شما احساسات خود هستید🔗

You Are Your Emotions

روشنگری زندگی یعنی ابراز عشق سرشار به همه

بازگشت به فهرست

ماندن نیست؛ بلکه زنده بودن از درون و آگاهی است. اگر بتوانید عشق را ابراز کنید و آن را تجربه کنید به این معنا است که شما از درون زنده و آگاه هستید. اگر آن را ابراز نمی‌کنید و یا تجربه نکرده‌اید پس مثل حیوانات، گیاهان و موجودات دیگر فقط نفس می‌کشید و همین‌طور ادامه خواهید داد.

شاگردی از یک استاد ذن¹ پرسید: «آیا یک استاد روشنگر سخن می‌گوید؟». استاد پاسخ داد: «خیر، یک فرد روشنگر هرگز سخن نمی‌گوید. فقط کسانی که نمی‌دانند روشنگری چیست سخن می‌گویند». شاگرد پرسید: «پس فرد روشنگر سکوت می‌کند؟». استاد پاسخ داد: «خیر، سکوت نمی‌کند. اگر سکوت کند که دیگر روشنگر نیست». شاگرد که گیج شده بود پرسید: «منظورتان چیست؟ نه سخن می‌گوید و نه سکوت می‌کند؟». استاد گفت: «او آواز می‌خواند. بله او به‌جای سخن گفتن و سکوت کردن آواز می‌خواند».

عشق تجربه‌ی عالی و غایی انسان است و زمانی اتفاق می‌افتد که قادر به در اختیار گرفتن آن نیستیم، بلکه عشق است که ما را در اختیار می‌گیرد. منظور استاد این بود. وقتی که ما تحت‌تأثیر این تجربه قرار می‌گیریم هرآنچه که انجام می‌دهیم همانند آوازی زیباست. سخنانمان مانند شعر و وجودمان نورانی می‌شود. جاری می‌شویم و راه رفتنمان مانند رقص خواهد بود. زبان بدن ما زیبا می‌شود. تمامی سخنان ما در خدمت بشریت قرار می‌گیرد.

همه‌ی انسان‌ها به‌صورت موجوداتی با محبت خلق شده‌اند. نوزاد تازه متولد شده منبع عشق بی‌قید و شرط است. آیا والدین قبل از تولد فرزندشان، او را می‌شناسند؟ خیر، انرژی او در هنگام تولد عشق بی‌قید و شرط است. اما به مرور که رشد

تنها زمانی که از انرژی، علم روانشناسی، مغز زمان، استعداد و لذت را منشأ افکار و قلب را منشأ احساسات می‌داند. سرشار شویم می‌توانیم آنها صرف‌نظر از منشأ آن‌ها، را با دیگران قسمت کنیم. افکار و احساسات از یکدیگر جدایی ناپذیرند. بر اساس متون باستانی، افکار و احساسات ما را خلق می‌کنند و ما همان می‌شویم که احساساتمان هست. کنترل احساسات برای متحول ساختن زندگی، امری ضروری است.

هر زمان که به‌چیزی می‌نگریم، اولین کاری که می‌کنیم محاسبه‌ی این است که چه سودی از آن به‌ما می‌رسد، فرق هم نمی‌کند که آن چیز انسان باشد یا شئ. افکار ما با ترس و حرص شروع به محاسبه می‌کند و توجه ما به آن شئ یا شخص متمرکز می‌شود. اما این امکان وجود دارد که توجه را به‌فضای درون ببریم و از خود بپرسیم چه‌کاری می‌توانم انجام دهم؟ چگونه می‌توانم به دیگران منفعت برسانم؟ اگر به‌این فکر کنیم که از آن چه سودی به‌من خواهد رسید، پس تحت تأثیر شهوت هستیم و اگر به‌این بیاندیشیم که چگونه می‌توانم منفعتی داشته باشم، به‌این معنی است که افکارمان توسط عشق هدایت می‌شود. شهوت انرژی‌ای است که تمنا می‌کند و عشق انرژی‌ای است که می‌بخشد.

به راستی، تعریف عشق بقدری دشوار است که کلمات از بیان آن عاجزند. سعی می‌کنم از کلمات محدودی برای تعریف آن استفاده کنم، شاید برخی از آن‌ها جرقه‌ای در درونتان روشن کند.

عشق تجربه‌ای درونی است. اکثر ما فکر می‌کنیم که عشق یک انتخاب است و تجربه و ابراز آن نیز انتخابی است. فکر می‌کنیم که اگر بخواهیم می‌توانیم آن را کنترل کنیم و یا حتی آن را کنار بگذاریم. خیر! عشق یک انتخاب نیست بلکه ضرورت زندگی است.

وقتی می‌گویم زندگی منظورم فقط نفس کشیدن و زنده

می‌کنیم، جامعه ترس و حرص را در ما می‌پروراند و ما عشق‌مان را بر اساس حرص و ترس پیش می‌بریم. پس دیگر آن عشق، بی‌قید و شرط نیست؛ بلکه عشقی است که دلیل دارد و به ما احساس خفگی می‌دهد. ما احساساتی هم‌چون حسادت، ترس و عصبانیت درک می‌کنیم. یعنی ما عشق با علت را تجربه می‌کنیم. ولی این امکان وجود دارد که با کمی آگاهی و بیداری بتوانیم عشق اصیل را تجربه کنیم.

عشق نمی‌تواند تنها با تصمیم منطقی ما اتفاق بیفتد، بلکه برنامه‌ی ذهنی خاصی لازم داریم تا عاشق شویم و کارهای عاشقانه انجام دهیم. پس باید شروع به ابراز عشقی کنیم که فراسوی منطق‌مان باشد. وقتی عشق واقعی در ما اتفاق می‌افتد حتی متوجه نمی‌شویم که در حال ابراز عشق هستیم، ولی دیگران متوجه آن می‌شوند.

هر زمان عشق حقیقی به‌وقوع می‌پیوندد، ما سرشار از انرژی می‌شویم و جرأت پیدا می‌کنیم دار و ندارمان را با دیگران قسمت کنیم. اعتماد به‌نفس شگرفی پیدا می‌کنیم چون می‌دانیم که عشق در درونمان اتفاق افتاده است. تنها زمانی‌که از انرژی، زمان، استعداد و لذت سرشار شویم می‌توانیم آن‌ها را با دیگران قسمت کنیم. عشق به‌طور طبیعی رخ می‌دهد نه اجباری. پس اگر سعی در خلقت آن کنیم شبیه این است که با باز کردن گلبرگ‌های گلی مجبورش کنیم شکوفا شود. آیا چنین عملی را می‌توان گل دادن نامید؟ پاسخ خیر است. عشق همانند گلی است که از عمق وجود شما شکوفا می‌شود و رایحه‌اش را به بیرون منتقل می‌کند و با دیگران به اشتراک می‌گذارد.

واژه‌ی عشق معانی، تفاسیر و نظرات مختلفی را در برمی‌گیرد. ابتدا اجازه دهید از ایده‌ی فداکارانه و عشق معنوی خارج شویم و عشق معمولی و ساده را با تمامی احساس مالکیت‌ها، حسادت‌ها، علت و معلول‌ها در نظر بگیریم. حتی این عشق هم می‌تواند کارهای بسیاری برای ذهن و بدن انجام دهد. در آینده به بررسی عشق فداکارانه، معنوی و بالغ خواهیم پرداخت.

روزی مشغول خواندن مقاله‌ای تحت عنوان «برای همیشه زندگی کن» بودم. از مطالعه‌ی آن بسیار شگفت زده شدم. یازده تکنیک برای طولانی کردن زندگی حداقل برای بیست سال مطرح کرده بود که توسط آمارها و مطالعات تأیید شده بودند. همه‌ی آن یازده تکنیک درباره‌ی عشق بود. حتی مراقبت از یک حیوان خانگی سبب ترشح هورمونی خاص در بدن است که باعث آرامش در زندگی می‌شود. اگر مراقبت از یک حیوان این اثر را دارد، قطعاً توجه به همسر اثرات بیشتری خواهد داشت. آن مقاله هم‌چنین در مورد این‌که افراد چه‌طور طول عمرشان را در سن پایین کاهش می‌دهند و این‌که عشق می‌تواند طول عمر را افزایش دهد، و یا این‌که وقتی عاشق باشید احتمال ابتلا به سرطان و افسردگی کاهش می‌یابد، اشاره کرده بود. حتی چیزی که آن را عشق معمولی یا شیفتگی ساده می‌نامیم می‌تواند تأثیرات شگرفی بر روی ذهن و بدن ما بگذارد و باعث احساس عمیقی از بهبودی و بهتر شدن شود.

بر طبق تانترا¹ عشق و مراقبت از یکدیگر، پنج نوع ناآرامی را که در یک فرد اتفاق می‌افتد درمان می‌کند.

پسری در کلاس عاشق دختری شد. روزی گروهی افراطی او را ربودند و جهت آموزش به اردوگاهی نزدیک مرز فرستادند. چند ماه بعد به شهر خود بازگشت تا کارهای تروریستی انجام دهد. هنگام ورود به روستایش متوجه شد که

روحانیت، مراقبه و مراسم پرستش

خانواده‌ی معشوقش در عملیات تروریستی کشته شده اند. به دیدن دختر رفت. دخترک گفت بسیار از این وضعیت ناراحت است و اگر پسر دست از این کار بردارد با او ازدواج خواهد کرد. پسر فوراً تسلیم شد و به ارتش پیوست. علیه تروریستها مبارزه کرد و همیشه عکس دختر را به‌همراه داشت.

ابتدا می‌خواهم در مورد یک محبت ساده و کاربردی که به هر دلیلی با دیگران تجربه می‌کنید صحبت کنم. خواه به این دلیل که آن شخص شما را در مقابل سختی‌ها و اجتماع حمایت کند و یا این‌که شما فقط مایلید رابطه‌ای با او داشته باشید. هر عشق می‌تواند به دلیل این موارد باشد. حتی این چنین عشقی نیز پنج نوع ناآرامی را التیام می‌بخشد. اولین ناآرامی، ناآرامی محیطی است. گاهی اوقات شما در محیط و یا موقعیتی خاص، احساس ناآرامی می‌کنید. یعنی با ترک آنجا احساس بهتری خواهید داشت. در چنین شرایطی اگر شما حتی قیافه‌ای محبت‌آمیز به خود بگیرید یا حرکتی محبت‌آمیز از کسی احساس کنید، اوضاع برایتان بهتر و قابل تحمل‌تر خواهد شد و منجر به بهبود شرایط می‌شود. دومین نوع ناآرامی، تنش جسمانی است که علت خاصی ندارد. گفته می‌شود که چنین ناآرامی‌هایی با ابراز عشق کاهش می‌یابد. حتماً می‌پرسید عشق چگونه ممکن است ناآرامی‌های جسمی را از بین ببرد؟ برای مثال، مادری را در نظر بگیرید که از فرزندش مراقبت می‌کند. علی‌رغم تمام اذیت‌هایی بچه که او را به مرز دیوانگی می‌رساند، او هر روز سرزنده‌تر می‌شود، تنها به دلیل عشق مادری! مادر با تمام تنش‌ها کنار می‌آید. در غیر این‌صورت مراقبت از بچه غیر ممکن است. این سرزندگی به‌دلیل عشق و احساسی است که مادر نسبت به فرزندش دارد. هنگامی که به فردی دیگر توجه می‌کنید، زمانی که به شخصی لبخند می‌زنید، زمانی که با وجودتان ابراز عشق می‌کنید، تمام ناآرامی‌ها یا تنش‌های بدنی ناپدید می‌شوند حتی اگر یک‌بار اتفاق بیفتد. هنگامی‌که خود را با سر¹ ابراز کنید، هوش دیده می‌شود و هنگامی‌که خود را ابا قلب ابراز کنید عشق احساس می‌شود. اما هنگامی‌که خود را با وجودتان ابراز کنید، انرژی درونی تجربه می‌شود و هنگامی که بدون ابراز وجود به آرامش می‌رسید، رضایت و شادمانی را به نمایش می‌گذارید! همه‌ی این‌ها یک انرژی و از یک ذات هستند که در چهار منظر ابراز می‌شوند.² پس وقتی عشق را ابراز می‌کنید، انرژی را بروز می‌دهید. عشق برای مراقبت از انرژی متمرکز می‌شود. یعنی به‌طور طبیعی، وقتی ابراز عشق می‌کنید، به کانالی برای تقویت انرژی تبدیل می‌شوید که نه‌تنها باعث بهبود دیگران خواهد شد، بلکه خودتان نیز التیام می‌یابید. سومین نوع ناآرامی، ذهنی است. هرگونه ناآرامی ذهنی توسط عشق قابل درمان است. محققان به‌این نتیجه رسیده‌اند که وقتی به کسی توجه می‌کنید، یا ابراز عشق می‌کنید، یا از حیوان خانگی مراقبت می‌کنید و یا با کودکان بازی می‌کنید، احتمال بروز حملات قلبی را کاهش می‌دهید و خطر بیماری‌های مرگ بار کم می‌شود. چهارمین نوع ناآرامی، ناآرامی عاطفی است. ناآرامی عاطفی با ناآرامی ذهنی فرق می‌کند. ناآرامی ذهنی یک تنش فکری است و به‌راحتی قابل کنترل است، حال آن‌که ناآرامی عاطفی تنها با چند کلمه‌ی تسلّی‌بخش کنترل نمی‌شود و فقط با ابراز عشق التیام می‌یابد. وقتی که شروع به ابراز عشق می‌کنید، وجودتان

اگر ذهنتان آرام باشد، تنها گوش دادن کافی است و حتی نیاز به مراقبه ندارید. گوش دادن خود منجر به تجربه ای در درونتان میشود. اما اگر نمیتوانید درست گوش دهید، تبدیل به تجربه ای سخت خواهد شد.

جی. کریشنامورتی¹، فیلسوف مشهور میگوید: گوش دادن خدا است. گوش دادن عمیق و کامل بدون ناآرامی الهی است. اگر عمیقاً به درونتان بنگرید، حضور استاد که عشق را در شما شعله ور می کند منجر به التیام ناآرامی روحی تان می شود.

پس حتی عشق معمولی هم هر پنج نوع ناآرامی را التیام می بخشد.

اتفاق زیبایی در زندگی «رامانوجا²» افتاد. اگر زندگی وی را مطالعه کرده باشید، خواهید دید که چگونه از هر مرحله از زندگی اش جهت رسیدن به روشنگری استفاده کرده است.

وقتی استادش او را پذیرفت، مناجاتی خاص را به وی آموزش داد و گفت در موردش با کسی سخن نگوید در غیر این صورت به جهنم خواهد رفت. رامانوجا پرسید: «برای دیگران چه اتفاقی می افتد اگر در موردش بشنوند». استاد پاسخ داد: «آنها به رستگاری می رسند».

رامانوجا بلافاصله روی سکوی معبد ایستاد و همه ی روستا را فراخواند. پس مناجات را با صدای بلند تلاوت کرد و رو به مردم کرد و گفت: «باشد که همه ی شما به بهشت بروید. من نگران جهنم رفتن خودم نیستم!».

هنگامی که عمیقاً عاشق هستید، احساس میکنید که وجودتان باز شده و پذیرا و آماده ی فرارفتن

سرشار از انرژی می شود و وقتی وجودتان به انرژی بالاتری برسد، ناآرامیهای عاطفی درمان می شوند.

سرانجام، به ناآرامی روحی می رسیم. افراد زیادی وجود دارند که میتوانند با دیگران بنشینند، تلویزیون ببینند و یا روزنامه بخوانند اما نمی توانند با خودشان خلوت کنند. چنین افرادی دچار ناآرامی روحی هستند. پس ناآرامی روحی به این معنی است که قادر نخواهید بود با خودتان خلوت کنید و فقط می توانید با دیگران وقت بگذارنید!

عشق به معلم و یا استاد (master) می تواند ناآرامی های روحی را کاهش دهد. افراد زیادی مراجعه میکنند و به من میگویند سوامی جی (Swamiji) در حضور شما به آرامش دست می یابیم اما وقتی به منزل برمی گردیم آرام نیستیم چرا؟ زمانی که شما در حضور فردی روشنگر هستید، اقدام به ایجاد رابطه و ابراز عشق به او می کنید و به صورت خودکار ناآرامی روحی تان التیام پیدا می کند.

اگر دقت کرده باشید موقع سخنرانی اغلب کلمات را با فاصله ی زیاد ادا می کنم این باعث می شود ناآرامی روحی شما کاهش یابد زمانی که جلوی تلویزیون می نشینید آرامید به این دلیل که اطلاعات بی وقفه به وجود شما رانده میشود و فرصت تجربه ی بی قراری به شما داده نمی شود در واقع در این زمان ناآرامی تان تقویت میشود و افزایش می یابد، ولی آن را تجربه نمی کنید و احساس راحتی دارید.

اما در اینجا اگر با حوصله بنشینید و به واژه های با فاصله گوش دهید ناآرامی روحی تان کاهش می یابد و تمایل ذهنتان برای جستجوی فکر بعدی نیز کم می شود شما به طور خودکار پذیرای آنچه شنیده اید می شوید و این واژه ها نه تنها ذهن بلکه قلبتان را نیز لمس می کند.

اگر شما کاملاً در آرامش باشید و گفتگوی با خود را تمام کنید سینه هاتان فراخ می شود و آنچه جذب می کنید باعث التیام ناآرامی های شما خواهد شد.

به همراه آدی شانکارا و ماده اوا که سه تن از بزرگترین اساتید فلسفه ی هندو محسوب می شوند

زندگی هر لحظه چیز تازه‌ای دارد و فلسفه این تازگی را از بین می‌برد.

ده فیلسوف در یک سلول زندانی بودند و تصمیم به فرار می‌گیرند. آن‌ها شروع به کشیدن نقشه فرار کردند. طرح کلید زندان را برداشتند و کلید را ساختند. روز فرار همه‌چیز طبق نقشه برنامه‌ریزی شد. تصمیم گرفتند که در شب موعد دو نفر از آن‌ها با کلیدی که ساخته بودند در را باز کنند و به بقیه علامت دهند. بقیه فرار کنند و این دو نفر در را ببندند و به آنها ملحق شوند. آن شب فرار رسید و دو نفر در را باز کردند. بقیه منتظر علامت شدند ولی خبری نیامد. بعد از سه ساعت آن دو نفرآمدند و گفتند باید نقشه‌مان را عوض کنیم و روز دیگری را انتخاب کنیم. امشب زمانش نیست. دیگران پرسیدند چه شده است؟ گفتند زندان‌بان احمق فراموش کرده در را قفل کند!

کسانی که فلسفی فکر می‌کنند قادر نیستند که به چیزهای جدید بیاندیشند و نیازمند تنظیمات ذهنی از پیش تعیین شده‌اند. اگر تغییراتی رخ دهد یا موقیعت جدیدی پیش بیاید، قادر نیستند که خلاقانه فکر کنند. چراکه ذهنشان باز نیست و در محدوده‌ی بسته‌ای هستند. ما هم در زندگی‌مان مثل فیلسوفان فکر می‌کنیم و در گذشته سیر می‌کنیم. هرگز در لحظه نیستیم و اگر اتفاق تازه‌ای رخ دهد خود را می‌بازیم.

شخصی که در لحظه زندگی می‌کند تازگی را تجربه می‌کند، وجودی باز و پذیرا دارد و با اطرافیانش به وحدت می‌رسد. در نظر داشته باشید که وجود باز یعنی به همه‌چیز هم‌طراز خودت احترام بگذاری و این به‌معنای پذیرش تحولات است. پذیرا بودن به‌معنی این است که بدانید منبع همه‌چیز در این

هیچ مرزی را حس نمی‌کنید، در مورد هیچ چیزی احساس ناامنی نمی‌کنید. احساس گستردگی می‌کنید.

عشق، شجاعت و انرژی عظیمی به‌ارمغان می‌آورد و باعث می‌شود در کنترل خودتان باشید. در حال حاضر شما در کنترل خودتان نیستند و عشق این را تغییر می‌دهد.

زمانی که استاد، کار رامانوجا را دید، اعتراف کرد که درسی بزرگ از او گرفته و اظهار داشت که رامانوجا به درجه‌ی بالاتری از او دست یافته است و به او گفت که تو اکنون در فضای دیگری هستی.

اگر دقت کنید، می‌بینید در مقابل افرادی که با آن‌ها زندگی می‌کنید برنامه‌ی ذهنی مشخصی دارید. تمام مکالماتی که بین شما رد و بدل می‌شود را از پیش می‌دانید. می‌دانید اگر گفت‌وگو را به‌گونه‌ای خاص شروع کنید آن فرد چه پاسخی می‌دهد! و اگر به روشی دیگر سخن بگویید پاسخ آن فرد چگونه تغییر خواهد کرد. سناریویی مجازی از تمام گفت‌وگوهای روزمره در ذهنتان دارید. اگر فردی با سخن یا رفتار جدیدی وارد شود کمی آشفته می‌شوید و نمی‌دانید چگونه رفتار کنید یا پاسخ دهید و این فقط چند دقیقه زمان می‌برد تا به خودتان بیایید که چه پاسخی دهید. در غیر این‌صورت مکالمات تمام روز را می‌دانید. به این مکالمات، مکالمات مرده می‌گویند که در آن‌ها هیچ اثری از زندگی نیست.

مشکل این‌جا است که همه‌مان فیلسوف شده‌ایم و نمی‌دانیم که زندگی فلسفه نیست بلکه جریان یک انرژی خودجوش است که هر لحظه‌ی آن جدید است. فلسفه یعنی تکرار مکررات به راه‌های مختلف. همین. هیچ چیز تازه‌ای در آن نیست. درحالی‌که

اگر هستی را اقیانوس بزرگی فرض کنیم، ما قطراتی از آن هستیم. با آن یکی هستیم و قطره‌های جدا از هم نیستیم. هر زمان خود را به‌عنوان قطره‌ای مستقل در نظر بگیریم، در مرز بین خود و احساساتمان احساس جدایی می‌کنیم. این همان چیزی است که «خود» نام دارد. «ما» توسط احساسات «من» و «مال من» رانده می‌شود و تا زمانی که این تفکیک وجود دارد هرگز انرژی اقیانوس که همان عشق است را تجربه نمی‌کنیم.

تا زمانی که قطره باشیم به زندگی «نه» گفته‌ایم. نه عاشق می‌شویم و نه اعتماد می‌کنیم. احساس خوشبختی نداریم، چراکه سعادت مزد کسانی‌است که می‌دانند چگونه عاشق شوند و اعتماد کنند. این اتفاق تنها برای کسانی می‌افتد که می‌دانند چگونه بخشی از اقیانوس باشند. سعادت تنها زمانی ممکن است که قلب ما بگوید «بله» و «نه» به‌طور کامل از وجود ما ناپدید شود. «نه» تاریکی است و «بله» نور است. « نه » خود است و «بله» عبور از خود. «نه» راه فرد ناآگاه است و «بله» راه آگاهی و بیداری. تمام درگیری‌ها و رنج‌ها در زندگی به‌دلیل گفتن «نه» بوجود می‌آید. «نه» جنگ است، جنگ با «هستی». «بله» عشق است و صلح با آنچه که هستیم. «بله» توافق عظیمی است در ارتباط با افراد در اقیانوس. سعادت، نام دیگر این توافق و هماهنگی است.

راه رسیدن به سعادت، حل شدن در اقیانوس است و نه قطره ماندن. قطره بودن، ماندن با «خود» است. «خود» ریشه‌ی تمام بدبختی‌ها است. وقتی «خود» محو شود، سعادت از هر گوشه‌ی اقیانوس به سمت‌مان سرازیر می‌شود. به‌طوری که حتی انتظار آن را نداریم.

«خود» حالتی از آگاهی بسته است. تمام در و پنجره‌ها را می‌بندد. زندگی خود را محصور می‌کند. «خود» ما را مثل کپسولی احاطه و مهروموم می‌کند

کائنات «هستی» است و

همواره شما در دسترس

آن هستید. این به رسمت شناختن عمق «هستی» است که همه‌چیز در آن نقش دارد. اگر وجودی باز و پذیرا داشته باشید دیگر فیلسوف نیستید و آماده‌ی دریافت زندگی و عشق هستید. با فلسفه شما افکار ثابت و ادعای فراوان خواهید داشت و زمانی که از حدش بگذرد دیگر نمی‌توانید عاشق شوید. ادعای زیاد مثل سدی مانع عشق می‌شود. وقتی زیادی مطمئن هستید و مغزتان پر از افکار از پیش تعیین شده است، عشق چگونه می‌تواند وارد شود؟ عشق نیازمند فضایی زیبا جهت شکوفایی است. با فلسفه هیچ جایی برای ظهور عشق نیست. به‌نظرتان می‌شود در فضای محدود افکار عشق را تجربه کرد و شهد شیرین آن را چشید؟ خیر. شما خود باید آن شهد را بچشید، به آن فضا دهید و بگذارید با وجودش شما را سرشار کند. در درونتان به عشق فرصت شکوفایی و رشد در جایگاه حقیقی‌اش را بدهید.

بگذارید در قلبتان اتفاق بیفتد نه در سرتان. با قلبتان باشید سپس خواهید دید که اتفاق می‌افتد و رشد می‌کند. چیزی که در سرتان شکست خورده است می‌تواند در قلبتان پیروز باشد. عشق، پیروزی قلبی است و هر کس باید آن را تجربه کند. توقف در سر راحت است و نوعی روشنفکری دنیوی است. اما رفتن به‌سمت قلب شجاعت می‌خواهد چون در قلب چیزی آشنا نیست و همه‌چیز جدید است.

در سر، شما هویتی شکل‌گرفته با الگویی مشخص دارید، اما در قلب، هیچ هویت و الگویی نیست. بلکه فضایی باز است که ورود به آن شجاعت زیادی می‌خواهد. به همین دلیل عشق برای بیشتر افراد ترس‌آفرین و نقطه‌ای ناآشنا است. ولی در سر، همه‌چیز راحت و آشنا است.

در عوض عشق در حال جریان با «هستی» است تا کاملاً با آن باشد. تنها زمانی که سیال باشیم می‌توانیم با اقیانوس یکی شویم. آن‌وقت است که هیچ‌گونه قصد و هدف شخصی نداریم. هر لحظه سعادتی باورنکردنی است.

ذهن بخشی از «خود» است که می‌داند چگونه بسته شود اما نمی‌داند که چگونه باید باز شد. دوست داشتن یعنی پذیرش و تسلیم شدن. باز شدن به‌سمت «هستی»، به‌سمت گل‌ها، زنبورها و ستارگان.

چگونه می‌توانیم به موسیقی زیبایی که جهان را احاطه کرده است گوش فرا دهیم؟ چگونه می‌توانیم پذیرای جشنی که در جریان است باشیم؟ رقص گل‌ها در باد، لذت درختان از باد و ستاره‌هایی که همیشه در حالت خوشبختی‌اند. به‌نظر می‌رسد به‌جز انسان، همه‌چیز در یک هماهنگی بی‌نظیر قرار دارد.

انسان از هماهنگی خارج می‌شود زیرا دارای نوعی «آگاهی» است که دیگر موجودات ندارند. آگاهی می‌تواند دو کار انجام دهد. می‌تواند «خود» را خلق کند یا «بی‌خودی» را. اگر «خود» را خلق کند، زندگی را بر ما جهنم خواهد کرد، در حالی که «بی‌خودی»، ما را به بهشت می‌برد. کل دنیا بدون آن‌که بداند در بهشت است. زمانی‌که انسان وارد بهشت می‌شود، آن را کاملاً می‌شناسد. این عظمت و بزرگی انسان است. البته می‌تواند خطرناک هم باشد زیرا افتادن در دام «خود» راحت‌تر است تا وارد شدن به بهشت.

مشکل این‌جا است که ما فراموش کرده‌ایم، که هستیم و هدف از آفرینش ما چه بوده. ما امپراطور عشق هستیم ولی گمان داریم تهی‌دستیم. ما پادشاهی جهان را در درونمان داریم اما هم‌چنان برای چیزهای پیش پا افتاده گدایی می‌کنیم. ما به‌دنبال جمع کردن چیزهای معمولی هستیم فار از این که گنجینه‌ای لایتناهی و بی‌پایان در درونمان داریم. ما اقیانوس هستیم اما تشنه‌ایم چراکه از کل جدا مانده‌ایم. اما مهم نیست که جدا شده‌ایم، مهم نیست که چقدر فراموش کرده‌ایم. چراکه می‌توانیم در یک لحظه آن را به‌یاد آوریم و به آن ملحق شویم.

خوشبختی از عشق نشأت می‌گیرد. عشق، آوازی است که شما را به «هستی» باز می‌گرداند. عشق شمشیری است که «خود» را هلاک می‌کند و شما را به اقیانوس متصل می‌کند. زمانی که قلب لبریز از عشق شود، تمام زندگی از نثر به نظم، از همهمه به موسیقی و از بی‌نظمی به هماهنگی تبدیل می‌شود.

این همان خوشبختی است که به‌سادگی وجود دارد. فقط «بودن» کفایت می‌کند. اما برای درک خوشبختی باید آن را حس کرد و این حس را پرورش داد. این حس همان چیزی است که عشق نامیده می‌شود. زمانی‌که آنها را پرورش می‌دهید، درمی‌یابید که زندگی از افکار مستقل تشکیل نشده بلکه احساسی ادامه‌دار است. در نتیجه «خود» شروع به محو شدن می‌کند.

وقتی که از فکر به‌سمت احساس پیش برویم، فقط یک قدم دیگر می‌ماند که آن گذشتن از «احساس» به‌سمت «بودن» است. به‌همین سادگی.

اولین قدم یعنی عبور از فکر به احساس دشوار است، زیرا که «خود»، ذهن را به‌گونه‌ای تعلیم داده است که همواره فکر کند. با عبور از این مرحله، قدم دوم خود به خود می‌آید. از «احساس» به «بودن» فاصله‌ای نیست و می‌تواند هر لحظه اتفاق بیفتد. شاعر می‌تواند هر لحظه که اراده کرد، عارف شود چون با

بازگشت به فهرست به‌این فکر می‌کنید که اثرتان را در کدام گالری به نمایش بگذارید و آن را بفروشید، رک بگویم که در آن غرق نشده‌اید. شما فقط عاشق چیزی خاص شده‌اید که مرتبط با پول است. اگر رقاص هستید و در حین کار به‌این فکر می‌کنید که در اتمام کار چقدر پول نصیبتان می‌شود، پس شما این کار را با عشق انجام نداده‌اید. با انجام این‌کار بیشتر و بیشتر خود را اسیر می‌سازید و حتی اگر استادی نیز در زندگی‌تان باشد با او نیز همین‌کار را انجام می‌دهید.

به مردم می‌گویم: «من ماه را با انگشتم به شما نشان می‌دهم. اگر به‌آن نگاه کنید، آنچه را که من حس کرده‌ام شما نیز حس می‌کنید. در عوض اگر شما به انگشت من نگاه کنید هرگز نه ماه را می‌بینید نه آرامش را درک می‌کنید».

اگر در لحظه غرق شوید، شما عاشق هستید. هنگام کار تمرکزتان در بالاترین حالت ممکن قرار می‌گیرد، زیرا عاشق کارتان هستید. اینجاست که زندگی‌تان سرشار از عشقی عمیق می‌شود و شروع به احساس ارتباط و احترام به همه‌چیز به‌عنوان موجود زنده می‌کنید. حتی می‌توانید افکار دیگران را بخوانید و شروع می‌کنید به پاسخ دادن به‌آن فرد بدون آن‌که با شما سخن بگوید. «هستی» را به‌عنوان حضوری شفاف و همیشه زنده حس می‌کنید. شما هوش عظیمی دارید و می‌دانید که چگونه با دیگران ارتباط بگیرید. این قدرت عشق است.

عشق حقیقی شما را در لحظه نگه می‌دارد و به شما هوشیاری فراوانی ارزانی می‌دارد. هیچ چیز مهیج‌تر از زندگی در لحظه نیست و عشق تجربه‌ی در لحظه زندگی کردن است. عشق فقط محدود به دو شخص یا چیز نیست، بلکه عشق فقط به‌خاطر خود عشق است، همین. اگر فقط یک لحظه عشق حقیقی را تجربه کنید، می‌توانید آن را در خودتان پرورش دهید تا تمام وجود و زندگی‌تان را در بر بگیرد. فقط یک جرقه کافی است.

قلبتان را دنبال کنید. فقط کافی است بیشتر عشق بورزید. تا می‌توانید لذت ببرید و به قلبتان خوراک دهید. طلوع و غروب خورشید، ابرها، رنگین کمان، پرندگان، گل‌ها، حیوانات، صخره‌ها و مردم را با هوشیاری بنگرید. به چشمانشان نگاه کنید. «وجود» چند وجه دارد. به‌هر وجه آن مانند یک شاعر بنگرید. تمجیدش کنید. احساسش کنید. از خود بی‌خود شوید. آگاهی‌تان را بالا برده و همه‌ی جزییات «هستی» را با عشق حس کنید. کم‌کم «خود» از بین می‌رود.

تنها مانع عشق، ترس است. زیرا که در عشق محو می‌شویم. این عامل تهدید کننده‌ی بنیان «نفس» است. وقتی عشق به‌وقوع می‌پیوندد، «نفس» ناپدید می‌شود. ترسی که احساس می‌کنیم، در واقع چیزی نیست به‌جز از بین رفتن «نفس». بگذارید ترس همان‌جا باقی بماند، فقط برای مدتی هست و اگر آن را نادیده بگیریم ما را ترک خواهد کرد و آن روز، روز بزرگی خواهد بود. زیرا از آن به بعد خود‌به‌خود و به آسانی رشد می‌کنیم. دیگر ما نیستیم، بلکه عشق است.

با تک‌تک موقعیت‌های زندگی با عشق روبه‌رو شوید. طولی نمی‌کشد که به عشق ناب بدل می‌شوید. خواه طرفتان یک فرد باشد یا شغلتان، رهگذر باشد یا معبود و یا هرچیز دیگری، فقط کافی است با عشق با آن برخورد کنید. اگر نقاش هستید، عاشق نقاشی‌هایتان باشید. اگر رقاصید، عاشق رقصیدن باشید. اگر با کامپیوتر کار می‌کنید عاشقش باشید و در آن غرق شوید. فقط کافی است هر لحظه عاشق باشید.

اگر در حال نقاشی کشیدن هستید و هم‌زمان

بازگشت به فهرست

این‌جاست که شما تبدیل به خالقی شگفت‌انگیز می‌شوید، چون انرژی عشق، انرژی آفرینندگی است. به‌همین دلیل است که شاعران چنین خلاقیتی دارند. آن‌ها خودشان را در عشق غرق می‌کنند و خلاق می‌شوند. آن‌سوی تازگی در لحظه، خلاقیت رخ می‌دهد. عارف صوفی¹ جلال‌الدین رومی² می‌گوید: هر کجا که هستید، تحت هر شرایطی، همیشه سعی کنید عاشق باشید. تمام هستی در یک رابطه‌ی عاشقانه با خودش است. شما نیز بخشی از آن هستید، بنابراین طبیعت شما یک عاشق در لحظه است و تنها در این صورت است که شما می‌توانید کمال طبیعت واقعی‌تان را تجربه کنید.

امروزه مشکل بزرگ ما این است که مردم عاشق خودشان نیستند. جامعه هرگز به آن‌ها یاد نداده است تا خودشان را دوست بدارند. اگر خودتان را دوست نداشته باشید، نمی‌توانید دیگران را دوست بدارید. تنها زمانی‌که در خودتان غرق شوید، می‌توانید در دیگران نیز غرق شوید. ما یادگرفته‌ایم حتی برای دوست داشتن خودمان هم دلیل داشته باشیم. اگر خوب عمل کنیم خود را دوست داریم و اگر شکست بخوریم از خودمان متنفر می‌شویم، ما همین منطق را به دیگران نیز منتقل می‌کنیم، آن‌ها را دوست داریم زمانی‌که برای آن دلیل داشته باشیم. ما هرگز کسی را بی‌دلیل دوست نداریم. وقتی خود را دوست نداشته باشید به زندگی بدبین می‌شوید. زمانی که تنها در رحم مادر بودید، دوست‌داشتنی و خوشبخت بودید و در آن تنهایی خودتان را دوست داشتید. به‌همین دلیل است که وقتی ناراحت هستید به حالت جنین می‌خوابید. تنهایی سعادت‌مندانه ذات شماست. وقتی که به دنیا آمدید، جامعه این فکر را به‌شما القاء کرد که برای شاد بودن به دیگران یا به تلویزیون نیازمندید و هیچ‌گاه ماهیت اصلی‌تان که خوشبختی و تنهایی است را رشد و پرورش نداد. اگر دوباره با ماهیت اصلی خود ارتباط برقرار کنید، آرامش درونی را احساس خواهید کرد. هر روز چند دقیقه بنشینید و خود را سرشار از عشق ببینید و این‌که چه موجود شگفت‌انگیزی هستید. ببینید که چقدر خودتان را نادیده گرفته‌اید. وجودتان را به‌عنوان بخشی از هستی حس کنید و به‌این خاطر عاشق خود باشید. با احساس عشق به خودتان، در عشق ذوب شوید. اگر هر روز این تمرین را انجام دهید، به زودی خواهید دید که قبلاً چقدر سخت‌گیر و خودمحور بوده‌اید و اکنون چه مهربان و دوست‌داشتنی هستید. زمانی‌که با خود در آرامش و عشق خلوت می‌کنید، سعادت شما را فرا می‌گیرد. وقتی اعصابتان در آرامش باشد، حس سعادت در وجود شما می‌جوشد و همان سعادتی را که در زبان بدن استاد دیدید، نشان می‌دهید. سپس وقتی که مردم شما را دوست داشته باشند احساس گناه و یا بی‌ارزش بودن نمی‌کنید. چراکه آن‌ها شما را دوست دارند و شما نیز خودتان را. پذیرای عشق از دیگران می‌شوید. معمولاً زمانی‌که کسی به‌شما عشق می‌ورزد، احساس گناه و بی‌ارزشی به‌شما دست می‌دهد، چراکه فکر می‌کنید لیاقت عشق آن‌ها را ندارید. اما وقتی عاشق خود باشید، عشق دیگران را نیز با شادی دریافت می‌کنید.

هستی چیزی جز یک انرژی زنده نیست. هر درخت یا ساقه‌ی یک گیاه هر روز به عشق، تنفر و یا افکار شما واکنش نشان می‌دهد. کلو بکستر³ - پژوهشگری که طی چندین آزمایش

بازگشت به فهرست

| عشق اسرار تمام ادیان | اگر شما با کمی عشق و احترام | عکس‌العمل گیاهان را به | عشق مثل ریشه‌ی | | است، هیچ منطقی در | با هستی و تمام مخلوقات | احساسات و اندیشه‌های | درخت است و | | مورد خدا وجود ندارد | آن، زندگی کنید، کائنات | انسانی بررسی کرده است - | ادیان مانند | | فقط عشق است | عشق را از راه‌های مختلف | به این نتیجه رسید که گیاهان | شاخ و برگ‌های آن | | | به شما باز می‌گرداند. | به احساسات انسانی واکنش | |

نشان می‌دهند. یک فکر ساده در انسان، مانند سوزاندن برگ گیاه، منجر به حرکات نامنظمی در گیاه می‌شود. او این واکنش را «ادراک اولیه»¹ نامید که یعنی توانایی سلول‌های گیاهی، حیوانی و انسانی برای درک و بروز واکنش به اندیشه‌ها.

او در یک مورد نموداری را ثبت کرد که خط صافی را نشان می‌داد و بیان‌گر این بود که گیاه در حالت شوک قرار دارد. از صاحب گیاه پرسید که آیا به آن آسیبی رسانده؟ زن پاسخ داد چند برگ خشک را از آن جدا کردم.

وقتی که شما به هستی عشق می‌ورزید، هستی نیز با زیبایی به شما جواب می‌دهد. در این حالت سعی می‌کنید، تفاوت‌های مردم، موقعیت‌ها، احساسات و یا هر تفاوت دیگری را نادیده بگیرید و همه‌چیز برایتان تبدیل به یک کل واحد می‌شود و حقیقت نیز همین است. هر چیزی در این دنیا جزئی از کل است و عشق تنها چیزی است که شما را به این باور می‌رساند.

در کشور هند سنت عجیبی وجود دارد که مردم در طی طول و عرض کشور، در معابد و مراکز مذهبی با پای برهنه راه می‌روند. برایم عجیب بود که چگونه می‌توانند این‌کار را بکنند. مخصوصاً هنگام ورود به جنگل، خوابیدن در کنار حیوانات وحشی و درخواست غذا از مردم. راز این موضوع این است که آن‌ها یاد گرفته‌اند چگونه با کائنات یکی شوند و کائنات نیز از آن‌ها محافظت می‌کند. چه هوا بارانی باشد یا آفتابی، حیوانات و درختان همگی از شما محافظت می‌کنند. حتی اگر از لحاظ منطق انسانی درکش دشوار باشد، اما واقعیت دارد.

اغلب عشق با احترام اشتباه گرفته می‌شود. از کودکی یاد می‌گیریم که احترام بگذاریم و هرگز عشق خود را نشان ندهیم. همیشه به کودکان می‌گویند باید به بزرگترت احترام بگذاری اما به ندرت می‌شنوید که بگویند باید به بزرگترت عشق بورزی و مشکل همین‌جا است.

احترام اولین چیزی است که باعث می‌شود فکر کنید فرمان‌بردار هستید. چون باعث می‌شود احساس کنید از فردی که به او احترام می‌گذارید جدا هستید. به‌عبارتی عشق، بذر خوشحالی و اتحاد را در شما می‌کارد و باعث می‌شود با هر چیزی که وجود دارد احساس راحتی کنید. با احترام، ترس همراه است، اما در عشق، یک احترام واقعی همراه با درک عمیقی از هستی وجود دارد. پس در احترام، درک زیادی دخیل نیست ولی در عشق، درک عظیم و دگرگونی وجود دارد. عشق به‌خودی خود نوعی دگرگونی است که شما را نرم و ذوب می‌کند.

استاد دانشمند نیکولسن (Nicholson) شعری در تصوف سروده است:

احترام منجر به ایجاد فاصله بین شما و فرد مورد

آن‌ها می‌شود توسط دستگاه دروغ‌سنج بررسی می‌کرد

بلکه روح اوست که بسیار اهمیت دارد. هیچ‌کس نمی‌تواند به‌ما بیاموزد که روح چیست بلکه باید آن را تجربه کنیم. همه‌ی احترام می‌شود، اما عشق مانند پلی فاصله را کم می‌کند. تنها افرادی که عشق را تجربه نکرده‌اند احترام را به‌عنوان روشی که مقبولیت اخلاقی دارد قبول دارند. احترام ساده است اما واقعی نیست. عشق ممکن است دشوار باشد چون هر کسی نمی‌داند که چطور درگیر آن شود، اما واقعی است. در عشق، احترام به‌خودی‌خود رخ می‌دهد و در احترام عشقی غیرواقعی و غیر اصیل به‌زور گنجانده می‌شود.

دانش‌ها تغییر می‌کنند، فیزیک، شیمی، علوم و روانشناسی. همگی به‌سادگی دگرگون می‌شوند و تنها علم روحانیت است که تغییر ناپذیر است و قابل آموزش هم نیست بلکه باید حس شود.

• داستانی کوتاه:

روزی استادی از شاگردانش پرسید: «کی شب به پایان رسیده و روز آمده است». یکی از آن‌ها پاسخ داد: «وقتی که بتوانید از دور تشخیص دهید که آن حیوان گاو است یا اسب». استاد گفت: «خیر». شاگردی دیگر پاسخ داد: «وقتی بتوانید درخت را ببینید و بگویید آیا درخت کاج است یا انبه». استاد گفت: «خیر». آن‌ها از استاد پاسخ را پرسیدند. وی گفت: «وقتی که بتوانید به‌صورت کسی نگاه کنید و برادرتان را در او ببینید و یا به‌صورت هر زنی که نگاه می‌کنید خواهرتان را در او ببینید و اگر نتوانید این‌کار را بکنید دیگر مهم نیست که چه وقتی از روز است، همچنان شب است.»

مذهب اصلی عشق است. عشق ریشه‌ی تمام معنویات است. بقیه‌ی مذاهب شاخه‌هایی از عشقند. عشق مثل ریشه‌ی درخت است و ادیان همانند شاخ و برگ‌های آن حتی بزرگ‌ترین دین هم در مقابل عشق فقط شاخه‌ای بزرگ است. عشق هیچ معبد یا کتابی ندارد. همانند ریشه‌ای در زیر زمین است و به زندگی برکت می‌دهد و بدون آن کل درخت از بین می‌رود. با عشق شاخه‌ها و برگ‌های زیادی ایجاد می‌شود. اما ما چه می‌کنیم؟ ما به شاخه‌ها چنگ می‌زنیم به‌جای این‌که به ریشه توجه کنیم اما اگر به ریشه تمسک جوییم، مستقیم و کامل تغذیه می‌شویم در حالی که شاخ و برگ‌ها تنها یک وجه ماجرا هستند. عاشق‌تر که شدید، وارد معبد نامرئی عشق خواهید شد.

استاد می‌خواست نشانه‌ای بدهد. پس ما باید راهمان را با احتیاط پیدا کنیم. عشق فقط راهنما است ولی اگر به آرامی آن را دنبال کنیم، از این‌که خدا برایمان واقعی‌تر می‌شود، حیرت می‌کنیم. خدا دیگر فقط یک فکر یا مفهوم نیست بلکه چیزی است که ما احساسش می‌کنیم. هرچه در عشق عمیق‌تر می‌شویم، به این احساس نزدیک‌تر می‌شویم و روزی که در عشق حل شویم به وحدت خواهیم رسید.

ریشه‌ها شامل اطلاعاتی در مورد همه‌ی درختان در این دنیا هستند، درست مثل شبنم که کل اطلاعات اقیانوس‌های دنیا را در خود دارد. اگر ساختار قطره آب را درک کنیم همه‌چیز در مورد اقیانوس‌ها را می‌فهمیم. به‌همین ترتیب انسان اتمی از عشق است و عشق چیزی نیست به‌جز کیفیت هستی. اگر عشق را درک کنید، تمام هستی را درک خواهید کرد. فهم این‌که ساختار انسان محدود به فیزیکش و یا حتی بعد شیمیایی و روانشناختی‌اش نیست، اسرار تمام ادیان دنیا در عشق خلاصه می‌شود. با

بازگشت به فهرست این وجود، مردم در منطق و الهیات غرق شده‌اند. الهیات از دین فاصله دارد. هیچ منطقی به‌جز عشق در مورد خدا وجود ندارد. خدا شعر است. خدا در موسیقی و رقص است، اما هرگز در منطق پیدایش نمی‌کنید. خدا یک ایده نیست که بتوان در مورد آن با قوانین منطق بحث کرد. بلکه یک تجربه‌ی درونی است که هرکس خود به‌تنهایی باید آن را کشف کند.

از خیلی پیش‌تر، عرفا به‌این نتیجه رسیده‌اند که ماده با عشق به هم پیوسته است. یک نیروی نامرئی اتم‌ها و مولکول‌ها را به هم چسبانده است و به‌خاطر همین نیرو آن‌ها ناگسستنی هستند. علم همچنان در جستجوی کشف این انرژی غائی است و تجلی آن را در نیروی جاذبه و الکتریسیته مشاهده کرده است. اما روزی که علم، عشق را کشف کند روزی است که مذهب و علم هم‌راستا باهم در ارتباط خواهند بود.

در حال حاضر فقط شاد باشید. زیرا عشق در جریان است. لذت ببرید زیرا که پتانسیل درونی شما عشق است. می‌توانید با عشق به قلّه برسید. هیچ چیز با عشق غیر ممکن نیست، زیرا عشق شما را به خدا می‌رساند.

بسیاری شهوت را با عشق اشتباه می‌گیرند و این فاجعه‌ای بزرگ است. فردی که فکر می‌کند شهوت همان عشق است فکرش محدود به سطح فیزیکی است و هرگز از آن بالاتر نمی‌رود. نمی‌داند که سطح بالاتری نیز وجود دارد و او در زیرزمین خانه‌اش باقی مانده است. سکس زیر زمین است، جایی نیست که بتوان در آن زندگی کرد و از آن برای اهداف دیگر استفاده می‌کنیم.

سه سطح وجودی آدمیت: حیوان، انسان و روح است. بُعد حیوانی مربوط به شهوت است که شکل ناپخته‌ی عشق است. منظور این نیست که در این بُعد عشق وجود ندارد، بلکه در اینجا عشق به تمایلات و آرزوها آلوده است.

هرچه وجودمان پاک‌تر می‌شود وارد سطح دوم می‌شویم یعنی عشق ساده‌ی انسانی. عشق انسانی به‌دنبال مالکیت و حسادت است و می‌تواند شخصی را به چشم هدف بنگرد.

سومین نوع عشق، عشق الهی نام دارد که بالاترین نوع عشق است. درست مثل عبادت. هیچ‌گونه حس مالکیتی و هیچ چیز زمینی در آن نیست. نوعی نیروی نامرئی اما قدرتمند است. زمانی که عشق می‌شود عبادت، برای بار اول به رضایت درونی می‌رسیم. می‌گویم رضایت چون دو نوع قبلی همیشه به‌دنبال دستیابی بیشتر است و همواره با دلتنگی همراه و هیچ رضایتی در آن‌ها نیست. زمانی که نوع سوم عشق اتفاق می‌افتد، حتی سکس عمیق و عملی روحانی می‌شود که فراسوی لذت جسمی است.

در هند، مکانی است که سه رودخانه به‌هم می‌رسند تا مقدس شوند. این مفهومی استعاری دارد چرا که انسان در جایی به ملاقات سه نیرو می‌رسد: جسمی، روانی و روحانی. زمانی‌که این سه نیرو با هم یکی می‌شوند رضایت و خوشحالی عظیمی به‌وجود می‌آید. در واقع وجود ما درون محفظه‌ای زندگی می‌کند. بدنمان در یک محفظه، ذهنمان در محفظه‌ای دیگر و روحمان در محفظه سوم. بدن از وجود ذهن آگاه نیست و ذهن از وجود بدن. ذهن روح را نمی‌شناسد. بدن از حضور روح نا آگاه است. آن‌ها با هم هستند اما هم دیگر را نمی‌شناسند. اولین مرحله‌ی مراقبه نزدیک کردن این سه و شناساندنشان به یکدیگر است تا با هم متحد شوند. وقتی همه‌ی این سه بُعد یک‌کل واحد شوند در آن‌صورت بُعد چهارم پدید می‌آید که می‌توانید آن را خدا، هستی، ربوبیت و یا هر آنچه که دوست دارید بنامید. هدف کلی روحانیت ایجاد جادویی

بازگشت به فهرست • داستانی کوتاه را به‌یاد آوردم:

دختر نابینایی بود که به‌خاطر نابینایی‌اش از خود و از همه به‌جز دوست پسرش متنفر بود. دختر به پسر گفته بود اگر می‌توانستم دنیا را ببینم با تو ازدواج می‌کردم. چند روز بعد دکتر به دختر گفت کسی پیدا شده که می‌تواند چشمانش را به‌او بدهد. دختر تحت عمل جراحی قرار گرفت و بعد از این‌که چشمانش را باز کرد توانست همه چیز از جمله دوست پسرش را ببیند. دوست پسرش از او پرسید الان که او را دیده آیا با او ازدواج می‌کند؟ دختر با دیدن پسر شوکه شد و گفت متأسفم، من با تو ازدواج نمی‌کنم چون نابینا هستی. پسرک با ناراحتی رفت و فقط یک چیز به‌او گفت، مواظب چشم‌هایم باش.

به همین دلیل است که باید زندگی‌تان را از نو خلق کنید. باید عشق را در خود بیدار سازید. در زندگی باید حداقل یک رابطه داشته باشید که از آن هیچ انتظاری برآورده نشود. باید رابطه‌ای بسازید که در آن منتظر هیچ سودی نباشید چه مالی چه جسمی و یا راحتی و شهرت و نام. این رابطه حتی می‌تواند با درخت باشد یا ماه یا حتی خورشید. هیچ سودی از یک رابطه نباید ببرید تنها در این‌صورت است که معنای عشق را درک خواهید کرد.

من همیشه به مردم می‌گویم هروز حداقل نیم ساعت کاری را انجام دهید که برایتان پول یا اسم و شهرت نیاورد. فقط برای نیم ساعت به معبد یا کلیسایی بروید و زمین را تی بکشید و یا خدماتی دیگر ارائه دهید. نه این‌که عضوی از آن مکان شوید. برای نیم ساعت به فکر هیچ منفعتی نباشید. فقط همان نیم ساعت احساس ترس یا حرص و طمع نداشته باشید. به مردم بدون هیچ محاسبه‌ای لبخند بزنید. حسی کاملاً متفاوت به شما دست خواهد داد، چیزی که تا حالا نبوده‌اید. حتی بعد از

بازگشت به فهرست

ذوب می‌شود. به ‌آرامی، بسیار آرام. آن‌ها پدیده‌ای واحد بنام عشق را به‌وجود می‌آورند.

مردم به من می‌گویند که در حضورم عشق را احساس می‌کنند. من همیشه به آن‌ها می‌گویم از این جریان عشقی دری برای رسیدن به کل بشریت ببسازید. عشق به استاد همچون غذا است. اگر آن را هضم کنید پر انرژی می‌شوید و آن انرژی را به دیگران منتقل می‌کنید.

بودا¹ می‌گوید من بین مردم زندگی می‌کنم، یعنی این‌که توجه‌ات را به من معطوف نکن بلکه به سمت کل جهان بنگر.

اگر «عشق» به‌عنوان هدف حذف شود کل جهان خود «هدف» می‌شود، آن‌وقت هرگز رنج نمی‌برید.

اولین چیز که باید بدانیم این است که یک ارتباط ممکن است بدون هیچ علتی بوجود بیاید. تنها در این مورد می‌توانیم بفهمیم که تجربه‌ی عشق مهم‌تر است تا خود آن. شما باید حداقل یک رابطه در زندگی داشته باشید که بدون دلیل باشد و اگر چنین رابطه‌ای ندارید واضح بگویم حتی اگر پولدار هم هستید باید آه بکشید چرا که هنوز فقیر هستید.

از امروز دنبال چنین رابطه‌ای باشید رابطه با کسی بدون دلیل که در آن هیچ منفعت مالی یا جسمی برایتان نباشد. اگر چنین عشقی را تجربه کنید بعد از آن اگر پول یا جسم هم به اشتراک گذاشته شود مشکلی نیست. کیفیتش کاملاً متفاوت است من مخالف پول یا ازدواج نیستم. من مخالف رابطه جنسی نیستم اما اگر در رأس زندگی‌تان باشد شما چیزهای با ارزشی را از دست می‌دهید.

اگر مدت زیادی با هم باشند احساس می‌کنند که بعد از این همه زمان خیلی هم عاشق نیستند به‌همین دلیل است که می‌گویند نزدیکی سبب بی‌حرمتی می‌شود، عشق را به نفرت تبدیل می‌کند. برای تحول عشق و نفرت، ابتدا باید انتظارات را رها کنیم. توقع اولین دشمن عشق است. همه‌ی ما روابط مختلفی را در زندگی داریم. وقتی خواستار عشق هستیم، در واقع دنبال توجه شخصی دیگر یم. وقتی می‌گوییم کسی ما را دوست ندارد در واقع منظورمان این است که کسی به‌اندازه‌ی کافی به ما توجه نمی‌کند. مورد توجه واقع شدن نیاز اصلی هر انسان است. نیاز به توجه همراه با وابستگی به دیگران اصل ضروری بقا است و چیزی است که ما آن را عشق می‌نامیم. وابستگی به دیگران ممکن است روانی، جسمی و یا معنوی باشد. به‌عنوان مثال زمانی که از کسی انتظار دارید حضور داشته باشد تا بر روی شانه‌هایش گریه کنید، از لحاظ روانی به وی وابسته‌اید. وقتی از کسی انتظار دارید از لحاظ مالی یا لذت جنسی شما را حمایت کند، شما از لحاظ فیزیکی به وی وابسته‌اید. در هر موردی اگر کسی خلاء این وابستگی را پُر کند، یعنی این‌که به‌شما توجه کرده است. ایده‌ی اصلی عشق در این‌جا چیزی به جز توجه از جهت دیگران نیست.

تا زمانی‌که عشق شرطی است، عشق و نفرت دو روی یک سکه هستند. زمانی که انتظاراتمان مورد تهدید قرار بگیرند، عشق می‌تواند در یک لحظه به نفرت تبدیل شود.

در این رابطه، عشق تا زمانی باقی می‌ماند که شرایط مطابق با انتظارات پیش برود. زمانی‌که شرایط تغییر می‌کند عشق نیز تغییر می‌یابد.

اغلب آنچه که ما به‌عنوان عشق باور داریم در واقع با زمان و فضا مرتبط است. زمانی‌که فاصله بین دو نفر زیاد است و فرصت ارتباط کم، آن‌ها احساس عشق بیشتری نسبت به‌هم می‌کنند. ولی

چگونه خودتان را کنترل کنید. فقط برای نیم ساعت این تکنیک را اجرا کنید که نه پولی به شما می‌رسد نه شهرتی و نه هیچ موقعیت اجتماعی در قبال کاری که می‌کنید به شما می‌دهند. بعد متوجه خواهید شد که منظورم از عشق بی‌قیدوشرط چیست. ممکن است فکر کنید که این نیم ساعت هدر دادن وقت است، اما بعد از چند روز متوجه خواهید شد که فقط همان نیم ساعت را زنده بوده‌اید.

همه‌ی کارهای شما با ترس و طمع همراه بوده و در نتیجه شما را از ترس و طمع سرشار می‌کند. به‌خاطر همین است که احساس تنهایی و خستگی می‌کنید. با اجرای این تکنیک می‌بینید که بدن و ذهنتان بدون ترس و طمع شروع به عمل می‌کند و با اجرای این تکنیک یاد می‌گیرید که چگونه بدنتان را بدون ترس و طمع به حرکت درآورید، یا واضح‌تر بگویم می‌توانید عاشق شوید. منبع جدیدی در شما بیدار می‌شود و یاد می‌گیرید چگونه انرژی عشق را فعال و با آن زندگی کنید.

در بخش اول اردوی مراقبه، از همه خواستم تا صادقانه لیستی از انسان‌هایی که دوستشان دارند بنویسند. همه در ابتدا شروع به نوشتن لیستی بلند بالا کردند که شامل: همسر، پدر، مادر، برادر و خواهر و غیره بود. آن‌ها تمام افرادی را که دوست داشتند برای خوشحال کردن خودشان نوشتند. اما وقتی صحبت‌های مرا در مورد عشق واقعی شنیدند شروع به خط زدن اسامی یکی پس از دیگری کردند! اگر چیزی را خط می‌زنید پس از ابتدا در جای درستی آورده نشده بودند.

اکثر مردم در مورد لیست اسامی‌شان مطمئن بودند زیرا این اسامی به آن‌ها حس خوبی منتقل کرده بود. منظورم از حس خوب این است که با اطمینان به شما می‌گوید شما خوب هستید. شما این هستید یا آن هستید. ما کسانی را که از ما تمجید می‌کنند دوست داریم، این‌طور نیست؟ قبل از جر و بحث با آن‌ها مجدد فکر می‌کنیم.

ما به‌طور پنهانی حس خوبمان را به عنوان عشق پرورش می‌دهیم. اگر آن‌ها ما را ترک کنند، ناراحت می‌شویم. پس همواره به‌دنبال راضی نگه داشتن آن‌ها هستیم. این‌گونه است که همیشه دلیلی پنهانی در پشت عشق‌مان هست.

