما تحت کنترل اثرات محرکه ناخودآگاه است، و تحت کنترل شما نیست. ممکن است فکر کنید که این شما هستید که دارید تصمیم می‌گیرید اما در واقع اثرات محرکه ناخودآگاه‌تان است که تصمیم می‌گیرند!

بازگشت به فهرست > اگر آگاهانه تصمیم بگیرید، هیچ اضطرابی نخواهید داشت

این سامسکاراها یا اثرات محرکه ریشه‌ی اصلی رفتار ما هستند. به سبب آن‌ها است که ما با افراد خاصی رفتار خاصی داریم. این اثرات محرکه به هنگام تصمیم‌گیری، بر قضاوت‌های ما سایه می‌افکنند. آن‌ها بر چگونگی انجام وظایف‌مان در سازمان یا اداره تأثیر می‌گذارند. اثرات محرکه هستند که بهره‌وری ما، مهارت‌های بین فردی، کار گروهی، قضاوت و تمامی واکنش‌ها و رفتار ما را تعیین می‌کنند. اما در حوزه‌ی آموزش شرکتی و توسعه‌ی رهبری از اثرات محرکه حرفی به میان نمی‌آید و اهمیتی به آن داده نمی‌شود. عارفان شرقی و دانشمندان جهان درونی هزاران سال را صرف توسعه‌ی ابزار و تکنیک‌های مراقبه جهت پاک کردن خاطرات حک شده از وجود ما کرده‌اند. با استفاده از تکنیک‌های مراقبه می‌توان این سامسکاراها را به طرز مؤثری پاک کرد. اخیراً به خانه‌ی یکی از مریدانم رفتم و در اتاق نشیمنش این جمله زیبا را دیدم: «من رئیس این خانه هستم، زنم اجازه داده که این ادعا را بکنم!» ممکن است فکر کنید که رئیس هستید، اما اثرات محرکه ناخودآگاه‌تان، شما را پیش می‌برد! تا زمانی‌که شما گرفتار سامسکاراهای ناخودآگاه خود هستید، هرگز نمی‌توانید به حالت یک رهبر دست یابید. ممکن است با کلی رنج و تلاش موقعیت رهبر را به دست بیاورید اما نمی‌توانید حالت آن‌را داشته باشید. اگر با کلی رنج و تلاش روی صندلی رهبری بنشینید، همین رنج و تلاش را برای زیردستان خود نیز ایجاد خواهید کرد! ذهن‌تان بارها و بارها به شما خواهد گفت: «وقتی من این همه رنج کشیدم و تلاش کردم، چرا آن‌ها نکنند!» شما آمایه‌ی ذهنی قدیمی خود را روی دیگران پیاده می‌کنید و این می‌تواند عاملی ضد انگیزشی در سازمان‌ها باشد.

در این‌جا می‌خواهم حقایق بسیار مهمی را با شما در میان بگذارم. اگر آگاهانه تصمیم بگیرید، هیچ اضطرابی نخواهید داشت. شما وقتی دچار اضطراب می‌شوید که نا آگاهانه تصمیم بگیرید، وقتی اثرات محرکه در تصمیم‌گیری‌تان اختلال ایجاد کنند. اگر همه چیز ساده و مشخص باشد، می‌توانید هزاران تصمیم بگیرید و کاملاً در آرامش باشید. زندگی شما مانند یک رودخانه جریان خواهد یافت! اما اگر وجودتان پر از اثرات محرکه باشد، پس از اتخاذ حتی دو یا سه تصمیم، کاملاً خسته خواهید شد، حتی مجبور نیستید که کار کنید، فقط روی صندلی خود بنشینید و به کار فکر کنید و در عرض نیم ساعت، دچار دردی در شانه‌ی خود خواهید شد. این به‌این معنی است که شما گرفتار اثرات محرکه شده‌اید. آن‌ها به شما اجازه تصمیم‌گیری نمی‌دهند. وقتی فایلی از ذهن جهش کوانتومی می‌کند، هر کدام از اثرات محرکه نظر خود را بر روی فایل می‌نویسند! هر چه تعداد اثرات محرکه بیشتر باشد، تعداد تصمیمات نیز بیشتر خواهد بود، بنابراین هنگامی‌که فایل به نفس می‌رسد، کاملاً گیج می‌شود! وقتی سیصد نظر روی آن فایل نوشته شده، شما چه تصمیمی خواهید گرفت؟ نفستان می‌گوید: «هر کاری که دلت می‌خواهد انجام بده، فقط من را ول کن!»، شما به‌هنگام تصمیم‌گیری هیچ صبری ندارید و خیلی تصادفی، بدون هیچگونه ترتیبی تصمیمتان را می‌گیرید.

بازگشت به فهرست

اگر روی صندلی مدیریت نشسته‌اید و دائماً به‌همین وضع تصمیم‌گیری می‌کنید، بگذارید راستش را به شما بگویم: نه تنها خود را رنج می‌دهید، بلکه دیگران را نیز آزار می‌دهید! هر کس به نوعی رهبر است. شما یا رهبر تیم خود هستید یا رهبر خانه خود.

کسی که گرفتار اثرات محرکه است و همیشه از خاطرات حک شده خود رنج می‌برد، هرگز نمی‌تواند آرامش خاطر داشته باشد و از تعطیلاتش لذت ببرد. شما می‌توانید این موضوع را در زندگی خود نیز ببینید، صبح زود از خواب بیدار می‌شوید و به سرویس بهداشتی می‌روید، مسواک می‌زنید اما فکرتان پیش اداره‌تان است! در دفتر کارتان نشسته‌اید، اما ذهنتان در شب و کنار ساحل است. وقتی در ساحل نشسته‌اید و تمدد اعصاب می‌کنید، فکرتان پیش خانه است. بدنتان هست، اما ذهن‌تان این‌جا نیست!

شما در جایی‌که بدنتان هست نیستید. شما دائماً در جایی دیگر هستید. من همیشه به مردم می‌گویم اگر شما در خانه نشسته‌اید و نگرانید، این به‌منزله‌ی کار از راه دور است! اگر در دفتر کار خود نشسته‌اید و نگرانید، در واقع دارید کار می‌کنید. اگر در ساحل نشسته‌اید و نگرانید، دارید تعطیلات خود را می‌گذرانید، همین! مکان‌ها ممکن است متفاوت باشند، اما آمایه‌ی ذهنی یکی است!

فردی که وجودش پر از اثرات محرکه است هرگز نمی‌تواند آرامش یابد. اگر فردی نمی‌تواند ذهن آرامی داشته باشد، چگونه می‌توان از او انتظار خلاقیت یا تصمیم‌گیری غیرمتعصبانه داشته باشیم؟ کسی که گرفتار اثرات محرکه است، نه می‌تواند از تعطیلاتش لذت ببرد، و نه می‌تواند آن‌طور که باید زندگی کند. تعطیلات یا کار، زندگی کردن یا نکردن، هر دو به‌طور مستقیم به آگاهی شما برمی‌گردد و ربطی به آن‌چه که انجام می‌دهید ندارد، بلکه به‌وجود خود شما مربوط می‌شود. تنها کسی‌که از وجود خود آگاه است می‌تواند به آگاهی یک رهبر دست یابد.

روزی رئیسی از کارمندش پرسید: «چرا انجام چنین کارساده‌ای شش ماه طول کشید؟». کارمند پاسخ داد: «به دلیل راهنمایی‌های گیج کننده شما، تغییرات مداوم و روزهای کوتاه کاری‌تان!». رئیس جواب داد: «من دنبال شخص تنبلی مثل تو بودم!».

در مورد بهره‌وری در سازمان‌ها مطالب زیادی گفته و نوشته شده است. در طول دو یا سه دهه‌ی اخیر، بهره‌وری ورد زبان سازمان‌ها و ادارات شده است. در نتیجه‌ی اختراع کامپیوتر و فن‌آوری‌های ارتباطی جدید مانند اینترنت و تلفن همراه، جهان به‌جای کوچکتری تبدیل شده است. اگرچه که بهره‌وری شرکت‌ها افزایش یافته است، اما اغلب به قیمت سلامتی (جسمی و ذهنی) و رفاه کارکنان آن تمام می‌شود. حال ببینیم که بهره‌وری چیست و چگونه می‌توان بدون اثرات جانبی از قبیل اضطراب، آن‌را افزایش داد. به‌عبارت ساده، بهره‌وری را می‌توان اینگونه اندازه‌گیری کرد:

بهره‌وری = خروجی/ورودی

معیار سنجش خروجی ممکن است تعداد کارهای معینی که توسط یک فرد خاص یا گروه خاصی انجام شده یا میزان درآمد یک شرکت تولیدی باشد. معیار سنجش ورودی ممکن است شامل ساعات کار در یک پروژه خاص، هزینه‌های تولید و غیره باشد.

میلیاردها دلار در سراسر جهان توسط شرکت‌ها برای افزایش بهره‌وری انسان هزینه می‌شود که قسمت اعظم آن بر ارائه‌ی مهارت‌های جدید مختص به آموزش در حوزه‌ی موردنظر سازمان یا ارتقاء تکنولوژی مانند استفاده از کامپیوتر، اینترنت و انواع دیگری از رسانه و ارتباطات است. بعضی از شرکت‌ها نیز بر روی توسعه «مهارت‌های نرم‌تر» مانند مهارت‌های بین فردی، مهارت‌های تیم‌سازی و غیره سرمایه‌گذاری می‌کنند. اما بیشتر این آموزش‌ها ذهن خودآگاه، اعمال، رفتار و ادراکات سطحی را هدف قرار می‌دهند. در حالی‌که بیش از ۹۰٪ احساسات و رفتارهای ما عمیقاً ریشه در زیر سطح ذهن ما دارد. این چیزی است که دانشمند روانکاو، زیگموند فروید، ذهن ناخودآگاه می‌نامد.

اگر از سطح خودآگاه به ذهن‌مان نگاه کنیم، افکار و ادراکاتی را می‌بینیم که در در سطح خودآگاه ذهن‌مان انباشته شده است.

اما خاطراتی عمیق‌تر و دانش ذخیره شده‌ای وجود دارد که ما از آن برای حل مشکلات‌مان کمک می‌گیریم. طیف وسیعی از احساسات و تجربیات در سطح ناخودآگاه‌مان قرار گرفته است. این‌جا همان جایی است که سامسکاراها یا خاطرات حک شده قرار دارند.

بیشتر برنامه‌های آموزش شرکت‌ها بر روی ذهن خودآگاه تمرکز دارند تا دانش یا مهارت‌های خاصی را انتقال دهند. اما در واقع این مانند آن است که ما روی آتشفشانی از احساسات نشسته باشیم و منتظر باشیم تا هر لحظه منفجر شده و فوران کند! احساسات پنهان شده همان چیزی است که باعث می‌شود ما به‌طرز ناکارآمد و حتی غیر منطقی رفتار کنیم!

بنابراین سامسکاراها یا خاطرات حک شده در فرآیند تصمیم‌گیری ما مداخله کرده، که می‌توان آن‌را ناکارآمدی ذهن دانست! هرچه اثرات محرکه

بیشتر باشد، حجاب تفکر ما بیشتر می‌شود و خروجی کمتر می‌شود. به عبارت دیگر، داشتن سامسکاراهای بیشتر در تولید یک خروجی خاص، مستلزم زمان، نیروی انسانی و هزینه بیش‌تر است، در نتیجه بهره‌وری کاهش می‌یابد.

بیشتر خوانندگانی که مطالعات روانشناسی داشته‌اند با تفسیر فروید از ذهن آشنا هستند. آموزش سنتی و توسعه مهارت‌ها در سازمان‌های مختلف تنها ذهن خودآگاه را هدف قرار می‌دهد که تنها ده درصد از توانایی بالقوه‌ی شما است. نود درصد از این نیروی بالقوه تنها زمانی می‌تواند عملی می‌شود که ما بر روی سامسکاراهای خود کار کنیم. این توان بالقوه را می‌توان از طریق تکنیک‌های مراقبه تجربه کرد.

جهت ارائه‌ی مثالی از آن‌چه تاکنون توضیح دادم، می‌خواهم شما را به یک تمرین ساده پانزده دقیقه‌ای دعوت کنم. برگ کاغذ سفیدی بردارید و آن‌چه را که به ذهن‌تان می‌رسد را بنویسید. لطفاً هیچ‌کدام از افکاری را که به ذهن‌تان می‌رسد تصحیح، فیلتر یا قضاوت نکنید. به گونه‌ای عمل کنید که گویی «دستگاه ضبط کننده افکار» (دقیقاً مانند یک ضبط صوت) به شما متصل شده است و هر چیزی را که به ذهن‌تان می‌رسد ثبت می‌کند. حال پس از پانزده دقیقه قلم را کنار گذاشته و آن‌چه را که نوشته‌اید بخوانید.

اگر آن‌چه که به ذهنتان خطور کرده را صادقانه نوشته باشید، متوجه افکار سرگردان، بی‌ربط وغیر منطقی که از ذهنتان عبور کرده می‌شوید. این افکار مانند وجود اصطکاکاتی در یک دستگاه است. این اصطکاک‌ها دستگاه را بسیار ناکارآمد و غیرمولد می‌کنند. این افکار علت اصلی بهره‌وری کم هستند.

آن دسته از شاگردانم که این فرآیند را انجام داده‌اند

و آگاهانه بر روی از بین بردن سامسکاراهای خود کار کرده‌اند، همیشه می‌آیند و به من می‌گویند که اکنون در زندگی شلوغ و پرمشغله خود، زمان بسیاری پیدا کرده‌اند، چون دیگر ذهن‌شان درگیر افکار متزلزل و غیر منطقی نیست.

وسیله‌ای که برای از بین بردن این افکار سرگردان ناشی از سامسکاراها نیاز داریم، همان چیزی است که من آن‌را مراقبه می‌نامم. پاک کردن این افکار به‌مثابه‌ی کاهش اصطکاک در یک دستگاه است تا بتواند کارآمدتر و مولدتر کار کند.

هزاران نفر از همه نژادها، ملیت‌ها، و با پیشینه‌های اجتماعی و اقتصادی مختلف در برنامه‌های مراقبه‌ی ما و فرآیند از بین بردن سامسکاراها شرکت کرده‌اند. این افراد به من می‌گویند که نه تنها بهره‌وری کلی‌شان افزایش یافته بلکه روابط بین فردی‌شان نیز بهتر شده و اضطراب کمتری داشته و در زندگی شخصی و حرفه‌ای‌شان خلاقیت و نوآوری بیشتری کسب کرده‌اند. با رهبران شرکت‌های بزرگ و برندگان جایزه نوبل گفتگوهای جالبی در مورد این موضوع داشته‌ام که همگی با رها شدن از شر سامسکاراها، پیشرفت حیرت‌آوری در نوآوری و مهارت‌های شهودی داشته‌اند.

بنابراین اکنون می‌توانیم روی این معادله‌ی بهره‌وری کار کنیم و آن‌را اینگونه بازگو کنیم:

بهره‌وری = خروجی / ورودی

ورودی = (عقل + مهارت‌های فنی + سامسکاراها)

همان‌طور که می‌دانید، ما ۲۴ ساعت شبانه روز و ۳۶۵ روز در سال را با ذهنمان زندگی می‌کنیم. در بیشتر مردم، ذهن دائماً در حال فعالیت، تجزیه‌وتحلیل، قضاوت افراد، حس کردن عواطف و احساسات مختلف و واکنش دادن به موقعیت‌ها است، که

همه ی آن‌ها وابسته به سطح سامسکاراهایی هستند که احیاناً ما را «تسخیر» کرده‌اند.

اگر از شر این سامسکاراها خلاص شوید، متوجه خواهید شد که عقل ذاتی و مهارت‌هایی که از طریق تحصیلات، آموزش یا تجربیات زندگی کسب کرده‌اید، به‌جای آن‌که توسط ذهن کنار زده شوند، مستقیما در خروجی مورد استفاده قرار خواهد گرفت و خواهید دید که بهره‌وری افزایش پیدا می‌کند!

این موضوع توسط شرکت‌ها و سازمان‌ها مورد بررسی قرار نگرفته است. اما عرفای شرقی از ابزارها و تکنیک‌های ساده‌ای برای پاک کردن ذهن از این سامسکاراها استفاده می‌کرده‌اند.

گاهی مردم از من می‌پرسند: «اگر ما از سامسکاراها خلاص شویم، دیگر فکر نخواهیم کرد؟ آیا ما تنبل و راحت طلب خواهیم شد؟» به شما می‌گویم که دقیقاً برعکس است. لطفاً دوباره به آزمایشی که از شما خواستم به مدت پانزده دقیقه افکار خود را روی یک کاغذ بنویسید، برگردید. اگر ذهن از اثرات سامسکاراها رها شود، جهشی کوانتومی در هوش اتفاق خواهد افتاد، خلاق خواهید شد و قلمرو کاملاً جدیدی از هوش ظاهر خواهد شد. ناگهان خواهید دید که مهارت‌های شهودی و نوآورانه ای در وجودتان شکل می‌گیرد.

بدانید که این وارد شدن به یک قلمروی عرفانی نیست. در واقع، مهارت‌های شهودی در وجود همه‌ی ما وجود دارد. اما سامسکاراها روی آن‌ها سایه افکنده‌اند. حال توضیح می‌دهم که سیستم ذهن-بدنی که از سامسکاراها خلاص شده است، چگونه سبب بهبود الهامات و خلاقیت خواهد شد.

الهام چیز فوق‌العاده‌ای است. اگر از مدیران ارشد

وجود خلقت دلیل محکمی است برای اثبات خالق یا خلاقیت. وجود خدا را جشن بگیرید

بزرگ‌ترین خدمتی که می‌توان برای جهان انجام داد، شکوفا کردن آگاهی خود است

بازگشت به فهرست

امروزی بپرسید که چگونه تصمیمات مهم زندگی خود را گرفتند، چه چیزی باعث تغییر در زندگی آنها شده، پاسخ آنها ما را شگفت‌زده خواهد کرد. آنها بارها و بارها به ما خواهند گفت که موفقیت آنها از چیزی ورای قوه‌ی عقلانی‌شان نشأت گرفته، چیزی که به آن‌ها انرژی و نیرو برای تصمیم‌گیری داده است. این مورد تنها برای مدیران اجرایی موفق صدق نمی‌کند، بلکه برای دانشمندان موفق نیز صادق است.

روزی فرصت ناهار خوردن با دکتر چارلز تونز¹ نصیب من شد. از او پرسیدم: "چگونه به‌این کشفیات دست پیدا کردید؟ چطور توانستید این کار را انجام دهید؟». او جواب زیبایی داد: «در پارکی در واشنگتن دی‌سی نشسته بودم؛ ناگهان اتفاقی در من افتاد و به جواب رسیدم. چیزی را که تجربه کردم نوشتم. حالا یک مشکل بزرگ داشتم. پاسخ را می‌دانستم، اما مراحل را نه. نمی‌توانستم آن‌را به کسی ارائه دهم، زیرا من فقط نتیجه را می‌دانستم، مراحل را نمی‌دانستم».

این موضوع نه تنها برای چارلز تونز، بلکه برای آلبرت انیشتین² نیز اتفاق افتاد. او می‌گوید: «هرچیز جدیدی که برای من اتفاق می‌افتاد، از طریق الهام بود و نه از طریق عقل». او این مطلب را به زیبایی بیان کرده است: «ذهن شهودی یک هدیه‌ی مقدس است، ذهن عقلانی یک خدمتکار وفادار. ما جامعه‌ای را درست کرده‌ایم که به خدمتکار می‌بالد و هدیه را فراموش کرده است».

خواه باور داشته باشیم یا نه و خواه قبول کنیم یا نه، چیزی به‌نام شهود وجود دارد. البته، حتی آلبرت انیشتین نیز اذعان می‌کند که شهود یک هدیه است، چرا که ما نمی‌دانیم که چه هنگام به سراغ ما می‌آید و یا این‌که آیا اصلاً خواهد آمد یا نه.

اما یوگی‌ها و عارفان بارها و بارها گفته‌اند که می‌توانید روی آن کار کنید و از آن مطمئن باشید. شما مجبور نیستید که الهام را لزوماً یک هدیه بدانید. شما می‌توانید روی آن کار کنید.

الهام می‌تواند بخشی از زندگی شما باشد. هر چیز جدید ورای عقل که برایتان اتفاق افتاده، تنها از طریق یکی شدن هوش و همه‌ی وجودتان روی داده است.

هنگامی‌که شما در اوج خود هستید، دری به رویتان گشوده می‌شود که می‌توان آن را الهام یا شهود نامید، که ورای عقل است. عرفا بارها و بارها گفته‌اند که این خود یک علم است. اگر بتوانید خود را با این انرژی یا شهود که همواره در وجود شما حضور دارد، هماهنگ کنید، می‌توانید از آن در زندگی عادی خود استفاده کنید. عرفا بارها گفته‌اند که شهود یک اتفاق است که شما می‌توانید سبب رخ دادن آن شوید. آن‌ها می‌دانند که چگونه باعث رویداد آن شوند. در این‌جا خواهیم دید که چگونه می‌توانید این قدرت را درون خود بیدار کنید. خواهیم دید که چگونه مهارت‌های شهودی را می‌توان به کارکرد ذهن - که قبلاً در مورد آن صحبت کرده‌ام- مرتبط ساخت.

قبل از پرداختن به شهود با جزئیات بیشتر، بگذارید اول این ادعا را که شهود نوعی «اتفاق شانسی» در طبیعت است، را رد کنم. من می‌خواهم شما بدانید که شهود نوعی مهارت است که می‌تواند مانند هر مهارت دیگری کسب شود. شهود از شما سرچشمه می‌گیرد، نه از کس دیگری! چون ما این قسمت از وجود خود را تجربه نکرده‌ایم، این بعد از وجودمان را فراموش کرده‌ایم.

در یک برنامه مراقبه، شخصی از من پرسید: «فردی به ذهن من می‌آید و چند لحظه بعد تلفنم زنگ می‌زند و می‌بینم که همان فرد پشت خط است. به یاد فردی که در یک مهمانی دیده‌ام می‌افتم و چند لحظه بعد او را می‌بینم». از افراد حاضر در برنامه پرسیدم که آیا حداقل یک‌بار در طول زندگی چنین اتفاقاتی

برایشان افتاده است. بیش از هفتاد درصدشان گفتند این اتفاق برایشان افتاده است! اگر این اتفاق تنها در زندگی یک نفر روی می‌داد، می‌شد گفت که تصادفی بوده است. اما اگر برای هفتاد درصد مردم رخ داده باشد، نمی‌توان آن‌را تصادفی یا اتفاقی دانست! در واقع چیزی ورای تصادف است. منطقی در پشت آن وجود دارد.

شاید نتوانیم آن‌را از لحاظ منطقی درک کنیم، اما نمی‌توانیم آن‌را نادیده بگیریم. اگر منطق چیزی را بدانید، آن‌را رویداد می‌نامیم. وقتی منطق چیزی را ندانید، آن‌را تصادف می‌نامید. هیچ چیزی بی‌علت روی سیاره‌ی زمین اتفاق نمی‌افتد. همیشه علت و معلولی هست. وقتی رابطه‌ی علت و معلولی چیزی را بدانید، آن را رویداد می‌نامید و هنگامی که رابطه‌ی علت و معلولی چیزی را ندانید، آن‌را تصادف می‌نامید.

برای درک فرآیند شهود، به عقب و به نقشه‌ی ذهنی که قبلاً در مورد آن صحبت کردیم برمی‌گردیم. ما در مورد چگونگی دریافت اطلاعات از طریق حواس بحث کردیم و چشم را مثال زدیم که اطلاعات از طریق چاکشو (پردازنده‌ی سیگنال دیجیتال)، چیتا (حافظه)، ماناس (ذهن) و سپس با یک جهش کوانتومی به نفس می‌رود و در آن‌جا سامسکاراها یا خاطرات حک شده، تصمیمات ما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند.

فرآیند انجام شده در فاصله بین چشم و ذهن، خود آگاه است. شما از این روند آگاه هستید زیرا با آگاهی شما اتفاق می‌افتد. اما شما از فرآیند انجام شده بین ذهن تا نفس آگاه نیستید. بیشتر اوقات، این روند بدون آگاهی شما اتفاق می‌افتد. شما بر خلاف منطق خود و بر خلاف فرآیند افکار خود تصمیم می‌گیرید. به‌عنوان مثال، بر اساس اطلاعاتی که جمع‌آوری کرده‌اید، می‌دانید که سیگار کشیدن برای سلامتی مضر است و برای بدن و ذهن‌تان خوب نیست. اما

هنگامی که ذهن یک جهش ناخودآگاه به سمت نفس برمی‌دارد، شما تصمیم می‌گیرید که سیگار بکشید! فرایند آگاهانه می‌گوید: «نه، این برای سلامتی خوب نیست». اما فرایند ناخودآگاه می‌گوید. در واقع فرایند ناخودآگاه هیچ چیز نمی‌گوید، تصمیم می‌گیرد و شما اجرا می‌کنید. این تصمیمات تحت کنترل شما نیست، زیرا ناخودآگاه بسیار قدرتمند است.

به سه طریق می‌توان از ناخودآگاه استفاده کرد -در سطح غریزی، سطح عقلانی و سطح الهامی. تا زمانی‌که ناخودآگاه پر از خاطرات منفی و نا آرامی است، در سطح غریزی کار می‌کند. شما غریزی تصمیم می‌گیرید. حتی نمی‌دانید چرا عصبانی هستید. ناگهان منفجر می‌شوید. گاهی اوقات وقتی به بعضی از رفتارها یا حرف‌هایی که زده‌اید نگاه می‌کنید، احساس می‌کنید که این شما نبوده‌اید. کاری انجام می‌دهید و بعد با خود فکر می‌کنید، «این من نیستم، چطور آن‌کار را انجام دادم؟ چطور اجازه دادم این اتفاق بیفتد؟» این اتفاقات می‌افتد، چون ناخودآگاه در سطح غریزی کار می‌کند.

خیلی وقت‌ها، خیلی چیزها را بدون داشتن هیچ ارتباط منطقی به‌هم ربط می‌دهید. به‌عنوان مثال، اگر توسط کسی که لباس سفید پوشیده، آزاری به شما رسیده باشد، وقتی کسی را با لباس سفید ببینید، خاطرات گذشته تداعی می‌شود و احساس خشم می‌کنید. این سطح غریزی است. مستقل از ذهن خودآگاه، حتی بدون این‌که خودتان بدانید، اتفاق می‌افتد.

اگر ناخودآگاه‌تان پر از سامسکارا است، اگر ناخودآگاه‌تان ناآرام است، شما در سطح غریزی هستید. سطح بعدی سطح عقلانی است. شما آگاه هستید اما شور و شوق کافی ندارید. ذهن آگاهی دارید اما خلاق نیستید. شما قدم‌های بزرگ برنمی‌دارید و رشد نمی‌کنید. دقیقاً مانند همان خدمتکار وفاداری است که آلبرت انیشتین¹ می‌گوید. عقل یک خادم

وفادار است. شما می‌توانید در تمام طول زندگی خود یک خدمتکار باشید. هیچ چیز بزرگی در شما اتفاق نمی‌افتد. شما داده‌ها را جمع‌آوری، پردازش می‌کنید و انتقال می‌دهید، تنها در حد یک کامپیوتر. اگر در سطح عقلانی بمانید، از حداکثر نیروی بالقوه‌ی خودتان استفاده نمی‌کنید.