بعضی از مردم می‌گویند، من دختر یا پسرم را بدون هیچ دلیلی دوست دارم. از آن‌ها می‌پرسم بسیار خوب اگر پسرت ناگهان به‌دنبال انتخابهای خودش برود و از چهارچوب تعریف شده‌ی شما خارج شود و مطابق قوانین شما زندگی نکند، آیا باز هم او را دوست دارید؟ آن‌ها پاسخ می‌دهند خیر عشقمان کم می‌شود. خب این یعنی چه؟ ما نسل بعدی‌مان را تا زمانی‌که نسل ما را ترویج می‌دهند دوست داریم. تا زمانی‌که طبق الگوهای ما زندگی می‌کنند و با تغییرات ما کنار می‌آیند دوستشان داریم. در واقع ما زندگی‌مان را از طریق آن‌ها کامل می‌کنیم. می‌خواهیم به چیزهایی که در جوانی به آن‌ها نرسیده‌ایم، از طریق آن‌ها برسیم. اگر می‌خواستیم که دکتر شویم و بنا به دلایلی نشده، آن‌ها را تشویق می‌کنیم که دکتر شوند. تا زمانی‌که باب میل ما زندگی کنند رابطه‌مان با آن‌ها زیبا خواهد بود. اما به‌محض این‌که بخواهند راه خودشان را بروند، از دستشان ناراحت می‌شویم. در آن لحظه که مقابلمان می‌ایستند و می‌گویند نه، رابطه فرم متفاوتی به خودش می‌گیرد.

سه فرد بالغ در حال صرف چای صبحانه بودند در حالی که فرزندان آن‌ها بازی می‌کردند. از هم می‌پرسیدند که اگر خطری آنان را تهدید کند چه می‌کنند. همه‌شان اعتراف کردند که اول از همه بچه‌هایشان را برمی‌دارند و پا به فرار می‌گذارند. ناگهان دریچه‌ی ایمنی گاز منفجر شد. در عرض چند ثانیه همگی به بیرون از خانه گریختند بجز بچه‌ها که در حال بازی بودند.

عشق ما به فرزندانمان آن‌قدری که ادعا می‌کنیم بزرگ نیست، حتی عمق واقعی آن را نمی‌دانیم و مشکل همین‌جا است. ما کارهای زیادی را به‌نام عشق انجام می‌دهیم اما حقیقت به‌طرز شگفت‌انگیزی متفاوت است. اگر با عشق هم‌سو شویم می‌تواند به یک بیان بسیار صادق و معتبر از سرشت اصلی ما تبدیل شود.

بچه‌ها فکر می‌کنند که وقتی نه بگویند در مقابل والدینشان بزرگ به حساب می‌آیند. این غریزه‌ای طبیعی است. زمانی‌که پاسخ منفی می‌دهند احساس مستقل بودن و قدرت به آن‌ها دست می‌دهد. به‌همین دلیل است که در سراسر دنیا نیروهای شورشی همیشه از جوانان هستند.

چه در غرب و چه در شرق، در همه‌ی کشورهای جهان، در همه‌ی فرهنگ‌ها، جوانان نه می‌گویند زیرا اینگونه احساس قدرت می‌کنند. اما عشق ما همیشه به پاسخ مثبت وابسته است. وقتی پاسخ منفی می‌دهیم عشق افقی نامیده می‌شود. چرا که شروع و پایانش افقی است. شروع می‌شود و به پایان می‌رسد. همیشه بالاخره به دلیلی به‌اتمام می‌رسد. اما نوع دیگری عشق است که عمودی نامیده می‌شود و هرگز پایان نمی‌یابد. چون شروع نمی‌شود و همیشه به شکل انرژی حاضر است. آگاهانه است. عشق

عمودی زمانی است که ناگهان در می یابیم درست همان طور که در درون خودمان زندگی می کنیم در وجود دیگران هم هستیم.

مثال زیبایی در این مورد در اوپانیشادها¹ وجود دارد:

حال تصور کنید اگر خود را در بدن های دیگر این دنیا زنده ببینید، چه قدر خوشحال خواهید شد. غیر قابل اندازه گیری و ابدی خواهد بود. این آن چیزی است که افراد روشنگر وجود خود را به عنوان کل «هستی» تجربه می کنند و در بالاترین شکل عشق قرار دارند.

در زندگی کریشنا² همه ی اتفاقات راس لیلا³ عشق بی قید و شرط است.

عشق الهی کل هستی را در برگرفته است. راس لیلا توسط بسیاری از افراد، بد تفسیر شده و به معنی داشتن رابطه فیزیکی با زن گاوچران است. کریشنا یک فرد فوق آگاه بود و راس لیلا زمانی که کریشنا هشت ساله بود اتفاق افتاد. عشق واقعی دنبال و هیچ ربطی به رابطه فیزیکی وسیله نمی گردد. بر نداشت بلکه یک اتفاق پاک پایه ی اعتماد است. روحانی بود. فراتر از زمان و مکان

رادها⁴ معشوق کریشنا به او وابسته بود اما هرگز تجربه ی لذت ناب را نداشت. او نوسانات شدید خلق و خوی با حس مالکیت و حسادت داشت. در دوران راس لیلا، کریشنا به عنوان موجودی با بالاترین آگاهی و قدرت، به رادها این تجربه را داد که کریشنا را هم زمان، با هر دختر گاوچرانی که می خواست ببیند. او می خواست به رادها نشان دهد که او در هر شکل فیزیکی می تواند حضور پیدا کند. این است مظهر یک موجود الهی.

شعر زیبایی از جلال الدین رومی⁵:

فردی به در خانه ی معشوق رفت و در زد. صدایی آمد که کیست؟ پاسخ داد من هستم. صدا گفت این جا جایی برای من و تو نیست. در بسته ماند و باز نشد. بعد از یک سال تنهایی و عزلت بازگشت و در زد. صدایی از او پرسید کیستی؟ مرد پاسخ داد تو هستی. در برایش گشوده شد.

در عشق واقعی، دوگانگی وجود ندارد. فقط وحدت است، در همه چیز و همه کس. این هدف غائی عشق است.

به محض این که عاشق یک شئ خاص، یا حتی انسان می شویم سعی می کنیم آن را به سطح پائین تری بیاوریم. این دقیقاً همان کاری است که انجام می دهیم وقتی که احساس مالکیت و یا وابستگی به شخصی می کنیم. همان کاری را که با

اوپانیشاد مهم وجود دارد که توسط آدی" شانکارا تفسیر شده اند

اسباب و وسایل می‌کنیم. همان‌گونه که صاحب خانه یا اشیاء می‌شویم، می‌خواهیم صاحب افراد نیز باشیم و انتظار داریم همان‌گونه که ما می‌خواهیم باشند و این بدان معناست که ما در واقع شخص را تا سطح مقوله‌ای عینی کاهش می‌دهیم. پس زمانی که عشق و توجه‌مان معطوف به کسی یا چیزی است، مادی‌گرا می‌شویم، آن فرد یا چیز را سرکوب می‌کنیم و برای خودمان و دیگران رنج می‌آفرینیم.

گفت: «در خانه‌ام موش وجود دارد و من یک گربه می‌خواهم. لطفاً آن را به‌من بفروش. در قبالش ده دلار می‌پردازم». فروشنده گفت: «باشد قبول است». وی گفت: «من گربه را می‌برم اما می‌شود آن ظرف را نیز به‌من بدهی؟ چرا که دیگر نیازی نیست برایش ظرفی بخرم و گربه نیز خوشحال می‌شود که در همین ظرف غذایش را بخورد». فروشنده گفت: «خیر آن ظرف شانس من است، به‌خاطر آن من از هفته گذشته تا حالا شصت و هشت گربه فروخته‌ام».

در حالی که اگر توجه‌مان را فقط به سمت عشق ببریم، هم به آن چیز و یا شخص آزادی بخشیده‌ایم و هم به خودمان. این زیبایی عشق است که فقط به‌خاطر خود عشق رخ می‌دهد نه چیز دیگر.

آن مرد به دنبال ظرف بود ولی صاحب گربه شد. ما هم از تجربه‌ی خیلی چیزها در زندگی محروم می‌مانیم به‌این دلیل که دنبال حاشیه می‌رویم.

زمانی‌که سعی در به‌دست آوردن کسی دارید، خودتان را نیز در بند می‌کشید. اگر راه می‌روید و قلّاده سگ‌تان را به‌دست دارید، بدانید که خودتان نیز همانند آن سگ محدود شده‌اید. فکر نکنید که فقط سگ نمی‌تواند به‌هرجا که می‌خواهد بدود، شما هم نمی‌توانید. شما فکر می‌کنید که قلّاده را گرفته‌اید در حالی که سگ فکر می‌کند او شما هدایت می‌کند. وقتی توجه‌مان را روی چیزی می‌بریم، از تجربه‌ی واقعی عشق غافل می‌شویم و از هیجان و خوشحالی فکر می‌کنیم این عشق به‌خاطر آن چیز است. اما این‌گونه نیست. عشق یک انرژی است که در ما رخ می‌دهد و بستگی به تجربه خود عشق دارد نه به یک چیز.

دفعه‌ی بعد اگر با دوستتان یا هرکسی که خیلی با او احساس راحتی می‌کنید، هستید این تکنیک را به‌کار ببرید. کنارش بنشینید. درگیر این نباشید که چکار کنید یا چه بگویید. فقط بنشینید، همین! در واقع سخن گفتن چیزی نیست به‌جز مانع حرف زدن دیگران شدن. حقیقت این است که وقتی نمی‌توانید به چشمان کسی نگاه کنید، سخن می‌گویید. آن فرد به سخنان شما گوش می‌دهد و زمانی‌که مکث می‌کنید شروع به سخن می‌کند. وقتی او به شما گوش می‌دهد به‌این معنی است که هم‌زمان دارد فکر می‌کند و یا سخنان خودش را آماده می‌کند. او می‌نشیند و بعد از شما شروع به حرف زدن می‌کند.

با این تکنیک به فضای دیگری وارد خواهید شد. وقتی پیش استاد، دوست یا معشوقتان یا هرکسی که با وی احساس نزدیکی می‌کنید هستید، این تکنیک را پیاده کنید، چون شما را به روشنگری می‌برد. این تکنیک برای داشتن رابطه‌ی بهتر یا تعالی روحتان نیست، بلکه تجربه‌ی عشق ناب است که منجر به روشنگری می‌شود.

یک کلکسیونر هنری به روستایی سفر کرد. گربه‌ای را دید که جلوی مغازه‌ی چای فروشی از ظرفی قدیمی شیر می‌خورد. کلکسیونر ارزش آن ظرف قدیمی را دانست و رفت آن را بخرد. داخل مغازه شد و گفت: «می‌توانم این گربه را بخرم؟». فروشنده گفت: «خیر آن را نمی‌فروشم». وی

مشکل بزرگ این‌جا است که هیچ‌گاه در جایی راحت نمی‌نشینید. یعنی این‌که دائم برای صحبت

بازگشت به فهرست کردن عجله دارید و نمی‌دانید چکار کنید. این یعنی درگیر ترس هستید و فقط می‌خواهید کارتان تمام شود. چه ترس دارید چه حرص و طمع هم اکنون آرام باشید. در حال سیر کنید. حضور دیگری را بپذیرید. وجود دیگران را همان‌گونه که هستند بپذیرید. آن‌وقت ببین که در درونت چه رخ خواهد داد. چند روز این تکنیک را امتحان کنید. ناگهان شما فضای دیگری را تجربه خواهید کرد که قبلاً تجربه نکرده بودید.

این تکنیک از شیوا ۱ سوتراها ۲ است. وی مجموعه‌ای از تکنیک‌ها را جهت روشنگری گردآوری کرده است. این تکنیک شما را از طریق یک پرش کوانتومی، از فرم به بی‌فرمی و از عشق مالکیت‌جو به عشق بی‌قیدوشرط می‌برد.

ممکن است به معشوقتان وابسته باشید، یا به استاد، دوست یا هر شخص دیگری. برای رهایی از این وابستگی‌ها و حرکت از فرم به بی‌فرمی از این تکنیک استفاده کنید. همچنین با کمک آن می‌توانید با یک پرش کوانتومی به عشق برسید. سپس خواهید دید که عشق وابستگی به چیزی نیست بلکه انرژی‌ای در جریان است که نیاز به وابستگی ندارد. فقط جریان انرژی شما است که آن را به اشتراک می‌گذارید. خواهید دید آن اتفاق شگرف رخ می‌دهد چه آن شئ آن‌جا باشد چه نباشد.

زمانی که عشق، بی‌قیدوشرط به‌وقوع می‌پیوندد، شما هم خود و هم آن شخص را از حس مالکیت و همبستگی آزاد می‌کنید. زیرا همان‌طور که می‌دانید مالکیت نه‌تنها آن فرد، بلکه شما را نیز در بند خود می‌کشد و هر دو را رنج می‌دهد. عشق واقعی رهایی است. به جفتتان آزادی می‌دهد.

زمانی‌که سفر می‌کردم مردم از من می‌پرسیدند آیا شب گذشته خوب خوابیدی؟ جایت عوض شده بود. و من می‌گفتم تنها وقتی به جایی وابستگی داشته باشید محیط تازه برایتان جدید به‌نظر می‌رسد و اگر وابسته به جایی نباشید، هرجایی احساس راحتی می‌کنید. من حس می‌کنم به‌هیچ جایی وابستگی ندارم. راحتی همیشه در درون ماست نه خارج از ما. و احساس راحتی درونی نتیجه‌ی انرژی عشق بی‌قیدوشرط است. وقتی به خانه‌ای وابستگی نداشته باشیم، کل دنیا خانه‌ی ما می‌شود و هرجایی احساس راحتی می‌کنیم. مردم از من می‌پرسند چگونه می‌توانی همواره در سفر باشی و حس بی‌خانمان بودن نکنی؟ این سؤال بیشتر از جانب کسانی است که برای کار سفر می‌کنند. آن‌ها می‌گویند اگر به یکی دو جا سفر کنیم و برگردیم یک هفته طول می‌کشد تا تجدید قوا کنیم، تو چگونه پشت سر هم سفر می‌کنی؟ رازش همان چیزی است که به شما گفتم. من به هیچ خانه‌ای تعلق خاطر ندارم در نتیجه کل دنیا خانه‌ی من است. با این احساس هر جا که بروم نشاط، آرامش و شادی را تجربه می‌کنم، زیرا حس نشاط از بیرون وارد نمی‌شود و در درون ما است.

در زندگی واقعی همیشه دنبال ابراز عشق به دیگران با روش‌های محسوس هستیم. تنها اگر عشق به روش قابل لمس اثبات گردد آن را عشق می‌نامیم. عشق واقعی مانند عشق ربّانی است. بین دو وجود که بدون این‌که ابراز شود قابل حس است و نیاز به ارتباط ندارد، زیرا در جریان است. اگر واقعاً کسی را دوست دارید زبان بدنتان آن را فاش می‌کند، و آن‌قدر والا است که در کلمات نمی‌گنجد چرا که کلمات از بیان آن قاصر هستند. اما اگر از واژگان استفاده می‌کنید پس عشق اتفاق نیفتاده است. وقتی‌که برای ابراز عشق مجبور به سخن گفتن هستید مطمئن باشید دروغی در حال رخ‌دادن است. عشق واقعی رها است و نیازی به بیان دائمی ندارد. عشق واقعی به شما آزادی می‌دهد به راحتی

جمع‌آوری کرد

مختلف شامل ویگنانا بآراوا تانترا، گروگیتا، تیرو ماندیرام و ...

بازگشت به فهرست

هرآنچه را که می‌خواهید ابراز کنید، خواه مخالفت باشد خواه عصبانیت. هرآنچه که باشد از ارزش عشق کم نمی‌کند. نه فقط این بلکه هیچ تسلط یا قدرتی در آن نیست. هر فرد مانند گلی زیبا است که شکوفا شده و عطرش را منعکس می‌کند. در عشق واقعی هیچ ترس و ناامنی نیست. در عشق معمولی فاصله‌ی فیزیکی بین دو فرد منجر به ناامنی و بی‌اعتمادی می‌شود.

سرباز جوانی نزد افسر ارشدش می‌رود و می‌گوید: «قربان دوستم هنوز از میدان جنگ برنگشته. اجازه می‌خواهم که دنبالش بروم». افسر گفت: «خیر! اجازه نمی‌دهم، زیرا دوستت به احتمال زیاد مرده. نمی‌خواهم تو را به‌خطر بیاندازم». سرباز جوان رفت و زخمی همراه با جنازه‌ی دوستش بازگشت. افسر خشمگین شد و فریاد کشید: «من به تو گفته بودم که او مرده است. الان هر دوی شما را از دست داده‌ام، آیا می‌ارزید دنبال این جسد بروی؟». سرباز که نفس‌های آخر را می‌کشید پاسخ داد: «بله قربان. وقتی رسیدم هنوز زنده بود و گفت مطمئن بودم که می‌آیی».

عشق واقعی دنبال وسیله نمی‌گردد. بر پایه‌ی اعتماد است. فراتر از زمان و مکان.

این روزها مردم را می‌بینم که به‌هم هدیه می‌دهند. هدیه، بیان عشق است. اگر هدیه دادن بی‌قیدوشرط باشد خوب است اما اگر با انتظار باشد مشکل ایجاد می‌شود و عشق ضعیف جایگزین عشق واقعی می‌شود. تا زمانی‌که عشق واقعی وجود دارد، هیچ رابطه‌ای کسل کننده نمی‌شود و هر چیز یا هر فردی بی‌همتاست. برای مثال اگر یکی از همکاران شما فوت کند چیزی در زندگی شما متوقف نمی‌شود، اما اگر برای یکی از اعضای خانواده‌تان اتفاقی بیفتد، زندگی‌تان دچار تغییر می‌شود. اما اگر عاشق همکارتان باشید چه می‌شود؟ زندگی مثل قبل نمی‌شود، درست است؟ زمانی‌که عاشق کسی یا چیزی باشید یا کسی عاشق شما باشد کل رابطه خاص می‌شود عشق همه چیز را خاص می‌کند. روزی یکی از اشوامیتیها¹ از من پرسید شما هروز ما را و همه‌ی مشکلات و درگیری‌هایمان را می‌بینید و هر روز برای تو همان است. آیا خسته نمی‌شوی؟ سؤال صادقانه‌ای بود. به‌آن‌ها گفتم روشنگران، به دلیل عشق‌شان همه را خاص می‌بینند. به همین علت است که استاد با صبر بسیار به کارش ادامه می‌دهد و اگر تعداد مهم بود شرایط دشوار می‌شد. اگر چنین عشقی دارید، فضای درونی تان به‌این گونه است که دلیل منطقی پشت کارهایتان نیست. فقط با احساس دلبستگی عشق‌تان را ابراز می‌کنید. عشق بی‌قیدوشرط همیشه کافی است و حرص و طمع در آن نیست. پس عاشق هر کسی که باشید بدون هیچ تردیدی دوستش دارید. عاشقش خواهید ماند حتی اگر شما را ترک کند برایش سوگواری نمی‌کنید. وقتی کسی فوت می‌کند برایش سوگواری می‌کنید چون از این‌که او را کامل دوست نداشتید تأسف می‌خورید. فقط زمانی می‌توانید کاملاً عاشق کسی باشید که عشقتان کامل باشد. نیاز نیست کار خاصی کنید. مهم نیست که او کیست. این همان زیبایی عشق است. عشق به خاطر عشق نه برای رسیدن به فردی. اگر برای از دست دادن شخصی سوگواری می‌کنید در واقع برای این است که دلتان برایش تنگ می‌شود. اگر کاملاً عاشقش بودید به‌راحتی با او وداع می‌کردید. شما ناراحت می‌شوید چون دلتنگش می‌شوید. حتی اگر پدر یا همسرتان باشد باز هم همین است. اگر عشق بی‌قیدوشرط خودتان را زمان زنده بودنشان به‌آن‌ها داده‌اید پس با رفتنشان نباید تأسف بخورید. اما اگر منطقی پشت عشقتان

زندگی می‌کنند

بوده، با رفتنشان رنجیده خاطر می‌شوید، چون تمام عشقتان را نثار آن‌ها نکرده بودید.

در جایی آرام بنشینید و چشمانتان را ببندید.

همه چیز را از ذهنتان بیرون و فقط روی قلبتان تمرکز کنید. آن را مانند یک مخزن بی‌پایان از نعمت تجسم کنید که سرشار از خوشبختی است.

ضربان قلبتان را عمیقاً حس کنید و بگذارید هر ضربه در بدن شما منعکس شود.

در بین ضربان احساس کنید که انرژی عشق به وقوع می‌پیوندد. در عمق وجودتان، در ذهن و روح، انرژی عشق در انتظار است که شناخته شود. از آن استقبال کنید تا همه‌ی وجودتان -بدن، ذهن و روحتان- را سرشار از عشق کند.

سپس به آرامی چشمانتان را باز کنید.

نگرانی چیست؟

پیش تر در مورد عشق صحبت کردیم و گفتیم که عشق نه تنها بهترین نوع رابطه ی ما با دیگران است بلکه در مورد رابطه ما با خودمان نیز هست بدون دوست داشتن خودمان دیگران را نیز نمیتوانیم دوست داشته باشیم. چیزی که باعث میشود خود را دوست نداشته باشیم نگرانی ای است که در درونمان خلق میکنیم چه اوضاع خوب پیش برود چه بد ما نگرانیم. نگرانی چیست؟

• داستانی کوتاه

هر کس نگرانی های خودش را دارد اگر از شما بپرسم نگران چه چیزی هستید میگویید نداشتن شغل همسایه تان میگوید بزرگترین نگرانی من شغلم است. شخصی دیگر میگوید بچه هایم و دیگری میگوید نداشتن فرزند رؤیای یک شخص ممکن است نگرانیهای شخص دیگر باشد و شما هیچ منطقی در آن پیدا نخواهید کرد.

نگرانی چیست؟ نگرانی زمانی رخ میدهد که اوضاع آن طور که شما میخواهید پیش نمیرود. یعنی ناهماهنگی بین انتظارات شما و واقعیت مثلاً دوست دارید که پسرتان در خانه پیش شما بماند در حالی که او میخواهد از شما دور شود یا شما دوست دارید حقوقتان بالا رود اما رئیستان این طور فکر نمیکند

انتظار دارید پروژه تان زودتر تکمیل شود اما اوضاع کند پیش میرود و اتمام آن کاری غیر ممکن به نظر میرسد. اینها همگی علت های نگرانی هستند. شما دائماً انتظار دارید همه چیز طبق برنامه پیش رود چه مربوط به شغلتان باشد و یا حتی مثل رفتن به منزل برای صرف غذا پیش پا افتاده باشد شما دائماً در مورد آنچه که میخواهد اتفاق بیفتد نگران هستید

چگونه نگرانی ریشه میدواند؟

ریشه ی نگرانی در افکار خودتان است. همواره دو چیز دائماً درون شما رخ میدهد.

اولی گفتگو است و دومی تک گویی یا به عبارتی گفتگوی درونی شما یا با دیگران صحبت میکنید یا با خودتان دائماً یک گفتگوی درونی دارید که نگرانی را ایجاد میکند وقتی با دیگران صحبت میکنیم تحت تأثیر قوانین اجتماعی هستیم و به طور خودکار از عبارت های ممنوعه یا اشتباه استفاده نمیکنید. اما وقتی با خودتان سخن میگویید هیچ کس آن را نمیداند به جز شما افکار درونی شما نگرانی های اصلی شما را میسازند.

«خلیل جبران» شاعر لبنانی چه زیبا گفت که «شما صحبت میکنید چون میخواهید با افکارتان در صلح باشید حرفهای ما به این دلیل است که نتوانسته ایم با درونمان در صلح باشیم

این گونه است که همیشه در طی شبانه روز با خود در حال صحبت هستیم هفت روز هفته و اینجا است که اخطارهایی ظاهر میشوند و شما را نگران میکند نگرانی چیزی نیست جز افکاری که به طور ثابت در شما جریان دارد مشکل اینجاست که این افکار بیشتر منفی هستند اگر از شما بخواهم

است

بازگشت به فهرست

آن ضبط نشده است. اما لحظات رنج و درد همگی در لوح سیاهی ثبت می‌شوند. روی یک دیوار سفید و زیبا، نقطه‌ی سیاهی وجود دارد. اگر از شما بپرسم چه می‌بینید خواهید گفت که یک نقطه‌ی سیاه. شما کل آن دیوار سفید را نمی‌بینید. این همان پرتوی است که توسط نگرانی‌ها و رنج‌هایتان ساخته می‌شود.

بگذرید!

بودا، استاد روشنگری، از واژه‌ی تات‌هاتا¹ به‌معنی «اشیاء را همان‌گونه که هستند ببینید» یعنی بدون قضاوت به‌همه چیز نگاه کنید، استفاده کرده است. اما اکثر اوقات، ما همه‌چیز را با نگرانی می‌بینیم. وقتی هر چیزی را همان‌طور که هست ببینیم، فقط خوشی را مشاهده می‌کنیم و در این‌صورت هیچ فکری در شما ثبت نمی‌شود و فقط فضای خالی است. به‌همین دلیل است که وقتی خوشحال هستید احساس سبکی دارید چون چیزی ثبت نشده است. اما وقتی همه‌چیز را با نگرانی بنگرید افکار در شما ثبت می‌شود و احساس سنگینی می‌کنید. یک جمله‌ی معروف وجود دارد که می‌گوید: «ما چیزها را آن‌گونه که هستند نمی‌بینیم بلکه آنها را آن‌گونه که هستیم می‌بینیم». اگر احساس می‌کنید اشتباهی در چیزی که می‌بینید وجود دارد آن‌موقع باید به خودتان برگردید، زیرا آنچه که در بیرون می‌بینید انعکاسی از درونتان است. اگر عشق خالص را در درونتان حس کنید، آن را در بیرون نیز می‌بینید. پس همه چیز به‌شما مربوط می‌شود و نه به چیزی که می‌بینید.

چگونه می‌شود افکار را از آنچه واقعاً هستند دور نگه داشت؟ چگونه می‌شود از هر لحظه‌ی زندگی لذت برد؟

زندگیتان را در چند صفحه خلاصه کنید، یک‌سری رویدادهای برجسته را که در زندگی‌تان روی داده می‌نویسید و به رویدادهای شادتان اشاره نمی‌کنید. ذهن آموزش دیده فقط حوادث منفی را ضبط کند. حتی اگر واقعه‌ی خوشحال کننده‌ای رخ داده باشد فقط پایان آن را به‌یاد می‌آورید نه لحظات خوبی که سپری کرده‌اید. زیرا حتی زمانی که در اوج خوشحالی باشید باز هم نگران تمام شدن آن حس هستید. ذهن از ابتدای جوانی آموزش دیده است که از یک نگرانی به نگرانی دیگر برود، از دردی به درد دیگر، و نه از خوشی به خوش دیگر.

در یک کلاس، معلمی دید یکی از شاگردانش با چهره‌ای غمگین نشسته است، از او پرسید: «چه شده است؟ چرا نگرانی؟». پسر گفت: «دلیلش والدینم هستند. پدرم همیشه کار می‌کند تا برای ما لباس و امکان تحصیل و هر آنچه که می‌خواهیم تهیه کند و مادرم از صبح تا شب مراقب من است و غذاهای خوشمزه می‌پزد». معلم گفت: «خب مشکل کجاست؟ چرا نگرانی؟». پسر پاسخ داد: «می‌ترسم اگر آن‌ها را از دست بدهم، چه خواهد شد».

ذهن، ماهیتی دارد که نگرانی را به‌سرعت شناسایی می‌کند اما خوشی را خیر. به‌همین دلیل است که حتی لحظات خوش را نیز با رنجش بیاد می‌آوریم. خوشی بر عکس درد هیچ‌گاه در افکار ثبت نمی‌شود. به‌همین دلیل است که افکار درونمان همیشه منفی است. برای مثال اگر کل زندگی‌تان را مثل یک پرتو در نظر بگیرید، قسمت‌های مربوط به خوشی همیشه خالی است و هیچ چیزی در

این تکنیک کوچک را به کار ببرید. وقتی چیزی را می‌بینید، به فرض شخصی، موقعیتی، کتابی یا هر چیز دیگری، معمولاً افکار قدیمی و عکس‌العمل‌های آشنا سریعاً در شما برانگیخته می‌شوند.

به خود بگویید: این افکار و خاطرات مثل ابری روی قضاوتم را پوشانده. پس، فرض کنید آن فرد و یا موقعیت یا چیز را برای اولین بار است که می‌بینید! ناگهان متوجه می‌شوید که چه چیزهایی را فقط به خاطر نگرانی‌هایتان از دست داده‌اید.

حتی وقتی همسر، برادر یا هرکسی را می‌بینید، انگار اولین بار است که آنها را دیده‌اید. نه تنها دیگر نگرانی ندارید بلکه همه را یکسان خواهید دید، چه غریبه باشد چه آشنا. نگاه درست همین است، هیچ کسی آشنا و تغییر ناپذیر نیست. حتی همسرتان برای شما دیگر آن‌قدر آشنا نیست. وجود همه چیز در حال تغییر است، فقط ذهنتان سعی در ثابت نگه‌داشتن آن‌ها دارد.

زمانی‌که شروع به دیدن هر چیز آن‌گونه که هست می‌کنید انرژی‌تان ذخیره می‌شود و دیگر هیچ جایی برای نگرانی و یا درگیری‌ای نمی‌ماند. نگرانی زمانی پیش می‌آید که افکار شما در برابر آنچه که می‌بینند مقاومت می‌کند. زمانی‌که درگیری از بین برود، همه‌ی انرژی ذخیره شده در نگرانی، برای شما آزاد شده و در اختیارتان قرار می‌گیرد.

شخصی از کریشنا مورتی¹ یکی از معروف‌ترین فیلسوف‌های هندی پرسید: «چگونه به هر چیزی همان‌گونه که هست بنگریم». او به‌زیبایی پاسخ داد: «فقط کافی است برایش اسمی نگذاری».

معمولاً وقتی چیزی را می‌بنیم سعی داریم شناسایی یا محکومش کنیم. برای مثال وقتی به‌شما بگویند آدم متکبری هستید یا می‌پذیرید و یا سعی می‌کنید دیگر متکبر نباشید! شما هرگز ماورای تکبر را درک نمی‌کنید! شما فقط آنچه را که با آن آشنا هستید درک می‌کنید به‌همین دلیل در دیدگاهی محدود شده‌اید و برای درک درست آن باید از این محدوده خارج شوید، و باز برای این کار باید از برچسب زدن به چیزی که متکبر است فراتر روید. خواهید دید دیگر هیچ تکبری در کار نیست.

در ابتدا اجباری برای قضاوت هرچیزی وجود دارد چرا که به آن عادت کرده‌اید. اما وقتی اشیاء را آن‌چنان که هستند می‌بینید و انرژی عظیمی را که آزاد شده تجربه می‌کنید، مشتاق می‌شوید که از اخطارهای عقلی، نگرانی‌ها و رنج رها شوید و شاد زندگی کنید. وقتی یاد بگیرید که چطور چیزها را همان‌گونه که هستند ببینید، دیگر در بهشت هستید و هرگاه بخواهید چیزی را آن‌گونه که خود می‌خواهید ببینید دوباره به جهنم وارد می‌شوید. اگر بفهمید که هرچیزی خوش‌یمن است دیگر انتظاراتی نخواهید داشت.

شاگردی از استاد پرسید: «بهشت کجاست؟». استاد جواب داد: «واقعاً می‌خواهی بدانی؟». شاگرد پاسخ داد: « آری». استاد گفت: «بسیار خب، اولین شاگردم هماچاندرا² اکنون در بهشت است». سپس چشمانش را بست و به‌حالت مراقبه رفت. شاگرد می‌دانست که مدت زیادی طول می‌کشد

افراد بسیاری در مورد آنچه در رؤیا می‌بینند، نگرانند و برای تعبیر خواب‌هایشان نزد من می‌آیند. به آن‌ها می‌گویم وقتی ما قادر نیستیم حتی واقعیت‌ها را بپذیریم پس چرا باید نگران رؤیاها باشیم؟

روزی مردی خوابی عجیب می‌بیند و در مورد تعبیرش خیلی کنجکاو می‌شود. پس نزد استادش می‌رود و تعبیرش را می‌پرسد. استاد می‌گوید با رؤیایی که در «بیداری» به‌سوی تو می‌آید نزد من بیا. سپس روی آن‌کار می‌کنیم. خواب‌هایت نه در حد خرد من است نه در حد تصورات تو.

اگر هنوز نگران خواب‌هایتان هستید، باید بدانید که خواب‌هایتان بخشی از اتفاقات ذهنی‌تان در روز است. از خواب‌هایتان درس بگیرید و بیاموزید که چگونه ذهنتان را در روز متحول کنید. برای مثال اگر در بیداری خیلی به شهوت فکر می‌کنید خوابتان همان می‌شود. اگر خیلی نگران گذراندن امتحان با نمره‌ی بالا هستید، خواب امتحان می‌بینید. اگر نگران رابطه‌تان هستید در خوابتان با کسی دعوا می‌کنید. پس از خواب بیدار شوید. هیچ تفسیری برای خواب‌هایتان نیست. بیدار شوید و به هر آنچه که هست بنگرید.

نگرانی میراثی به‌جای مانده از پدران ما است. فرزندان همچون اسفنج هستند که زبان بدن و رفتار والدین را جذب می‌کنند. والدین حتی نمی‌دانند که چنین چیزی اتفاق می‌افتد. برای مثال اگر یک بچه ببیند مادرش چیزی را چهار

تا استاد چشمانش را بگشاید. پس رفت و از شاگردان دیگر سراغ هماچاندرا را گرفت. هیچ‌کس چیزی نمی‌دانست. سرانجام یکی از شاگردان گفت: «می‌دانم هماچاندرا کجاست، اما من خودم آن‌جا نبوده‌ام.» شاگرد آدرس را دقیق نوشت و نزد استاد رفت و گفت: «می‌خواهم نزد هماچاندرا بروم». استاد عمیقاً سرگرم انجام کاری بود پس بدون نگاه کردن به او گفت: «باشد، برو». شاگرد سفرش را آغاز کرد. صد روز راه رفت و گرما و برف و باران را تحمل کرد. تا حد مرگ خسته شد تا به آن دره رسید. پس به آن‌جا نگاه کرد و گفت: «این دره اصلاً جای شگفتی به‌نظر نمی‌آید. من دره‌های بهتری را دیده‌ام. چرا استاد این‌جا را بهشت نامیده است؟». اطراف را گشت و سرانجام به کلبه‌ی هماچاندرا رسید. او از دیدن شاگرد بسیار خرسند شد. به او غذا داد و خبر استاد و دیگر شاگردان را گرفت. شاگرد مدام با خود می‌گفت که باورم نمی‌شود چرا استاد این‌جا را بهشت نامیده است. بعد از یک هفته بازگشت. صد روز دیگر به‌طول انجامید تا به استاد برسد. مستقیماً نزد استاد رفت و از او پرسید: «شما گفتید بهشت آن‌جا است. اما چیزی که من آن‌جا دیدم مکانی معمولی بود». استاد پاسخ داد: «اگر سؤالَت را واضح‌تر می‌پرسیدی من حقیقت را به تو می‌گفتم». شاگر پرسید: «حقیقت چیست؟». استاد گفت: «هماچاندرا در بهشت نیست. بلکه بهشت درون اوست».

زمانی‌که در جوار «هستی» زندگی کنید و بدون هیچ انتظاری همه چیز را همان‌طور که هست ببینید و سعادت را درون آن بیابید. در این حالت است که بهشت را در درونتان احساس می‌کنید. بهشت

بازگشت به فهرست و پنج بار تکرار کند، آن چیز برای بچه تبدیل به عادت می‌شود زیرا با رفتارهای خاصی بزرگ شده که دلیل نگرانی‌های اوست. سرانجام وی نگرانی را با خود تا ازدواج حمل می‌کند و همسرش نیز باید با آن کنار بیاید حتی اگر آن نگرانی مربوط به مادرش باشد. آنها این ویژگی را به فرزندانشان نیز منتقل می‌کنند تا زمانی که شاید بچه‌ها یاد بگیرند چگونه به هر چیزی همانطور که هست بنگرند.

مردی فرزندش را در کالسکه راه می‌برد. بچه با تمام توان جیغ می‌کشید و مرد دائماً تکرار می‌کرد که آرام باش. جورج آرام باش. داد نزن. چیزی نیست. همسرش به وی گفت که ساکت شود. زنی که آن مادر را دید به او گفت: «چرا این‌قدر با پدر بچه بد صحبت می‌کنید؟ او دارد تمام تلاشش را برای آرام کردن بچه می‌کند». مادر با رنجش به آن زن نگاه کرد، به همسرش اشاره کرد و گفت: جورج خودش است.

زمانی که والدین نگرانی‌شان را ابراز می‌کنند، بچه‌ها بزرگ می‌شوند و فکر می‌کنند که زندگی تنها به‌علت نگرانی‌ها در جریان است. به‌خاطر داشته باشید زندگی دائماً در جریان است نه به‌خاطر ما بلکه با وجود بودن ما.

مردی به روستایی دور افتاده کوچ کرد. روزی خورده‌های نان را اطراف خانه ریخت. همسایه‌اش که در حال تماشای وی بود پرسید: «چه کاری می‌کنی؟». مرد پاسخ داد: «دارم ببرها را دور می‌کنم». همسایه متعجبانه پرسید: «این‌جا که ببری نیست!». مرد پاسخ داد: «معلومه! چون این روش خیلی مؤثر بوده، این‌طور نیست؟».

این نشان می‌دهد که ما برای نگران بودن آموزش دیده‌ایم. روزی آماری را در خصوص نگرانی

می‌شود مراقب بود و نگران نبود

مطالعه می‌کردم. گفته شده بود، چهل درصد از چیزهایی که نگرانش هستیم اتفاق نمی‌افتند، سی درصد آن‌ها مربوط به گذشته است که دیگر کاری نمی‌شود کرد، دوازده درصد مربوط به مردم است و به ما ربطی ندارد، ده درصد مربوط به تصوراتی است که منجر به مریضی می‌شود. فقط هشت درصد به ما مربوط می‌شود ولی خب ارزش صرف انرژی ندارد و اگر به دست تقدیر بسپاریم قابل حل است. در واقع صفر درصد نگرانی‌هایمان ارزش صرف انرژی دارند.

خواستم با آمار موضوع را روشن کنم چون مردم هر چیزی را با آمار می‌پذیرند. و الا یک خط کفایت می‌کند: نگران نباش، انجامش بده، هرچیزی همان‌طور که باید اتفاق می‌افتد!

مشکل این‌جا است که والدین انتظار دارند بچه‌هایشان نگران باشند و اگر نگران نباشند آن‌ها را بی‌خیال می‌نامند. می‌شود مراقب بود و نگران نبود. مراقبت کردن با نگران بودن متفاوت است. مراقبت کردن «عمل» است و نگرانی وراجی است. وراجی درست مثل عبور از یک پلی است، که هنوز به آن نرسیده‌ایم.

پسر جوانی مادرش را به روستای همسایه می‌برد. نزدیک روستا بودند که یادشان آمد پلی که می‌خواهند از آن بگذرند بسیار قدیمی و فرسوده است. مادر بسیار بیمناک شد و گفت: «من با ماشین هرگز از این پل عبور نمی‌کنم». پسر گفت: «وقتی به پل رسیدیم بگذار ببینیم چقدر محکم است. ما قبل از مطمئن شدن از روی آن عبور نخواهیم کرد». مادر گفت: «اگر اتفاقی برای من یا تو بیفتد پدرت هرگز مرا نخواهد بخشید.» او همین‌طور ادامه داد و آشفته شده بود تا به پل رسیدند و

بازگشت به فهرست دیدند که پل را عوض کرده اند.

برنامه ریزی زمانی و نگرانی روانی، دو چیزی است که باید بدانید. برنامه های زمانی باید تنظیم شوند تا تکمیل گردند. برای مثال تصمیم می گیرید که ساعت شش صبح بیدار شوید مراقبه کنید و ساعت هفت دوش بگیرید و ساعت هشت نیز به سر کار بروید تا ساعت پنج عصر و ساعت شش به منزل بازگردید. چنین برنامه ای بسیار عالی است اما قبل از این که آن را شروع کنید نگران آن هستید. به خوبی ها و بدی های آن می اندیشید، به این می گویند نگرانی روانی. برنامه ریزی تاریخی خوب است اما نگرانی روانی نیاز نیست. مانند این که شما هنوز از پل عبور نکرده اید اما نگرانش هستید.

انرژی زیادی صرف نگرانی ها می شود و همه ی آن بی فایده است. در داستانی که بیان کردم نمی خواستم بگویم پسر بی ملاحظه است، منظورم آن بود که چرا پل فکر می کنید وقتی هنوز به آن نرسیده اید؟

حساسیت با نگرانی متفاوت است. شما در لحظه می توانید حساسیت نشان دهید اما نگرانی را هرگز. هنگامی که مریض می شوید بچه ها نسبت به شما حساس می شوند، اما مثل شما نگران نمی شوند. بسیار خوب است که کودک شما به نیازهای دیگران حساس است. در حقیقت شاد باشید!

شما می توانید بخش فیزیکی خانه تان را تمیز کنید از جمله فرش و زمین اما فضای درونیش را چطور؟ این فضا انرژی درون خانه است و شامل همه ی افکاری است که شما در خانه پخش می کنید و آن افکار حال و هوای خانه را تشکیل می دهند.

نگرانی تان مثل تار عنکبوت در فضای خانه تنیده می شود. به همین علت است که وقتی وارد خانه می شوید نگرانی را تجربه می کنید. الگویی که در فضا می ماند و زمانی که باز می گردید شما را فرا می گیرد. بدانید که تنظیمات ذهنی تان در فضای خانه شکل می گیرد.

مشکل این است که با آلوده کردن فضای منزل، دیگران را بدون رضایت شان به محیطی ناپاک می برید. بسیاری از مردم در خانه خود مراسم مذهبی را انجام می دهند تا انرژی پاک را منتقل کنند اما این کافی نیست. پس از مراسم شما دوباره افکار منفی خود را شروع خواهید کرد مگر این که از فضای ذهنی و نگرانی خود را رها سازید، که دیگر دلیلی برای انجام مراسم مذهبی وجود ندارد. باید شروع به مثبت اندیشی کنید تا انرژی مثبت در خانه تان باقی بماند.

نگرانی، الگویی درون ما است که به طور مستقل، بدون دلیل و برهان اتفاق می افتد. نگرانی مثل سیگار کشیدن و نوشیدن الکل اعتیاد آور است. در مورد نتایج اخیر پژوهشی در یک کالج مطالعه می کردم. آنجا اشاره شده بود که نسبت افراد بسیار وابسته به نیکوتین در هجده سال اخیر به میزان سی و دو درصد افزایش یافته است. اعتیاد به این دلیل اتفاق می افتد که ما می خواهیم الگوهای رفتاریمان را حفظ کنیم. البته این در مورد «نگرانی» نیز صدق می کند و بخشی از ماهیت شما می شود.

ذهن مثل سخت افزاری است که نرم افزار نگرانی در آن برنامه ریزی شده است. برای مثال در مورد تجربه ی افسردگی یا نگرانی، اگر هر روز ساعت ۱۰ به فکر کارهای ناتمام اداره تان بیفتید، آن ساعت به عنوان ساعت حال خراب شما ثبت می شود و هر روز دقیقاً ساعت ۱۰ احساس بدی به شما دست می دهد. و این حس بد حتی روزهای تعطیل نیز شد و پشت میزی نشست. بعد از سفارش غذا با مردم آنجا بلند شروع به سخن گفتن کرد: «آیا مایلید که لطیفه‌ای مربوط به افراد بور بشنوید؟ همه ساکت شدند. یک نفر پیش او رفت و گفت قبل این‌که لطیفه‌ات را بگویی باید یک چیز را بدانی صاحب این هتل بور است. نگهبان امنیتی نیز بور است. همچنین من که شش فوت قد و دویست پوند وزن دارم و کمربند مشکی کاراته دارم هم بور هستم. زن سمت راستی تو نیز بور است. پس در مورد لطیفه‌ات خوب فکرکن که هنوز هم تمایل داری آن را بگویی؟ مرد نابینا گفت: «نه اگر مجبور باشم پنج بار آن را تعریف کنم نه» نگرانی‌های هر کس با توجه به نرم‌افزار داخلیش متفاوت است.

مشکل اصلی این است که شما خیلی درگیر نرم‌افزار درونی‌تان شده‌اید. مانند یک جزیره که در آن گیر کرده‌اید و از دنیای اصلی‌تان به‌خاطر نگرانی‌ها فاصله گرفته‌اید. در نتیجه معجزه‌های «هستی» را که دائم در اطرافتان در حال وقوع هستند، از دست می‌دهید. تحسین‌ها را فراموش و شکایت‌ها را به‌خاطر دارید خنده‌ها را فراموش و نگرانی‌ها را به یاد می‌آورید. خوشبختی را فراموش و ناراحتی را به یاد دارید. به یاد آوردن این مقولات منفی برای شما عادت شده است.

روزی سگی وارد قصابی شد. قصاب سعی کرد او را دور کند، اما هر بار سگ دوباره باز می‌گشت. قصاب نوشته‌ای را در دهان سگ دید. آن را برداشت و دید کسی روی آن سفارشی نوشته است قصاب ده دلار روی قلاده‌ی سگ یافت پول را گرفت و سفارش را به سگ تحویل داد. او که حیرت کرده بود

دست از سر شما برنمی‌دارد آن‌وقت به خودتان می‌گویید امروز که جمعه است نیازی نیست سرکار بروم و نیازی نیست به کارهایم فکر کنم. سپس آرام می‌گیرید، اما ذهنتان به حالت قبل باز می‌گردد چون ذهن این‌گونه برنامه‌ریزی شده است. استرس و نگرانی جزئی از وجود ما می‌گردند و اگر آن‌ها را از ما بگیرند احساس تنهایی می‌کنیم. یا احساس می‌کنیم چیزی را از دست داده‌ایم. وقتی سنمان بالاتر می‌رود نگرانی‌مان کمتر می‌شود، چون کسی از ما انتظار ندارد مشکلی را حل کنیم. علاوه بر این وقتی درگیر این نرم‌افزار می‌شویم این نگرانی مرتباً ما را در مخمصه می‌اندازد. مخمصه چیست؟ زمانی که برای تصمیم‌گیری سر دوراهی قرارمان میدهد به این علت که افکارتان می‌خواهد امضای تایید نهایی را پای تصمیمتان بزند. درگیری بسیاری بین این افکار وجود دارد چرا که در زمانها و شرایط مختلف ثبت می‌شوند. پس زمانی که قرار است تصمیمی گرفته شود با هم درگیر می‌شوند. این درگیری دوراهی شما می‌شود که برای هر شخص متفاوت است و استاندارد یا قانونی برای آن وجود ندارد.

مردی به دوستش گفت: «من عاشق دو دختر شده‌ام، یکی خیلی زیبا و بی‌پول و دیگری پول‌دار و زشت است با کدام باید ازدواج کنم؟». دوستش پاسخ داد: «من مطمئنم که عاشق دختر زیبا شده‌ای پس با او ازدواج کن» مرد آرام شد و گفت: «ممنونم». دوستش گفت: «ممنون می‌شوم آدرس و شماره‌ی آن دختر زشت را به من بدهی».

برای هر فردی بحران متفاوت است چرا که ذهن هر کس با افکار مختلفی شکل گرفته است. وقتی افکار متفاوت است دوراهی و نگرانی نیز متفاوت می‌شود.

مرد نابینایی به‌همراه سگ راهنمایش وارد هتلی

بازگشت به فهرست مغازه‌اش را بست و به‌دنبال سگ راه افتاد. سگ به چهارراهی رسید. گوشت را پایین گذاشت و دکمه‌ای را فشار داد و صبورانه منتظر ایستاد تا چراغ سبز ظاهر شود. سپس از خیابان عبور کرد و قصاب هم به دنبالش رفت. سپس سگ به ایستگاه اتوبوس رفت و لیست ساعت‌ها را نگاه کرد. اتوبوسی آمد، سگ پرید و شماره‌ی اتوبوس را دید و بازگشت و سر جایش نشست. اتوبوسی دیگر آمد و سگ دوباره پرید تا شماره را ببیند و وقتی که فهمید همان اتوبوسی است که منتظرش بوده سوار شد. مرد قصاب نیز به دنبالش رفت. بعد از چند ایستگاه سگ دکمه‌ی توقف را زد و با گوشتی که در دهانش بود خارج شد. مرد قصاب نیز به دنبالش. سگ به در خانه‌ای رسید و گوشت را در جلوی در گذاشت. زنگ در را به صدا در آورد. هیچ پاسخی نیامد. پس سرش را به شیشه پنجره چسباند و جلوی در منتظر ماند. مرد چاقی آمد و در را باز کرد. قصاب متعجب شد زیرا آن مرد داشت سگ را توبیخ می‌کرد. مرد قصاب که نتوانست تحمل کند جلو رفت و از مرد پرسید: «آقا دارید چکار می‌کنید؟ سگ شما خیلی باهوش است و به‌شما کمک می‌کند چرا اذیتش می‌کنید؟». مرد پاسخ داد: «تو به این می‌گویی باهوش؟ این هفته دومین بار است که کلیدش را جا گذاشته».

ویروس خوش‌خیم

راه حل درمان این نرم‌افزار مضر «ذهن» چیست؟ راه حل آن هوشیاری عمیق است که باید مانند ویروسی خوش‌خیم وارد سیستم شما شود، آنگاه هرچه بیشتر با ذهنتان کار کنید، هوشیاری بیشتری وارد نرم‌افزار شما می‌شود و نگرانی را از بین می‌برد. هوشیاری چیزی نیست جز متمرکز شدن روی آنچه

که واقعاً در ما و در اطراف ما اتفاق می‌افتد. هرگاه ما با هوشیاری به چیزی بنگریم قابل حل است. این قدرت هوشیاری است، چه درد فیزیکی باشد، چه ذهنی، نگرانی یا چیز دیگر. داستان کوتاهی در مورد بودا و شاگردانش است.

روزی بودا طبق معمول برای سخنرانی صبحش نزد شاگردانش رفت. او دستمالی گره‌دار در دست داشت. آن را به شاگردانش نشان داد و پرسید که چه کسی می‌تواند بیاید و گره را باز کند. یکی از شاگردان رفت و هر چه تلاش کرد گره کورتر شد. اما شاگردی دیگر رفت و با دقت فهمید که از کجا گره خورده است و فوری آن را باز کرد.

در زندگی نگرانی‌ها همچون گره هستند که اگر با هوشیاری به‌آن‌ها بنگریم می‌توانیم آن‌ها را باز کنیم. اصولاً خود نگرانی به‌ما می‌گوید که چه‌طور آن را رها کنیم. اول از همه، دلیلی ندارد نگران باشیم زیرا زندگی همه‌ی راه‌حل‌ها را در خود دارد و یک مکانیسم زیبا و پایدار است. پس باید بگذاریم کارها روال طبیعی‌اش را طی کند. بعد از آن با یک هوش بالاتر بیدار خواهیم شد تا همه‌ی نگرانی‌ها را رها کنیم. نگرانی باعث می‌شود که ذهن دچار عجله و اضطراب شود. هنگامی که هوشیاری می‌آید، عجله کم می‌شود و همه چیز آن‌طور که باید رخ می‌دهد.

شاگردی بود که می‌خواست هنر رزمی بیاموزد. نزد استاد رفت و گفت: «می‌خواهم هنر رزمی بیاموزم. چقدر طول می‌کشد تا در آن خبره شوم؟». استاد گفت: «ده سال». شاگرد ناراحت شد و گفت: «ولی من می‌خواهم سریع‌تر حرفه‌ای شوم و تمام تلاشم را می‌کنم

منظور استاد این بود که عجله به هیچ چیزی کمک نمی‌کند. وقتی عجله دارید دچار اضطراب می‌شوید. برای انجام دادن کارها باید به درجه‌ای از هوشیاری برسید و کار درست را انجام دهید. همین! وقتی در کاری عجله باشد همه چیز خراب می‌شود.

با هوشیاری به سعادت می‌رسید و همه چیز قابل حل خواهد شد حتی بیماری. تا حالا از این‌که بیمار شده‌اید خوشحال بوده‌اید؟ می‌توانید خوشحال باشید به شرط این‌که هوشیار باشید. حتی مریضی جزئی از جریان «هستی» است. آن را می‌توانید حس کنید وقتی که از «هستی» و هر آنچه که در آن رخ می‌دهد، دید وسیع‌تری داشته باشید. هوشیاری شما را آرام می‌کند و به درک عمیق‌تری دست پیدا می‌کنید.

یکی دیگر از علت‌های نگرانی این است که دائماً می‌خواهیم نظر دیگران را درباره‌ی خودمان رعایت کنیم. قسمت خنده‌دار اینجا است که وقتی نگران نظرات دیگران هستیم آن‌ها نیز نگران نظرات ما درباره‌ی خودشان هستند. مشکل اینجاست که جامعه باعث می‌شود که همیشه نگران نظرات دیگران باشیم. وقتی نگران دیگران هستید ناخودآگاه آگاهیتان را کم می‌کنید. بخش عظیمی از انرژی‌تان را صرف نگرانی و رنج می‌کنید.

چرا آن‌قدر نگران ارزیابی دیگران هستید؟ فقط تلاشتان را بکنید و بقیه چیزها را نادیده بگیرید. تنها در این‌صورت هرکاری که می‌کنید برایتان بهترین است. در نهایت شما قوی‌ترین خودتان هستید. پس هیچ جای نگرانی در خصوص نظرات دیگران وجود ندارد.

اگر دقیق نگاه کنید خواهید دید که همیشه اهداف در ما ایجاد نگرانی می‌کنند، چرا که همیشه نگران نتیجه‌اش هستیم. کریشنا استاد روشنگر هندی در کتاب باستانی هند به‌نام باگاوادگیتا¹ آورده است که کسی که توقع شکست یا پیروزی ندارد با خوشحالی به کارش می‌پردازد و حتی به انگیزه هم نیازی ندارد.

وقتی نگران نتیجه باشید نگرانی‌تان روی نتیجه اثر می‌گذارد. همه‌ی کارها باید طبق الهام باشد نه نگرانی. انگیزه برای هر کار باید الهام باشد نه نگرانی. الهام، یعنی سرشار بودن از جریان انرژی‌ای که قابلیت شما را برای انجام کارها وسعت می‌بخشد. در عوض نگرانی ظرفیت شما را کاهش می‌دهد و محدودتان می‌کند، چرا که انرژی شما را می‌گیرد.

وقتی درگیر نگرانی هستید دائماً به نتیجه فکر می‌کنید. اما وقتی از روی الهام کار می‌کنید درگیر نتیجه نیستید و فقط به فکر انجام کارتان می‌شوید و چنین کاری منجر به نتیجه‌ی مساعد می‌شود. حتی اگر نتیجه‌ی مورد انتظار هم حاصل نشود، احساس بدی نخواهید کرد چرا که تمام تلاشتان را کرده‌اید.

در دنیای امروزی همه چیز بر مبنای تولیدات سنجیده می‌شود. حتی در این مدل هم شما می‌بینید که نگرانی، هدر دادن زمان و کاری عبث به حساب می‌آید. مشکل این‌جا است که دنیای امروز پر از رقابت است و همه دنبال اول بودن هستند و از عقب ماندن نگرانند. اگر آخر شوید چه می‌شود؟ بالاخره که یک نفر باید آخر شود. فقط باید نگران تلاش نکردنتان باشید. اگر به اندازه‌ی کافی تلاشتان را کرده‌اید، دیگر حس بد معنا ندارد. در حقیقت، اگر نسبت به عقب‌ماندن و نفر آخر شدن، بی‌تفاوت باشید، به چیزی بزرگتر از برنده‌شدن و نفر اول شدن، دست خواهید یافت.

اوپانیشادها را مطرح می‌کند

وقتی بدون انتظارات زندگی می‌کنید، شما در واقع رضایتمند شده‌اید و فضایی برای نگرانی وجود ندارد. وقتی نگران نباشید همه‌چیز را آن‌طور که باید می‌بینید. نگران نتیجه نیستید و نگرانی زمانی پدید می‌آید که شما به آن فضای بوجود آمدن می‌دهید و این فضا مربوط می‌شود به تجارب گذشته و انتظارات آینده.

وقتی به ذهن اجازه می‌دهید در گذشته یا آینده سفر کند نگرانی را ایجاد کرده‌اید که بر اساس تجارب گذشته و پیش‌بینی‌های آینده منجر به چه چیزی هست و چه چیزی نیست می‌شود. برای مثال اگر دوستتان شغلش را از دست بدهد نگران می‌شوید که برای شما نیز اتفاق بیفتد. چرا اکنون نگرانش هستید؟ صدها نگرانی دیگر به‌جز شغل نیز دارید. چرا صد و یکمین نگرانی را نیز اضافه می‌کنید وقتی هنوز رخ نداده؟ به‌همین دلیل است که نباید به نگرانی فضایی برای حضور بدهیم.

• داستانی کوتاه:

مادری در حال آماده‌کردن غذا برای فرزندش بود. مقداری لوبیا در ظرفی ریخت و روی اجاق قرار داد. ناگهان تلفن زنگ خورد و او نگران شد که اگر تلفن را پاسخ دهد فرزندش در اتاق تنها می‌ماند. او قاطعانه به بچه گفت همین‌جا بمان تا من برگردم. زود می‌آیم کاری انجام ندهی، لوبیاها را در بینی‌ات فرو نکنی.

ما همیشه نگران چیزهایی هستیم که ممکن است اتفاق بیفتند. پسرک ممکن نبود لوبیا را در بینی‌اش فرو کند ولی مادرش این ایده را به او داد.

نگرانی منجر به اتفاقاتی می‌شود که هرگز وجود نداشته‌اند. الان وقتی پسر لوبیا را در بینی‌اش کند نگرانی مادرش به حقیقت می‌پیوندد و او به‌این نتیجه می‌رسد که نگرانی‌هایش همیشه به‌جا بوده است.

جورج مک‌دونالد (George Mc Donald) نویسنده و شاعر اسکاتلندی می‌گوید: وقتی بار فردا به بار امروز افزوده می‌شود این وزن سنگین‌تر از آن است که انسان حملش کند. اگر خودتان را با کوهی از بارها می‌بینید به‌یاد داشته باشید که به‌خاطر خودتان است نه خدا. او از شما می‌خواهد که آینده را به‌او بسپارید و فقط در حال زندگی کنید.

وقتی فقط مراقب حال باشید، از آن لذت می‌برید و آینده‌ای شاد برای خود رقم می‌زنید چرا که هر لحظه از لحظه‌ی قبل خود متولد می‌شود. وقتی در لحظه هستید فکر نمی‌کنید که دارید کاری می‌کنید. فقط زمانی‌که نگرانی ایجاد می‌کنید این حس را دارید. نگرانی جهت فکر کردن، فضا و برای حرکت کردن زمان می‌خواهد. فضا ذهن شما است و زمان ایده‌ای است که شما برای آینده یا گذشته دارید.

این را بدانید تنها کسانی که ضعیف هستند نگرانند چرا که احساس ضعف می‌کنند. در نگرانی امید جایی ندارد. نگرانی نمی‌تواند امید بخش باشد و فقط مثل تابی عقب و جلو می‌رود و به‌جایی نمی‌رسد.