سطح بعدی الهام است. برای درک شهود، باید علم شهود را عمیقاً فرا بگیرید. تنها در آن‌صورت می‌توانید منظور من از کلمه‌ی «شهود» را درک کنید. شهود چیزی ورای عقل است. ناگهان متوجه می‌شوید که این چیزی است که درست است و شما انرژی کافی برای انجام آن دارید. اما نمی‌دانید که چگونه به این نتیجه رسیدید، اما مطمئنید که درست است.

هرگاه با موقعیتی مواجه شوید که در آن الویتی برایتان مشخص نیست، وقتی با کمترین میزان داده‌ها مجبور به تصمیم‌گیری هستید و یا گزینه‌های زیادی دارید و نمی‌توانید تصمیم بگیرید که چه کار کنید، به این انرژی نیاز دارید. در این‌گونه موارد، انرژی شهودی می‌تواند به شما کمک کند. قدرت شهودی می‌تواند به شما شجاعت بدهد یا انتخاب درست را به شما بنمایاند. شهود بارها و بارها به شما انرژی لازم نه تنها برای تصمیم‌گیری، بلکه برای عملی کردن تصمیم‌تان را نیز به شما می‌دهد.

بعضی از من می‌پرسند: «چگونه می‌توانم بفهمم شهودی هستم یا عقلانی؟ گاهی اوقات گیج می‌شوم و از خود می‌پرسم این عقل است یا شهود؟» من به آن‌ها می‌گویم اگر گیج می‌شوید، پس عقل است. این سردرگمی نشان می‌دهد که عقل است. هنگامی که شهود را حس می‌کنید نه تنها پاسخ پرسش خود را دریافت می‌کنید، بلکه قدرت کافی برای عملی کردن آن را نیز خواهید داشت. قدرت بالقوه‌ای که در درون شما است، رها و آزاد شده است. وجودتان فراخ می‌شود و شروع به ابراز و اجرای آن می‌کنید.

حال سؤال بعدی: چگونه می‌شود شهود را بیدار کرد؟ چگونه قدرت شهودی را بیدار کنیم؟ اگر برای مدتی آگاهانه به آن استراحت دهید، انرژی که در سطح ناخودآگاه است گشوده خواهد شد. معمولاً وقتی انرژی ناخودآگاه گشوده می‌شود، ابتدا هر آن‌چه که سرکوب کرده‌ایم رو می‌آید. سپس، انرژی نابی که آن را شهود می‌نامیم، خود را نشان می‌دهد.

وقتی انرژی ناب از سطح ناخودآگاه شروع می‌شود، از ناخودآگاهتان در سطح غریزی یا عقلانی استفاده نمی‌کنید. از آن برای الهام استفاده می‌کنید. سطح انرژی بالاتری در شما اتفاق می‌افتد. و البته عرفا بیش از همه، در طول هزاران سال به ما نشان دادند که سطح انرژی بالاتر شما، را از لحاظ جسمی، ذهنی و احساسی التیام می‌بخشد. علاوه بر التیام‌بخشی، به کاهش استرس و گرفتن تصمیمات خودانگیخته کمک می‌کند.

خودانگیختگی هیچ ربطی به داده‌هایی که به دست می‌آورید، ندارد. بلکه به‌شیوه‌ی پردازش داده‌ها مرتبط است. یک نوع داده‌ها، یک نوع اطلاعات را می‌توان به روش‌های مختلف پردازش کرد. شهود مربوط به چگونگی پردازش و نتیجه‌گیری ورای قوه‌ی عقلانی است.

ما می‌توانیم خودمان را آماده کنیم، می‌توانیم به‌وسیله‌ی تکنیک‌ها و روش‌هایی که مراقبه می‌نامیم، خودمان را با این انرژی شهودی، هماهنگ کنیم. در شرق ما از واژه‌ی «مراقبه» استفاده می‌کنیم که خودمان را با انرژی بالاتری که در وجودمان است هماهنگ می کند و همواره ما را به حس کردن خود فرا می‌خواند. هرگاه وقت آزاد داشتید، آرام با خودتان بنشینید. ما همیشه برای دیگران وقت ملاقات تعیین می‌کنیم، اما هرگز برای خودمان این کار را انجام نمی‌دهیم. اگر وقتی را به خودتان اختصاص دهید، می‌توانید ببینید که همیشه بخشی از وجود شما می‌خواهد ابراز وجود کند، می‌خواهد کار بیشتری انجام دهد، اما ما هرگز به آن بخش از وجودمان فرصت و مجال نمی‌دهیم. ما گرفتار عقل خود هستیم و فکر می‌کنیم که عقل ما غائی است،

بازگشت به فهرست

اما عرفا بارها و بارها اثبات کرده‌اند که چیزی ورای عقل نیز وجود دارد.

نقش شهود را همیشه می‌توانید در هر کشف یا اختراعی ببینید. چه آلبرت انیشتین، چه ایزاک نیوتن ¹ هر دو چیزی ورای عقل داشتند. چیزی ورای عقل در آن‌ها روی داده است. همین انرژی در همه‌ی ما نیز وجود دارد. اگر ما بتوانیم خودمان را به این انرژی متصل کنیم، این انرژی می‌تواند در همه‌ی ما خودش را ابراز کند. هماهنگ کردن خود با آن انرژی، چیزی است که من آن را مراقبه می‌نامم.

در پایان این فصل، تکنیکی ساده برای پاک‌سازی خود از سامسکاراها و بیدار کردن این انرژی نهفته تنها پس از چند روز تمرین به شما آموزش خواهم داد. منظور من از چند روز، ۲ یا ۳ روز است. این مدت برای هماهنگ کردن خود با انرژی شهود، کافی است. تا به حال، ما از این انرژی ناخودآگاه یا در سطح غریزی و یا در سطح عقلانی استفاده کرده‌ایم. می‌توان آن را تنظیم کرد و از آن در سطح شهودی و برای تصمیم‌گیری استفاده کرد.

بگذارید اطلاعات بیشتری در مورد الهام به شما ارائه دهم زیرا بسیار مهم است که شما خودتان را متقاعد کنید که:

ذهن شما از طریق غریزه، عقل و الهام کار می‌کند. به‌لحاظ غریزی، ذهن شما ناخودآگاه با خاطرات منفی و بدون آرامش تصمیم می‌گیرد. اگر از طرف فردی با لباس سفید به شما آسیبی رسیده، وجود پرستاری با لباس سفید ناخودآگاه شما را می‌آزارد. به‌لحاظ عقلاتی، شما آگاهانه عمل می‌کنید، اما نه از روی انرژی و شوق. شما مانند یک کامپیوتر یا یک ربات عمل می‌کنید.

در الهام، شما ناگهانی متوجه می‌شوید که چه چیزی درست است. نمی‌دانید چگونه، اما انرژی دارید. کمترین میزان داده را دارید و هیچ اطلاع قبلی ندارید. شما گزینه‌های زیادی دارید و ناگهان یکی از آن‌ها برای شما پدیدار می‌شود. شهود به شما قدرت تصمیم‌گیری و پیاده‌سازی آن را می‌دهد.

بگذارید طور دیگری توضیح دهم.

ما دو سطح آگاهی و دو سطح تفکر داریم. در حالت بیداری شما به افکار و «من» آگاه هستید. (حالت آگاهانه، در زبان سانسکریت جاگرات² نامیده می‌شود). در خواب فکر دارید اما آگاهی «من» را ندارید. شمار افکار بیشتر از شمار آگاهی «من» است. به‌همین دلیل است که در حالت رؤیا (حالت نیمه خودآگاه، که در سانسکریت سواپنا نامیده می‌شود) نمی‌توانید رؤیاهای خود را کنترل کنید. رؤیاها هر طور که دلشان می‌خواهند به خوابتان می‌آیند.

اما در حالت بیداری، می‌توانید افکار خود را کنترل کنید. در خواب عمیق، نه از «من» آگاه هستید و نه فکری دارید (حالت ناخودآگاه در سانسکریت سوشوپتی³ نامیده می‌شود). حالت چهارمی هم وجود دارد که شما هرگز آن را تجربه نکرده‌اید؛ چیزی که من آن را الهام یا مراقبه می‌نامم. در این حالت، شما «من» آگاه دارید، اما فکری ندارید. هیچ واژه‌ای در حوزه‌ی روانشناسی برای توصیف این حالت وجود ندارد. این حالت در سانسکریت سوشوپتی نامیده می‌شود. من آن را مراقبه یا الهام یا هوشیاری بی‌فکر می‌نامم.

این حالت، سامادهی¹ نیز نامیده می‌شود. اگر بتوانید در سطح غریزی عمل می‌کنید. این چهارمین حالت را تجربه کنید، می‌توانید آگاهی را گاهی اوقات غریزه و الهام یکی به‌نظر می‌رسند. از تجربه کنید، چیزی که من آن‌را ماوراء عقل می‌دانم. من می‌پرسند که چگونه این‌دو را از هم تمیز دهیم. در این حالت سعادت، آرامش یا الهام وجود دارد. در الهام، شما به‌ شدت پر انرژی و زنده هستید. با جنبه‌ی علمی حالت چهارم این است که می‌تواند غریزه، احساس خستگی و کمبود انرژی می‌کنید. هر به شما خلاقیت، شجاعت و اعتماد به نفس، گاه از عقل خود استفاده کردید و احساس کمبود بدهد و شما می‌توانید به‌طور ناگهانی تصمیم انرژی کردید، بدانید که غریزی عمل می‌کردید. بگیرید. توانایی اتخاذ تصمیمات خودانگیخته چیزی خیلی وقت‌ها وقتی از روی خشم و سایر احساسات است که من آن‌را مسئولیت می‌نامم. هرچه بیشتر عمل می‌کنید، غریزی تصمیم می‌گیرید، پس با خود بتوانید تصمیمات خودانگیخته بگیرید، بیشتر فکر می‌کنید: چرا این‌کار را انجام دادم؟ و احساس مسئولیت‌پذیر می‌شوید. موقعیت‌های بسیار زیادی گناه می‌کنید. گناه هدیه‌ای از طرف ناخودآگاه یا وجود دارد که شما نمی‌توانید فقط با اطلاعات، کار تصمیم‌گیری ناخودآگاهانه است. کنید. اولاً، همیشه فرضیات در دسترس نخواهد اگر بتوانیم این حالت چهارم را، تجربه کنیم، مطمئناً بود یا اطلاعات بسیار کمی در دسترستان خواهد می‌توانیم از این انرژی که در وجود ما است، و بود. هیچ پیش شرطی وجود نخواهد داشت مانند الهام نام دارد استفاده کنیم. این حالت چهارمین تصمیماتی که توسط بزرگترها و غیره گرفته شده در سیستم روانشناسی مدرن فرویدی مورد بررسی است. بنابراین در این نوع موقعیت‌ها، به چیزی قرار نگرفته است. در این‌حالت چهارم که سوشوپتی بیشتر از عقل نیاز دارید، به چیزی بیش از داده‌های یا سامادهی نامیده می‌شود، هوشیاری بدون فکر خود نیاز دارید. شما به چیزی نیاز دارید که من آن‌را است، فضایی‌که در آن شهود و هوش مجال بروز «هوشیاری بدون فکر» می‌نامم. تنها یک چنین می‌یابند، که در بیشتر افراد و سازمان‌ها دست تجربه‌ای، نه تنها در زندگی شخصی‌تان بلکه در زندگی نخورده باقی مانده است. کسانی‌که بتوانند آگاهانه کاری‌تان، یا حتی در روابط‌تان، می‌تواند کاملاً شما را از این حالت چهارم استفاده کنند، مزایای شخصی و دگرگون کند. سازمانی فوق‌العاده‌ای کسب می‌کنند. تجربه‌ی این حالت مزایای بسیاری دارد. بهبود در نتیجه، یک رهبر واقعی، به‌جای منطق، از منظر قابل ملاحظه‌ای در روابط خود در تمام سطوح، در الهام عمل می‌کند، در تصمیم‌گیری شفاف است، زندگی کاری و در زندگی شخصی خود خواهید دید. و بنابراین به‌طور کارآمدی و بدون استرس، تصمیم شکست‌های ارتباطی به‌دلیل ضمیر ناخودآگاه ما می‌گیرد و تصمیمش را اجرا می‌کند. اتفاق می‌افتد. گاهی ذهن ناخودآگاه را ذهن واکنشی نیز می‌نامند. ## روش‌های مراقبه در ذهن واکنشی ما همیشه در حال جمع‌آوری ### مراقبه‌ی ماهامانترا استدلال و قضاوت در مورد فرد یا رویداد خاصی مراقبه‌ی ماهامانترا، روشی قدیمی و بودایی تبتی برای هستیم. ابتدا نتیجه می‌گیرید که او اشتباه می‌کند بیدار کردن چاکرای آناهاتا است، که در مرکز قلب و سپس به جمع‌آوری دلایلی برای اثبات قضاوت واقع شده است. این مراقبه ذهن شما را قوی و باثبات خود می‌پردازید. این به‌آن معنی است که شما صرفاً می‌کند. ذهن شما همواره بین افکار مختلف در حال نوسان است. این مراقبه با وارد کردن ذهن‌تان به

این باید با معده‌ی خالی انجام شود، ترجیحاً صبح زود یا دو ساعت بعد از غذا. می‌تواند به تنهایی یا با یک گروه انجام شود. هنگامی‌که با یک گروه انجام می‌شود، به‌طور موثر محل جایی که انجام می‌شود، انرژی می‌گیرد.

کل مدت: ۳۰ دقیقه

مرحله‌ی ۱: مدت: ۲۰ دقیقه

چهارزانو و در وضعیت راحتی روی زمین بنشینید. سر، گردن و ستون فقرات شما باید در یک خط مستقیم قرار گیرد. اگر نمی‌توانید روی زمین بنشینید، روی صندلی بنشینید. آرام باشید و چشمان خود را ببندید. حتی پس از بستن چشم‌ها، باز هم اشکال و تصاویری را از پشت پلک‌ها می‌بینیم. برای حل این مسئله، تصور کنید که چشمانتان مثل سنگ شده است. بعد خواهید دید که تصاویر ناپدید می‌شوند. حرکت چشمانمان تا حد زیادی به جنبش افکار در ذهن‌مان برمی‌گردد. به‌همین دلیل است که از شما می‌خواهم که حرکت چشم‌هایتان را متوقف کنید. خیلی نگران متوقف کردن آن‌ها نباشید. مراقبه را ادامه دهید.

لب‌های خود را روی هم قرار داده و صدای «مممممم» را از درونتان تولید کنید. توجه داشته باشید که این صدای «هوم ...» یا «اوم ...» نیست، بلکه فقط لب‌هایتان را روی هم قرار داده و صدای «مممممم» تولید کنید. این صدا باید تا حد ممکن و تا قبل از نفس بعدی ادامه پیدا کند. همین‌طور باید تا حد امکان عمیق باشد و از مرکز ناف و تا حد ممکن بلند باشد.

پس از هر «مممممم»، سعی نکنید نفس عمیق بکشید، خود بدن زمانی‌که لازم باشد نفس می‌کشد. منقبض نشوید. با تمام وجود و انرژی خود ارتعاش تولید کنید. تماماً «مممممم» شوید. بگذارید بدنتان از این ارتعاشات پُر شود. پس از مدتی احساس خواهید کرد این صدای همهمه‌وار حتی بدون سعی شما ادامه می‌یابد و شما شنونده آن شده‌اید!

این صدای همهمه ابزاری قدرتمند برای آوردن آگاهی به لحظه‌ی حال شما است. اگر به‌شدت همهمه کنید در آن لحظه نمی‌توانید فکر کنید. بنابراین افکارتان در واحد ثانیه (TPS) به‌طور خودکار کاهش می‌یابد. انرژی تولید شده توسط صدای همهمه، موانع انرژی در ذهن و بدنتان را از پاک می‌کند.

اگر به‌شدت در حال همهمه هستید، تمام فکرهایی که در مورد خودتان دارید کاملاً متزلزل می‌شود. دقیقاً مثل زلزله. این تکنیکی برای «به لرزه درآوردن ذهن» است!

مرحله‌ی ۲: مدت زمان: ۱۰ دقیقه

پس از متوقف کردن همهمه، چشمانتان را بسته نگاه دارید و ساکت و بی‌حرکت با لبخندی بر چهره و حسی خوب بمانید. هر فکری خواست به ذهنتان وارد شود، به آن اجازه ورود بدهید.

ذهن خود را مانند یک تلویزیون، بدون هیچگونه مقاومتی در برابر افکارتان و یا هرگونه قضاوتی درباره‌شان تماشا کنید. ساکت بمانید و حال خوب خود را حفظ کنید. در طول این مدت، انرژی حاصل از همهمه به تمام گوشه‌های وجودتان وارد خواهد شد و عمیقاً آن‌را پاک خواهد کرد و شما را در حالت هوشیاری زمان حال قرار می‌دهد. این هوشیاری تنها چیزی است که برای حل موارد منفی لازم است، روشنایی می‌آورد و شما را قادر می‌سازد تا استعدادهای واقعی‌تان را تجربه کنید.

خواه رهبر باشیم و خواه پیرو، برای شکوفا شدن در هر آن‌چه که انجام می‌دهیم، باید مصمم، پر شور و تحرک باشیم.

• داستانی کوتاه:

استادی و شاگردش در کنار رودخانه‌ای قدم می‌زدند. شاگرد، همانند قبل، با اشتیاق پرسید: "استاد، لطفاً به من روشنگری بیاموزید". ناگهان استاد به شاگرد گفت وارد آب رودخانه شود. ناگاه سر شاگرد را با دستانش گرفت و به زیر آب برد. شاگرد شوکه شده بود و تلاش می‌کرد تا سرش را از آب خارج کند. اما استاد همچنان سعی بر نگه‌داشتن سر وی در آب داشت. تا شاگرد برای هوا شروع به دست و پا زدن کرد. سپس، استاد، مریدِ متعجب وسراپا لرزان خود را رها نمود. استاد پرسید: «آیا به‌همان اندازه که در زیر آب، در پی هوا و تنفس بودی، در پی روشنگری نیز هستی؟».

هنگامی که انگیزه به ضرورت تبدیل شود، و هنگامی که پرسش به جست‌وجو بدل شود، هدف غایی رخ می‌دهد. عامل اصلی برای تحقق روشنگری، تقلاّ است.

ما معمولاً نسبت به جهان بیرون به‌طور جدی احساس نا آرامی می‌کنیم، و با خود می‌گوییم: «این کار را انجام نداده‌ام، آن کار را انجام نداده‌ام». و غیره.... همین ناآرامی اگر به دنیای درون هدایت شود، شورمندی نامیده می‌شود.

شما نمی‌دانید چه اتفاقی دارد می‌افتد. نمی‌دانید چه کاری باید انجام شود. اما نارضایتی عمیق از آن‌چه در دنیای درون در جریان است، همان چیزی است که من آن‌را شورمندی می‌نامم.

شاید از خود بپرسید که من چرا دارم نارضایتی را

تعلیم می‌دهم درست است؟ نارضایتی‌تان که اکنون به سمت جهان بیرون سوق داده می‌شود، باید به سمت دنیای درونی هدایت شود و فقط در این‌صورت است که به رضایت می‌انجامد.

اولین چیزی که باید اتفاق بیفتد، رضایت نیست، بلکه تغییر مسیر یا چرخش روانی است. نا آرامی باید تبدیل به شورمندی شود. اگر مسیر آن به سمت دنیای بیرون باشد، اگر هوشیاری‌تان دائماً به سمت دنیای بیرون در حرکت باشد به آن نا آرامی گفته می‌شود. اگر به سمت جهان درون حرکت کند بدان شورمندی می‌گویند.

شورمندی به‌معنی حس اضطرار برای انجام فوری کاری است، خلاص شدن از وضعیت دشوار و یا رها شدن در دنیای درون است.

شورمندی ، احساس نیست وقتی شورمند هستی ممکن است بخشی از آن احساسی باشد. اما نمی‌توان شورمندی را نوعی احساس تلقی کرد. شورمندی همچون گرما است بخشی از آن که ذوب می‌شود و بیرون می‌آید را می‌توان احساس نامید. به‌عنوان مثال هنگامی که شورمندی در شما رسوخ می‌کند، بخشی از شما ذوب می‌گردد. در واقع قلب ذوب می‌شود، که می‌توان آن‌را احساس نامید. همراه با قلبتان، قوه‌ی تعقل و وجود شما نیز ذوب می‌شود. اثر جانبی شورمندی احساس است.

خود را درگیر این موضوع که شورمندی شما حول چه موضوعی و در چه زمینه‌ای است، نکنید. شورمندی باید تبدیل به یک ویژگی شود. هر کاری که انجام می‌دهید هر چیزی یا هر کسی که با آن در ارتباط هستید، باید شورمندی نیز در آن باشد.

اگر در حال صحبت کردن هستید باید در آن شور باشد. در روابط، تصمیم‌ها، خاطرات، تفکرات، آرزوها، حتی در ترس‌هایتان، شورمند باشید و از آن فرار نکنید. این چیزی است که من آن را شورمندی می‌نامم. شورمندی به‌معنای تابش انرژی است که هیچ

ما همیشه فکر می‌کنیم اگر رودخانه‌ای به‌آرامی جریان داشته باشد، شدت نخواهد داشت و اگر مانند یک سنگ سخت باشد آزادانه جاری نخواهد بود. خیر شورمندی همچون سیلی شدید و روان است. مردمان بسیاری را دیده‌ام که هرلحظه به‌شدت در حال ایجاد درگیری هستند هرکاری که به آن‌ها بگویید انجام دهند، آماده‌اند تا ناسازگاری ایجاد کنند.

یک زندانی پس از دوازده سال از زندان فرار کرد و به منزل خود رسید وقتی همسرش در را باز کرد فریاد زد چطور جرأت کردی این قدر دیر بیایی! تو بیست و چهار ساعت پیش از زندان فرار کردی در این بیست و چهار ساعت کجا بودی؟ باید مستقیماً می‌آمدی خانه!".

تمام آن چیزی که زن را آزار می‌داد این بود که چرا او بلافاصله پس از فرار به خانه برنگشته است. او یقیناً شورمند بود، اما فقط در ایجاد درگیری. شورمندی واقعی درگیری ایجاد نمی‌کند. جریان دارد، اما شدت نیز دارد. شورمندی یکپارچگی است. شورمندی، تمرکز است. شورمندی اخلاص است. پدر یوگا، پاتانجالی می‌گوید: «موفقیت بیش از همه به کسانی نزدیک‌تر است که تلاش‌شان شدید و خالصانه است». می‌دانید که هیچ رودخانه‌ای برای رسیدن به اقیانوس نیاز به هدایت‌گر ندارد. رودخانه به تابلوهایی که مسیر را به او نشان دهد و روی آن نوشته شده باشد که «مسیر اقیانوس از این سمت است»، نیاز ندارد. با این‌حال تمام رودخانه‌ها به اقیانوس می‌رسند. آن‌ها به مقصد می‌پیوندند. وقتی تمام انرژی‌تان به یک جهت کلی معطوف باشد، می‌توانید به‌راحتی حرکت کنید. شورمندید و آماده جریان یافتن هستید و به هدف می‌رسید، همین.

معمولاً شورمندی منجر به احساسی قوی می‌شود. ممکن است شورمند باشید اما قدرت جریان یافتن را از دست داده باشید. یا ممکن است جریان داشته باشید، اما شورمندی نداشته باشید.

ببینید، ممکن است شورمند باشید اما قدرت جریان یافتن را از دست داده باشید، زیرا نفس شما است که شما را هدایت می‌کند. شما در یافتن آن‌چه که می‌خواهید مصمم هستید اما در مورد چگونگی رسیدن به آن ایده‌های سخت خود را دارید. شما نمی‌توانید درک کنید که هستی می‌تواند سبب شود که اتفاقاتی بسیار زیباتر و کارآمدتر از آن‌چه ک شما مدنظر داشتید، روی دهد.

من به شاگردانم می‌گویم، به بهترین وجه برای بهترین توانایی‌های خود برنامه‌ریزی کنید. سپس، آن‌را کنار بگذارید. ممکن است اینگونه به‌نظر برسد که تمام برنامه‌هایتان کاملاً به‌هم ریخته است. در آن لحظه نا امید نشوید. چیزی بسیار زیباتر از آن‌چه که خود برنامه‌ریزی کرده‌اید، در زندگی‌تان اتفاق می‌افتد.

احتمال دیگر این است که جریان دارید اما شورمند نیستید. این مورد برای کسانی صدق می‌کند که تمرکز ندارند و هر چیزی که پیش می‌آید، انرژی‌شان را مختل می‌کند.

ببینید، آب فقط در ۱۰۰ درجه سانتیگراد به بخار تبدیل می‌شود. حتی در ۹۹ درجه سانتیگراد همچنان آب و مایع است و به بخار تبدیل نمی‌شود. به‌همین ترتیب، اگر در جستجو متمرکز نباشید، انرژی‌هایتان یکپارچه نمی‌شود و تحول کلی اتفاق نمی‌افتد.

چیزی را انتخاب کنید و شورمندانه آن‌را دنبال کنید. شورمندی به‌معنی سخت عمل کردن بدون هیچگونه به‌روز رسانی و تغییر نیست. تنها زمانی می‌توانید مانند رودخانه‌ای که به‌شدت به سمت اقیانوس جریان دارد، راه خود را بسازید و حرکت کنید که برای تغییر آماده باشید.

• داستانی کوتاه:

مردی به شهری کوچک و دور افتاده رفت. یک روز هنگام رانندگی در پمپ بنزین توقف کرد تا بنزین بزند. صاحب پمپ بنزین شروع به حرف‌زدن و انتقاد از شهردار محلی کرد. این مرد که به‌تازگی به‌این شهر آمده بود، فقط به‌او گوش داد و پاسخی نداد. پس از مدتی رانندگی، دوباره در جای دیگری توقف کرد تا آدرس بپرسد. در آن‌جا نیز او در مورد این شهر پرس‌وجو کرد. آن فرد نیز از شهردار شاکی بود. پس از نیم ساعت، او به مقصدش رسید. در آن‌جا نیز مردم در حال گفت‌وگو و شکایت درباره‌ی شهردار بودند. روز بعد، مرد تصمیم گرفت که به دیدار شهردار برود و از شهردار وقت ملاقات گرفت. مرد کنجکاوانه از شهردار پرسید: «قربان، ممکن است بپرسم، چقدر حقوق می‌گیرید؟». شهردار پاسخ داد: «حقوق؟ من این‌کار را به‌صورت افتخاری انجام می‌دهم!».

ببینید شهردار فکر می‌کند که دارد این‌کار را به صورت افتخاری انجام می‌دهد، اما افراد ساکن این شهر، چیز کاملاً متفاوتی را احساس می‌کنند.

شما تصمیم می‌گیرید و عمل می‌کنید. شما بررسی نمی‌کنید که ببینید آیا این تصمیم عملی است یا خیر و آیا هدفی که دنبال آن بودید هنوز هم پابرجا است یا نه.