بهترین تصمیم را وقتی می‌گیرد که دست از نگرانی بردارید. افرادی نزد من می‌آیند و می‌خواهند که به جایشان تصمیم گیری کنم. آن‌ها دلیل عدم تصمیم‌گیری و مشکلاتشان را عوامل بیرونی می‌دانند، و من را به‌عنوان کسی که برایشان بهترین تصمیمات را می‌گیرد، قبول دارند. گاهی از دست والدینشان دلخور هستند که چرا آن‌ها را خوب آموزش نداده‌اند. از تلاش والدینتان باید تقدیر کنید. آن‌ها کاری را کرده‌اند که فکر می‌کردند برای شما بهترین است. ممکن است که راه درست را به

بازگشت به فهرست دارید، روی تحصیلاتتان تأثیر منفی می‌گذارد. اگر تحصیل کرده‌اید، روی زیبا به نظر آمدنتان تأثیر می‌گذارد. و اگر همه‌چیز دارید به آن‌ها شک می‌کند.

• داستانی کوتاه:

مردی در کما و همسرش شبانه‌روز در کنارش بود، شبی که چشمانش را باز کرد با صدای ملایمی گفت: «من داشتم فکر می‌کردم که تو تمام لحظات بد همراهم بودی. وقتی اخراج شدم همراهم بودی. وقتی خانه‌مان را از دست دادیم حمایتم کردی، وقتی سلامتی‌ام را از دست دادم در کنارم ماندی. می‌دانی به چه چیزی فکر می‌کنم؟». زن پرسید: «به چه چیزی فکر میکنی؟». مرد گفت: «به این که چه‌قدر تو بد شانسی».

نگرانی همیشه باعث می‌شود لکه‌های تیره را بر روی دیوار سفید ببینیم و مشکل همین است. نه تنها این بلکه حتی نگرانی‌هایمان که توهمی بیش نیستند به‌راحتی می‌توانند ثابت شوند. بگذارید داستان کوتاه دیگری بگویم:

شاگردی نزد استادش رفت و گفت: «بسیار مشتاقم که از این دنیا بروم، اگر چه نگرانم که چه اتفاقی برای خانواده‌ام می‌افتد». استاد گفت: «بسیار خب من به تو رازی از یوگا را می‌آموزم که برای مردن از آن استفاده کنی. شاگرد پذیرفت و روند مرگ را طی کرد. خانواده‌اش بسیار ناراحت شدند و اشک می‌ریختند. استاد رفت و به آنان گفت من می‌توانم او را به زندگی برگردانم اما یکی از شما باید به‌جای او بمیرد. آیا داوطلبی هست؟ جالب این‌جا است که هیچ‌کدام آن‌ها داوطلب نشدند حتی همسرش و هرکدام بهانه‌هایی آوردند که چرا نمی‌توانند به‌جای آن مرد بمیرند

بازگشت به فهرست

شما آموزش نداده باشند، اما چیزهای دیگری به شما داده‌اند که کمک می‌کند فرد خوبی شوید. پس کل را ببینید و به جلو پیش بروید. شما فقط زمان حال را می‌توانید تحت کنترل بگیرید، پس چرا وقتتان را با زندگی کردن در گذشته هدر می‌دهید؟

به همین ترتیب آینده کاملاً باز است. هرچیزی ممکن است در آینده رخ دهد. می‌توانید تلاشتان را کنید تا بهترین چیز اتفاق بیفتد. همه‌چیز در دستان شما است. همانطور که وقتی به گذشته فکر می‌کنید دچار نگرانی می‌شوید، در مورد آینده هم همین است. از نگرانی‌هایتان عبور کنید و به نگرانی برای آینده پایان دهید.

اگر به نگرانی‌ها بنگرید خواهید دید که آن‌ها از بی‌توجهی به این حقیقت که «هستی» همه چیز را می‌چرخاند، بوجود می‌آید و در واقع توهمی بیش نیست. در لحظه‌ی مرگ به آن پی خواهید برد. وقتی زنده‌اید صدها نگرانی دارید اما تصور کنید که در حال مرگ هستید. در آن هنگام فکر می‌کنید چه تعداد نگرانی دارید؟ تنها یکی و آن این‌که در حال مرگ هستید. تمام نگرانی‌های قبلی از بین می‌روند. همه‌ی چیز در بیرون همان‌گونه است که قبلاً بوده، اما نگرانی‌ها ناپدید شده‌اند. تنها افکار دوست داشتنی عزیزانتان باقی می‌مانند. چگونه چنین چیزی ممکن است؟ علت آن است که نگرانی‌های شما هرگز وجود خارجی نداشتند، بلکه فقط بخشی از ذهن شما هستند. چرا که اگر واقعاً وجود داشتند، در موقع مرگ نیز روی شما تأثیر می‌گذاشتند.

ماهیت نگرانی این است که همیشه در مورد چیزی است که در حال حاضر وجود ندارد. اگر ثروتمند هستید، سراغ روابطتتان می‌رود. اگر رابطه‌ی خوب و سرانجام گفتند: «مشکلی نیست ما بدون او می‌توانیم زندگی کنیم».

در حقیقت اگر بدنبال نگرانی‌هایمان برویم قادر نخواهیم بود هیچ حقیقتی را دریابیم.

وقتی به‌این درک برسید که شما جزئی از نقشه‌ی هستی هستید، هیچ نگرانی‌ای در شما نفوذ نمی‌کند. «هستی» انرژی زنده‌ای سرشار از هوشی عظیم است که همه چیز را می‌چرخاند. همان هوش ما را نیز در تدابیر خود گنجانده است. اگر با آن همراه شویم فعالیت‌های ما روان و در لحظه به‌راحتی رخ می‌دهند. همان‌طور که برای «هستی» به‌وقوع می‌پیوندند و اگر همراه نشویم دچار نگرانی و ترس می‌شویم و محدود باقی خواهیم ماند.

ما می‌توانیم از «هستی» خیلی چیزها یاد بگیریم. برای مثال، آیا تا به‌حال در مورد یک گاو یا گوسفندِ نگران چیزی شنیده‌اید؟ خیر. آن‌ها نیز مانند شما زندگی می‌کنند. متولد می‌شوند، تولید مثل می‌کنند، غذا پیدا می‌کنند و می‌میرند، درست. ممکن است بگویید آن‌ها با مشکلاتی مثل مشکلات ما مواجه نمی‌شوند. ولی این‌طور نیست. این مشکلات برای آن‌ها نیز پیش می‌آید. پس بدانید که «هستی» تمام کائنات را می‌چرخاند و مطمئناً می‌تواند از شما مراقبت کند.

تسلیم قوانین «هستی» بودن، بزرگترین آرامش و راه فرار از نگرانی‌هاست. وقتی که تسلیم هستید، خواهید دید که همه چیز مبارک و عالی است. هیچ چیز شما را ناراحت نمی‌کند. خواهید دید که عنایت، نعمت و سعادت در همه چیز هست. یا سعادت وجود دارد یا نگرانی. هیچ‌وقت هر دو با هم حضور ندارند و «هستی» حتی وقایع کوچک را زیبا برنامه‌ریزی می‌کند ولی ما نمی‌بینیم.

روزی مرد پولداری یک استاد ذن² را ملاقات کرد. به استاد گفت چیزی برایش بنویسد که سبب خوشحالی و رفاه خانواده‌اش در سال‌های آینده شود. چیزی که خانواده‌اش آن را مغتنم بشمارند. استاد برگه‌ای بزرگ برداشت و نوشت: اول پدر می‌میرد، بعد پسر می‌میرد و سرانجام نوه هم خواهد مُرد. وقتی مرد برگه را دید عصبانی شد و گفت من خواستم چیزی بنویسی که سبب خوشحالی‌مان شود. این چیست که نوشته‌ای؟ چرا؟ استاد پاسخ داد: « اگر پسرت قبل از تو بمیرد غم و اندوه بسیاری برای خانواده‌ات می‌آورد. اگر نوه ات قبل از پسرت بمیرد نیز همین‌طور. اما اگر خانواده‌ی تو نسل به نسل بمیرند آن‌طور که من نوشته‌ام، آن‌موقع خوشحالی و رفاه واقعی خواهید داشت.

هرگاه ذهن‌تان از نگرانی رنج می‌برد، فوری هوشیار شوید که در حال تفسیر راه و روش «هستی» با افکار خودتان هستید. در آن لحظه دست از نگرانی بر می‌دارید.

اگر هر کدام از نگرانی‌هایی را که دارید آنالیز کنید خواهید دید که نودونه درصد آن‌ها بی‌اساس است. اما مشکل اینجا است که «خود» این را قبول ندارد زیرا وقت زیادی را صرف نگرانی کرده است. فقط کافی است به شخصی بگوئید: نگرانی‌هایت بی‌مورد است تا به شدت ناراحت شود. در حالی که انتظار می‌رود فرد با شنیدن این جمله احساس خوشحالی کند. اما این‌طور نیست. او زمانی که نگرانی‌هایش محترمانه مورد تأیید قرار نگیرند ناراحت خواهد شد.

غُر زدن و تذکر دادن، خود نوعی نگرانی است. بعضی افراد موقعیتی را که در آن هستند بزرگ جلوه می‌دهند تا ثابت کنند که بیشترین نگرانی در سیاره‌ی زمین متعلق به آن‌ها است. و اگر شما با آن‌ها مخالفت کنید بسیار صدمه می‌بینند. حتی نگرانی در مورد چیزهایی که دیگران در مورد ما می‌گویند مشکل «خود» است که دائماً نگران است تصویرش توسط دیگر ان خدشه‌دار شود.

چایتانیا مهاپرابهو¹ چه زیبا می‌گوید: «هنگامی که یک موجود زنده ماهیت ارتباطش را با خدا فراموش می‌کند، غرق در نیروهای خارجی می‌گردد و این سبب شکل‌گیری «خود» دروغین در او شده و او نمی‌تواند درک درستی از سیستم ذهن- بدنش داشته باشد».

به‌خاطر «خود» است که می‌خواهیم در نگاه دیگران فردی خاص جلوه کنیم. ما زمان زیادی را صرف نگرانی در خصوص تصویرمان می‌کنیم. بدانید که بالاترین سعادت این است که فرد خاصی نباشید ولی احساس خوشبختی کنید. گفته شده است که خارق‌العاده‌ترین چیز در وجود یک روشنگر این است که همواره فکر می‌کند یک انسان معمولی است. پس بدان که روشنگری سفری برای آرامش در خودت است. شما در همیشه فردی خاص هستید اگر نگرانی و «خود» را کنار بگذارید.

زمانی که ارتباطتان را با «هستی» گم می‌کنید «خود» وارد کار می‌شود و نگرانی را نگه می‌دارد. نگرانی به‌خاطر جهالت به‌وجود می‌آید و به‌خاطر «خود» پابرجا می‌ماند. نگرانی مانند محوری است که «خود» حول آن می‌چرخد. اگر نگرانی از میان برود «خود» رنج می‌برد. نگرانی کاری و مسئولیتی مثال‌هایی کلاسیک از این فرم هستند. بدانید که سخت‌کوشی نوعی اسطوره است. سخت‌کوشی نگرانی‌ای است همراه با کمی کار. سخت‌کوشی واقعی هیچ‌گاه منجر به نگرانی نمی‌شود بلکه هم‌چون موجی با پویایی و شدت عالی بالا و پایین می‌رود و هیچ‌گاه شما را نگران نمی‌کند.

اگر واقعاً می‌خواهید از شر نگرانی‌هایتان رها شوید، الان وقتش است، بدون هیچ بهانه و قضاوتی.

نگرانی‌های ما تبدیل به منطقه‌ی امنی می‌شوند که ما در آن‌ها پنهان می‌شویم. پنهان کردن و صحبت کردن در مورد آن‌ها باعث می‌شود که تنبل باقی بمانیم.

دختر هشت ساله‌ی باهوشی تصمیم گرفت مادرش را با هدیه‌ای برای تولدش خوشحال کند. دختر هدیه را به مادر داد و گفت: «این به پاس سخت‌کوشی تو است». مادر خیلی

از ماهاویرا² استاد روشنگر هندی پرسیده شد که چه کسی نگرانی دارد؟ او به زیبایی پاسخ داد: «کسی که

پیروان او به‌عنوان گودیا وایشناواس شناخته می‌شوند

را پایه گذاری کرد و اکنون میلیون‌ها طرفدار در دنیا دارد

بازگشت به فهرست

نگران است». پرسیدند: «دلیل نگرانی چیست؟». پاسخ داد: «تنبلی». پرسیدند: «چه کسی می‌تواند به نگرانی پایان دهد؟» پاسخ داد: «خودش». پرسیدند: «چگونه؟». پاسخ داد: «با کنار گذاشتن تنبلی». اگر تنبلی را ازکنار بگذارید در مسیر درست قرار می‌گیرید و نگرانی‌هایتان نیز از بین می‌رود. راحتی‌تان با نگرانی می‌تواند از طریق ارتباطاتی که با دیگران دارید از بین برود. اگر با دقت نگاه کنید می‌بینید که وقتی شخصی در مورد نگرانی‌هایش با شما صحبت می‌کند، ابتدا از او می‌پرسید چه کمکی از دست من بر می‌آید؟ شما هرگز به او راه حل نمی‌دهید. با انجام این‌کار نه‌تنها کمکی به او نمی‌کنید بلکه بیشتر تشویقش می‌کنید که نگران باشند و خودتان نیز وارد آن حاشیه‌ی پر از نگرانی می‌شوید. نگرانی به‌هیچ‌وجه علت بیرونی ندارد. اتفاقات بیرونی همان‌طور که باید رخ می‌دهند. اما فضای دورنی شماست که تصمیم می‌گیرد شما چه جوابی به‌آن‌ها بدهید. اگر با نگرانی به‌آن پاسخ دهید یک جایی در درونتان به تنبلی اجازه‌ی ورود داده‌اید و این همان‌جایی است که در آن می‌نشینید و بدون انجام هیچ عملی نگران می‌مانید. با هر اتفاق بیرونی می‌توان به دو صورت برخورد کرد. می‌توانید با تصمیم‌گیری صحیح آن را حل کنید و یا می‌توانید بنشینید و دائم درباره‌اش حرف بزنید و نگران باشید. انتخاب با خودتان است. ما همواره در جستجوی نگرانی هستیم. دوست داریم که نگران باشیم و درباره‌اش حرف بزنیم. این باعث می‌شود که فکر کنیم کلی مشکل بر دوشمان است، پس خیلی مهم هستیم و دنیا بدون ما پیش نمی‌رود.

به‌طور خلاصه نگرانی مثل این داستان همان ردیف صندلی است. شما با آن راحت هستید هرچند اعتراف می‌کنید باعث رنجتان است. اگر واقعاً بخواهید از دست آن خلاص شوید فوری می‌توانید. اما سؤال این‌جا است که آیا می‌خواهید در مشکل بمانید یا خلاص شوید.

در مواجه با مشکل اگر به‌دنبال پیدا کردن راه حل باشید ثانیه‌ای هم نزد آن مشکل نمی‌مانید، بلکه سریعاً آن را به راه حل تغییر می‌دهید. همین! همین‌طور برای هر نگرانی یک راه حل هست و فقط باید آن را بخواهید. اکثر اوقات شما ترجیح می‌دهید در محل امن نگرانی‌تان بمانید. برای مثال به دیدن فرزندتان در خوابگاه دانشجویی می‌روید. دانشجویانی را می‌بینید که اتاق‌هایشان نامرتب است و لباس‌های کثیف‌شان را مجدد می‌پوشند. تمام این صحنه‌ها را در ذهنتان

بازگشت به فهرست

ثبت می کنید و فکر می کنید زندگی در خوابگاه فقط همین است. به فرزندتان نصیحت می کنید که همیشه تمیز باشد و لباس های دیگران را نپوشد. شما به راحتی نمی توانید چیزهایی را که در ذهنتان ثبت شده دور بریزید و با چیزهای جدیدی آن را پر کنید پس همیشه به همان دید اولیه بسنده می کنید. البته که چیزهای قشنگ تری نیز از زندگی در خوابگاه وجود دارد مثل خوشی های دانشجویان، محوطه دانشگاه و غیره. اما هر زمان که به فرزندتان فکر می کنید فقط نگرانی هایی که ضبط کرده اید یادتان می آید.

سعی کنید تصوراتتان را در خصوص نگرانی تغییر دهید. درست مثل تغییر اسلاید برای دیدن صحنه ای دیگر. کار همین جا پایان نمی یابد در واقع با همه در مورد کثیفی های خوابگاه و این که چطور لباس هایشان را با هم عوض می کنند صحبت می کنید. این چیزها تمام حقیقت نیستند. فقط انتخاب شما برای قرار گرفتن در حاشیه امنتان هستند و شما آن ها را تشدید می کنید.

اغلب به مردم می گویم که اگر در خانه می نشینید و نگرانید، نگرانی به جزئی از تکالیف منزلتان تبدیل شده است. اگر در دفترتان می نشینید و نگران هستید، نگرانی به تکلیفتان در اداره تبدیل شده است. اگر در ساحل نشسته اید و نگران هستید، تعطیلاتتان به نگرانی تبدیل شده است. ذهن همان است، فقط مکان ها تغییر کرده اند. با تغییر مکان به آرامش نمی رسید. شما باید اسلاید را در پروژکتور تغییر دهید چون با تغییر پروژکتور باز هم همان صحنه نشان داده می شود. سعی کنید تصوراتتان را در خصوص نگرانی تغییر دهید درست مثل تغییر دادن اسلاید برای دیدن صحنه ای متفاوت.

یکی از نگرانی های دائمی افراد نگرانی مالی است. اگر راه درست را بروید حتی مشکلات مالی شما از بین می روند. جمله ی معروفی وجود دارد که می گوید: اگر راه حلی پیدا نمی کنید، مشکل خودتان هستید.

اگر مشکلتان پول در آوردن است این بدان معنی است که تنبلی می کنید و وارد حوزه ی نگرانی شده اید. اگر تنبلی را کنار بگذارید و حرکت کنید، می توانید پول در بیاورید. میلیون ها فرصت در دنیای فعلی وجود دارد. اگر نگران صرفه جویی در پول هستید پس باید اقداماتی جهت کاهش دادن خرج هایتان کنید و یا تسلیم مطلق «هستی» باشید و بدانید که از حال تو محافظت می کند. مشکل جدی ای نیست. پس آرام باشید و کار درست را انجام دهید.

کریشنا در کتاب باگاوادگیتا می گوید: «کسی که ذهنش به خاطر اطلاعات معنوی اش راضی است احساسش آرام است، به طوری که سنگ و طلا نزدش یکسان است.کسی که راضی است به آنچه که دارد به کمال رسیده و موجودی روشنگر است. او به دلیل آگاهی معنوی باید به حس خود اعتماد کند و برای او سنگ و طلا یکسان است و از زندگی اش رضایت دارد و به مرحله ی شناخت خود رسیده است».

وقتی از با نگرانی ها برای خودتان کلی فکر می تراشید، فشار را بر روی ناحیه ی ناف شکم زیاد می کنید. از این ناحیه است که افکار و نگرانی بر می خیزد. در چاکرای مانیپورا کا¹ یک مرکز انرژی در ناحیه ی شکم است که با افزایش نگرانی ها کوچک می شود. این مرکز انرژی با نگرانی ها رابطه ی مستقیم دارد. به همین دلیل است که وقتی نگرانید شکمتان نا آرام می شود. و یا وقتی خبری شوکه کننده می شنوید می گویید نمی توانم هضمش کنم. هرگونه اخبار منفی به شکم آسیب می رساند چرا که شکم نسبت

سردرگمی بین ماهیت به افکار بسیار حساس است. واقعی ما و آنچه اغلب افراد بلند پرواز یا وانمود می‌کنیم، کمال‌گرا دچار زخم معده استرس یا تنش است هستند، به‌این دلیل که این افراد خیلی نگرانند. وقتی نگرانی تبدیل به عادت می‌شود منجر به انواع بیماری‌های روان‌تنی و حتی سرطان می‌شود. نگرانی فقط بخش خاصی از بدن شما را تحت‌تأثیر قرار نمی‌دهد بلکه می‌تواند روی هر بخشی اثرگذار باشد. بیماری‌های روان‌تنی هیچ ناقلی ندارند و به‌خاطر ذهن انسان به‌وجود می‌آیند. این بهترین دلیل برای حذف نگرانی از سیستم بدنی‌مان است.

پزشک ماهری به‌خاطر درمان‌های آرتروز (ورم مفاصل) بسیار معروف شد و همیشه مطبش پر از بیمار بود. روزی پیرزنی با کمر خم شده و عصایی در دست وارد مطب شد و پنج دقیقه بعد کاملاً صاف و ایستاده از مطب خارج شد. یکی از بیماران فوراً سمت او رفت و گفت: «این یک معجزه است. دکتر چه کار کرد؟». پیرزن گفت: «یک عصای بلندتر به من داد».

گاهی اوقات عادت کرده‌ایم که فقط یک مدل زندگی کنیم و راه بهتری را پیدا نمی‌کنیم. نگرانی همان عادتی است که ما را از زندگی کردن دور می‌کند و منجر به انواع بیماری‌ها می‌شود. اکثر بیماری‌ها در ذهن شروع می‌شوند. اشکال مختلفی از نگرانی وجود دارد که تبدیل به عادت می‌شوند و عملکرد فرد را کاهش می‌دهند. این شکل از نگرانی، اختلال اضطراب عمومی (Generalized Anxiety Disorder) نامیده می‌شود که فراتر از ترس روزمره‌ای است که افراد تجربه می‌کنند. طبق تحقیقات مؤسسه‌ی ملی سلامت ذهنی آمریکا (NaturalInstitute of Mental Health in the USA) اختلال اضطراب عمومی ۶/۸ میلیون جوان آمریکایی را تحت‌تأثیر قرار داده است که تعداد زنان دو برابر است. شناخت، انرژی روشنگری را وارد جریان زمان، قوانین کائنات و علت و معلول بسیاری از وقایعی که در کائنات رخ میدهند میکند. فراسوی آن پذیرشی عمیق همراه با احترام برای کائنات و نحوه‌ی کار آن به‌وجود می‌آید که شما را خوشحال نگه می‌دارد و شما وارد زندگی با نشاط و مبارکی می‌شوید. زندگی یک فرد سعادتمند آن‌قدر غنی است که هیچ فضایی برای نگرانی در آن وجود ندارد.

عده‌ی زیادی از مردم برای درمان نگرانی به روان‌پزشک مراجعه می‌کنند. علت نگرانی ذهن است نه عوامل بیرونی. پس دارو چگونه کمک می‌کند؟ دارو شاید روش درمانی مناسبی باشد، اما برای بیماری‌هایی مثل نگرانی، مراقبه نیز جواب‌گو است. در کشورهایی مثل ایران که درگیر جنگ بوده‌اند، گروهی از پژوهش‌گران به مطالعه‌ی مراقبه‌ی متعالی (Sidhi) که توسط ماهاریشی ماهش‌یوگی¹ معلم هندی قرن بیستم طراحی شده بود پرداختند. وقتی که این مراقبه انجام شد میزان جرم، خشم و ترس کاهش یافتند و کیفیت زندگی آن‌ها بهبود یافت. مراقبه شما را لطیف می‌کند و وقتی که لطیف باشید عشق و شکرگذاری در شما اتفاق می‌افتد و کم‌کم جایی برای نگرانی باقی نمی‌ماند. نگرانی فرم تلطیف شده‌ی خشم است. یک بخش پنهانی. آشفتگی مخفی‌ای در سیستم بدنی است. مراقبه سبب افزایش هوشیاری در لحظه می‌شود و وقتی که هوشیاری افزایش یابد شما جزیی از جهان بیرون می‌شوید اما درونتان از گزند وقایع دست نخورده باقی خواهد ماند و این یک زندگی واقعی بدون نگرانی است.

بگذارید تکنیکی ساده برای رفع نگرانی و شاد شدن

مداوم از طریق مراقبه به‌شما بیاموزم. این مراقبه شما را به سعادت می‌رساند. می‌توانید هر زمان و هر جایی حتی به‌طور مداوم بیست و چهارساعته آن را انجام دهید. دائماً تصور کنید که در حال دم و بازدم کردن سعادت و نور هستید. پرانا¹ انرژی جان‌بخش را مجسم کنید که با هر نفس به بدن شما وارد و از آن خارج می‌شود. پرانا انرژی و سعادت است. انرژی‌ای که از طریق هوا به درون و بیرون ما منتقل می‌شود. از هوا به‌عنوان ابزاری برای ورود به سیستم ما استفاده می‌کند. هوا پرانا را به درون ما منتقل می‌کند. زندگی در شما بخاطر پرانا جریان دارد. پس با دم و بازدم‌تان خودتان را در حال گرفتن و بیرون دادن نور انرژی سعادت تجسم کنید. احساس کنید که تمام بدن شما هم‌چون کیسه‌ای از نور پر شده است. نگرانی حل شده است و شما شروع به ساطع‌کردن نور عشق و سعادت می‌کنید.

نگرانی با استرس رابطه‌ی مستقیم دارد. آن‌ها همچون والد و فرزند هستند. بدون هم نمی‌توانند وجود داشته باشند. با این‌حال، با توجه به این‌که استرس بزرگ‌ترین نابود کننده‌ی سلامت در جهان امروز محسوب می‌شود، ارزش آن را دارد که عمیقاً در موردش بحث کنیم.

چهارصد سال پیش، رنه دکارت¹ اعلام کرد: «من فکر می‌کنم بنابراین وجود دارم». این اساس تفکر مدرن را شکل داد و تعداد زیادی از مردم این دنیا از پیروان دکارت هستند. دکارت هم درست می‌گفت هم غلط. او در این مورد درست می‌گفت که انسان نمی‌داند چگونه بدون ذهن و تفکرش زندگی کند. ولی وقتی که انسان‌ها برده‌ی ذهن خود می‌شوند در اسارت قرار می‌گیرند. قرن‌ها قبل از دکارت، یک Vedic sage² گفته است که انسان تا زمانی‌که تفکرش را متوقف نکند، وجود ندارد. آدی شانکارا³ در سن هشت سالگی با استاد آینده‌اش در آب‌های مقدس رودخانه‌ی Tungabhadra روبه‌رو شد. استاد پرسید: «تو کیستی؟». وی پاسخ داد: «من ذهن نیستم، من هوش نیستم، نفس- «خود»- و احساس نیز نیستم. من فراتر از این‌ها هستم. من آگاهی خالص هستم».

ما تا زمانی‌که فکر می‌کنیم ذهن و بدنیم، فقط یک ماشین زیستی هستیم. فقط کمی بالاتر از حیواناتیم و تا زمانی‌که ما را احساسمان، هدایت می‌کند وجود داریم. اما پتانسیل حقیقی انسان فقط قدرت فکر کردن نیست. هدف زندگی انسان انتقال ذهن به مرحله‌ی بالایی از آگاهی است که در آن به معنویتی که از آن آمده‌ایم می‌رسیم. تا وقتی ما به آن مقام وحدت، به آن چه حقیقت وجودی ما است نرسیم، در آشفتگی به سر خواهیم برد.

شما تنش ندارید، بلکه خود تنش هستید

با توجه به روانشناسی ودایی⁴ ما آشفته نیستیم بلکه منبع آشفتگی هستیم. با درک این مطلب دیگر تنش نخواهید داشت. شما استرس ندارید بلکه منبع استرس هستید و تفاوت عظیمی بین این دو است. اگر عمیقاً به این موضوع نگاه کنید آن را درک خواهید کرد. شما دچار تنش نیستید. شما خود تنش هستید. تفاوت بزرگی بین این دو هست.

گروهی از دانشمندان معروف بعد از سال‌ها تحقیق به‌این نتیجه رسیده‌اند که ما نمی‌توانیم انسان را مسئول اعمالش بدانیم مگر این‌که به‌او بیاموزیم که چگونه از طریق احساساتش شرایط دورنی‌اش را اداره کند. چیزی که کتاب مقدس ودا پنج هزار سال پیش گفته است همان چیزی است که دانشمندان امروزی می‌گویند. هم‌چنین این کتاب راه حل‌هایی برای مشکلات این زمان بیان کرده است که می‌تواند مثل پلی شکاف بین روانشناسی غرب و روانشناسی ودیک را از بین ببرد.

روانشناسی غربی این امید را می‌دهد که ما می‌توانیم به حالت طبیعی خود بازگردیم. مثلاً اگر گرممان است می‌توانیم دمای اتاق را با کولر خنک کنیم. اما همین که کولر را در اتاق نصب کردیم، به‌زودی با صورت‌حساب برق و تعمیرات سروکار خواهیم داشت، در حالی‌که تمام روز را در محل کارمان بوده‌ایم و این مشکل جدیدمان است.

«ذهن» به سنسکریت «manas» است، به‌این معنی است که «دائماً اتفاق می‌افتد». چیزی که غیر فعال و مرده نیست بلکه پویا و زنده است،

می‌کنم پس هستم" شهرت دارد

دوآلیسم، که جنبش و افتخار سنت ودا و هندوئیسم را که در حال تحلیل بود، دوباره برقرار کرد

بازگشت به فهرست

ولی ما ناخودآگاه طبق روانشناسی غرب، «ذهن» را یک دستگاه بیومکانیک می‌پنداریم. بر اساس همین پندار ما تمام وقایع گذشته در ذهن را به‌صورت یک زنجیر به‌هم وصل می‌کنیم.

بگذارید مثالی بزنم. احساس منفی‌ای که ده سال پیش، نه سال پیش، هشت سال پیش، هفت سال پیش، تجربه کرده‌اید با دیروزتان متفاوت و غیر مرتبط است اما شما همه‌ی آن‌ها را با هم مرتبط می‌سازید و می‌گویید زندگی‌ام اسفبار است. احساس منفی‌ای که در سال‌ها قبل، ماه‌ها قبل و یا روزها قبل داشته‌اید هیچ ربطی به هم ندارند. زیرا تمام وقایع گذشته به‌خاطر اهداف مختلف، دلایل مختلف، موقعیت‌های مختلف و در زمان‌های مختلف رخ داده‌اند، ولی شما همه را به‌هم وصل می‌کنید و می‌گویید: «تمام زندگی‌ام افسردگی است». پانزده سال پیش ممکن است به‌خاطر گم شدن اسباب بازی‌تان ناراحت بوده‌اید. نه سال قبل ممکن است به‌خاطر جدا شدن از دوست دخترتان ناراحت بوده‌اید. چند سال اخیر ممکن است از این‌که پسرتان به حرفتان گوش نمی‌داده ناراحت شده‌اید. دلایل و شرایط متفاوت بوده‌اند. ولی وقتی همه‌ی این ناراحتی‌ها را به‌هم وصل می‌کنید به‌این نتیجه می‌رسید که زندگی‌تان همیشه پر از بدبختی بوده است. ولی حقیقت آنست که شما خودتان این جهنم را پدید آورده‌اید. لحظه‌ای که تصمیم می‌گیرید باور کنید زندگی‌تان اسفبار است زندگی‌تان افسرده می‌شود. لطفاً این‌را متوجه شوید که هر آنچه که اکنون هستید نتیجه‌ی باورهای گذشته‌ی شماست. همگی می‌دانیم که نمی‌شود از گذشته فرار کرد. چگونه می‌توانیم باور کنیم که از فردا دیگر می‌توانیم از گذشته‌مان فرار کنیم؟ خیر نمی‌توانیم. هرآنچه که در گذشته باور داشته‌ایم همان آینده‌مان می‌شود. پس وقتی که بر این باوریم که زندگی‌مان پر است از افسردگی، ناخودآگاه آن را در سرنوشت آینده‌مان قرار داده‌ایم. وقتی که فکر می‌کنیم که ذهن فقط یک ماشین زیستی است برای خود جهنم ساخته‌ایم. خوشبختانه امیدی وجود دارد، حقیقت این است که ذهن فقط یک چیز نیست، بلکه جریانی دائمی است. اسم نیست بلکه فعل است. وقتی باور کنیم که ذهن یک چیز است، مشکلاتی را که حتی وجود ندارند برای خود می‌سازیم.

> مردی نزد روان‌پزشک می‌رود و می‌گوید: «دکتر زندگی من پر از مشکل است». دکتر می‌گوید: "خب زندگی همه پر از مشکل است. نگران نباش. هر هفته سه جلسه داریم که صد دلار هزینه‌اش می‌شود". مرد گفت: «هر هفته سه جلسه و صد دلار مشکل شما را حل می‌کند اما مشکل من چی!».

زمانی‌که باور کنیم که ذهنمان فقط یک دستگاه است، نا امید می‌شویم و هیچ روان‌پزشکی نمی‌تواند به ما کمک کند. هیچ روشی نیز کمکمان نمی‌کند چرا که اعتقاد اولیه اشتباه است. وقتی فکر اولیه اشتباه باشد همه چیز اشتباه پیش می‌رود. ما باید این حقیقت اصلی را در یابیم که ذهن جریانی دائمی است. ما در تنش نیستیم بلکه خود تنشیم.

هویتی که شما به جهان بیرونی نشان می‌دهید، احانکار¹ است. هویتی که شما در درونتان به‌آن اعتقاد دارید، ماماکار² نامیده می‌شود. روانشناسی ودیک می‌گوید که شما فقط این دو نیستید، فراتر از این دو هستید. ولی روان‌شناسی غربی می‌گوید شما فقط این دو هستید. به‌همین

شکل از خود که باعث می‌شود شما هویت دروغین را به جهان بیرونی منتقل کنید

فکر می‌کنید هستید

دلیل است که برای محافظت از این هویت، کارهای بسیار زیادی انجام داده اید. انرژی بسیاری مصرف کرده اید.

واقعیت اصلی این است که شما خیلی بیشتر از این دو هستید شما فراتر از این دو هویت هستید. مهمتر از همه شما باید بدانید که ذهن شما یک دستگاه نیست. از آن جا که شما شکاف بین دو فکر را نمی بینید، باور دارید که آن دو متصل هستند. شما دائماً فکر میکنید که نا امید هستید و تنش دارید. شما ناراحت نیستید بلکه این اختلالیست که باید ریشه ی اصلی آن را شناسایی کنید. ریشه ی اصلی اعتقاد شما است. ایده ی شما در مورد لذت، ایده ی شما در مورد درد ایده ی شما در مورد زندگی همه چیز بر روی این دروغ ساخته شده است که شما یک شی هستید. شما شئ نیستید.

به این مثال توجه کنید: آیا موقع رانندگی هر مرحله را برنامه ریزی می کنید؟ آیا برنامه ریزی می کنید که چقدر پایتان را روی گاز بگذارید؟ چه زمانی نیاز به ترمز است چه زمانی نیاز به چرخش به راست یا چپ است؟ خیر در سطح مبتدی هنگامی که آموزش می بینید، ممکن است برنامه ریزی کنید، اما هنگامی که رانندگی را یاد میگیرید فقط نشسته اید. خیلی از اوقات حتی نمیتوانید به یاد داشته باشید که در هنگام رانندگی چه اتفاقی افتاده است. درست است؟ شما حتی به یاد نمی آورید که تمام وقت در حال رفتن به دفترتان بوده اید فقط زمانی که ماشین خود را در مقابل دفتر خود پارک می کنید ناگهان متوجه میشوید که تمام این زمان رانندگی کرده اید و حتی به مقصد خود رسیده اید

این چیزی است که پرارابدها ۱ یا bio-memory نامیده می شود شما یک هوش برای اداره نگهداری و گسترش زندگی دارید و چیزی که من می گویم حقیقتی بسیار ساده است اگر در زندگی تان از ذهن بسیار رنج برده باشید متوجه منظور من می شوید. فقط اگر هویت خود را تحت سؤال ببرید، میتوانید این موضوع را درک کنید.

حادثه گفتگوی درونی ورودی حسی بازگشت به حلقه حالت احساسی

باید این حقیقت را درک کنید که شما یک فرآیند هستید و افکار شما با توجه به ماهیت خود، به هم متصل نیستند آنها مستقل و آزاد هستند. با درک این موضوع که لازم نیست آنچه شما به عنوان هویت خود فکر میکنید را در زندگی پیاده کنید.

درهای ورود به ذهن ما اندام های حسی هستند. بدون ،چشم ،گوش ،بینی زبان و پوست قادر نیستیم اطلاعاتی به ذهن برسانیم. تحریکات حسی غذاهایی است که ذهن با آن رشد میکند.

شما ممکن است بگوئید «نه، اگر من وجودی غیر متصل و رها هستم چگونه آینده ام را برنامه ریزی کنم، چه طور به فردا فکر کنم؟». برنامه ی پروژه ام و کارهای زیادی دارم چگونه کار کنم؟ چگونه پروژه هایم را اداره کنم؟ چگونه زندگی روزمره را

فرض ما این است هر آنچه که میبینیم و میشنویم معتبر است. ما بر این باوریم که چیزهایی که می بینیم

فعال می‌شوند. در چند بار اول که آن احساس رخ می‌دهد، اثرش ممکن است مختصر باشد، ولی هرچه ساختارهای سلولی بیشتری برای این احساس ایجاد می‌شود، آن احساس به طوفان و در نهایت به یک سونامی تبدیل خواهد شد!

تمام حوادث خشم جاده‌ای و دیگر احساسات و خشونت‌ها در یک لحظه اتفاق نمی‌افتد. شرایط در سطح سلولی عمیق‌تر و جدی‌تر می‌شود. مانند سلولهای سرطانی بدخیم که همواره رشد می‌کنند و در نهایت شخص را می‌کشند. دانشمندان کشف کرده‌اند که گیرنده‌های احساسی هر بار چندبرابر شده و زمانی می‌رسد که موجب تحریک احساسات شدید ما می‌شوند و کنترل ما از دست می‌رود. به عبارت ساده این احساسات رفتار ما را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند. فکر کردن این که ما ذهنمان را کنترل می‌کنیم، و ما تصمیم می‌گیریم که چه کاری انجام دهیم بزرگترین توهم در زندگی ماست! این مایا² است که ما را می‌راند.

و گفتگوهایی که می‌شنویم همگی اتفاق می‌افتند. نتایج کمی نشان می‌دهد که این گونه نیست. شما تا به حال چند بار صحنه‌ای را بسیار متفاوت‌تر از آن چیزی که واقعاً اتفاق افتاده است تفسیر کرده‌اید؟ به‌عنوان مثال، وقتی که شما یک مرد و زن را در کنار هم می‌بینید که به یکدیگر احساس عاطفی عمیقی دارند، و شاید همدیگر را آغوش گرفته‌ند، بلافاصله به این نتیجه می‌رسید که آن‌ها معشوق هم هستند. آن‌ها ممکن است دوست، خواهر و برادر، پدر، دختر و یا مادر و پسر باشند. آنچه که در ما می‌گذرد به خاطر شرطی شدن‌مان است و باعث می‌شود هرچه از طریق حواس‌مان دریافت می‌کنیم را تعبیر کنیم. یعنی ابتدا قضاوت می‌کنیم و سپس شواهدی را برای حمایت از قضاوت‌مان جمع‌آوری می‌کنیم. ما تصمیم گرفته‌ایم این‌گونه قضاوت کنیم، فقط به اطلاعاتی برای حمایت از این قضاوت نیاز داریم. به‌نظر می‌رسد ذهن ما یک پروژکتور است. تعدادی اسلاید را در مسیر زندگی‌مان جمع‌آوری کرده، حتی برخی از آن‌ها از زندگی‌های گذشته‌مان است. این اسلایدها انعکاس‌هایی هستند که با آن‌ها زندگی می‌کنیم. هر بار که اسلاید تکرار می‌شود قوی‌تر می‌شود. در چند بار اول ممکن است لازم باشد چند دقیقه نشان داده شود تا رویمان اثر بگذارند. اما وقتی سامسکارا¹ عمیق‌تر به ذهن ما حک می‌شود، کافی است که در یک لحظه، نگاهی سریع به آن بیاندازیم، تغییر خلق‌وخوی ما قطعی است و ما بر اساس آن سامسکارا تصمیم می‌گیریم. آزمایش‌های زیست‌شناسی مولکولی حقیقت شگفت‌آوری را نشان می‌دهد. هر بار که احساسات قدرتمندی مانند خشم را تجربه می‌کنیم، سیستم ذهنی ما، نه فقط در مغز بلکه در همه جای بدن، فرستنده‌ها و گیرنده‌های سلولی جدیدی برای خشم

تنها حدود ده درصد آنچه ما از طریق حواس درک می‌کنیم، در ذهن آگاه ما ثبت می‌شود، بقیه مستقیم به ذهن ناخودآگاه ما می‌رود. به‌همین دلیل است که بسیاری از ما حتی مکانی که هر روز از آن‌عبور می‌کنیم را به‌یاد نمی‌آوریم. تا زمانی‌که یک ادراک حسی به‌نحوی مورد توجه ما نباشد، ثبت نمی‌شود. اکنون بگذارید ببینیم که چه اتفاقی برای ادراکاتی که در ذهن آگاه ما ثبت می‌شود می‌افتد. این برداشت‌ها توسط بخش‌های ذهن ما مرتب شده و شناسایی می‌شوند. ذهن آگاه شما می‌گوید که آیا فردی که در مقابل شما می‌بینید آشنا است یا غریبه.

این‌که چطور می‌خواهید با او ارتباط برقرار کنید دیگر تصمیم‌گیری در سطح آگاهانه نیست. در صورتی‌که او را بشناسید، نگرش شما نسبت به‌او و عمل شما بر اساس خاطرات حک شده‌ای است که در ذهن شما جابجا می‌شود. در صورتی‌که او برای شما نا آشنا باشد، از ضمیر ناخودآگاه شما بر اساس ظاهر آن شخص جوابی دریافت می‌کنید و یا این‌که اطلاعات ظاهری به ضمیر ناخودآگاه شما می‌رود و منتظر تصمیم شما می‌ماند.

در هر صورت ناخودآگاه شما تصمیم می‌گیرد که چکار کنید.

برای اکثر ما، کمتر از ده درصد ذهن‌مان آگاه است. کمتر از ده درصد از آنچه حواس شما درک می‌کند، آگاهانه ثبت می‌شود. این یعنی کمتر از یک درصد تصمیماتی که می‌گیرید ممکن است منطقی باشد!

پس چه کار می‌کنیم؟ آیا همچنان اجازه می‌دهیم ذهن ناخودآگاه ما را کنترل کند یا می‌شود کاری برای به‌دست‌آوردن کنترل آگاهانه انجام دهیم؟

دو راه وجود دارد که ما می‌توانیم کنترل را به‌دست آوریم. اول این است که شرطی شدن‌مان را که محدودمان می‌کند، کاهش دهیم. در برنامه‌های مدیتیشن، ما بر حذف و انحلال سامساکارها -که ما را محدود می‌کند- می‌پردازیم. راه دوم این است که در لحظه‌ی حال باشیم و در یک هوشیاری و کنترل مطلق!

در برنامه‌های Life Bliss Program تکنیک‌هایی را برای هر دو روش آموزش می‌دهیم. در مقام مراقبه مافوق آگاه این امکان وجود دارد که خاطرات حک شده را دوباره تجربه کنیم تا از بین بروند. این کمک می‌کند تا فضای داخلی پاک‌سازی شود و در نهایت یک مهارت به‌دست می‌آید که به هوشیاری لحظه‌ی حال برسید و در آن بمانید.

اگر به افکار خود توجه کنید، دو چیز را درک خواهید کرد. یکی این که افکار شما با هم ارتباطی ندارند. برای باور این مطلب کافی است بنشینید و افکاری که به‌مدت ده دقیقه به ذهن شما خطور می‌کند را بنویسید. متوجه خواهید شد که بین اندیشه‌های شما رابطه‌ی بسیار کمی وجود دارد. به‌نظر می‌رسد فقط آن‌ها از یکی به دیگری پرش می‌کنند.

نکته دومی که متوجه می‌شوید این است که افکار شما همیشه در مورد گذشته و یا آینده‌ی شما است. شما فقط می‌توانید در مورد آنچه که در گذشته اتفاق افتاده یا آنچه در آینده اتفاق خواهد افتاد فکر کنید. افکار مربوط به گذشته‌ی شما یا افسوس خوردن برای کارهاییست که انجام داده‌اید و یا حسرت خوردن برای کارهاییست که انجام نداده‌اید و افکار مربوط به آینده در مورد آنچه شما می‌خواهید انجام دهید است.

توجه کنید که گذشته و آینده هیچکدام واقعیت ندارند. گذشته مرده است. اغلب ما حتی از گذشته درس هم نمی‌گیریم. ما فقط سعی می‌کنیم از گذشته استفاده کنیم تا آینده را اداره کنیم. این مانند آن است که بخواهیم فقط با نگاه کردن به آیینه عقب رانندگی کنیم.

بازگشت به فهرست

شما اغلب اوقات در فرکانس بالا نوسان می‌کنید. در واقع شما همیشه در هیجان‌زده هستید، حتی زمانی‌که گمان دارید در استراحتید. به‌همین دلیل بودا آن را «ذهن میمون»¹ می‌نامد. وقتی TPS یا فرکانس افکار در هر ثانیه پایین می‌آید، شما به‌طور طبیعی در لحظه‌ی حال آرام می‌گیرید.

در نمودار، خط عمودی وسط نشان‌دهنده‌ی «زمان» است. وقتی TPS شما بیشتر باشد، یعنی تعداد افکار شما در هر ثانیه بیشتر است، در آن صورت از آگاهی در لحظه حال بیشتر دور می‌شوید. آن‌گاه نگران آینده شده و اجازه می‌دهید که با گذشته در تماس باشد بدون این‌که نگاهی به حال حاضر بیندازید.

آینده از ان هم غیر واقعی‌تر است، اتفاق نیفتاده است. شما کنترل بسیار کمی در مورد آینده‌ی خود دارید، زیرا همه‌ی اقدامات شما توسط ذهن ناخودآگاه هدایت می‌شود و شما توسط خاطرات ضبط شده از گذشته‌ی خود هدایت می‌شوید. افکار شما چیزی جز حرکت ذهن شما بین گذشته و آینده نیست. ذهن شما هرگز نمی‌خواهد استراحت کند. اگر استراحت می‌کرد، می‌دانستید که بدون آن هم می‌توانید کار کنید!

اگر فقط به ذهن خود اجازه دهید استراحت کند یا حتی ذهن خود را متقاعد کنید که آرام بماند، متوجه خواهید شد که شما به مقام سعادت دست می‌یابید. آن مقام زمان حال است. تمام آینده شما باید در این لحظه حاضر رقم می‌خورد. تصمیمی که شما در این لحظه حاضر می‌گیرید، آینده شما را می‌سازد. هنگامی‌که شما مراقب لحظه‌ی کنونی هستید، هنگامی‌که این لحظه را آگاهانه زندگی می‌کنید، دیگر مایل نیستید در گذشته بمانید تا در مورد آن احساس پشیمانی یا گناه کنید.

هنگامی که TPS شما پایین بیاید، بیشتر و بیشتر به حال حاضر وارد می‌شوید و وقتی این اتفاق می‌افتد، دیدگاه واضح‌تری از گذشته و آینده دارید. شاید خورده بگیرید که مگر چه چیزی در گذشته مبهم است. می‌توان درک کرد که آینده روشن نیست، اما گذشته چرا؟ من در آن زندگی کرده‌ام، چه چیزی ممکن است مبهم باشد؟

اما به‌یاد داشته باشید چیزی که از گذشته به‌یاد دارید قضاوت شما در مورد گذشته است نه چیزی که اتفاق افتاده است.

تا به حال چند بار در مورد «گذشته‌ی طلایی» صحبت کرده‌اید؟ چقدر درباره «گذشته‌ی طلایی» نوشته‌اید؟ چیزی طلایی در مورد گذشته وجود ندارد. ما فقط انتخاب می‌کنیم قسمت‌های خوب را به‌خاطر بیاوریم، بنابراین به‌نظر می‌رسد طلایی است.

هنگامی‌که شما در حالت الهامی هستید، برای این چند لحظه، TPS شما کاهش می‌یابد و شما بیشتر در حال سیر می‌کنید. هنگامی‌که TPS شما به صفر می‌رسد، به‌وضوح می‌توانید گذشته و آینده را ببینید.

بازگشت به فهرست

نقطه‌ای که آینده با گذشته ملاقات می‌کند زمان حال است. این جایی است که فرکانس فکر شما صفر است و شما در حالت بدون ذهن هستید. منظور این نیست که شما ذهن را کنترل و یا سرکوب کرده‌اید، چون غیرممکن است. بلکه شما از ذهن فراتر رفته‌اید که البته این شدنی است.

نه تنها ذهن نمی‌تواند شما را به بازی بگیرد، بلکه شما به مرحله‌ای می‌رسید که می‌توانید با ذهن وادارید که هر چه می‌خواهید انجام دهد. ما می‌توانیم این مقام را انتخاب کنیم. این وضعیت مراقبه است. مراقبه برای ذهن استراحت به ارمغان می‌آورد. مراقبه ذهن را رام می‌کند، طوری‌که ذهن نمی‌تواند به بازیش ادامه دهد.

ما در حضور استاد می‌توانیم به این مرحله برسیم. استاد همیشه در حالت بدون ذهن است که حالت TPS صفر نام دارد. هنگامی‌که در حضور استاد چه از لحاظ جسمی یا غیره هستید، TPS شما نیز افت می‌کند. شما می‌توانید تنها با حضور در محضر استاد به TPS صفر برسید. حضور استاد مراقبه است. هوشیاری از استاد مراقبه است.

معمولاً ما همواره در حال پچ‌پچ هستیم. حتی اگر با شخص دیگری صحبت نکنیم، ما در سکوت صحبت می‌کنیم، همان‌طور که در بسیاری از افراد پر استرس پیش می‌آید. نه تنها ذهن ما در حالت استراحت نیست، بلکه افکار ایجاد شده در آن نیز به‌عنوان یک مونولوگ یا گفتگو درون ما شکل می‌گیرد.

این گفتگوی درونی چیزی است که آن را نگرانی می‌نامیم. نگرانی چیزی جز تکرار دائمی گفتگوی منفی درون ما نیست. ما دائماً به گذشته اشاره می‌کنیم و با اتصال همه‌ی موارد منفی که در گذشته برای ما رخ داده است، آن را به آینده گره می‌زنیم و همان را برای آینده مجسم می‌کنیم.

نود درصد نگرانی‌ها هرگز تحقق نخواهد یافت. من

این ادعا را به افرادی که در دوره‌های ما حضور داشته‌اند ثابت کردم. من به آن‌ها می‌گویم نگرانی‌های خود را بنویسید و شش ماه بعد آن‌ها را مرور کنید. همه‌ی آن‌ها به من می‌گویند تقریباً تمام نگرانی‌های آن‌ها هرگز اتفاق نیفتاده است. ده درصد هم که اتفاق افتاده برای آن‌ها خوب بوده است!

تجسم قوی شما واقعاً این نگرانی‌ها را برای وقوع به حقیقت دعوت می‌کند! اگر یک نگرانی به‌طور مداوم در شما وجود داشته باشد، بدانید که آن زائیده‌ی تفکر شما است. ذهن غیر واقعی است. ارتباطی که با افکار شما ایجاد می‌کند غیرعادی است. بنابراین، نگرانی نیز واقعیت ندارد! شما می‌توانید کلمات منفی را با کلمات مثبت و افکار منفی را با افکار مثبت جایگزین کنید. این آسان است و مطمئن باشید کلمات این قدرت را دارند.

ما نمی‌دانیم که افکار و کلمات ما چقدر قدرت دارند. همان‌طور که قبلاً بحث کردیم، آزمایش‌های مختلفی از جمله روی آب توسط دانشمند ژاپنی ماسارو اموتو¹ به‌وضوح نشان می‌دهد که حتی آب به کلمات، افکار و احساسات ما جواب می‌دهد. بیش از هفتاد درصد بدن ما از آب تشکیل شده است. درست مثل سیاره‌ی زمین که هفتاد درصد با آب پوشیده شده است. بنابراین شما می‌توانید قدرت کلمات را تصور کنید!

این تحقیقات، همان چیزی را ثابت کرده‌اند که عارفان شرقی چندین قرن پیش گفته‌اند: اندیشه‌ی شما، اراده‌تان را می‌سازد و اراده‌تان اعمال شما را شکل می‌دهد و شما با اعمالتان شناخته می‌شوید.

تأثیر افکار و کلمات فرد روی آب و در نتیجه بر موجودات زنده تحقیق کرده است.

فکر نکنید که افکار و کلمات منفی تنها کسانی را که علیه آن‌ها بیان می‌کنید تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. به‌وضوح متوجه تأثیر این افکار و گفتار بر خودتان می‌شوید، کسی که آن‌ها را خلق کرده است. نگرش منفی فقط روی دیگران تأثیر نمی‌گذارد بلکه اول از همه خود شما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

با خطر بسیار کارآمد بود، مثلاً وقتی که با یک شیر و یا ببر روبه‌رو می‌شد، می‌بایستی بدون فکر کردن، برای مبارزه یا فرار آماده شود. برای بررسی اثر آدرنالین بر انسان، آزمایشاتی روی ورزشکاران صورت گرفته است. دونندگان در کنار خط صف می‌بندند و قبل از این‌که تپانچه بالا برود و به‌آن‌ها علامت بدهد تا شروع به دویدن کنند، داور بازوی خود را پایین می‌اندازد. بنابراین، دونندگان مجبور به عقب‌نشینی و تغییر موقعیت خود می‌شوند. این کار را شش‌بار تکرار کردند. دونندگان بدون یک متر حرکت، در خط شروع نقش بر زمین شدند. سطح آدرنالین در بدن آن‌ها به‌طور خطرناکی بالا رفته بود. آدرنالینی که زندگی را حفظ می‌کند اگر بدون دلیل تولید شود تبدیل به یک قاتل می‌شود. امروزه احتمال ملاقات ما با یک ببر یا یک شیر خیلی کم است. با این‌حال، ذهن ناخودآگاه، سیگنال‌هایی از این خطر را ارسال می‌کند. من آن‌ها را «سکته‌های ترس» می‌نامم. روانشناسان تخمین می‌زنند که ما روزانه حداقل با دوازده ترس مواجه می‌شویم. این سکته‌های ترس باعث تولید مقدار زیادی آدرنالین در ما می‌شود. ثابت شده است که افسردگی نتیجه‌ی مستقیم تولید آدرنالین است و افسردگی به‌نوبه‌ی خود علت اصلی بسیاری از بیماری‌های مزمن و کشنده است. تحقیقات پزشکی نشان داده است که بسیاری از جوانان در کشورهای ثروتمند، حتی نوجوانان، دارای شریان‌هایی هستند که به‌شدت مسدود شده‌اند و شریان‌های آن‌ها شبیه به افراد شصت‌ساله هستند! پزشکان ثابت کرده‌اند که وضعیت فیزیکی تنها بخشی از مشکل است. بخش بسیار بزرگ‌تر شرایط عاطفی-احساسی است. امروزه به‌اندازه‌ی کافی ثابت شده است که یک مشکل عاطفی باعث شروع سریع حمله قلبی یا

ما به‌آنچه که نوشته‌ها در مورد این‌که چرا استرس ایجاد می‌شود، نگاهی نانداخته‌ایم. اجازه بدهید اکنون ببینیم علم چه می‌گوید. طبیعت یک سیستم شکست‌ناپذیر در بخشی از مغز که هیپوتالاموس نام دارد طراحی کرده است تا اقداماتی که بدن به‌صورت خودکار و بدون اراده انجام می‌دهد، را کنترل کند. چیزهایی مانند تنفس، هضم و فعالیت‌های مشابه. زیست شناسان به این بخش مغز خزنده می‌گویند. محققین «رفتاری»، درباره‌ی عمل و عکس‌العمل هنگام «مبارزه و فرار» صحبت می‌کنند. هنگامی‌که، سیستم بدنی-ذهنی ما خطری را شناسایی می‌کند، هیپوتالاموس توسط ذهن ناخودآگاه جهت بقای ما آماده می‌شود. ذهن ناخود آگاه یک میلیون بار سریع‌تر از ذهن آگاه عمل می‌کند. بنابراین حتی قبل از این‌که از خطر آگاه شویم، به‌طور غریزی هشدار را دریافت می‌کنیم. هیپوتالاموس غده‌ی هیپوفیز، را فعال می‌کند و ترشح هورمون آدرنالین شروع می‌شود و آن را به‌اندام‌های ما، منتقل می‌کند. پس از آن برای واکنش «مبارزه یا فرار» آماده می‌شویم و انرژی لازم در اختیارمان قرار می‌گیرد. برای محافظت از ما مغز خزنده در ناخودآگاه تصمیم می‌گیرد مواد شیمیایی را در بدن آزاد کند. زمانی‌که بشر غارنشین بود این سیستم موقع مواجه

بازگشت به فهرست

سکته مغزی می‌شود، حتی اگر شرایط جسمی برای مدت زمان طولانی مناسب باشد.

در حال حاضر پزشکان قلب از مردم درخواست می‌کنند تا علاوه بر آزمایش‌های متداول، پرسشنامه‌ای نیز درباره‌ی عوامل استرس پر کنند تا بتوانند تخمین بزنند آنها تا چه حد مستعد بیماری‌های قلبی هستند.

پزشکان متوجه شده‌اند که ضربه‌های بزرگ در زندگی مانند مرگ یکی از عزیزان، از دست‌دادن شغل، از دست‌دادن پول و حتی انتقال شغلی و کوچ‌کردن استرس‌زای جدی هستند که می‌توانند منجر به حملات قلبی شود. در مورد حملات قلبی، حتی بیماری‌هایی مانند درد پشت، میگرن و زخم معده و روده نیز نقش بازی می‌کنند. علت‌هایی احساسی یا روحی-روانی به مراتب بیشتر از علل فیزیولوژیکی سطحی، تأثیرگذار هستند.

ما از طریق نگرانی، ترس تولید می‌کنیم و آن‌ها را با «شرطی‌شدن» به‌وجود می‌آوریم. می‌توانید وضعیت را به‌طور موقت از طریق دارو، درمان کنید. ولی اگر علت اصلی آن که مخفی است رفع نشود، هیچ دارویی قادر به درمان قطعی بیماری ترس نیست.

در یک شرکت فناوری اطلاعات، مدیر اجرایی درخواستی برای یک پروژه دریافت کرد. مدیر، درخواست را جهت بررسی نزد مدیر مسئول تیم اجرایی فرستاد، تیم اجرایی یک بررسی کامل انجام داد و گفته شد که می‌توانند این کار را در شش‌ماه با هزینه یک میلیون دلار انجام دهند. مدیر مسئول این تیم، بررسی کرد و گفت که می‌تواند این‌کار را ظرف چهار ماه انجام با هزینه‌ی هفتصد و پنجاه هزار دلار انجام دهد. این پیشنهاد به مدیرکل داده شد. وی همه ی کارکنان را خواست، پس از یک سخنرانی ماهرانه به آن‌ها گفت: «ما باید بتوانیم این‌کار را با نیم میلیون دلار در سه ماه انجام دهیم». سپس آن را به‌عنوان پیشنهاد خود برای مدیر اجرایی فرستاد. مدیر اجرایی به مشتری زنگ زد و گفت که شرکت او این محصول را در دو ماه به هزینه نیم میلیون دلار تحویل خواهد داد.

افرادی که در شرکت‌ها کار می‌کنند می‌توانند این مطلب را درک کنند. ولی افرادی که تصمیمات را می‌گیرند و تعهدات را می‌پذیرند اغلب با واقعیت رابطه‌ای ندارند. هنگامی‌که چنین تصمیمی گرفته می‌شود، «خود» آن‌ها وارد بازی می‌شود. هر چیزی می‌تواند قربانی شود به‌جز خود! مطالعه ساده‌ای از تاریخ شرکت‌ها به‌خاطر خودخواهی می‌تواند نشان دهد که چگونه بسیاری از شرکت‌ها به‌خاطر افرادی که آن‌ها را رهبری کرده اند، شکست خورده‌اند.