در اینجا داستان زیبایی از متون ادبی ودایی را می‌خوانیم:

شاگردی نزد استادش می‌رود و از او می‌خواهد: «استاد، به من روشنگری بدهید». استاد نه بار فقط می‌گوید: «تات توم آسی» (Tat tvam asi). «Tat tvam asi» به‌معنی «تو آنی» است و مهاواکیا -عبارتی که مستقیماً روشنگری می‌دهد- نامیده می‌شود. «vakya» یا عبارتی که مستقیماً تجربه‌ی «mahat» کیهان، را به شما می‌چشاند، mahavakya است. استاد نه بار، «تات توم آسی» را تکرار می‌کند و شاگرد روشنگر می‌شود. داستان به پایان می‌رسد.

خیلی ساده بود؟ پس چرا در ما اتفاق نمی‌افتد؟ چه چیزی در ما گم شده است؟ تفاوت بین ما و آن شاگرد چیست؟

شاگرد به وحدت درون رسیده بود، او برای دریافت حقیقت می‌سوخت.

به صدف نگاه کنید. منتظر آب باران است تا مروارید بسازد. وقتی باران ببارد، آن آب باران را به رحم خود منتقل می‌کند و به عمق اقیانوس می‌رود. این فرآیند بر اساس باران انجام می‌گیرد و ماحصل آن مروارید می‌شود.

صدف با دهان باز در سطح آب‌های اقیانوس منتظر می‌ماند. او فقط منتظر باران است چون نمی‌تواند از آب شور مروارید بسازد. او به باران خالص نیاز دارد. وقتی یک قطره از باران روی او بیفتد، بلافاصله به عمیق‌ترین بخش اقیانوس می‌رود و این فرایند را آغاز می‌کند و در نهایت با مرواریدی در درونش بیرون می‌آید.

به‌همین ترتیب، سخنان استاد پی‌درنگ در فردی که شورمندانه منتظر پذیرش استاد است، رسوخ می‌کند. این کلمات در داخل فضای درونی‌اش می‌نشیند. فرآیند آغاز می‌شود و مروارید روشنگری ظهور می‌کند.

شور و اشتیاق شاگرد در حکم همان دهان کاملاً باز صدف است.

کلمات استاد مانند آب باران است. وقتی کلمات استاد وارد وجود شاگردی که شورمندانه عطش حقیقت را دارد وارد می‌شود، مروارید روشنگری ظهور می‌کند.

وقتی شورمند هستید، فقط هستید. نیازی به «شدن» نیست. «بودن» کافی است.

ما راه‌های شدن بسیاری را می‌شناسیم. شدن کاملاً متفاوت از بودن است. برای پزشک شدن می‌دانیم که باید چه کاری انجام دهیم، برای وکیل شدن می‌دانیم چه باید بکنیم، برای سیاست‌مدار شدن می‌دانید چه باید کرد. همه‌ی دانش ما درباره‌ی شدن است.

«شدن» مستقیماً مربوط به ذهن است. "بودن» مستقیماً به ذات شما برمی‌گردد. «شدن» به اجتماع مربوط است، بودن به وجود شما. ما فقط تبدیل شدن را بلد هستیم و عامل مهم چگونه بودن را فراموش کرده‌ایم.

چون فضای درونی‌مان بیش از حد دست‌خوش فکر «شدن» است، ما ارتباط‌مان را با بودن از دست داده‌ایم. ما ارتباط‌مان را با حقیقت‌مان که همان «بودن» است، از دست داده‌ایم.

اگر حداقل برای یک لحظه هم که شده وجود خود را تجربه کنید، بسیاری از چیزهایی را که در مسیر

بازگشت به فهرست

«تبدیل شدن» در درون خود جمع‌آوری کرده‌اید، مانند بیماری‌های جسمی، روحی، رنج، حسرت و اندوه، همگی از بین می‌روند و شما شفای درونی را تجربه خواهید کرد. هر آنچه که شما را آزار می‌داد، تمام زخم‌ها شستشو خواهند شد. و از همه مهم‌تر، پایه‌ای محکم و واقعی، برای تبدیل شدن به چیزی خواهید داشت.

چیزی شدن می‌تواند یک موفقیت بزرگ باشد اگر پس از تجربه «بودن» اتفاق بیفتد. اگر بدون تجربه «بودن» شروع کنید و یا اگر سعی در تبدیل شدن به چیزی داشته باشید، نتیجه‌ی آن شکست کامل خواهد بود.

«بودن»چیست؟ کامل بودن، جامع بودن، وحدت درون، بروز انرژی کامل‌تان، همان چیزی است که من آن‌را «وجود» می‌نامم. اگر شما در تجربه یا ابراز وجود خود مغرضانه عمل کنید، پس ریاکار هستید.

حتی خشم شما ریاکارانه است. شما انتخاب می‌کنید که آیا خشم خود را ابراز کنید یا نه. خشم شما نیز مستقیماً به منطق شما مرتبط است.

شما هرگز بیش از منطق خود عصبانی نمی‌شوید. خشم‌تان همواره توسط منطق‌تان اداره می‌شود. با خود فکر می‌کنید: «آیا چیزی را در این‌جا در این وضعیت از دست خواهم داد؟»، اگر مطمئن هستید که چیزی را از دست خواهید داد، آن‌گاه خشم خود را سرکوب می‌کنید. اگر اطمینان دارید که: «من چیزی را از دست نخواهم داد. من می‌توانم سر این شخص فریاد بزنم. چه کار می‌خواهد بکند؟»، آن‌گاه خشم‌تان فوران کرده و خشمی بیش از آن‌چه که نیاز است از خود نشان می‌دهید. هر آنچه که در انبار

خود ذخیره کرده‌اید، همه را باز کرده و تحویل می‌دهید!

مطمئن باشید، وقتی منطق‌تان، خشم‌تان را مدیریت می‌کند، دو مشکل خواهید داشت. اولاً، شما بی‌جهت فریاد می‌زنید و یا خشم خود را لازم باشد، نشان می‌دهید. و دوم این‌که، حتی زمانی‌که خشم خود را ابراز نمی‌کنید، آن‌را سرکوب می‌کنید.

اولاً، اگر خشم خود را ابراز کنید، آن‌را بیش از حد لازم و به‌صورت افراطی ابراز می‌کنید. و بعد، اگر آن‌را بروز ندهید، سرکوبش خواهید کرد. در واقع، هر دو اشتباه است.

سرکوب و ابراز هر دو کمکی به شما نمی‌کنند. ممکن است بپرسید: «خب پس باید چه کار کنیم؟». هیچ‌کار، فقط باشید.

جی کریشنامورتی¹ به زیبایی می‌گوید، هر وقت احساسی بر شما چیره شد، اگر بدن خود را حرکت ندهید، و با احساسات خود همکاری نکنید، از آن احساس رها خواهید شد.

وقتی که از احساسی لبریز می‌شوید، اگر بدن خود را حرکت ندهید، بلافاصله از آن احساس رها خواهید شد. من نمی‌گویم که شما باید دائماً این را تمرین کنید. نه. اما یک‌بار، فقط همان یک‌بار شما از آن احساس آزاد خواهید شد.

شما نمی‌توانید با تزریق حس لذت به حواس خود احساس شکوفایی کنید. زندگی شورمندانه به‌معنای ارضاء حواس خود، افزودن لذت به حواس و یا زندگی کردن همانگونه که می‌خواستید، نیست.

بازگشت به فهرست

مرد جواب داد: «خب، هر کیلو سویا را ده دلار فروختم!».

بنابراین، اگر سه کلمه خوردن، نوشیدن و شادی را به‌مثابه‌ی سه دانه سویا در نظر بگیرید، حقیقت را درک نخواهید کرد. باید سیصد دلار پشت آن‌را هم ببینید! تنها در آن هنگام است که حقیقت را خواهید فهمید، و آزادی را درک خواهید کرد.

وقتی شورمندانه زندگی کنید، به‌طور خودکار رستگار خواهید شد.

اگر هیچ لحظه‌ای را شورمندانه زندگی نکنید، چه اتفاق می‌افتد؟

ذهن شما به دنبال تکرار عمل در آن لحظه است. چرا؟ چرا ذهن شما بارها و بارها شما را به تجربه‌ی همان لحظه وا می‌دارد؟

ممکن است از یک آب نبات خاص خوشتان بیاید یا به چیزی معتاد باشید. چرا؟ در واقع اگر شما عمیق شوید، می‌توانید ببینید که این به‌این خاطر است که شما هرگز آن آب‌نبات یا چیزی که به‌آن اعتیاد دارید را با تمام وجود نخورده‌اید. شما از این‌که خودتان را کاملاً در آن عمل درگیر کنید، خودداری می‌کنید.

ممکن است به‌خاطر آن احساس گناه کنید یا در آن هنگام افکار ضد و نقیضی داشته باشید. بنابراین تصمیم می‌گیرید که کار خود را انجام دهید و و افکار و احساسات خود را که مانع لذت‌تان است، نادیده بگیرید.

می‌بینید، بخشی از شما می‌خواهد در آن عمل

این کاملاً درست است. شورمند باشید. همین. شورمندانه غذا بخورید. وقتی دارید غذا می‌خورید، فقط بخورید. وقتی می‌خوابید، فقط بخوابید. وقتی می‌نوشید، فقط بنوشید. وقتی شادی می‌کنید، فقط شاد باشید. اگر بتوانید شاد باشید، به چیز دیگری نیاز ندارید.

تمام مشکل این‌جا است که شما نمی‌توانید واقعاً شاد باشید. به‌همین دلیل است که به تعالیم و ایده‌های مرتبط به رها شدن نیاز دارید.

ببینید، به‌همین دلیل است که با خود فکر می‌کنید: «چرا فقط نخوریم و ننوشیم و شاد نباشیم؟». فکر می‌کنید این کار بسیار آسان است. نه! مشکل این‌جا است که شما نمی‌توانید شاد باشید. به‌همین دلیل است که چیزهایی را می‌نوشید که بدن‌تان مستقیماً به‌آن نیازی ندارد، و بدن‌تان هم آن را نمی‌پذیرد.

بدانید که، کلام استاد باید کامل درک شود. با شدت و وضوح، و نه به‌صورت سطحی. خوردن، نوشیدن و شاد بودن، آن‌گونه که فکر می‌کنید، مسئله ساده‌ای هم نیست. اگر این‌کار را شورمندانه انجام دهید، کاملاً درست است.

او پیش شوهرش رفت و با کنجکاوی پرسید: «این چیست؟ چرا سه دانه سویا و سی دلار پول نقد؟ این‌ها از کجا آمده است؟ یعنی چی؟».

بازگشت به فهرست افراط به خرج دهد. بخشی دیگری از شما دلیل می‌آورد که چرا نباید این‌کار را انجام داد. درگیر افکاری می‌شوید که بیشترشان ضد و نقیض هستند. انرژی‌تان در جنگ با خودتان هدر می‌رود و در نهایت شما دارای وحدت درون نیستید، چه آن کار را انجام دهید چه نه.

شما شورمند نیستید. پس خواسته‌تان به‌طور کامل برآورده نشده و رد خاطره‌ی آن در فضای درونی می‌ماند. خاطرات حک شده، خواسته‌هایی که به‌طور کامل محقق نشده‌اند، سامسکارا نامیده می‌شود. این خاطرات حک شده این قدرت را دارند که شما را وادار سازند تا دوباره برگردید و در همان مسیر حرکت کنید. خواه قهوه باشد یا شامپاین یا سیگار است، هر اثر محرکه‌ای که ایجاد کنید، این قدرت را دارد که شما را وادار سازد تا همان عمل را بارها و بارها انجام دهید، تا زمانی‌که از آن عادت یا لذت کاملاً احساس بهره‌وری داشته باشید.

اگر حتی فقط یک‌بار از اعتیاد خود شورمندانه لذت ببرید، کاملاً آزاد خواهید شد. اثرات محرکه هرگز از شما نمی‌خواهند که دوباره این مسیر را طی کنید و این شما را آزاد خواهد کرد.

اثرات محرکه محقق نشده همان چیزی است که من آن‌را کارما می‌نامم. شما بدن خود را زنده نگاه می‌دارید، ذهن خود را زنده نگاه می‌دارید چون همچنان امید دارید که بدن و ذهن‌تان می‌توانند چیزی را به شما ببخشند. شما هنوز امید دارید که می‌توانید از چیزی لذت ببرید یا این‌که چیزی می‌تواند از طریق ذهن یا بدن‌تان در شما محقق شود. این «نشده» همان چیزی است که من آن را کارما می‌نامم.

کارما چیزی جز اثرات محرکه و آرزوهای محقق نشده درون وجود شما نیست، که همواره شما را بر آن می‌دارد که بارها و بارها یک مسیر را بپیمایید و تجربه

محقق شدن را در درون وجود خود احساس نمایید. اگر شما عملی را با خلوص کامل انجام دهید، نیازی به تکرار نیست و شما یک‌بار برای همیشه از آن خواسته رها خواهید شد.

حال شما می‌توانید انرژی خود را معطوف به کشف و لذت بردن از تجربه‌های جدید و ناشناخته در زندگی خود کنید. گرفتار دور تسلسل منفی نخواهید شد و زندگی‌تان به سمت رشد و شکوفایی می‌رود. می‌توانید احساس کنید که زندگی در هر لحظه چیزهایی جدید و تازه‌ای به شما هدیه می‌دهد. برای تمام این‌ها فقط یک چیز لازم است: شورمندانه زندگی کردن.

دو راه برای زندگی کردن وجود دارد. یکی زندگی کردن مانند یک بوفالو است، که فقط زنده است و نفس می‌کشد، اما هیچ شور و اشتیاقی در زندگی ندارد. راه دیگر زندگی کردن مانند بودا است، شورمندانه در حال و در لحظه زندگی کردن.

آیا تا به حال کابوس دیده‌اید؟ وقتی دارید کابوس می‌بینید می‌خواهید چشمانتان را باز کنید، اما نمی‌توانید. می‌خواهید دست‌های خود را حرکت دهید، اما نمی‌توانید.

سپس کابوس شدیدتر و بدتر می‌شود. ممکن است شیری را ببینید که در تعقیب‌تان است و نزدیک است که شما را بگیرد یا در حال سقوط از پرتگاه عظیمی هستید و یا در موقعیت مرگ و زندگی هستید. وقتی کابوس به نقطه اوج شدت خود می‌رسد، شدت زیاد آن شما را از خواب بیدار می‌کند.

اگر کابوس خیلی شدید نباشد، نمی‌توانید بیدار شوید و از آن بیرون بیایید. اگر خیلی شدید باشد، این شدت شما را از خواب بیدار می‌کند و به ناگهان کابوس از بین می‌رود. این فقط یک خواب بود، اما شما فکر می‌کردید که واقعی است.

بازگشت به فهرست فوق العاده ای می دهد تا فلز را بسوزاند و درون آن حفره ایجاد کند. و در عین حال نقطه ی تمرکز آن نیز کنترل شده است. این همان چیزی است که قدرت انجام کارهای بسیار ظریف مانند برداشتن لایه ی آب مروارید از چشم را به او می دهد.

بایزید دوازده سال با استاد خود بود، اما استاد حتی یک کلمه هم با او سخن نگفته بود. یک روز پس از دوازده سال، استاد به بایزید گفت: «به هال برو. کتابی آنجا است. آن کتاب را برای من بیاور». بایزید دوازده سال، هر روز وقتی برای دیدن آن استاد می آمد، از آن هال گذشته بود. او پاسخ داد: «هرگز آن کتاب را ندیده ام. در واقع، هرگز به هال نگاه نکرده ام. تمام توجه من معطوف شما بوده است، و نه چیز دیگری. اما اگر شما می گویید، چشم. می روم». استاد پاسخ داد: «نه. بمان». کل علاقه بایزید تبدیل به شور متمرکز شده بود. کل علاقه و توجه او تنها معطوف استادش بود. استاد گفت: «نیازی به کتاب نیست. من فقط سعی داشتم بفهمم که تا چه حد تمرکز داری». آن شب، استاد به بایزید گفت: «امشب این جا بخواب». بایزید کنار استاد دراز کشید، اما نتوانست بخوابد. وجودش چنان پر از شور و علاقه بود که از شدت آن ذهنش کاملاً از کار افتاده بود. صبح روز بعد بایزید مرده بود و مرد جدیدی متولد شده بود. هیچ آموزشی به او داده نشد. او فقط دوازده سال منتظر ماند. این روش برای او انجام گرفت.

شورمندی به ماهیت کار یا عمل بستگی ندارد. شورمندی می تواند به اندازه ی اداره ی یک شرکت یک میلیارد دلاری پیچیده باشد و یا می تواند به اندازه ی تمیز کردن کف اتاق ساده باشد. «چه» بودن آن اهمیت ندارد، بلکه «چگونگی» آن است که مهم است. اگر بتوانید آنچه را که انجام می دهید با شور انجام دهید، کاملاً در آن عمل غرق می شوید. وقتی در کاری غرق می شوید، مانند فلوتی می شوید بر روی لب های هستی. هوایی که در فلوت جریان می یابد، به شکل موسیقی خارج می شود، زیرا شما به کانالی برای انرژی هستی تبدیل شده اید تا این انرژی از طریق شما جریان یابد. شورمند باشید. این تمام چیزی است که پیکان را به هدف می نشاند، مورد نیاز است، هدف هر چه که می خواهد باشد.

چه چیز را می توان شور نامید؟ تفاوت بین شور و علاقه در چیست؟ علاقه می تواند از دست برود، اما شور هرگز. علاقه از ذهن نشأت می گیرد، شور از وجود. پس از مدتی، دیر یا زیاد، از علاقه خود دلزده می شوید. اما شور، عطش وجود شما است. شور چیزی ورای قوه ی عقلانی منطق شما است. شور، آن منطق شما را متحول می کند، ندایی از اعماق درون است. هرچه بیشتر برای آن صبر کنید، عطشتان بیشتر می شود، و آتش درونتان زبانه می کشد. تفاوت بین نور و لیزر را ببینید. هر دو از همان اشعه های نور ساخته شده اند، اما شدت تمرکز نقطه ای لیزر، از انسجام و فرکانس اشعه های نور نشأت می گیرد. قدرت این شور همان چیزی است که به لیزر قدرت

اگر این صرفاً یک علاقه بود، بایزید نمی‌توانست دوازده سال بدون شنیدن حتی یک کلمه از استادش در آن‌جا بماند. طبیعی است که ذهنش قویاً به او اعتراض می‌کرد و گفت: «این‌جا چه می‌کنی؟ فقط وقتت را هدر می‌دهی. تا حالا هیچ اتفاقی نیفتاده است. او حتی هیچ توجه و علاقه‌ای به تو نشان نداده است. چقدر می‌خواهی وقتت را هدر بدهی؟».

این شورمندی است که شما را در این مسیر نگه می‌دارد، زیرا شما در ته قلب خود می‌دانید که نه تنها دوازده سال، بلکه حتی دوازده میلیون سال ارزش انتظار کشیدن برای حقیقت غائی که استاد شما را به آن رهنمون می‌سازد را دارد.

اگر در بیابان باشید و عطش‌تان واقعاً شدید شود، حاضرید تمام زندگی خود را در ازای یک لیوان آب بپردازید. وقتی عطش شما برای درک حقیقت شدید می‌شود، شما آماده‌اید که زندگی خود را برای حقیقت فدا کنید.

شاگرد ادامه داد، اما اتفاق نیفتاد. با نا امیدی آمد و خواهش کرد تا استاد اجازه خروج دهد. آموزگار گفت: «سه روز دیگر هم مراقبه انجام بده. اگر روشنگر نشدی، خودت رو بکش». روز دوم او روشنگر شد.

هنگامی که تمام وجود شما در آرزوی درک حقیقت غائی بسوزد، آموزه‌های استاد را درک خواهید کرد. معجزه تحول به‌وقوع می‌پیوندد. تنها در آن‌هنگام برای درک آموزه‌های او آماده می‌شوید. تا قبل آن، صرفاً علاقه است.

تانترا ¹، علم عرفانی تکنیک‌های مراقبه، می‌گوید که برای شناخت حقیقت تنها یک شرط دارد: شورمندی.

شورمندانه در زمان حال زندگی کنید و طعم زندگی واقعی را بچشید. در غیر این‌صورت، شما زندگی نمی‌کنید. شما فقط منتظر مرگ هستید.

وقتی غذا می‌خورید، با شور غذا بخورید. تمام توجه و انرژی خود را روی غذا بگذارید. توجه و افکار خود را به آن‌چه که باید فردا سر کار انجام دهید یا جایی که می‌خواهید برای تعطیلات بروید، معطوف نکنید.

با تمام حواس خود از غذا لذت ببرید. غذا را در دهان خود بچشید، از ضیافتی که مقابل چشمتان است لذت ببرید، غذا را با عشق لمس کنید و عطر غذا را ببویید. وقتی اینگونه غذا بخورید، از هر لقمه آن لذت خواهید برد و در واقع انرژی زنده‌ای که غذا باید به شما ببخشد، وارد وجودتان می‌شود.

اگر آب می‌نوشید، آن‌را با شور بنوشید. تبدیل به عطش شوید. خنکی آبی که داخل دهان و گلویتان می‌شود و از مری پایین می‌رود را احساس کنید. بگذارید هر قطره آبی که وارد دهانتان می‌شود، به شما احساس شکوفایی دهد.

شاگردی برای یادگیری ذن نزد یک استاد ذن رفت. استاد به او گفت: «صدای دست‌زدن با یک دست را بشنو». شاگرد سه سال تلاش کرد و موفق نشد. او از این که نمی‌توانست آن‌چه را که معلم او گفته بود انجام دهد، ناراحت بود. در حالی که گریه می‌کرد پیش معلم آمد و گفت مجبور است ادامه تحصیلش را کنار بگذارد، چون نمی‌توانست آن‌چه را که به او گفته شد انجام دهد. استاد گفت: «یک هفته دیگر هم صبر کن. دائماً مراقبه انجام بده». او یک هفته دیگر هم صبر کرد و مراقبه کرد. هیچ اتفاقی نیفتاد. آموزگار گفت: «پنج روز دیگر هم به‌این کار ادامه بده».

معنوی، مراقبه و عبادات آیینی

بازگشت به فهرست تامیل کلاسیک، پریا پورانام¹، داستان نایانمارس²، مرید دو آتشه خدای شیوا را شرح می‌دهد. نمونه‌های بسیار زیادی از مریدانی که از طریق کارهای ساده‌ای مانند ساخت حلقه‌ی گل برای شیوا، حقیقت غائی را درک کردند، وجود دارد. یکی از آن‌ها، گاناناتا نایانار، مرید شیوا است که به کارهای ساده‌ای مثل چیدن گل برای مراسم آیینی پرستش شیوا و درست کردن حلقه‌ی گل برای شیوا، جارو کردن و شستن کف معبد و روشن نگه داشتن چراغ‌های معبد مشغول بود. همین زندگی ساده، او را به حقیقت غائی رساند و عنوان «گاناناتا»، به معنی رئیس گاناها (خدمتکاران) خدای شیوا، را برای وی به ارمغان آورد.

او با خود فکر کرد شاید جنید صدای او را به‌درستی نشنیده. بنابراین، دوباره از جنید پرسید: « لطفاً به من بگویید که چقدر طول می‌کشد تا به پایتخت برسم؟». جنید به راه خود ادامه داد. مرد دیگر سؤال خود را تکرار نکرد. پس از طی مسافتی، جنید گفت: «باید حداقل ده ساعت پیاده بروید». مرد تعجب کرد و گفت: «زودتر هم می‌توانستی این را بگوئی». جنید پاسخ داد: «چگونه می‌توانستم زودتر بگویم ؟ اول باید سرعت راه رفتنت را می‌دیدم. و فقط پس از آن می‌توانستم بگویم که رسیدن به پایتخت چقدر طول می‌کشد».

وقتی دعا می‌کنید، واقعی و خودانگیخته باشید. هر احساسی که دارید، آن‌را به وجود الهی تقدیم کنید. با ریاکاری و اقرار نکردن به احساس واقعیتان، خود را فریب ندهید. شما نمی‌توانید چیزی از وجود الهی پنهان کنید. او شما را بهتر از خودتان می‌شناسد.

به همان شیوه، زمان لازم برای درک کردن، به شورمندی شما بستگی دارد. اگر شما به‌اندازه‌ی کافی شورمند باشید، رسیدن به حقیقت غائی طولی نمی‌کشد و هیچ ربطی به این که کجا هستید، و که هستید ندارد و شما می‌توانید همین الان به آن برسید.

شور شما تنها چیزی است که تعیین می‌کند که چه وقت چیزی که در جستجوی آن هستید، یافت می‌شود. اگر شورمندی کامل باشد، همان لحظه آن‌را می‌یابید. اگر کامل نباشد، زمان بیشتری خواهد برد زیرا شورمندی باید شدت پیدا کند.

• داستانی زیبا:

یک روز عارف صوفی، جنید³ داشت قدم می‌زد، که مردی آمد و از او پرسید: «من می‌خواهم به پایتخت کشور بروم. چقدر طول می‌کشد؟». جنید به مرد نگاهی کرد و به راه خود ادامه داد. مرد نیز به دنبال او در همان مسیر رفت.

• داستانی زیبا:

روزی روزگاری راهزنی بود که نامش وحشت در دل همه می‌انداخت. پس از غارت مردم، از اعمال خود احساس بی‌قراری و ناراحتی می‌کرد. نزد استادی رفت و به‌او گفت: «استاد، من گناهکار هستم. آیا راهی برای نجات من وجود دارد؟ آیا می‌توانم رستگار شوم؟». استاد به او نگاه کرد و از او پرسید که در چه کاری تبحر دارد. راهزن جواب داد: «هیچ کاری». استاد پرسید: «هیچ کاری؟ حتماً در چیزی مهارت داری». راهزن مدتی طولانی فکر کرد و سپس گفت: «استاد، من فقط دزدی بلدم، این تمام چیزی است که تمام عمر انجام داده‌ام».

استاد لبخندی زد و گفت: «خوب است! حالا دقیقاً از همان استفاده کن. به یک مکان آرام برو و همه‌ی ادراکات و فکرها و عقاید خودت را بدزد. همه درختان و سنگ‌ها و رودخانه‌های روی زمین را بدزد. تمام سیارات و ستاره‌های آسمان را بدزد. و آن‌ها را در خلاً درونت حل کن». راهزن صادقانه و دقیق به دستورالعمل‌های استاد عمل کرد. در عرض ۲۱ روز، راهزن دریافت که ماهیت واقعی او نمایان شده و او روشنگر شده است.

چهار مرحله آگاهی وجود دارد. وقتی شما «من» آگاهی و افکار دارید، در حالت بیداری هستید، حالتی که اکنون در آن هستید. در این حالت، «من» فرکانس بالاتری نسبت به افکارتان دارد. بنابراین شما می‌توانید افکار خود را کنترل کنید. وقتی «من» آگاهی ندارید اما دارای افکار هستید، در حالت رؤیا هستید. در حالت رؤیا، افکارتان در فرکانس بالاتری است نسبت به «من» آگاه شما. به‌همین دلیل است که در حالت رؤیا با وجود این که دارای فکر هستید، قادر به کنترل آن نیستید. وقتی«من» آگاهی ندارید و فکری هم ندارید، در حالت خواب عمیق هستید. به‌طور معمول، ما فقط از این سه حالت بیداری، رؤیا و خواب عمیق آگاهیم. حالت چهارم یا توریا[^۱، جایی است که «من» آگاهی دارید، اما هیچگونه فکری ندارید.