بعضی از شاگردانم درباره‌ی سطح پنجم رهبری در شرکت‌ها اطلاعاتی به‌من داده‌اند. این در مورد آن دسته از رهبران شرکت‌های بزرگ است که «خود» را در پشت نیازهای شرکت و افرادی که برای آن‌ها کار می‌کنند قرار می‌دهند، به‌جای این‌که نیازهای خودشان را در ردیف اول بگذارند. برای اولین بار پژوهش‌ها نشان داده است که مدیران اجرایی شرکت‌هایی که از لحاظ تجاری موفق بوده‌اند به‌سختی در جهان خارج شناخته می‌شوند! این رهبران بسیار فروتنانه درون خود تمرکز می‌کنند.

در زندگی، دو دسته از افراد وجود دارد: کسانی که تحت‌فشار قرار دارند و کسانی که تحت‌فشار نیستند. کسانی‌که تحت‌فشار قرار دارند کسانی هستند که مایل به کنترل زندگی هستند. آن‌ها دوست دارند زندگی را به شیوه‌ای که می‌خواهند بسازند. آن‌ها تنها بر منافع خودشان متمرکز هستند. کسانی‌که بدون استرس هستند کسانی هستند که با زندگی در جریانند. آن‌ها بدون شکایتی هر چه را که زندگی به ارمغان بیاورد می‌پذیرند. تمرکز واقع آنها برای زنده ماندن مردم مجبور می‌شوند دیگران را قربانی کنند. احتمالاً به‌همین دلیل این اداره‌ها را «جنگل‌های بتنی» می‌نامند! تا زمانی‌که مردم بر اساس ترس و حرص کار می‌کنند، نمی‌توانند الهام‌بخش باشند. آن‌ها را می‌توان برای انجام کارهای روزمره کنترل کرد، اما نمی‌توانند برای انجام غیر ممکن الهام‌بخش باشند. این مشکل شرکت‌های امروز است. آن‌ها نیاز به کارکنان فعال دارند، اما روش تشویقی آن‌ها رضایت‌بخش نیست.

انسان‌ها تنها با چیزهای مادی رضای نمی‌شوند. روانشناسان حوزه‌ی مدیریت این را دریافته‌اند و می‌گویند که تنها حقوق و مزایا، برای ایجاد رضایت کافی نیست. یعنی که اگر به کارکنان کم حقوق پرداخت شود، ناراضی هستند، اما لزوماً اگر حقوقشان را زیاد کنید آن‌ها خوشحال نمی‌شوند. آن‌ها به‌دنبال چیزی بیشتر از پول هستند، آن‌ها به‌دنبال به رسمیت شناخته شدن می‌باشند.

یک روانشناس معروف، یک مدل به شکل یک هرم از چگونگی حرکت خواسته‌های انسان ساخته است که به‌نام او به‌عنوان «سلسله مراتب نیازها» مازلو¹ نامگذاری شده است. در پایه‌ی این هرم، نیازهای بقای یک فرد مثل غذا، پناهگاه و دیگر مواد ضروری مطرح شده. پس از آن مردم به‌دنبال امنیت در جامعه هستند، مانند سلامتی، شغل و ... سپس آن‌ها عشق و توجه را دنبال می‌کنند و بعد به‌دنبال احترام، نام و شهرت هستند. پس از این‌همه، آن‌ها هنوز ناراضی هستند و در زندگی‌شان احساس کمبود می‌کنند. مازلو آن حس درونی را خودشکوفایی نامید. این مرحله‌ای است که ما بدون استرس زندگی می‌کنیم، و آن خودشکوفایی درونی است.

این مرحله‌ای است که شما درمی‌یابید با انرژی کائنات یکی هستید. این‌که آیا شما در خانه، در یک دفتر یا کارخانه کار می‌کنید یا اصلاً کار نمی‌کنید،

آن‌ها در مورد آن است که چه کاری می‌توانند برای دیگران انجام دهند.

شما می‌توانید حتی با ماندن در منزل به تنش برسید. لازم نیست بیرون بروید و کار کنید. تحقیقات نشان می‌دهد که بیشترین میزان طلاق برای چهل و پنجاه ساله‌ها اتفاق می‌افتد. وقتی فرزندان بزرگ شده و خانه را ترک می‌کنند، تمایل بیشتری برای طلاق وجود دارد. هنگامی‌که بچه‌ها از خانه خارج می‌شوند، زن و شوهر نمی‌دانند چه باید بگویند. سکوت باعث ایجاد استرس می‌شود!

استرس در محل‌کار با سیستم آموزشی ما آغاز می‌شود. ما شروع به رتبه‌بندی کودکان از سن بسیار پایین می‌کنیم. هنگامی‌که در یک کلاس سه نفر به‌عنوان قهرمانان معرفی می‌شوند، بقیه کلاس احساس بی‌فایدگی می‌کنند. ما آموزش می‌بینیم که از سن خیلی پایین به رقابت بپردازیم. این رقابت در محل کار ادامه پیدا می‌کند و آن را به میدان جنگ تبدیل می‌کند.

کلاغی روی درختی نشسته بود و در تمام طول روز کاری انجام نمی‌داد. خرگوشی از آن‌جا گذشت، کلاغ را تماشا کرد و حسادت کرد. خرگوش پرسید: «آیا من هم می‌توانم این گونه بنشینم؟». کلاغ گفت: «البته، اگر می‌خواهی انجامش بده». سپس خرگوش زیر درخت نشست و هیچ کاری نکرد. مدتی بعد روباهی آمد و خرگوش را خورد.

درس اخلاقی اش این است: اگر می‌نشینید و هیچ‌کاری نمی‌کنید پس باید بسیار بالا نشسته باشید.

برنامه‌های به اصطلاح منابع انسانی مشخص می‌کند که کارکنان باید طبقه‌بندی شوند. شنیده‌ام که در بسیاری از شرکت‌ها لازم است نشان داده شود که ده یا پانزده درصد از کارکنان خوب کار نمی‌کنند. در

مطرح کرد

فرق نمی‌کند، شما خوشحال هستید که در چنین وضعیتی قرار دارید.

این همان چیزی است که ما در دوره‌های آموزشی Life Bliss Program تدریس می‌کنیم. هرم پنج گانه نیازهای مازلو به هفت سطح انرژی درونی ما مربوط می‌شود. در سیستم ودیک، این هفت مرکز انرژی، چاکراها¹ نام دارند. هر چاکرا نشان دهنده‌ی یک حالت احساسی عاطفی و چگونگی یک آرزو است.

همین‌که نیازهای یک چاکرا را برآورده کنیم، سطح انرژی ما بالا می‌رود تا به مقام ارضاء خواسته‌هایمان برسیم. این یک فرآیند است که هزاران نفر از مردم آن را با نتایج درخشانی گذرانده‌اند. ما این برنامه‌ها را در بسیاری از شرکت‌های جهان آموزش داده‌ایم. من آن را «یک راه حل تضمین شده» می‌نامم.

قبلاً به مفهوم سطح پنجم رهبری اشاره کردم. برنامه‌های Life Bliss Program ما برای رشد چنین رهبران سطح پنج در شرکت‌هاست. چنین رهبرانی نه‌تنها از استرس رنج نمی‌برند بلکه در دیگران نیز فشار روانی ایجاد نمی‌کنند.

به‌طور خلاصه، استرس بخشی اجتناب‌ناپذیر از زندگی است. هیچ زندگی‌ای بدون استرس وجود نخواهد داشت. در واقع استرس پاسخ ذهن و بدن است به وقایعی که خارج از ما رخ می‌دهد. این اختلال‌های بیرونی نیستند که باعث ایجاد مشکل می‌شوند بلکه این اختلالات از درون است. به‌همین دلیل است که ما قبلاً گفتیم که ما خودمان علت تنشها هستیم.

به‌همین دلیل است که علت ایجاد استرس در یک فرد لزوماً باعث ایجاد تنش در فرد دیگری نمی‌شود. چیزی که برای یک نفر سم است برای دیگری نوش دارو است!

استرس یک موضوع مهم در دنیای شرکت‌هاست. تخمین زده‌اند که به‌علت استرس، تریلیونها دلار هدر می‌رود. صحبت‌کردن در مورد استرس و ارائه راه‌حل‌هایی که فقط به‌طور موقت مؤثر هستند در حال حاضر تجارتی بزرگ است.

چیزی نیست که شما بتوانید در مورد استرس خارج از خود جستجو کنید، علت اصلی آن درونی است. تا کی می‌توانید در بیرون از خود به‌دنبال عامل باشید؟ از چه فرار می‌کنید؟

آنچه شما می‌توانید انجام دهید این است که خودتان را تغییر دهید. شما می‌توانید خود را ضد- استرس کنید. این خیلی ساده است، قبول کنید چیزی که خارج از شما اتفاق می‌افتد روی شما اثر ندارند. این غیرممکن نیست. حقیقت این است که شرطی بودن شماست که اجازه می‌دهد رویدادهایی که خارج از شما رخ می‌دهد، شما را ماورای کنترل‌تان تحت‌تأثیر قرار دهند. چیزی ذاتاً خوب یا بد نیست، فقط باید دید ما آن‌ها را چطور تفسیر می‌کنیم.

قضاوت خود را در مورد خودتان، افراد دوروبر و موقعیت‌ها رها کنید. شما از استرس آزاد خواهید شد. مراقبه می‌تواند به شما در این آزاد شدن کمک کند. و به شما کمک می‌کند تا به وضعیت ذهنی آرام برسید که از آن می‌توانید رویدادهای اطراف خود را شاهد باشید بدون این‌که آن‌ها را لمس کنید.

مراقبه کنید، چیزی به‌جز استرس برای از دست‌دادن ندارید!

این یک روش ساده و در عین‌حال قوی برای از بین‌بردن استرس است. ما این تکنیک را جهت رفع انسداد مانی‌پورا کا چاکرا² در برنامه‌هایمان آموزش می‌دهیم. این مراقبه باید همیشه قبل از غذا انجام شود، زمانی که معده خالی است و چند ساعت قبل

عارفان است که این مراکز انرژی را به‌عنوان گرداب انرژی درک می‌کنند. هفت چاکراهای اصلی در امتداد ستون فقرات وجود دارد: مولدهارا، سوادهیشتانا،مانی پوراکا، آناهاتا، ویشوددی، آجنا و ساحاسرارا

با نگرانی تداعی می‌شود

از خواب در حالی که ایستاده اید بی پروا به زبانی که نمی شناسید و هیچ کس دیگر نمی شناسد فریاد بکشید بگذارید با خشونت تمام احساسهای جمع شده ی شما بیرون بیاید. اگر مایلید گریه کنید و بر روی زمین غلت بزنید اگر احساستان این را می گوید.

این تکنیک مراقبه بسیار قدرتمند است. هر چیزی که در ضمیر ناخودآگاه شما جمع شده را از بین میبرد و اجازه میدهد تا تمام انرژیهای منفی که در داخل ذخیره شده است را بیرون بریزید. جلسات روانکاوی معمولی زمانی که بیماران با تحلیلگران خود صحبت میکنند هنوز روند آگاهانه ای دارند. فقط ده درصد خاطرات ذخیره شده تخلیه میشود. فرایندهایی مانند هیپنوتیزم از طریق ناخودآگاه است و شما کنترل ندارید این تکنیک یک فرآیند ماورای آگاهی است که در هنگام پاک کردن خود هوشیاری تان را حفظ میکند.

این مراقبه را بیست دقیقه انجام دهید. سپس بنشینید و اجازه دهید انرژی در عرض ۱۰ دقیقه در سکوت به سراسر بدن شما منتقل شود. در طول این مدت فقط شاهد افکارتان باشید. آنها را سرکوب و یا تعقیب نکنید.

شده و رها شوید!

بازگشت به فهرست

ترس یک بعد عمیق نگرانی است. نگرانی می‌تواند باعث زخم معده و روده شود. از طرف دیگر ترس می‌تواند حتی زندگی را نابود کند. با این‌حال، بر خلاف نگرانی که بدون آن زندگی ممکن است، ترس به‌نظر می‌رسد در زندگی ما ریشه دوانده باشد. اما می‌توان بدون ترس با ترس روبه‌رو شد. فردی که او را شجاع می‌نامیم هیچ‌گاه بدون ترس نیست، بلکه فردی است که یاد گرفته با آن مقابله کند.

ترس شکلی از انرژی درون ماست، به‌همین دلیل نمی‌تواند از بین برود. انرژی تولید و یا نابود نمی‌شود، فقط از شکلی به شکل دیگری تغییر می‌کند.

بدانید که، ترس شما به‌طور مستقیم به جان شما متصل است. هر زمان که با تهدیدی مواجه می‌شوید، ترس افزایش می‌یابد و آدرنالین در بدن شما ترشح می‌کند. انتشار آدرنالین به شما انرژی زیادی می‌دهد، طوری که می‌توانید فرار کنید. ما آن را واکنش «مبارزه یا فرار» می‌نامیم - هنگام مواجه با ترس، شما یا جنگ و مبارزه می‌کنید یا فرار. لحظه‌ای که با تهدید مواجه شوید، انرژی بدن شما بسیار زیاد می‌شود. زمانی‌که این تهدید واقعی باشد، چاکرا سوادهیشتانا¹، مرکز زندگی، به‌طور کامل به لرزه می‌آید!

هنگامی‌که بدون هیچ انگیزه‌ی بیرونی، میل و تمنای خالص در شما وجود دارد، آن تمایل به انرژی عظیم خلقت، انبساط و یا بیگ‌بنگ² تبدیل می‌شود و شما سرشار از انرژی می‌شوید. همین‌طور، زمانی‌که بدون هیچ علت خاصی ترس در شما وجود دارد، انرژی منقبض می‌شود و به سیاه چاله³ تبدیل می‌شود.

انرژی فراوانی که بدون هیچ دلیلی از شما صادر می‌شود، یک خواستن خالص است. و اگر به‌خاطر چیزی باشد، تبدیل به حرص و طمع عادی می‌شود، اگر انرژی بدون هیچ دلیلی در درون شما انباشته شود، این ترس خالص است. اگر آن به‌خاطر چیزی باشد، به ترس عادی تبدیل می‌شود. تا سیاه چاله نباشد، بیگ‌بنگ رخ نمی‌دهد. این بخشی از زندگی است، بخشی از درام، بخشی از بازی است. ترس خالص یعنی شما درون خود در آرامش به‌سر می‌برید. همانگونه که تولد هستی بیگ‌بنگ و مرگ آن سیاه‌چاله است، تولد شما هم بیگ‌بنگ و مرگتان سیاه چاله است.

پرانا (Prana)، انرژی زندگی که همراه با هوا وارد بدن شما می‌شود، به‌دلیل بیگ‌بنگ به شما می‌رسد. پرانا که سیستم شما را همراه خروج هوا ترک می‌کند، سیاه چاله است. اگر شما در مقابل انفجار بزرگ یا سیاه‌چاله مقاومت کنید، در سیستم خودتان اختلال ایجاد کرده‌اید.

هنگام ترس، سیاه‌چاله اتفاق می‌افتد، یعنی شما به‌سوی صلح و یا آماده شدن برای انفجار بزرگ می‌روید. هر زمان که ترس خالصی در شما رخ می‌دهد، با آرامش فوق العاده‌ای جوان می‌شوید که به‌صورت شجاعت و انرژی در شما بروز می‌کند.

اگر مطمئن باشید توانایی دستیابی به چیزی را ندارید، ترس نخواهید داشت. همچنین اگر مطمئن

بازگشت به فهرست هر ترس می‌تواند به عنوان یک راه (در) برای روشنگری استفاده شود.

هستید که می‌توانید آن‌چیز را به‌دست آورید، باز هم ترس خواهید شد و احساس ترس ندارید. قدرت خواهید کرد.

در واقع ترس مبارزه‌ی بین ایمان و اعتقاد به تنها با رسیدن به‌این درک، خودتان از یک سو و عقاید منفی یا انتظاراتی که چیزی در شما جرقه خواهد شما درباره‌ی آینده‌تان دارید از سوی دیگر است. زد و بسیاری از ترس‌ها از شما به‌معنای واقعی کلمه با انرژی‌های مثبت و وجودتان ناپدید خواهند شد! منفی خود مبارزه می‌کنید.

این دو راه در واقع به‌عنوان تکنیک توسط استادان هرگاه از این که چیزی را از دست بدهید و یا در آینده استفاده می‌شود. هنگامی‌که استاد می‌گوید، «هیچ به دست نیاورید، با ترس مواجه می‌شوید، آن‌وقت چیز نمی‌تواند توسط تو انجام شود»، یک تسلیم بین توانایی‌ها و افکار منفی که می‌گوید ممکن است عمیق، یک مرگ روانی به‌وجود می‌آید. شما تصمیم به اهدافتان نرسید، مبارزه‌ای رخ می‌دهد. می‌گیرید که هیچ امکانی وجود ندارد، آن‌وقت کاری

دقت کنید، شما از این‌که هرگز پادشاه جهان برای انجام دادن نیست و شما به آرامش می‌رسید. نخواهید شد، نمی‌ترسید، نه! اما شما از این‌که این همان چیزی است که رامانا ماهاریشی¹ اتما مثل برادرتان موفق نشوید، می‌ترسید. شما از شاراناگاتی(Atma Sharanagati) یا تسلیم می‌نامد. این‌که به آنچه در دسترس است، نرسید، می‌ترسید. شما می‌توانید از طریق بستن راه همه امکانات، «امکانات» ترس خلق می‌کنند. به عبارت دیگر ترس از ترس فراتر بروید. راه دوم برای ماورای ترس ریشه‌ی زندگی است! آیا از این‌که بیش از سیصد رفتن، باز کردن همه‌ی امکانات است. آن را اتما سال در زمین زندگی و عمر نکنید، می‌ترسید؟ نه، جنانا(Atman gnana) یا تحقق خود می‌نامند. چون اطمینان دارید که هرگز آن‌قدر عمر نمی‌کنید.

اما شما همیشه از این‌که بیش از هفتاد یا هشتاد سال زندگی نکنید و ممکن است که یک مرگ زودرس داشته باشید، می‌ترسید. وقتی برایتان روشن است هرگز که به چیزی نخواهید رسید، ترس در شما ایجاد نخواهد شد. ولی وقتی فکر می‌کنید چیزی امکان‌پذیر است و شما آن را می‌خواهید ترس ایجاد می‌شود.

دو راه برای فرار از ترس وجود دارد. یک راه این است که تمام «امکانات» را مسدود کنیم. یعنی این که شما می‌توانید بمیرید، و دیگر هیچ ترسی وجود نخواهد داشت!

هنگامی‌که هیچ کاری نمی‌توانید انجام دهید، خود را تسلیم می‌کنید. شما موقعی می‌توانید قدرت خود راه دوم فرار از ترس این است که مرزهای ممکنه را را تجربه کنید، که احساس کنید همه چیز می‌تواند از بین ببریم. اگر امکان بی‌نهایت وجود داشته باشد، انجام شود. هر دو تکنیک می‌تواند شما را از ترس اگر هیچ مرزی وجود نداشته باشد، اگر چیزی وجود ندارد که شما را محدود کند، شما بدون

هند مستقر بود. او روش خودآموزی را آموخت، از خود پرسیدن که «چه کسی هستم؟»، به‌عنوان راهی برای تحقق خود

بازگشت به فهرست آزاد کند. اگر شما با این ایده هم طرازید که، «هیچ کاری نمی‌توانم انجام دهم»، شما بهاکتی یوگی¹ هستید، تسلیم می‌شوید. اگر فکر می‌کنید، «همه چیز را می‌توانم انجام دهم» شما یک جنانا یوگی² هستید، شما به کشف و تجربه می‌رسید، با هر دو روش، رد شدن از ترس ممکن است. یا با «همه چیز برای من امکان پذیر است»، یا با «برای من هیچ چیز امکان پذیر نیست».

مردم می‌آیند و می‌گویند: «ترس‌های زیادی دارم. چه می‌توانم بکنم؟»

من به آنها می‌گویم: اگر ترس زیادی دارید، امکان روشنگری برای شما بیشتر است و بسیاری از درها در دسترس شماست! برای یک فرد که ترس زیادی ندارد، امکانات موجود نیز کم است، تعداد درها نیز کمتر است، زیرا او زندگی کسل کننده دارد. فردی که زندگی کسل کننده دارد ترس زیادی نخواهد داشت. او چیز زیادی برای از دست دادن ندارد، چیزی برای تصمیم‌گیری ندارد. او ریسک زیادی نمی‌کند.

اما یک موجود زنده که کارهای زیادی انجام می‌دهد و بسیار تصمیم‌گیری می‌کند، ترس را تجربه می‌کند. اگر شما ترس زیادی را تجربه می‌کنید، درهای زیادی برای روشنگری در دسترس شما هستند!

یک نکته: فقط اگر بتوانید بر آن غلبه کرده و بازش کنید می‌توانید آن را در بنامید. اگر شما نمی‌دانید که چگونه آن را باز کنید، بیشتر شبیه دیوار است. اگر در زندگی‌تان بیش از حد می‌ترسید و اگر روش درست را بدانید، همه‌ی این ترس‌ها می‌توانند درهایی برای آزادی شما شوند. در غیر این‌صورت تمام ترس‌ها مانند دیوار می‌شود و مانند آن است که شما در یک زندان بزرگ گرفتار شده‌اید.

تنها کاری که باید انجام دهید این است که هنگام احساس ترس، خودتان را کوچک نگیرید. اعتماد به نفس خود را از دست ندهید و خودتان را محکوم نکنید: «من دیگر چه آدمی هستم؟» در واقع افرادی که می‌توانند با ترس خود مواجه شوند مشکلات زیادی نخواهند داشت. در عوض افرادی که از ترس‌هایشان می‌ترسند همواره مشکلات بیشتری برای خود ایجاد می‌کنند. هنگامی که شما بیش از حد با ترس‌های خود مشغول شوید، فکر می‌کنید که مشکلات زیادی دارید. آنگاه که ماهیت واقعی ترس را درک کنید، می‌تواند برای شما سعادتی باشد. اگر به‌اندازه‌ی کافی شجاع باشید تا با ترس مواجه شوید، می‌توانید به رستگاری برسید.

گاهی اوقات، فقط با توجه به چیزی دیگر، می‌توانید از ترس بیرون بیایید. اما بیرون آمدن از ترس، بی‌ترسی نیست. بی‌ترسی یعنی که شما جهشی کوانتومی به «آگاهی» کنید. جایی که شما هرگز ترس از دست دادن چیزی را تجربه نخواهید کرد!

از هر ترس در زندگی- ترس از شکست، ترس از دست دادن نزدیکان و عزیزان، ترس از دست دادن ثروت، ترس از چیزهای ناشناخته - می‌توان به‌عنوان یک‌راه برای روشن‌بینی استفاده کرد.

یا شما پر از تنش هستید یا پر از انرژی. اگر شما با تنش پر شوید، بدون آن‌که تکنیکش را بدانید، با تلاش انرژی را از منبع موجود درون خود که فنا شدنی نیست بیرون می‌آورید.

یک منبع انرژی در درونتان وجود دارد که هرگز از بین نمی‌رود، آن آتمان³ یا روح شماست. اگر بدون دانستن روش درست، سعی کنید از انرژی این منبع استفاده کنید، تنش ایجاد می‌شود.

وقتی سعی می‌کنید با به خاطر آوردن «خواسته‌ای» یا تخیلی، از درون انرژی بگیرید مثل این است که با لگد دری را باز کنید تا از آن‌طرف در انرژی بگیرید. انرژی را می‌خواهید، اما صبر ندارید تا در را باز کنید.

وسیله‌ای برای روشنگری پیروی می‌کند

نمی‌رود و تصویری از آگاهی کل یا براهماان است

اما شما می‌توانید از کلید استفاده کنید تا صبورانه در را باز کنید و اجازه دهید که سعادت و انرژی به وجود شما وارد شوند. این کلید مراقبه است.

یکی دیگر از حقایق مهمی که باید بدانید این است که چیزی در درون شما وجود دارد که هرگز نمی‌میرد و منبع انرژی شما است و چیزی در درون شما وجود دارد که می‌میرد، چیزی است که حقیقتاً هرگز زنده نبوده، ترس از مرگ در شما وجود دارد، زیرا شما فکر می‌کنید که چیزی که در حال حاضر وجود دارد از شما گرفته خواهد شد. نه! هر چیزی که در حال حاضر دارید، نمی‌تواند از شما گرفته شود. اگر چیزی می‌تواند از شما گرفته شود، هرگز آن را از اول نداشته‌اید. هر چیزی که می‌تواند بمیرد هرگز نمی‌تواند فضای درونی شما را اشغال کند.

شما نمی‌توانید بر ترس پیروز شوید، نترسیدن، هوشی است که ترس را تجربه کنید، بدون اتصال آن به چیزی بیرونی. وقتی هیچ دلیلی برای ترس وجود ندارد، ترس شدید منجر به آرامش و صلح می‌شود. ترس انرژی قدرتمندی است که باعث آرامش عمیق می‌شود. ترس مرکز جوان سازی است. بی‌ترسی ترس را سرکوب نمی‌کند. به‌عنوان مثال، زمانی‌که شما از تاریکی می‌ترسید شروع به فکر کردن و تکرار نام خدا می‌کنید. به‌خاطر ترس، نام خداوند در اوج ذهن شما خواهد بود! شما احساس می‌کنید که نمی‌ترسید، زیرا نجوای درونی شما درگیر چیز دیگری است! هنگامی‌که شما در حال صحبت کردن در مورد چیز دیگری هستید، احساس می‌کنید که نمی‌ترسید. اما شما تنها توجه خود را تغییر داده‌اید، مشکل را به‌طور کامل حل نکرده‌اید.

گفته می‌شود: «هنگامی‌که یک گربه شیر می‌خورد، چشم‌هایش را به‌هم می‌بندد و فکر می‌کند که تمام دنیا تاریک شده است و بنابراین هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببیند!» درک کنید، شما هم همین‌کار می‌کنید. توجه به ترس نمی‌کنید و بر این باورید که ترس از بین رفته است.

بی‌ترسی به‌معنای عدم وجود ترس نیست. این بدان معنی است که ترس وجود دارد، اما شما انرژی زیادی دارید یا شجاعت دارید که با آن روبه‌رو شوید و زندگی کنید. بی‌ترسی به‌معنای داشتن انرژی و یا شجاعت زندگی کردن است حتی با حداکثر ترس. این ماورای ترس است و به‌هیچ وجه وابسته و یا جدا از ترس نیست.

مطلب مهم دیگری که باید بدانید این است که ترس از اجزای ماهیت زندگی است. مردم می‌آیند و از من می‌پرسند: «در مورد ترس از «ناشناخته» چه باید بکنم؟». به‌آن‌ها می‌گویم: «ترس نشانه خوبی است، یعنی شما زنده هستید! احتمال از دست دادن چیزی وجود دارد و به‌همین دلیل است که می‌ترسید. اگر هیچ امکان «از دست دادن» ندارید، هرگز نخواهید ترسید».

شما می‌توانید بی‌ترس باشید حتی اگر در قبر خود باشد! آنجا هیچ نیازی به ترس از دست دادن چیزی وجود ندارد، زیرا دیگر چیزی برای از دست دادن ندارید! اگر چیزی برای از دست دادن دارید، ترس دارید، پس زنده‌اید. این طبیعت زندگی است.

زمانی ترس وجود ندارد که همه چیز مشخص و شناخته شده باشد. تنها زمانی ترس وجود دارد که چیزها مشخص نیستند، زمانی‌که تنها امکانات و ناشناخته وجود دارد. به‌عنوان مثال، مرگ احتمال است و به‌عنوان یک حادثه مشخص است، اما این‌که کی و چگونه ممکن است اتفاق بیفتد، مشخص نیست. بنابراین همیشه با یاد آن ترس همراه است.

ترس شما از تاریکی و ترستان از مرگ در واقع یکی است - ترس از ناشناخته. اتصال با تاریکی این ترس را از بین می‌برد. ترس شما از مرگ، ترس از ناپدید

تجربه کنید، از آنها خلاص می‌شوید.

اگر کودکی از تاریکی می‌ترسد، می‌گوییم: «نترس، شجاع باش». هنگامی‌که این را می‌گویید، به کودک می‌آموزید که احساس ترس و وحشت نکند. اما اگر ترس کودک را در بر گیرد، او نمی‌تواند کاری انجام دهد. بنابراین اکنون تلاش می‌کند تا خود را با سرکوب ترس شجاع حس کند. این‌گونه کودک یاد می‌گیرد تا حس طبیعی ترس را سرکوب کند. بدن او از ترس می‌لرزد اما او با ترسش مقاومت می‌کند تا شجاعتش را اثبات کند.

در عوض، اگر شما اجازه دهید کودک ترس را بپذیرد و تاریکی را که موجب ترس او می‌شود، کشف کند، کودک به‌طور کامل از تاریکی و ترس عبور می‌کند. ترس به‌طور خودکار در او از بین می‌رود، زیرا تجربه شخصی به او نشان داده است که ترس وجود ندارد.

بزرگترین ترس انسان، ترس از دست دادن هویت خود است. حتی ترس از دست دادن زندگی به اندازه ترس از دست دادن هویت نیست. ترس از دست دادن هویت خیلی بدتر از ترس مرگ است.

تمام ترس‌هایمان، ترس از دست دادن سلامت جسمانی، ثبات ذهنی، ثروت، نام و شهرت و یا عزیزانمان، در حقیقت همان ترس از مرگ در لباس‌های مختلف است.

شدن، به‌طور کامل بهبود خواهد یافت. به‌یاد یک لطیفه افتادم:

دختر بچه‌ای از پدرش پرسید: «پدر، آیا تو از تاریکی می‌ترسی؟». پدر جواب داد: «البته نه». دختر ادامه داد: «پس از مار می‌ترسید؟». پدر جواب داد: «نه، نه اصلاً». دختر کوچولو بسیار خوشحال بود که چیز جدیدی کشف کرده است. او گفت: «پس شما جز مامان از هیچ چیز نمی‌ترسید! ».

به هر حال، ترس شما از تاریکی به‌دلیل جهل شما است، زیرا شما به وضوح با آن مواجه نشده‌اید.

در تانترا¹، اولین دستورالعملی که به شاگردان برای درمان خود درونی انجام می‌دهند، رفتن و نشستن در یک جنگل یا فضای خالی و نگاه کردن به آن فضای خالی است. تنها کاری که شخص باید انجام دهد این است که در فضای گسترده‌ای بنشیند و در تمام شب به آسمان نگاه کند. با این کار بسیاری از ترس‌ها و حالات مختلف شخص که سرکوب شده بود ظاهر می‌شود. در سنت ذن، آن‌ها تمرین مشابهی دارند که در آن فرد جلوی دیوار می‌نشیند و به دیوار نگاه می‌کند. ذهن خالی و با خلوت بیرون یکی می‌شود.

یکی از مهم‌ترین مواردی که باید به‌یاد داشته باشید این است که اگر شما نیاز خود را برای استراحت سرکوب کرده‌اید، آن سرکوب‌گری در شما نا آرامی به‌وجود آورده و میل شما به آرامش و سکوت نیز ظاهر می‌شود، کل سیستم شما پاک می‌گردد. این ظاهر شدن احساسات سرکوب شده‌ی شما همان چیزی است که به‌عنوان ترس احساس می‌کنید. شما احساس می‌کنید، نه، نه! من نمی‌خواهم به این تاریکی نگاه کنم! شما سعی می‌کنید از آن جلوگیری کنید. اگر بتوانید به تاریکی و ترس با آگاهی نگاه کنید، آن‌ها را

های روحانی یا شیوه های مراقبه و عبادت آیینی

فراگرفت. چند دقیقه در مقابل جمعیت عظیم ساکت ایستاد. پس از مدتی، ناگهان گفت: «ذهن انسان چیز شگفت‌انگیزی است. از زمانی که شما متولد شده‌اید کار خود را آغاز می‌کند و تا زمانی که شما بمیرید، هرگز متوقف نخواهد شد، به جز هنگامی که شما باید سخنرانی کنید!

ترس اجتماعی یا ترس از طرد جامعه، ما را به‌انجام کارهایی وادار می‌کند که جامعه را راضی کنیم، حتی اگر برای ما خوب نباشد. در این فرآیند، چند بار، ما آنچه را که واقعاً می‌خواهیم انجام دهیم، قربانی می‌کنیم. ترس از عدم پذیرش جامعه، نیز شکل دیگری از ترس مرگ است. این مرگ نفس(Ego) است. هر عمل ما ناخودآگاه مربوط به مرگ و ترس از مرگ است. درک مرگ می‌تواند درک کامل خود از زندگی را تغییر دهد. این به‌سادگی می‌تواند راهی برای رسیدگی به تمام ترس‌های شما باشد. (درک دقیق مرگ در فصل «مرگ» ارائه شده است).

ترس چیزی است که منجر به خشم می‌شود. ترس فرم غیر فعال انرژی است، در حالی که خشم بیان فعال آن است.

مردی با یک دسته نامه عصبانی وارد اداره پست شد و گفت: «چگونه جرأت می‌کنند چنین نامه‌های تهدیدآمیزی برای من ارسال کنند!» کارمند پست گفت: «بله، نامه‌های تهدیدآمیز یک جرم قانونی است. آیا می‌دانید این نامه‌ها را که برای شما فرستاده؟» مرد فریاد زد: «البته خودم باعث آنم! این نامه‌ها مالیات بر درآمد است!».

وقتی عصبانی هستید، فقط به خشم نگاه کنید. در ریشه آن، شما یک ترس عمیق پیدا خواهید کرد.

این را برای خودتان امتحان کنید: اگر احساس ترس دارید، در آن زمان ابراز خشم کنید. دستان خود را مشت کنید، پاهای خود را بکوبید و انرژی را تخلیه کنید. خواهید دید که ترس از بین می‌رود، خواهید دید که چگونه ترس می‌تواند به خشم تبدیل شود. به همین ترتیب، ترس می‌تواند به تنفر تبدیل شود. شما فقط باید هوشیارانه شاهد آن باشید که چگونه احساسات از شکلی به شکلی دیگر تغییر می‌کنند. هنگامی که شما این بازی را درک می‌کنید، می‌توانید به‌راحتی از آن خارج شوید.

روانشناسان در مورد حمله‌های ترسی صحبت کرده‌اند. به‌عنوان مثال، در تاریکی به باغ می‌روید و طنابی را می‌بینید و شروع به لرزیدن می‌کنید، چون فکر می‌کنید آن یک مار است. این شوک ناگهانی را، یک حمله‌ی ترس می‌نامند. یک حمله‌ی ترس مانند تکان دادن ریشه‌های گیاه گل رز است. اگر طولانی آن را تکان دهید، گیاه خواهد مرد.

گفته شده است که ما شبانه‌روز، در رؤیاها و همچنین در بیداری، از شش تا دوازده نوع ترس می‌گذریم. تصور کنید که چه وقایعی برای ما رخ می‌دهد! حمله‌های ترس از ضمیر ناخودآگاه ناشی می‌شوند. در حالی که اگر آن‌ها با آگاهی مشاهده شوند، می‌توانند به‌طور قابل ملاحظه‌ای کاهش یابند. در زمان حمله‌ی ترس، ممکن است شما وقت آن را نداشته باشید که هوشیارانه به آن بنگرید، زیرا مثل فرو رفتن یک خار در یک لحظه است. اما پس از طی شدن ترس، می‌توانید حمله ترس را بررسی کنید و درک عمیق‌تری از ترس‌هایتان داشته باشید. این به شما کمک خواهد کرد که تمام ایده‌ی ترس را از بین ببرید.

وقتی با ترس مواجه می‌شوید، سعی نکنید در مقابل

بازگشت به فهرست آن مقاومت کنید یا آن را سرکوب کنید. فقط به ترس نگاه کنید و آن را بپذیرید. پذیرش ترس باعث حل ترس می‌شود. اجازه دهید ترس شما را بلرزاند. اگر بدن شما می‌لرزد، اجازه دهید بلرزد. اگر از چشمانتان اشک آمد در مقابلش مقاومت نکنید. مثل یک علف که با وزش باد می‌لرزد و بدون مقاومت خم می‌شود.

مردی در شبی تاریک، از مسیر باریکی پرتگاهی می‌گذشت. ناگهان پایش به سنگی خورد و تعادلش را از دست داد و سقوط کرد. اما او موفق شد شاخه درختی را بگیرد. هوا کاملاً تاریک بود و او محکم شاخه را چسبیده بود. و برای کمک فریاد می‌زد. اما تنها پاسخ، انعکاس صدای خودش بود که وحشت مرد را بیشتر می‌کرد. شب بی انتها به‌نظر می‌رسید و مرد ناامیدانه به شاخه چنگ زده بود و امیدوار بود که کسی بتواند کمکش کند. بالاخره سپیدی صبح فرا رسید. مرد به پایین نگاه کرد تا ببیند چقدر عمیق است، اما چیزی وجود نداشت؛ فقط چند سانتیمتر تا زمین فاصله داشت!

ترس‌های شما دقیقاً مانند آن مرد است، شما فکر می‌کنید در یک پرتگاه هستید اما در واقع فقط چند سانتیمتر فاصله است. اگر شما بتوانید با ترس خود مواجه شوید، متوجه خواهید شد که عمقی ندارد. ولی چون ترس‌ها را بزرگ می‌کنید، به خیالتان آن یک پرتگاه است. انتخاب با شما است که آیا شاخه و ترس را رها کنید، یا به ترس اعتماد کنید و خودتان را شکنجه دهید.

پذیرش تنها راه گذشتن از چیزهای اجتناب‌ناپذیر است. وقتی شما قبول می‌کنید، ناگهان متوجه می‌شوید ترس از بین می‌رود، قدرتش را به روی شما از دست می‌دهد. وقتی با آن مبارزه نکنید، ترس را صلحی عمیق خواهید یافت. هنگامی که ترس رخ می‌دهد، فقط آن را تجربه کنید. این تنها راه است.

اگر چیزی هست که برایتان تولید ترس می‌کند، آن را بپذیرید. این پذیرش، ترس را متحول می‌کند و می‌بینید که ترس از میان می‌رود. هر چه بیشتر ضد ترس تلاش کنید آن را قوی تر می‌کنید. راه حل این نیست که توجه‌تان را از ترس دور کنید، زیرا ترس همچنان با شما باقی می‌ماند. این بدان معنا نیست که شما دیگر نمی‌ترسید. ترس را به حال خودش بگذارید، دو سه بار وارد آن شوید و آن را تجربه کنید. ناگهان متوجه خواهید شد که دیگر ترس شما را لمس نمی‌کند.

ترس با چاکرا سوادهیشتانا¹ مرکز انرژی ظریف در دو اینچ زیر ناحیه ناف تداعی می‌شود.

این واقعه‌ای از زندگی من است، وقتی که جوان بودم:

من هر روز تپه‌ی آروناچالا² را یک بار دور می‌زدم. روزی سحرگاهان، حدود چهار صبح شروع کردم به حرکت، در حالی که کرتان³ می‌خواندم و ذکر می‌گفتم. در آن روزها جاده یا نور در مسیر راه دور تپه وجود نداشت. تمام راه یک جنگل متراکم بود. با خوشحالی آواز می‌خواندم در حالی که نگاهم به راه بود. ناگهان، در نزدیکی یک رودخانه کوچک، گروهی کفتار درنده را دیدم که با نگاه‌های وحشیانه آماده حمله به من بودند.

فریادی ناشی از ترس از عمق هارا⁴ از ناحیه‌ی چاکرا سوادهیشتانا زدم که قبلاً هرگز آن را تجربه نکرده بودم. من تسلیم آروناچالا بودم و اعتماد عمیق داشتم که آرنوچالا مرا حفظ می‌کند. ناگهان، از روبه‌رویم یک سانیاسی

ناف. مسدود شده توسط ترس

عرفانی، نمودی از شیوا استاد روشنگر است.

سالخورده¹ با یک چوب بزرگ جلوی من ظاهر شد و کفتارها را پراکنده کرد. به‌محض این‌که حیوانات فرار کردند، پیرمرد ناپدید شد! با این فریاد، متوجه شدم که بدنم ناگهان خیلی سبک‌تر شده است. انگار در هوا شناور بودم و راه‌ نمی‌رفتم گویی که فرکانس وجودم افزایش یافته بود.

در درمان روان‌پزشکی مدرن، تجویز می‌کنند که بیماران به‌‌عنوان یک کاتارسیس، از عمق هارای خود فریاد بزنند تا ترس و سایر احساسات منفی سرکوب شده را ترک کنند.

یک روش بسیار قوی برای غلبه به ترس تجسم ترس به‌صورت واضح و تجربه‌ی دوباره‌ی آن است. از این طریق باطن ترس به صورت واضح به شما نشان داده شود. زیبایی این تکنیک در آن است که می‌توانید زمانی‌که در وضعیت ترس نیستید آن را پیاده کنید. هر زمان‌که شما آرام هستید و قادر به‌انجام آن، می‌توانید با خودتان تنها بنشینید و شرایطی را که موجب ترس است تجسم کنید. به‌وضوح ترس را حس کنید و با هوشیاری عمیقی با آن روبه‌رو شوید. اگر رنج می‌برید، اگر بدن شما احساس راحتی نمی‌کند، خوب است. ترس را سرکوب نکنید، فقط اجازه دهید که رخ دهد. هنگامی‌که چیزی را به‌طور کامل تجربه می‌کنید، روند آن را متوقف می‌کنید.

این تکنیک بسیار قدرتمند است که می‌تواند بیست و چهار ساعت در روز استفاده شود. هر وقت که ترس به شما هجوم می‌آورد فقط بنشینید و راحت باشید. به بازدم‌تان توجه کنید. به‌آرامی کلمه‌ی «ساح» را با بازدم، تکرار کنید. بازدم مانند آرام شدن و رها کردن چیزی است که می‌تواند بمیرد. در حالی‌که در حالت دم هستید شما دائماً سعی می‌کنید چیزی را نگه دارید. بازدم مانند رها کردن است. تمرکزتان روی بازدم باشد نه دم. وقتی نفس را به‌داخل می‌برید، هنگام دم آهسته «هَم» (Ham) را تکرار کنید.

هوشیاری و انرژی بیشتری روی بازدم قرار دهید. به خودتان کمک کنید تا بازدم عمیق صورت بگیرد. اجازه دهید دم به‌صورت خودکار از طریق بدن اتفاق بیفتد. انرژی، توجه و تلاش خود را فقط برای بیرون آوردن نفس، بازدم قرار دهید.

این یک نجوا «ham .... sah .... ham ... sah» است. صدای آهسته‌ی مانترا هامسا ناگهان شما را به هوشیاری و آرامشی می‌رساند که هرگز از بین نمی‌رود. هر چه می‌تواند بمیرد، سیستم شما، فضای درونی شما را ترک خواهد کرد.

این روش همچنین می‌تواند در زمان‌های دیگری مورد استفاده قرار بگیرد، مثل زمانی‌که شما با ترس مواجه نمی‌شوید، در حالی‌که شما نشسته‌اید، صحبت می‌کنید، در حال پیاده‌روی، خوردن غذا، حتی در حالی‌که شما خواب هستید. این تکنیک بسیار قدرتمند است. به‌طور مداوم، همه‌ی بیست و چهار ساعت، توجه‌تان را به بیرون آوردن نفس و «ham ... sah .... ham ... sah» قرار دهید. با دم «هام» و با باز دهم «ساح» بگویید.

بدانید، زمانی‌که این مانترا را به‌طور مداوم انجام می‌دهید تبدیل به آجاپا جاپا ³ می‌شود.

این به این معنی است که این ذکر به طور خودکار

بازگشت به فهرست در شما ادامه می‌یابد و دائم‌الذکر می‌شوید و در کل روز درون شما جریان می‌یابد.

هر چه می‌تواند از بین برود، سیستم شما را ترک می‌کند و شما متوجه خواهید شد که هر چه می‌تواند بمیرد، هیچ‌وقت بخشی از شما نبوده. اگر خودتان را با چیزی که می‌تواند بمیرید شناسایی کنید، آن شناسایی قطع خواهد شد و شما در آزادی ذهنی به سر می‌برید. خلاء ذهنی.

هر چه که هرگز نمی‌تواند بمیرید، ذات اصلی شما است. متوجه خواهید شد که شما آنی هستید که هرگز نمی‌میرد. ما آن را حقیقت، روشنگری و آگاهی می‌نامیم. اگر صدای هامسا مانترا ذکر مخفی، دائمی شما شود، شما تبدیل به یک پارام‌اهم‌سا ¹ می‌شوید! این تکنیک را فقط برای سه روز امتحان کنید. هنگام دم، « هام» و بازدم «ساح» بگویید. اجازه دهید هوشیاری شما روی بازدم باشد. ناگهان متوجه خواهید شد که ترس از دست دادن ثروت، بخشی از بدن یا سلامتی شما، یا نزدیکان و عزیزانتان و یا از عوامل ناشناخته ناپدید خواهد شد.

هنگامی‌که هوشیاری شما بر روی بازدم است، هر چه که فضای داخلی‌تان را به‌عنوان بخشی از شما اشغال کرده ازین می‌رود، فضای درونی‌تان را ترک می‌کند و شما آزاد خواهید شد.

ما از تاریکی در رحم مادر، متولد شده‌ایم. تاریکی آن‌گونه که ما معمولاً فکر می‌کنیم منفی نیست بلکه شفایی قویست. این یک انرژی مادرانه و مثبت است.

تاریکی که در رحم مادر شما وجود دارد انرژی شدیدی است. این تاریکی، تاریکی یک قبرستان نیست. این انرژی کل است که شما از آن آمده‌اید. تاریکی که در رحم مادر شما وجود دارد، انرژی‌ای است که بدن شما از آن خلق شده است. این بدن کارانا شاریرا ² نامیده می‌شود. تاریکی ریشه‌ی خلقت بدن شما است. نه‌تنها این، حتی آسمان یا فضا تاریکی شدید است. فضا نور شدید نیست، بلکه تاریکی شدید است.

کتب باستانی ودیک می‌گوید که در ابتدای خلقت، تاریکی توسط تاریکی پوشیده شده بود. این آغاز وجود است. سرچشمه‌ی وجود تاریکی بی‌نهایت است. هنگامی‌که شما پرواز می‌کنید و در شب از پنجره‌ی هواپیما به بیرون نگاه می‌کنید، می‌توانید آنچه را که می‌گویم درک کنید. فضا تاریکی است، تاریکی تنها چیزی است که وجود دارد. هر چیز دیگری که اضافه شده است می‌آید و می‌رود. تاریکی منفی نیست همان‌طور که شما آموخته‌اید. اکثر ما تاریکی را مرگ می‌دانیم. خلأای که پس از مرگ شما رخ می‌دهد. شما هرگز متوجه نشدید که خلأای که قبل از تولد شما وجود داشت نیز تاریکی است! اکنون این باور را تغییر دهید، تاریکی آن چیزی نیست که پس از مرگ شما اتفاق می‌افتد. تاریکی، انرژی خلاق قبل از تولد شما است، از آن‌هنگام تولد انرژی گرفته‌اید. این فکر می‌تواند شما را احساساً به‌تاریکی متصل کند. شما ابتدا باید در مورد تاریکی بیشتر بدانید و درک مثبت داشته باشید. فقط در این‌صورت می‌توانید این مراقبه را انجام دهید. اگر از تاریکی می‌ترسید، نمی‌توانید به‌این مراقبه وارد شوید.

این تکنیک می‌تواند چهار چیز را درمان بخشد: خستگی مزمن، بی‌خوابی، خواب بیش از حد و افسردگی. همه‌ی این‌ها می‌تواند مستقیماً با این تکنیک درمان شوند.

بنشینید و چشم‌ها را ببندید. همه‌ی ما می‌دانیم چگونه پلک‌ها را ببندیم، نه چشم‌هایمان را. بستن

عمیق است. منبع خاطره‌ها یا احساسات ضبط شده در مغز

بازگشت به فهرست

چشم‌ها به‌این معنی است که دیدن از درونتان را متوقف کنید. معمولاً زمانی‌که چشم‌ها را می‌بندید، بسیاری از چیزها را درون خود می‌بینید. تلویزیون داخلی هرگز خاموش نخواهد شد، به‌طور مداوم ادامه دارد!

اکنون چشمانتان را ببندید و به‌طور کامل از دیدن جلوگیری کنید. صفحه‌ی داخلی‌تان را خاموش کنید! سپس تاریکی شدیدی را که از آن متولد شده‌اید می‌بینید، تاریکی در رحم مادر شما، همان تاریکی است که هنوز در فضای داخلی خود دارید. از انرژی همان فضا در رحم مادر شما، تمام جهان ظهور کرده است. شما از انرژی فضایی رحم مادر خود بیرون آمده‌اید. در آن هنگام، آن تاریکی، آن انرژی فضایی را در درون با خودتان حمل کردید.

اگر چشم‌ها را ببندید و چیزهایی را که در داخل دیده‌اید متوقف کنید، تاریکی شدیدی خواهید دید. فقط با این تاریکی شدید حداقل بیست دقیقه خلوت کنید. اگر ذهن شما فعال شود، دوباره به تاریکی تمرکز کنید. با تاریکی باشید بعد از بیست دقیقه، چشم‌ها را باز کنید.

همان تاریکی را به مدت پنج دقیقه به خارج منتقل کنید. با چشمان باز، همان صحنه‌هایی را که در تاریکی مشاهده کرده‌اید را ببینید. با همان شدت ببینید. این مراقبه را تا یک ماه انجام دهید. اگر شما بتوانید همان تاریکی را در داخل و خارج مشاهده کنید، خواهید دید که قادر هستید فعالیت ذهن را هر زمان که بخواهید خاموش کنید!

بدانید که، توانایی خاموش کردن ذهن هر زمان که بخواهید، شما را از همه‌ی مشکلات آزاد می‌کند، همه‌ی اختلالات مربوط به ذهن، بی‌خوابی، پر خوابی، خستگی مزمن یا افسردگی را از بین می‌برد. همه‌ی این‌ها مربوط به بدن سببی یا بدن انرژی پنجم در ما هستند. تمام بیماری‌های مربوط به‌این بدن، زمانی‌که شما وارد تاریکی عمیق در داخل و خارج شوید، به‌طور کامل شفا می‌یابند.

از نظر فیزیولوژیکی و روانشناسی، این مراقبه زندگی شما را متحول می‌کند. این تکنیک نه‌تنها برای درمان است، بلکه می‌تواند درون شما را به سطحی عمیق‌تر از آگاهی، به روشنگری باز کند.

سوادهیشتانا را به‌یاد داشته باشید. کاملاً از این مرکز انرژی «بودن» آگاهی داشته باشید، دو اینچ زیر ناف. ذکر هوکارا¹ را با صدای بلند و طولانی بخوانید. هو² از طریق دهان هنگام بازدم خارج می‌شود. این یک اثر ارتعاشی در اطراف دهان شما ایجاد می‌کند. اجازه دهید هر گونه ترس که می‌آید، بیاید. اگر دچار لرزش یا تکان یا احساس آشفتگی هستید، خوب است. به شدت مانترای هوکارا را انجام دهید.

مرکز «بودن» خود را ریلکس کنید.

حرص خالص سعادت یا هیجان شدید است. ترس خالص صلح شدید است. می‌توانید به سعادت و صلح دست یابید. در صلح رها باشید. خواهید دید که شما کاملاً زنده هستید!

بازگشت به فهرست

لذت و درد هر دو زائیده‌ی ذهن هستند

همه‌ی موجودات زنده از یک چیز می‌ترسند و آن درد است. اگر عمیق نگاه کنید، در می‌یابید که مردم حتی از مرگ سر در نمی‌آورند؛ زیرا از درد و عذاب در زمان مرگ، می‌ترسند. بسیاری از فقر، بسیاری از روابط و بسیاری دیگر از بیماری می‌ترسند. علت اصلی همه‌ی این ترس‌ها درد است. همه‌ی این ترس‌ها به‌خاطر ترس از درد است.

درد می‌تواند بدنی، ذهنی یا عاطفی باشد. درد فیزیکی برای بدن ضروری است. تصور کنید، اگر احساس درد در بدن نداشته باشیم، ممکن است به‌طور تصادفی به خودمان صدمه بزنیم. یا در واقع، درد، یک نامۀ درخواست است که توسط بدن به ذهن نوشته شده و می‌گوید: «لطفا به‌من توجه کن!». زیرا توجه انرژی است. هنگامی‌که توجه به یک بخش خاص داده می‌شود، آن توجه انرژی برای آن منطقه می‌شود. هنگامی‌که بدن درد را نشان می‌دهد، در واقع به‌دنبال توجه یا انرژی است که به بهبودی آن کمک می‌کند. درد ذهنی یا احساسی وقتی رخ می‌دهد که با چیزی که دوست ندارید روبرو می‌شوید. تحقیقات نشان می‌دهد که درد عاطفی می‌تواند بدن را عمیقاً مختل کند. به‌عنوان مثال، احساسات روحی-روانی که با سرکوب جنسی همراه است، ممکن است منجر به اختلالات در ناحیه‌ی کمر شود، یا به‌عهده گرفتن مسئولیت‌های سنگین می‌تواند باعث ایجاد درد در شانه شود. این که آیا درد جسمی و روانی است یا نه فرقی ندارد، مهمترین چیزی که باید متوجه شوید این است که درد همیشه از مقاومت در برابر لحظه‌ی کنونی متولد می‌شود.

> روزی شاگردی نزد استادش رفت و گفت: > «استاد، من قادر به مراقبه نیستم. پاهایم درد > می‌کند. احساس می‌کنم حواسم پرت شده > است». استاد فقط گفت: «خواهد گذشت». > پس از دو هفته، شاگرد بازگشت و این بار به > استاد گفت: «من می‌توانم به زیبایی مراقبه کنم. > من احساس می‌کنم بسیار آگاه و سعادتمند > شده‌ام». > استاد دوباره پاسخ داد: «خواهد گذشت».

ریشه‌ی درد و لذت یکی است. یک احساس با دو نام متفاوت است. همانند دو فرد که ماساژ یکسانی را از یک فرد یکسان دریافت می‌کنند. یکی از آن‌ها این ماساژ را جوان‌کننده و شاداب کننده تلقی کرده، در حالی‌که دیگری آن را آسیب زننده می‌پندارد! یک ماساژ یکسان، بسته به فرد دریافت کننده آن، درد یا لذت تعبیر می‌شود.

زندگی، ضد و نقیض لذت و درد است. منشاء لذت و درد از ذهن است. ذهن همیشه از یک افراط به سوی افراط دیگر حرکت می‌کند. به‌ندرت به مسیر میانی می‌افتد. از لذت بردن به درد، از درد به‌نفع شما حرکت می‌کند. همان‌طور که قبلاً دیدیم، لذت و درد کاملاً وابسته فردی هستند که احساس لذت یا درد می‌کند. چیزی ممکن است به شما لذت برساند، در حالی‌که همان تجربه ممکن است به دیگران آسیب برساند.

در باهاگاوادگیتا، کریشنای روشنگر به زیبایی می‌گوید: «کسی که برایش شادی و درد یکی است، به یک سنگ و قطعه‌ای طلا به یک نگاه می‌نگرد، کسی‌که برایش ستایش و سرزنش بی‌تفاوت است، کسی‌که افتخار و غیر افتخار او را متحول نمی‌کند، کسی‌که با دوست و دشمن یک جور رفتار می‌کند گفته می‌شود که به ماوراء طبیعت رفته است.

اگر یک حادثه‌ی دردناک در زندگی ما رخ می‌دهد مانند از دست دادن یک کودک، ترک همسر، فروپاشیدن دوستی‌ها، رنج می‌کشیم و سپس به‌آرامی آن را در طول زمان می‌پذیریم. ممکن است روز و شب‌های زیادی گریه کنید، اما پذیرش اتفاق می‌افتد. زمان مرحم دردها است. این یک جمله‌ی معمول است. بدانید که زمان فقط به‌این دلیل برای بهبود یافتن لازم است که شما در زمان وقوع حادثه، آماده نبودید که با درد و رنج با شیوه‌ای آگاهانه مقابله کنید.

اگر می‌توانید فقط به درد نگاه کنید، اگر بتوانید هوشیارانه شاهد احساس‌تان باشید و بازی ذهن را ببینید در حالی‌که درد را تجربه می‌کنید، آن‌وقت آن را درک کرده‌اید و درمان فوری رخ می‌دهد. زمان لازم است زیرا شما آماده نیستید تا درک کنید. بنابراین شما رنج می‌برید. با گذشت زمان، پس از هفته‌ها، ماه‌ها، یا حتی سال‌ها، حادثه ناپدید می‌شود و به فراموشی سپرده می‌شود. با این‌حال، درد به‌طور کامل از سیستم شما نرفته است. برای مثال، اگر فردی فرزند یا شوهر از دست رفته‌ی شما را یادآوری کند، اگر شخصی به سبک مشابه صحبت کند، راه برود و یا بخندد، زخم باز می‌شود و لطمه می‌زند زیرا خاطره‌ی گذشته را حمل می‌کنید. شما احساس می‌کنید زندگی تحمل رنج سخت است. شما تمام خاطرات گذشته را از کودکی و نوجوانی گرفته تا شاغل شدن برای اولین بار و سایر مراحل زندگی را با خود حمل می‌کنید، احساساتی که مربوط به آن‌ها می‌شود برایتان تولید درد می‌کند. هر چه که حافظه را کنکاش می‌کند، باعث درد می‌شود. اگر تصمیم بگیرید که گذشته را رها کنید و با نگاهی تازه به هر موقعیتی نگاه کنید، درد زیادی نخواهید داشت. شما بلافاصله درمان خواهید شد. هر درد روحی یا عاطفی را که با خود حمل می‌کنید، تنها قله‌ی یک کوه یخ است. شما باید به پایه‌ی آن‌جایی‌که درد شروع می‌شود بروید. شما باید بر روی ریشه کار کنید و آن را درمان کنید. در غیراین‌صورت، یک خطر مشخص وجود دارد که شما آن درد را به فرد دیگری تحمیل کنید یا بیشتر با آن آسیب ببینید. من همیشه به مردم می‌گویم: «اگر درد دارید، هر چیز دیگر را رها کنید و روی آن کار کنید. ببینید که ریشه‌اش شفا یابد، در این‌صورت است که شما می‌توانید در منطقه‌ی امن بمانید.

در غیر این‌صورت نه شما و نه اطرافیان شما در یک منطقه‌ی امن قرار نمی‌گیرند. هنگامی‌که شما با هر گونه درد با همه‌ی توجهتان مواجه می‌شوید، آگاه می‌شوید که شما فقط یک بدن نیستید و هیچ دردی نمی‌تواند شما را لمس کند. وقتی متوجه شدید که شما فراتر از درد هستید، به ماوراء درد می‌رسید و به ¹dukkha ateeta مبدل می‌شود. آن‌گاه شما آزادی نادر را با عدم وابستگی به بدن تجربه می‌کنید و در تمام زندگیتان آن را با خود حمل می‌کنید. زندگی عادیتان را پشت سر خواهید گذاشت و وارد یک زندگی عرفانی می‌شوید. تمام دنیای مادی ناپدید می‌شود و جهان دیگری ظاهر می‌گردد. زیبایی بی‌نظیر، بی‌گناهی، شادی و محبت در دنیای جدید سرشار می‌شود.

زمانی‌که طبیعت و علت درد را به‌وضوح با نور درونی دریافتید، این روشنایی دلایل درد را در شما تبخیر می‌کند. این واقعه با خودش سعادت مطلق می‌آورد که مقام روشنگری است.

زندگی، خود را با درد آغاز می‌کند که درد تولد است. هنگامی‌که شما متولد می‌شوید، درد عظیمی را تحمل می‌کنید و قبل از این‌که از کانال تولد خارج شوید، وارد گُما می‌شوید. طبق گفته‌ی عرفا، قبل از ورود به

شادی و درد برایش یکسان است و او برای روشنگری آماده است».

بودا، استاد روشنگر، می‌گوید: «از هر دو، لذت و درد خود را آزاد کن. اشتیاق برای لذت و پشتیبانی از درد، هر دو جنبه‌های مختلف یک تجربه است. هر دو زنجیر هستند درد ممکن است یک زنجیر زشت و لذت زنجیری زیبا باشد. همان‌طور که روز و شب یکی پس از دیگری می‌آید، درد و لذت هم همیشه از یکدیگر پیروی می‌کنند.»

هنگامی‌که شما در می‌یابید که لذت و درد هر دو زائیده‌ی ذهن هستند، متوجه خواهید شد که هر دو موقتی هستند، آن‌ها مانند حباب‌های صابون می‌آیند و می‌روند. کسی لذت را از شما نمی‌دزد، این ذهن شماست بنا بر طبیعت خود مانند یک آونگ به طرف دیگر که درد نامیده می‌شود حرکت می‌کند! تنها راه، فراتر رفتن از لذت و درد است. البته این به‌معنای سرکوب لذت و فراموش کردن درد نیست. از طریق هوشیاری است که درد به سعادت تبدیل می‌شود، انرژی‌ای که بدون توجه به وضعیت خارجی وجود دارد. سعادت طبع واقعی شماست و نمی‌تواند از دست برود. فقط به‌خاطر مقاومت شما در برابر اتفاقاتی که رخ می‌دهد است، که احساس درد می‌کنید و سعادت طبیعی خود را فراموش کرده‌اید.

مانند تاریکی، درد یا می‌تواند فیزیکی باشد یا ذهنی و یا احساسی که وجود خارجی ندارد. تاریکی تنها در نبود نور وجود دارد. به این ترتیب که، وجود خارجی ندارد. به همان شیوه، درد تنها در نبود هوشیاری وجود دارد. درست همان‌طور که تاریکی زمانی که نور به داخل یک اتاق وارد می‌شود، به‌طور خودکار از بین می‌رود، درد وقتی که انرژی آگاهی شما روی آن تمرکز می‌شود، به‌طور خودکار حل می‌شود.

جهان شما آگاهی خالص هستید و آن آگاهی دلیل تولد شما را می‌داند. از آن‌جا که شما وارد کما می‌شوید، خاطرات زندگی گذشته و دلیل تولد دوباره‌تان را فراموش می‌کنید. به همان شیوه، زندگی با درد پایان می‌یابد، که درد ترک کردن بدن است.

زندگی تقریباً مثل یک پل بین دو درد است. درست مثل پل دروازه طلایی در ایالات متحده آمریکا که دو مکان، را متصل می‌کند زندگی به نظر می‌رسد یک پل اتصال درد به درد است.

هنگامی که شما بتوانید مرکز خود را حفظ کنید، بتوانید در حالی که در مرکزتان هستید با درد عمیق جسمی یا ذهنی رو به رو شوید، خواهید دید که فراتر از درد می‌روید. هنگامی که به عمق می‌روید، زمانی که شما بیشتر متوجه آن می‌شوید و آگاه می‌شوید ناگهان در می‌یابید که بیشتر تحت‌تأثیر «واقعیت داخلی» درون‌تان قرار گرفته‌اید تا دلایلی که باعث درد شده است. شما متوجه می‌شوید که حادثه‌ای که در دنیای بیرون اتفاق افتاده است مستقیماً به تجربه‌ای که در دنیای درونی اتفاق افتاده است ربطی ندارد.

گاهی اوقات، اگر شما فقط از کلماتی که دائماً تکرار می‌کنید مانند، درد، رنج دوری کنید ممکن است از تجربه‌ی این دردها دور بمانید.

به‌عنوان مثال، با حادثه‌ای که معمولاً در دنیای درونی شما ایجاد درد و رنج کند، از ابتدا کمی هوشمندانه و دقت داشته باشید و اجازه ندهید که افکار مانند «این دردناک است، من رنج می‌برم»، ظاهر شوند. اگر به اندازه‌ی کافی به این کلمات آگاه باشید تا این نوع کلمات به لایه‌ی آگاهی شما نرسند، می‌توانید از درد و رنج خود فرار کنید. اگر شما کمی آگاه باشید، می‌دانید که چگونه با واقعیت درونی خود بازی کنید، چگونه بیشتر متعادل باشید. آن‌وقت، عوامل بیرونی قادر نخواهند بود بر شما تأثیر بگذارند.

یک رویداد جالب از پیاده‌روی‌های من که می‌خواهم با شما به اشتراک بگذارم وجود دارد. در طول روزهای سفر معنوی من یک بار با تعدادی از افراد قبیله‌ای در مادهیا پرادش(Madhya Pradesh) در هند بودم. در یک معبد کوچک در مرکز روستا زندگی می‌کردم. یک روز متوجه شدم یک خانم باردار وارد یک کلبه‌ی کوچک شده است. پس از حدود نیم ساعت، او با یک نوزاد در دستانش بیرون آمد! بدون درد، بدون دکتر، بدون دکتر، هیچ پرستار، هیچ دارو، هیچ داد و فریاد. من شوکه شدم و نمی‌توانستم چیزی بپرسم چون زبانش را نمی‌دانستم. بعد از یک ماه، خانم باردار دیگری را دیدم همان کار را انجام داد. در مدت کمی او با یک نوزاد بیرون آمد. از کشیش محلی پرسیدم که به معبد آمد: «این چگونه اتفاق می‌افتد؟ آیا آنها درد ندارند؟». او پرسید: «درد؟ چرا درد؟».

شگفت زده شدم. این ایده که زنان هنگام زایمان درد دارند، در جامعه او وجود نداشت! نه تنها این، هیچ کس از بیماری‌های زنان مانند مشکلات یائسگی رنج نمی‌برد.

من شروع به تحقیق در مورد شیوه‌ی زندگی آن‌ها کردم. متوجه شدم که آن‌ها در سنت خود، بسیار به زنان احترام می‌گذارند. لحظه‌ای که دختر از نظر فیزیکی بالغ می‌شود، با احترام زیادی رو به رو می‌شود به این دلیل که او اکنون می‌تواند مادر شود. مردم پای او را با احترام لمس می‌کنند و او سر مردم را به علامت درمان! فقط به‌خاطر این تفاوت فرهنگی است که زنان این قبیله دردهای معمولی زنانگی را ندارند.

مواردی از «درد فانتوم» که دردی است که در بخشی از بدن که دیگر وجود ندارد ولی حس می‌شود :

در جنگ جهانی دوم، پای سربازی صدمه‌ی شدیدی دیده بود و می‌بایستی قطع شود. چیز عجیب این بود که پس از عمل جراحی وقتی سرباز به هوش آمد، هنوز از درد پایش شکایت داشت. پاهای او با یک پتو پوشیده شده بود، بنابراین نمی‌دانست که پایش قطع شده است. پتو را برداشتند و او دید پایی که درد می‌کند دیگر وجود ندارد.

تحقیقات بیشتر نشان داده‌اند که هر قسمت از بدن مربوط به بخش خاصی از مغز است. وقتی بخش خاصی از بدن احساس درد می‌کند، در واقع مرکز مربوط با آن بخش در مغز فعالیت نشان می‌دهد. در مثال بالا، مرکز مرتبط مغز با آن پای قطع شده هم در فعالیت بود، مثل هنگامی‌که پای او هنوز بخشی از بدن بود. موارد بسیار زیادی وجود دارد از افرادی که درد را در فضای خالی اندام قطع شده احساس می‌کنند. این «درد فانتوم» نامیده می‌شود.

ذهن نفوذ زیادی بر بدن دارد. حتی درک از درد فیزیکی می‌تواند توسط ذهن تغییر کند. در علم، آن را «اثر دارونما» می‌نامند، زمانی‌که یک قرص ساده تشکیل شده از شکر، همان اثر ضد درد را بر روی افراد می‌گذارد که یک قرص حقیقی ضد درد، زیرا که شخص فکر می‌کند آن یک داروی ضد درد واقعی است.

در دانشگاه میشیگان در ایالات متحده‌ی آمریکا تحقیقاتی انجام شده که در مجله‌ی علوم اعصاب منتشر شده است. این تحقیقات روی گروهی از مردان جوان انجام شد که موافقت کردند تا محققان عضلات فک آن‌ها را با یک محلول غلیظ نمکی که باعث درد می‌شود تزریق کنند. پاسخ مغز به درد با استفاده از اسکن PET (Positron Emission Tomography) مورد بررسی قرار گرفت که نشان دهنده‌ی فعالیت‌های طبیعی بدن است که ماده‌ای به‌نام آندورفین‌ها تولید می‌کند که ضد درد هستند.

در یک اسکن، به مردان گفته شده بود که یک مسکن را دریافت می‌کنند اما در واقع آنچه که به آن‌ها داده شده بود، فقط یک پلاسبو- دارونما- بود، ماده‌ای که خواص ضد درد نداشت. سپس از آن‌ها شدت درد در مقیاس ۰ تا ۱۰۰ پرسیده شد. همچنین اسکن PET نشان می‌داد که فعالیت مغز مربوط به درد است. محققان توانستند هر دو پاسخ مغز و آنچه را که مردان واقعاً احساس می‌کردند، مطالعه کنند.

مشاهدات شگفت‌انگیز این بود که وقتی که به مردان دارونما داده شد، به‌این معنی که نه یک مسکن، بلکه یک ماده خنثی است، دردی که آن‌ها احساس می‌کردند در واقع کمتر بود. انگار که ضد درد به‌آن‌ها داده شده بود! اسکن های PET نشان دادند که سیستم آندورفین (سیستم ضد درد طبیعی) در مغز فعال شده است. این نشان دهنده‌ی افزایش فعالیت با دارونما بود، فقط به‌این دلیل که فرد معتقد بود که این یک ضد درد است! مطالعات بیشتر نشان داده است که اثر پلاسبو در بیش از هفتاد درصد افراد مشاهده شده است، جایی که درد تا بیست و دو درصد کاهش می‌یابد. علم هنوز در حال مطالعه‌ی این پدیده شگفت‌انگیز است، که به‌وضوح ارتباط ذهن و بدن را نشان می‌دهد.

• یک داستان کوتاه:

یک مرد طوری راه می‌رفت که انگار درد زیادی دارد. مرد دیگری از او پرسید: «چه اتفاقی افتاد؟ آیا درد معده یا درد پا یا چیز دیگری

گیرنده‌ی میو اپیوئیدی، مجله‌ی علوم اعصاب ۲۴ اوت ۲۰۰۵ (۲۴) ۷۷۵۴۷۷۶ "مکانیسم‌های عصبی اثرات پلاسبو"، مجله‌ی علوم اعصاب، ۹ نوامبر ۲۰۰۵، ۱۰۴۰۲-۱۰۳۹۰ :(۴۵) ۲۵

دارید؟». مرد پاسخ داد: «نه. کفش‌هایی که پوشیده‌ام خیلی تنگ است». مرد دیگر شگفت زده شد و پرسید: «پس چرا آن‌ها را می‌پوشید؟». مرد پاسخ داد: «من الان درد دارم ولی عصر وقتی کفش‌ها را در می‌آورم احساس خوشحالی و راحتی می‌کنم. نمی‌دانید که چقدر لذت بخش است، زمانی که من آن‌ها را در می‌آورم و احساس آسودگی می‌کنم!»

این ممکن است احمقانه باشد اما اگر به زندگی خودمان نگاه کنیم، ما نیز دقیقاً همین کار را انجام می‌دهیم! ما از درد دعوت می‌کنیم، ممکن است دوست نداشته باشیم این را باور کنیم، اما هر دردی که در زندگی تجربه می‌کنیم، دعوت می‌کنیم. این درست مثل دعوت از مهمانان به‌خانه‌ی شما است، آن‌ها را دوباره و دوباره دعوت می‌کنید، اما زمانی که آن‌ها می‌رسند ما منتظر آن‌ها نیستیم! ما از درد و بیماری با عادت‌های غلط و یک زندگی پر استرس دعوت می‌کنیم و سپس همه چیز را فراموش می‌کنیم و زمانی که بیماری اتفاق می‌افتد شکایت می‌کنیم.

با هر بار تجربه‌ی درد، یک احساس منفی از آن در بدن باقی می‌ماند. این درد باقی مانده منجر به ایجاد یک میدان انرژی منفی در اطراف شما می‌شود، که ما آن را «بدن درد» می‌نامیم. این بدن درد نه تنها درد را ذخیره می‌کند بلکه دردهای مختلفی هم تولید می‌کند. ما آنچه را که خلق می‌کنیم بارها به اشتراک می‌گذاریم. این چیزی است که من همیشه به مردم می‌گویم که اگر ثروت از بدن درد به دست بیاید، این درد را همراه با ثروت به نسل بعدی منتقل می‌کنیم. ثروت باید فقط در آرامش و خوشبختی به‌دست بیاید. آن‌وقت شخصی که آن را به ارث برده می‌تواند از آن لذت ببرد. بدن درد به‌طور مداوم همان نوع از افراد و شرایطی را که باعث آسیب دیدن شما می‌شود جذب می‌کند. با توجه به قانون طبیعت، موقعیت‌های مشابهی را در زندگی خود جلب می‌کنید. آنچه شما فکر می‌کنید، در زندگی خود به‌عنوان واقعیت خلق می‌کنید. بنابراین هر چه درد بیشتری جمع کنید، درد بیشتری را جذب می‌کنید.

شما در بسیاری از شرایط دچار رنج می‌شوید، زمانی که بیمار می‌شوید، وقتی که همسایه‌ی شما یک ماشین جدید می‌خرد، زمانی که دوستی شما را ترک می‌کند، وقتی رئیس شما بد رفتار می‌کند یا زمانی که ثروت خود را از دست می‌دهید. فرض کنید شما تصمیم گرفتید به‌این موقعیت‌ها، همان‌طور که هستند بدون خشم و ناراحتی خوش آمد بگوئید. آیا آن‌وقت هم رنج می‌بردید؟ نه! اما شما چنین شرایطی را مدیریت نمی‌کنید. هنگامی که رئیس شما فریاد می‌کشد رنج می‌برید، درد می‌تواند به‌این‌خاطر باشد که شما را در برابر همه سرزنش می‌کند، یا شما احساس بدی می‌کنید که انتظارات رئیس خود را در کار خود به‌جا نیاورده‌اید یا به‌این دلیل که احساس می‌کنید سزاوار آن سرزنش نیستید. بنشینید و صادقانه فکر کنید که دلیل چیست. اگر درد، ناشی از سرزنش شما در برابر شخص دیگری است، پس درد در واقع صدمه‌ای به خود شما است. از خودتان بپرسید: «پس اگر همه تماشایم می‌کردند چه؟ چرا کار کرده‌ام که دیگران به‌من فکر کنند؟ چرا تا این حد افکار دیگران برایم مهم است؟ چرا قادر نیستم شخصاً خودم را محک بزنم؟» از خودتان این سؤال‌ها را بپرسید. متوجه خواهید شد که عقاید دیگران درباره‌ی شما ارزشی ندارند. آن‌وقت درد شما ناپدید خواهد شد! اگر درد را به‌این دلیل تجربه می‌کنید که بهترین

بازگشت به فهرست توانایی خود را نشان نداده‌اید، پس به‌شدت از آن آگاه شوید. این آگاهی برای غلبه بر درد کافی است. گاه شما از آن یاد می‌گیرید و قسمت بد «احساس بد» را رها خواهید کرد. اگر احساس می‌کنید کار خود را خوب انجام داده‌اید و سزاوار آن سرزنش نبودید، پس فقط آگاهی شدید درد را از بین می‌برد. آگاهی درک و پذیرش رئیس‌تان را به ارمغان خواهد آورد. شما صبر خواهید کرد تا بعداً به‌او نزدیک شوید و وضعیت را روشن کنید. اگر شما عمیقاً نگاه کنید، هر درد به‌خاطر سرمایه‌گذاری‌های داخلی به روی «خود»، «نفس»، «Ego» شما است.

رئیس شما، همسایه، دوست یا ثروت شما دلیل نیستند. هیچ‌کس در بیرون از شما نمی‌تواند دلیل درد شما باشد، زیرا درد شما پاسخ به یک رویداد خارجی بر اساس سرمایه‌گذاری‌های داخلی خودتان است. بستگی به جایی دارد که شما روی خودتان سرمایه گذاری کرده‌اید، رنج می‌برید. اگر شما برای حل مشکل روی تمام این سرمایه‌گذاری‌ها کار کنید، شما هوشمند هستید. بدانید که کار کردن برای نابود کردن «خود» چیزی جز کار بر روی بدن درد و گسترش مرز آن نیست. منظور من از گسترش، احساس درد کمتر یا حذف آن برای وقایعی که رخ می‌دهد، است.

> مردی برای درمان درد شدید کمرش به دکتر > رفت. تعدادی از آزمایش‌ها روی او انجام شد. > در نهایت دکتر مشکل او را تشخیص داد و به‌او > گفت: «درد می‌تواند با یک عمل درمان شود. > این یک عمل بزرگ خواهد بود، بنابراین شما > باید یک ماه در بیمارستان باشید و سپس شش > ماه استراحت کنید». مرد جواب داد: «دکتر، > برای من خیلی پر هزینه است». > دکتر پاسخ داد: «بله اما من می‌توانم برای > اشعه‌ی ایکس ده دلار تخفیف دهم!».

اگر به زندگی خود نگاه کنیم، در خواهیم یافت که ما درد را همچنان به‌صورت زنده نگه می‌داریم، و کمی تخفیف می‌دهیم. درد از زندگی نمی‌آید از انتظارات ما، از «خود» ما می‌آید. مسئله این نیست که چگونه زشتی را به زیبایی، درد را به لذت یا بدبختی را به شادی تبدیل کنیم. سؤال این است که چگونه ناخودآگاه را به آگاهانه تغییر دهیم، چگونه هوشیاری را به خودمان تزریق کنیم و واقعیت را در آغوش بگیریم.

فقط به زندگی خود نگاه کنید. آخرین بار کی بود که در مورد چیزی شاد بودید؟ آخرین بار که معنی زندگی را تحسین کردید کی بود؟ آیا شما به درون نگاه کردید تا ببینید که چه کسی هستید یا زندگی چیست؟ آیا شما احساس نیاز عمیق در مورد حقیقت نهایی را داشتید؟ نه! هنگامی‌که همه چیز آرام پیش رود شما کورکورانه همان روال را با هوشیاری و آگاهی کم دنبال می‌کنید و چیزی وجود ندارد که شما را از عادتهایتان آگاه سازد و به‌سمت هوشیاری بکشد.

اما وقتی درد اتفاق می‌افتد، شما را به زندگی عینی می‌رساند. این باعث می‌شود که شما عمیق‌تر به زندگی نگاه کنید، یاد بگیرید که چرا شما واکنش نشان می‌دهید و به‌دنبال کشف رمز و راز واقعی زندگی می روید. درد یک نعمت است. یک کلید است که می‌تواند در را به جهان واقعیت باز کند. انتخاب با شما است که در را باز کنید یا نه.

درد می‌تواند به‌راحتی شما را از هر دو حالت «رؤیا» و «رؤیا در بیداری» که در آن هستند، تکان دهد. لطفاً درک کنید که گرچه شما بیدار هستید، ولی به‌طور کامل در ارتباط با واقعیت نیستید. شما در جهانی از خواسته‌ها و ترس‌های خود زندگی می‌کنید، که «رؤیا در بیداری» نامیده می‌شود. چیزهایی را فقط با لنز حرص و ترس می‌بینید. درد می‌تواند یک معلم بزرگ باشد که

با درد، الگوهای ذهنی معمولی شما متلاشی شده و شروع به دیدن چیزهایی می‌کنید که در واقع هستند. شما شروع به تشخیص فاصله بین خود و درد می‌کنید. می‌بینید که چیزی نیست جز بخشی از طبیعت شما.

هرگز درد و یا کسی را که درد به شما تحمیل می‌کند لعنت نکنید. در عوض، آن را فرصتی به‌عنوان یک برکت، برای رفتن به درون و نگریستن به ریشه درد و قطع آن بدانید. درد می‌تواند یک معلم بزرگ باشد اگر به آن اجازه دهید. اگر به‌درستی علت و معلول درد در درونتان را تحقیق کنید، ممکن است بزرگترین نقطه عطف در زندگی شما باشد.

یکی از چیزهایی که ما باید بدانیم این است که درد ممکن است اجتناب‌ناپذیر باشد، ولی رنجی که از درد می‌آید این‌گونه نیست. به‌عنوان مثال، اگر شما صدمه دیده باشید، قطعاً درد وجود دارد، اما شما از آن درد چقدر رنج می‌برید؟ واقعاً انتخاب با شما است. رنج حالتی واقعی از زندگی نیست، حالتی از ذهن است، پاسخ شما به یک رویداد است. در یک وضعیت خاص، آیا شما رنج می‌برید و یا نه؟ کاملاً به واکنش شما به این وضعیت بستگی دارد.

روزی مردی به‌طور جدی با شکستگی‌های متعدد و صدمات مجروح شد. دوستش برای عیادت به بیمارستان آمد. او وضعیت دوست زخمی‌اش را دید و نمی‌دانست چه بگوید. پس از دوستش پرسید: «حالت چطور است؟ حدس می‌زنم باید خیلی دردناک باشد. آیا شما خیلی رنج می‌برید؟».

مرد جواب داد: «خیلی کم، فقط وقتی می‌خندم».

این یک سؤال از نحوه‌ی نگرش است! درد اجتناب‌ناپذیر است، اما رنج بردن انتخاب شما است.

آیا رنج کشیدن ضروری است؟

یکی از دلایل پنهان رنج کشیدن این است که ممکن است شما از آن لذت ببرید. به‌عنوان مثال، بیمار شدن می‌تواند به یک منبع لذت تبدیل شود اگر شما توجه و مراقبت‌هایی را که انتظار دارید، به‌دست آورید. عمیقاً به این مطلب نگاه کنید که چرا گاهی اوقات از ایجاد درد در خود یا دیگران به شما احساس لذت بردن دست می‌دهد. آیا کانال بهتری وجود دارد که از طریق آن بتوانید بدون درد و رنج همان لذت را دریافت کنید؟

همان‌طور که یک دانه قبل از این‌که به یک گیاه تبدیل شده و شکوفا شود، باید بشکند، بترکد، رنج شدید می‌تواند برای یک تحول پر ارزش نفس شما را بشکند و شما را باز کند. در حماسه‌ی بزرگ مهابهاراتا¹، نقل قول زیبا از کانتی²، مادر پانداواس³، قهرمانان داستان وجود دارد. او به کریشنا، استاد روشنگر، دعا می‌کند که آه کریشنا! بگذار درد و رنج از هر طرف وارد زندگی من شود. آن‌ها دائما مرا به یاد تو می‌اندازند، ای سرور من! کانتی از پروردگارش می‌خواهد که او را دائماً با درد و رنج برکت دهد تا او بتواند به‌آسانی سرورش را جهت تسکین خودش به یاد بیاورد!

در روزگار مدرن، ما نیازی به‌این امر نداریم، اما ما می‌توانیم پتانسیل رنج را در زمینه‌ی روشنی درونی خودمان درک کنیم. رنج پتانسیل زیادی برای تمرکز و تحول ما دارد.

شروع کن که شاهد تجربیات خودت باشی بدون هیچ گونه قضاوتی. با وضوح دریابید که در چه زمینه‌هایی رنج می‌برید. اگر شما فقط هوشیار باشید،

پاندو، صد پسر عمو و استاد روشنگر کریشنا هستند

استاد، زندگیِ شـورمند است. او فقط می‌خواهد غده را بردارد و دور بیاندازد. خود رنج می‌تواند چشم‌های شما را به عدم واقعیت آن باز کند. می‌تواند به شما یاد دهد که هیچ ضرورتی برای رنج بردن نیست. این چیزی است که من «رنج ضروری» می‌نامم! هنگامی‌که درس خود را یاد می‌گیرید از طریق رنج‌های ضروری، شما می‌توانید به‌طریق عاقلانه و زیبایی با آن کنار بیایید. استاد بودهی دارما¹ می‌گوید: «هر رنج یک بذر بودا است». رنج می‌تواند شما را به‌سمت بودا شدن سوق دهد. می‌تواند برای شما علم، حکمت در مورد زندگی و واقعیت به ارمغان بیاورد. او می‌گوید، علیه رنج نباش. شاکر باش زیرا آن‌ها شرایطی را برای شما جهت جستجوی حقیقت ایجاد می‌کنند. در غیر این‌صورت، شما فقط زندگی می‌کنید مانند یک سنگ یا یک گیاه. شما به «بالاترین» دست نخواهید یافت، زیرا برای آن نیاز به آگاهی(روح) انسانی دارید. اگر بدن و ذهن، زمین هستند، رنج دانه است، حکمت جوانه است، و دولت نهایی شما به دست می‌آید، دانه! هنگامی‌که بذر رنج را در مزرعه‌ای که بدن و ذهن شما است می‌کارید، حکمت از آن جوانه می‌زند، و شما به‌مقام نهایی می‌رسید!

معمولاً هر وقت با درد و رنج مواجه می‌شویم سعی داریم از آن‌ها فرار کنیم. آیا می‌توانیم همواره سعادتمند باشیم؟ و این‌که آیا روشنگری ما را از تمام دردها خلاص خواهد؟ بسیار روشن است، روشنگری فرار از درد نیست، بلکه درک درد است. این بینشی عمیق و شجاعتی به شما می‌دهد که به‌وضوح در خود نگاه کنید. «چرا احساس ناراحتی می‌کنم؟ این چیست که باعث عذاب و رنج من شده است؟ چه چیزی باعث آسیب دیدن من می‌شود؟» تنها چیزی که شما نیاز دارید، شجاعتی است که این سؤالات را از خود بپرسید و با پاسخ‌ها روبه‌رو شوید آن‌وقت شما از رنج‌های معمولی آزاد خواهید شد.

مردی از یک استاد ذن سوالی پرسید: «استاد، چگونه می‌توانیم از گرما و سرما اجتناب کنیم؟» استاد جواب داد: «گرما باش، سرما باش».

گرما و سرما نشانگر استعاری از لذت و درد است. چگونه می‌توان از لذت و درد دوری کرد؟ فقط از طریق تجربه‌ی هر دو در مقام یک شاهد، همین!

روزی شاگردی با یک استاد ذن قدم می‌زد. در همان حال گروهی از غازهای وحشی روی سر آن‌ها پرواز می‌کردند. استاد پرسید: «آن‌ها چه هستند؟». شاگرد پاسخ داد: «آن‌ها غازهای وحشی هستند استاد». استاد پرسید: «کجا هستند؟». شاگرد پاسخ داد: «آن‌ها پرواز کرده‌اند و دور شده‌اند». استاد به‌طور ناگهانی بینی شاگرد را گرفت و آن را پیچاند. شاگرد از درد گریه کرد. استاد گفت: «تو می‌گویی آن‌ها دور شده‌اند، اما آن‌ها از همان ابتدا بوده‌اند». شاگرد در آن لحظه به روشنگری رسید.

این داستان ممکن است بسیار عجیب باشد، اما این روش بیشتر استادان ذن است. درد در بیداری شما به واقعیت ارزش زیادی دارد. به‌همین دلیل است که بسیاری از استادان برای بیدار کردن شاگردانشان از آن استفاده کرده‌اند. معمولاً وقتی کسی در معرض درد است چه کار می‌کنیم؟ او را

دلداری می‌دهیم. یعنی ما به فرد کمک می‌کنیم از نظر معنوی خفته بماند. اما کار استاد دلداری نیست. تنها علاقه‌ی او به بیداری شما است. در لحظه‌ی درد شدید، ذهن متوقف می‌شود، تنها درد وجود دارد. در آن لحظه، حقیقت تحقق می‌یابد! در داستان بالا شما می‌توانید ببینید که در لحظه‌ی درد، فضای داخلی شاگرد آماده بود تا حقیقت را از استاد دریافت کند، و استاد آن را تحویل داد!

درد می‌تواند به یک انرژی بسیار خلاق تبدیل شود. می‌تواند ذکر خدا باشد. می‌تواند یک دعا باشد. می‌تواند مراقبه باشد و منجر به هوشیاری شود. بنابراین، باعث تحولات زیادی در شما می‌شود. راز مهم زندگی این است که اگر از چیزی آگاه شوید، می‌توانید بسیار راحت از آن خلاص گردید. اگر از آن آگاه نیستید، نمی‌توانید از آن خلاص شوید. با شما باقی می‌ماند. درد، یک درد است زیرا در ضمیر ناخودآگاه شما وجود دارد نه در ضمیر آگاه شما. ترس شما از روبرو شدن با درد باعث می‌شود که آن وجود داشته باشد و مانند یک غده بیشتر و بیشتر رشد کند. استاد به‌راحتی این غده را از طریق عملی استادانه حذف خواهد کرد! هنگامی‌که از بین می‌رود، شما تبدیل به یک فرد جدید می‌شوید. یک‌بار شاگردی از من پرسید، درک می‌کنم که درون من به یک جراحی جهت پاک شدن نیاز دارد. اما با درد این جراحی چه کنم؟ گاهی اوقات فقط خود هوشیار شدن، درد را از بین می‌برد. من فقط به درد اشاره می‌کنم نه چیز دیگر. درد به سادگی ناپدید می‌شود. برخورد صحیح با این جراحی استاد چیست؟ بدانید که اعتماد کامل لازم است به این که هر «دردی» از طرف استاد باشد برای شما خوب است. جراحی استاد خودش به‌خاطر عشق بی‌حد و حصر و دلسوزی است که به شما دارد و اگر به‌وضوح درک شود، حتی اگر دردناک نیز باشد، شما از آن با شکر

عمیقی رد می‌شوید. می‌توانم بگویم که ضد دردی که از طرف استاد است، عشق و دلسوزی است که او فقط با یک نگاه به شما می‌رساند. مطلب مهم دیگر این است که بدانید درد وجود دارد چون که شما به درد فکر می‌کنید. استاد می‌تواند فقط در دو یا سه ثانیه آنچه را که معمولاً یک عمر یا چند صد سال یا چند تولد وقت می‌گیرد را آموزش دهد. استاد یک زندگی پر تلاطم است و به‌سادگی غده را بر می‌دارد ودور می‌اندازد. بنابراین، بهتر است با استاد باشیم زیرا این فرایند بسیار سریع پیش می‌رود. همچنین، اگر شما آنچه را که استاد انجام می‌دهد درک کنید، می‌توانید از آن به‌عنوان یک واقعه‌ی شاد در زندگی‌تان لذت ببرید. نه تنها به‌این واقعه خوش‌آمد می‌گویید، بلکه احساس شکر می‌کنید که چیزی منفی که در عمق وجودتان، در ضمیر ناخودآگاه‌تان موجود بوده توسط استاد بیرون آورده شده و حذف گردیده است.

طبیعت حقیقی شما الهی است. نهایت استعداد شما این است که دریابید الهی هستید. هرچیز پایین‌تر از آن، احساس نارضایتی در شما ایجاد می‌کند. شما می‌توانید تمام پول جهان، تمام نام و شهرت، بهترین روابط، تمام قدرت‌ها را داشته باشید و هنوز احساس تهی بودن پابرجا باشد و درد ناخوشایند شکوفا نشدن را احساس کنید. مگر این‌که طبیعت الهی خود را شکوفا کند و الهیات شما برای شما آشکار شود، در غیر این‌صورت شما هرگز نمی‌توانید احساس کمال کنید. استاد آتش را در درون شما شعله‌ور می‌کند تا خودتان را بشناسید. او درد کامل نبودن را در شما ایجاد می‌کند. او اشتیاق عمیقی را در شما به‌وجود می‌آورد، زیرا فقط از طریق چنین شوقی الهی حرکت می‌کنید و منجر به پرش کوانتومی به الوهیت ناشناخته‌ای که در درون شما وجود دارد، می‌شوید.

بازگشت به فهرست

فقط در این صورت است که از خواب بی‌معنی بعد از عمری بیدار خواهید شد. تنها پس از آن شما تمام انرژی‌های خود را جمع می‌کنید و برای کشف ماجرای زندگی پرش می‌کنید.

درد در واقع عدم توجه است، بنابراین راه حل آن «حضور شما» است. یک تکنیک مراقبه ساده و زیبا، جهت درمان خود وجود دارد که حضور شما را به اندام بیمار یا ذهن رنجور می‌برد و شما می‌توانید دفعه‌ی دیگر که درد و رنج را تجربه کردید، آن را انجام دهید. این قطعاً گزینه‌ای بهتر از داروهای ضد درد است که عوارض جانبی برخی از آن‌ها بدتر از خود بیماری است.

چشمانتان را ببندید. شما مجبور نیستید صاف بنشینید. فقط یک جای کاملاً راحت بنشینید. اگر می‌خواهید پاهایتان را دراز کنید، می‌توانید. اگر می‌خواهید بر روی زمین بنشینید، می‌توانید. اگر می‌خواهید به دیوار تکیه کنید، می‌توانید این کار را انجام دهید. فقط خودتان را کاملاً راحت حس کنید تا بتوانید با درد و یا رنج فعلی‌تان روبرو شوید. اگر احساس ناراحتی کنید، ممکن است خود را در معرض درد ناخوشایندی قرار دهید. فقط اگر بدن شما راحت باشد، قادر خواهید بود با درد و رنج واقعی مواجه شوید.

فقط این را امتحان کنید. فرض کنید شما پا درد دارید یا به‌دلیل برخی وقایع خارجی رنج می‌برید. در یک اتاق تاریک دراز بکشید. آگاهانه سعی کنید تمام بدن خود را فراموش کنید، تمرکز تنها روی نقطه ایست که باعث درد شما شده. اگر رنج روحی است، پس تمام بدن خود را فراموش کرده و تنها بر حادثه‌ای که باعث درد و رنج شما شد، تمرکز کنید. همان‌طور که درد را تجربه می‌کنید، عمداً کلمه‌ی «درد» را از ذهن خود پاک کنید.

چشمانتان را ببندید، تصور کنید که از سر تا پا، بدن شما به‌طور کامل یخ زده است. تمام حرکات را متوقف کنید. شبیه یک سنگ باشید. هیچ حرکتی در درون چشم وجود ندارد، حرکتی در دست و پاها ندارید، حرکات حتی برای تنفس، نباید وجود داشته باشد. فقط یخ بزنید! فقط این فکر که شما یخ زده‌اید باید در درون شما باشد. فکر دیگری نباید وجود داشته باشد. تنها این فکر که شما کاملاً یخ زده‌اید باید ذهنتان را درگیر کند.

گفتگوی فکری‌تان همچنان به شما می‌گوید که احساس درد می‌کنید. خاموشش کن. آن را عمیقاً احساس کنید. آن را با ذهن باز تجربه کنید. به آنچه در ذهن شما اتفاق می‌افتد توجه کنید. به‌زودی خواهید دید که ذهن شما در مورد درد زیاده‌روی می‌کند. همه‌ی توجه خود را روی مرکز درد قرار دهید، به‌زودی کم می‌شود تا به یک نقطه محدود شود. روی این نقطه تمرکز کنید و ناگهان کشف خواهید کرد که درد از بین می‌رود و جای خود را به شادی می‌دهد!

هیچ آرامشی را تصور یا تجسم نکنید. آرامش و یا آگاهی شاهد باید خودبه‌خود اتفاق بیافتد. تا آن‌زمان فقط کاملاً یخ زده باشید. شما خواهید دید که خود را در حالت نهایی سعادت قرار می‌دهید.

شما می‌توانید از این مراقبه به‌عنوان یک تکنیک برای برطرف کردن درد فیزیکی(بدنی) در هر بخش از بدن خود استفاده کنید.

هنگامی‌که شما با درد فیزیکی مواجه می‌شوید، فقط

بازگشت به فهرست دید که همان چیزها در درون شما هستند. هیچ افکاری وجود ندارد. هیچ ستاره‌ای، موجود نیست. فقط فضای گسترده.

اگر زانو درد دارید، این روش را امتحان کنید. فقط به آسمان نگاه کنید، زمانی که شما متوجه شدید که برای چند ثانیه‌ی گذشته شما افکاری نداشتید، کل فضای آسمان را به داخل زانویی که در آن درد دارید، بیاورید. درد در عرض چند ثانیه ناپدید خواهد شد.

هر وقت که دچار درد فیزیکی هستید، هر زمان که دچار رنج فکری هستید، این روش را امتحان کنید. در لحظه‌ای شما شفا خواهید یافت. در همان لحظه شما به سادگی خواهید دید که درمان درونی شما اتفاق می‌افتد. به غیر از بهبودی، اگر شما یک جوینده به دنبال رشد معنوی هستید، آن برای شما انرژی فوق‌العاده و تجربیات کوانتومی به ارمغان می‌آورد. شما یک پرش کوانتومی در رشدتان خواهید داشت.

نگاه کنید.

اگر به ابرها نگاه کنید، ذهن شما شروع به فکر کردن می‌کند. اگر به آسمان به پشت ابرها نگاه کنید، ذهن شما از فعالیت می‌ایستد! اگر شروع به نگاه کردن به ستاره‌ها کنید، دوباره فکر می‌کنید. دیدن ابرها بدین معنی است که با افکار خود درگیر می‌شوید. دیدن ستارگان بدین معنی است که با چشم‌اندازهای معنوی و تجربیات درگیر می‌شوید، هیچ‌کدام را انجام ندهید.

فقط به آسمان آبی خالی، گسترده و باز نگاه کنید. بدون این‌که زیر سر خود بالش بگذارید، دراز بکشید. در غیر این‌صورت شما به‌خواب می‌روید. فقط دراز بکشید و به آسمان خیره شوید، فضای خالی گسترده.

فقط به آسمان نگاه کنید ممکن است ترس داشته باشید. اگر فقط نگاه کنید بدون این‌که ابرها را ببینید، یا ستاره‌ها را بشمارید ترس را تجربه خواهید کرد زیرا مرزهای خود را گم می‌کنید. در مورد ترس نگران نباشید. اگر شما آن را به‌درستی انجام دهید، ترس دارید. اگر هم نگاه کنید و هم در حال فکر کردن باشید، ترس را تجربه نخواهید کرد زیرا هنوز در مرز بدن قرار دارید.

فقط نگاه کنید، فکر نکنید. پس از مدتی ناگهان متوجه خواهید شد که بدن خود را برای چند دقیقه فراموش کرده‌اید. محور افکاری که شما معمولاً ایجاد می‌کنید ناگهان ناپدید می‌شود. این اتفاق نمی‌افتد اگر انتظار داشته باشید که اتفاق بیفتد. انتظار نداشته باشید که «چه زمانی افکارم را از دست می‌دهم؟» بدون هیچ زحمتی در مورد هر چیز، فقط نگاهی بیندازید.

وقتی دریافتید که در چند ثانیه گذشته هیچ افکاری وجود نداشته، چشمان خود را بسته و فضای بیرونی را به فضای داخلی خودتان منتقل کنید. همان چیز را در داخل خود تجسم کنید ناگهان شما خواهید

بازگشت به فهرست

ترس و آرزو انرژی‌های بنیادی است که زندگی ما را می‌چرخانند. ما یا از روی تمایل به‌دست آوردن چیزی یا رسیدن به‌جایی یا از ترس این‌که مایل نیستیم چیزی را تجربه کنیم، عمل می‌کنیم. جذب و دفع فقط نیروهای بین‌مولکولی نیستند، بلکه برای رفتار انسان‌ها نیز ضروری هستند.

یکی از نیروهای فعال اصلی در زندگی انسان، «میل» است. اگر به زندگی خود نگاهی بیندازید، خواهید دید که بیشتر زندگی ما یا درجهت «خواستن» یا در ترس «از دست دادن» گذرانده شده است. ما خواسته‌های زیادی داریم و اغلب ما احساس می‌کنیم که انرژی لازم برای انجام آن‌ها را نداریم. با توجه به سنت جین(Jain)، خدا، به اندازه‌ی کافی انرژی و استعداد لازم را جهت تحقق خواسته‌هایمان می‌فرستد. اما اکثر ما این‌طور فکر نمی‌کنیم. چرا؟ بین تمایلات واقعی ما و خواسته‌های «موقتی» تفاوت وجود دارد. خواسته‌های واقعی ما «نیازهای ما» هستند. خواسته‌های «موقتی» خواسته‌هایی هستند که ما می‌خواهیم. ما انرژی کافی برای تحقق خواسته یا نیازهای واقعی‌مان را داریم. خواسته‌های واقعی ما چیست؟ در برنامه درسی «زندگی سعادتمندانه» شماره‌ی دو¹، ما یک جلسه داشتیم که از مردم درخواست شد لیستی از آرزوها، نیازها و خواسته‌هایشان را ارائه دهند. سپس در مورد این لیست مراقبه کردند. در پایان مراقبه، من از آن‌ها می‌خواهم که از حافظه لیست خواسته‌هایشان را به‌یاد بیاورند. آنچه که آن‌ها به‌یاد آوردند، بخش کوچکی از لیستی بود که نوشته بودند! به‌نظر می‌رسد که آن‌ها با یک درخت بزرگ پر از برگ، خواسته‌های خود را شروع می‌کنند و در طول مراقبه، این درخت تقریباً تمام برگ‌هایش سوخته و خشک شده است. آنچه که باقی می‌ماند

وقتی سردرد دارید، با آن راحت نیستید، زیرا می‌دانید که ماهیت واقعی شما نیست. طبیعت واقعی شما بدون داشتن سردرد است. به‌همین ترتیب، زمانی‌که آرزویی دارید، بلافاصله می‌خواهید از آن بیرون بیایید، زیرا تحقق عمیق، ماهیت شما است و آرزوی شما باعث عدم تعادل در این تحقق می‌شود.

دو حقیقت مهم که باید درک کنید:

آن کشش درونی که خالص است و به‌خاطر یک جسم یا شخص خاصی نیست، صرفاً یک جریان سرشار از انرژی است که iccha shakti یا «انرژی خواستن» نامیده می‌شود. از ناحیه‌ی ناف، انرژی به‌صورت انرژی خالص روان می‌شود. در منطقه‌ی قلب، این انرژی به «قدرت خواستن» تبدیل می‌شود و به‌همین ترتیب به‌صورت کلمات در منطقه‌ی گلو ظاهر می‌گردد. هنگامی که این انرژی تبدیل به کلمات می‌شود، آن را vak یا «انرژی کلام» می‌نامند.

مثل برگ‌های طلایی می‌درخشد. اگر بتوانید تشخیص بدهید که کدام یک از خواسته‌هایتان ذاتی است و کدام به مرور زمان انباشته شده است، آن‌وقت رشد روحانیت شما به‌طور اتوماتیک اتفاق می‌افتد. آنچه که در خاطراتشان باقی می‌ماند، این خواسته‌ها مانند طلا درخشش دارند. آن‌ها خواسته‌هایی هستند که انرژی را برای تحقق‌شان حمل می‌کنند! این خواسته‌ها خواسته‌های واقعی است. اگر این روند با آگاهی انجام شود، این خواسته‌ها همیشه خواسته‌های بدون «خود» هستند. بدون شک، به‌نفع خود شخص است، اما آن‌ها همواره به بشریت منفعت می‌رسانند. فقط چنین خواسته‌های بدون خودخواهی، انرژی کائنات را جهت تحقق با خود به ارمغان می‌آورند.

زمانی‌که خواسته‌های ما خواسته‌های واقعی ما است، زمانی‌که آن‌ها نیازهای واقعی ما را منعکس می‌کنند، زمانی‌که خود را در انرژی داخلی ما بیان می‌کنند، ما هیچ تلاشی برای رسیدن به‌آن‌ها نداریم. آن‌ها به‌عنوان یک جریان طبیعی وقایع تحقق می‌یابند. ما به تحرک زیاد نمی‌افتیم و دچار مشکل نمی‌شویم. ما قبول می‌کنیم که این اتفاق خواهد افتاد.

برای این‌که واقعاً کسی را دوست داشته باشیم تا زندگی خود را صرف او کنیم، برای جلوگیری از این که نزدیکی حقارت بیافریند، باید خودخواهی‌ها را، «من» و «مال من» را دور بیاندازیم.

تا زمانی‌که ما همسرمان را از دید مالکیت در نظر بگیریم، آنچه در ذهن و قلب ما بوجود می‌آید خشونت است نه عشق. ما احساس می‌کنیم که باید دیگران را کنترل کنیم و باید ثابت کنیم که ما مالک هستیم. برای درک معنای عشق حقیقی، ما باید احساس مالکیت را، رها کنیم.

این است که خلیل جبران¹ در کتاب پیامبر خود، در مورد عشق سخن می‌گوید: «به هم عشق بورزید ولی به هم گره نخورید. نان خود را با دیگری تقسیم کنید، اما از یک قرص نان نخورید».

بازگشت به فهرست به‌عنوان مثال انرژی‌ای که از ناف بیرون می‌آید مانند پنبه است. این پنبه در ناحیه گلو به نخ تبدیل شده است. یا می‌توانید این‌طور تصور کنید: انرژی‌ای که از ناف می‌آید مثل آهن مذاب است و در گلو مانند محصولی شکل گرفته است!

«انرژی کلام» به‌سمت مغز حرکت می‌کند. در آن‌جا یا به‌صورت یک علم می‌ماند یا تبدیل به یک فرمان می‌شود. در مغز، انرژی می‌تواند به‌عنوان قدرت علم یا gnana shakti باقی بماند. به‌عنوان مثال، «انرژی خواستن» اگر مربوط به بدن باشد، می‌تواند به علم درباره‌ی بدن تبدیل شود.

گزینه‌ی دیگر این است که کلمات به یک فرمان تبدیل می‌شوند و اجرا می‌شوند. این فرمان به تمام بدن می‌رود و شما را حرکت می‌دهد. به آن قدرت عمل یا (Kriya Shakti) می‌گویند. به‌عنوان مثال، «انرژی خواستن» مربوط به بدن شما می‌تواند حرکت بدن شما را بیان کند. Iccha Shakti خالص یا «انرژی خواستن» که از عمق وجود شما می‌آید تبدیل به gnana shakti یا قدرت علم و Kriya Shakti یا قدرت عمل می‌شود.

اگر انرژی درست هدایت نشود، علم و عمل از قدرت «انرژی خواستن» جدا می‌شوند. علم و عمل باید با این انرژی ناب در هماهنگی باشند، آن‌وقت است که هم علم و هم عمل به بهترین وجه در کنار هم قرار می‌گیرند و «خواسته» شکل روشنی به خودش می‌گیرد.

فرض کنیم می‌خواهید یک میلیون دلار به دست بیاورید. اگر با علم درست پیش روید، شما یک طرح واضح خواهید داشت که اقدامات درست برای میلیونر شدن را پیاده کنید. اگر «انرژی خواستن» بیشتر با علم مشغول شود تا عمل، آن‌وقت شما بیشتر فکر می‌کنید و قصرهایی روی هوا می‌سازید. و اگر «انرژی خواستن» بیشتر متوجه عمل شود تا علم، آن‌وقت شما به‌طور کورکورانه به کار خود ادامه خواهید داد. به‌عنوان مثال، شما ممکن است به‌سختی کار کنید مانند رانندگی کامیون از لس آنجلس

تا نیویورک، اما آیا می‌توانید با این‌کار یک میلیونر شوید؟ اقدام وجود دارد، اما علم درست نیست. بنابراین علم و عمل باید در هماهنگی باشند. دلیل این‌که این هماهنگی وجود ندارد کمبود هوشیاری شما است. هنگامی‌که شما صادقانه و با تمایل یکپارچه پیش می‌روید، هیچ درگیری وجود ندارد و به خواسته‌تان می‌رسید.

رامانوجا از او پرسید: «آیا تا به حال عشق را تجربه کرده‌اید؟ آیا شما واقعاً در عشق خود را از دست داده‌اید؟». مرد از این سؤال شوکه شد و گفت: «من یک زندگی پاک دارم، امیال خود را کنترل می‌کنم و تمرینات معنوی مختلفی انجام می‌دهم. من پیش شما آمدم تا به خدا برسم!».

تا زمانی‌که عشق عادی را تجربه نکرده‌اید، نمی‌فهمید چه اتفاقی می‌افتد وقتی‌که واقعاً عاشق می‌شوید. تنها زمانی‌که شما چیزی یا کسی هستید، می‌توانید توجه خود را به‌سمت تجربه هدایت کنید. گرداندن توجه‌تان به‌سمت «تجربه» خود به‌طور طبیعی متوجه خود شما می‌شود. این عشق شما را به جهت عمق وجودتان هدایت می‌کند و می‌تواند شما را به سوژه‌ی اصلی، عشق حقیقی سوق دهد. کسی که وارد این سوژه شود، به یک روشنگر تبدیل خواهد شد. آن‌ها هم خود را رستگار کردند و هم دیگران را.

• یک داستان کوتاه:

دو دوست در خیابان یکدیگر را ملاقات کردند. یکی از آنها غمگین به نظر می رسید. دومی پرسید: «چه اتفاقی افتاده است؟ به نظر می رسد که برای تو دنیا به آخر رسیده است!». مرد جواب داد: «سه هفته پیش عموی من فوت کرد و یک میلیون دلار برای من باقی گذاشت». دوستش شگفت زده شد و گفت: «برای فوت عمویت متأسفم. اما او مبلغ خوبی برایت به ارث گذاشته است». مرد ادامه داد: «دو هفته ی پیش پسر خاله ی من که هرگز نمی شناختمش فوت کرد و نود هزار دلار برایم باقی گذاشت». دوست پاسخ داد: «پس مشکل تو چیست؟». مرد جواب داد: «این هفته من هیچ چیزی دریافت نکرده ام!».

در این دنیا تنها دو نوع از مردم وجود دارد. یک گروه از افراد زندگی خود را یک بار در طول زندگی تجربه می کنند و گروه دیگری از مردم به طور مداوم زندگی را تجربه می کنند. هرگاه احساس خوشحالی می کنید، برای چند لحظه زندگی می کنید. به همین دلیل است که شما خودتان را بشاش حس می کنید. احساس می کنید همه چیز زیبا است. تجربه ای مثبت با جهان هستی دارید. تمام لذت شما، تجربه مثبت با کائنات است، حتی اگر خوردن شیرینی باشد. برای آن چند لحظه احساس می کنید که زندگی عالی است. شما احساس می کنید که زندگی واقعاً چیزی است که به آن نیاز دارید و احساس ارتباط با آن دارید. شما با این «زمان حال همیشه زنده» در هماهنگی به سر می برید. با این حضور «همیشه زندگی می کنید». بدانید که «زمان حال همیشه زنده» چیزی است که ما آن را زندگی می نامیم، و مسئول همه ی فعالیت ها

است. یا آن را در این لحظه تجربه می کنید یا امیدوار هستید در آینده ی نزدیک آن را تجربه کنید. به همین دلیل است که بدن خود را حرکت می دهید و همچنان زنده می مانید. شما صبح زود از رختخواب خود خارج می شوید، که یا تجربه ی خوبی در آن روز داشته باشید یا امیدوار هستید که حداقل در آینده ی نزدیک این تجربه را بکنید. این آرزوی تجربه ی «زمان حال همیشه زنده» چیزی است که شما را از رختخواب بیرون می آورد. هر شیرینی ای، هر شادی، هر گونه اشتیاق، هر تجربه ای مهم است، زیرا شما را به آن «حضور زنده ی زندگی» بر می گرداند.

شما ممکن است حوادثی مانند این را در زندگی خود تجربه کرده باشید: زنی که همیشه می ترسد از یک خیابان شلوغ عبور کند وقتی می بیند که کودکش وارد جاده شده است، بدون فکر کردن درباره ی ایمنی خود وسط جاده می پرد تا کودک را نجات دهد. ما باید درک کنیم که چگونه او ناگهان ترس خود را از دست داده است. دلیل این است که عشق به فرزندش ابعاد مادر بودن را در او بیدار کرد. این همان عشق به فرزند است. اگر احساس عشق در کسی شکوفا شود، فوراً تمام ترس ها فضای درون شخص را ترک می کند. شما ممکن است در زندگی خود چیزی شبیه این را شنیده باشید: «ما دخترمان را با مراقبت و محبت بسیار بزرگ کرده ایم. او حتی در مورد دنیای بیرون چیزی نمی داند، اما ناگهان با دوست پسرش فرار کرد! ما قادر به درک چگونگی این اتفاق نیستیم». عشق دارای قدرت فوق العاده ای است و همچنین لذت. اگر انرژی زیادی در چاکرای مولدهارا¹ داشته باشید، بلافاصله چاکراهای دیگر را تحت نفوذ خود

می شود به احساسات، طمع و شهوت

قرار می‌دهد. دیگر ترس در چاکرای سوادهیستانا شما وجود نخواهد داشت و در چاکرای مانی‌پورا کا¹ شما هیچ نگرانی وجود نخواهد داشت. وقتی‌که مولادهارا چاکارا تمام قدرت را داشته باشد، چاکراهای بالا کار نمی‌کنند. بدون این‌که شخص بداند، ظرفیت ناشناخته پنهان در او را آزاد خواهد کرد و این نیرو را به جهان بیرونی نیز گسترش می‌دهد. به‌همین دلیل، از زمان بسیار قدیم، کسی که عاشق است، دارای قدرت عظیمی است که حتی می‌تواند مخالف تمام جامعه‌ای باشد که مانع او شده‌اند. رومئو² و ژولیت³ را ببینید. هنگامی‌که عاشق هم هستند، برای مخالفت با جامعه‌ای که مخالف عشق آن‌ها بود، شجاعتی فراتر از ذهن داشتند. داستان‌های زیادی در مورد افرادی که عاشق بودند وجود دارد، آن‌ها ابعاد متفاوتی از هستی و احساسشان را دیده‌اند و تجربه کرده‌اند. اگر صاحب دختر یا پسری هستید بُعد مادری در شما بیدار است. اگر ذهن شما پذیرای ابعاد مختلف باشد، آن ابعاد در شما شکوفا می‌شود. حقیقت عمیق‌تر این است که، وقتی عشق رخ می‌دهد، انسان حاضر به ایثار و از خود گذشتگی می‌شود. هر چه حس عشق عمیق‌تر، از خود گذشتگی بیشتر. و اگر کسی عاشق شماست، احساس عشق را در شما بیدار می‌کند. اگر شما به‌طور کامل پذیرا باشید، در واقع هر فردی که در زندگی خود ملاقات می‌کنید باعث شکوفایی شما خواهد شد. اما اگر خودخواه باشید، حتی همسر یا عاشق شما نمی‌تواند شما را شکوفا کند. لطفاً درک کنید که قبل از ورود به یک رابطه مانند زن و شوهر و یا دو عاشق، مسئولیت بزرگی برای ایجاد ذهن باز و غیر خودخواه دارید. آن‌وقت است که احساس عشق به شما تحولی جاودانی می‌بخشد. اگر این تحول جاودانی رخ ندهد، شما بُعد بزرگی از زندگی خود را از دست می‌دهید. اگر زن وشوهر قادر به ایجاد چنین «بودن» بدون احساس خودخواهی نیستند، نمی‌توان آن را یک رابطه نامید. این مشابه رابطه‌ی بدنی حیوانات است. یک رابطه‌ی حقیقی چیزی جز ایجاد تأثیر تحول‌آمیز در وجود یکدیگر نیست. چرا ما قادر به احساس عشق حقیقی نیستیم؟ این به‌خاطر سامسکارا های (Samskaras) ما است، وابستگی عاطفی ما به خاطرات گذشته. به‌عنوان مثال، کامپیوتر شما مقدار مشخصی از حافظه دارد. اگر با تصاویر و خاطرات زیاد پر شده باشد، بدین معنا که دلبستگی احساسی شما به چیزهای بیشماری است، تمام فضای حافظه‌ی شما اشغال شده است. شما انرژی کافی ندارید زیرا تمام انرژی احساسی شما توسط حوادث گذشته یا افرادی که در حافظه‌تان از روی دلبستگی، خشم یا گناه جای گرفته‌اند، از بین رفته است. تمام انرژی شما، در فضای درونی‌تان اشغال شده است و شما قادر نخواهید بود که به‌طور مستقیم احساس وابستگی و عشق ورزیدن داشته باشید. تمام ترس، تمام حریم شخصی، تمام گناهان شما و تمام این احساسات فقط به‌این دلیل است که انرژی خود را با خاطرات گذشته مرتبط ساخته‌اید. این تصاویر با وضوح بالا بارها در فضای درونی شما تداعی می‌شود. به‌همین دلیل است که شما قادر به ارتباط کامل با لحظه‌ی کنونی و آگاهی خالص، با هستی نیستید. فردی که فضای درونی‌اش را تصاویر با وضوح بالا که به تعلق عاطفی بیش از حد آن فرد دلالت دارد، پر نکرده، می‌تواند به هر چیزی احساس تعلق داشته باشد. فضای درونی شما با چیزهای بیشمار مرتبط با گذشته‌تان پر شده است. بنابراین این فضا در حال حاضر در دسترس نیست. شما فقط می‌توانید افراد یا اشیائی را که با خاطرات گذشته‌تان مرتبط است دوست بدارید و با آن‌ها ارتباط برقرار کنید. اگر شما بتوانید تعلقات عاطفی خود را از گذشته رها کنید، ناگهان متوجه خواهید شد که فضای درونی

بازگشت به فهرست

زیادی در اختیار دارید. پس شما حالا می‌توانید با کسی‌که در مقابلتان است، بدون پرسش درباره‌ی گذشته‌اش، مستقیماً افکار و احساسات خود را بازگو کنید.

شهوت یک احساس اولیه است که طبیعت آن را برای ادامه‌ی نسل تدارک دیده است. فراتر از شهوت رفتن، اولین گام بزرگ در تحقق پتانسیل نهایی زندگی انسان است.

انسان‌ها همیشه عشق و شهوت را اشتباه گرفته‌اند. آن‌ها فکر می‌کنند تنها حیوانات شهوت دارند. در حقیقت تنها حیوانات زمانی‌که جفت می‌شوند قادر به حس شهوت خالص هستند! انسان‌ها، با اتکا به قوه‌ی عقلانیت خود نه می‌توانند احساس شهوت داشته باشند و نه دوست داشتن. به‌همین دلیل آن‌ها ناراضی و ناکام هستند.

هنگامی‌که میلی به‌طور کامل تجربه شود، وجود شما را ترک خواهد کرد. در دوران باستان، شهوت و میل جنسی، زوج‌ها را در حدود چهل سالگی ترک می‌کرد؛ زیرا آن‌ها تا آن زمان به‌طور کامل از آن لذت برده بودند.

رابطه‌ی جسمانی برای بررسی این‌که آیا طرف دیگر همچنان عشق می‌ورزد یا خیر، مورد استفاده قرار می‌گیرد، خواه شما همچنان دوست داشته بشوید یا نه. تنها شک است که اسارت ایجاد می‌کند.

رابطه‌ی جنسی کربن است، عشق الماس. جنسیت گِل است و عشق نیلوفری که در میان این گِل، گُل می‌دهد. ماده‌ی اصلی همان است، فقط شما باید بدانید که چگونه آن را پرورش دهید. فقط کافی است انتظارات خود را رها کنید تا افزایش ناگهانی و شدید انرژی را احساس کنید.

امروزه می‌دانیم که از نظر جسمی هیچ مردی ۱۰۰ ٪ مرد نیست و هیچ زن ۱۰۰ ٪ زن نیست. مرد ممکن است ۵۱ ٪ مرد و ۴۹ ٪ زن باشد. به‌همین ترتیب، یک زن ممکن است ۵۱ ٪ زن و ۴۹ ٪ مرد باشد؛ فقط یک تفاوت کوچک وجود دارد.