شورمندی به‌معنای شورمند بودن در هر لحظه و در هر کاری است که انجام می‌دهید. پس بنابراین اول باید از خودتان در همه‌ی حالات آگاهی داشته باشید. پس از آن می‌توانید شورمند باشید.

در حال حاضر شما آگاهی را فقط در حالت بیداری تجربه می‌کنید. با خود فکر می‌کنید: «من دکتر هستم»، «من وکیل هستم»، «من مهندسم» و غیره. تنها در صورتی که از هویت‌هایی که در هر سه حالت با خود داریم و از آن لذت می‌بریم آگاهی داشته باشیم، سر رشته را به دست گرفته‌ایم، خط مرکزی سه حالت بیداری، رؤیا و خواب عمیق را در دست گرفته‌ایم. وقتی سررشته هر سه این حالات را به دست می‌گیریم، ناگهان هویت‌مان را در هر سه حالت درک می‌کنیم. فردی از من پرسید: « فکر نمی‌کنم که در حالت خواب عمیق آگاه باشم». پس کسی که می‌آید و می‌گوید که به‌هنگام خواب آرامش عمیقی را تجربه کرده است، کیست؟ کسی که آن‌را به یاد می‌آورد و می‌گوید: «پر از تاریکی بود. انگار اصلاً من آن‌جا نبودم»، کیست؟ کسی که می‌گوید: «انگار من اصلاً آن‌جا نبودم»، کیست؟ اگر فرد در آن‌جا و در آن حالت نباشد، پس کسی که برمی‌گردد و هر سه این حالات را به‌هم ربط می‌دهد کیست؟ نه، ما نمی‌توانیم بگوئیم که در حالت خواب عمیق وجود نداشته‌ایم. ما آن‌جا بودیم، اما از هویتی که در آن حالت داشتیم آگاه نبودیم. ببینید، فردی که از تمام این سه حالت هوشیاری دارد، آگاه است. اگر ما از هویتمان در هر سه حالت هوشیار باشیم، پس ما به‌اندازه‌ی کافی آگاه هستیم، جست‌وجوی ما به‌اندازه‌ی کافی شورمند هست که بخواهد پاسخ داده شود، ما به‌اندازه‌ی کافی شورمند

بازگشت به فهرست گاهی در حالت رؤیا همه چیز را به‌صورت غیرواضح می‌بینید. گاهی اوقات سایه‌های سیاه و سفید می‌بینید. نه حس می‌کنید که دارید آن را تماشا می‌کنید و نه حال بیرون آمدن از آن را دارید. اگر چنین خواب‌هایی می‌بینید، فقط وقت خود را دارید هدر می‌دهید. اگر شما واقعاً شورمند نباشید، چنین خواب‌هایی می‌بینید. نه پایین خواهید رفت و نه بالا. لطفاً در این حالت باقی نمانید، اگر در چنین حالت میانه‌ای هستید، این تلنگر برای شما رقم نخواهد خورد. تغییری شدید و ناگهانی رخ نخواهد داد. درست همان‌طور که می‌توانید به‌دلیل خاصی در زمان مشخصی از خواب بیدار شوید، نیز می‌توانید از خواب سبکی که در طی میلیون‌ها زندگی قبلی خود داشته‌اید، بیدار شوید. اگر تمایل قوی‌ای به بیداری داشته باشید، می‌توانید این لحظه را بیدار کنید. کبیر¹ به‌طرز محکم و زیبایی می‌گوید: «وقتی دنبال او بگردید، او را بلافاصله پیدا خواهید کرد». افرادی هستند که می‌گویند: «چه چیزی دست ما است؟ وقتی خدا بخواهد بیدار شویم، ما را بیدار خواهد کرد. این سرنوشت ما است. «بدانید که این‌ها چیزی جز حقه‌های ذهن نیست. خداوند هر لحظه بر در زندانی که شما برای خودتان ساخته‌اید، ضربه می‌زند. اگر خودتان در را باز نکنید، چه می‌شود کرد؟». من همیشه به مردم می‌گویم که خدا جنتلمن است. او هرگز مزاحم آزادی شما نمی‌شود. اگر انتخاب شما این است که در خواب بمانید، او به‌سادگی صبر خواهد کرد تا زمانی که شما خود از خواب بیدار شوید. او به آزادی شما احترام می‌گذارد. تا زمانی‌که شما بیهودگی دنیای خیالی که در آن هستید را درک کرده و از آن خسته شوید، او صبر خواهد کرد. به درون خود نگاه کنید تا ببینید که شما خود

اگر ما از این سه حالت آگاه نباشیم، اگر ما این سه حالت را با یک هویت تجربه نکرده باشیم، پس طبیعتاً باید جست‌وجویمان را شدت ببخشیم. یک جوینده شورمند هویت خود را در طول تمام این سه مرحله حفظ خواهد کرد. اگر حتی یک یا دو بار هویت بیداری خود را در حالت رؤیا حس کرده باشید، شورمند هستید. در حالت رؤیا ممکن است گاهی ناگهان به‌یاد بیاورید که ورای هویتی هستید که در حالت رؤیا فکر می‌کنید هستید. من جویندگانی را دیده‌ام که این وضعیت را در حالت رؤیا تجربه کرده‌اند. آن‌ها دارند خواب می‌بینند و ناگهان خودشان را با هویت بیداری‌شان می‌یابند. آن‌گاه آن‌ها در رؤیا فکر خواهند کرد: «هی، این خیلی کوچک است. این‌چیزی نیست». اگر شما هویت بیداری خود را در حالت رؤیا تجربه کرده باشید، شورمند هستید. جویندگی شما پر قدرت است.

به‌هنگام کابوس، یک کابوس خیلی وحشتناک، فقط یک فکر یا یک ضربه مانند «هی، این فقط یک خوابه» کافی است. شما بیدار خواهید شد و از آن خواب خارج خواهید شد. به‌همین ترتیب، اگر در رؤیایی که دارید زندگی می‌کنید- که جهان بیداری نامیده می‌شود- شورمند باشید، پس یک تلنگر کافی است و شما از رؤیا بیرون خواهید بود! اگر با خود فکر می‌کنید: «نه، من به تکنیک‌های بیشتری نیاز دارم»، پس دیگر کابوس یا رؤیای شدید نمی‌بینید و صرفاً افکار کاملاً عادی و معمولی خواهید داشت.

بازگشت به فهرست بیننده. اگر کمی عمیق‌تر نگاه کنید، می‌توانید ببینید که در تمام این سه حالت بیداری، رؤیا و خواب عمیق، ما در حال تلاش برای تغییر واقعیت به آن‌گونه که واقعاً هست، هستیم.

> پسر کوچکی همراه پدر و مادرش به تماشای > یک فیلم رفت. این فیلم کودکانه، در مورد یک > توله شیر و سایر حیوانات جنگل بود و او از > تماشای آن غرق لذت شد. در صحنه‌ای از > فیلم، توله شیر توسط یک شکارچی به دام > افتاده و وحشت کرده بود. > پسربچه نتوانست این صحنه را تحمل کند. > از صندلی خود پایین پرید و به سمت صفحه > نمایش دوید. شروع کرد به پرتاب دست و لگد > به سمت شکارچی فیلم که می‌خواست توله > شیر را در قفس بیندازد. به هر حال، فیلم ادامه > یافت و طولی نکشید که دیگر حیوانات جنگل > به یکدیگر پیوستند و شکارچی را فراری دادند و > توله شیر را نجات دادند. > پسربچه به صندلی خود برگشت و با افتخار به > مادرش گفت: «مامان، دیدی که اول من رفتم > و بعد همه‌ی حیوانات به من پیوستند و ما توله > را نجات دادیم!».

ممکن است کودکانه به‌نظر برسد که فکر کنید می‌توانید صحنه فیلم را با پریدن در مقابل آن تغییر دهید. فقط کمی عمیق‌تر به زندگی خود نگاه کنید. شما نیز مانند آن پسربچه فکر می‌کنید که تحت کنترل زندگی خود هستید. در واقع زندگی یک فیلم است، که سه حالت دارد.

شما، بیننده، پروژکتور هستید. چه باور داشته باشید یا نه، چه بپذیرید یا نه، شما خودتان واقعیت خود را خلق می‌کنید. هنگامی‌که سعی می‌کنید رویدادها و جهان بیرون را تغییر دهید، سعی می‌کنید با پریدن

انتخاب کرده‌اید که در دنیای خیالی خود در خواب بمانید. واقعیت هر لحظه در می‌زند، اما ما تصمیم می‌گیریم که آن‌را نادیده بگیریم. ما به دنیای خیالی خود عادت کرده‌ایم و نمی‌خواهیم بیدار شویم. بنابراین وقتی استاد به شما می‌گوید که واقعیت بسیار زیباتر و «واقعی» است، شما همچنان در سستی پس از خواب هستید. باید این‌را بدانید که شما تنها کسی هستید که انتخاب می‌کنید که از خواب طولانی خود بیرون بیایید. این انتخاب شما و مسئولیت شما است.

آیا تا کنون این آزمایش ساده را امتحان کرده‌اید؟ فرض کنید فردا می‌خواهید صبح زود مثلاً ساعت ۴ صبح بیدار شوید. فرض کنید ساعت زنگ دار ندارید. شب، وقتی می‌خواهید بخوابید، عمیق و شورمندانه اراده کنید و با خود بگویید: «من ساعت ۴ صبح بیدار می‌شوم». می‌بینید که ساعت ۴ صبح، بیدار شده‌اید، چشم‌هایتان باز است و خواب نیستید. ساعت بدن شما مستقیماً به شور و خلوص خواسته‌تان پاسخ می‌دهد. اگر خلوص نداشته باشید، با خود فکر می‌کنید: « آزمایشی این موضوع را امتحان می‌کنم. اگر بیدار نشدم هم اشکالی ندارد»، و بنابراین این اتفاق نمی‌افتد. شور و خلوص د اشته باشید و می‌بینید که اتفاق خواهد افتاد. اشتیاق، توانایی نفوذ به حالت‌های ناخودآگاه شما از جمله خواب عمیق را دارد.

در تمام حالات، یک عامل مشترک وجود دارد و آن‌کسی است که این حالت‌ها را تجربه می‌کند: رو به روی ما نشسته اید چرا گریه می کنید؟». استاد به زیبایی پاسخ می دهد: «نمی دانم که من خواب دیدم که پروانه شده ام یا پروانه خواب می بیند که استاد شده است».

بسیار کم پیش می آید که فردی در هر سه حالت ذهن به یک اندازه متصل و مختل نشده باشد. اگر بتوانید هویتی متصل راست مختل نشده و پیوسته در این سه حالت را داشته باشید، در این صورت شما جستجوگر هستید.

سپس آگاهی فردی بیدار می شود، Pratyakatm chaitanya jagrat اتفاق می افتد. این ها اصطلاحات فنی سانسکریت هستند. من همیشه می خواستم اصطلاحات سانسکریت را نیز بیان کنم زیرا که بعضی از تجربیات غیر قابل توضیح به زبان انگلیسی هستند مفهوم برخی از این کلمات سانسکریت را نمیتوان با ترجمه ی صرف به زبان دیگری بیان کرد برخی از ابعاد این تجربیات را نمی توان با ترجمه ی این کلمات به زبان انگلیسی بیان کرد. خود کلمه ی سانسکریت، بیانگر مفهوم ابعاد مختلف یک حس یا تجربه است.

پرسش یک کلمه است طلب یک احساس

انسان جوینده متولد شده است. سایر موجودات هستی نمیتوانند مانند انسان بازتاب وجود الهی باشند. انسان مانند یک آینه است. او می تواند انتخاب کند که با وجود الهی روبه رو شود و بازتابی از آن باشد و یا از آن روی برگرداند. انسان می تواند انتخاب آگاهانه داشته باشد و به همین دلیل است که میتواند رشد کند. انسان می تواند تصمیم بگیرد که وجود الهی را در قالب شکل انسانی اش تحقق بخشد. هیچ موجود دیگری در هستی این انتخاب و قابلیت را ندارد.

هنگامی که شما به بیهودگی هر سه حالت و تلاش نافرجام برای تغییر صحنه در این سه حالت پی ببرید، تمام توجه تان معطوف بیننده خواهد شد. و پس از آن بیداری اتفاق خواهد افتاد. در عوض، اگر فکر کنید که در هر سه حالت فایده خاصی وجود دارد توجه تان معطوف به آنها خواهد شد و همچنان درگیر آنها خواهید ماند و همچنان سعی در تغییر صحنه خواهید داشت.

اگر این درک در ما شکل بگیرد تلنگری کوچک برای بیدار کردن ما کافی است چه از خواب رؤیاگونه باشد، چه خواب عمیق یا خواب در بیداری تمام آن چه که نیاز داریم فقط یک تلنگر است «هی این یه خوابه! همین بیدار خواهیم شد.

افرادی هستند که حتی در حالت خواب عمیق نیز آگاهی دارند آنها وقتی این سه حالت را درک می کنند ناگهان به مرکز خویش بر می گردند تا خود را در حالت چهارم توریا بیدار کنند.

فقط جوشش داشته باشید، بگذارید کل وجودتان در این جویندگی بسوزد. همین کافی است. لازم نیست هیچ‌کار دیگری انجام دهید. بگذارید این غلیان شدید و شورمندانه باشد.

غلیان کنید. بسوزید. شور داشته باشید. به این ضرورت اجازه بروز دهید.

بگذارید آرزو تبدیل به ضرورت شود. بگذارید پرسش تبدیل به جویندگی شود. بگذارید نفستان را ببلعد، بگذارید فضای درونیتان را ببلعد.

مردم از من می‌پرسند: «شما چگونه روشنگر شده‌اید؟ با فضل الهی یا با تلاش خود یا با جویندگی خود؟».

من به‌آن‌ها می‌گویم که داشتن جویندگی اولین نشانه داشتن فضل الهی است. اگر فضل الهی شامل حالتان نشده باشد، جویشی هم در کار نخواهد بود.

جویندگی یا جستجوکردن همانند بذر است. همانند بذری است که در پوسته خود احساس خفگی می‌کند. ببینید، تا زمانی‌که زندگی داخل بذر در درون پوسته احساس خفگی نکند، باز نشده و تبدیل به درخت نخواهد شد.

لحظه‌ای که دانه احساس می‌کند که باید باز شود، لحظه‌ای که حس جستجو کردن، ضرورت و جویندگی برای باز شدن تبدیل شدن به درخت در او آغاز می‌شود، به‌این معنی است که درخت درون دانه شروع به ابراز خود کرده است.

اگر این احساس را داشته باشید که باید روشنگر شوید، بودای درونتان چشم گشوده است. بودای

درونتان بیدار شده است. تمام کاری که باید انجام دهید این است که چشم‌های‌تان را باز کنید.

در جست‌وجو باشید. بگذارید از صبح تا شب بجوشد، بگذارید نارضایتی عمیقی در شما رخ دهد. اجازه دهید هر منفذ پوست‌تان، هر عصب بدن‌تان، هر سلول وجودتان، از شدت شور به ارتعاش درآید. بگذارید تمام غم‌هایی که ممکن است در زندگی داشته باشید را ببلعد. ممکن است در زندگی‌تان غم‌ها و ناراحتی‌های بسیاری بابت چیزهای که ندارید داشته باشید. بگذارید تمام آن رنج‌ها توسط این رنج بلعیده شود.

شاگردِ ذنی به‌شدت تحت‌نظر استادش درس می‌خواند، اما مدتی طولانی بود که نمی‌توانست مراقبه‌ی واقعی انجام دهد.

آب از سطل بیرون ریخت. انعکاس ماه ناپدید شد و همین‌طور نَفْس او.

وقتی جویندگی شورمندانه باشد، آب نفس(Ego) شما را می‌گیرد و آن‌را می‌خشکاند. چمن سبز مانند کومه‌ی علف خشک می‌شود. و فقط یک کبریت برای به آتش کشیدن کومه علف کافی است. هدف غائی در چشم برهم زدنی محقق می‌شود.

بنابراین در جستجو باشید، بجویید، و با خود بگویید: «چگونه روشنگر شوم؟ من مصرانه آن‌را می‌خواهم...»، بگذارید این جویندگی تمام رنج‌ها، غم‌ها، خواسته‌ها و نگرانی‌های‌تان را بسوزاند.

بگذارید اتفاق بیفتد و ناگهان خواهید دید که جستجو ناپدید می‌شود. هنگامی‌که جستجو ناپدید می‌شود، روشنگر می‌شوید. چیزی‌که به‌دنبالش بودید را یافته‌اید.

بازگشت به فهرست

اگر واقعاً می‌خواهید زندگی را تجربه کنید، اگر واقعاً می‌خواهید راز غائی هستی را بشناسید، اگر می‌خواهید به درون اقیانوس سعادت شیرجه بزنید، راه آن داشتن شور است. در هر کاری که انجام می‌دهید، شورمند باشید. خودتان را در آن حل کنید. وحدت درون داشته باشید. اگر می‌رقصید، طوری برقصید که خود، رقص شوید. هیچ رقصنده‌ای وجود نخواهد داشت، تنها رقص باقی می‌ماند. اگر نقاشی می‌کنید، طوری شورمندانه نقاشی کنید تا نقاش در نقاشی ناپدید شود و ببینید که چگونه این اثر هنری، تماشایی و زیبا می‌شود. وقتی نَفْس حل می‌شود، حس نادرست هویت از بین می‌رود و شما می‌توانید جریان انرژی هوشمند و مطلق هستی را در خود ببینید. داستان زیبایی درباره‌ی بودی دارما¹ استاد روشنگری که ذن بودیسم را در چین، ژاپن و سایر نقاط آسیا ترویج کرد، وجود دارد.

گفته شده که بودی دارما نه سال در برابر دیوار غار خود نشست. او در سکوت می‌نشست، و در طی این نه سال هیچ‌کاری انجام نمی‌داد. پاهایش در اثر بی‌حرکتی از بین رفته بود. او شاگردی نمی‌پذیرفت مگر آن‌که شاگرد از خود شور سوزانی نشان می‌داد. پس از نه سال، اولین شاگردش، هویی کوجو، آمد. گفته شده که او دست خود را قطع کرده و آن‌را به بودی دارما تقدیم کرده و گفته است: «استاد، لطفاً این را بپذیرید. اگر به من نگاه نکنی، سرم را نیز قطع خواهم کرد». بودی دارما رویش را به سمت شاگرد برگرداند و گفت: «مردی که من می‌خواستم پیامم را به او برسانم، آمده است».

کبیر گفته‌ی زیبایی دارد: «اگر تو یک جوینده‌ی واقعی باشی، باید به یک‌باره من را ببینی». چگونه می‌توان فهمید که شما یک جوینده‌ی واقعی هستید؟ اگر آتشی در شما وجود داشته باشد، اگر شوری وجود داشته باشد، اگر ضرورتی وجود دارد، و اگر جویشی وجود داشته باشد، آن‌گاه شما جوینده هستید. همان‌طور که کبیر می‌گوید، آن‌چه که اهمیت دارد، تمایل حقیقی است. شور، اشتیاق، خلوص و جویش یک‌پارچه است که اهمیت دارد. اگر این‌را داشته باشید، قطعاً نیروی الهی را خواهید دید. اگر قادر به درک این مطلب نباشید، در واقع، شورمندی‌تان هنوز کامل نشده است و بدون خلوص و با تردید «او» را می‌خوانید.

خیلی از ما ادعا داریم که: «من شورمندانه عبادت می‌کنم. راه دیدن خداوند چیست؟». نگاهی دقیق به خودتان بیندازید. آیا خداوند اولویت اول شماست؟ برای بیشتر ما، اگر خدا جایی در زندگی‌مان داشته باشد، در انتهای لیست اولویت‌هایمان قرار دارد. در واقع شما با خود فکر می‌کنید: «اگر غذای خوبی برای خوردن داشته باشم، اگر خانه‌ای برای زندگی داشته باشم، پس از این‌که نیازهای خانواده‌ام را برطرف کردم، و اگر وقت داشتم، خداوند را به لیست چیزهایی‌که به دنبالش هستم، اضافه خواهم کرد.»، خدا آخرین خواسته در لیست بلند بالای خواسته‌هایتان است. البته که این لیست هرگز پایانی ندارد. این دور تسلسل منفی است. خداوند نمی‌تواند در بالای لیست‌تان قرار داشته باشد، زیرا خواسته‌هایتان بی‌پایان

بازگشت به فهرست احساس می‌کنید آنچه که می‌گویم، همان چیزی است که شما همیشه به آن فکر می‌کردید، و من فقط دارم آن‌را در قالب کلمات برای شما بیان می‌کنم، پس آغازگری در شما اتفاق افتاده است.

تنها پس از اتمام آماده‌سازی و تنها زمانی که شما در حالت شور شدید قرار دارید، حقیقت بیان شده توسط استاد تلنگر ایجاد می‌کند.

وقتی استاد می‌گوید که دیگر نیازی به جست‌وجو نیست و فقط خودتان را رها کنید، تنها در صورتی می‌توانید این کار را انجام دهید که قبلاً به‌اندازه‌ی کافی جست‌وجو کرده باشید و شور ایجاد کرده باشید. این تناقض (پارادوکس) است!

تکنیک آن این است که نگرش درستی نسبت به شورمندی داشته باشیم. در واقع، اگر شور زیادی داشته باشید، به‌طور خودکار آن‌را به درستی خواهید شنید. فقط باید منتظر دریافت یک نگاه اجمالی باشید. فقط منتظر شنیدن باشید. فقط منتظر جذب آن باشید.

به‌همین دلیل است که استادان در طول سال‌ها بارها و بارها و بارها سخن می‌گویند. من از چند سال پیش شروع به صحبت کردن کردم.

بودا بیش از چهل سال سخن گفت. اما پیام همان بود. اندرز اول و آخر او تقریباً یکی است.

آن‌گاه ممکن است فکر کنید که چرا هزاران شاگرد هر روز می‌نشستند و همان موعظه را بارها و بارها می‌شنیدند. زیرا این تلنگر تنها زمانی اتفاق می‌افتد که شما انرژی شورمندانه‌ای داشته باشید. تنها با شور است که این تلنگر زده می‌شود. شعله را می‌گیرید و بیداری اتفاق می‌افتد.

تحقق تجربه‌ی معنوی دو شرط دارد. یکی این‌که باید کاملاً گشوده باشید و خود را در معرض محیط اطراف قرار دهید. و دیگری یک میدان انرژی قوی است.

است. برای رسیدن به خواسته‌ی خود، اقداماتی انجام می‌دهید. بذرهای بسیاری از اعمال دیگر در همین حین کاشته می‌شود، زیرا شما در آن عمل خود کامل و متمرکز نیستید. بنابراین خداوند در لیست آرزوهای شما دائماً به آخر لیست رانده می‌شود.

روزی فردی از استادی پرسید: «چند سالتان است؟». او پاسخ داد: «سیصد سال». او که نمی‌توانست باور کند، با تعجب گفت: «چی؟! شما نهایتاً شصت سال دارید». استاد جواب داد: «از لحاظ جسمی، و طبق تقویم، واقعاً شصت سالم است. اما از منظر زندگی، من حداقل پنج برابر شورمندانه‌تر از از یک فرد معمولی زندگی کرده‌ام».

کمیت زندگی مهم نیست، بلکه کیفیت و شور زندگی است که اهمیت دارد.

بر طبق گفته‌ی اوپانیشادها، متون باستانی ودایی نوشته شده توسط حکیمان و عارفان که به صورت وحی و الهام بروز کرده است، برای کسی که شروع رخ داده، تمام جهان بهشت است. کلمه‌ی «پذیرفته شده» را درک کنید. این به‌معنی انجام جشن‌ها یا مراسم آیینی نیست.

شروع به‌معنی «کلیک» یا «تلنگری» است که در شما اتفاق می‌افتد. وقتی استاد حقیقت را بیان می‌کند، اگر تلنگر، یا ادراکی در شما شکل بگیرد و اگر ناگهان احساس کنید: «خدایا! آن‌چه که او می‌گوید درست است. من دقیقاً همیشه این‌طور فکر می‌کردم و او آن‌را در مسیر مناسبی قرار داد». این همان چیزی است که آغاز نامیده می‌شود. اگر

حتی اگر گشوده باشید، اما در میدان انرژی شورمند قرار نداشته باشید، اولین تَرک ها در نارگیل نفس‌تان اتفاق نمی‌افتد. اولین تجربه‌ی معنوی درست مانند شکستن نارگیل است. وقتی یک قسمت از نارگیل می‌شکافد، شکستن بقیه آن آسان می‌شود. اولین شکاف مستلزم یک میدان انرژی معنوی قوی است.

این دو عامل سبب اولین تجربه معنوی من شدند. من گشوده در معرض محیط اطرافم بودم؛ و درمیدان انرژی آروناچالا ¹ بودم. خوشبختانه مجذوب زیبایی آن تپه شدم. معمولاً، اگر هر روز یک تپه یا رودخانه یا اقیانوسی را ببینید، قدر آن‌را نمی‌دانید. به‌هر حال من هرگز این گونه نبودم. من هرگز فکر نکردم که در مورد آن می‌دانم. من دائماً گشوده و در دسترس بودم.

هر روز دیدن با چشمی تازه و ذهنی باز، همان چیزی است که من آن‌را «گشوده بودن و در دسترس بودن» می‌نامم. بسیار پیش آمده که ما کاملاً خودمان را در جامعه محصور کرده‌ایم.

هر روز تپه‌ی آروناچالا برای من زندگی می‌کرد. آن تپه هرگز همان تپه قدیمی که دیروز دیدم، نبود. من روال روزمره‌ی بسیار خنده‌داری داشتم. صبح‌ها که از جایم بلند می شدم چشمانم را باز نمی‌کردم. به‌آرامی و با نگه داشتن دیوار از خانه بیرون می‌آمدم. بیرون می‌آمدم و در جایی‌که می‌دانستم تپه دیده می‌شود، می‌ایستادم. تنها در آن هنگام چشمانم را باز می‌کردم و اولین چیزی که درصبح می‌دیدم، آن تپه بود.

برادرانم می‌دانستند که اولین چیزی که می‌خواستم ببینم آن تپه بود. آن‌ها من را دست می‌انداختند و می‌خندیدند. وقتی از تختم بلند می‌شدم و آرام راه می‌رفتم، می‌آمدند و در مقابل من می‌ایستادند.

اگر چشمانم را باز می‌کردم و به جای تپه، چهره‌ی آن‌ها را می‌دیدم، برمی‌گشتم و دوباره دراز می‌کشیدم. نیم‌ساعت می‌خوابیدم، سپس دوباره بلند می‌شدم و به‌آرامی به سمت تپه می‌رفتم و چشمانم را باز می‌کردم. تنها در صورتی‌که اولین چیزی که در صبح می‌دیدم، آن تپه بود، کارهای روزمره خود را انجام می‌دادم.