شما از انرژی پدر و مادرتان متولد شده‌اید. پس چگونه می‌شود فقط مرد یا فقط زن باشید؟ چه آن را بپذیریم یا نه، ما ترکیبی از انرژی‌های مردانه و زنانه هستیم. ما کل هستیم، تقسیم نشده‌ایم.

برای کل بودن، ما باید بتوانیم جنبه‌های مردانه و زنانه‌ی طبیعت‌مان را بپذیریم و ابراز کنیم. اما آیا واقعاً این ممکن است؟ آیا ما مجاز به بیان هر دو جنبه هستیم؟

درست از لحظه‌ی تولد، جامعه شما را به‌عنوان مرد یا زن معرفی می‌کند. و انتظار دارد که شما بر اساس آن رفتار کنید. جامعه به‌سادگی اجازه نمی‌دهد پسران به بیان جنبه‌ی زنانه خود و یا دختران به بیان مردانگی خود بپردازند. یعنی از سن بسیار کم، تقریباً نیمی از موجودیت ما سرکوب می‌شود.

تا سن هفت سالگی، قبل از این‌که شرطی‌سازی اجتماعی در درون فرد عمیقاً ریشه بدواند، کودک درکی نسبت به زن یا مرد بودن ندارد. به‌همین دلیل است کودکان خیلی کوچک احساس کامل بودن می‌کنند. او در محوریت و در امان است. او بسیار زیبا و شاد است. حدود هفت سالگی کودک تحت کنترل جامعه قرار می‌گیرد.

اما حالا، این شرطی‌سازی اجتماعی شدید به درون کودک رخنه می‌کند و کودک شروع به سرکوب آن قسمتی از خود می‌کند که در جامعه مورد قبول نیست. ما این را درک نمی‌کنیم، اما این دوره برای کودک آسیب‌زا است. او ناگهان احساس می‌کند که نیمی از موجودیتش ریشه‌کن شده و از او جدا گشته است. او شروع به جستجو برای این نیمه‌ی سرکوب شده در خارج از خود می‌کند.

طبیعت ذاتی انسان، شکوفایی است. بنابراین او ناخودآگاه شروع به جستجو برای نیمه‌ی از دست

بازگشت به فهرست

نشان می‌دهد اما مگر چند زن، سوار موتور سیکلت می‌شود. محصول مورد تبلیغ هر چه که باشد، شما یک زن خندان را خواهید دید که آن را به شما توصیه می‌کند. هنگامی‌که شما به بازار می‌روید، بی‌درنگ آن محصول را بر می‌دارید، و فراموش می‌کنید که آن زن همراه با آن محصول به منزل شما نمی‌آید! این روش رسانه‌ها برای کسب درآمد از طریق امیال سرکوب شده‌ی شما است. اگر شما هوشیار و آگاه باشید، تبلیغات هرگز نمی‌تواند شما را فریب دهد. البته بدون شک با دیدن آن‌ها، شما همیشه می‌توانید از جدیدترین چیزها در بازار اطلاع پیدا کنید، اما آن‌ها قادر به فریب شما نخواهند بود. شما می‌دانید که، رسانه ها در حالی‌که از یک طرف تخیل شما را تغذیه می‌کنند، از طرف دیگر تلاش می‌کنند تا شما را سرکوب کنند. هر چه جامعه بیشتر تلاش کند تا تخیل و امیال شما را سرکوب کند، آن‌ها بیشتر پر و بال می‌گیرند، چرا که هدف جامعه سرکوب علائم بدون پرداختن به علت ریشه‌ای است. شما ایده‌هایی از همه نوع رسانه جمع‌آوری می‌کنید و یک تصویر از زن یا مرد کامل ایجاد می‌کنید. از هر شخص، بهترین بینی، بهترین چشم‌ها، بهترین شخصیت را جمع‌آوری می‌کنید و فرد «ایده آل» خود را می‌سازید. شما از روش «برش و چسباندن» مانند کاری که در رایانه‌های خود انجام می‌دهید پیروی می‌کنید! این مرحله حدود هفت سال طول می‌کشد، تا زمانی‌که ما حدوداً بیست و یک سال می‌شویم. تا آن‌زمان شناسایی از طریق رسانه‌ها از بین می‌رود، اما این ایده‌ها قبلاً عمیقاً در ذهن ما ریشه دوانیده‌اند. سپس یک جستجوی تازه شروع می‌شود تا آن فرد ایده‌آل را در زندگی واقعی‌مان پیدا کنیم. این جستجو با ایده‌ی این‌که «مورد ایده آل» ما چگونه باید باشد آغاز می‌شود. در این جا است که انتظارات شروع می‌شوند.

رفته و سرکوب شده می‌کند. او شروع به جستجوی دنیای بیرون برای جایگزین کردن نیمه‌ی گم‌شده‌ی خود می‌کند. کودک پسر شروع به جستجوی حضور زن و فرزند دختر حضور مردانه را جستجو می‌کند. این جا نقطه‌ای است که ایده‌ی کلی جنسیت آغاز می‌شود. و این‌گونه است که چگونه ایده‌ی رابطه‌ی جنسی ریشه می‌دواند. در دوره‌ی هفت تا چهارده سالگی، کودک در نزدیک‌ترین رابطه با والدینش قرار دارد، کودک تصاویری را در مورد این‌که چگونه زن ایده‌آل یا مرد ایده‌آل باید باشد، جمع‌آوری می‌کند. در مورد فرزند پسر، نیمه‌ی سرکوب شده از شخصیت خود را با تصویر مادر خود و در کودک دختر، بخش سرکوب از شخصیت او با تصویر پدرش جایگزین شده است. به‌همین دلیل است که اولین قهرمان یک پسر مادرش است و اولین قهرمان یک دختر پدرش است. این یک قانون نانوشته است! این جستجوی عمیق ریشه در ایده‌ی اصلی عقده‌های اُدیپ و الکترا در روانشناسی فروید دارد. یک پسر از همسرش انتظار مراقبت دارد همان‌طور که مادرش از او مراقبت می‌کرد، و یک دختر انتظار امنیت و اطمینان از شوهرش دارد به همان‌گونه که از پدرش این حس را دریافت می‌کرد. در چهارده سالگی کودک به بلوغ جسمی دست می‌یابد. فعالیت‌های او متنوع می‌شوند و کودک یا نوجوان با والدین خود زمان زیادی را صرف نمی‌کند. در حال حاضر کودک شروع به جمع‌آوری تصاویر از بیگانگان و رسانه‌ها می‌کند. رسانه‌ها کاملاً از این موضوع آگاه هستند. به‌همین دلیل است که می‌بینید که تمام آگهی‌ها همیشه دارای ویژگی‌های جنسی هستند - زن و مرد جذاب را برای محصول خود مدل‌سازی می‌کنند، حتی اگر محصول هیچ ارتباطی با آن‌ها نداشته باشد. تقریباً همه‌ی آگهی‌های موتور سیکلت، زنان را

بازگشت به فهرست

چیزهایی را همانطور که می‌خواهیم، می‌بینیم. تصویر ذهنی‌مان را روی پرده‌ای دیگر می‌اندازیم. حال، جهان سرسبز و سرشار از موسیقی شده و زندگی، شعر می‌شود. در این مرحله است که ما شروع به سرودن شعر می‌کنیم، از یکدیگر پرده‌های نقاشی می‌سازیم و چه کارها که نمی‌کنیم.

تا زمانی‌که این فاصله حفظ شود، همه چیز هموار است. ما همچنان به تخیل خودمان روی یکدیگر می‌پردازیم. اما همان‌طور که شخص به آرامی نزدیک می‌شود، احساس می‌کنیم که آنچه که سبز می‌دیدیم، خیلی هم شبیه سبز ما نبود، اما به هر حال سبز است. هنوز احساس می‌کنیم این درست است. بعد از مدتی، نزدیک‌تر می‌شویم و احساس می‌کنیم که این رنگ حتی سبز نیست و در واقع نوعی زرد است.

اما در این مرحله ما نمی‌خواهیم تصدیق کنیم که تخیل ما دروغ است، بنابراین شروع به موضع‌گیری‌های عجیب و غریب می‌کنیم و به خودمان می‌گوییم: «زندگی همین است! ... همه چیز کامل نیست!...» و غیره. چرا که برای زندگی با واقعیت، به شجاعت فوق‌العاده و هوش عظیمی نیاز داریم. بنابراین ما از این بهانه‌ها استفاده می‌کنیم و خودمان را از واقعیت محافظت می‌کنیم.

در نهایت وقتی‌که خیلی نزدیک شدیم متوجه می‌شویم که حتی زرد هم نیست، بلکه سفید است! آنچه درون ماست سبز است و آنچه خارج آن است سفید. فانتزی و واقعیت کاملاً متفاوت هستند.

• یک داستان کوتاه:

پیرمرد نودساله‌ای هرروز صبح تا عصر در ساحل می‌نشست. مردی به‌او رسید و پرسید: «چرا هر روز در اینجا می‌نشینی؟». پیرمرد پاسخ داد: «من به‌دنبال زن مورد علاقه‌ام هستم تا همسرم شود». مرد پرسید: «چرا در جوانی خود جستجو نکردی؟». پیرمرد جواب داد: «از زمانی‌که من سی‌ساله بودم در حال جستجو هستم». مرد شگفت‌زده شد و پرسید: «به‌دنبال چه زنی هستی؟». او پاسخ داد: «من به‌دنبال یک زن کامل هستم». مرد پرسید: «تو هنوز آن را پیدا نکرده‌ای؟». پیرمرد جواب داد: «من یک زن پیدا کردم که با آنچه که در ذهن داشتم، هماهنگ بود، اما او به من جواب رد داد». مرد پرسید: «چرا؟». پیرمرد جواب داد: «چون او هم به‌دنبال یک مرد کامل بود!».

این همان اتفاقی است که به هنگام تلاش ما جهت دستیابی به شخصی که تطابق کامل با تصویر درونی‌مان داریم، روی می‌دهد.

پس از جستجوی طولانی، ناگهان فردی را پیدا می‌کنیم که به‌نظر می‌رسد با تصویر ذهنی ما تطابق دارد، اما از دور. تصویری که در ذهن داریم سبز است، و تصویری که می‌بینیم نیز سبز به‌نظر می‌رسد. به‌نظر می‌رسد که نیمه گمشده‌ی خود را یافته‌ایم!

اتفاقی که در این هنگام روی می‌دهد، «عاشق شدن» نام دارد. این داستانی است که در پشت عاشق شدن قرار دارد. توجه داشته باشید که اینجا «در دام عشق می‌افتیم»، هرگز «با عشق عروج نمی‌کنیم!». به‌دلیل نیازها و انتظارات شدیدمان،

• یک داستان کوتاه:

یک مرد از طبقه‌ی سوم ساختمان روی جاده افتاد. عابری سراغ او رفت و پرسید: «حتما این سقوط به شما آسیب زده است». مرد پاسخ داد: «نه سقوط به من آسیب نزده، بلکه برخورد ناگهانی با زمین به من آسیب رسانده است!».

تا وقتی که ما فاصله‌ها را حفظ کنیم و زمان را کوتاه نگه داریم و تا زمانی‌که ما شناور باشیم و عشق بورزیم، در دنیای فانتزی و خیالی هستیم. فقط زمانی‌که دست از غوطه خوردن در خیال‌مان برمی‌داریم و رابطه‌ی واقعی شروع می‌شود، زمانی‌که فاصله‌ها کاهش می‌یابد و زمان بیشتری می‌گذرد، مشکل شروع می‌شود!

هر چه خیال‌پردازی‌های کمتری داشته باشید، چیزهای کمتری برای مقایسه دارید و به تبع مشکل کمتری نیز خواهید داشت. اگر خیال‌پردازی نکنید، بلافاصله محبوب خود را خواهید یافت. اگر خیال‌پردازی نکنید، با هرکسی که ازدواج کنید، او معشوق شما خواهد شد.

ما باید بپذیریم که هیچ شخص زنده‌ای نمی‌تواند با تصویر ذهنی ما مطابقت کامل داشته باشد، زیرا این تصویر برگرفته از واقعیت نیست! هیچ تصویری نمی‌تواند با واقعیت تطبیق پیدا کند، زیرا در پایان روز، تنها یک تصویر، یک خیال، برایتان باقی می‌ماند!

کیمیاگری چیست؟ فرایند تغییر فلزات سطح پایین مانند مس یا آهن به طلا. به‌همین طریق، زمانی‌که وجود ما پخته می‌شود، حس اولیه شهوت تبدیل به عشق می‌شود. بالاترین احساسی که ما قادر به درک آن هستیم.

کیمیاگری شامل حذف ناخالصی‌ها، اضافه کردن برخی عناصر خالص و سپس پردازش برای تغییر فلز پایه به طلا است.

به‌همین ترتیب، ناخالصی‌های قوه‌ی خیال خود را حذف کنید، خلوص دوستانه‌ای را به روابط خود اضافه کنید و با صبر و شکیبایی آن را پرورش دهید. در ابتدا، افراد ممکن است قادر به درک تغییر در شما نباشند. با خود باوری و اعتماد به نفس راه خود را ادامه دهید. خلوص و قدرت شما قطعاً روی اطرافیان تأثیرات مثبتی خواهد گذاشت.

هنگامی‌که ما خودمان را به‌طور کامل نمی‌پذیریم و به‌صورت تصنعی از دیگران تقلید می‌کنیم، می‌توانیم به بهترین وجه ممکن زیبا باشیم، اما هرگز نمی‌توانیم جذاب باشیم. جذابیت از درون نشأت می‌گیرد. خودتان را همان‌طور که هستید بپذیرید و شریک زندگی خود را نیز دقیقاً همان‌گونه که هست بپذیرید.

دوستی را به عشق اضافه کنید. در حال حاضر، شهوت ما خشونتی عمیق و ریشه‌ای برای در اختیار گرفتن دیگری است. دوستی را به رابطه اضافه کنید. شریک خود را فقط قبول نکنید، بلکه او را همان‌گونه که هست، با روی باز بپذیرید. و ذهن، بدن و وجود او را با آغوش باز پذیرا باشید. آن‌گاه خواهید دید که شهوت تبدیل به عشق می‌شود و وجود شما غرق در سعادت ابدی می‌گردد.

پاتانجالی¹ می‌گوید: «فقط روی آنچه جذب ذهن شما شد، تمرکز کنید». ممکن است با خود بگوئید «اما ذهن من به سمت تمام موضوعات زشت می‌رود». نگران نباشید. عنوان «زشت» را برای آن به کار نبرید. فقط کافی است به زیبایی با احساس قداستی عمیق تفکر کنید. هنگامی‌که شما سرشار از احترام هستید و احساس متصل بودن دارید، هر چیزی می‌تواند مقدس شود.

شهوت، تبدیل به عشق خواهد شد، زمانی‌که شما تقدس و احترام را به آن می‌افزایید.

عشق حتی به افراد زندگی می‌بخشد. با عشق، انسان روح زندگی را می‌یابد. بدون عشق انسان به یک شی، و یک منفعت تنزل مقام پیدا می‌کند! بدون عشق، زمانی‌که شما به یک مرد یا زن زیبا نگاه می‌کنید و برای چیزی که از آن فرد عایدتان می‌شود برنامه‌ریزی می‌کنید، او را در حد یک شئ تنزل می‌دهید. تنها زمانی‌که شما با عشق به آن فرد نگاه می‌کنید، شخص یک روح، یک موجود زنده است.

به‌همین دلیل است که هر زمان که مردم با چشم‌های

شهوت‌انگیز به شما نگاه می‌کنند، احساس انزجار می‌کنید، مشمئز کننده به‌نظر می‌رسد، و شما فقط می‌خواهید از آن مکان بیرون بروید. هر گاه کسی با عشق عمیق به شما نگاه می‌کند، دلتان می‌خواهد که دائماً در کنار آن شخص باشید.

تجرد یعنی شما شوقی برای آن نیمه‌ی دوم درونتان که سرکوب شده، نداشته باشید.

اگر مرد هستید شوقی برای تحقق جنس مؤنث ندارید و همان‌طور اگر زن هستید، اشتیاقی برای تحقق جنس مذکر.

هنگامی‌که به‌این مقام رسیدید، می‌توانید با زن یا بدون زن در جهان بیرون زندگی کنید. اگر این مقام به دست نیامده، حتی اگر ازدواج کنید، همچنان تحت شکنجه هورمون‌ها قرار می‌گیرید. شکنجه هورمونی هم چیزی جز اشتیاق به تحقق نیست که در واقع باید در درون صورت بگیرد نه در بیرون. هنگامی‌که شما به‌این شکوفایی دست می‌یابید، چه ازدواج کرده باشید یا نه، ذهنتان در آرامش خواهد بود. در این‌صورت است که شما می‌توانید مجرد باشید حتی در زندگی متأهلی! این تجرد حقیقی است.

تغییر شئ هرگز یک راه حل نیست. تغییر نگرش راه حل است.

فهرستی از چیزهایی را که احساس می‌کنید به‌آن‌ها وابسته‌اید یا چیزهایی که به‌آن‌ها تمایل شدید دارید، مثلاً یک عادت، یک لذت خاص یا یک شئ یا شخص تهیه کنید.

هر چیز یا هر کسی که باعث می‌شود شما احساس مالکیت، طمع و یا شهوت به‌آن داشته باشید را در لیست خود وارد کنید.

سپس فقط با یک احساس عمیق و مقدس مراقبه کنید. هر چیزی می‌تواند مقدس شود زمانی‌که با احترام و احساس به‌آن مرتبط شوید. به اشیاء و انسان‌ها احترام بگذارید.

با یک نگرش شهوت انگیز، شما حتی یک فرد را به یک جسم تبدیل خواهید کرد، زیرا شما سعی می‌کنید مالک او شوید. با نگرش عشق و احترام شما حتی یک شئ را به یک موجود زنده تبدیل خواهید کرد! شهوت تبدیل به عشق می‌شود زمانی‌که شما تقدس و احترام به‌آن اضافه کنید. هر شئ یا فرد را به سطح موجودیت ارتقاء دهید. ناگهان متوجه خواهید شد که شهوت به عشق و به شفقت تبدیل شده است. پس از آن هر رابطه‌ای شورآفرین است و شما عشق واقعی را تجربه می‌کنید.

مجموع زمان: ۳۰ دقیقه

این تکنیک مراقبه تمام احساسات سرکوب شده را از شما بیرون خواهد آورد.

تنفس بسیار به ذهن نزدیک است. اگر تفکر شما آرام باشد، نفس شما آرام خواهد بود. اگر تفکر شما مهاجم باشد، تنفس شما نیز تهاجمی خواهد بود.

شما می‌توانید این روش را با معده خالی، ترجیحاً در صبح، تمرین کنید. بیست و یک روز با این مراقبه وجود شما متحول می‌شود و بدنتان می‌درخشد. این مانند گرفتن یک حمام روانشناسی است. شما قادر خواهید بود سکوت را در خودتان تجربه کنید.

مرحله‌ی ۱: ۱۰ دقیقه

ایستاده چشمانتان را ببندید، سیستم ذهنی شما به‌وسیله‌ی تنفس عمیق و افزایش مصرف اکسیژن به‌طور کامل زنده می‌شود. سلول‌های شما انرژی بیشتری به‌دست خواهد آورد و انرژی زیستی بیشتری تولید خواهد کرد. این انرژی تمام احساسات سرکوب شده را همانند یخ ذوب می‌کند.

در واقع خنک کردن چاکرا مولد هارا است. نفس عمیقی از عمق بدن خود، از طریق بینی با دهان بسته بکشید. دست‌های خود را حرکت دهید، زانوهایتان را خم کنید و سمت جلو خم شوید.

سپس به سمت بالا بروید. حرکت کنید انگار همانند یک پرنده در حال پرواز هستید، بالا و پایین بروید، دست‌ها به سمت بالا و پایین حرکت می‌کنند.

حرکات را به آرامی انجام دهید و عمل دم را با حرکت در جهت بالا و بازدم را هنگام حرکت به پایین انجام دهید. اگر مشکل قلبی دارید، فقط به‌همان اندازه که قادرید انجام دهید. به‌همین ترتیب، زنان باردار و افراد با بیماری‌های جسمی، تنها به‌همان اندازه که می‌توانند کار کنند.

مرحله‌ی ۲: ۱۰ دقیقه

ایستاده چشمانتان را ببندید و بعد قسمت‌های مختلف بدن را منقبظ کرده و بعد رها کنید. با انقباض و استراحت پاها شروع کنید و به‌ترتیب این تمرین را به سمت بالا ادامه دهید. ساق‌ها، ران‌ها، باسن، شکم، کمر، قفسه‌ی سینه، پشت و بعد بازوها و دست‌ها، انگشتان، شانه‌ها، گردن، صورت تا فرق سر را منقبض و سپس رها کنید. یعنی همراه انقباض تمرکز شما حرکت می‌کند و کل بدن را فرا می‌گیرد. پس از استراحت یک بخش به بخش بعدی بپردازید. در پایان ده دقیقه شما در درون خالی می‌شوید و خنک و آرام و آزاد خواهید شد.

مرحله‌ی ۳: ۱۰ دقیقه با چشمان بسته بنشینید و ذکر «هوو کارا»¹ را بگویید، فقط کلمه «هو» را تکرار کنید. نیازی نیست که آن را عمیقاً و با صدای بلند بخوانید. فقط آن را به‌شیوه‌ای آرام اجرا کنید. همان‌طور که می‌گویید، شاهد هر چیزی که در داخل یا خارج از وجود شما اتفاق می‌افتد باشید.

دو بخش اول این تکنیک در واقع آماده‌سازی بخش سوم است که مراقبه‌ی واقعی است. هنگامی‌که به بخش سوم می‌رسید، خواهید دید که ذهن بدون

زحمت به‌خودی‌خود خاموش می‌شود. سکوت نمی‌تواند بر شما تحمیل شود بلکه فقط می‌تواند به‌خودی‌خود اتفاق بیفتد. در این حالت آرام با چشمان بسته، چهره خندان و خلق‌وخوی شاد مدتی باقی بمانید. در طول این مدت، تجربیات زیادی ممکن است رخ دهند. فقط آن‌ها را تماشا کنید. انگار که تلویزیون تماشا می‌کنید. تک‌تک افکارتان را تماشا کنید.

روشنگری زندگی یعنی زندگی با فراست آگاهی (ذکاوت آگاهی)، نه با احساس گناه آگاهی

وقتی شما آرزویی دارید احساس گناه می‌کنید. احساس گناه کردن چهره‌ی مقابل آرزو است. بعضی وقت‌ها هنگامی‌که به خواسته‌تان دست می‌یابید، احساس گناه می‌کنید؛ زیرا حس می‌کنید نباید چنین خواسته‌ای می‌داشتید و یا سزاوار آن نیستید. وقتی هم که به خواسته‌تان نرسید، احساس گناه می‌کنید که به‌اندازه‌ی کافی زحمت نکشیده‌اید. بدون استثناء خواسته‌ها منجر به احساس گناه می‌شوند. احساس گناه فقط بررسی تصمیمات و اقدامات گذشته‌ی شما با هوش فعلی‌تان است. گذشته، گذشته است. شما نمی‌توانید آن را لغو کنید. وقتی دائم درباره‌ی گذشته می‌اندیشید و احساس گناه می‌کنید، در واقع هم حال را نابود کرده‌اید و هم آینده را. به‌همین دلیل احساس گناه کردن بی‌فایده است. چه می‌توانید بکنید؟ تنها کاری که می‌شود کرد این است که رفتار گذشته را تکرار نکنید. گذشته برای همیشه گذشته است. آن مرده است. به‌همین دلیل به آن می‌گویند «گذشته». ولی ما همیشه به گذشته اجازه می‌دهیم رویمان تأثیر بگذارد. چگونه ما به گذشته اجازه می‌دهیم روی ما تأثیر بگذارد؟ به دو راه:

سه نوع احساس گناه وجود دارد که در ما ریشه می‌دوانند و باعث نابودی هوش‌ما می‌شوند.

قبل از سن هفت سالگی، گناه توسط خانواده شما ایجاد می‌شود. اگر با توجه به آرزوهای والدین خود زندگی نکنید، آن‌ها احساس گناه را به شما تحمیل می‌کنند. آن‌ها به شما می‌گویند که خداوند آنچه را که انجام می‌دهید تأیید نمی‌کند. بیچاره خدا باید از هر کسی که در مورد او سخن می‌گوید پشتیبانی کند! یا والدین به شما می‌گویند که باید به خواسته‌های ایشان احترام بگذارید. بلافاصله احساس نارضایتی می‌کنید، اگر آن‌ها را خوشحال نکنید. به این طریق، خانواده اولین حس گناه را در شما می‌پروراند. البته شما به‌نوبه‌ی خود آن را به فرزند خود منتقل می‌کنید. مانند یک تاج که نسل به نسل منتقل می‌شود. از آن‌جا که شما اطلاعاتی ندارید تا توضیح دهد که چرا باید کارهای خاصی انجام شود، آن را به یک قاعده تغییر می‌دهید و به کودک تحمیل می‌کنید و از این طریق در وی احساس گناه تولید می‌کنید. برای مثال، بچه‌ها عاشق چرخ‌زدن دور خود هستند. آن‌ها عاشق حرکت و هماهنگی با حرکات بدن هستند. این یک راه طبیعی برای تمرکز انرژی خودشان است. اما ما چه کار می‌کنیم؟ ما کودک را متوقف می‌کنیم و او را می‌ترسانیم که ممکن است بیافتد. و هرگز تلاش‌های‌مان را متوقف نمی‌کنیم تا اینکه کودک را منجمد، یخ‌زده و کسل کننده و تنبل کنیم مثل خودمان! کودک ممکن است بخواهد بیرون برود و در آفتاب بازی کند یا گل‌های وحشی جمع کند یا فقط در دلیل دیدن یک کودک کوچک می‌تواند بسیار زیبا باشد. او غرق در آن چیزی است که انجام می‌دهد. او هنوز ماسک تمدن را نمی‌شناسد. او هنوز وحشی است به‌همین دلیل است که بسیار پر انرژی است. او سرشار از شادی و کنجکاوی است، فقط با انرژی پر جوش درون خود حرکت می‌کند.

کودک می‌خواهد از همه چیز لذت ببرد، اما والدین از شرایط جامعه مانند احساس گناه، جدی بودن، ریاکاری و تظاهر پر هستند. کودک می‌خواهد سر و صدا کند، بپرد و برقصـد. این بیان طبیعی او است. اما بزرگسالان او را متوقف می‌کنند، «داد نزن!». این رفتار بدی است تو باید متمدن باشی. تو باید مانند ما باشی. به مرور مفهوم آزاد بودن و خوشحالی به احساس گناه کردن مرتبط می‌شود.

از هفت تا چهارده سالگی، جامعه از طریق قوانین خود در شما احساس گناه خلق می‌کند. احساس گناه بر اساس ترس از قوانین اجتماعی ایجاد می‌شود.

یکی از مهم‌ترین آن‌ها احساس گناه جنسی است. والدین یا خانواده هرگز موضوعات جنسی را باز نمی‌کنند. هنگامی‌که یک تغییر شیمیایی در شما اتفاق می‌افتد، احساس می‌کنید بدن شما نو شده است. بسیاری از سؤالات به‌وجود می‌آیند که نیاز به توضیح دارند، اما هیچ‌کس حاضر به ارائه‌ی جواب نیست.

برای تشدید سردرگمی و خواسته‌ها، رسانه‌های اطراف شما دائماً شما را با فانتزی‌ها -اوهامات- در این دوره آسیب‌پذیر تغییرات، بمباران می‌کنند.

جامعه به شما این احساس را می‌دهد که شما برای خودتان کافی نیستید. این باعث می‌شود از آنچه که هستید و یا از کاری که انجام می‌دهید احساس گناه کنید. هنگامی که جامعه شما را متقاعد می‌کند که گناهکار هستید، در چنگال آن گرفتار می‌شوید، پس از آن دیگر نمی‌توانید از زندگی لذت ببرید.

هوای تازه این‌طرف و آن‌طرف بپرد. اما مادر می‌گوید «نه» او ممکن است آفتاب زده شود. لطفاً کمی عمیق نگاه کنید، می‌بینید که با گفتن «نه» کودک قدرت کنترل را روی خودش به سنگینی حس می‌کند. او ممکن است بگوید که به خاطر آفتاب است، اما، نه اثر این قدرت از آفتاب لطیف‌تر است.

کلمه‌ی «نه» توسط مادر در واقع تأثیر زیادی بر روی کودک دارد. در کودک احساس گناه ایجاد می‌کند. در چنین شرایطی، کودک یا خود را مجبور به ماندن در درون خانه می‌کند یا دور از چشم مادرش فرار می‌کند و از او دور می‌شود. اما در هر حال اصل انرژی او سرکوب شده است. اگر او خود را مجبور به ماندن در آن‌جا کند، اجازه نمی‌دهد که انرژی‌اش مصرف شود. اگر او بیرون رود، احساس گناه می‌کند، می‌ترسد که کسی او را ببیند. و همه این‌ها برای مضوع بی اهمیتی مثل بازی در آفتاب!

همان‌طور که کودک رشد می‌کند، این احساس گناه در او عمیق‌تر خواهد شد. حتی بعد از این‌که او به یک مرد تبدیل شد، ممکن است یک روز آفتابی در چمنزاری نشسته باشد و این خاطرات دوران کودکی برایش مرور شود و او بدون هیچ دلیلی احساس گناه و اضطراب ناخوشایندی کند. هیچ چیزی برای احساس گناه کردن در آن‌لحظه در مورد نشستن در چمن وجود ندارد، فقط خاطرات قدیمی بیدار شده‌اند.

احساس گناه کردن این‌گونه به‌وجود می‌آید. چنین حوادث کوچکی جمع شده و منجر می‌شوند که احساس گناه در زندگی شکلی عادی به‌خود بگیرد.

چرا ما نمی‌توانیم لذت و شادی طبیعی‌ای که یک کودک در آن زندگی می‌کند را تجربه کنیم؟

اگر کمی عمیق نگاه کنید می‌بینید که شادی هم با گناه مرتبط است. یک کودک کوچک چیزی از گناه نمی‌شناسد، او فقط شیفته و طبیعی است. به‌همین جامعه بر اساس احساس گناه شما عمل می‌کند. هرچه بیشتر احساس گناه کنید، جامعه قوی‌تر می‌شود. و شما را با کلیدهایی جذب می‌کند با این شعار که می‌خواهد شما را از گناهی که در درونتان قرار داده است، بیرون کند. ابتدا بیماری را ایجاد می‌کند، سپس دارو را می‌فروشد.

شاعر مقدس تبتی میلاره‌پا¹ می‌خواند: «دین من این است که بدون پشیمانی زندگی کنم و بمیرم».

• یک داستان کوتاه:

روزی چهار راهب در اطراف یک شمع نشستند و تصمیم گرفتند در پنج روز آینده در سکوت مطلق به شمع نگاه کنند. در پایان روز اول، ناگهان شمع شروع به سوسو زدن کرد. راهب اول فریاد زد: «اوه نه، شمع در حال خاموش شدن است». راهبه دوم به او گفت: «به یاد داشته باشید، ما نباید صحبت کنیم». راهب سوم، فریاد زد: «چرا شما دو نفر حرف می‌زنید؟». در نهایت راهب چهارم با صدای بلند گفت: «من تنها کسی هستم که صحبت نکردم!».

شما فقط توسط جامعه یک انسان مقدس یا گناهکار نامیده می‌شوید. تا زمانی‌که جامعه به شما برچسب یک مقدس را می‌زند، شما یک مقدس هستید.

لحظه‌ای که جامعه شما را گناهکار نشان می‌دهد، گناهکار هستید. اگر کسی را در جامعه بکشید، به‌عنوان یک قاتل نامیده و مجازات می‌شوید. اما اگر کسی را در میدان جنگ بکشید، یک قهرمان نامیده می‌شوید و به شما جایزه‌ای بزرگ داده می‌شود! بنابراین هیچ مقیاس مطلق وجود ندارد که بتواند تصمیم درستی بگیرد که چه چیزی درست و یا اشتباه است. این منطق جامعه است.

وقتی به اشتباهات دیگران اشاره می‌کنیم، متوجه نیستیم که ممکن است دقیقاً همان خطا را خودمان مرتکب شویم. اگر به دقت بنگریم، متوجه خواهیم شد که در بسیاری از موقعیت‌هایی که ما سعی در اصلاح دیگران داریم، خودمان نیز به‌خاطر همان اشتباه خطاکار هستیم. اما چون در یک موقعیت به‌اصطلاح بالاتر قرار داریم، از گناه فرار می‌کنیم.

افرادی که قوانین و مقررات را به وجود می‌آورند تا در شما احساس گناه دست دهد، زندگی شخصی خود را پنهان می‌کنند؛ زیرا آن کاملاً نقطه‌ی مقابل قوانینی است که توسط آن‌ها ایجاد شده است. همین‌که شما ایده‌ای از گناه را در خود داشته باشید، می‌توانید به‌راحتی توسط جامعه مورد سوء استفاده قرار بگیرید. به‌همین دلیل، گناه اولین چیزی است که جامعه بذر آن را در شما می‌کارد. فرد گناهکار هرگز نمی‌تواند با خود راحت باشد. او همیشه اعتماد به نفس پایینی دارد، دائم می‌خواهد از طریق یک رهبر راهنمایی شود. درست در این جا است که جامعه وارد می‌شود و از او سوء استفاده می‌کند.

گناه بدان معنی است که شما کاری را انجام داده‌اید که دیگران نمی‌خواهند شما انجام دهید. اگر به جامعه گوش ندهید و به هوش طبیعی خود گوش کنید، وقتی واقعاً کار اشتباهی انجام دهید

بازگشت به فهرست

لحظه‌ای که شما احساس گناه خواهید کرد. نسبت به چیزی در آن صورت می‌ترسید و از احساس گناه می‌کنید، خود دفاع می‌کنید. شما حتی وانمود می‌کنید که این‌کار را می‌توانید مورد سوء انجام نداده‌اید و با زندگی در استفاده قرار بگیرید یک تنش دائمی هستید. در عوض وقتی چیزهایی را که دیگران تصدیق می‌کنند انجام می‌دهید، خوشحال نیستید، زیرا اغلب احساس می‌کنید آن‌ها چیزی نیستند که به‌طور طبیعی باید انجام داد. این وضعیت مشکلی است که در آن گرفتار شده‌اید.

ژنرال پاسخ داد: «من یک ژنرال هستم». استاد فقط خندید: «کدام احمق از شما خواسته یک ژنرال باشید؟ شما بیشتر شبیه یک قصاب هستید!». ژنرال خشمگین شد و شمشیرش را کشید و فریاد زد: «شما را قطعه‌قطعه خواهم کرد». استاد فقط دستش را بلند کرد و گفت: «این دروازه‌ی جهنم است». ژنرال به خطای خود پی برد و به استاد تعظیم کرد و از ایشان خواست تا وی را ببخشد. استاد گفت: «این دروازه ی بهشت است».

گناه، یک شخصیت دوگانه، یک اسکیزوفرنی (Schizophrenia) در شما ایجاد می‌کند. در دنیای بیرون شما یک شخص هستید و در عمق وجودتان شخصی دیگر. گناه توده‌ای است که در فضای داخلی شما قرار دارد و باعث می‌شود شخصیتی دوگانه داشته باشید.

بدانید که بهشت و جهنم مکان‌های فیزیکی نیستند. بلکه آن‌ها حالات روانی ذهن شما هستند. یک لحظه ممکن است ذهن در جهنم باشد و لحظه‌ی بعد در بهشت. دروازه‌های بهشت و جهنم به‌طور متناوب هر لحظه باز و بسته می‌شوند.

تا سن بیست‌ویک سالگی، اطلاعات از طرف خانواده و جامعه باعث احساس گناه می‌شوند. بعد از بیست‌ویک، دیگر این احساس درون شما ریشه دوانده. بعد بدون هیچ دلیلی شما شروع به خلق احساس گناه برای خودتان می‌کنید. گناه مهمان دائمی شما می‌شود!

گناه ایجاد شده توسط خانواده و گناه ایجاد شده توسط جامعه مانند یک تاج است که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود. گناه سوم بدترین است؛ این همان چیزی است که خودتان ایجاد می‌کنید. وقتی احساس گناه را بر اساس حرص و طمع استوار کنید، نوع جدیدی از احساس گناه را برای خودتان خلق می‌کنید. لحظه ای که احساس گناه در مورد چیزی می‌کنید، می‌توانید مورد سوء استفاده قرار بگیرید. و وقتی شروع به مبارزه با خود می‌کنید، سوء استفاده از شما آسان‌تر است.

امروزه یکی از روش‌های بسیار ظریف و حیله‌گرانه، کاشتن بذر گناه از طریق ایده‌ی بهشت و جهنم است. آن‌ها از طریق نشان دادن ایده‌های جهنم و بهشت، از ترس و طمع شما سوء استفاده می‌کنند. آن‌ها در شما طمع رفتن به بهشت و ترس از جهنم ایجاد می‌کنند. آن‌ها مفاهیم بسیاری از جهنم و بهشت را خلق می‌کنند. می‌گویند: «اگر تلاش کنی این پاداش تو خواهد بود و در غیر این‌صورت، شما با جهنم مجازات خواهید شد». هنگامی‌که قوانینی بر اساس حرص و طمع داده می‌شود، شما به‌طور خودکار شروع به ایجاد احساس گناه عمیق می‌کنید.

روزی ژنرالی نظامی از یک استاد ذن پرسید: «استاد، بهشت و جهنم چیست؟». استاد پرسید: «برای گذران زندگی چه میکنی؟».

اگر به زندگی‌تان نگاهی بیندازید، می‌توانید ببینید که چگونه همیشه شما دنبال دلایلی برای مبارزه با خودتان هستید، تا احساس نارضایتی از خودتان داشته باشید. شما دیگر نمی‌توانید بدون درگیری زندگی کنید. می‌خواهید بدبختی برای خود بیافرینید. زیرا شما آموخته‌اید شادی یک گناه است.

شما طراحی شده‌اید که مثل یک رودخانه، آزادانه جریان داشته باشید. گناه مانند سنگ‌های مسیر آب است. مشکل این است که جامعه شادی و خوشبختی را به‌عنوان یک گناه محک زده است. به‌همین دلیل زمانی‌که همه چیز به نرمی و با خوشحالی می‌گذرد، احساس گناه مخفیانه‌ای در شما ایجاد می‌شود. جامعه به شما آموخته است که خوشبختی و لذت بردن از زندگی، غیرمسئولانه است. بنابراین احساس گناه می‌کنید.

اما زمانی‌که احساس غم و اندوه می‌کنید، آیا هرگز احساس گناه کرده‌اید؟ نه!

شما یاد می‌گیرید که زندگی زنجیره‌ای از رنج و استقامت است، و گاهی در لابلای آن خوشبختی.

به‌همین دلیل است که مردم نمی‌توانند خوشحالی و لبخند شما را ببینند. آن‌ها تلاش می‌کنند تا شما را به‌سوی به‌اصطلاح واقعیت بازگردانند، و احساس گناه را به شما تزریق می‌کنند.

هنگامی که در حال لذت بردن هستید، می‌رقصید و یا کنار دریا استراحت می‌کنید، ناگهان احساس گناه در مورد تمام کارهایی که پیش روی شما است، در مورد تمام مسئولیت‌هایی که باید انجام شود، نمایان می‌شود.

داشتن احساس گناه هیچ پایه‌ای ندارد، اما می‌تواند زندگی شما را نابود کند. اگر بتوانید بدون احساس گناه زندگی کنید، همواره بدون هیچ پشیمانی لذت خواهید برد و همچنان تمام مسئولیت‌های خود را نیز انجام می‌دهید.

مشکل این است که وجود شما مجموعه‌ای از صداهایی است که به شما تعلق ندارند. صدای مادر شما، صدای پدر شما، صدای معلم، صدای همسایه‌ی شما و غیره. همه‌ی این صداها در وجود شما هست. اگر فقط یک صدا وجود داشته باشد، هرگز هیچ مشکلی نخواهید داشت. ذهن شما مانند یک رودخانه حرکت خواهد کرد. اما صداهای زیادی به شما چیزهای می‌گوید که سنگ‌های احساس گناه را در مسیر راهتان به‌وجود بیاورند. تا زمانی‌که مثل یک رودخانه در جریان هستید نمایانگر هوش فوق‌العاده‌ای در زندگی‌تان خواهید بود. هر لحظه‌ی زندگی‌تان سرشار از انرژی خواهد بود. همین‌که اجازه بدهید، احساس گناه در شما ظاهر شود، آن لحظه در جریان آزاد خود متوقف شده‌اید، و شما لخته شدن انرژی خود را می‌آفرینید.

هنگامی‌که شما متوجه شدید که چگونه با احساس گناه رانده می‌شوید، می‌توانید تمرین کنید تا از آن بیرون بیایید. هرگاه تمرین چیزی را شروع می‌کنید، طبیعتاً چند بار لغزش خواهید داشت و هنگامی‌که شما تمرین می‌کنید بدون احساس گناه باشید، مجبورید دوباره به الگوهای قدیمی حرص و آز و ترس بپردازید. سپس ناگهانی به یاد می‌آورید: «اوه، من از ترس شروع به کار کردم، با حرص و طمع کار کردم». هنگامی‌که شما شروع به کار می‌کنید، به‌طور طبیعی این اتفاقات را خواهید دید.

راهبی از یک سازمان معنوی بزرگ برای انجام خدمات به یک منطقه‌ی دور فرستاده شد. ناگهان، دفتر مرکزی تعداد زیادی از نامه‌های شکایت در مورد راهب دریافت کرد. رئیس پس از خواندن نامه‌ها گفت: «ظاهراً ما شخص درستی را انتخاب کرده‌ایم». معاون او پرسید: «مقصودتان چیست؟ ما درباره‌ی او تعداد زیادی شکوائیه دریافت کرده‌ایم.» رئیس پاسخ داد: «این نامه‌ها بدان معنی است که او شروع به کار کرده و اتفاقی در حال وقوع است!».

هنگامی که شما چیز جدیدی را شروع می‌کنید، سه مرحله خواهید داشت. اولی مقاومت است بعدی فقط بی‌تفاوتی است، نه مراقبت و نه مقاومت در برابر سومی که پذیرش است. به‌همین ترتیب، هنگامی که شروع به انجام کاری در داخل سیستم خود کنید، شروع به رشد خواهید کرد، اما این سه مرحله وجود خواهد داشت. مرحله‌ی اول مقاومت خواهد بود. شما احساس می‌کنید که عمل جدید تغییر دشواری در سیستم فعلی شما است. به‌این دلیل، چیزی که بعداً اتفاق می‌افتد، اجتناب از فرصت‌هایی است که باید این تغییر را تمرین کنید. بارها شما به راه‌های قدیمی خود باز می‌گردید. سیستم شما مقاومت خواهد کرد، سعی خواهید کرد که انواع عوارض، تمام استدلال‌های ممکن را ایجاد کنید. اگر شما اجازه مقاومت در برابر رشد را بدهید، دشمن خود می‌شوید. کریشنا در باگاوادگیتا می‌گوید: «بگذار خودت، خودت را بلند کنی. اگر این کار را نکنید، بدترین دشمن خود خواهید بود». به خودتان بستگی دارد که آیا بهترین دوست خودتان باشید یا بدترین دشمن خود. هیچ‌کس نمی‌تواند به شما آسیب برساند مگر این‌که خود اجازه دهید. و هیچ‌کس نمی‌تواند به شما کمک کند، مگر این‌که اجازه آن را بدهید. اگر تمرین را فراموش کرده‌اید، به‌یاد داشته باشید و دوباره و دوباره خود را به بالا سوق دهید. افسرده نشوید، احساس گناه نکنید. فکر نکنید که نمی‌توانید این کار را انجام دهید. استاد روشنگر بودا در حال مرگ بود، زمانی‌که شاگردانش از وی خواستند پیام نهائی را به‌آن‌ها بدهد، او گفت: «بگذار که نور خودت باشی. بگذار که از طریق خودت هدایت شوی».

گناه در واقع سایه نفس است. وقتی کسی چیزی می‌گوید و شما عصبانی می‌شوید، این «نفس» است که موجب خشم می‌شود، ایده‌ی شما درباره‌ی خودتان. اما درست بعد از آن، شما شروع به احساس گناه در مورد از دست دادن خلق‌وخوی خود می‌کنید. و حالا همین ایده باعث احساس گناه جدیدی می‌شود، به شما این احساس را می‌دهد که می‌توانستید طور دیگری رفتار کنید، اما این‌کار را نکردید. معضل این است «نفس» مشکل را ایجاد می‌کند و همان، موجودیت خود را به گناه متهم می‌کند. اگر شما این بازی نفس را درک کنید، به‌سادگی می‌توانید احساس گناه را ترک کنید. اگر به جای اجازه دادن به «نفس»، شما به هوشیاری اجازه‌ی عمل دهید، نه به طور ناخوشایند عصبانی می‌شوید و نه برای آن رنج می‌برید. به‌خاطر هوشیار بودن، کورکورانه با خشم روبه‌رو نمی‌شوید. شما فقط تا حد لازم عصبانی خواهید شد و به‌طور خودکار هیچ‌گناهی هم وجود نخواهد داشت!

اگر اشتباهی کرده باشید، دو راه برای اصلاح آن وجود دارد. یکی احساس گناه کردن است. اگر احساس گناه کنید، شما همان اشتباه را دوباره تکرار خواهید کرد. گناه راهی است که مجدداً همان اشتباه را مرتکب شوید زیرا شما اشتباه را فراموش کرده‌اید و شروع به تمرکز بر گناه می‌کنید. اگر بر روی اشتباهی که کرده‌اید تمرکز کنید، می‌دانید که چگونه و کجا اشتباه کرده‌اید، آن‌وقت آن را تکرار نخواهید کرد. اگر تمرکز شما روی گناه باشد، شما حتی قادر به تجزیه‌وتحلیل آن اشتباه نخواهید بود، بنابراین باز هم آن اشتباه را تکرار خواهید کرد!

مردم از من می‌پرسند سوامیجی من می‌خواهم سیگار را ترک کنم لطفاً به من راه را نشان دهید به آن‌ها می‌گویم: «ابتدا گناه خود را رها کنید». آن‌ها شگفت‌زده می‌شوند و می‌گویند: «سوامیجی، اگر گناه را ترک کنم، بیشتر سیگار خواهم کشید»! خیر. تنها زمانی که گناه خود را رها می‌کنید، و از گذشته آزاد می‌شوید، انرژی بیشتری برای تغییر آینده خواهید داشت. تا زمانی که گناه را با خود دارید، فقط گذشته خود را در آینده تکرار خواهید کرد. بدانید، زمانی که مرتکب گناه می‌شوید، قبلاً تصمیم گرفته‌اید که آینده را تغییر ندهید و اگر اعتماد به نفس کافی برای تغییر آینده دارید، مرتکب گناه نخواهید شد. هر چه گناه عمیق‌تر باشد، احتمال ارتکاب یک اشتباه تکراری در آینده بیشتر می‌شود. یک شخصیت زیبا به‌نام والی¹ در حماسه‌ی هندی رامایانا² وجود دارد. داستان به‌این صورت است که هر کسی وارد جنگ با والی شود، نیمی از قدرت خود را به‌او واگذار خواهد کرد. اگر شما جلوی او ایستاده بودید تا با او مصاف کنید، نیمی از قدرت شما به‌او منتقل می‌شد. به همین ترتیب، اگر شما در مقابل گذشته خود ایستاده و با آن مبارزه کنید، نیمی از قدرت شما به‌آن می‌رسد. گناه شما نصف انرژی شما را خواهد بلعید. لطفاً درک کنید که تمام منفیات شما تنها یک قدرت دارد و این قدرت چیزی جز اعتقاد شما به این نگرانی نیست. شما به منفیات خود قدرت و اختیار می‌دهید. وقتی تصمیم به مبارزه با سیگار کشیدن می‌گیرید، نیمی از قدرت خود را به آن می‌دهید. سپس وقتی شروع به مبارزه با آن می‌کنید، مانند مبارزه با سایه‌ی خود است. شما هرگز برنده نخواهید شد.

تا زمانی که سعی می‌کنید با گذشته خود مبارزه کنید، به‌طور ناخودآگاه به آن قدرت می‌بخشید و همان گذشته را در آینده نیز متصور می‌شوید. توجه داشته باشید که هر چه گناه بیشتر باشد، اشتباهات تکراری بیشتر می‌شود. شما خواهید دید که از طریق گناه قادر به غلبه بر هیچ‌گونه اشتباه نخواهید بود.

احساس گناه، اصل گناهکاری‌ست. در واقع، این تنها گناه است. جهنم که ما در مورد آن صحبت می‌کنیم، در زمان و مکان دیگر نیست. این زمانی است که ما احساس گناه می‌کنیم، بدون این‌که هیچ‌کاری انجام دهیم تا ذهنمان را تغییر دهیم. تمام گناهان شما، تمام دردهای شما، همه چیز یک محور خیالی خالص است که در سرتان ایجاد می‌کنید. اشتباه شما در ده سال پیش، اشتباهی که هفت سال پیش مرتکب شده‌اید و اشتباهی که سه سال پیش انجام دادید، حوادث مستقل و غیر مرتبط هستند. اما زمانی‌که آن‌ها را متصل می‌کنید و شروع به تفکر در مورد آن می‌کنید، به‌طور طبیعی شروع به ایجاد گناه می‌کنید. شما شروع به احساس گناه پیوسته می‌کنید. این یک رویکرد است. یک رویکرد دیگر وجود دارد. هنگامی‌که شما مرتکب اشتباه می‌شوید، به‌طور عینی می‌بینید که چرا و چگونه آن را مرتکب شده‌اید. به لحاظ علمی به مکانیزم گناه نگاه کنید. این آگاهی در جدیدی را باز می‌کند و شما هرگز همان اشتباه را مرتکب نخواهید شد - زیرا هنگامی‌که به‌آن نگاه می‌کنید و علت را پیدا می‌کنید، ناپدید می‌شود.

شده است

توسط شاعر Valmiki نوشته شده است

بدانید که اگر هنگام انجام کارها عمیقاً هوشیار باشید، هرگز اشتباهی نخواهید کرد. هنگامی که شما هوشیار باشید، شخصیتی جامع و اخلاقی نیز خواهید داشت. هنگامی که از آگاهی خود منحرف می‌شوید، چند شخصیتی و غیر اخلاقی نیز می‌شوید. اخلاق با آگاهی ارتباط دارد نه با قوانین اجتماعی. هوشیاری تنها راهی است که طبیعتاً اخلاقی است. آگاهی باعث می‌شود که خودبه‌خود اقدام درست را در وضعیت مناسب انجام دهید. ولی اخلاق می‌تواند شما را به انجام کار اشتباه در شرایط مناسب که پایه‌ی درستی ندارد برساند. پایه‌ی آن توسط جامعه ساخته شده است نه خود شما. بنابراین شما نمی‌توانید مطمئن باشید. وقتی این ارتباط وجود نداشته باشد، نمی‌توانید احساس ارتباط کنید. زمانی که خود را یکپارچه می‌کنید، شما بر آگاهی تمرکز خواهید داشت. اگر شما تقسیم شده باقی بمانید، آگاهی وجود نخواهد داشت و شما برای اخلاق نیاز به رهبر و هدایت دارید.

علت اصلی گناه چیست؟ ایده‌ی ما در مورد درست و غلط است، درک ما در مورد آنچه درست است و چه چیزی غلط است. مقیاس اندازه‌گیری برای درست یا غلط چیست؟

در هندوئیسم¹، گیاه‌خواری «درست» در نظر گرفته شده است. در مسیحیت تعلیم داده شده که، غیر گیاه‌خواری درست است. در هندوئیسم شما می‌توانید فقط یک‌بار ازدواج کنید. در اسلام شما می‌توانید چندین بار ازدواج کنید. در هندوئیسم شما نمی‌توانید مشروبات الکلی مصرف کنید. در مسیحیت² عیسی خود شراب مصرف می‌کرد. شما در قوانینی مانند «اگر شما این را بخورید، گناهکارید»، «اگر نوشابه‌های الکلی می‌نوشید، گناهکارید»، گرفتارید.

بدانید که اخلاق باید از یکپارچگی باشد نه از گناه. منظور من از یکپارچگی چیست؟ یکپارچگی به معنای در لحظه بودن و داشتن تنها یک شخصیت ثابت و نه شخصیت‌های متعارض است. در واقع دیدن واقعیت بدون بازی ذهن است. وقتی ذهن وارد عمل می‌شود، دوگانگی نیز وارد می‌شود. فقط با درک دقیق لحظه‌ی کنونی، می‌توانید یکپارچگی را بدست آورید، در حالی‌که تنها یک شخصیت درگیر در شما وجود دارد و نه دو یا سه یا چند شخصیت. زمانی که ذهن بین گذشته و آینده حرکت می‌کند، شما تبدیل به شخصیت‌های متضاد شده و یکپارچگی را از دست می‌دهید. اگر ذهن در حال حاضر است، به‌طور خودکار شما تبدیل به یکپارچگی در نتیجه یکپارچگی در مجموعه می‌شوید.

روزی کشیشی در برابر خدا زانو زد و با صدای بلند ناله سر داد: «من گناهکارم. خداوندا رحم کن». مردی که داشت در سکوت دعا می‌کرد، از کشیش الهام گرفت و کنارش زانو زد و به دعا مشغول شد. در همین هنگام، مرد دیگری نیز در کنار آنها زانو زد و شروع به مویه کرد. با دیدن این، کشیش با آرنج به مرد اولی زد و گفت: «ببین چه کسی فکر می‌کند گناهکار است!».

همه‌ی فروتنی ما، اخلاق ما، نسبت به دیگران و خودمان کم و بیش یک تظاهر است. تظاهر می‌کنیم زیرا ما به‌طور جامع در داخل خودمان متمرکز نیستیم. نمی‌دانیم چه شخصیتی در درون ما معتبر است و بنابراین گرفتار چنین بازی‌هایی می‌شویم. اگر ما یکپارچه باشیم، در هر عمل معتبر و به‌طور خودکار اخلاقی خواهیم بود.

بازگشت به فهرست

است که منجر به تشکیل مذاهب دیگر مانند بودیسم، جینیسم، سیکیزم و غیره شد

به‌مرور زمان مجموعه‌ای از عادات تبدیل به اخلاق شده‌اند.

اگر شما مقالات باستانی را بخوانید، حماسه‌ی هند مانند مهابهاراتا¹، شاهزاده خانم دراپادی² با پنج برادر ازدواج کرد! کُنتی³ ، مادر پاندوها⁴ ، قهرمانان حماسه، پنج پسر از پنج مرد مختلف داشت.

در زمان‌های مختلف، قوانین مختلف توسط رهبران مختلف تشکیل شده بود. در یک جامعه‌ی خاص، چیزهای خاصی که اخلاقی بودند در جامعه‌ی دیگر غیر اخلاقی محک زده می‌شدند. در آمریکا آن‌گونه که من دیدم، استانداردهای اخلاقی متفاوت وجود دارد. در یک ایالت، کازینو مجاز است، در حالی‌که در ایالت همسایه، کازینو غیرقانونی است.

مقیاس درست یا غلط چیست؟ برای یک نفر، یک غذای خاص شهد است، در حالی‌که برای یک فرد دیگر، همان غذا سمی است! تا زمانی‌که شما در درست و بد گرفتار هستید، هرگز با آرامش کار نخواهیدکرد. شما فقط مجرم خواهید بود. شما باید به ماوراء درست و غلط به آگاهی خود برسید. کلید در آن‌جا است.

هنگامی‌که شما شروع به درونی کردن قوانین جامعه می‌کنید، زخم‌های عمیق را در خود ایجاد می‌کنید. شما هوش ذاتی خود را از بین می‌برید. به‌نظر من، به کودکان باید در ابتدا مجموعه‌ای از قوانین را ارائه داد تا از مسیر آگاهی خارج نشوند. اما به‌زودی باید به‌آن‌ها درک زندگی و نیاز به «وجدان» جایگزین عمل کردن از آگاهی به‌جای ضعیفی برای آگاهی وجدان را آموخت. است

اگر با آگاهی زندگی کنید، به‌طور خودکار یک زندگی اخلاقی خواهید داشت. برای این‌که درک کنیم که زندگی با آگاهی چقدر اهمیت دارد، کافی است به جنبه‌ی اخلاقی زندگی‌تان نگاه کنید. اخلاقیات سطحی است، در حالی‌که آگاهی از موجودیت شما نشات می‌گیرد. آگاهی شما تلاش می‌کند تا از وجدان شما رد شود. آگاهی شما به‌ طور مداوم با وجدانتان مبارزه می‌کند. وجدان، اجتماعی است. آگاهی، طبیعی است وجدان جایگزین ضعیفی برای آگاهی است.

مردم از من می‌پرسند، این یعنی چه؟ شما کل ساختار اجتماعی را پایین می‌آورید. پس چگونه ما باید اخلاقی زندگی کنیم؟ به‌آن‌ها می‌گویم: «بسیار روشن است، این‌خیلی بچگانه است که شما به یک اخلاق اجباری نیاز دارید». شما به بچه‌ها می‌گوئید: «ساکت باش، من آب نبات به تو خواهم داد». بچه‌های امروزی جواب می‌دهند: «من خوشحال هستم. من به آب نبات شما نیاز ندارم. چه کسی به آب نبات شما اهمیت می‌دهد!». شاید به یک کودک بتوان آب نبات داد و او را محدود کرد. درواقع شما بر اساس ترس و حرص و طمع می‌توانید اخلاقیات را بر او اعمال کنید. اما برای شما، زمان رشد رسیده است. شما دیگر بچه نیستید. فقط با آگاهی برخیزید! زمانی‌که از آگاهی می‌گویم، منظورم انرژی هوشمند وجود شما است.

هنگامی‌که چیزی یک قاعده‌ی اجباری شود، همیشه سعی می‌کنید در اطراف آن حرکت کنید. به‌عنوان مثال، وقتی پلیس نیست، همیشه سرعت می‌گیرید.

بازگشت به فهرست

جنگجو از خانواده ی پاند اوا ازدواج کرد

ایستاده بود

پلیس ماشینی را به‌خاطر سرعت زیاد در بزرگراه متوقف می‌کند. وقتی از راننده گواهی نامه‌اش را درخواست می‌کند، راننده پاسخ می‌دهد: «اما قربان، من سعی کردم فاصله‌ی ماشینم و ماشین پشت سرم را حفظ کنم!».

وقتی قوانین را کورکورانه بدون درک روح آن دنبال کنید، این چیزی که اتفاق می‌افتد آن است که فقط منتظر بهانه‌ای برای شکستن آن قوانین هستید.

صادقانه به خودتان جواب دهید: اگر هیچ قاعده‌ای وجود نداشت، یا هیچ قدرت قانونی برای نظارت به آنچه انجام می‌دادید، آیا شما همان شخص بودید که الان هستید؟ آیا شما همان کار را انجام می‌دادید؟ اگر پاسخ شما خیر باشد، بسیار روشن است که حکم از وجدان شما بیرون می‌آید، نه از آگاهی شما. شما روح قواعد، را درونی نکرده‌اید یا با قاعده موافق نیستید. به‌همین دلیل است که شما کارها را به‌نحوی که معمولاً باید انجام شوند، انجام نمی‌دهید.

شما می‌توانید ببینید، زمانی‌که شما به کودکان بگویید که کاری انجام ندهند، آن‌ها بیشتر وسوسه می‌شوند که این‌کار را انجام دهند. تا زمانی‌که شما چیزی در مورد انجام آن یا عدم انجام آن را ذکر نکنید، حتی ممکن است به آن فکر نکنند. اما لحظه‌ای که به‌آن‌ها می‌گوئید که کاری انجام ندهند، آن‌ها به‌دنبال انجام آن هستند.

یک مرد می‌گوید: «من سه راه برای انجام کارها پیدا کردم. دوست او می‌پرسد: «سه راه چیست؟». مرد جواب می‌دهد: «اول، خودت آن را انجام بده. دوم، کسی را استخدام کن تا آن را انجام دهد. سوم، به بچه‌هایت بگو که این‌کار را نکنند. همین، کار انجام خواهد شد!».

در واقع، طعم و مزه و هیجانی در انجام آنچه شما قرار نیست انجام دهید وجود دارد. اغلب اوقات، اگر از شما خواسته شود که آن را انجام ندهید، یک فوریت برای شما ایجاد می‌شود. شما با انجام آن‌کار نوعی شادی و رضایت را احساس می‌کنید. این گرایش اساسی در هر انسان است.

مغازه‌داری برای افزایش فروش تلاش می‌کرد. او گزینه‌های مختلف مانند تخفیف، تبلیغات جذاب، خدمات بهتر به مشتریان را امتحان کرد. هیچ چیز جواب نمی‌داد، روزی او پرده‌ی سیاهی را جلوی ویترین فروشگاه خود آویزان کرد و یک سوراخ کوچک به روی آن بود، و از آن سوراخ کاغذی با این نوشته خوانده می‌شد: «نگاه کردن اکیداً ممنوع ». از فردای آن روز، جمعیت زیادی در فروشگاه او جمع شدند، هر کس کنجکاو بود از سوراخ نگاه کند تا ببینید که چه چیزی وجود دارد! فروش مغازه او بسیار افزایش یافت، زیرا مردم اکنون انواع مختلفی از مواد غذایی را که مغازه داشت، می‌دیدند.

وقتی به شما گفته می‌شود که کاری را انجام ندهید، تمایل اساسی انسان این است که دقیقاً همان کار را انجام دهد.

به‌عنوان یک نوجوان، هنگامی‌که شما «نه» به والدین خود می‌گویید، احساس می‌کنید ثابت کرده‌اید که مستقل هستید. وقتی شما می‌گویید «نه»، احساس می‌کنید ثابت کرده‌اید که شخصی خاص و متفاوت هستید. تا زمانی‌که شما «بله» می‌گویید، احساس می‌کنید فقط یک کودک هستید. زمانی که شما شروع به گفتن «نه» می‌کنید، احساس می‌کنید که به یک بزرگسال تبدیل شده‌اید.

مردم می‌آیند و از من می‌پرسند: «چگونه می‌توانم کاری کنم که پسرم به حرف من گوش دهد؟ من می‌دانم که چه برای او خوب است اما او گوش نمی‌دهد». شما باید دو چیز را درک کنید. اول از همه، اگر آن‌ها احساس کنند که چیزی شادشان می‌کند، اجازه دهید که شاد باشند. فقط زندگی می‌تواند به آن‌ها درس دهد، شما نمی‌توانید. شما نمی‌توانید چیزی به هیچ‌کسی آموزش دهید، تنها زندگی می‌تواند. شما می‌توانید چند کلمه همراهشان کنید. طوری‌که وقتی که زندگی به آن‌ها می‌آموزد آن کلمات یادشان بیاید. دومین چیز این است که تا وقتی که آن‌ها به کمک نیاز نداشته باشند، کمک شما برای آن‌ها بی‌فایده است. وقتی آن‌ها به کمک شما نیاز دارند، به سراغ شما می‌آیند. ایده‌ی شادی و ناراحتی نتیجه‌ی تجربه‌ی خود شما است. آیا وقتی جوان بودید به حرف‌های پدرتان گوش می‌دادید؟ هیچ پسری به حرف پدرش گوش نمی‌دهد. ولی پس از این‌که آن‌ها پدر شدند، فراموش می‌کنند که خودشان هم به پدرانشان گوش نداده‌اند و اکنون فرزندان خود را سرزنش می‌کنند. از آن‌جا که باید فرزندان خود را تربیت کنند، آن‌ها تنها مواردی را که به حرف پدرانشان گوش دادند، به‌یاد می‌آورند! آن‌ها مواردی را که «نه» به پدرانشان گفته بودند فراموش می‌کنند. خیلی واضح است، فرزندان شما همان کارهایی را می‌کنند که شما انجام داده‌اید. فقط زندگی می‌تواند به آن‌ها درس دهد. شما نمی‌توانید به آن‌ها آموزش دهید و به کودکان خود کمک کنید، مگر این‌که آن‌ها از شما کمک بخواهند. اگر چیزی را به آن‌ها تحمیل کنید، اگر قوانین و مقرراتی را برای آن‌ها اعمال کنید، ممکن است یک چیز را یاد بگیرند، و آن این است که شما را فریب دهند، همین! پس فقط از صحنه‌ای که کودک شما در آن است، آگاهی داشته باشید، همین کافی است. شما می‌توانید در هر زمانی که آن‌ها از شما طلب حمایت کردند وارد صحنه شوید.

در طول زمان، بسیاری از مقرراتی که معنا داشتند، تبدیل به قوانین کورکورانه بدون هیچ‌گونه معنی شده‌اند. در هند، در طول زمان، قبل از اختراع برق، خیاط‌ها با استفاده از لامپ‌های کم نور، کار می‌کردند. بنابراین پس از غروب آفتاب، با نور کم نور شمع و یا فانوس، نمی‌توانستند کار کنند. بنابراین کار همیشه محدود به ساعت‌های نور روز بود. ولی در حال حاضر، افراد سالخورده در هند می‌گویند: «خوب نیست که بعد از غروب خیاطی شود!». دلیل دیگری برای عدم دوختن در شب وجود ندارد! برق و چراغ‌های روشن وجود دارد اما برای آن‌ها تبدیل به سنت شده است، بدون ارتباط با هدف اصلی.

• یک داستان کوتاه:

با یک جنگجوی چترباز در تلویزیون مصاحبه شد. مصاحبه کننده گفت: «زندگی شما باید واقعاً پرماجرا باشد». چترباز پاسخ داد: «بله، لحظات ترسناکی وجود دارد». مصاحبه کننده پرسید: «مضطرب‌ترین تجربه زندگی شما چیست؟». او پاسخ داد: «هنگامی که من بر روی چمن خانه‌ای فرود آمدم و با این نوشته مواجه شدم که وارد چمن‌ها نشوید!».

وقتی شما هوش و فهم درست ندارید، قوانین، تبدیل به دستورات مرده‌ای در زندگیتان می‌شوند. وقتی فهمیدید، هر قاعده‌ی صحیح می‌تواند روشی دوستانه برای خوشبخت زندگی کردن باشد. قوانین و آیین‌ها در واقع روش‌هایی برای روشنگری شما هستند. وقتی می‌گویم روشنگر، منظور من یک زندگی پر از سعادت و روشنایی است. البته، هنگامی که عمیقاً دنبال آن باشید، این امر به حالت نهایی روشنگری منجر خواهد شد.

بازگشت به فهرست

> یک افسر راه آهن حضور یک قاتل در قطار > را این گونه گزارش کرد: «قاتل وارد کوپه شد، > چندین نفر را با کارد به قتل رساند. سپس قطار > را از در روبه‌رو به سمت مسیر راه آهن ترک > کرد و از این جهت مقررات راه آهن را نقض > کرده است».

وقتی فهم درستی ندارید، همه چیز را از دست می‌دهید و به روش احمقانه عمل می‌کنید. وقتی فهم درستی به شما داده می‌شود، متوجه می‌شوید که هر لحظه برای شما و دیگران ایجاد شده است تا زندگی شاد و سعادتمندی داشته باشید.

هنگامی که روح قوانین درک شود، هیچ مشکلی با آن وجود نخواهد داشت. در هماهنگی با قوانین، تنها تعهد سعادتمندانه‌ای وجود خواهد داشت.

به‌عنوان مثال مراقبه کنید. بدون در نظر گرفتن سر و صدا و موقعیت‌های بیرونی دنیا، به درون خود رفتن. من دیده‌ام که بعضی از مردم، قبل از شروع مراقبه، ابتدا سعی می‌کنند یک محیط بی سر و صدا در خارج از خود درست کنند. آن‌ها به اطرافیان خود می‌گویند که همه آرام باشند. آن‌ها عملاً مردم را در حالت روزمره خود متوقف می‌کنند، فقط به‌خاطر این‌که می‌خواهند مراقبه کنند.

تنها زمانی‌که روح از دست برود سنت‌ها از میان می‌روند. گم می‌شوید و آلوده می‌شوید!

تمام قوانین و مقررات برای یک زندگی هماهنگ با این درک ایجاد شده است: «شما من را نمی‌کشید و من شما را نمی‌کشم، هر دو ما با خوشحالی زندگی خواهیم کرد». این درک اصلی آن‌ها بود. با این‌حال، در طول زمان تبدیل به قوانین شد.

تمام قوانین و مقررات برای یک زندگی هماهنگ و شاد زیستن است، اما لحظه‌ای که قوانین را بدون درک درونی پیروی می‌کنید، شما گناه خلق می‌کنید.

وقتی می‌خواهید از قانون فرار کنید، چه کار می‌کنید؟ شما فقط کلمات قانون را می‌گیرید و روح را در پشت آن‌ها قرار می‌دهید. سپس به‌طور قانونی در اطراف کلمات کارتان را انجام می‌دهید و از قانون فرار می‌کنید. هنگامی‌که کلمات را به‌کار می‌گیرید، به بوروکرات تبدیل می‌شوید و شما روح را از دست می‌دهید. تنها زمانی‌که شما روح را می‌گیرید، می‌توانید یک موجود هوشمند بدون گناه باشید.

یکی از قوانین نهایی که برای درک بسیار دشوار است این است که هیچ‌کس نمی‌تواند زندگی خود را بر اساس هر قانونی استوار کند. وقتی می‌گویم هیچ‌کس منظور هیچ‌کس است. وقتی که می‌گویم هیچ قانونی منظورم هیچ قانونی است.

زندگی بسیار برتر از قوانین است. زندگی هوش زنده است. هر قانون، قاعده یا مقررات بر اساس درک خاصی از زندگی است. اما زندگی فراتر از همه درک و منطق ما است.

مردم از من می‌پرسند چرا این زندگی به‌وجود آمده است؟ به آن‌ها می‌گویم که این «چرا» را هرگز نمی‌توان پاسخ داد چون منطبق بر منطق شما است. اما زندگی بر اساس منطق خدا است. منطق شما و منطق خدا هرگز با یکدیگر نمی‌توانند ملاقات کنند. منطق او خیلی بزرگ است، بنابراین عظیم و بی حد و حصر است.

زندگی توسط او خلق شده است. احکام توسط شما ایجاد می‌شود. طبیعتاً قوانین شما هرگز نمی‌توانند منطبق با خدا یا زندگی خدایی باشند. وظیفه‌ی من این است که توجه شما را به چنین حقایقی در زندگی جلب کنم.

تمام مبارزات شما در زندگی چیزی جز مبارزه برای آزادی نیست. حتی جستجوی شما برای پول، جستجو برای آزادی است. اگر پول بیشتری دارید، انتخاب‌های بیشتری دارید یعنی آزادی بیشتری برای انتخاب خانه‌ی بزرگ‌تر یا ماشین بزرگ‌تر یا راحت‌تر و غیره. جستجوی شما برای انتخاب بیشتر، جستجوی شما برای آزادی است. هر آنچه که شما ممکن است جستجو کنید، چه روابط، چه ثروت و یا پست و مقام، جستجو برای آزادی بیشتر است. اولین کاری که یک قاعده می‌کند این است که شما را همواره در ترس نقض آن قرار می‌دهد. حتی اگر قوانین را رعایت کنید، احساس ترس و گناه در مورد آن باقی می‌ماند. هنگامی‌که شما با این ترس و گناه هستید، آزادی شما کاهش می‌یابد. شما به یک زندگی خسته کننده و مرده سقوط می‌کنید، زیرا اشتیاق واقعی شما برای آزادی است. در ماهیت طبیعی‌تان، شما یک نیتیا موکتا- یک فرد به‌طور ابدی آزاد- هستید. شما هرگز نمی‌خواهید محدود شوید. شما هرگز نمی‌خواهید برده‌ی قوانین باشید. بنابراین، شما فقط باید آگاهی بیشتری داشته باشید و قوانین را با فهم درست دنبال کنید.

بسیاری از شما گناه خود را با برچسب مسئولیت توجیه می‌کنید. نه! شخص چگونه بین گناه و مسئولیت تفاوت می‌گذارد؟ اگر احساس کمی در مورد آن چیز دارید، گناه است. اگر احساس شدید و یکپارچگی می‌کنید، آن مسئولیت است. این مقیاس روشن است. وقتی به کاری که انجام

زندگی طبیعی است و قوانین اجتماعی هستند، زندگی فیزیکی است و قوانین ذهنی هستند، همه‌ی ایده‌های شما، همه‌ی کارهایتان، تمام اخلاقیات شما، همه‌ی «درست یا غلط» به‌وسیله‌ی جامعه به شما تکلیف شده است. قانون - با یک درک مشترک از بودن چیزها همان‌طور که هستند، برای هم‌زیستی مسالمت‌آمیز - لازم است. اما فراتر از آن، هوش خود فرد باید بیدار باشد تا زندگی به بهترین شکل ممکن پیاده شود.

شما با توجه به ماهیت طبیعی‌تان در جستجوی آزادی هستید. وقتی برخی از اخلاقیات به‌عنوان یک قاعده به ما آموزش داده می‌شود، یا سعی می‌کنید از آن دور شوید، یا اگر نمی‌توانید دور شوید، از کسانی‌که این قوانین را بر شما تحمیل کرده‌اند انتقام می‌گیرید. اخلاق تحمیل شده همیشه باعث می‌شود که احساس انتقام کنید. ممکن است واضح و محرز نباشد، اما آن در شما به‌عنوان یک تهدید نامحسوس وجود خواهد داشت. به‌عنوان مثال، زیاد می‌شنوم از مردم که به من می‌گویند: «پسرم از من مراقبت نمی‌کند». بسیار واضح است که فرزند شما ممکن است دشمن اصلی شما باشد، زیرا شما در طول زندگی به او مقررات زیاد و دستورات بسیاری تحمیل کرده‌اید. طبیعتاً، در حالی‌که بخشی از ذهن او به شما احترام می‌گذارد، بخش دیگری مخفیانه همواره در حال انتقام از شماست. فکر نکنید این چیز جدیدی است که من به شما می‌گویم یا این تنها در مورد فرزند شما است. نه! این یک واقعیت اساسی در جامعه است. در مورد آن صحبت نشده است، زیرا حقیقت بیش از حد برای مردم سنگین است! کدام فرزند یا پدر با آنچه که گفتم موافقت خواهد کرد؟ این حقیقتی بسیار عمیق و ریشه‌داریست که اکثر مردم از آن غافلند.

بازگشت به فهرست داده‌اید فکر می‌کنید، اگر انرژی شما پایین بیاید، آن احساس گناه است. اما اگر احساس خوبی درباره‌ی کار انجام شده‌تان دارید، آن‌وقت آن حس «مسئولیت» است. سقوط به گناه یک روش واضح برای فرار از مسئولیت است. یک بار مردی پیش من شکوه و شکایت داشت که: «من رنج می‌برم. چهارده فرزند دارم». من از او پرسیدم: «چرا انتخاب کردید که بچه‌های زیادی داشته باشید؟». او جواب داد: «چرا؟ خدا به من داد!». مشکل این است که ما همه‌ی کارهایی را که می‌خواهیم انجام دهیم بدون اتخاذ مسئولیت برای آن انجام می‌دهیم. پس از انجام آن می‌گوییم، خواست خدا بود! اگر مسئولیت هر اقدام را به عهده بگیریم، ما هرگز در گناه یا مشکل قرار نخواهیم گرفت. همه‌ی گناهان مربوط به امور زناشویی تحت کمبود مطلق مسئولیت در رفتار قرار می‌گیرند. بسیار روشن است که خلاف در امور زناشویی به‌وضوح بی‌احترامی به همسر شما را نشان می‌دهد. شما حق ندارید به دیگران بی‌احترامی کنید. معنای رابطه‌ی زناشویی یا ازدواج چیست؟ بگذار توضیح بدهم. مرد به‌عنوان مثال به چاکرا مولادهارا یا مرکز انرژی شهوت در بدن تمرکز دارد و زن در چاکرای سوادهیشتانا یا مرکز انرژی ترس متمرکز است. به‌همین دلیل است که مرد به‌راحتی خودش را به شهوت می‌سپارد و زن به‌راحتی می‌ترسد. اگر در یک مراسم ازدواج سنتی هندی حاضر باشید می‌بینید که، در جلوی آتش مقدس که نمایانگر حضور خدا است، مرد به زن وعده می‌دهد: «من به تو امنیت خواهم داد و شما را از نا امنی در امان نگه می‌دارم». زن به مرد وعده می‌دهد: «من به شما عشق خواهم ورزید و شما را از شهوت در امان نگه می‌دارم»، هر دوی آن‌ها تصمیم می‌گیرند که یکدیگر را از نقاط ضعف خود آزاد کنند. اما وقتی مراسم پایان می‌یابد چه اتفاقی می‌افتد؟ به‌جای آزاد کردن شخص از نقطه ضعفش، هرکسی با نقطه ضعف شخص دیگر شروع به بازی می‌کند. وقتی ضعف شخص دیگر را می‌دانید باید او را در امان نگه دارید. اما در بسیاری از مواقع، مرد از ترس زن و زن از شهوت مرد سوء استفاده می‌کند. نه تنها این بلکه وقتی یکی از آن‌ها خیانت می‌کند، نا امنی را برای همسرش افزایش می‌دهد. هنگامی که شما به احساسات فرد دیگری احترام نمی‌گذارید، فرد را به یک کالا تبدیل می‌کنید. اگر شوهر یا همسرتان را به‌عنوان یک کالا مشاهده کنید، همچنان بازی خود را با وی ادامه خواهید داد. اگر او را به‌عنوان موجودی می‌بینید، متوجه خواهید شد که چقدر به زندگی شما کمک کرده است. وقتی شوهر با نا امنی مواجه می‌شود، زن باید برای او مثل مادر شود و هنگامی‌که زن به ترس متمرکز می‌شود، مرد باید برای او مثل پدر باشد.

وقتی چیزی به شما گفته شود، اگر مسئولیت کامل تصمیم‌گیری در مورد درست یا نادرست بودن آن را بپذیرید، می‌توانید از احساس گناه اجتناب کنید. اگر برای تصمیمتان مسئولیتی نپذیرید، احساس نارضایتی خواهید کرد که آیا این‌کار را انجام می‌دهید یا نه. اگر همان کاری را بکنید که به شما گفته شده، احساس خواهید کرد که تحت سلطه قرار گرفته‌اید، و نتوانسته‌اید دیگران را متقاعد کنید که مورد سوء استفاده قرار گرفته‌اید. اگر کاری که گفته شده را انجام ندهید، احساس گناه می‌کنید که شاید آن کار درست باشد. نیازی به چنین وضعی نیست. فقط ساده باشید. پاسخ هوشمندانه بدهید. مسئولیت انجام هرکار خود را به عهده بگیرید. پس هیچ جایی برای احساس گناه وجود ندارد. اگر شما قصد ندارید آن را انجام دهید، به‌وضوح به شخص توضیح دهید چرا شما آن را انجام نمی‌دهید. هنگامی‌که شما توضیح دهید، شخص ممکن است با شما موافقت کند و حتی ممکن است برای آن سپاسگزار هم بشود. یا او ممکن است دلیلی قوی‌تر و بهتر از شما داشته باشد تا آنچه را می‌گوید توجیه کند که باز هم ارتقاء هوشی خود را نشان می‌دهد. در این‌صورت توانستید از هر فرصت و هر لحظه‌ی زندگی برای بالا بردن هوش و آگاهی خود، استفاده کنید.

انواع دیگری از این گناه نیز اتفاق می‌افتد زمانی‌که «نفس» شما در برخی از موقعیت‌ها ظاهر می‌شود و شما قادر نیستید به آن کمک کنید. وقتی شما نفس خود را حس می‌کنید ولی قادر به کنترل آن نیستید، این حس گناه در شما ایجاد می‌شود. این گناه نیز خوب است، زیرا نشانه‌ای از آگاهی عمیق از «خود» است. آن کار شما را آسان می‌کند تا از صمیم قلب برای از بین بردن آن «نفس» کار کنید.

گناه خاصی هست که برای شما مفید است، اگر گناهی هوشمندانه دنبال شود، به پیشرفت شما در زندگی کمک می‌کند. وقتی می‌بینید که توانایی انجام کاری را دارید، زمانی‌که احساس می‌کنید که پتانسیل بالقوه زیادی دارید که از آن استفاده نمی‌کنید، آن‌گاه اگر باهوش باشید، دچار احساس گناه می‌شوید. این احساس گناه می‌تواند شما را وادار به کارهایی کند که تمام پتانسیل بالقوه خود را محقق کنید. گاهی اوقات ما شاهد چیزهایی در اطرافمان هستیم و در گوشه‌ای از ذهنمان می‌دانیم که می‌توانیم به‌خوبی به تغییر وضعیت اطرافمان کمک کنیم. اما به دلیل تنبلی یا ترس از رویارویی، و یا ترس از پذیرش مسئولیت، فقط آرام می‌گیریم و تماشا می‌کنیم. این نوع وضعیت می‌تواند در ما احساس گناه عمیق ایجاد کند. این گناه مهمی است. اگر همانگونه که حس می‌کنیم، اقداماتی را جهت اصلاح آن وضعیت انجام دهیم، آن‌گاه احساس گناه از بین رفته و ما نیز رو به جلو حرکت خواهیم کرد. این نوع احساس گناه، توانایی شما در انجام کارهایی که باید انجام شود است. به‌خاطر ماهیت آن، شما نمی‌توانید این گناه را به مدت طولانی با خود حمل کنید. باید به آن رسیدگی کنید. یعنی کاری را که باید انجام شود، لازم است انجام دهید. پس از انجام این کار، گناه نیز ناپدید می‌شود. هر چقدر بیشتر این حس گناه را با خود داشته باشید به همان اندازه بیشتر رنج می‌برید. این منطق ساده‌ی این نوع حس گناه است.

گناه قاتل هوش است. همان‌طور که گفتم، احساس گناه بدترین قاتل هوش است. هرگز اجازه نخواهد داد که در زندگی خود پیشرفت کنید. یکی از سالکان ما، توموری در پایین نخاع خود داشت. برای بیست سال او از تومور رنج می‌برد. او پیش من آمد و گفت: «لطفاً به من کمک کنید، مرا درمان کنید. من سال‌ها است که از این تومور رنج می‌برم و پس از عمل جراحی، دوباره ظاهر شده است». من برای ردیابی منشأ این مشکل با او صحبت کردم. چند سؤال از او پرسیدم که در نهایت شروع به گریه کرد. من از او پرسیدم: «آیا شما احساس گناه مربوط به انرژی جنسی خود دارید؟». او به آرامی پاسخ داد زمانی‌که خیلی جوان بود مورد آزار جسمی قرار گرفته است. یکی از بستگان نزدیکش برای سال‌ها از او سوءاستفاده کرده بود. و این احساس گناه با او باقی مانده. او گفت: «من شروع به نفرت از آن قسمت از بدنم کردم. احساس می‌کردم که این قسمت از بدن نباید در من وجود داشته باشد. حس می‌کردم که آن بخش از بدن من، به من تعلق ندارد. نفرت من نسبت به آن شخص متوجه بدن خودم شد». نفرت او خیلی عمیق بود. من به صحبت با او ادامه دادم. به آرامی مطلب را بیشتر و بیشتر باز کرد. وقتی از حس گناه بیرون آمد از نظر روانی به شفا رسید. من برای مراقبه در آن منطقه یک تکنیک مختصر به او دادم.

بازگشت به فهرست

به او گفتم: «خشمت را نسبت به آن مرد بیان کن. گریه کن، داد بزن، فریاد بکش، لگد بزن. در را ببند، یک بالش بگیر، تصور کن که او است و خشمت را نشان بده. پس از آن در سکوت بنشین و آن بخش از بدنت را هم مال خودت بپندار و به آن قسمت از بدن عشق بورز». شگفتا که بعد از ده روز تومور ناپدید شد! اکثر بیماری‌های ما ناشی از اختلالات روانی است که احساس گناه نقش مهمی در آن دارد. اکثر اوقات، جریان انرژی ما به دلیل احساس گناه داشتن مسدود می‌شود. اگر عمیق نگاه کنید، هر جای بدنتان را که قادر به حرکت نیست، یا در هر کجا که شما قادر به تصمیم‌گیری نیستید، و یا در هر جایی که ترس داشته باشید، در آن‌جا احساس گناه خفته است.

پذیرفتن یک ابزار فوق‌العاده برای خارج شدن از کشمکش گذشته و آینده است. با پذیرفتن شما به‌طور مستقیم در حال حاضر زندگی می‌کنید. اولین چیز پذیرفتن تمام اتفاقات دنیای بیرونی و همه‌ی اتفاقات دنیای درونی‌تان است. هرگونه مشکلی که در دنیای بیرونی و هر مشکلی که در دنیای درونی دارید، فقط آن‌ها را در کل خود بپذیرید. وقتی آنچه را که به‌عنوان مشکل تجربه می‌کنید را قبول کنید آن مشکلات حل خواهند شد. همه‌ی گناهان، همه‌ی اشتباهات و همه‌ی شکست‌ها را بپذیرید. حتی اگر نمی‌توانید بپذیرید، قبول کنید که نمی‌توانید بپذیرید آن‌وقت آرام خواهید شد و احساس گناه از ذهن شما برطرف خواهد شد.

فقط سه روز در پذیرفتن کامل استراحت کنید. اگر سه روز بدون فشار در دنیای درونی و بیرونی به آرامش برسید، آیا تمام ثروت خود را از دست می‌دهید؟ مطمئناً نه! بنابراین هیچ مشکلی وجود ندارد. در سه روز شما چیزی را از دست نخواهید داد. چرا شما آن را امتحان نمی‌کنید؟ فقط سه روز، صمیمانه، کاملاً همه چیز را در زندگی خود صددرصد بپذیرید! اگر شما قادر به پذیرفتن صددرصد نیستید، قبول کنید که نمی‌توانید صددرصد بپذیرید. حتی پذیرفتن «من نمی‌توانم خودم را در دنیای درونی و جهان بیرونی قبول کنم»، شما را از کشمکش بین گذشته و آینده دور خواهد کرد. لحظه‌ای که می‌فهمید، «من نمی‌توانم خودم را از درگیری ترس‌ها و خواسته‌ها آزاد کنم، نمی‌توانم واقعیتم را قبول کنم»، این درک شروع می‌کند به کار کردن به نفع شما.اگر شما بتوانید خودتان را در لحظه‌ی «حال» بیندازید، از دنیای بیرونی و چیزهای دنیای درونی‌تان آرام شوید، در سه روز یک نگاه اجمالی خواهید داشت: زندگی چیست؟ در لحظه زندگی کردن یعنی چه؟ اگر چنین اتفاقی برای شما بیفتد، شما یک شادی عمیق، فضایی متفاوت، و زندگی متفاوتی تجربه خواهید کرد که هرگز نداشته‌اید. شما بیش از سی سال گذشته بر اساس فلسفه خودتان زندگی کرده‌اید. فقط برای سه روز، سعی نکنید کسی را در دنیای بیرونی تغییر دهید. خواهید دید هنگامی‌که چنین تکنیک‌های فوق‌العاده‌ای را آزمایش می‌کنید، آن‌ها در وجودتان معجزه می‌آفرینند. آن‌ها یک روند عالی کیمیاگری را در هستی‌تان شروع می‌کنند. اگر شما صادق نیستید، قبول کنید که قادر به صادق بودن نیستید. حتی این صداقت کافی است، شما شروع به دیدن یک فضای متفاوت در خود خواهید کرد.

بگذارید بسیار روشن بگویم، شما هرگز نمی‌توانید به خودتان با ایجاد گناه کمک کنید. آیا فردی وجود دارد که بگوید: «نه، من خودم را با ایجاد گناه تغییر دادم؟» هرگز!

بازگشت به فهرست

شما ممکن است بیان گناه را متوقف کرده باشید. شما ممکن است آن عمل را متوقف کرده باشید که احساس گناه در شما به‌وجود آورده است. اما تا وقتی‌که به ریشه‌ی گناه رجوع نکرده‌اید، احساس گناه سیستم شما را به‌طور کامل ترک نخواهد کرد. فقط علائم تغییر می‌کنند.

شما همانگونه که هستید، کاملید

• داستانی کوتاه:

پزشکی از یک بیمار می‌پرسد: «شما از صدای زنگ تلفنی که در گوش خود می‌شنوید رنج می‌برید. پس از استفاده‌ی دارو چه احساسی دارید؟». بیمار می‌گوید: «اوه، حالا من فقط بوق اشغال می‌شنوم!».

شاگری از استاد می‌پرسد: «استاد، چگونه می‌توانم آزاد شوم و به رستگاری برسم؟». استاد ا می‌پرسد: «چه کسی تو را زندانی کرده؟». شاگرد پاسخ می‌دهد: «هیچکس». استاد می‌پرسد: «زنجیرهایی که تو را به بند کشیده کجاست؟». شاگرد پاسخ می‌دهد: «من زنجیری ندارم». استاد می‌گوید: «پس از چه می‌خواهی آزاد شوی؟».

زنگ تلفن ممکن است به بوق اشغال تغییر کند. این به‌این معنی نیست که زنگ به‌طور کامل ناپدید شده است!

سیستم اجتماعی ودایی در مقابل نظام مبتنی بر سیاست

به حیوانات نگاه کنید. شما نمی‌توانید در حیوانات گناه پیدا کنید. در دنیای آن‌ها هیچ ایده‌آلی، هیچ کمال‌گرایی و هیچ نارضایتی وجود ندارد. به‌همین دلیل است که زیبا و معصوم هستند. اما در مورد انسان، او همیشه تصویری از این‌که همه چیز چگونه باید باشد دارد، از جمله خودش، خانواده‌اش، موقعیت‌ها، جامعه، همه چیز. او همیشه آرزو دارد چیزی باشد که نیست.

جامعه‌ای که براساس قدرت و سیاست توسط مقتصدان و سیاستمداران ایجاد می‌شود، به‌طور طبیعی تکنیک‌هایی دارد که افراد را به گناه متقاعد می‌کند. آن‌ها باید کنترل کنند، بنابراین مردم را به احساس گناه می‌اندازند.

این می‌تواند هم سالم باشد و هم نه. هنگامی‌که شما مشتاق هستید توانایی‌هایتان را تحقق ببخشید، این یک اشتیاق سالم است. اما بیشتر اوقات مشتاق هستیم به ایده‌هایی برسیم که اجتماع به ما تحمیل کرده است و یا ایده‌هایی که از دیگران گرفته‌ایم.وقتی شما در این آرزوها و ایده‌های تحمیلی گرفتار شده‌اید، هرگز نمی‌توانید احساس آرامش کنید و از سفر و زندگی خود لذت ببرید. شما همیشه در «جدایی» از هستی به سر می‌برید و هر چه بیشتر از خودتان ناراضی باشید، رسیدن به هدف‌های ایده‌آلتان غیر

مردم فقط از طریق گناه می‌توانند کنترل شوند. اما سیستم اجتماعی که یک استاد روشنگر طرح کرده به انسان‌ها کمک می‌کند که آزاد شوند و بیشتر و بیشتر به آزادی برسند. متوجه تفاوت عظیم بین این دو اجتماع باشید! سیستمی که استاد خلق کرده، دائماً به تو اعتماد به نفس می‌بخشد، حتی اگر خطا کنی، می‌گویند: «نگران نباش، فقط به‌خاطر یک اشتباه گناهکار نیستی یک بار خطا کردن، با گناهکار بودن متفاوت است».

کلمه‌ی «گناهکار» برای خطاب به مردم در سیستم باستانی استادان روشنگر ودیک وجود ندارد.

هستید»، که همه‌ی انسان‌ها الهی‌اند

بازگشت به فهرست احساس گناه از سن جوانی اتفاق می‌افتد. وقتی ما بچه هستیم، والدین به ما می‌گویند: «اگر این کار را بکنی، تو را بیشتر دوست خواهم داشت. اگر این کار را انجام دهی، من یک آب‌نبات به تو می‌دهم. اگر به حرف‌های من گوش کنی، تو را به سینما می‌برم». همه‌ی این چیزها در شما ریشه می‌گیرند و شما با یک احساس قوی رشد می‌کنید و باید سزاوار عشق باشید. شما احساس گناه می‌کنید و فکر می‌کنید بدون آن‌که کار بخصوصی انجام دهید کسی شما را دوست ندارد.

بسیاری از مردم وقتی پیش من می‌آیند، این احساس گناه را دارند. بسیار روشن است، شما این‌جا هستید به‌خاطر این‌که سزاوار این‌جایید. شما به‌عنوان بخشی از جریان هستی این‌جا هستید، همین. در این مورد هیچ‌گونه سزاوار یا ناسزاوار بودن وجود ندارد. من مثل یک ابر کامل آماده‌ی باریدن هستم. نیازی نیست که شما کاری انجام دهید تا سزاوار این بارش باشید.

هیچ سؤالی در مورد عشق استاد وجود ندارد. اگر باز هستید، اگر انتخاب کنید که با آغوش باز مواجه شوید، شما عشق را دریافت خواهید کرد. حالا اگر یک چتر گناه باز کنید و در زیر آن بایستید، طبیعتاً چیز زیادی دریافت نخواهید کرد.

اگر شما در گناه گرفتار شده‌اید، هرگز نمی‌توانید خودتان را به الهیت متصل حس کنید. تنها راه از بین بردن کامل گناه این است که اتصال به خودِ برترتان را حس کنید. اما احساس گناه مثل مانعی برای این کار عمل می‌کند. تنها راه غلبه بر این گناه، ذوب شدن با قدردانی است.

هنگامی‌که شما چیزها را همان‌طور که هستند قبول می‌کنید، هنگامی‌که عنایت‌های بی‌دلیل الهی را تجربه می‌کنید، بیشتر و بیشتر سپاسگزار خواهید شد. قدردانی عطری است که می‌تواند به فضای

ممکن‌تر خواهد بود. این یک دایره‌ی شیطانی است. اگر شما از خودتان ناراضی نیستید، وقتی خودتان را همانگونه که هستید بپذیرید، آنچه که واقعا نیاز دارید در اینجا و در حال حاضر برای شما رخ خواهد داد.

جامعه دائما به شما می‌آموزد که شما کامل نیستید این باعث به وجود آمدن ترس، و عقده خود کم بینی در شما می‌شود، بنابراین شما اعتماد به نفس نخواهید داشت و مستقل نخواهید بود. زیرا که هوش شما سرکوب می‌شود و شما قوانینی را که جامعه تعیین کرده است دنبال می‌کنید.

شما در حال حاضر آنچه که می‌توانید باشید هستید. تنها چیزی که که لازم دارید این است که فقط آرامش داشته باشید و بگذارید که انرژی هستی در شما جریان یابد.

اگر شما گرفتار آن هستید که خودتان را بهتر کنید، نمی‌توانید آرام بگیرید. شما در تشنج خواهید بود و همیشه نگرانید که صاحب کمبودهایی هستید.

یک دین واقعی می‌گوید که شما کامل هستید. چطور می‌توانید طور دیگری باشید در حالی‌که از کمال خلق شده‌اید؟ انسان از کمال پدید آمده است. بنابراین طبیعت او تحقق است. این چیزی است که در جملات بزرگ زیر آمده است.

-Tat tvam asi- That Art Thou, Aham Brahmasmi

شما «آن» هستید، من برهمن¹ هستم. شما کامل هستید، مجبور نیستید به جایی برسید چون در حال حاضر همان‌جا هستید، شما لازم نیست که به چیزی تبدیل شوید زیرا که شما «آن» هستید. قبلاً به آن رسیده‌اید. این فقط یک سؤال برای بیدار شدن به این حقیقت است.

بسیاری از مردم احساس گناه می‌کنند که ارزش این را ندارند که به‌آن‌ها عشق ورزیده شود. این

به منبع انرژی جهانی است که انرژی فردی روح یک بخش هولوگرافی آن است

می‌کنید، همان‌طور که اگر می‌خواهید چیزی رودخانه خود‌به‌خود به‌سمت را آهسته انجام دهید، اقیانوس حرکت می‌کند. عجله کنید شروع به زندگی کردن کنید و جریان داشته باشید و از تسلیم نهایی به هستی همان‌گونه که هستید لذت ببرید. احساس گناه نکنید، احساس ترس نکنید که چیزی را از دست داده‌اید. آنچه که شما در جستجوی آن هستید همیشه در درون شما بوده. شما همیشه کامل بودید پس چگونه می‌توانید کمبود داشته باشید؟ وقتی آرام هستید، می‌توانید این کامل بودن را احساس کنید. اما زمانی‌که شما احساس گناه می‌کنید، شکاف ایجاد می‌شود و سپس احساس می‌کنید که شما ناقص و جدا از کل هستید.

به‌عنوان مثال، وقتی که با کودکی درباره‌ی برخی از مفاهیم فلسفه صحبت می‌کنید، چه انتظاری از کودک دارید؟ طبیعتاً، او علاقه‌مند نخواهد بود. او فقط به پریدن و بازی کردن ادامه خواهد داد. آیا می‌توانید بگویید که در آن چیزی اشتباه است؟ نه.

همین‌طور شما هم همان‌گونه‌اید که هستید. همان‌جایی هستید که باید باشید. هر چه که می‌توانید دریافت کنید، دریافت کنید. احساس گناه نکنید، شما به‌نحوی که تصور می‌کنید باید دریافت کنید، نمی‌توانید دریافت کنید.

• داستانی کوتاه:

پسری جوان در جستجوی استادی شمشیرباز بود. سرانجام استاد را پیدا کرد و نزد او رفت تا شاگردش شود. او از استاد پرسید: «استاد، اگر من صادقانه تلاش کنم، چه مدت طول خواهد کشید که استاد شوم؟».

استاد پاسخ داد: «شاید هفت سال است.» شاگرد گفت: «مادر من تنها است. من باید زودتر بروم تا از او مراقبت کنم. اگر واقعاً

داخلی نفوذ کند و جایگزین بوی گناه شود.

با گناه، غیرممکن است که زندگی را جشن بگیرید. گناه مثل یک سنگ روی قفسه سینه‌تان می‌نشیند. شما سنگین می‌شوید و یخ می‌زنید. این اجازه را به شما نمی‌دهد که آزاد باشید تا برقصید، آواز بخوانید، بخندید و عشق بورزید.

به‌ویژه در موضوع رابطه استاد و شاگرد، من دیده‌ام که مردم گناه زیادی برای خود ایجاد می‌کنند. در مورد رابطه‌ی شما با استاد، شما ایده‌هایی ثابت دارید که چگونه باید با استاد ارتباط برقرار کنید، چگونه باید او و دیگر چیزها را دریافت کنید. بر اساس این، شما برای خودتان گناه خلق می‌کنید. استاد را دریافت کنید به‌همان طریق که آماده‌ی آن هستید. همین کافی است. هر مقامی درست است، هر مرحله درست است، هر رابطه‌ای درست است. فقط در مورد آنچه شما احساس می‌کنید، صادقانه و متمرکز باشید. همین کافی است.

به هر طریقی که احساس می‌کنید، در مورد خودتان و استاد صادق باشید. و او شما را به هدف نهایی هدایت خواهد کرد.

دیگران را به‌عنوان مدل نگیرید. ارتباط شما با استاد منحصربه‌فرد است. شما به‌روش خودتان نزدیک به‌او هستید. سعی نکنید از خودتان جلوتر بپرید. آن‌وقت شما رنج می‌برید و احساس گناه می‌کنید.

خودتان را همان‌طور که هستید کاملاً و بدون قید و شرط قبول کنید. پذیرش کامل موجب آرامشی فعال و شدید خواهد شد که در آن هوش طبیعی شما شکفته می‌شود. سپس تحول رخ خواهد داد، تحقق آن چیزی که شما همیشه در عمق وجودتان بودید به‌وقوع خواهد پیوست. ناگهان خواهید دید که شروع به حرکت، جریان کرده‌اید. شما بدون هیچ قانون یا دستورالعملی به‌سمت تحقق حرکت

سخت کار کنم، چه مدت طول خواهد کشید که من یک استاد شوم؟». استاد پاسخ داد: «در این صورت ممکن است دوازده سال طول بکشد». شاگرد شگفت زده شد و پرسید: «ابتدا گفتید هفت سال اما وقتی گفتم که سخت کار می‌کنم، می‌گویید دوازده سال. من مایلم هر گونه سختی را به جان بخرم، اما در کوتاه‌ترین زمان ممکن یاد بگیرم». استاد جواب داد: «اوه، در این صورت، ممکن است هجده سال طول بکشد».

اگر سعی کنید در رأس بازی باشید، تنش ایجاد می‌کنید. آن‌وقت برای رسیدن به آنچه که می‌خواهید، زمان بیشتری نیاز خواهید داشت.

همان‌طور که گفته‌ای از ذن بیان می‌کند، اگر می‌خواهید روند چیزی را آهسته کنید، عجله کنید!

وقتی که شما سعی می‌کنید عجله داشته باشید، این همانند تلاش برای باز کردن غنچه‌ی یک گل است. آیا می‌توانید آن را یک شکوفایی واقعی بگویید؟ نه غنچه هرگز نمی‌تواند مجبور شود که شکوفا شود.

هنگامی که بلوغ اتفاق می‌افتد، وقتی زمان آن برسد، هر چه نیاز است که اتفاق بیفتد، اتفاق خواهد افتاد. زندگی زیبا است وقتی که همه چیز در زمان درست اتفاق بیفتد.

امروز من را می‌شنوید اما بعد از چند ماه یا سال‌ها متوجه خواهید شد که چه چیزی را شنیدید. دانه‌ای که امروز در شما کاشتم ممکن است در داخل شما خفته بماند اما در زمان مناسب و در فصل مناسب رشد خواهد کرد. آن درست است، نگران نباشید، در مورد آن احساس گناه نکنید. اگر شروع به احساس گناه کنید، در آن آشفتگی، حتی ممکن است دانه از بین رفته باشد.

آنچه را که به‌عنوان واقعیت می‌بینید، در واقع یک رؤیا است. وقتی با این حقیقت بیدار می‌شوید، این یک علم درست است. آن‌وقت شما آرام می‌شوید، شما قادر به لذت بردن از رؤیا هستید، زیرا که می‌دانید این واقعیت نیست. درست مثل یک بازی شطرنج است. بازیکنان ممکن است حرکت درست را نبینند زیرا در بازی دخیل هستند. اما یک تماشاگر حرکت مناسب را می‌داند زیرا که او درگیر نیست بنابراین او به‌راحتی می‌تواند از بازی لذت ببرد و هوشمندانه حرکت بعدی را می‌داند.

شما از زندگی بیشتر لذت می‌برید وقتی شاهد آن هستید، وقتی می‌دانید که آن یک رؤیا است و چیزی برای از دست دادن ندارید. آن‌وقت هیچ چیز برای احساس گناه وجود ندارد. شما یک زندگی پر از جشن خواهید داشت، در این دنیا زندگی می‌کنید اما آزاد از آن و بدون هیچ گناهی از آن لذت می‌برید.

مثل زمانی است که شما به یک تئاتر می‌روید یا یک فیلم را تماشا می‌کنید و می‌دانید که واقعی نیست. به‌همین دلیل است که شما قادر به لذت بردن از آن هستید، صرف‌نظر از این که روی صفحه چه اتفاقی می‌افتد. وقتی به خانه برمی‌گردی، آن را فراموش می‌کنی. زندگی دقیقاً مثل این است. کل دنیا مانند یک فیلم در یک پرده گسترده است. وقتی این را می‌فهمید، می‌توانید از فیلم لذت ببرید. شما متوجه شده‌اید که لذت بردن از آن هیچ خطایی نیست.

یکی دیگر از گناهان معمول گناه پیروی از بیش از یک استاد است. درک کنید، درگیری در مورد پیروی از استادان مختلف چیزی جز درگیر بودن در خودتان نیست. هیچ اختلاف واقعی میان استادان واقعی وجود ندارد. تمام استادان، تجسم یک انرژی هستند. انرژی یک انرژی است، نیازی به هیچ درگیری نیست.

من همیشه به مردم می‌گویم: بروید و بگردید و از هر باغی گل‌هایی بچینید و دسته گلی زیبا برای خودتان درست کنید! اما مشکل این‌جا است که مردم به باغ‌های زیادی می‌روند، اما گلی نمی‌چینند. وفقط خارها را جمع می‌کنند! اگر شما فقط به پنجره‌ی مغازه ها نگاه کنید و خرید نکنید، از هیچ استادی یاد نمی‌گیرید.

هنگامی‌که شما صادقانه نزد بسیاری از استادان بروید، از همه‌ی آن‌ها یاد خواهید گرفت و اشتیاقتان شدیدتر خواهد شد. هنگامی‌که مشتاق‌تر شدید، بهتر است که تنها با یک استاد باقی بمانید.

اما اگر از هر استاد چیزی یاد نگیرید، بهتر است که با یکی باشید. به‌طور کل، چه چیزی می‌خواهید از چند استاد یاد بگیرید که از یک استاد نمی‌توانید یاد بگیرید؟ این بدان معنی است که شما فقط به اجناس پشت شیشه‌ی مغازه‌ها نگاه می‌کنید و خریدار نیستید. اگر شما این‌گونه هستید، پس رفتن نزد اولین استاد هم اشتباه است. شما هم او را ناراحت می‌کنید و هم خودتان را. اگر احساس می‌کنید استاد تنها یک معلم است و نه مسیر، او را ترک کنید.

معمولاً این‌طور است که اگر او واقعاً استاد شما باشد، قلب شما به سادگی گیر خواهد افتاد، شما حتی به شخص دیگری فکر نخواهید کرد!

دوباره تجربه کردن، رها شدن است. بهترین راه برای از بین بردن گناه این است که آن‌را زنده کنید.

در حالت مراقبه بنشینید، چشمان خود را بسته و هر یک از گناهان خود را یکی پس از دیگری به خاطر بیاورید. زخم‌ها را کاملاً تجربه کنید. به خودتان دلداری ندهید. چشمان خود را باز کنید و تمام جزئیات را با دقت بنویسید. شما خواهید دید که از تمام احساسات گناهانی که حمل م یکنید آزاد هستید.

بنشینید، چشمان خود را ببندید، برای چند دقیقه چند نفس آهسته و عمیق بکشید. در کنار آن، احساس کنید که سرتان به قلب شما، به قسمت قفسه سینه فشرده شده است. کاملاً بی‌سر شوید. حالا شما سر ندارید. شما بی‌سر هستید.

احساس کنید که دارید از قلب نفس می‌کشید. احساس می‌کنید که دارید از قلبتان می‌بینید. احساس کنید که به وسیله‌ی قلبتان می‌بویید. به وضوح حس کنید که از طریق قلب نفس می‌کشید. از طریق قلب گوش کنید، از طریق قلب ببینید و از طریق قلب احساس کنید.

بایستید. هوشیاریتان از قلب باشد و بگذارید حرکات شما تا حد امکان آهسته باشد. راه نروید. فقط بدن خود را به آرامی حرکت دهید. به خاطر داشته باشید که از قلب در حال حرکت هستید. مرکز شما قلب است نه سر. دوباره و دوباره، سر را فراموش کنید. از قلب حرکت کنید. به یاد داشته باشید که شما یک موجود بی‌سر هستید.

در یک مکان بایستید. اکنون سرعت حرکتتان را به‌آرامی، خیلی آرام افزایش دهید. به یاد داشته باشید که از قلب حرکت کنید، نه از سر. سرتان را فراموش کنید. شما یک موجود بی سر در حال حرکت هستید.

(پس از چند دقیقه) همان‌جایی که هستید بنشینید. فقط بدون سر. تنها با قلب خود بنشینید و آرام باشید.

(پس از چند دقیقه) به آرامی، خیلی آرام، چشمهایتان را باز کنید.

هر گونه احساسی از جمله احساس گناه را کنترل کنید تا بتوانید شاهد باشید. فقط آن‌را تماشا کنید.

بازگشت به فهرست

هندوها¹ آن را ساکشی (sakshi) و صوفیان² آن را شاهد (sahada) می‌نامند. هیچ کاری انجام ندهید. هر کاری که تحت‌تأثیر یک احساس منفی انجام می‌شود، غلط است. کمی دیرتر احساس گناه ظاهر خواهد شد. فقط یک تماشاگر، یک شاهد باشید. آن را ببینید. شما آن نیستید. شما فقط شاهد هستید. شگفت‌زده خواهید شد که چگونه احساس منفی از بین می‌رود. برای همیشه نمی‌تواند آنجا باشد. طبیعتاً، ذهن تغییر حالت می‌دهد. فقط در چند دقیقه احساس گناه می‌رود و هیچ ردی از خود به جای نمی‌گذارد.

بازگشت به فهرست

احساس ترس، خواستن و گناه، احساساتی شخصی هستند. منظور من این است که شما به شخص دیگری یا حتی شئ دیگری برای ایجاد این احساسات نیاز ندارید. تصور کنید که شما با چشمان بسته در یک اتاق عایق صدا هستید و هیچ چیزی برای لمس، چشیدن و یا بوییدن وجود ندارد، . شما همچنان می‌توانید ترس یا خواستن را حس کنید. اما برای مقایسه خود با دیگران و احساس حسادت، شما به حضور شخص دیگری نیاز دارید. بنابراین حسادت یک احساس غیر شخصی است که برای فعال شدن مستلزم یک جسم خارجی است.

یک شب مردی با همسرش روی نیمکت پارک نشسته بود. مردی جوان با دوست دخترش بدون آن‌که متوجه حضور آن‌ها شوند، کنارشان نشستند. جوان شروع به صحبت عاشقانه با دوست دخترش کرد. زن به شوهرش گفت: «فکر می‌کنم او می‌خواهد به دختر پیشنهاد ازدواج دهد. شاید بهتر باشد تو سرفه کنی یا کاری انجام دهی تا به او هشدار بدهی! ». شوهر جواب داد: «چرا؟ مگر کسی به من هشدار داده بود!».

حسادت از مقایسه آغاز می‌شود. ما همیشه خود را با دیگران در زمینه‌های مختلف مانند ظاهر، ثروت، دانش و اسم‌ورسم، شهرت و محبوبیت مقایسه می‌کنیم. هنگامی‌که ما خودمان را با دیگران مقایسه کنیم، احساس می‌کنیم که آن شخص چیزی بیشتر از ما دارد و گرفتار حسادت می‌شویم. مقایسه، بذر و حسادت، میوه‌ی آن است!

دقیقاً چرا ما خودمان را با دیگران مقایسه می‌کنیم؟

هیچ چیز جز در رابطه وجود ندارد

در وهله‌ی اول، ما خودمان را مقایسه می‌کنیم زیرا هرگز خودمان را نشناخته‌ایم. یعنی ما از آنچه که هستیم و آنچه که داریم بی‌خبریم. دوم این‌که، جامعه از بدو تولد ما را به ارزیابی خود بر مبنای دیگران شرطی می‌کند. این مقایسه از دوران کودکی آغاز می‌شود. در مدرسه، سیستم نمره‌ دهی کودک را به رقابت و مقایسه با دیگران سوق می‌دهد. معیارهای استانداردی برای سنجش قابلیت‌های کودک مانند استعداد ریاضیاتی، استعداد علمی، مهارت هنری، توانایی ورزشی، استعداد موسیقی و غیره وجود دارد. اما آنچه ما نمی‌فهمیم این است که وقتی سعی می‌کنیم یک قابلیت را با استفاده از معیار استاندارد بسنجیم، چیزی جز استفاده از مقایسه به‌عنوان مقیاسی برای ارزیابی خود کودک نیست. ما به‌معنای واقعی کلمه کودکان را با سیستم ارزیابی عملکرد در مدارس مجازات می‌کنیم. کودک به قضاوت عادت می‌کند و خود را با نگاه به دیگران و مقایسه‌ی خود با آنها ارزیابی می‌کند. او هیچ درکی ازخود بر اساس آنچه که واقعاً هست، ندارد. او خود را تنها بر اساس دیگران می‌شناسد.

مردی در دادگاه در مورد تصادف جاده شهادت می‌داد. ناگهان، متوجه شد که منشی دادگاه در حالی‌که او سخن می‌گفت چیزهایی می‌نوشت. هر چه مرد سریع‌تر سخن می‌گفت، منشی سریع‌تر می‌نوشت. ناگهان مرد به منشی دادگاه گفت: «لطفاً خیلی تند ننویس. من نمی‌توانم به شما برسم».

هر قضاوتی که در مورد خودتان انجام می‌دهید بر اساس مقایسه است. اما چرا عقیده‌ی شخص دیگری به ذهن شما ورود پیدا می‌کند؟ به‌این دلیل که شما به درون خودتان نگاه نینداخته‌اید

بازگشت به فهرست

و متوجه نشده‌اید که چه کسی هستید. سعادت و توانایی فوق‌العاده‌ای را که در درون‌تان دارید را تجربه نکرده‌اید. شما احساس نا کامل بودن می‌کنید زیرا قادر نبوده‌اید خودتان را همان‌طور که هستید ابراز کنید. بنابراین حس پوچی و عدم خودشکوفایی درونی شما باعث می‌شود احساس کنید پایین‌تر از دیگران هستید.

بودا می‌گوید: «هیچ چیز جز در رابطه وجود ندارد». فرض کنید شما تنها کسی هستید که در یک سیاره‌ی جدید زندگی می‌کنید، چگونه می‌توانید خود را با کسی مقایسه کنید؟ آیا می‌توانید خود را بلند یا کوتاه، زشت یا زیبا، غنی و فقیر، باهوش یا خنگ بنامید؟ نه! وقتی کسی وجود ندارد که خودمان را با او مقایسه کنیم، ما فقط هستیم!

حتی اکنون هیچ مقیاسی برای مقایسه کردن خود با کسی ندارید. هر فردی منحصر‌به‌فرد است.

آیا می‌توان شیر را با اسب مقایسه کرد؟ آیا ما تا به حال خود را با گل‌ها یا پرندگان یا کوه‌ها مقایسه کرده‌ایم؟ پس چرا باید خودمان را با سایر انسان‌ها مقایسه کنیم؟

سپس به‌او گفت که به باغ سلطنتی برود و یک گل رز و یک سرو که در کنار هم روییده‌اند را نظاره کند، او به پادشاه گفت: «آن‌ها معلمان شما هستند. آن‌ها می‌توانند آنچه را که نیاز دارید به شما یاد دهند».

پادشاه به باغ رفت، آن دو گیاه را دید، اما نمی‌توانست درک کند که قرار است چه چیزی از آن‌ها یاد بگیرد. او نزد استاد بازگشت و پرسید: «منظور شما چیست استاد؟ من نمی‌توانم درک کنم که این گیاهان چه چیزی را به من یاد می‌دهند».

استاد پادشاه را نزد گیاهان برد و توضیح داد: «این سرو سال‌ها در کنار گل رز بوده است. اما هرگز یک بار هم نشده که سودای تبدیل شدن به گل رز را داشته باشد. به‌همین ترتیب، گل رز نیز هرگز تمایل به تبدیل شدن به یک درخت سرو را نداشته است. اگر انسان درخت سرو بود، دائماً خود را با گل رز مقایسه می‌کرد و به توجهی که مردم به گل رز نشان می‌دادند، حسادت می‌کرد. یا اگر انسان گل رز بود، حسودانه به سرو نگاه می‌کرد و با خود فکر می‌کرد خوش به حال این گیاه که در آرامش است و ترس چیده شدن توسط مردم را در تمام طول روز ندارد».

این دو گیاه شکوفا شدند چون به‌جای استفاده از انرژی برای مقایسه خود با دیگران از آن جهت رشد خود استفاده کردند.

هنگامی‌که دست از مقایسه بر می‌دارید، حسادت از بین می‌رود. در عوض، از خودتان احساس رضایت خواهید کرد و از هستی به‌خاطر چیزهایی که به شما بخشیده است و شما را منحصر‌به‌فرد خلق کرده است سپاسگزار خواهید بود.

اگر به دیگران حسودی کنید، رنج خواهید کشید. شما دائماً آشکارا یا درون خود با دیگران در حال مبارزه خواهید بود. اگر کسی بخندد فکر می‌کنید که به شما می‌خندد. اگر کسی نسبت به فرد دیگری رفتار دوستانه‌ای داشته باشد، احساس تنهایی و حسادت نسبت به‌آن شخص خواهید داشت.

بازگشت به فهرست دیدن افراد بالا موجب حسادت شما می‌شود، و شما دائماً سعی می‌کنید از آن‌ها بهتر باشید تا در نردبان به‌سمت بالاتر بروید.

حال ممکن است در یک لحظه به بی‌فایده بودن این بازی بی‌پایان پی ببرید و تصمیم بگیرید از نردبان بپرید. به پایین نگاه می‌کنید. چه می‌بینید؟ افراد زیادی پایین‌تر از شما هستند. احساس خوشحالی می‌کنید که بسیاری از افراد زیر دست، شما را آن بالا می‌بینند و امیدوار می‌شوید، چون به‌اندازه‌ی زمانی‌که به افراد بالای خود نگاه می‌کردید، احساس کوچکی نمی‌کنید.

در این‌جا چالش شروع می‌شود. هنگامی‌که به بالا نگاه می‌کنید، احساس بدبختی می‌کنید، اما وقتی به پایین نگاه می‌کنید، احساس خوشحالی می‌کنید. حال، حتی اگر شما به بیهودگی صرف کردن زندگی خود فقط برای صعود از نردبان پی برده باشید، هنوز شما قادر به پریدن از نردبان، نخواهید بود، زیرا اگر بپرید تنها خواهید ماند. هیچ‌کس بالاتر از شما و یا پایین‌تر از شما وجود نخواهد داشت.

هنگامی‌که در خانه هستید، ممکن است فکر کنید که چقدر خوب است که شما یک خانه‌ی زیبا و یک ماشین دوست داشتنی برای خودتان دارید. شما ممکن است از خودتان راضی باشید و از لحاظ درونی آرام. پس از مدتی، هنگامی‌که از خانه بیرون می‌روید و در ماشین خود رانندگی می‌کنید، به چراغ قرمز می‌رسید و توقف می‌کنید و یک مرسدس بنز نو و شیک را در کنار خود می‌بینید. چه اتفاقی می‌افتد؟ ناگهان احساس می‌کنید که شاید ماشین شما آن‌قدر ها هم خوب نیست. حال این فکر به ذهن شما خطور می‌کند، «وقت آن رسیده که برای خود یک ماشین جدید بخرم... شاید یک مرسدس بنز». تا همین چند لحظه پیش، شما با داشته‌های خود خوشحال بودید، اما اکنون با دیدن خودروی

بنابراین وقتی احساس درد می‌کنید، بدانید که زخم دارید. مسئولیت درد و رنج را بر گردن شخص دیگری نیندازید. زخم باید بهبود یابد، حسادت باید حل شود. آن‌گاه هیچ‌کس نمی‌تواند به شما آسیب برساند. هیچ‌کس نمی‌تواند بدون اجازه‌ی خاموش شخص شما به شما آسیب برساند.