ممکن است خنده‌دار و خرافاتی به‌نظر برسد، اما من همیشه احساس می‌کردم که من به‌دلیل جاذبه و کششی که این تپه برای موجودات روشنگر دارد، متولد شده‌ام و این جسم به من اعطا شده است.

آیه‌ی بسیار زیبایی در تامیل وجود دارد که این تپه را اینگونه توصیف می‌کند: «تپه‌ای که موجودات روشنگر را به دور خود جذب می‌کند». این تپه خصوصاً برای جذب موجودات روشنگر از احترام و ارج بسیار بالایی برخوردار است.

من هرگز نسبت به آن تپه بی‌توجه نبودم. آن تپه حضوری همیشه ماندگار و زنده بود.

روزی سعی می‌کردم بنشینم و مراقبه کنم. ماه کامل بود (Poornima) و همچنان که خورشید غروب می‌کرد، ماه بالا می‌آمد. روی سنگی بر روی تپه‌ی آروناچالا نشسته بودم و تکنیک‌های مراقبه‌ای که شاگرد رامانا ماهاریشی استاد روشنگر، آنامالای سوامیگال، در من آغاز کرده بود، امتحان می‌کردم.

هند، که آموزه‌هایش نی‌تی ناندا نوجوان را به تجربیات عمیق معنوی می‌رساند

چنین زندگی‌ای داشته‌ام. آنها فکر می‌کنند که این بسیار دشوار و غیر قابل تصور است. برایتان غیر قابل تصور است زیرا تجربه آگاهانه‌ی آن‌را ندارید. برای من آسان بود زیرا احساس این‌که کل کیهان در من است، را عمیقاً تجربه کرده بودم.

نمونه‌ی زیبایی از قدرت اشتیاق در زندگی استاد برجسته، رامانا ماهاریشی وجود دارد.

وقتی او شانزده ساله بود، ناگهان برایش اتفاق افتاد. او در مادورای در نزدیکی محل زندگی خود یعنی تیرووچوزی، که در استان جنوبی هند در تامیل نادو واقع شده است، حضور داشت. روزی ناگهان احساس کرد که قرار است بمیرد. ترس بزرگ مرگ وجود او را در بر گرفت.

ما هم وقتی در مورد مرگ برخی از خویشاوندان و یا دوستان خود می‌شنویم یا صحنه‌ی تصادفی را می‌بینیم یا وقتی با خبری در مورد مرگ مواجه می‌شویم، گاهی ترس از مرگ را احساس می‌کنیم. ما به‌خوبی یادگرفته‌ایم که متبحرانه احساسات‌مان را سرکوب کرده و خود را کنترل کنیم و هرگز اجازه نمی‌دهیم این ترس نمایان شود.

ما به قدری ریاکارهستیم که حتی خود نمی‌دانیم که داریم خودمان را فریب می‌دهیم! خیلی وقت‌ها دچار ترس می‌شویم اما مکانیسم خودکار سرکوب، کار خود را می‌کند.

با گذشت زمان ما یاد می‌گیریم چگونه خودمان را متعادل یا سرکوب کنیم. ما خود را سرکوب می‌کنیم و آن‌را فراموش می‌کنیم و یا توجه‌مان را معطوف به‌جای دیگری می‌کنیم.

اما رامانا ماهاریشی کاری نکرد. او از در، برای پریدن استفاده کرد. ما بارها و بارها به این در نزدیک می‌شویم. وقتی در مورد مرگ کسی می‌شنویم یا هنگامی‌که

ناگهان چیزی در من اتفاق افتاد و احساس کردم که دارم از داخل مکیده می‌شوم و به سمت داخل کشیده می‌شوم. با چشمان بسته نشسته بودم، اما به‌وضوح می‌دیدم که چیزی در درونم باز می‌شد. در آن لحظه توانستم تمام اطرافم را در ۳۶۰ درجه ببینم. چشمانم بسته بود، اما توانستم ۳۶۰ درجه را کامل ببینم، هرچیزی که در تمام جهات - جلو، پشت، عقب، بالا و پایین بود را می‌دیدم.

نه تنها می‌توانستم ببینم، بلکه می‌توانستم با همان شدتی که در درونمان احساس زنده بودن می‌کنیم، همه چیز را احساس کنم. احساس می‌کردم در هر آن‌چه که می‌بینم زنده هستم. می‌توانستم همه چیز را در اطرافم ببینم، تمام گیاهان، سنگ‌ها، درختان و همه چیز. احساس می‌کردم که در همه چیز زنده هستم. همانگونه که شما در درون خود احساس زنده بودن می‌کنید، من نیز با کل کیهان، با کل هستی، احساس زنده بودن داشتم.

تا آن زمان من تنها جسم بودم. پس از آن، متوجه شدم که من جسم نیز هستم. «من جسم نیز هستم»

تجربه‌ی بسیار عمیقی بود. اگر تنها حرف یا خیال بود، تأثیر زیادی بر فضای درونی‌تان نمی‌گذاشت. این یک تجربه‌ی آگاهانه و قوی بود.

شما می‌دانید که در بدن خود و داخل پوست خود هستید. به همه‌چیز گوش خواهید داد تا زمانی‌که برایتان مزاحمتی ایجاد نکند. شما ذاتاً می‌دانید که چگونه از خودتان محافظت کنید زیرا از درون زنده هستید و این تجربه‌ی آگاهانه‌ی شما است.

تجربه‌ی من مبنی بر این‌که «من کل این هستی هستم» به حقیقت من تبدیل شد. به‌همین دلیل من شروع به زندگی بر اساس این حقیقت کردم.

مردم شگفت‌زده هستند از این‌که در سن جوانی

تلنگر فقط زمانی رخ می‌دهد که شما در یک انرژی قوی باشید

بازگشت به فهرست ببینم، می‌توانستم احساس کنم که هنوز وجود دارم. این به آن معنی است که من چیزی فراتر از جسمم هستم. تجربه‌ی این حقیقت کاملاً من را تکان داد و متوجه شدم که من فقط جسم نیستم و چیزی فراتر از بدنم هستم. پس از آن من هرگز دیگر از مرگ یا چیز دیگری نترسیدم. برای همیشه ترس از وجود من ناپدید شد. متوجه شدم حتی پس از مرگ بدنم، چیزی در من وجود دارد که نمی‌میرد، پس چرا باید نگران مرگ جسمم باشم؟ چرا باید نگران مرگ بدنم باشم؟ چون حتی اگر بدنم بمیرد، من همچنان وجود خواهم داشت، من زنده‌ام. این به آن معنی است که من چیزی بیش از آن‌چه که فکر می‌کنم هستم. من چیزی ورای این جسم هستم. این واقعه هرگز از وجود من بیرون نرفت.

چگونه ترس می‌تواند چنین تحول بزرگی در رامانا ماهاریشی ایجاد کند در حالی‌که در زندگی ما نیز وجود دارد اما روی ما تأثیری نمی‌گذارد؟ جواب آن اشتیاق است. این تجربه‌ی غائی می‌تواند به‌طور ناگهانی و بدون هیچ دلیلی اتفاق بیفتد. و این فقط اشتیاق شما است.

اگر شما واقعاً بخواهید که به جامعه خود خدمت کنید، اولین چیزی که نیاز دارید، اشتیاق شدید در هدف‌تان است.

افراد بسیاری را دیده‌ام که به اسم خدمات اجتماعی کاری انجام می‌دهند، فقط به‌خاطر این‌که نمی‌توانند با خودشان بنشینند. بسیار روشن است اگر نمی‌توانید با خود بنشینید و خدمات اجتماعی مانند رفتن به برخی از معبد، یا سازمان‌های خدمات اجتماعی و یا خدماتی دیگر انجام می‌دهید، هرگز قادر به تجربه حقیقت نخواهید بود.

ترس به ما چیره می‌شود، به‌این در نزدیک می‌شویم. ما از پریدن می‌ترسیم. ما به خودمان یاد داده‌ایم تا ریاکار باشیم یا مشتاق نباشیم، فرار می‌کنیم. کانال تلویزیون را عوض می‌کنیم و یا توجهمان را معطوف چیز دیگری می‌کنیم.

رامانا ماهاریشی از این در استفاده کرد تا جهشی کوانتومی در جاودانگی (بی مرگی) داشته باشید. او فقط روی زمین دراز کشید و بدنش را حرکت نداد و اجازه داد تا مرگ در او اتفاق بیفتد. پس از روشنگری، تجربه‌ی خود را به زیبایی بیان می‌کند:

ناگهان بدون هیچ دلیلی، احساس ترس عمیق از این که قرار است بمیرم، در وجودم رخنه کرد. من بیمار نبودم و هیچ مشکل روانی نداشتم. از لحاظ جسمی و روحی سالم بودم. ناگهان این فکر به ذهنم خطور کرد: «من قرار است بمیرم». من هم با این ترس همکاری کردم. سعی نکردم از آن بپرم و عبور کنم. سعی نکردم فرار کنم، و زحمت هیچ کاری را به خودم ندادم. حس انجام هیچ کاری را نداشتم. فقط نشستم و به احساساتم اجازه بروز دادم. من فقط نشستم و گذاشتم تا در وجود من رخنه کند. دراز کشیدم و می‌خواستم ببینم که چه اتفاقی می‌افتد. چه کاری می‌شود انجام داد؟ من آن‌را پذیرفتم و آگاهانه وارد این ترس شدم. این ترس روی من تأثیر گذاشت. می‌توانستم ببینم که مرده‌ام. بدنم حرکت نمی‌کرد، هیچ چیزی در من اتفاق نمی‌افتاد. می‌توانستم به‌وضوح ببینم که خارج از بدنم هستم. ناگهان نور هوش یا حقیقت بر من نازل شد و من فهمیدم بدن من مرده است، اما من زنده‌ام. «من» نمرده‌ام. جسم من مرده است، اما می‌توانستم

یک روز سه نفر دانش آموز که با هم دوست بودند بلند شدند و گفتند: «آقا، ما امروز به یک خانم مسن کمک کردیم که از خیابان عبور کند». معلم گفت: «چرا خانم مسن به هر سه نفر شما برای عبور از خیابان نیاز دارد؟». آن سه پسر پاسخ دادند: «بله، آقا، او به هر سه نفر ما برای رد شدن از خیابان نیاز داشت، چون اصلاً نمی‌خواست که از آن رد شود».

خیلی وقت‌ها شما کاری را فقط به‌خاطر خدمت رسانی، و نه به خاطر احساسات خود انجام می‌دهید. شما کاری را که انجام می‌دهید احساس نمی‌کنید. شما نیاز دیگری را حس نمی‌کنید. شما فقط می‌خواهید زمان خود را پر کنید و گزارش پروژه‌ی خود را به کسی، شاید به مقامات بالاتر و یا به جامعه بدهید. فقط به‌همین دلیل، برای دیگران مشکلات و دردسر بیشتر ایجاد می‌کنید.

من معتقدم که خدمت کردن باید از وجود شما لبریز شود و هرگز نباید جهت رسیدن به اهداف دیگری انجام شود. هرگاه برای اهداف دیگری خدمت صورت گیرد، بسیار واضح است، که شما واقعاً مشتاق نیستید و در درون خود رشد نخواهید کرد. عشق یا خدمت شما ریاکاری محض خواهد بود. می‌توانم بگویم «ریاکاری ناخالص»، حتی ریاکاری خالص هم نه! اگر خالص باشید آزاد خواهید شد.

در بنگال، گروهی از افراد معتقدند کریشنا تنها مرد موجود است و کسانی‌که پیرو او هستند، همگی زن هستند، فارق از این‌که از لحاظ جسمی، جنسیت آن‌ها چه باشد. آن‌ها کریشنا را معشوق خود می‌دانند. آن‌ها به‌قدری در این رابطه مصمم هستند که حتی مردان پیرو او نیز مانند زنان لباس می‌پوشند.

عارف روشنگر از بنگال، راماکریشنا پارام‌اهم‌سا، این راه را به مدت شش ماه دنبال کرد. ویژگی بارز این

رفتن به معبد یا انجام برخی از خدمات اجتماعی باید مانند سَر رفتن مثلاً دیگ باشد. به قدری احساس پر بودن می‌کنید که احساس می‌کنید کار بیشتری نمی‌توانید انجام دهید و با خود فکر می‌کنید: «وقت زیادی دارم، بگذار خدمتی به جامعه‌ام بکنم، حرکت زیبایی خواهد بود» و این شما را به روشنگری می‌رساند.

این خدمت به‌خودی‌خود می‌تواند شما را به تجربه‌ای معنوی-روحانی- برساند. شما احساس لبریز شدن می‌کنید و با خود فکر می‌کنید: «خدا نعمت زیادی به من داده، کل این زندگی بسیار زیبا است»، و شما برای شکرگذاری به معبد یا کلیسا می‌روید. و این شما را آزاد خواهد کرد و شما روشنگر خواهید شد.

اگر به‌این دلیل که در خود احساس آرامش نمی‌کنید به سراغ معبد یا خدمات اجتماعی می‌روید، نمی‌توانید آرام بنشینید. به‌قدری در درون‌تان احساس بی‌قراری می‌کنید که فقط می‌خواهید به‌نوعی خود را تخلیه احساسی کنید.

افرادی با این نوع نگرش، حتی اگر به معبد هم بروند، در آن‌جا می‌نشینند و بر سر همه فریاد می‌زنند: «این‌کار را نکن. آن‌کار را نکن. داری چه کار می‌کنی؟ آیا نمی‌دانی خدا این‌را می‌خواهد؟» آن‌ها نماینده‌ی خدا می‌شوند! حتی پا را از این هم فراتر نهاده و به جای خدا رفتار می‌کنند. این نوع افراد، حتی اگر خدمتی هم انجام دهند، تنها نفس خود را در جلو قرار می‌دهند. آن‌ها فقط دیگران را شکنجه خواهند کرد. آن‌ها به دیگران خدمت نخواهند کرد.

استاد بزرگ، راماکریشنا پارام‌اهم‌سا، این بود که هر آن‌چه او انجام داد، با تمامیت و شورمندی همراه بود. او نه تنها در طول شب بلکه در روز نیز لباس زنان به تن می‌کرد، چون معتقد بود که نمی‌تواند در روز یک‌جور و در شب جور دیگری باشد.

ممکن است از دانستن این موضوع متعجب شده باشید اما او واقعاً تبدیل به یک زن شد. شبیه زن نشد، بلکه تبدیل به زن شده بود. صدای او تغییر کرد، راه رفتن و نحوه حرکت او تغییر کرد. او به قدری شورمند بود که سینه‌هایش شروع به رشد کردن کرد.

در طی شش ماهی که او این رویه را انجام می‌داد، تبدیل به زن شد. تقریباً حدود شش ماه پس از اتمام این رویه، او دوباره به مرد تبدیل شد.

بنابراین بدانید، قدرت شورمندی-اشتیاق- شما به قدری زیاد است که می‌تواند بدن شما را تغییر دهد، حتی DNA شما را هم می‌تواند تغییر دهد!

به زندگی استاد روشنگر و بنیانگذار بودیسم، گواتام بودا(Gautam Buddha) نگاهی بیندازید. او به مدت شش سال در جست‌وجو بود. او مسیرهای مختلفی را دنبال کرد، اما زیبایی در این است که در هر تلاشی، کل وجودش را می‌گذاشت.

به‌دنبال هرچیزی که تصمیم می‌گرفت برود، با شور پایدار و به طور کامل انجام می‌داد. او تکنیک‌های مختلفی از قبیل روزه گرفتن، ریاضت مداوم، آواز خواندن و روش های بسیاری ازین دست را امتحان کرد، تمام تکنیک‌های ممکن را آزمایش کرد اما هیچ کدام مؤثر نبود.

در طول جست‌وجویش، آموزگاری به‌او گفت که به مدت سه ماه روزی فقط یک دانه برنج بخورد. بودا توصیه‌اش را اطاعت کرد. او پوست و استخوان و بسیار ضعیف شد.

روزی به رودخانه‌ای رفت تا استحمام کند. به قدری ضعیف شده بود که حتی نمی‌توانست پاهای خود را حرکت دهد و جریان آب او را جابه‌جا می‌کرد. او شاخه درختی را گرفت و در حالی‌که به‌آن آویزان شده بود ناگهان متوجه بی‌ثمر بودن تمام تلاش‌هایش شد. او در تلاش بود تا به جسم خود ریاضت دهد اما در واقع در طول این فرایند تنها قدرت بدنی خود را از دست داده بود.

او احساس افسردگی عمیقی کرد از این که نتوانسته بود چیزی را در دنیای درون به‌دست آورد و هیچ چیز معناداری هم در جهان بیرونی نداشت.

از رودخانه بیرون آمد و زیر درختی نشست. او نا امید بود اما بین نا امیدی عادی و نا امیدی بودا تفاوت بسیار است. و آن این است که نا امیدی بودا نیز کامل و شورمند بود.

تنها عاملی که باعث رسیدن بودا به «آن» شد، اشتیاق شدید است. بسیاری از ما ادعا می‌کنیم که داریم همه کار انجام می‌دهیم اما هیچ اتفاقی نمی‌افتد. کمی عمیق‌تر نگاه کنید و ببینید که چقدر تشنه‌ی طلب و جویندگی هستید و تا چه حد وحدت درون دارید. آن‌چه که در جست‌وجویش هستید، انرژی‌های شما را یکی کرده و به طلب آن می‌فرستد. آن‌وقت خواهید دید که «هستی» کاملاً به‌روی شما گشوده می‌شود.

در مورد تجربه عمیق معنوی‌ام که در آن با «هستی» احساس یکی بودن می‌کردم و دید ۳۶۰

بازگشت به فهرست

من برای طواف تپه آروناچالا می رفتم. مسافت دور این تپه بیش از دوازده کیلومتر است. من شب ها دیروقت می رفتم. وقتی کمی می ترسیدم می گفتم: «اگر آنامالای سوامیگال بود چگونه رفتار می کرد؟ او نمی ترسید. پس بگذار من هم اینگونه باشم». بگذارید اتفاقی را برایتان تعریف کنم: آن شب که من دور تپه طواف می کردم به شدت باران می بارید. از دیدن باران سنگین و رعدوبرق ترس در دلم افتاد. بلافاصله با خود فکر کردم: «اگر آنامالای سوامیگال بود چه می کرد؟ او نمی ترسید، او فقط راه می رفت. بگذار من هم همین کار را کنم». در مرده سوزخانه سنتی راه می رفتم. در هند، هم مرده سوزی و هم دفن مرده در یک محل انجام می شود. من در آنجا راه می رفتم چون وقتی شما دورتپه می چرخید، می بینید که مسیر آن از مرده سوزخانه می گذرد. ناگهان سگی را دیدم که چیزی را گاز می زد. وقتی نزدیک تر شدم، سگ شروع به واق واق کرد. اول که ترس بر من چیره شد با خود فکر کردم: «اگر آنامالای سوامیگال ،بود چه می کرد؟ او نگرانی به خود راه نمی داد. پس من هم میروم». راه افتادم. وقتی راه افتادم سگ ترسید و فرار کرد. وقتی نزدیک شدم دیدم که آن بدن مرده ای بود که کامل دفن نشده بود جسد زیر باران بیرون آمده بود. پسری دوازده یا سیزده ساله را تصور کنید، که نصفه شب تک و تنها جسد مرده ای را می بیند. ترس شروع شد، اما کامل وجود من را دربر نگرفت. شوک، شوک ناشی از ترس کامل بروز نکرد. به محض این که اولین اندیشه شروع به شکل گرفتن کرد با هوشیاری زیاد فکر کردم «اگر آنامالای سوامیگال بود چه واکنشی نشان میداد؟ او فقط قدم میزد و میرفت پس توام فقط قدم بزن و برو». من به راه رفتن ادامه دادم ،همین از بیراهه رفتم. حتی برنگشتم که پشتم را ببینم شوک ترس که

درجه ای از تمام چیزهای اطرافم داشتم برایتان سخن گفتم. افراد بسیاری هستند که بسیاری از تکنیک های مختلف مراقبه را انجام می دهند. تفاوت در چیست چرا این تجربه برای یک پسر کم سن و سال اتفاق افتاده است؟ یک دلیل مهم آن این است که کل فضای درونی من بالغ بود، و آماده ی تلنگری کوچک برای بیدار شدن و گشوده شدن. من دائماً در آن فرکانس بالایی که استادان در آن قرار داشتند بودم بدون آن که از آن آگاهی داشته باشم. ببینید، به ویژه در سنین کم و سنین جوانی، هر کسی که الهام بخش شما باشد یا بتواند شما را تحت تأثیر قرار دهد به قهرمان فضای درونی تان تبدیل می شود. این استادان بزرگ بسیار من را تحت تأثیر خود قرار دادند به حدی که در هر شرایطی که قرار می گرفتم با خودم میگفتم «اگر این استادان در این موقعیت قرار میگرفتند چگونه رفتار میکردند؟» به عنوان مثال، اگر می ترسیدم از خودم می پرسیدم، آنامالای سوامیگال چگونه با این ترس برخورد می کرد؟ او به خود نگرانی راه نمی داد. او روشنگر است. بگذار من هم همینگونه باشم». فضای درونی ام به حدی تحت تأثیر این استادان بزرگ بود که قبل از برداشتن هر قدمی در زندگی ام با خود فکر می کردم اگر او بود چگونه رفتار می کرد؟ بگذار من هم همین کار را انجام دهم. فضای درونی ام در دوران جوانی بسیار بی آلایش بود و من هیچ قهرمان دیگری به جز استادان روشنگر نداشتم در هر قدمی که برمی داشتم فکر می کردم که «او چگونه رفتار خواهد کرد؟ بگذار من هم همان طور رفتار کنم. او چه خواهد کرد؟ بگذار من هم همین کار را انجام دهم. بدانید که آن شب وقتی نزدیک بود خواب ببینم، به وضوح در خوابم گفتم: نه! آنامالای سوامیگال خواب نمیبیند، پس من چگونه می توانم خواب ببینم؟». خواب نیامده ناپدید شد. فضای روانی ام به قدری کامل، معصوم و سربه راه بود، که این اتفاق برایم افتاد.

مانند یک حباب بود حتی به بدنم نمیرسید. گرما و یا لرز از ترس وجود نداشت، فقط به راحتی مُرد.

کل فضای آگاه درونم، مشتاقانه آماده بود. و دلیلش این بود که تنها یک تلنگر یک الهام کوچک می توانست من را به درون آن تجربه سوق دهد. به همین دلیل است که من آن را «روشنگری زندگی» می نامم.

حتی اگر احساس سرما یا هر چیز دیگری داشتم، با خود میگفتم: «اگر آنامالای سوامیگال بود چه می کرد؟ او اهمیت نخواهد داد. پس تو هم اهمیت نده». همین سؤال یا بحث دیگری نبود.

هنگامی که شما زبان بدن استاد خود را زندگی می کنید، روشنگری را زندگی میکنید.

هر گاه فکری به فضای درونی من وارد می شد، چه مربوط به لباس یا غذا یا هر چیز دیگری می شد، اولین چیزی که به فکر من میرسید این بود: «اگر آنامالای سوامیگال بود چه رفتاری می کرد؟ طبیعتاً او هیچ خواسته یا آرزویی نمیداشت. پس آن را فراموش کن!».

خواهد کرد؟ شما میتوانید از این روش ساده و قدرتمند استفاده کنید. خیلی ساده است و ذهنتان نمی تواند عذر و بهانه ای برای فرار از آن بتراشد.

اگر در انجام مراقبه و یا طواف تپه تنبلی میکردم با خودم فکر میکردم » آنامالای سوامیگال چه فکری میکرد؟ او چگونه این موقعیت را مدیریت میکرد؟ طبیعتاً او تنبلی نمیکند. او بلند می شود و مراقبه میکند همین پس تو هم همین کار را انجام بده». بنابراین به طور مداوم از صبح تا شب این اساتید مرجع من محسوب میشدند. آنها مرکز زندگی من شدند.

در هر موقعیتی، از خود بپرسید: «اگر استاد در این موقعیت قرار می گرفت، چه واکنشی نشان می داد؟ چگونه با این وضعیت مواجه می شد؟». این کار را انجام دهید. خواهید دید که درب جدیدی به رویتان باز میشود این همان چیزی است که من آن را «روشنگری زندگی» می نامم. به هیچ چیز دیگری نیاز ندارید. همین کافی است.

یک بار از آنامالای سوامیگال پرسیدم: «من دوی¹ را در خواب دیدم. آیا شما هم او را در خواب میبینید؟ آنامالای سوامیگال پاسخ داد نه من خواب نمیبینم «. من حیرت کردم شما خواب نمیبینید! پس من چگونه میتوانم خواب ببینم؟».

حتی اگر نشسته اید، و فکری به ذهنتان خطور کرد، از ذهن خود بپرسید: «اگر استاد نشسته بود چه فکری به ذهنش خطور میکرد؟». طبیعتاً سکوت. پس چرا داری فکر میکنی؟ سکوت کن فقط همین.

اگر ذهنتان میگوید «نه، نه من میدانم که این درست است. من این را میدانم»، پس با خود فکر کنید، اگر ذهن استاد هم به او چنین چیزی را می گفت، او چه کار میکرد؟ او همان لحظه به این فکرش پایان می داد! همین.

این یک پیام را بپذیرید و این پیام را سرلوحه ی زندگی

بازگشت به فهرست

خود قرار دهید، پیام روشنگری زندگی. من از سن ده سالگی که تحت‌تأثیر آنامالای سوامیگال بودم، این روش را در پیش گرفتم. آن‌هنگام من حتی نمی‌دانستم که این خود یک تکنیک مراقبه است. برای من اینگونه آغاز شد: « آنامالای سوامیگال در این موقعیت چگونه عمل خواهد کرد؟» وقتی بچه بودم، بارها در خانه‌مان دیده بودم که برادران و یا اعضای خانواده‌ام برای گرفتن سهمشان از چیزی، با هم دعوا کرده‌اند و من با خود فکر می‌کردم اگر آنامالای سوامیگال در این وضعیت بود چگونه رفتار می‌کرد؟ او حتی به آن فکر هم نمی‌کرد! پس فراموشش کن. بگذار آن‌ها سهم من را بردارند. همین.

در واقع این چیزی است که من ارتباط با استاد می‌نامم. ارتباط با استاد فقط انجام برخی عبادت و یا گل آوردن و یا هرازگاهی ستایش کردن او نیست. نه! رابطه زمانی شکل می‌گیرد که شما کاملاً تحت‌تأثیر استاد باشید. هر گاه اتفاقی که برایتان می‌افتد، از قبیل ترس و یا نا امنی یا حرص و خشم، فقط با خود فکر کنید: « استاد در این موقعیت چگونه رفتار می‌کند؟»، و می‌بینید که آن مشکل به‌سادگی ناپدید می‌شود. بارها و بارها به مردم گفته‌ام، که فقط احساس قوی با استاد داشته باشید، کافی است. چیز دیگری لازم نیست. این فقط یک رابطه‌ی معمولی نیست. در یک رابطه معمولی، شما هیچ‌وقت سعی نمی‌کنید که استاد را بفهمید و تحت‌تأثیر او قرار بگیرید. تنها کمی احساساتتان درگیر می‌شود. حتی نمی‌توانم این حالت را ارتباط بنامم. این یک تعامل عادی و معمولی است. احساس ارتباط و اتصال به استاد به معنی زندگی کردن با او است. وقتی استاد را زندگی می‌کنید، احساس می‌کنید که به‌شدت به‌او وصل هستید. تنها در آن هنگام است که رشد می‌کنید. تنها در آن هنگام است که چیزی در شما اتفاق می‌افتد. این حالتی است که در بسیاری از ماها به دلیل داشتن روابط بسیار رخ نداده است. افراد بسیاری فضای درونی‌تان را اشغال کرده‌اند و افراد بسیاری الهام بخش‌تان بوده‌اند یا شما را تحت‌تأثیر خود قرار داده‌اند یا قهرمان شما بوده‌اند فضای درونی خود را فقط با استاد پر کنید و آنگاه خواهید دید که مشکلاتتان به‌سادگی حل می‌شود.

اولین تجربه به من چنین جلوه‌ی زیبا و عمیقی از حقیقت بخشید که من نمی‌توانستم با چیزی کمتر از بالاترین، روشنگری راضی بمانم. میل به روشنگر شدن آن‌قدر در من زیاد بود که تنها این سؤال در درونم موج می‌زد که چگونه؟ شوق دانستن حقیقت برای من انگیزه‌ای بود تا مراسم عبادات، مراقبه‌ها و هر تکنیکی که مرا به‌سوی روشنگری هدایت می‌کرد را انجام دهم. هر تکنیکی که من از دوران کودکی‌ام سعی کردم با اعتماد کامل و شدت بود. عبادت روزمره‌ی من به‌عنوان یک نوجوان، من از خواب ساعت ۴ صبح بیدار می‌شدم، حمام آب سرد می‌گرفتم و پوجا برای دوی انجام می‌دادم. این شوق شدید همان چیزی بود که به من به‌عنوان یک پسر جوان، شجاعت تصمیم‌گیری برای ترک خانه و انجام مراقبه‌های سنگینی که در سفر معنوی‌ام، انجام می‌دادم مانند ۱۰۰۰۰ بار ذکر مانتراها (سرودهای مقدس) در روز، زندگی ریاضت‌مندانه و ساده من در طول سفر معنوی‌ام و سفر کردن در طول و عرض کشورم را به من داد. وقتی کسی را به یاد می‌آورید، صفت خاصی به ذهن‌تان خطور می‌کند. می‌توانم بگویم، اگر یک صفت یا چیز ویژگی در زندگی من وجود داشته باشد که واقعاً با آن شناخته می‌شوم، آن، اشتیاق است.

بازگشت به فهرست

مسیح گفت: «بخواهید تا به شما داده شود. بجویید تا بیابید».

بیایید بایستیم و از خودمان بپرسیم، چند نفر از ما می‌دانند که چگونه بپرسند؟ گاهی اوقات به‌خاطر غرورمان، گاهی به‌دلیل سردرگمی‌مان، و گاهی به‌خاطر تنبلی‌مان، گرفتار جهل می‌شویم. ما خودمان نمی‌دانیم که چه می‌خواهیم.

اثرات محرکه و هویت‌های دروغین‌مان نمی‌گذارند که عشق ناب الهی را درک کنیم. ما با هستی بسیار مهربانی که از ما محافظت می‌کند و هر آن‌چه که بخواهیم، به ما می‌دهد، مبارزه می‌کنیم. اگر بتوانیم به وحدت درون برسیم و خالصانه و با عشق هر چه تمام، بخواهیم، هوش درخواست آن‌چه که واقعاً به دنبالش هستیم را داریم و واقعاً به ما داده خواهد شد.

در هر کاری که انجام می‌دهید، مشتاقانه جهد کنید. چه در حال غذا خوردن، آواز خواندن، رقصیدن، دعا کردن یا کار کردن، کاملاً در آن عمل، در آن لحظه غرق شوید.

اشتیاق با جهد روشنگری است. در حال حاضر، قسمت‌هایی از وجودتان شورمند است، در حالی‌که برخی از وجودتان تنبل است. ۱۰۰ ٪ شورمند بودن، روشنگری است.

اولین چیزی که برای روشنگری زندگی نیاز دارید اشتیاق و جهد شدید است، شمشیری است که می‌توانید با آن ذهن را بشکنید.

این دقیقاً مثل بیدار شدن از رؤیا است. اولین چیزی که نیاز دارید، اراده است، فکر این‌که باید از خواب بیدار شوید. پس حالا باید ایده‌ی سعی برای بیداری از خواب داشته باشید.

بدانید که اگر با آن شوری که برای ثروت، روابط و غیره تلاش می‌کنید، فقط با کمی از آن در جهت دستیابی به روشنگری تلاش کنید، بیدار خواهید شد.

مشتاقانه و مصمم با خود نیت کنید: «از این زندگی‌ای که آن‌را زندگی می‌نامم، بیدار خواهم شد». اراده یا نیازی شورمندانه داشته باشید. وقتی برای خود نیتی می‌کنید و در جهت خودتان حرکت می‌کنید، آن اراده نامیده می‌شود. وقتی قصدی خلق می‌کنید و آن‌را به خداوند می‌سپارید دعا نامیده می‌شود.

اشتیاق و جهد اراده‌ای قوی برای بیدار شدن است. اراده‌ای قوی برای شکوفایی، روشنگری زندگی و سعادت ابدی است. تنها فاصله‌ای که بین شما و روشنگری وجود دارد، همان شوق و جهد شما است.

این روش را امتحان کنید: هر چیزی که به ذهنتان رسید، از خود بپرسید: « اگر استاد بود چگونه رفتار می‌کرد؟» همان کار را انجام دهید.

نکته‌ی دیگر این که مطمئن باشید وقتی شما مانند من رفتار می‌کنید، آن‌چه که من دارم را نیز خواهید داشت. این قول و تعهدی است که هستی به شما می‌دهد. من چیزی که شایستگی آن‌را نداشته باشم، ندارم. به‌همین دلیل است که ترس از دست دادن چیزهایی که دارم را ندارم.

به‌همین ترتیب، وقتی شما مانند یک استاد زندگی می‌کنید، هر آن‌چه که شایستگی‌اش را دارید، جذبتان خواهد شد و همیشه با شما باقی خواهد ماند.

کسی که به‌اندازه‌ی کافی شجاع است می‌گوید: «استاد چگونه زندگی می‌کند؟ من هم به‌همان طریق زندگی می‌کنم». اگر ذهن‌تان سؤال دیگری را تکرار کند: «چه کسی می‌داند که استاد چگونه عمل می‌کند؟»، بپرسید: «استاد چگونه به‌این سؤال پاسخ می‌دهد؟»، او به‌راحتی ذهن خود را ساکت می‌کند. پس، همین کار را انجام بده، همین.

این تمام آن چیزی است که باید انجام دهید. وقتی این یک حقیقت را دریابید، من را نیز با خود حمل

بازگشت به فهرست

می‌کنید. استاد را با خود دارید! تولدی دوباره می‌یابید. نگران سختی‌ها نباشید. بدترین سختی که می‌تواند اتفاق بیفتد چیست؟ مرگ. به یاد بیاورید، «استاد چگونه می‌میرد؟ او به زیبایی جسمش را ترک خواهد کرد. پس من هم همین‌کار را انجام می‌دهم. همین!». فکر کنید که «او چگونه زندگی می‌کند؟ چگونه این زندگی را ترک خواهد کرد؟»، همان‌کار را انجام دهید. در واقع، احساس ارتباطی این‌چنین، حقیقت را به من آموخت و من را زنده، مشتاق و ساعی و سرشار از انرژی کرد.

این پیام را در ذهن خود داشته باشید: «استاد چگونه رفتار خواهد کرد؟»، هر مشکلی را می‌توان با این تکنیک حل کرد. هر چیزی در دنیای درون می‌تواند حل شود، زیرا پارام‌اهم‌سا فردی است که تمام تجربیات را دیده است. تنها چنین فردی را می‌توان پارام‌اهم‌سا نامید. اگر بعضی از تجربیات را کسب نکرده باشد، هستی او را وامی‌دارد تا آن تجربه را به دست آورد، و بنابراین او پارام‌اهم‌سا می‌شود. بنابراین هر آن‌چه که اکنون به تو می‌گذرد، یا قبلاً تجربه کرده‌اید، و یا هنوز تجربه نکرده‌اید، من قبلاً تجربه کرده‌ام. بنابراین چیزی نیست که من آن‌را تجربه نکرده باشم!

اگر در آتش طلب نمی‌سوزید، شورمندانه دعا کنید تا در شما روی دهد. و خواهید دید که اتفاق می‌افتد. به یاد بیاورید که چگونه بی‌صبرانه و مشتاقانه در پی چیزهایی که به شما شادی می‌بخشد می‌دوید. فرض کنید من الان بگویم که هر کسی که شورمندانه دعا کند، یک جایزه ده میلیون دلاری دریافت می‌کند، شما جهد و شور زندگی خود را نشان می‌دهید، این‌طور نیست؟ فقط چون فکر می‌کنید چیزی وجود دارد که شما را خوشحال می‌کند شورمند هستید. با پولی که می‌دانید می‌تواند چیزی به زندگی‌تان اضافه کند. روشنگری نیز چیزی به زندگی‌تان اضافه می‌کند.

برای مشتاق شدن نسبت به روشنگری می‌توانید با ایجاد شور و علاقه نسبت به چیزهایی که قبلاً آرزوی آن را داشتید شروع کنید. به‌عنوان مثال، اگر شما خواهان سلامت یا ثروت هستید، برای آن مشتاقانه طلب کنید. این اشتیاق یکپارچه خواهد شد و به ناشناخته‌ها، به روشنگری سوق پیدا خواهد کرد. علاوه بر این، آرزوهای محقق نشده شما در آتش شور می‌سوزد.

هر آن‌چه را که شکوفا تجربه می‌کنید مشتاقانه بخواهید. شورمندانه آرزو کردن کافی است تا شما را تبخیر کند. و احساس تحققی که تجربه می‌کنید، به مراتب بیشتر از آن‌چه که قبلاً تجربه کرده‌اید، است. در این‌جا تکنیک زیبایی از شیوا سوتراس¹ که توسط استاد روشنگر شیوا به دِوی همراه او منتقل شده است را می‌خوانیم. شیوا می‌گوید: «به ذات خودت که مانند پرتوهای نوری که از مرکز به مرکز ستون فقرات‌تان بالا می‌رود نگاه کنید، تا زنده بودن واقعی در شما طلوع کند». اهمیت این تکنیک را درک کنید. من این متد را به‌عنوان مرحله‌ی سوم در «مراقبه‌ی سعادت زندگی» یا تکنیک نی‌تی‌ادیان اضافه کرده‌ام. خودتان را همان‌طور که هستید به‌صورت نوری که چاکرا به چاکرا حرکت می‌کند، تصور کنید. شما همچنان که از مرکزی به مرکز بالاتر و بالاتری می‌روید، زندگی و شور، افزایش می‌یابد. اشتیاق و طلبتان نیز بالاتر و بالاتر خواهد رفت. وجود خود را به‌صورت نور شدیدی در نظر بگیرید که از یک مرکز انرژی به مرکز انرژی دیگری، از چاکرای ریشه‌ای یا مولادهارا تا مرکز وجود سوادیشتانا، و از سوادیشتانا به چاکرای مانیپورا کا در قسمت ناف، و غیره در حرکت است. ممکن است با خود فکر کنید که چگونه تجسم می‌تواند به ورای تجسم هدایت شود. این درست

بازگشت به فهرست مانند این است که شما همیشه می‌توانید بی‌انتخابی را انتخاب کنید! شما همیشه می‌توانید رفتن به ورای تجسم را تجسم کنید. سپس ناگهان متوجه خواهید شد که دارید از تجسم خود به‌عنوان یک سکوی پریدن استفاده می‌کنید تا در فرا آگاهی شیرجه بزنید.

در این‌جا تکنیک بسیار قدرتمندی از شیوا سوتراس را می‌خوانیم. موعظه یا سوترای او ازین قرار است: در خلأ بی‌نهایت غرق شوید، جایی که دیگر نیستید حرکت فراتر از حواس به آگاهی شیوا. این تکنیک شانموکی مودرا¹ نامیده می‌شود. از آن‌جایی که ماندن در این حالت برای مدت طولانی دشوار است، می‌توانید روی زمین نشسته و دستانتان را روی صندلی تکیه دهید تا راحت باشید. می‌توانید یک صندلی را در مقابل خود قرار دهید و از آن به‌عنوان تکیه‌گاهی برای دست خود استفاده کنید. همچنین، می‌توانید روی یک صندلی بنشینید و از صندلی روبه‌روی خود به‌عنوان تکیه‌گاه استفاده کنید. به‌این ترتیب دچار شانه درد نخواهید شد. این تکنیک درها را به‌روی حواستان می‌بندد. این تکنیک فقط باید توسط افرادی که قبلاً تجربه‌ی مراقبه داشته‌اند، انجام شود. مانند تمام مراقبه‌های دیگر، چهارزانو و راحت بنشینید و پشت، گردن و سرتان در یک خط عمودی قرار بگیرد. وقتی در حالت شانموکی مودرا هستید، جریان انرژی از طریق هفت حفره‌ی صورت (دو گوش، دو چشم، دو بینی و یک دهان) به سمت دنیای بیرون مسدود شده و به سمت درون برمی‌گردد. دستان شما بسیار قدرتمند است. مراکز انرژی دستان‌تان به‌قدری قوی است که می‌تواند جریان انرژی را متوقف کند، و آن‌را به یک پرتو متمرکز انرژی تبدیل کند و به سمت چاکرای آژنا یا چشم سوم هدایت کند. معمولاً نفس ما به‌طور نامنظمی وارد و خارج می‌شود. با بستن حفره‌ی بینی توسط انگشتان دست خود، می‌توانید جریان هوا را کاهش دهید و آن‌را متعادل کنید. شانموکی مودرا در وهله‌ی اول، جریان انرژی به بیرون را متوقف می‌کند. در وهله‌ی دوم، حواس را به درون متمرکز می‌کنیم. و در مرحله‌ی سوم، ما آن‌ها را در چشم سوم متمرکز می‌کنیم.

اگر عینک می‌زنید، آن‌را از چشمتان بردارید. انگشتان خود را به‌صورت زیر قرار دهید: شست خود را روی سوراخ‌های گوش فشار دهید تا زمانی که صدای «همممممم» بشنوید. انگشتان سبابه‌ی خود را به‌آرامی روی چشمان خود بگذارید. انگشتان وسط را روی دو طرف بینی قرار دهید. انگشت حلقه را به‌آرامی زیر سوراخ‌های بینی بگذارید. و انگشت کوچک را روی لب‌ها. به مدت ۲۱ دقیقه، مراحل زیر را دنبال کنید.

و دهان در مراقبه پوشیده شده است

بازگشت به فهرست

راه بینی را برای لحظه‌ای ببندید. جریان پرانا را کاهش دهید. وقتی ذهنتان آرام بگیرد، جریان پرانا کاهش می‌یابد. در وضعیت شانموکی مودرا قرار بگیرید و به آرامی و عمق هر چه تمام‌تر دم و بازدم انجام دهید. دهانتان را محکم ببندید. تجسم کنید که هر دو کره‌ی چشمتان به سنگ تبدیل شده و آن‌ها را حرکت ندهید.

هوشیاری خود را شدت ببخشید. استرس ایجاد نکنید. سعی کنید با هوشیاری عمیق نفوذ کنید. فشار ایجاد نکنید، تنها هوشیار باشید. جوری شورمندانه تجسم کنید که گویی دارید به چشم سوم خود داخل می‌شوید. به‌قدری عمیق تجسم کنید، که گویی دارید با مته به چشم سوم خود وارد می‌شوید.

آرام بمانید. به آرامی چشمان خود را باز کنید.

این مهم است که در شانموکهی مودرا احساس راحتی کنید. انرژی فوق العاده‌ای را در چشم سوم تان ایجاد شده خواهید دید، خلاقیت الهامات‌تان را بیدار می‌کند. وقتی احساس راحتی کنید، خواهید دید که در حال ورود به انرژی‌های عمیق‌تر و یا آگاهی‌های بالاتر هستید.

صحبت از معصومیت پس از صحبت در مورد پرشوری و جهد، ممکن است عجیب به‌نظر برسد. اما در واقع، شما نمی‌توانید در انجام کاری شورمند باشید مگر این‌که در انجام سایر چیزها معصوم باشید. بی‌گناهی که من از آن صحبت می‌کنم ممکن است با چیزی که در فرهنگ لغت ذهنی شما به‌عنوان معصومیت تعریف می‌شود متفاوت باشد. چیزی که من از آن صحبت می‌کنم، بی‌گناهی یک کودک است. کودک در مورد هر کاری که انجام می‌دهد، شورمند است. بزرگ‌سالان این قدرت را از دست داده‌اند، اما می‌توان آن را دوباره به دست آورد.

دائماً از ما خواسته می‌شود که خوب، پاک و معصوم باشیم. معصومیت به ما تحمیل شده است. دائماً از طریق جامعه و اخلاق‌گرایان به ما القاء می‌شود که چه چیزی درست و چه چیزی اشتباه است، چه چیزی پاک و چه چیزی ناپاک است، چه چیزی خوب و چه چیزی بد است، چه چیزی معصوم و چه چیزی منحرف است. خوب و بد دائماً به ما القاء می‌شود. ما مجبور هستیم چیزی را که خوب است یا آن‌چه که جامعه خوب می‌پندارد را انجام دهیم. اما زندگی هیچ ربطی به‌آن‌چه که جامعه باور دارد، ندارد. آن‌چه جامعه به‌آن اعتقاد دارد، متفاوت از زندگی است. گفته‌ی زیبایی هست که می‌گوید: «وقتی فکر می‌کنید، به‌طور عمومی فکر می‌کنید. اما زمانی که زندگی می‌کنید، نمی‌توانید آن‌را تعمیم دهید». این مانند همان چیزی است که در بازاریابی نیز می‌گویند: «در سطح جهان فکر کن، اما در سطح محلی عمل کن».

شرایط را نمی‌توان عمومی کرد. در زندگی موقعیت‌هایی وجود دارد که تعمیم‌دهی کارگر نیست، که شما نمی‌توانید طبق دستورالعمل‌های کلی تصمیم بگیرید که چه چیزی را انجام دهید و چه کاری را انجام ندهید. تمام تفکرات‌تان درباره‌ی اخلاقیات، درست و نادرست، ممکن است عملاً هیچ ارتباطی به‌هم نداشته باشد. کسی از من پرسید: «سوامیجی، چرا در نوشته‌های هندوی باستان ما حرفی از قمار نیست؟ فقط در حماسه‌ها درباره‌ی قمار صحبت شده است».

من به‌آن‌ها می‌گویم که در آن زمان قماری وجود نداشت، پس چطور انتظار دارید که درباره‌ی آن صحبت شده باشد؟ طبیعتاً در هیچ‌کدام از متون مقدس هندو، قمار یا مواد مخدر ممنوع(حرام) اعلام نشده است، زیرا در آن زمان این مشکلات وجود نداشت. وقتی حرف از اخلاقیات به میان می‌آید، همه چیز کاملاً به‌آن وضعیت بستگی دارد. اخلاق نسبی است، نه وجودی.

معصومیت به‌معنای پاکی فضای درون است، که تحت‌تأثیر افکار یا خاطرات حک شده قرار نگرفته باشد. حتی اگر احساسات خود را مانند خشم، طمع و شهوت بروز ندهید، و آن‌ها در فضای درونی شما وجود داشته باشند، شما فردی کامل و معصوم نیستید. تنها ممکن است از لحاظ اجتماعی پاک باشید، همین. از سوی دیگر اگر خشم، شهوت و طمع خود را بروز دهید، فضای درونتان تحت‌تأثیر قرار نگیرد و زندگی‌تان مانند یک کودک معصوم و بی‌گناه باشد، آن‌وقت شما موجودی پاک هستید.

شما می‌توانید ببینید که کودکان هم عصبانی می‌شوند. کودکان نیز حریص هستند. شخصیت آن‌ها عمدتاً بر مبنای حرص و طمع شکل می‌گیرد. به‌همین دلیل است که آن‌ها از مفهوم «مال من» بسیار آگاه هستند. اسباب بازی را از کودکی بگیرید. او طوری رفتار خواهد کرد انگار که زندگی‌اش را از او گرفته‌اید. داد و فریاد می‌کند. این به‌این دلیل است که تمام شخصیت او بر اساس «مال من» شکل گرفته است. کودکان حرص و خشم دارند، اما نمی‌توان آن‌را ناپاک نامید. این به‌این دلیل است که هرچیز که ممکن است ناپاک درنظر گرفته شود، فضای درونی آن‌ها را تحت‌تأثیر قرار نمی‌دهد. آن‌ها می‌نشینند و با اسباب بازی‌های معصومیت به‌معنای پاکی فضای درون است

خود بازی می‌کنند و بعد از چند ساعت آن‌ها را پرتاب می‌کنند و می‌روند. آن‌ها چیزی را با خود حمل نمی‌کنند. فضای درونی‌شان پاک و زیبا است. شما نمی‌توانید آن‌ها را دزد بخوانید، حتی اگر آن‌ها چیزی را برداشته باشند، چون فکر نمی‌کنند که وقتی چیزی متعلق به کسی است، انسان نمی‌تواند از آن استفاده کند. این فکر که شیئی دارایی کسی است در آن‌ها وجود ندارد. معصومیت، پاکی است. معصومیت مستقیماً با فضای درونی در ارتباط است و به‌هیچ وجه به جهان بیرون مرتبط نیست. در احکام شیوا، تکنیک‌هایی برای دستیابی به‌این معصومیت وجود دارد. اگر زندگی شیوا را همان‌طور که در داستان‌های اساطیری هندو توصیف شده است، دنبال کنید، نمی‌توانید هیچ‌گونه معصومیت اجتماعی یا سنتی را در او ببینید. اما معصومیتی ناب و غائی در او هست. جایی که او زندگی می‌کند یا شیوه‌ای که او زندگی می‌کند مستقیماً به خلوص و معصومیت او مرتبط است. شیوا در یک گورستان زندگی می‌کند که در آن اجساد سوزانده و دفن می‌شوند، و توسط ارواح و اشباح احاطه شده است. کلمه‌ی شیوا در سانسکریت به‌معنی فرخندگی بی‌سبب است. این فرخندگی بی‌سبب، انرژی ایجاد سعادت در هر کجا که باشد، از فضای درونی معصوم او نشأت می‌گیرد. در سنت ودایی، نوشته‌های مقدس به‌نام اوپانیشادها وجود دارد. کلمه اوپانیشاد در سانسکریت به آموزه‌های استاد به شاگردانش اشاره دارد. ۱۰۸ اوپانیشاد این چنین وجود دارد. آن‌ها جوهره‌ی علم روشنگری هستند که توسط استادان بزرگ ودایی نگاشته شده است. یکی از اینها، چاندوگیا اوپانیشاد¹ است که داستان زیبایی را توصیف می‌کند:

پسری به‌نام ساتیاکاما نزد استادی برای کسب روشنگری می‌رود. استاد چهار صد گاو به‌او می‌دهد و می‌گوید: «این گاوها را بردار. به جنگل برو و مراقب آن‌ها باش. وقتی تعدادشان به هزار رأس رسید، آن‌ها را نزد من بازگردان.» ساتیاکاما به جنگل می‌رود و با گاوها زندگی می‌کند، و منتظر بیشتر شدن تعداد گاوها می‌ماند. سال‌ها نشست و با کسی صحبت نکرد، و فقط با گاوها بود. طولی نکشید که زبان انسانی را فراموش کرد. در سکوت عمیق، و در انزوای کامل، کم‌کم هویت جهان بیرونی خود را از دست داد. تا وقتی که تعداد گاوها به هزار رأس رسید، او به‌کلی شمارش کردن را فراموش کرده بود. او با احساس وجد زیبایی به انتظار نشسته بود. در نهایت گاوی به‌سمت او می‌آید و می‌گوید: «قربان، ما اکنون هزار رأس شده‌ایم. می‌توانیم نزد استاد بازگردیم». او جواب می‌دهد: «واقعاً؟ بسیار خوب». ساتیاکاما در وجد و خلسه فرو رفته است. او راه برگشت را فراموش کرده است. گاوها خود راه را پیدا می‌کنند. در راه برگشت، حیوانات، پرندگان و حتی آتش که برای درست کردن غذا روشن کرده، او را به ماهیت برهمن²، به حقیقت غائی هدایت می‌کند. هنگامی که ساتیاکاما نزد استاد باز می‌گردد، استاد به‌او نگاه می‌کند و لبخند می‌زند. او می‌گوید: «ساتیاکاما تو مانند کسی که حقیقت را می‌داند، نورانی شده‌ای. چه کسی آن‌را به تو آموخت؟» او توضیح داد که چگونه حقیقت را از طریق حیوانات و پرندگان فهمیده است و از استاد خواست تا حقیقت را به زبان خود به‌او بگوید. استاد گفت: «تو خود قبلاً حقیقت را دریافته‌ای» و به‌او برکت داد.

نوشته‌های ودایی است

به منبع انرژی جهانی اشاره دارند که انرژی فردی روح یک بخش هولوگرافی است

معصومیت به روشنگری می‌انجامد. ساتیاکاما از استاد برای روشنگری کمک می‌خواست و استاد از او خواست تا تعداد گاوها را افزایش دهد! بسیاری از شما می‌پرسید، گاو چه ربطی به روشنگری دارد؟ خوشبختانه ساتیاکاما آدم خیلی عقل‌گرایی نبود. او تحصیلات آکادمیک نداشت. بنابراین این سؤال را نپرسید! او ساده، معصوم و فروتن و مستعد ایجاد تحول بود. او منطقی نداشت که بخواهد از آن استفاده کند. بدانید، تا زمانی‌که منطق خود را کنار نگذارید یا از منطق‌تان خسته نشوید، آماده‌ی تحول نیستید. منطق حتی نمی‌تواند در درک زندگی به شما کمک کند. منطق حتی نمی‌تواند در خوانش ذهنتان به شما کمک کند. چگونه می‌تواند به شما کمک کند تا تغییر کنید؟ مردم از من می‌پرسند: «سوامیجی، چرا شما ضد منطق هستید؟». من ضد منطق نیستم. من فقط به شما می‌گویم که تمام رنج‌های شما به‌دلیل منطق بدون هوش است. از صبح تا شب، منطق شما در حال ایجاد سیاست‌های بسیاری در درون شما است. سیاست چیست؟ چیزی جز نظرات متفاوت درباره‌ی یک موضوع نیست، غیر از این است؟ حال ذهن خود را تحت نظر بگیرید. درباره‌ی یک موضوع، صبح یک چیز و شب چیز دیگری می‌گوید و این سبب ایجاد دو راهی در ذهن می‌شود. ذهن شما به‌خودی‌خود یک دو راهی دشوار است. مردم می‌گویند که در همه‌ی سازمان‌های معنوی، سیاست‌های زیادی وجود دارد. من از آن‌ها می‌پرسم: «منظورتان چیست؟». کسی که این ادعا را می‌کند خود دارای سیاست است! برای سیاست داشتن، نیازی به دو نفر بودن نیست. یکی هم کافی است. یک فرد دارای منطق کافی است، زیرا صبح منطق او یک چیز می‌گوید و شب چیز دیگری می‌گوید! در واقع مبارزه بین شما و خودتان سیاست است! درست می‌گویم؟ پس چرا می‌گویید که حتی سازمان‌های معنوی نیز سیاست دارند؟ اگر تصمیماتی را که صبح می‌گیرید در کنار تصمیماتی که شب می‌گیرید قرار دهید، خواهید دید که یک سیاست‌مدار در درون شما وجود دارد! منطق اجازه نمی‌دهد شما ساده و معصوم باشید و نمی‌گذارد که تحول به‌راحتی در شما رخ دهد. باید بر منطق غلبه کرد تا تحول صورت گیرد. تنها زمانی‌که منطقی نباشد، معصومیت هست. معصومیت فضا را برای بروز تحول آماده می‌کند. خوشبختانه ساتیاکاما منطق نداشت. شاگردی برای روشنگر شدن نزد استادی می‌رود و استاد به او می‌گوید: «بسیار خوب، این گاوها را بگیر، به جنگل برو و آن‌جا بمان تا تعدادشان به هزار برسد و سپس بازگرد!». اگر جوینده‌ی امروزی به‌جای آن شاگرد بود، می‌گفت: « فکر می‌کنم استاد قصد دارد از من سوء استفاده کند تا به هدفش برسد. او هزار رأس گاو می‌خواهد و برای همین به‌من می‌گوید که این‌کار را انجام دهم. معصومیت در منطق گم می‌شود! به‌همین دلیل است که امروزه هیچ جوینده‌ای به‌این تکنیک‌های شگفت‌انگیز دسترسی پیدا نمی‌کند. او به هزارتایی یا دو هزارتایی شدن اهمیت نداد. تنها معصومیت و پذیرش او سبب شد تا روشنگری در او روی دهد! هنگامی‌که شما به‌طور کامل پذیرفتید، به ذهن نیاز ندارید. شما تنها وقتی که دچار درگیری و مبارزه هستید، به ذهن نیاز دارید. در همین لحظه خود را در جهان بیرونی و جهان درونی بپذیرد، روشنگر خواهید شد. ساتیاکاما برای چندین سال، آن‌چه را که استاد گفته بود، کامل پذیرفت. چه چیز دیگری جز روشنگری می‌تواند برای او اتفاق بیفتد؟

بازگشت به فهرست

چگونه گوش‌دادن به روشنگری منجر می‌شود؟ چرا این اتفاق برای ساتیاکاما افتاد اما برای ما نمی‌افتد؟ اول از همه، او معصوم بود و بنابراین برای دریافت دستور استاد هوش لازم را داشت. دوم این‌که، او به‌اندازه‌ی کافی برای زندگی‌کردن با آن شجاع بود. او به استاد اعتماد کامل داشت. معصومیت همیشه با اعتماد همراه است.

من از شما نمی‌خواهم که هزار گاو به‌من تحویل بدهید! من از شما می‌خواهم با همان معصومیت ساتیاکاما نزد من بیایید. مجبور نیستید دقیقاً همان کاری را ساتایاکاما انجام داده انجام دهید. اما شما باید مانند ساتایاکاما باشید. اگر وجود شما مانند او باشد، ممکن است تحول در شما رخ دهد. تنها در این هنگام است که تحول نور می‌تواند رخ دهد.

کلمه‌ی اوپانیشاد به‌معنی «نشستن به پای استاد» است. در هند باستان سنت گوروکول¹ بین استادان و شاگردان رواج داشت. کودکان از سن هفت‌سالگی نزد استاد گذاشته می‌شدند و با تکیه به آگاهی تربیت می‌شدند. استادان تجسم زنده حقایق کتاب مقدس هستند. سرمنشأ پندار، گفتار و کردارشان، حقیقت غائی است. شاگردان تنها با زندگی در کنار استاد حقیقت را جذب می‌کنند.

سوامی سری‌یوکتشوار گیری² استاد روشنگر هندی می‌گوید: «نشستن با استاد تنها حضور فیزیکی در کنار او نیست، بلکه نگه داشتن او در قلب خود، و هماهنگ بودن با اصول او و خود اوست.» این روش کلی اوپانیشاد است. استاد انرژی فرا آگاه است. هنگامی‌که با او هماهنگ می‌شوید، در واقع با این

ممکن است با خود بیاندیشید که چگونه یک پذیرش ساده چنین کار بزرگی را رقم می‌زند؟ مشکل ما این است که ما حتی برای دانش معنوی نیز با فضای ذهن عقلانی برخورد می‌کنیم. به‌دلیل همین فضای عقلانی است که ما دائماً می‌پرسیم «چگونه». عقل همیشه سؤال می‌پرسد. معصومیت یک‌راست آن چیزی را که استاد می‌گوید انجام می‌دهد. این تفاوت این دو است.

شیوا در سوترای شیوا می‌گوید: «حقیقت غائی را درک کنید، حواس خود را خاموش کنید و آزاد شوید».

چرا او از این جمله استفاده می‌کند که « حواس خود را خاموش کنید»؟ چگونه می‌توانید بفهمید که در چیزی کاملاً غرق شده‌ای؟ حواس‌تان کار نخواهند کرد. نمی‌بینید و نمی‌شنوید. اینگونه می‌توانید بفهمید. اگر حواس‌تان همچنان کار می‌کند، پس هنوز غرق نشده‌اید.

شیوا می‌گوید: «حقیقت غائی را درک کنید، حواس خود را خاموش کنید و آزاد شوید». وقتی حواس‌تان کار می‌کند، ممکن است فکر کنید که دارید می‌شنوید، اما ممکن است واقعاً گوش نکنید. عضو حسی ممکن است ظاهراً کار کند، اما انرژی که آن عضو حسی را فعال می‌کند، نه. شنیدن با گوش‌دادن تفاوت دارد. اگر فقط بشنوید، عقل همچنان دست به کار است. اگر گوش دهید، غرق می‌شوید. پس دیگر عقلی در کار نیست. تلنگر زده می‌شود. شما کاملاً ذوب می‌شوید و مانع همه چیز به‌غیر از خود و استادتان می‌شوید. مانند ساتایاکاما کاملاً معصوم و گشوده می‌شوید. آن‌گاه تنها یک کلمه از استاد کافی است تا شما را روشنگر کند!

منظور نظر او این است که در حالت کاملاً معصوم و گشوده، آغازگری، همان روشنگری است. تنها یک کلمه برای روشنگر شدن کافی است. آغازگری شیوا خود نوعی تکنیک است. او می‌گوید: «وقتی استاد حقیقت را بیان می‌کند فقط گوش دهید و روشنگر شوید».

انرژی هم‌فرکانس می‌شوید. شما فقط با معصومیت و گشوده بودن می‌توانید هماهنگ شوید. گشوده بودن خالی بودن است. نگذارید که دانش درون شما را پر کند. دانش تنها یک ابزار است، نه جوهره‌ی شما. هرگونه دانشی را با عنوان «این نه»، «این نه»، رد کنید. وقتی می‌گویم رد کنید، منظورم این است که هیچ دانش میانه‌ای به‌غیر از حقیقت غائی نیست. زیرا زمانی‌که هر چیزی را که به‌طور مداوم در شما بروز می‌کند را رها کنید، دیگر هیچ راه دیگری برای رفتن ندارید. شما دوباره به خودتان بازمی‌گردید و در آن‌جا حقیقت غائی را پیدا خواهید کرد. در آن هنگام شما آماده پر شدن با حقیقت هستید. سپس شما خود به تنهایی می‌توانید اوپانیشاد را رقم بزنید. آدی شانکارا، عارف بزرگ هندی، شاتاکام زیبای نیروانا را زمانی خواند که تنها هشت سال داشت:

او در سنین کم این چنین سعادت‌مندانه خالی بود. اگر بچه‌ها را تماشا کنید، می‌بینید که چشم‌هایشان همیشه پر از شگفتی و تازگی است. آن‌ها از درون خالی هستند. آن‌ها هیچ نظری در مورد چیزی ندارند. آن‌ها آماده دریافت هستند. آمادگی آن‌ها در چشمانشان منعکس است. آیا تا به‌حال انسان

بزرگسالی را با چنین چشمانی دیده‌اید؟ همچنان که ما بزرگ می‌شویم، چشمانمان درخشش خود را از دست می‌دهند، زیرا ما با دانستن‌مان آن‌ها را کدر و ملول می‌کنیم. ما ممکن است چیزهای زیادی بدانیم، اما این دانستن نباید به‌هیچ وجه ما را دچار ملال کند. ما باید همیشه روح خود را خالی نگه داریم. اگر فقط بدون هیچ اظهار نظری، بدون هیچ توضیحی به زندگی نگاه کنید، مانند یک فنجان چای خالی می‌شوید که چای دم کرده می‌تواند در شما ریخته شود. شما دریافت می‌کنید زیرا چیزی را نگه نمی‌دارید، زیرا خالی هستید. بنابراین هرگز اشتیاق خود را از دست نمی‌دهید. شما مثل یک کودک، بی‌گناه و تازه هستید. هرگز احساس ملال نمی‌کنید. مانند یک کودک معصوم و با طراوت می‌شوید.

دختر کوچکی چیزی روی یک کاغذ می‌نوشت. پدرش از او پرسید که آن چیست. او گفت: « نامه می‌نویسم». پدر پرسید: «به چه کسی؟». او پاسخ داد: «به خودم». پدر پرسید: « نامه در مورد چیست؟». دختر گفت: «از کجا بدانم؟ هنوز آن را دریافت نکرده‌ام».

تازگی و طراوت بسیاری در پشت معصومیت نهفته است. با معصومیت زندگی هر لحظه به رازی آشکار بدل می‌شود. این حقیقت است. زندگی یک رمز و راز در حال ظهور است. ذهن است که نقش زندگی را برایش می‌نویسد. ذهن همیشه می‌خواهد که زندگی طبق شرایط خاص او پیش برود. اما معصومیت زندگی را با شرایط خود زندگی می‌پذیرد. با ذهن، زندگی دروازه‌ای برای ورود به اسرار پیدا نمی‌کند. با

معصومیت، از زندگی برای به اشتراک گذاشتن رمز و راز خود استقبال می‌شود. اگر با بچه‌ها قایم باشک بازی می‌کنید، خواهید دید که آن‌ها در آخرین جایی که شما قایم شده‌اید پنهان می‌شوند! نه تنها یک‌بار بلکه بارها این اتفاق تکرار می‌شود! چه‌طور چنین چیزی ممکن است؟ دلیل آن یک چیز است: آن‌ها با معصومیت پیش می‌روند. آن‌ها هیچ نظری در سر (ذهن) خود ندارند. آن‌ها از قلب خود تبعیت می‌کنند. آن‌ها به شما اعتماد زیادی دارند، به‌قدری که در جایی‌که شما قبلاً مخفی شده‌اید، قایم می‌شوند و حتی شک هم نمی‌کنند که شاید شما آن‌جا را بگردید! این زیبا است. در روانشناسی کودک، آزمایش ساده‌ای برای تعیین آگاهی فکری کودکان انجام می‌شود. یک خانه‌ی عروسک با عروسک‌های پدر، مادر، پسر و دختر به کودک نشان داده می‌شود. مشاور، عروسک پدر و مادر را برداشته و به کودک می‌گوید که آن‌ها برای کار یا خرید بیرون رفته‌اند. از کودک خواسته خواهد شد تا این موضوع را تأیید کند. سپس حواس کودک را به‌سمت دیگری پرت می‌کنند و عروسک‌های پدر و مادر را دوباره در خانه‌ی عروسکی قرار می‌دهند به گونه ای که کودک بتواند آن‌ها را ببیند. حال از کودک می‌پرسند پدر و مادر عروسک کجا هستند و مشاهدات بسیار جالبی در پاسخ‌هایشان گزارش می‌شود. کودکان تا ۴ سال معمولاً می‌گویند که مادر و پدر در محل کار و یا خرید هستند، حتی با این‌که توانستند به وضوح آن‌ها را در خانه‌ی عروسکی ببینید. فقط در سنین بالاتر مثلاً در سن پنج سالگی است که کودک چیزی را که می‌بیند با واقعیت تطبیق می‌دهد. تا آن‌موقع، کودک فقط آنچه را که به او گفته می‌شود باور می‌کند. این زیبایی معصومیت است. معصومیت اعتماد می‌کند. معصومیت نگرانی مورد سوء استفاده قرار گرفتن را ندارد. اکنون دانشمندان علوم اعصاب به توجیهی برای این امر دست پیدا کرده‌اند. آن‌ها می‌گویند که تقریباً تا سن پنج یا شش سالگی، الگوهای امواج مغزی کودک در حالت تتا و دلتا هستند. این‌ها حالات تأثیرپذیر ذهن هستند که در آن می‌خوابیم و خواب می‌بینیم. این‌ها حالاتی هستند که در آن ما در پی‌هویتی به‌سر می‌بریم. آن‌ها می‌گویند که در سن دوازده سالگی امواج مغزی در حالت آلفا قرار می‌گیرند، و همچنان تأثیرپذیر هستند. به‌همین دلیل است که بچه‌ها بیشتر آن‌چه را که بزرگترها به آن‌ها می‌گویند باور می‌کنند. آن‌ها با معصومیت خود اعتماد می‌کنند. اگر به چشمان کودکان نگاه کنید، می‌بینید که آن‌ها شفاف و خالی هستند. به‌همین دلیل است که آن‌ها در سعادت هستند. همچنان که بزرگ می‌شوید، چشمان شما از دانش پر می‌شوند. آن‌گاه ممکن است نگاه کنید، اما بینشی در کار نیست، زیرا شما با چشمانی می‌بینید که قبلاً با نظرات، قضاوت‌ها و باورها پر شده است. چشم شما دیگر معصوم نیست. این فیلتر شده و ابری است. شما از فیلتر اعتقادات و خاطرات شرطی شده خود می‌نگرید. از آن‌چه که می‌بینید چیز جدیدی یاد نمی‌گیرید، زیرا همه چیز فقط تکرار خاطرات گذشته شما است. یادگیری در کار نیست. از سوی دیگر، هنگامی‌که با چشمان خالی بنگرید، هرآن‌چه که می‌بینید عمیق شده و بینش جدید ایجاد می‌کند. زندگی تبدیل به یک رمز و راز ابدی می‌شود. ماهیت سؤال شما تغییر می‌کند. ماهیت سؤال ژرفای معصومیت سوال کننده را آشکار می‌کند. سه راه برای پرسیدن سؤال وجود دارد. می‌توان از روی معصومیت پرسید، یا می‌توان از روی دانستن پرسید. تا با دانش خود فخر بفروشید، و سوم این‌که می‌توان جهت تأیید آنچه که می‌دانید درست است پرسید. وقتی از روی معصومیت سؤال می‌پرسید، کاملاً برای دریافت پاسخ آماده هستید. وقتی از روی دانسته‌های خود سوال می‌کنید، شیرینی جواب را

بازگشت به فهرست

استادان بودایی ذن عموماً در اتاق جداگانه مشاوره‌ی فردی انجام می‌دهند. وقتی استاد و شاگرد با هم هستند، هیچ‌کس وارد اتاق نمی‌شود. استادی بودایی بود که هر روز از مصاحبت با بازرگانان و خبرنگاران و همچنین شاگردانش سر ذوق می‌آمد. در بین معاشران همیشگی او کوزه‌گر بی‌سوادی بود که همیشه می‌آمد و از او سؤالات احمقانه می‌پرسید. سپس چایش را می‌خورد و می‌رفت. یک روز که کوزه‌گر آن‌جا بود، استاد می‌خواست به یکی از شاگردان خود مشاوره‌ی فردی بدهد، و از کوزه‌گر خواست تا از اتاق بیرون برود. کوزه‌گر پرسید: «من می‌فهمم که شما بودای زنده هستید. حتی بوداهای سنگی هم هرگز مانع تجمع مردم در مقابل‌شان نمی‌شوند. پس چرا مانع من می‌شوید؟». استاد مجبور شد بیرون بیاید تا شاگردش را ببیند.

سؤال کوزه‌گر از روی دانسته‌هایش بود. او لحظه‌ای از آموختن غافل شد. استادان در هر لحظه، آموزه‌هایی را با ما در میان می‌گذارند. اگر گشودگی ضمنی وجود داشته باشد، یادگیری محقق می‌شود. یادگیری در معصومیت رخ می‌دهد. دانش کوزه‌گر مانع جذب و درک آموزه‌های استاد شد. کودکان هر چیزی و هر کسی که در اطرافشان باشد را مانند اسفنج جذب می‌کنند و هیچ چیز مانع انجام این روند در آن‌ها نمی‌شود. به‌همین دلیل است که در سنت ودایی در سن هفت سالگی به‌دست استاد سپرده می‌شوند. راز اصلی یادگیری، عمل‌کردن بر اساس معصومیت است.

مشکل این‌جا است که کسانی که خالی نیستند هرگز متوجه نمی‌شوند که خالی نیستند. شما نمی‌توانید به آن‌ها بگوئید که پر هستند. آن‌ها این موضوع را نه می‌فهمند و نه می‌پذیرند. اما انسان معصوم می‌گوید: «به‌دلیل دانستن از دستش دادم. من واقعاً چیزی نمی‌دانم. اکنون مشتاقم که بدانم». وقتی این فضا فراهم شود، یادگیری ادامه می‌یابد. در این فضا هیچ شناختی وجود ندارد. مقاومتی در کار نیست و پذیرش محض است. جی کریشنامورتی، فیلسوف بزرگ، می‌گوید: «تنها زمانی می‌توان از دانش، آزادی کسب کرد که انگیزه کسب دانش فهمیده شود».

عموماً انگیزه‌ی کسب دانش چیست؟ لحظه‌ی حال، معجزه و راز هستی است که ما سعی می‌کنیم آن‌را با تور دانش به دام انداخته و به‌دست آوریم. این انگیزه‌ی ما برای کسب دانش است. اما این امر هرگز محقق نمی‌شود! هرگز نمی‌توان ناشناخته را با شناخته‌ها به دام انداخت. ناشناخته‌ها را تنها می‌توان با تسلیم شدن به‌آن شناخت. تسلیم شدن همان چیزی است که هوش نامیده می‌شود! هوش، زمان حال را کشف کرده و آن‌را به شادی تسلیم می‌کند. این شادی، شادی معصومیت است. از سوی دیگر، دانش راز لحظه‌ی حال را انکار می‌کند. دانش تلاش می‌کند که هر لحظه آن‌را اثبات کند در حالی‌که زمان حال هرگز قابل اثبات نیست. بنابراین شما پیوسته با چیزی که «ترس از ناشناخته‌ها» نامیده می‌شود، سروکار دارید. با تلاش برای اثبات زمان حال است که ترس از ناشناخته‌ها در وجودمان ریشه می‌دواند. در غیر این‌صورت، شما اصلاً ترس نخواهید داشت! شما به‌خوبی می‌دانید که زمان حال یک راز است! شما به‌نحوی سعی می‌کنید که با دانسته هایتان از « ناشناخته‌ها» فرار کنید. برای نفس، عدم شناخت

بازگشت به فهرست

از طریق دانش خود آن‌را بدانید. به‌همین دلیل است که می‌گویند، دانش مانع دانستن است. هنگامی‌که دانش در حالتی است که فایده‌ای برای تجربه وجود ندارد، جامعیت دارد. محدوده تنها برای پخش دانش وجود دارد. همه چیز بازتاب برخی از دانش گذشته و یا برخی از نتیجه‌ی گذشته است. شما عطر گل را می‌شناسید. شما در حال حاضر صدای امواج را می‌شناسید. طلوع خورشید را می‌شناسید. در ابتدا، در زمان اولین تجربه به‌عنوان یک کودک، این‌ها واقعاً تجربیاتی معصومانه بوده‌اند. اما همان‌طور که ما رشد می‌کنیم، این تجربیات معصومانه شروع به تبدیل شدن به سنت‌های دنیوی می‌کنند. هستی، ادامه چیزی نیست و هر لحظه، تازه است. بنابراین نمی‌شود چیزی را دانست. از کجا می‌دانید که لحظه ای دیگر چه اتفاقی می‌افتد؟ اگر این موضوع درک شود، تمام دانسته ها رنگ می‌بازند. آنگاه تنها خرد باقی می‌ماند و خرد همان هوش معصوم است که می‌گذارد که تجربه ای بدون مانع شدن دانسته ها به وقوع بپیوندد. آنگاه اکتشافات بزرگ مربوط به خویشتن و موضوعات پیرامون آن و رازهایی که آن دو را به هم ربط می‌دهد، اتفاق می‌افتد. جی کریشنامورتی می‌گوید که اعتقاد، احتمالات بسیاری را رد می‌کند و شما را به سوی فعالیتی خاص سوق می‌دهد، زیرا ذهن همیشه در پی فعالیتهایی است که از اعتقاد ناشی می‌شود. ما تمام زندگی خود را بر اساس اعتقاداتمان پایه‌گذاری می‌کنیم. بدین سبب، ما غرق در فعالیت هایمان هستیم، اما اقدامی نمی‌کنیم. فعالیت مستلزم تغذیه شدن از اعتقادات است و نمی‌تواند متوقف شود. اگر متوقف شود، ذهن افسرده می‌شود. اما اقدامات به هنگام نیاز اتفاق می‌افتند و بعد متوقف می‌شوند.

به‌منزله‌ی هیچ است. نفس نمی‌تواند هیچ بودن را تحمل کند. اما معصومیت، هیچ نبودن و لذت بردن از حال است! زمان حال هدیه‌ای باز نشده است. اما دانش از سر هیجان، آن‌را لمس می‌کند تا بتواند محتویات آن‌را تشخیص دهد. وقتی دانش به این درک می‌رسد که راه‌هایی منتهی به «خود» هنوز کشف نشده است، دیگر مانع فرآیند دانش غائی نمی‌شود و مانند ابزاری عمل می‌کند که به‌هنگام نیاز به‌کار می‌آید و مانع پذیرفتن اسرار زندگی نمی‌شود. وقتی متوجه شویم که دانش اسرار زندگی را انکار می‌کند، وقتی متوجه شویم که ما دانش را فقط به‌دلیل ترس از ناشناخته‌ها کسب می‌کنیم، به این هوشمندی می‌رسیم که باید خودمان را تسلیم زندگی کنیم و اینجا است که معصومیت متولد می‌شود. مشکل این‌جا است که جامعه رفته‌رفته مجموعه‌ای از باورها را به هر کودکی که متولد می‌شود، القاء می‌کند. باور چیست؟ باور چیزی جز برداشت فردی و مستقل از چیزی نیست. هیچ نیازی نیست که باورها را به کودک تزریق کنیم. کودک می‌تواند آزاد باشد تا برداشت خود را داشته باشد. جی کریشنامورتی می‌گوید: «دانش هم سنت است و هم غریزه.» منظور او از این حرف چیست؟ فرض کنید که در یک خانواده هندو به‌دنیا آمده‌اید. بنابراین، دانشی که شما کسب می‌کنید برگرفته از سنت هندوی محض است. واکنش‌ها و اقدامات شما، دربرگیرنده‌ی اعتقادات و ایدئولوژی سنت هندو خواهد بود. هم در سطح خودآگاه و هم ناخودآگاه، شما با آن شرطی می‌شوید. واکنش ناخودآگاه «غریزه» شما است. تجربه‌ی زیاد از هر چیز در اطراف تان، فقط از طریق غریزه رخ می‌دهد، نه آن‌طور که هست. به‌همین دلیل شما نمی‌توانید چیزی بفهمید. شما فقط می‌توانید

بازگشت به فهرست

فعالیت از اعتقاد سرچشمه می گیرد. اقدام از روی درک صورت می گیرد. فعالیت باعث خستگی می شود در حالی که اقدام، ایجاد انرژی و الهام می کند. آن چه شما نیاز دارید اقدام است نه فعالیت.

اعتقاد تنها درک شما از چیزی است و نه حقیقت. در هر موقعیتی، چهار فرد مختلف با اعتقادات مختلف، می توانند به چهار نتیجه مختلف برسند. در اعتقاد، واقعیت مطلقی وجود ندارد. اعتقاد صرفا ادراکی فردی است. اما معصومیت درک را باز می کند و زیبایی آن در همین است. به دنبال نتیجه گیری نیست و درها را به روی هیچ چیز نمی بندد.

به این تصویر نگاه کنید. چه می بینید؟ پیرزنی را می بینید.

همچنین می توانید زن جوانی را ببینید! بینی پیرزن سمت چپ، گونه زن جوان است و دهان پیرزن، یقه لباس زن جوان و چشم چپ پیرزن، گوش چپ زن جوان را تشکیل می دهد. تفاسیر بی شماری برای هر چیزی وجود دارد. تکیه نکردن بر روی تفسیری خاص، اساس و جوهره معصومیت است. آنگاه، روح زنده می ماند.

وقتی از روی معصومیت سؤال می پرسید، کاملاً برای دریافت پاسخ آماده هستید

ناشناخته می تواند تنها با تسلیم شدن به آن شناخته شود.

سکوت، فاصله ی بین یادگیری و عدم یادگیری است

پارام اهم سا یوگ آناندا می گوید: «روز، زمین بازی شیطان است.» در روز، ما مدام کلمات را به خورد ذهن خود می دهیم. در واقع اگر دقت کنید متوجه می شوید که کلمات جلوی یادگیری را می گیرند. به عنوان مثال، الان شما در مقابل من نشسته اید، خیلی از شماها حرف های من را نمی فهمید چون من به یک زبان خارجی با شما صحبت می کنم. شما احساس ناراحتی می کنید ولی شما خوش شانس ترین آدم این جمع هستید! شما نمی توانید به واسطه ی کلمات از من چیزی بیاموزید. من فقط صحبت می کنم تا شما را ساکت کنم، اگر صحبت نکنید، در درون خودتان شروع به صحبت کردن می کنید، بنابراین من صحبت می کنم اما شما فقط از طریق سکوت می توانید چیزهای زیادی از من بیاموزید. در سکوت، معصومیت هست و در کلمات، عقل. عقل هرگز حقیقت را دریافت نمی کند. تنها معصومیت است که می تواند حقیقت را درک کند.

فقط کافی است در این جا معصومانه بنشینید تا به درک غائی برسید. در فاصله ی بین کلمات من آموزه ای عمیق نهفته است. استاد، شعر محض است، شعر هستی. بیانات او سرشار از هستی است. استاد صحبت می کند چون شما می خواهید که بشنوید و هنگامی که صحبت می کند سکوت زیبایی وجود دارد که آموزه های نهانی در آن پنهان شده اند. اگر خود را پذیرا و در معرض آن قرار دهید، می توانید تأثیر آن را حس کنید. سکوت، پلی است بر فاصله ی بین کلمات.

سکوت فضای شکل گیری یادگیری تازه است. در سکوت شما پذیرا هستید و در آن لحظات است

بازگشت به فهرست

ارتباط چیزی است که بین دو سر برقرار می‌شود. ارتباط شما را به دام تفسیر اشتباه از گفته‌های من می‌اندازد. با این‌حال، همدلی بین دو قلب شکل می‌گیرد. در ارتباط، شما با تدافعات عقلی خود پیش می‌روید. در صورتی‌که در همدلی، مستقیماً چیزی را تجربه می‌کنید. با ارتباط، شما آرزوی خود را نسبت به چیزی که ورای کلمات است، برآورده می‌سازید. و من دقیقاً آن چیز را با خود دارم. این همان چیزی است که شما به‌آن نیاز دارید.

کل فرآیند مراقبه شامل برقراری ارتباط روحانی و یافتن سکوت در درون خودتان است. سکوت درونی هیچ‌گاه با استفاده از ذهن(فکر) یا تجربه قابل لمس نیست. سکوت درونی معصومیتی است که به دنبالش هستید و به‌همین دلیل است که مردم تمایل دارند که به‌تنهایی در هیمالیا یا در جنگل بنشینند. آن‌ها امیدوارند سکوت درونی را از طریق سکوت بیرونی پیدا کنند و وقتی این اتفاق بیفتد، شما می‌توانید با تمام موجودات هستی همدلی کنید و هر آن چیزی که از این سکوت رخ دهد همواره در مطابقت با هستی خواهد بود.

سکوت درونی منطقه گنج است که پیدا کردن آن کار

استاد است. بنابراین دفعه‌ی بعد، از این‌که نمی‌توانید حرف‌های من را بفهمید ناراحت نشوید. معصوم بمانید و با سکوت کلمات ادغام شوید و آن‌وقت یادگیری و عدم یادگیری آن‌گونه که باید اتفاق خواهد افتاد. در سکوت نه طمع بهشت، نه ترس جهنم، نه حسادت به دیگران، نه طلب عشق و نه هیچ نگرانی وجود ندارد. سکوت هم‌نوایی با معصومیت همرا با استاد است. پس از آن ارتباط مستقیم برقرار می‌شود.

معصومیت، رایحه‌ای دلپذیر است، در حالی‌که دانش یک فیلتر قوی است. رایحه معصومیت تمام دنیا را به‌سمت شما می‌کشد و فیلتر دانش مانع آمدن خیلی چیزها به‌سمت شما می‌شود. وقتی درگیر دانش می‌شوید همیشه دچار دستپاچگی و عجله هستید چون دانش‌های زیادی برای کسب کردن وجود دارد. هنگامی‌که با معصومیت همراه هستید، به‌سادگی از لحظات خود لذت می‌برید. اگر افراد معصوم را ببینید متوجه خواهید شد، که انگار هدف خاصی ندارند. آن‌ها به‌سادگی از بودن در لحظه با تمام وجود و به‌سادگی لذت می‌برند. با معصومیت لحظه را می‌فهمید و با دانش آن‌ها را از دست می‌دهید. دانش تنها هدف را می‌شناسد، در حالی‌که معصومیت زیبایی‌های بی‌هدف بودن را می‌شناسد. اگر دانش خود را کنار بگذارید، آمادگی درک لحظه‌ها و حقیقت را دارید. زمان حال حقیقت را در خود دارد. مشکل این است که امروزه در آموزش و پرورش فقط دانش و چگونگی با هوش بودن را آموزش می‌دهند و آموزشی برای معصوم بودن در کار نیست. در کدام یک از دانشگاه‌های ما معصومیت آموزش داده می‌شود؟

• داستانی کوتاه:

پسر جوانی به یک ماهی‌فروشی وارد شد و شش عدد ماهی قزل‌آلا خواست. ماهی‌فروش با شوق و اشتیاق شروع به انتخاب‌کردن ماهی کرد و در حالی‌که مشغول بسته‌بندی آن‌ها بود پسر گفت: «لطفاً فعلاً آن‌ها را بسته‌بندی نکنید. امکانش هست قبل از این که بسته‌بندی کنید یکی‌یکی آن‌ها را برای من پرتاب کنید و من آن‌ها را جداجدا بگیرم؟». ماهی‌فروش گفت: «البته، این کار را می‌کنم، اما برای چه؟». پسر جواب داد: «این‌طوری، وقتی به خانه می‌رسم حداقل می‌توانم بگویم که شش ماهی قزل‌آلا گرفتم».

امروزه فشار زیادی برای باهوش بودن روی ما است. کودکان معصومیت خود را به شرطی شدن که با نام «چگونه با هوش باشیم» به خوردشان داده می‌شود، می‌بازند. با گذشت زمان، مانند این پسر بچه، حتی از معصومیت نیز فقط برای زرنگی کردن استفاده می‌شود!

پدری، پسر خود را برای اولین بار و با افتخار به همکاران خود معرفی کرد. همه‌ی همکارانش دور پسربچه ایستاده بودند که پدر گفت: «پسر، چرا به آن‌ها نمی‌گویی چند سالت است؟» کودک به سرعت گفت: «وقتی در خانه هستم، هفت ساله و وقتی که در اتوبوس هستم، پنج ساله».

کودکان امروزی این‌گونه تربیت می‌شوند. آن‌ها طوری تربیت می‌شوند تا در همه چیز، منافع را ببینند. آموزش‌و‌پرورش شما را با میزان سودمندی‌تان ارزیابی می‌کند. اما ارزش شما به سودمندی‌تان نیست. وجود آدم را هرگز نمی‌توان ارزیابی کرد و فقط عقل است که می‌توان ارزیابی‌اش کرد و خود ذهن به تنهایی یک افسانه است! جامعه یک افسانه در شما شکل می‌دهد که همان ذهن است و آن‌را معیاری برای ارزیابی شما قرار می‌دهد. و به‌همین دلیل است که امروزه دانش بسیار محبوب شده است.

• داستانی کوتاه:

چهار دوست در یک شهر زندگی می‌کردند. آن‌ها زمان زیادی را با هم گذراندند. سه نفر از آن‌ها خیلی باسواد بودند و نفر چهارم به‌اندازه‌ی آن‌ها با سواد نبود اما دانا بود. یک روز تصمیم گرفتند به سرزمین‌های دیگر سفر کنند و علم و دانش خودشان را به دیگران ارائه کرده و درآمدی کسب کنند. دوست چهارم چیزی برای گفتن نداشت اما ابراز تمایل کرد که آن‌ها را همراهی کند. دوست اولی گفت: «تو چیز زیادی نمی‌دانی و اگر با ما همراه شوی با این‌که ضرورتی ندارد اما ما مجبور می‌شویم پول خود را با تو قسمت کنیم». دوست دوم گفت: «بله، درست است. بهتر است که بمانی». دوست سوم، مهربان‌تر بود و گفت: «ما تمام این سال‌ها با هم بزرگ شدیم و الان درست نیست که برگردد و باید با ما بیاید». بنابراین چهار نفری سفرشان را آغاز کردند. آن‌ها از یک جنگل انبوه عبور کردند. حیوانات وحشی زیادی را دیدند و لحظات بسیار هیجان‌انگیزی را تجربه کردند. ناگهان یک روز، به انبوهی از استخوان حیوانات رسیدند. یکی از آن‌ها گفت: « فکر می‌کنم این راه خوبی برای آزمایش‌کردن دانشمان است. بگذارید این حیوان را زنده کنیم». دو نفر دیگر موافقت کردند، اما نفر چهارم گفت: «احساس می‌کنم این‌ها استخوان یک حیوان بسیار بزرگ است، بنابراین ما نباید

بازگشت به فهرست چنین کاری را انجام دهیم». سه نفر دیگر خندید و او را ترسو خطاب کردند و گفتند: «اگر علم و دانش ما را داشتی، از چنین چیزهایی نمی‌ترسیدی. ساکت باش و ما را تماشا کن». سه نفری آزمایش را پیش بردند. یکی از آن‌ها استخوان‌ها را مانند یک حیوان کامل کنار هم چید. سپس وردی خواند و آب مقدس را بر روی آن پاشید و استخوان‌ها ناگهان شکل یک اسکلت را به‌خود گرفتند. آن‌ها از قدرت دانش خودشان شگفت زده شدند. نفر دوم جلو آمد، وردی دیگر خواند و آب بیشتری روی آن پاشید. اسکلت ناگهان با عضلات، گوشت، خون و مو پوشیده شد. یک شیر بود و فقط جان نداشت. آن‌ها از کار خودشان متحیر شدند. نفر سوم جلو آمد و گفت که به آن زندگی می‌بخشد. نفر چهارم هشدار دیگری به آن‌ها داد اما به او خندیدند. او آرام آرام از درختی بالا رفت و تماشا کرد. نفر سوم به بدن شیر جان بخشید و شیر زنده شد. شیر با غرشی، به‌سمت هر سه نفر پیش رفت، آن‌ها به بالا نگاه کردند تا ببینند دوست چهارمشان کجا رفته است. او در جای امنی بالای درخت نشسته بود و تمام وقایع را تماشا می‌کرد. شیر در زمان کوتاهی کار همه‌شان را ساخت.

دانش یک ابزار است و مستقیماً به هوش منجر نمی‌شود. فقط یک ابزار است و تا زمانی خوب است که ما از آن به‌عنوان یک ابزار قدرتمند در جایی که لازم است استفاده کنیم. با آن می‌توان کارهای شگفت‌انگیزی انجام داد. اشتباه ما این است که تمام زندگی خود را به‌دست دانش می‌سپاریم. از سوی دیگر، معصومیت مستقیماً ما را به هوش محض می‌رساند.

• داستان کوتاهی دیگر:

در روستای کوچکی درخت انجیری بود که سایه‌ی خنکی داشت. زیر درخت یک گاو، سگی خسته و پیرمردی بود که ریش بلندی داشت و پشتش را به تنه‌ی درخت تکیه داده بود و پاهایش را دراز کرده بود. درخت در مرز بین دو کشور واقع شده بود. مسافری که داشت از کشوری به کشور دیگر می‌رفت از آن مسیر می‌گذشت، پیرمرد را دید و گفت: «خوب تغییر قیافه داده‌ای! این کار جواب نمی‌دهد. من هم چند روز پیش که یک زنجیر طلا دزدیده بودم، همین‌طور تغییر قیافه داده بودم اما نگهبان من را گشت و زنجیر را پیدا کرد و شلاقم زد. بگذار ببینیم چطور می‌توانی با این تغییر چهره، از مجازات فرار کنی". سپس مردی سوار بر اسب آمد. او جاسوسی بود که قصد ورود به کشور را داشت. بالای سر پیرمرد ایستاد و با خودش فکر کرد: «چه کسی می‌داند که انگیزه این مرد از این‌جا دراز کشیدن چیست؟ ممکن است او هم مثل من یک جاسوس باشد». از آن‌جایی که شغلش جاسوسی بود و وقتی برای تلف‌کردن نداشت با عجله از آن‌جا دور شد. یک ساعت بعد، مردی تلوتلو خوران سمت پیرمرد آمد. مست بود و به پیرمرد می‌خندید و با صدای بلند پرسید: «چقدر مشروب زدی؟ منو ببین! من یک جام کامل مشروب خوردم و هنوزم سر پا هستم و ایستادم هرچند الان حس می‌کنم سرم کمی سنگین شده است». این را گفت و از آن‌جا رفت. طولی نکشید که شب شد و همه‌جا آرام شد. مرد چهارمی که از آن‌جا می‌گذشت نزدیک

پیرمرد آمد و برای مدتی طولانی به پیرمرد نگاه کرد، نزدیک او رفت و خم شد و گفت: «من چقدر خوش شانسم که افتخار دیدار شما رو داشتم». او یک برگ بزرگ برداشت و پیرمرد رو با آن باد زد تا پشه و دیگر حشراتی که روی بدن او بود را دور کند. پیرمرد تارک دنیا از خلسه‌ای که در آن بود خارج شد و چشمانش را باز کرد و مردی را دید که او را باد می‌زد و لبخند می‌زد. مرد جوان پرسید: «آه، ای روح بزرگ، خوشحال می‌شوم از این‌که دعوت مرا بپذیری و شب را در خانه‌ی من که در این حوالی است سپری کنی». پیرمرد زاهد گفت: «اگر این خواست خدا است، قبول می‌کنم». و به‌دنبال مرد راهی خانه‌اش شد.

معصومیت ابعادی را در بر می‌گیرد که هوش قادر به درک آن نیست. معصومیت ممکن است از واقعیت غافل شود، اما حقیقت را درک می‌کند و می‌فهمد. هوش درگیر واقعیت است. وقتی هوش با معصومیت ترکیب می‌شود، ترکیب نادری از هوش و معصومیت حاصل می‌شود. کنار گذاشتن دانش به‌خاطر معصومیت، هوش است. منظور من این نیست که باید دست از کسب دانش بردارید. فقط کافی است بدانید که دانش نمی‌تواند جایگزین معصومیت شود. اگر روستاییانی تحصیل نکرده را ببینید، متوجه خواهید شد که آن‌ها دارای هوش ناب هستند! و به‌همین دلیل است وقتی در وضعیتی گیر می‌افتید می‌بینید که یک روستایی خیلی ماهرانه وارد عمل می‌شود و به‌شما کمک می‌کند. این از ظرفیت‌های هوش معصومانه است. درک موضوعات پیچیده، کار سختی نیست. فقط مجبورید یه مقدار بیشتر از ذهن کار بکشید. فقط همین! فقط کافی است از دید مخالف و تحلیلی به‌موضوع نگاه کنید. به‌عنوان مثال، ممکن است برای شخصی درک دانش هوانوردی مشکل نباشد، اما درک کوان‌های ¹ ساده‌ی ذن چطور؟ کوان‌های ذن قسمتی از آموزه‌های ساده‌ی ذن بودایی است. آن‌ها به‌این‌که کجا هستید یا چکار می‌کنید کاری ندارند، بلکه با چیزی که شما را می‌سازد سروکار دارند. هدف آن‌ها ایجاد بیداری در سطح وجود است و فقط با همین کار دارند و نه هیچ چیز دیگر. آن‌ها به شما ایده نمی‌دهند. آن‌ها مستقیماً راه حل وجودی را ارائه می‌دهند، ولی درک آن‌ها به‌دلیل سادگی و سرراست بودن آن دشوار است. امروزه همه‌ی دانشگاه‌ها بر روی ارتقاء و بهبود توانایی‌های عقلی افراد کار می‌کنند. آن‌ها به‌ما می‌آموزند چگونه برای جامعه مفیدتر، سودمندتر و مؤثرتر باشیم. هیچ ایرادی ندارد که مؤثر و سودمند باشیم، اشتباه این‌جا است که در این فرآیند معصومیت و پذیرا بودن را فراموش می‌کنیم. ما فراموش می‌کنیم که چگونه باید آغوش خود را به‌روی کیهان و هستی بگشاییم. ما فراموش می‌کنیم که چگونه در هماهنگی با کیهان حرکت کنیم، که چگونه در هماهنگی با برنامه‌ی نظام عالم هستی، که منبع تمام بهره‌وری‌ها است، بهره‌ور باشیم. و این‌ها همه به‌این دلیل اتفاق می‌افتد که ما گرفتار "انجام دادن" و "داشتن" هستیم و "بودن" را فراموش کرده‌ایم. سه حالت مهم وجود دارد: بودن، انجام دادن و داشتن. در حال حاضر، ما از انجام دادن به داشتن حرکت می‌کنیم. ما به‌طور مداوم کارها رو "انجام" می‌دهیم، یاد می‌گیریم و آموخته‌های خود را در کارهای مفید به‌کار می‌بریم. بعد از آن ما "آن‌چه" را می‌خواهیم داریم: پول، روابط، آسایش. بعد از آن می‌خواهیم چیزهای بهتر یا بیشتری داشته باشیم، بنابراین همچنان به انجام دادن ادامه می‌دهیم. ما همیشه بین انجام دادن و داشتن هستیم. در این روند، بودن فراموش می‌شود. آرامش واقعی فقط

بازگشت به فهرست

در حالت بودن امکان‌پذیر است. به‌همین دلیل، هر چقدر که کار می‌کنیم و به‌دست می‌آوریم، باز هم‌چنان به‌دنبال آرامش هستیم. این احساس ناشی از "ندای وجود" است.

اگر ما حالت بودن را تقویت کنیم و باعث شویم که انجام دادن‌ها فقط در جهت افزایش کیفیت بودن ما باشد، دیگر نیاز نیست برای داشتن تلاش زیادی کنیم. داشتن خود به‌عنوان نوعی محصول فرعی حاصل می‌شود. این راز هستی است. اما دانشگاه‌ها این‌را برای جامعه سودمندی تلقی نمی‌کنند و مشکل همین جا است، و این همان چیزی است که سودمندی واقعی هر فرد را بالقوه می‌سازد، نه‌تنها برای جامعه، بلکه برای کل جهان هستی. ما همیشه باید به فکر کل باشیم.

اسکندر، امپراتور یونان، سه چهارم جهان را فتح کرده و برای تسخیر آسیا به آن‌جا سفر کرد. او در حاشیه رود سند مستقر شد تا هند را فتح کند. در کنار همان رود، زاهدی زندگی می‌کرد. وقتی اسکندر و ارتشش از آن‌جا عبور می‌کردند، زاهد در حال عبادت بود و برای ادای احترام به‌او از جای بر نخواست. اسکندر احساس کرده که تحقیر شده است و فریاد زد: "چه‌طور جرأت می‌کنی به‌من احترام نگذاری!". شمشیرش را از غلاف در آورد تا سر از تنش جدا کند. زاهد به‌او نگاه کرد و خندید. اسکندر تعجب کرد و پرسید: "من می‌خواهم بکُشمت آن‌وقت تو می‌خندی!" زاهد گفت: "در حیرتم از این‌که چه چیزی را می‌خواهی بکشی! من هرگز کشته نخواهم شد. من جاودانه و ابدی هستم. این روح نه با سلاح بریده می‌شود، نه با آتش سوزانده می‌شود، نه با آب خیس می‌شود و نه با باد خشک می‌شود". او این گفته‌ها را از باگاواد گیتا نقل کرد. اسکندر شمشیر را انداخت و به گفته‌های زاهد درود فرستاد و گفت: "هند دارای چنین مردمانی است که از مرگ هراسی ندارند. من درود خود را تقدیم این کشور بزرگ می‌کنم".

در دانشگاه‌های باستانی هند مانند تاکشیلا و نالاندا آماده‌سازی دانش‌آموزان همیشه در سطح بودن، بوده است. آموزه‌های دنیای بیرون، در قالب پیامدهای طبیعی آن، خود‌به‌خود بروز می‌کند. هند همواره بر پرورش معصومیت وجودی تمرکز داشته است، زیرا تنها همین مورد است که به قدرت وجودی منجر می‌شود. وقتی وجود دارای قدرت باشد، به هر چیزی می‌توان دست یافت.

پارام‌اهم‌سا یوگی‌آناندا به‌زیبایی، هدف از آموزه‌های معنوی را توصیف می‌کند. او می‌گوید، تریلیون‌ها سلول در بدن وجود دارد. هر سلول مانند یک موجود هوشمند است. هر سلول دارای ماده‌ای به‌نام DNA¹ است که حاوی اطلاعات و هوش برای رشد کامل بدن و مغز است. این هوش نهفته باید بیدار شود تا ذهن به‌سمت رنج نرود و در سعادت و خوشی باقی بماند.

او ادامه می‌دهد که آموزه‌های معنوی، سلول‌ها را با فرستادن جریان زندگی در اطراف مغز و ستون فقرات، جذب می‌کند و از پیشرفت تکاملی فرد اطمینان

اسکندر که اکنون مرد داناتری شده بود، از خاک هند عقب‌نشینی کرد.

آموزه‌های دانشگاه‌های قدیم، امکان شکوفایی دانش برتر و اعتماد به‌نفس را در افراد ایجاد کرده و در عین حال از معصومیت آن‌ها نیز محافظت می‌کردند. آن‌گاه هر شاگردی حکیم بار می‌آمد. حکیم دانش وسیعی نسبت به جهان بیرون و معصومیت ناب جهان درونی دارد.

بودا در داما پادا¹ می‌گوید: حتی خدایان نیز به قدیسان غبطه می‌خورند، حواس‌شان مانند اسبی تربیت شده از آن‌ها تبعیت می‌کند، آن‌ها رها از غرور هستند، مانند زمین، شکیبا هستند، و مانند آستانه‌ی در استوار، آن‌ها مانند دریاچه عاری از گِل، پاک هستند، و از چرخه‌ی تولد و مرگ رها هستند، پرهیزگاران می‌توانند هر کاری را در جهان بیرون انجام دهند.

در سیستم آموزش قدیمی گوروکول² ، یادگیری در سطحی کاملاً متفاوت اتفاق می‌افتد. هوش خلاق مبتنی بر آگاهی عمیق است. مستقیماً، به بودن پرداخته می‌شد و انجام دادن و داشتن در کل ماهیت متفاوتی داشتند.

• داستانی کوتاه:

پسر کوچکی بود که گرفته و بی‌حوصله به‌نظر می‌رسید. روزی پدرش او را به مدرسه سانسکریت برد، جایی که همه‌ی بچه‌های روستا آن‌جا درس می‌خواندند. او به ملاقات معلم رفت و گفت: "پسر من دانش آموز باهوشی نیست. لطفاً اجازه دهید که در ردیف آخر کلاس بنشیند تا صرفاً در جوی قرار بگیرد که تحت هدایت الهه ساراسواتی³ است. من می‌دانم شما مهربان و دلسوز هستید. لطفاً او را راهنمایی کنید. او اگر چیزی یاد بگیرد، خیلی برایش خوب می‌شود". معلم به‌راحتی موافقت کرد. پسرک به مدرسه رفت. او هر روز قبل از این‌که بچه‌ها به کلاس بیایند، در کلاس حاضر می‌شد و کلاس را گردگیری و جارو می‌کرد و میز و صندلی چوبی معلم را تنظیم می‌کرد و برای این‌که با دقت بیشتری به کلاس گوش دهد در گوشه‌ای می‌نشست. هیچ‌کس انتظار نداشت که او از کلاس چیزی یاد بگیرد. روزی عاجزانه از معلم درخواست کرد و گفت: "آقا، پس آن راهنمایی‌ها که قرار بود به من بدهید چه شد؟ کی آن‌ها را فرا خواهم گرفت؟". معلم گفت: "همین حالا! همینه، خودشه: Aham Brahmasmi (من همانم). این را با صدای رسا یا آهسته پیوسته با خود زمزمه کن". پسرک با قاطعیت و علاقه، این عبارت را یاد گرفت بدون آن‌که حتی معنی آن‌را بپرسد. معلم هم به خودش زحمت گفتن معنی آن‌را نداد و نیازی هم به‌انجام این‌کار نمی‌دید. پسرک "آهَم بَرَهماسمی" را مرتباً در خانه تکرار می‌کرد. پدرش از او پرسید: "آیا معنی این عبارت را می‌دانی؟". پسر متعجب شد! پرسید و گفت: "معنی؟". هرگز به ذهنش خطور نکرده بود که این عبارت ممکن است معنی داشته باشند. پدر گفت: "معنای این عبارت می‌شود: "من برهمن⁴ هستم". روز بعد پسر به خانه عمویش رفت و ادامه داد:

"آهَم بَرَهماسمی، یعنی پدر برهمن است". عمویش این را شنید و گفت: "معنی این عبارت این نیست! معنی آن یعنی من برهمن هستم". پسر تعجب کرد اما سکوت کرد. در راه بازگشت به خانه همچنان تکرار می کرد: "آهَم بَرَهماسمی، یعنی عمو برهمن است". روحانی روستا که از کنار او عبور کرد شنید که او این عبارت را زمزمه می کند. او را نگه داشت و گفت: "پسر، معنی اش این نیست که عمو برهمن است، یعنی من برهمن هستم". پسر شگفت زده شد که چطور ممکن است دو کلمه این همه معنی داشته باشد، پدر، عمو و روحانی روستا همگی برهمن هستند. سرش گیج رفت و روی تکه سنگی در آن نزدیکی نشست و شروع به تکرار کردن آن کلمات کرد و سعی کرد از خود کلمات معنی واقعی شان را بپرسد. خورشید غروب کرد و هوا تاریک شد و ماه و ستارگان شروع به درخشش کردند. پسر همچنان به تکرار آهَم بَرَهماسمی ادامه داد تا معنی واقعی اش را دریابد. هنگام سپیده دم، دانش نهایی در ذهنش طلوع کرد که خود او نیز برهمن است! نه تنها پدرش، عمو و روحانی روستا، بلکه خود او و تمام افراد دیگر برهمن بودند. او به روحی درک یافته تبدیل شد.

و عاریتی است و تنها مجموعه ای از کلمات است که در سرتان انباشته شده است. ممکن است فردی دائماً در حال مطالعه باشد و خود را سرگرم کند. اگر قصدش فقط خواندن کتاب باشد، می تواند سرگرمی خوبی باشد، اما روشنگری نه. سرگرمی متفاوت از روشنگری است و فقط به این دلیل که با چند کتاب خوب سرگرم شده است، به این معنا نیست که او به روشنگری رسیده است. کتاب هایی که منطق شما را تقویت می کنند، این احساس را به شما می دهد که می دانید و مشکل از همین جا شروع می شود. به گونه ای عمل کنید تا همه چیز به یک تجربه عمیق در شما تبدیل شود. و پس از آن، شما یک فرد ساده خواهید بود. سادگی بی وزن است و هرگز شما را پایین نخواهد آورد و مانع از یادگیری بیشتر نخواهد شد و فقط به شکوفا شدن معصومیت کمک می کند. همین. کسی که معصومیت را درک می کند حتی ممکن است قادر به بیان آن نباشد چون که درکی فرای کلمات است و ممکن است در چشمان قابل دیدن باشد. چشمان آدمی پنجره ای بسوی روح آن ها ست. به همین دلیل است که وقتی به چشمان عارفان نگاه می کنی، نگاهی شبیه به اقیانوس در آن خواهی دید. آن ها چیزهایی را پراکنده می کنند که قابل بیان کردن نیست. سعی در توصیف آن مانند تلاش برای خاراندن پا بیرون از کفش است.

هنگامی که پسر فهمید جاهل است و نمی فهمد، یک فرآیندی کیمیاگرانه در وجودش آغاز شد. وقتی نمی دانید که نمی دانید، نامش جهل است. و زمانی که که می دانید که نمی دانید، معصومیت است و بعد از آن فهمیدن آغاز می شود. اما دانستن، احساس دانایی باید بررسی شود. دانستن متفاوت از دانش است. دانستن نوعی معصومیت است. درکی است که به بخشی از تجربه شما تبدیل شده است. دانشی که هنوز حس و تجربه نکرده اید متعلق به شما نیست

کسی نمی تواند مدرنیته را مقصر فقدان معصومیت بداند. کریشنا می گوید: "من زمان هستم". وقتی کریشنا این جمله را می گوید، شما باید متوجه شوید که مدرنیته نیز جزئی از بازی الهی زندگی است. بشریت باید مدرنیزاسیون را به درستی درک کند و آن را به عنوان جایگزینی برای اساس و بنیان رشد اصیل قرار ندهد.

بازگشت به فهرست