شما خودتان را با یکدیگر مقایسه می‌کنید زیرا احساس می‌کنید ناکامل هستید. راستش را بخواهید، شما هیچ تصوری از پتانسیل واقعی و منحصربه‌فرد خود ندارید! اگر داشتید، حتی ثانیه‌ای خارج از خود دنبال پاسخ چگونه زندگی خلاق و شکوفا داشتن؟ نمی‌گشتید. تمام اعتماد به نفس، هوش و انرژی فعالی که نیاز دارید، در درون شما وجود دارد. شما پتانسیل زندگی‌ای مانند خدایان را روی زمین دارید. عوامل محدود کننده‌ای که برای خود ساخته‌اید را باور نکنید. فقط به درون خود نگاه کنید! حقیقت را برای خودتان تجربه کنید، کاوش و کشف کنید. سپس شما به‌راحتی تمام این ویژگی‌ها را از خود مشعشع خواهید کرد.

فرض کنید یک نردبان بزرگ وجود دارد و همه‌ی انسان‌ها بر اساس میزان موفقیت خود در هر زمینه‌ای از قبیل زیبایی یا هوش روی پله‌های آن قرار گرفته‌اند. شما احتمالاً موقعیت شما جایی در وسط نردبان قرار دارد. بسیاری بالاتر از شما هستند، اما افراد زیادی نیز پایین‌تر از شما قرار دارند. دیگران، آرزوی داشتن آن ماشین به‌وجود شما رخنه کرده. شما آرزوی مالک آن خودرو را قرض گرفته‌اید. این یک آرزوی قرضی است که زاییده‌ی مقایسه است.

این آرزوی قرضی، نمونه‌ای از خواسته است نه نیاز. سعی کنید این‌کار را انجام دهید: هر یک از آرزوهای خود را صادقانه تجزیه‌وتحلیل کنید. مسائل حیثیتی را کنار بگذارید و خودتان را تحلیل کنید. اگر نمی‌توانید وجه خود را هنگامی‌که تنها هستید، کنار بگذارید پس چگونه می‌توانید هنگامی‌که با مردم هستید، آن را رها کنید.

ماهیت ذهن این است که راضی نباشید، خوشحال نباشید و در لحظه نباشید. ذهن فقط می‌تواند در گذشته یا آینده سیر کند. نمی‌تواند در حال باشد؛ زیرا شما نمی‌توانید افکاری مرتبط با حال داشته باشید. بنابراین، ذهن فی‌الذاته، به‌دنبال آرزو است. ما باید آگاه باشیم و بدانیم که کدام آرزوها واقعاً متعلق به‌ما هستند و کدام‌ها را از دیگران قرض کرده‌ایم.

ماهاویرا، استاد روشنگر و بنیان‌گذار مذهب جینیسم، یک بیانیه‌ی زیبا دارد: «هنگامی‌که شما متولد می‌شوید، تمام غذا و انرژی‌ای که در طول عمر خود نیاز دارید، همراه با شما ارسال می‌شود». اما وقتی انرژی صرف تحقق آرزوهای قرضی کردید، احساس می‌کنید که انرژی کافی برای انجام تمام خواسته‌های خود را ندارید. احساس ناکامی می‌کنید، زیرا آرزوهای خودتان برآورده نشده است. شما انرژی کافی برای برآورده ساختن تمام نیازهای خود دارید، نه برای رسیدن به خواسته‌های خود. هنگامی‌که یک خواسته برآورده می‌شود، خواسته‌های بیشتری پدیدار می‌شوند و شما آرزوهای بیشتری را از دیگران قرض می‌گیرید.

انجام دادن، داشتن و بودن همه‌ی ما حول سه محور انجام دادن، داشتن و بودن عمل می‌کنیم. انجام دادن برای داشتن بدون لذت بردن از زمان حال، تنها علت تمام بدبختی‌های ماست. انجام دادن هرگز به پای داشتن نمی‌رسد. هرگاه که سخت در تلاشید و یکی از آرزوهایتان را برآورده می‌کنید، به‌ یکباره آن آرزو رنگ می‌بازد.

همان‌طور که استاد روشنگر، رامانا مهاریشی¹، به زیبایی می‌گوید: «ذهن این‌گونه است که یک دانه‌ی کوچک خردل را تا زمانی‌که به‌آن دست یابید همچون کوهی بزرگ بازنمایی می‌کند. به محض رسیدن به‌آن، حتی یک کوه به‌اندازه‌ی دانه‌ای خردل ناچیز به‌نظر می‌رسد!».

به محض این‌که آرزویی برآورده شود، آرزویی دیگر شما را به خود جذب می‌کند. شما حتی وقت نمی‌کنید که از آرزوی برآورده شده لذت ببرید و احساس رضایت کنید. شما ممکن است فکر کنید، «بگذار این یکی را هم به دست بیاورم. پس از آن من می‌توانم احساس آرامش کنم و از آنچه که دارم لذت ببرم». واضح است که ذهن شما هرگز نمی‌گذارد چنین اتفاق بیفتد.

تنها راه واقعی زندگی کردن و لذت بردن از زندگی، لذت بردن از انجام دادن است. پس از آن، داشتن و بودن، به‌طور خودکار یکی خواهد شد و اتفاق خواهد افتاد.

شما منحصربه‌فرد هستید طبیعت راه منحصربه‌فرد خود را برای رشد هر یک از ما دارد.

به‌عنوان مثال، بامبوی چینی را در نظر بگیرید. وقتی‌که جوانه می‌زند، در چهار سال اول رشد زیادی از خود نشان نمی‌دهد. سپس در سال پنجم، بامبو در عرض شش هفته، بیست و هفت متر رشد می‌کند. این به‌این معنی نیست که در چهار سال اول رشد نمی‌کرد. اگرچه رشد آن قابل مشاهده نبود، اما ریشه‌ها تقویت شدند تا گیاه بتواند سریع و سالم به یک گیاه بزرگ تبدیل شود!

هند. او روش خودآموزی را آموزش داد، از خود پرسید "چه کسی هستم"، به‌عنوان راهی برای تحقق خود واقعی

• یک داستان کوتاه:

مردی باید همسری پیدا می‌کرد که مادرش نیز او را دوست داشته باشد. او از دوست خود مشورت گرفت. دوستش توصیه کرد: «شاید اگر دختری دقیقاً مانند مادرت پیدا کنی، مادرت از او خوشش بیاید». مرد توصیه‌ی دوستش را پذیرفت و برای مدت طولانی جستجو کرد و در نهایت چنین دختری را یافت. سپس برگشت و به دوستش گفت: «همان‌طور که گفتی، من دختری را پیدا کردم که درست مانند مادرم است. او دقیقاً مانند مادرم صحبت می‌کند، راه می‌رود و رفتار می‌کند». اما مرد همچنان غمگین به‌نظر می‌رسید. دوستش از او پرسید: «خوب، تو چنین دختر را پیدا کردی، چرا هنوز غمگین هستی؟». مرد جواب داد: «چون پدرم از او متنفر است»!

مانند رشد بامبو، هیچ مقیاسی برای سنجش خودت با هیچ‌کس غیر از خودت نیست. اگر تمام انرژی خود را صرف توجه به درون و رقابت با خودتان کنید، پیشرفت چشمگیری خواهید داشت. اول از همه، درک کنید که خدا هنرمند است، نه مهندس. اگر او مهندس بود، یک مرد کامل و یک زن کامل می‌ساخت و سپس میلیون‌ها نسخه از آن قالب کپی می‌کرد! نه. خداوند هر یک از ما را به گونه‌ای منحصر‌به‌فرد ساخته است. مهم نیست که شما گل رز، سوسن یا یک گل وحشی باشید. مهم این است که گل وحشی باید پتانسیل غایی خود را به‌عنوان یک گل وحشی تحقق ببخشد، دقیقاً همان‌گونه که گل رز باید پتانسیل ذاتی خود را تحقق ببخشد. عطر شما برای شناخت پتانسیل منحصر به فردتان، چیزی است که تشعشع می‌کند و بدون هیچ تلاشی، افراد اطراف شما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. شما منحصر‌به‌فرد هستید، خواه در رابطه با زیبایی یا هوش. فقط وقتی به منحصر‌به‌فرد بودن خود احترام نمی‌گذارید، شروع به مقایسه خود با دیگران می‌کنید. حتی اگر ستاره‌ی سینما یا مدل مورد علاقه شما بسیار زیبا باشد، آیا می‌توانید لذت خوردن حتی یک فنجان آب را با بدن او تجربه کنید؟ خیر! شما فقط می‌توانید از بدن خود که بهترین دوستتان است استفاده کنید. آن را بپذیرید و به آن خوشامد بگویید.

مقایسه پایان ندارد زیرا مقایسه در ذهن است، نه در واقعیت. حسادتی که از مقایسه به‌وجود می‌آید نیز هیچ پایه و اساسی ندارد. بعضی از من می‌پرسند: «پس آیا بهتر نیست که ما به دیگران و دستاوردهای آن‌ها نگاه نکنیم؟ این‌گونه هیچ مقایسه‌ای رخ نمی‌دهد! آیا این بهترین راه دوری از حسادت نیست؟ من به آن‌ها می‌گویم، شما نمی‌توانید، با نادیده گرفتن افکار خود از ذهن خود فرار کنید! اگر شما توانستید نگاه کنید، اما تحت‌تأثیر آنچه که می‌بینید قرار نگیرید، پس شما راه درست را یافته‌اید. اگر شما می‌توانید آنچه را که می‌بینید و آنچه اتفاق می‌افتد را بپذیرید و از آن استقبال کنید، به‌این معنی است که شما روی خودتان متمرکز هستید و هیچ چیز نمی‌تواند شما را به لرزه وادار کند.

در واقع، حسادت وجود خارجی ندارد. از این لحاظ، شبیه به تاریکی است. تاریکی یک وجود مستقل و مثبت ندارد. تاریکی وجود چیزی نیست. تاریکی تنها عدم وجود نور است. به‌همین ترتیب، حسادت وجود مستقل و خارجی ندارد و صرفاً فقدان دانش یا آگاهی است.

بازگشت به فهرست

> از مردی پرسیدند: «به شانس اعتقاد داری؟» > او پاسخ داد: «البته! وگرنه چطور > می‌توانستم موفقیت کسانی را که دوست > ندارم توجیه کنم؟»

تنها با محکوم کردن موضوع مورد حسادت، از حسادت خلاص نخواهید شد، زیرا لحظه‌ای که فرد دیگری را محکوم می‌کنید، به‌معنی آن است که در درون شما زخمی وجود دارد که می‌خواهید آن را آگاهانه یا ناخودآگاه پنهان کنید.

با محکوم کردن چیزی که به‌آن حسادت می‌کنید، ممکن است از حسادت آن موضوع خاص آزاد شوید، اما به‌راحتی به یک موضوع دیگر حسادت خواهید کرد، همین! این دقیقاً مانند آن است که به انگور بگویی «غوره» و به‌سمت تاکستانی دیگر حرکت کنی! بنابراین، تلاش برای غلبه بر هدف حسادت راه حل نیست. شما باید بر روی اصل مطلب، یعنی خودتان، کار کنید.

پاتانجالی¹، پدر یوگا²، می‌گوید: «وقتی کسی خوشحال است، شما هم خوشحال باشید». راز این موضوع این است که سعادت کیفیتی است متعلق به همه برای همه وجود دارد و برای به اشتراک گذاشتن درست مثل یک رایحه عطر گل که بدون انتخاب پخش می‌شود و برای همه در دسترس است، مانند یک طلوع خورشید زیبا که همه از آن لذت می‌برند، یا مانند یک قطعه موسیقی زیبا برای همه شما می‌توانید انتخاب کنید که به سعادت بپیوندید، و این تمام چیزی است که لازم است تجربه کنید!

> مردی احساس درد و > رنج شدید داشت. هر > روز به خدا گله می‌کرد، > «همه بسیار خوشحال هستند، چرا من فقط > باید رنج ببرم؟» یک روز، او واقعاً غمگین > بود و دعا کرد: «من دیگر قادر به تحمل رنج > نیستم. آن را از من دور کن. حتی اگر مجبور > شوم در عوض رنج کس دیگری را بردارم». > آن شب، خواب دید که خدا به تمام افراد > روستا گفت: «تمام رنج‌هایتان را پیش من > بیاورید». همه رنج‌هایشان را در کیسه‌های > بزرگ جمع کردند و به‌سوی خدا آمدند. سپس > خدا گفت: «حالا می‌توانید کیسه‌های خود را > پیش من بگذارید». > همه از این‌که از رنج‌هایشان خلاص می‌شدند > بسیار خوشحال بودند و کیسه‌هایشان را رها > کردند. > سپس، همان‌طور که در دعاهایشان خواسته > بودند، خدا گفت: «بسیار خوب، حالا > می‌توانید هر کیسه را که می‌خواهید بردارید». > ناگهان، همه به سمت کیسه خود یورش > بردند! برای اولین بار، هر کس رنج‌های > دیگران را دید و خوشحال شد که کیسه‌اش > به‌اندازه‌ی کیسه‌ی همسایه‌اش بزرگ نبود. > همچنین، هر فرد به رنج خود خو گرفته بود. > هیچ‌کس نمی‌خواست ریسک گرفتار شدن به > رنج ناشناخته‌ی دیگری را به‌جای رنج معلوم > خود بپذیرد! > مرد ناگهان بیدار شد و به درگاه خدا دعا کرد: > «از این‌که چشمانم را باز کردی متشکرم! من > می‌دانم چیزی که دارم برای من خوب است.

به‌همین دلیل است که این شرایط را برای من قرار دادی!».

حسادت، شما را از درون رنج می‌دهد. شما احساس می‌کنید چیزی در زندگی شما از قلم افتاده است. برای به‌دست آوردن این عنصر گمشده، سعی می‌کنید چیزی شوید که ذاتاً نیستید. هر چه بیشتر تظاهر کنید، از حقیقت خود دورتر می‌شوید.

این منجر به نارضایتی و حسادت بیشتر می‌شود و به نوبه‌ی خود منجر به تظاهر بیشتر می‌شود.

تنها راه از بین بردن این دور تسلسل بد، درک منحصربه‌فرد بودن خود و ابراز آن است. در هر کاری که انجام می‌دهید، خودتان باشید. این تجربه جدید آزادی بسیار کمک می‌کند تا شما ابعاد منحصربه‌فرد و اصلی خلقتتان را پیدا کنید. به‌عنوان یک مخلوق منحصربه‌فرد الهی، خودتان را همان‌طور که هستید دوست داشته باشید و ببینید که چگونه افسانه‌ی حسادت خود ساخته‌تان رنگ می‌بازد.

آیه‌ای زیبا در کتب مقدس باستان وجود دارد که می‌گوید: انرژی مایا، انرژی‌ای که جهان را اداره می‌کند، از حسادت به‌عنوان ابزاری برای وادار ساختن شما به انجام کاری که می‌خواهد شما انجام دهید، استفاده می‌کند.

در هند، افرادی هستند که با میمون در خیابان به اجرای سیرک می‌پردازند. آن‌ها یک چوب کوچک دارند. هنگامی‌که چوب را در دست می‌گیرند، هرکاری که بگویند میمون انجام می‌دهد. اگر فقط به میمون اشاره کنند، گوش نمی‌کند. اگرچه میمون می‌داند که مرد هر لحظه می‌تواند چوب را بگیرد، اما تا وقتی‌که چوب را نگیرید، میمون به حرفش گوش نخواهد داد. اگر چوب را در دست بگیرد و به میمون بگوید مستقیم راه برو، او مستقیم راه می‌رود. اگر مرد به میمون بگوید سه بار بپرد، او سه بار می‌پرد.

به همین ترتیب، انرژی فشارگروه همتا فقط مایا¹ از فشار گروه همتا و یک بازی بزرگ نفسی حسادت به‌عنوان یک چوب است. در در واقع، استفاده می‌کند تا شما را به شما اصلاً مجبور هر کاری که می‌خواهد وادار نیستید که رشد و ترقی کند. بدانید که فشار گروه کنید همتا فقط بازی بزرگ نفس است. در واقع، شما اصلاً مجبور نیستید که رشد و ترقی کنید. در دنیا به‌اندازه‌ی کافی غذا، پناهگاه، مراقبت‌های پزشکی و پوشاک برای رفع نیازهای اساسی ما وجود دارد. نیازی به رقابت وجود ندارد!

حسادت را نمی‌توان از طریق فرار از آن یا نفرت از شئ مورد حسادت مغلوب کرد. تنها کاری که باید انجام دهید این است که وقتی حس حسادت به‌وجود می‌آید، کاملاً آگاه باشید. از این‌که چقدر راحت برطرف خواهد شد احساس شگفتی خواهید کرد. استاد روشنگر، بودا می‌گوید: «ریشه‌های حسادت را منهدم کنید و از صلح پایدار لذت ببرید».

تنها آگاه باشید و حسادت، رقابت، رشک و مقایسه که شما را از سعادت ذاتی‌تان دور کرده، نابود کنید. از نور آگاهی برای آشکار کردن ماهیت احساسات منفی استفاده کنید. در غیر این‌صورت، شما در بازی دوندگی برای امرارمعاش مثل یک موش گرفتار می‌شوید. من همیشه به مردم می‌گویم، شما حتی اگر در بازی دوندگی برای امرارمعاش برنده شوید، همچنان یک موش هستید!

رؤیایی بیش نیست. اگرچه که ممکن است واقعی به‌نظر برسد در حالی‌که تجربه شده است

راه رهایی از حسادت سرکوب و یا انکار وجود آن نیست. ابراز و تقویت آن نیز چاره آن نیست، زیرا شما آماده مواجه شدن با حسادت همراه با آگاهی نیستید. فقط دقت کنید که چگونه حسادت در شما ظاهر می‌شود، و چگونه به نفرت از موضوع مورد حسادت، تبدیل می‌شود، چگونه باعث ایجاد بی قراری و سرخوردگی در درون شما شده و باعث می‌شود که شما صلح و آرامش خود را از دست بدهید.

به جای تنفر از حسادت یا موضوع مورد حسادت، صرفاً از آن آگاه باشید. فقط تماشا کنید، گویی که شما هیچ ارتباطی به آن ندارید. با نگرش علمی به آن نگاه کنید. اما منظور من از نگرش علمی چیست؟

هنگامی که یک دانشمند آزمایش می‌کند، او بدون هیچ پیش داوری یا نتیجه‌گیری از پیش تعیین شده آزمایش می‌کند. چرا که اگر نتیجه‌ای در ذهن داشته باشد، دیگر دانشمند نیست، زیرا نتیجه‌گیری او ممکن است آزمایشش را تحت‌تأثیر قرار دهد.

دانشمندی در دنیای درونی خود باشید و اجازه دهید ذهن شما آزمایشگاه‌تان باشد. بدون هیچ‌گونه تعصب، آگاه و شاهد باشید.

احساساتی را که به شما می‌گوید این بد است محکوم نکنید زیرا این چیزی است که به شما آموخته‌اند. این تجربه‌ی شما نیست. اگر تجربه‌ی شما این است که حسادت احساسی منفی است، شما آن را به‌طور خودکار رها خواهید کرد. این حاصل آزمایش یا تجربه‌ی شخصی شما نیست. شما این را از دیگران وام گرفته‌اید. تنها در صورتی که شما با آزمایش و یا تجربه به این درک برسید که حسادت و مقایسه منفی است، آن‌ها از وجود شما خارج می‌شوند.

موضوع یا شیٔ مورد حسادت را محکوم نکنید. این

شیٔ، احساساتی را از بیرون ایجاد نمی‌کند. حسادت در درون شما اتفاق می‌افتد.

هنگامی که با آگاهی به حسادت خود نگاه کنید متوجه خواهید شد که اصلاً پایه و اساسی برای آن وجود ندارد. وقتی این اتفاق می‌افتد، حسادت به‌طور خودکار از بین می‌رود. شما مجبور نیستید آن را رها کنید.

• یک داستان کوتاه:

زنی، یک هنرمند حرفه‌ای را استخدام کرد تا پرتره‌ای از او نقاشی کند. هنرمند با دقت یک پرتره بزرگ کشید و سپس آن را به‌او نشان داد و گفت: «نظرتان درباره‌اش چیست؟». زن نگاه کرد و گفت: «بله، بسیار خوب است. اما آیا می‌توانید چند چیز را به‌آن اضافه کنید؟ من می‌خواهم شما یک گردنبند الماس درخشان، یک ساعت طلا و دستبند، گوشواره‌های زمرد و حلقه‌های مروارید زیبا روی انگشتان اضافه کنید». هنرمند متعجب شد و گفت: «اما خانم، این پرتره ساده و زیبا است. چرا می‌خواهید این همه طلا و جواهر به‌آن اضافه کنید و آن را به‌هم بریزید؟». زن جواب داد: «من می‌خواهم وقتی همسایگانم نقاشی را می‌بینند از فکر این‌که تمام این جواهرات مال من است دیوانه شوند».

آتش حسادت می‌تواند کاملاً شما را از پای درآورد، اگر با کپسول آتش‌نشانی آگاهی خود آن را مهار نکنید.

حسادت به شما اجازه نمی‌دهد تا ماهیت واقعی عشق و سعادت را تجربه کنید. این ناشی از درک نادرست از خود و از زندگی است. شما به اشتباه فکر می‌کنید که عشق چیزی خارج از شما است که باید آن را به‌دست بیاورید. علاوه بر این، شما فکر می‌کنید عشق کمیتی است که باید به اشتراک گذاشته شود. به‌این دلیل است که می‌ترسید و فکر

می‌کنید اگر عشقتان را به اشتراک بگذارید، سهمتان از آن کم خواهد شد.

عشق کمیتی در درون شما است. عشق کمیتی محدود نیست. عشق یک اتفاق بی‌پایان است که از درون شما سرریز می‌شود و توسط هیچ چیز یا هیچ کسی جز شما مسدود نمی‌شود، زیرا در ذات شما است.

هنگامی‌که عشق جاری می‌شود، حسادت و انحصارطلبی معدوم می‌شود. اگر خودتان را همان‌طور که هستید بپذیرید، می‌توانید دیگران را نیز همان‌گونه که هستند بپذیرید.

کنید. نکته‌ی مهم این است که هرگز در این مدت سرعت خود را کم نکنید، بلکه همیشه آگاهی خود را در ناحیه گلو متمرکز کنید. بعد از بیست دقیقه توقف کنید. سپس، برای ده دقیقه‌ی بعد، بی سر و صدا هر کجا که هستید بنشینید. چشمان خود را بسته و روی ویشودی تمرکز کنید. شما انرژی را که در طول حرکت تولید می‌شود، جذب می‌کنید.

این تکنیک شما را در ارتباط با انرژی فوق‌العاده درونتان قرار می‌دهد. مخزن بزرگی از انرژی در درون ما وجود دارد که اکثر ما حتی از آن آگاهی نداریم. اگر بدانید که چگونه به‌این منبع انرژی عظیم دست بزنید، می‌توانید از محدودیت‌هایی که گمان می‌کنید دارید به‌راحتی فراتر بروید.

کلید این مراقبه این است که در تمام طول کار، ذهن را در ناحیه گلو، محل چاکرای ویشودی¹ متمرکز کنید. هنگامی‌که شما این‌کار را انجام می‌دهید، انرژی کیهانی از چاکرای ویشودی وارد شده و به منبع عظیم انرژی برای شما تبدیل می‌شود.

ایستاده، چشمان خود را بسته و روی چاکرا ویشودی خود تمرکز کنید. پشت یک صندلی یا یک تکیه‌گاه بایستید. آن را نگه دارید و به‌آرامی، درجا شروع به راه رفتن کنید.

حال به تدریج سرعت خود را افزایش دهید. در همان نقطه سریع‌تر و سریع‌تر قدم بردارید. تا آنجا که احساس عدم راحتی نمی‌کنید، محدودیت‌های خود را از میان بردارید. بیش از حد به خودتان فشار وارد نکنید. تمام مدت بر روی ویشودی تمرکز کنید. شما قادر خواهید بود انرژی آن را احساس

خود با دیگران قفل است

همه‌ی مقایسه‌ی ما با افراد دیگر با آنچه که ما از خودمان فکر می‌کنیم آغاز می‌شود. هنگامی‌که به منحصربه‌فرد بودن خودمان پی ببریم، حسادت از بین می‌رود. پس ممکن است مشکل دیگری ایجاد کنیم. ممکن است آن‌قدر خاص بودن خود را باور کنیم که خود را بیش از حد جدی بگیریم.

جدی بودن چیزی جز ارج نهادن به چیزی به بهای از دست دادن تمام چیزهای دیگر نیست. این ناشی از آن است که درک نمی‌کنیم که تمام زندگی فقط یک نمایش است که در هر لحظه نمایان می‌شود. جدی بودن نتیجه‌ی انتظارات بیش از حد از زندگی است.

> دو پسر در حال ساخت قلعه‌های شنی در > ساحل بودند. ناگهان دعوایشان می‌شود و یکی > از پسران عصبانی شد و قلعه‌ی شنی دیگری > را لگد زد. > پسر دیگر رفت و به شاه شکایت کرد. پادشاه > به او برای موضوع احمقانه‌ی قلعه‌های شنی > خندید. یک راهب زن که مشاور پادشاه بود، > خندید و گفت «شما خودتان بر سر قلعه‌های > سنگی می‌جنگید، چرا برای جنگیدن بر سر > قلعه‌های شنی این بچه‌ها می‌خندید؟».

همه‌ی جدی بودن ما فقط درمورد قلعه‌های شنی است.

روشنگری زندگی یعنی، حل زندگی فردی در اقیانوس هستی

برای کودک در آن سن، قلعه‌های شنی مهم به‌نظر می‌رسد، در حالی‌که در سن ما، قلعه‌های سنگی با ارزش است. چه قلعه شنی باشد یا قلعه سنگی، جدیت پشت آن یکسان است. این شئ ممکن است متفاوت باشد، اما جدیت آن یکسان است. بنابراین وقتی بچه‌ها بیش از حد به قلعه‌های شنی

جدیت بداهه‌گری و خلاقیت را می‌کُشد

توجه می‌کنند و بر سر آن دعوا می‌کنند، نخندید.

جدی بودن، ذهن شما را به روی باز بودن و آزادیِ زندگی، می‌بندد. و باعث می‌شود شما کسل و بی‌روح باشید، سپس تفکر شما را محدود می‌کند و شما را به الگوهای آشنا که می‌دانید و همیشه از آن استفاده می‌کنید، ملزم می‌سازد.

در صومعه‌ی ذن، رقابت میان شاگردان بر سر بهترین نگهداری از باغ بود. یکی از شاگردان بسیار جدی بود. او رقابت را کاملاً جدی گرفت. او همیشه باغ خود را شسته و رفته، تمیز و خوب نگه می‌داشت. تمام چمن‌ها هم‌اندازه بودند. تمام بوته‌ها مرتب شده بودند. او مطمئن بود که جایزه‌ی اول را دریافت خواهد کرد. در روز رقابت، استاد تمام باغ‌ها را بررسی کرد. سپس برگشت و باغ‌ها را رتبه‌بندی کرد. باغ این شاگرد پایین‌ترین رتبه را آورد. همه شوکه شدند. شاگرد نتوانست جلوی خودش را بگیرد و پرسید: «استاد، مشکل باغ من چه بوده؟ چرا به من پایین‌ترین رتبه را داده‌اید؟». استاد نگاهی کرد و پرسید: «برگ‌های پژمرده کجا هستند؟ باغی که این‌گونه نگهداری می‌شود دیگر زنده نیست! مرده است».

جدیت بداهه‌گری و خلاقیت را می‌کُشد. علم ثابت کرده است که وقتی شما یک کار را به روشی آرام و خونسرد انجام دهید، ظرفیت تفکر و تصمیم‌گیری شما به‌طور خودکار افزایش می‌یابد. همان‌کار وقتی‌که به‌صورت جدی انجام می‌شود، ذهن شما را خسته و کسل می‌کند. هنگامی‌که شما چیزی را به‌طور جدی انجام می‌دهید، زمانی‌که شما بیش از حد در مورد نتیجه نگران هستید، در واقع به خود اجازه نمی‌دهید که در سطح مطلوبی عمل کنید. البته، شما باید برنامه‌های خود را پیش ببرید، و باید به جلو فکر کنید. اما این‌کار را با خلوص انجام دهید، نه با جدیت. جدیت، خلوص نیست. صمیمیت، تمرکز بر روی کار با اشتیاق و سرزندگی است. صمیمیت، انجام دادن کار به بهترین وجه و بدون نگرانی بیش از حد در مورد نتیجه است! هنگامی‌که شما جدی هستید، لذت نمی‌برید، شما نمی‌خندید چگونه می‌توانید وقتی که جدی هستید بخندید؟

حساس باشید. حساس بودن به معنی قوی بودن و از همه چیز آگاه بودن است. حساس بودن به‌معنای پذیرا بودن همه چیز نیست. ناتوانی در «نه» گفتن به‌معنای حساسیت نیست. این در واقع «خود»¹ است! کسی که قادر نیست در موقع لزوم «نه» بگوید، خودخواه است. حساسیت یعنی شفاف برای «بله» گفتن در وقت خود و زمانی هم «نه» گفتن به موقع لزوم و داشتن خلوص و شجاعت برای ادامه‌ی آن تصمیم است.

کمال‌گرایی همیشه از ذهن شما سرچشمه می‌گیرد و برای شما هدف می‌شود و شما برای آن کار می‌کنید. هنگامی‌که شما برای هدفی کار می‌کنید، بی روح و فانی می‌شوید. اما هنگامی‌که شما در کل هستید، زمانی‌که با قلب‌تان پیش می‌روید، این تجربه عمیق می‌شود. نتیجه باید زیبا باشد و به شما شادی دهد. پس، هر کاری که انجام می‌دهید، با هستی هماهنگ هستید. هر چیزی که انجام می‌دهید آن را در کل انجام دهید، و می‌بینید که آن کل خواهد بود. شما اصلاً نباید نگران کمال‌گرایی باشید. کمال‌گرایی هرگز به شما شادی نمی‌دهد این تنها

می‌شوید. از اشتباهات درس بگیرید و یاد بگیرید که دیگر آن را تکرار نکنید. همه چیز را به‌نحو احسن انجام دهید، اما بدون نگرانی در مورد این‌که آیا شما ممکن است اشتباه کنید. لحظه‌ای که نگران آن هستید که ممکن است اشتباهی باشد، شما در مورد صحیح بودن خود نگران هستید.

هنگامی‌که خیلی نگران نباشید، احساس شجاعت خواهید کرد و پیشرفت می‌کنید. تمام نگرانی‌ها به خاطر لطمه به «نفس» شما است. وقتی‌که از نفس آزاد هستید، با آزادی و شجاعت بیشتری عمل می‌کنید و بیشتر مایل به کشف خواهید بود.

هنگامی‌که شما پر از تحسین برای هستی هستید، می‌توانید خلق کنید. از سوی دیگر، زمانی که شما پر از «نفس» هستید، نمی‌توانید خلاق باشید. حتی اگر شما خلاق هم باشید، خلقت شما یک چیز مرده است. این مانند گل پلاستیکی است که به‌نظر می‌رسد کامل است، اما فاقد عطر و زندگی است. هنگامی‌که یک هنرمند با عشق خلق می‌کند، کیفیتی را به مخلوقش می‌دهد. اگر خلقت او از «نفس» باشد، خلقت بی روح است.

وقتی با کل هستی هم‌نوا می‌شوید، هرچیز کوچکی در زندگی را مظهر تجلی هستی می‌بینید. هنگامی‌که در این وضعیت هستید، هر آنچه را که به دنبالش هستید، به دست می‌آورید، زیرا شما همگام با هستی هستید. آن‌وقت زندگی معجزه می‌شود. این چیزی است که ما آن را هم‌زمانی هستی می‌نامیم.

هنگامی که شما هم‌نوا با هستی باشید، دیگر با حرص به‌دنبال چیزی نخواهید بود. هستی هر آنچه در آن لحظه نیاز دارید به شما می‌دهد، حتی قبل از آن‌که آن را بجویید. وقتی می‌گویم «جوینده یابنده است» منظورم این است.

«نفس» شما را ارضاء می‌کند. حتی اگر در انتهای آن احساس رضایت می‌کنید، بدانید که تنها «نفس» را ارضاء کرده‌اید، و وجود شما هرگز ارضاء نشده است. در واقع، کمال‌گرایان بزرگ‌ترین خودخواهان هستند. آن‌ها وجه کل بودن را از دست می‌دهند. کلیت زمانی ممکن است که شما عمیقاً به چیزی ورود پیدا کنید.

کمال‌گرایی امکان‌پذیر نیست، زیرا در ذهن است و ذهن شما دائماً در حال تغییر تعریف کمال است!

شجاعت اشتباه کردن را داشته باشید. افراد جدی همیشه از اشتباه می‌ترسند آن‌ها خود را خیلی جدی می‌گیرند، و بیش از حد در مورد خود فکر می‌کنند. این خیلی برایشان سخت است که اشتباهی مرتکب شوند و دیگری آن را به آن‌ها گوشزد کند. مطمئن باشید، کسانی که از اشتباهات کوچک می‌ترسند، در نهایت اشتباهات بزرگی مرتکب می‌شوند!

در واقع، هنگامی‌که شما اشتباه می‌کنید و کسی آن را گوشزد می‌کند، و شما نمی‌توانید آن را تحمل کنید. «نفس» شما آسیب می‌بیند و شما به‌این موضوع حساس هستید. بنابراین برای جلوگیری از صدمه زدن به خود، همه‌ی تلاشتان را می‌کنید تا مرتکب اشتباه نشوید.

شما به‌طرز ناخودآگاه و پیوسته برنامه‌ریزی می‌کنید تا از نفس خود محافظت کنید. اما دلایلی که شما می‌آورید متفاوت است. منظور این نیست که دروغ می‌گویید بلکه شما از ظرافت عملکرد نفس آگاهی ندارید.

اشتباه کردن هیچ اشکالی ندارد. در حقیقت، با ارتکاب چن د اشتباه، شما به‌وضوح می‌دانید که چگونه از اشتباهات خود اجتناب کنید، زیرا به تجربه آن را درک کرده‌اید. وقتی از ایگو آزاد می‌شوید، با آزادی و شجاعت عمل می‌کنید و به کشف کردن مشتاق

اکثر ما ناخودآگاه بر این باوریم که زندگی پر از حوادثی است که تحت کنترل منطق ما است. اما زندگی مرتباً این حقیقت را به شما یادآوری می کند که زندگی فراتر از منطق شما است. به ویژه هنگامی که برخی از دوستان نزدیک و عزیز شما یا عضوی از خانواده تان می میرد یا اتفاق غیر منتظره ای می افتد، این حقیقت به شما یادآوری می شود. مثلاً اگر شغل خود را از دست دهید، ناگهان متوجه خواهید شد که زندگی تحت کنترل شما نیست. به یکباره از خواب غفلت بیدار شده و متوجه می شوید که زندگی ورای منطق شماست. پس شما شروع به جستجوی حقیقت می کنید. خصوصاً اگر در شهر زندگی کنید، روال روزمره ی شما تقریباً ثابت است. از صبح تا شب، شما دقیقاً می دانید که روز شما چگونه خواهد بود. شما می دانید که کجا می روید، چه کاری انجام خواهید داد یا چه کاری انجام نخواهید داد، و چه زمانی و چه چیز خواهید خورد.

در واقع، «نفس» به شما ایده می دهد، و منطق به شما این احساس را می دهد که زندگی تحت کنترل منطق شماست. به همین دلیل است که هرگاه حادثه ای اتفاق می افتد که فراتر از منطق است، کاملاً متزلزل می شوید و قادر به روبه راه کردن آن نیستید. شما نمی دانید که چه باید بکنید. یا دچار افسردگی می شوید یا رنج می کشید.

یک حقیقت مهم وجود دارد، یک راز غایی که باید آن را بدانید. هرگز فکر نکنید که همه چیز به خاطر شما سهل پیش می رود. بیرون از شما، همه چیز هماهنگ و راحت پیش می رود! این یکی از رازهای مهم است. تا زمانی که شما فکر می کنید به خاطر شماست که همه چیز با هم هماهنگ است، شما به طور مداوم در نفس رنج می برید.

با توجه به اوپانیشادها¹ تا زمانی که شما فکر می کنید که زندگی هدفی دارد و شما در پشت این هدف قرار دارید، خودخواه هستید. هنگامی که شما زیبایی بی هدف بودن زندگی را می فهمید، نفس خود را رها کرده اید. استاد کسی است که به شما بی هدف بودن زندگی را می فهماند. هر آنچه که به نظر شما وجود ارزشمندی است، در واقع چیز واقعی و ارزشمندی نیست. کسی که از نفس خود کرده و با هدف جستجو می کند، واقعیت را از دست می دهد.

مرگ به وضوح نشان می دهد که هر ذهنیتی که با آن زندگی کرده اید، وجود واقعی ندارد. وقتی به بی هدف بودن زندگی پی می برید، آگاهی جدیدی در شما شکوفا می شود. لحظه ای که تجربه می کنید هیچ چیز برای رسیدن به آن وجود ندارد، الماس هایی که محافظت می کردید، الماس نیستند، سنگ هستند، و تمام چیزهای بزرگ زندگی شما اسباب بازیهایی بیش نیستند، بی هدف بودن زندگی را درک خواهید کرد.

هدف واقعی زندگی قابل درک توسط نفس نیست. هنگامی که نفس خود را رها کردید، هدف الهی زندگی را می فهمید و نمایشنامه ی الهی را درک خواهید کرد و از آن لذت خواهید برد. اگر فکر می کنید زندگی هدف دارد و باید برای رسیدن به چیزی صبر کنید، زندگی خود را از دست خواهید داد.

زندگی به خودی خود هم مسیر و هم هدف است. وقتی شما هدفی دارید، برای آن می دوید. پاهای شما زمین را لمس نخواهد کرد و زیبایی هستی یا طبیعت را در نخواهید یافت. هنگامی که هدف را رها می کنید، تأکید بر مسیر است.

به معنای واقعی کلمه "نشستن با استاد" است. یازده اوپانیشاد اصلی وجود دارد که توسط استاد روشنگر آدی شانکارا تفسیر شده است

هنگامی که شما بی‌هدفی زندگی را می‌فهمید، معنای زندگی را درک می‌کنید. تا آن‌زمان، شما فقط یک فرد «مرده‌ی زنده» هستید. فردی که در بیمارستان در کُما قرار دارد و فرد معمولی که حقیقت را درک نکرده، هر دو بدون آگاهی کامل زندگی می‌کنند. استاد کسی است که این حقیقت را به شما می‌فهماند. معنای زنده بودن معنی زندگی یا هستی است.

هدف را رها کنید و از زندگی لذت ببرید. بارها به این آموزه‌ی فکر، مراقبه کنید. حقیقت بر شما نازل خواهد شد و حالت نیتیا آناندا¹ در شما شکوفا میشود، حالتی که معنای زندگی است.

بسیاری از شما این تجربه را دارید که وقتی کسی چیزی به شما می‌گوید، اولین واکنش درون شما مقاومتی خاص است، «نه». وقتی می‌گویید «نه»، احساس می‌کنید از درون قوی شدید. وقتی «نه» می‌گویید، به «نفس» تحقق بخشیده‌اید. اما وقتی «بله» می‌گویید سیال هستید، و آسیب‌پذیر می‌شوید. نفس خود را تسلیم می‌کنید که ناراحت کننده است، پس می‌گویید، «نه».

به‌همین دلیل است که شما احساس خوبی در هنگام شکستن قوانین در خانه، مدرسه، در محل کار و یا در هنگام رانندگی دارید. شما احساس می‌کنید که خودتان در حال رشد هستید و به قوانین می‌گویید«نه». می‌توانید این‌را در بچه‌های کوچک هم ببینید. هرزمان به‌آن‌ها بگویید که چیزهای خاصی را نمی‌توانند داشته باشند، درست همان چیز را می‌خواهند!

هر زمان که سعی کنید در جهت خودخواهی‌تان زندگی کنید، زندگی خود و دیگران را تیره و تار می‌کنید. اغلب اوقات بدبختی‌هایی که در زندگی به‌وجود می‌آید، توسط دیگران ایجاد نشده بلکه آن‌ها ناخودآگاه توسط شما ایجاد می‌شوند. حتی ممکن است هیچ منفعتی برای شما نداشته باشد. اما صرفاً برای اثبات خود، آن‌ها را ایجاد کرده‌ید.

استاد روشنگر، سوزوکی، در ژاپن زندگی می‌کرد. وقتی استادش فوت کرد، او بسیار گریه و شیون می‌کرد. یک نفر از او پرسید: «شما یک فرد روشنگر هستید. چرا برای فوت استاد خود گریه می‌کنید؟ سوزوکی جواب داد: «استاد من خارق‌العاده‌ترین انسان روی زمین بود». این فرد گیج شد و از او پرسید: «چه چیزی در مورد او خارق‌العاده بود؟». سوزوکی پاسخ داد: «من هرگز چنین فرد فوق‌العاده‌ای را ندیده‌ام که فکر می‌کرد معمولی‌ترین انسان است!».

در زندگی عادی، هر فرد معمولی فکر می‌کند که خارق‌العاده است. هنگامی‌که فکر می‌کنید سخت‌ترین رنج‌ها را متحمل شده‌اید، نفس شما حس می‌کند که توانسته‌اید زندگی سختی را تجربه کنید. در واقع زمانی‌که دشمنتان بزرگ است، احساس بزرگی می‌کنید و هنگامی‌که دشمنتان کوچک است، احساس کوچکی می‌کنید.

به‌همین دلیل، اگر رنج بزرگ باشد، نفس شما احساس رضایت می‌کند. به عبارتی شما زندگی را با مقدار رنج‌هایتان می‌سنجید و نا آگاهانه دیگران و خودتان را شکنجه می‌دهید. استاد سوزوکی خارق‌العاده بود، زیرا او فکر کرد معمولی‌ترین است، در حالی‌که در این دنیا هر فردی فکر می‌کند که خارق‌العاده است.

در هند پادشاهی بسیار خودخواه بود. نفس او به حدی رشد کرده بود که او ادعای خدایی

کرد: «من می‌توانم همه‌ی کارهای خدا را انجام دهم. من بزرگتر از خدا هستم». اگر کسی با او مخالفت می‌کرد، بلافاصله دستور می‌داد: «او را بکشید». یک استاد روشنگر در آن سرزمین بود که به پایتخت آمد، درباره‌ی نگرش‌های خودخواهانه‌ی پادشاه شنید و خواست به او حقیقت را نشان دهد. او به دربار رفت و پادشاه را ستایش کرد: «ای پادشاه، شما با خدا برابريد. شما خدا هستی». پادشاه بسیار خوشحال شد و گفت: «بله، به‌نظر می‌رسد فرد باهوشی باشید. به ما بگویید دیگر چه چیزهایی متوجه شده‌اید». استاد گفت: «ای پادشاه، باید چیز مهمی را به شما بگویم. شما می‌توانید کارهایی را انجام دهید که حتی خدا هم نمی‌تواند انجام دهد!». پادشاه غرق در غرور و افتخار شد و گفت: «لطفاً به ما بگویید این چه کاری است که من می‌توانم انجام دهم اما خدا نمی‌تواند!». استاد به آرامی پاسخ داد: «ای پادشاه، اگر شما از کسی عصبانی شوید می‌توانید او را از ملک خود بیرون بیندازید، اما خدا نمی‌تواند!».

و غیره از ماسک‌های دیگری استفاده می‌کنید. تا زمانی که از ماسک‌های مناسب با افراد مناسب استفاده کنید، اوضاع روبه‌راه است. زمانی‌که در رابطه با شخصی از ماسک نامناسب استفاده می‌کنید، بدانید که نفس شما وارد عمل شده است. تمام کاری که باید انجام دهید این است که ماسک‌های خود را به‌طور کارآمدی عوض کنید و از نمایش لذت ببرید. سپس شما یک تماشاچی هستید. این کار را تنها زمانی می‌تواند انجام دهید که می‌دانید وجود شما چیزی فراتر از ماسک است. در غیر این‌صورت، مجذوب ماسک‌ها خواهید شد و تمام جذابیت زندگی را از دست خواهید داد. زمانی که به شما ثابت شود که از ماسک استفاده می‌کنید، آرزوهایتان رها می‌شود. درست مانند زمانی که شما بزرگ می‌شوید و به‌طور خودکار اسباب بازی‌های خود را رها می‌کنید، به‌همین ترتیب، زمانی‌که هوشمندانه به این ماسک‌ها نگاه می‌کنید، هیچ تمایلی به آن‌ها ندارید و فقط در صورت لزوم از آن‌ها آگاهانه استفاده خواهید کرد.

خدا نمی تواند ما را از ملکش بیرون کند ملک خدا، روشنگری و سکوت پر تلأتم، حق طبیعی ماست! اگر می‌خواهید بدانید که شما معمولی هستید یا نه، این آزمایش را انجام دهید. اگر احساس خارق‌العاده بودن می‌کنید، خیلی واضح است: معمولی هستید. اگر احساس عادی بودن می‌کنید، خارق‌العاده هستید!

اگر شدیداً فردی خودخواه باشید، دیگری نیاز به جهنم ندارید، زیرا ذهن در تناقض و نارضایتی وجود دارد. با رضایت، با خرسندی، مرزهای نفس از بین خواهد رفت. به‌همین دلیل است که شادی و سعادت را نمی‌خواهید. لطفاً هرگز فکر نکنید که سعادت را می‌خواهید. نه! در واقع شما از شادی و سعادت می‌ترسید. هنگامی که یک احساس آرامش و عدم نگرانی دارید، فقط خودتان را تماشا کنید. شما فکر می‌کنید زمانی‌که موضوعی برای فکر کردن و نگرانی ندارید، چیزی کم است.

همه‌ی شما نقش‌های مختلفی بازی می‌کنید و در زندگی روزمره‌ی خود از ماسک‌های مختلفی استفاده می‌کنید. شما با مادر خود از یک ماسک، در رابطه با پدر خود از ماسکی دیگر، با رئیس خود

بازگشت به فهرست

اگر شما چیزی برای فکر کردن و نگرانی نداشته باشید، در فضای درونی خود مرز مشخصی نخواهید داشت.

ذهن شما با درک رنج موجودیت می‌یابد. شما مرز و یا هویت خود را احساس نمی‌کنید، مگر این‌که رنج کافی داشته باشید. اگر کمی عمیق‌تر نگاه کنید، متوجه خواهید شد که بسیاری از اوقات اگر چیزی برای نگرانی یا رنج نداشته باشید، احساس تنهایی می‌کنید. این همان باوری است که شما نسبت به خود دارید، زیرا ذهن بالذاته می‌تواند تنها چیزهای منفی را ضبط کند. ذهن تنها در این صورت است که می‌تواند شکوفا شود، می‌تواند افکار بیشتری ایجاد کند، می‌تواند با رنج، نارضایتی و ناخرسندی خودش را بیشتر بشناسد. ظرفیت شادی بی‌حد و حصر است. وقتی شاد هستید، مرز خود را احساس نخواهید کرد. هر گاه مرز خود را احساس نکردید، در حالت شادی، رضایت و خرسندی هستید.

نفس بدون رنج نمی‌تواند وجود داشته باشد. رنج ریشه نفس است. این چیز مهمی است که باید درک کنید. ما همیشه فکر می‌کنیم که رنج نفس را آزار می‌دهد. نه! نفس با رنج تقویت می‌شود. یک چیز مهم دیگر این است که اگر رنج شما کم‌تر شود، خودخواهی‌تان نیز کم خواهد شد. شما احساس می‌کنید خیلی کوچک هستید، بنابراین شما رنج خود را افزایش می‌دهید تا احساس کنید کسی شده‌اید.

هر چه رنج کمتر باشد، نفس هم کوچک‌تر است. هرچه بیشتر رنج ببرید، نفس هم قوی‌تر می‌شود. بنابراین شما همیشه در مورد رنج‌هایتان اغراق می‌کنید. مشکل این‌جا است که پس از مدتی فراموش می‌کنید که اغراق کرده‌اید. پس دوباره در همان شبکه گرفتار می‌شوید. شما ممکن است مخالفت کنید و بگوئید: «نه، شما زندگی من را نمی‌دانید. شما رنج من را نمی شناسید». اما بسیار واضح است که بعد از مدتی در تار و پودی که خودتان ساخته‌اید، گرفتار می‌شوید.

فقط زمانی‌که نفس نباشد می‌توانید از خودتان لذت ببرید. اگر نفس دارید، نمی‌توانید لذت ببرید. جلوی آینه می‌ایستید و به‌گونه‌ای آرایش می‌کنید که دیگران از شما لذت ببرند، اما شما نمی‌توانید از خود لذت ببرید. تنها فردی که نفس ندارد و با بدن و ذهن خود احساس هویت نمی‌کند، می‌تواند از خودش لذت ببرد. نفس نداشتن یعنی، با بدن و ذهن خود احساس هویت نکردن. اگر فکر می‌کنید چیزی مال شما است، نمی‌توانید از آن لذت ببرید. وقتی فکر می‌کنید که چیزی مال شما است، خود را برای لذت بردن از آن چیز یا رابطه محروم ساخته‌اید!

این رویداد در روزهای پس از روشنگری من زمانی که در تامیل نادو (Tamil Nadu) در جنوب هند بودم، اتفاق افتاد.

شبی در خلوت بسیار آرام جنگل نشسته بودم. چشمانم باز بود، اما چیزی را نمی‌دیدم، زیرا هیچ اطلاعاتی به درونم راه پیدا نمی‌کرد و پردازش نمی‌شد. یک مار عظیم در حدود سه فوت در مقابل من وجود داشت. از آن‌جا که چشم‌ها هیچ اطلاعاتی را پردازش نمی‌کردند، هیچ ترس در درونم وجود نداشت. من نشسته بودم و مار نیز آرام و راحت بود. سپس، به آرامی، ذهن من به حالت عادی رسید، و فکر کردم، «اوه، یک مار وجود دارد». سپس فکر بعدی آمد، «من باید بروم». لحظه‌ای که فکر کردم یک «مار» این‌جا است، من خیلی واضح دیدم که مار نیز احساس ناراحتی کرد که یک نفر در حضور او بود. تا زمانی‌که احساس نمی‌کردم «یک مار

همیشه بیشتر از آن چیزی است که شما دارید. بیشتر از آن چیزی است که هستید، زیرا شما فکر می‌کنید که باید خودتان را به فروش برسانید. این یک نیاز اساسی است، به‌ویژه در جوامعی که در آن شما باید خودتان را به بازار عرضه کنید. آهانکار بر اساس «عقده‌ی خود برتر بودن» خواهد بود. ماماکار بر پایه‌ی عقده‌ی خود کم‌بینی قرار می‌گیرد. احانکار بر اساس ترس است ماماکار بر اساس حرص است.

وجود دارد»، مار هرگز احساس نکرد که من یک انسان هستم. تا زمانی‌که احساس ترس نمی‌کردم، مار هرگز به تهدیدی از جانب من فکر نمی‌کرد. من ترس نداشتم و مار هم ترس نداشت. اما لحظه‌ای که ترس داشتم، مار نیز ترسید. فاصله فیزیکی میان ما کاهش نیافت. فقط فکر «مار» در من آمد و من به‌وضوح حس می‌کردم، که در فضای درونی مار آشوب و نا آرامی به‌وجود آمد. لحظه‌ای فکر کردم که باید حرکت کنم، لحظه‌ای که ترس داشتم، مار نیز احساس ناامنی و خطر مشابهی را حس کرد و بلافاصله، مار شروع به حرکت کرد، حتی قبل از حرکت من.

وقتی نفس شما قوی می‌شود، توانایی شما برای ارتباط با طبیعت مختل می‌گردد.

همه‌ی ما دو هویت داریم، هویتی که ما به جهان بیرونی نشان می‌دهیم، و هویتی که ما به آن باور داریم و در دنیای درونی ما است. هویتی که به‌نظر شما درون ذهن شما قرار دارد، به سانسکریت ماماکار¹ نامیده می‌شود و همیشه خیلی کوچک‌تر از آنی است که واقعاً هستید. شما تمام شکست‌های خود و اشتباهات گذشته را با خود دارید به یاد خواهید آورد و دائماً در تلاش برای کار بر روی آن‌ها خواهید بود. هویتی که شما به جهان بیرونی منعکس می‌کنید، آهانکار² است که کارت ویزیت شما است. شما بر روی آن همه چیز را که می‌خواهید دیگران در موردتان بدانند می‌نویسید. این بر اساس هویتی است که به جهان بیرونی نشان می‌دهید. این هویتی که به جهان بیرون نشان می‌دهید همیشه بر اساس ترس است و بیشتر از آن چیزی است که در مورد شما صدق می‌کند. شما دائماً سعی می‌کنید آن را زنده نگه دارید. هویتی که در دنیای درون حمل می‌کنید بر اساس طمع است. به‌همین دلیل است که همیشه سعی می‌کنید هویت درونی خود را رشد دهید. شما دائم بر روی هویتی که باور دارید هستید، کار می‌کنید. زندگی شما چیزی جز مبارزه بین این دو جهان نیست. ستیز میان آهانکار (شخصیت بیرونی) و ماماکار(شخصیت درونی)، تنش نامیده می‌شود. احساس ناخوشایند بین این دو هویت، عدم راحتی و بیماری را می آفریند.

داده می‌شود. شکلی از نفس است

هر دو هویت، احانکار و ماماکار، اسطوره‌ی محض هستند، هر دو دروغ هستند! شما چیزی فراتر از این دو هویت هستید. اگر تمام انرژی خود را صرف گسترش آهانکار کنید، زندگی شما ماتریالیسم می‌شود. در عوض افرادی که به ماماکار مشغولند، دائماً به روی شخصیت خود کار می‌کنند و تلاش دارند هویتی را ایجاد کنند تا احساس راحتی کند. اگر تمام عمر خود را در حال توسعه ماماکار بگذرانید، هویتی که گمان دارید که هستید، تمام زندگی‌تان اخلاقی و سرکوب شده است. حقیقت اساسی این است که شما خیلی بیشتر از این دو هویت هستید. هنگامی‌که شما از این دو هویت جدا شوید، زمانی متوجه خواهید شد که شما فراتر از این دو هویت هستید. وقتی این اتفاق بیافتد، دیگر این دو هویت نمی‌توانند دوباره شما را مقید کنند.

عزت نفس پایین یعنی نشان دادن خود و یا تصور خود کمتر از آنچه که هستید. عزت نفس بالا یعنی نشان دادن خود و یا تصور خود خیلی بیشتر از آن چیزی که هستید. البته ملاک نظر دیگران است. شما به جای زندگی خود، براساس شیوه‌ی زندگی خود قضاوت می‌کنید. شما با اتومبیل و املاک و مستغلاتی که خریداری کرده‌اید، خودتان را ارزیابی می‌کنید نه با کیفیت آگاهی‌ای که به دست آورده‌اید. مشکل بزرگ این‌جاست که شما نمی‌دانید چگونه از یک شخصیت خود عبور کرده و به شخصیت بعدی بروید. شما نمی‌دانید چطور از شخصیت‌ها مانند کت استفاده کنید. شما در یک شخصیت گرفتار هستید. استفاده از شخصیت اشتباه در موقعیت اشتباه، چیزی است که من آن را نفس می‌نامم. اگر در جایی‌که باید مؤدب و متواضع باشید، متکبر و خشن باشید، دال بر خودخواه بودن است. اگر در جایی‌که باید شجاع باشید، مؤدب و فروتن باشید، خودخواه هستید.

ما همیشه فکر می‌کنیم، چگونه انسان فروتنی می‌تواند خودخواه باشد؟ بسیار واضح است، نفسی که روی سرش قرار گرفته است، همچنان نفس است. این «نفس پست» نامیده می‌شود.

• یک رویداد از زندگی رامانا مهاریشی¹: > شاگرد رامانا مهاریشی یکی از کتاب‌هایش را به > زبان دیگری ترجمه کرد. در ترجمه کتاب، نام او > نیز به‌عنوان مترجم منتشر شد. > وقتی شاگرد کتاب را دید، شوکه شد. او نزد > مقامات ذی‌ربط رفت و آن‌ها را برای این اشتباه > سرزنش کرد. سپس نزد رامانا مهاریشی رفت و > گفت: «باگاوان(Bhagavan) آن‌ها نباید نام > من را قید می‌کردند. من فکر می‌کنم که نامم > نباید منتشر می‌شد. من این‌طور آدمی نیستم. > باگاوان گفت: « نفسی که می‌خواهد نامش در > آن‌جا بیاید و نفسی که نمی‌خواهد نامش در > آن‌جا بیاید یکی هستند آرام باش».

در واقع، نفس پست که سعی در متواضع بودن دارد نیز نفس است. حداقل عقده‌ی برتری و نفس خشونت‌آمیز را جامعه به شما آموزش خواهد داد. این نفس کاملاً قابل مشاهده است. در حالیکه شما با نفس متواضع از جامعه فرار خواهید کرد. این خطرناک‌تر است. این نفس مکار است که در هر حالتی می‌تواند به‌راحتی خود را نجات دهد.

نفس فعال در مقابل نفس غیر فعال تشخیص نفس فعال آسان است. افرادی که دارای نفس فعال هستند، به نحو متکبرانه‌ای رفتار می‌کنند. آن‌ها آشکارا خودستایی می‌کنند و متکبر هستند. برای یک استاد سروکله زدن با این گونه نفس آسان است. او فقط باید چند بار محکم به آن بکوبد و آن می‌شکند!

تحقق بخشیدن خود" را تشویق کرد، از طریق این سؤال:"چه کسی هستم ؟"

نوع دیگری از نفس، «نفس اجتماعی» نامیده می‌شود و همه‌ی ما به‌خوبی آن را پرورش می‌دهیم. در واقع احساس می‌کنید زندگی شما بسیار خصوصی است و هیچ‌کس نباید اجازه‌ی ورود به آن را داشته باشد. می‌ترسید که تصویر کلی شما خدشه‌دار شود و دیگر چیزی در اجتماع از شما حمایت نکند.

این نفس اجتماعی است. اگر خودتان را همان‌طور که هستید به دنیا نشان دهید، آرامش بیشتری خواهید داشت، زیرا در این صورت فشاری برای مخفی کرد چیزی نخواهید داشت.

یک کاندیدای سیاسی سخنرانی خود را به پایان رساند و نشست. مرد کنار او پرسید: «آقا، آیا می‌خواهید یک نوشیدنی بنوشید؟ ما نوشیدنی‌های الکلی نیز داریم». مرد جواب داد: «اول باید بدانم که آیا این یک سوال است یا دعوت!».

ما همواره به دلیل نفس اجتماعی‌مان، معذب و خجالتی هستیم و فکر می‌کنیم مردم همیشه نگاه‌شان سوی ماست و درباره‌ی ما صحبت می‌کنند. هنگامی که شما معذب هستید، خودبین هستید. شما فکر می‌کنید که موجود بزرگی هستید و چشمان همه همواره به شما است. به‌همین دلیل شما معذب می‌شوید.

هنگامی‌که معذب هستید، زنده هستید اما زندگی نمی‌کنید. کم‌رویی مانع زیبایی و جذابیت شما است. زیبایی آزادانه به دست نمی‌آید. به حیوانات و طبیعت نگاه کنید. آن‌ها به شکل زیبایی آزادانه جریان می‌یابند، زیرا معذب نیستند. آن‌ها موجودات شاد همگام با هستی هستند.

زمانی که فکر می‌کنید مردم نگاه‌تان می‌کنند، نفستان وارد عمل شده و خودِ طبیعی‌تان را از دست می‌دهید.

یک روانپزشک از بیمار خود پرسید که آیا از خیالات خودبینانه رنج می‌برد. مرد پاسخ داد: «به‌هیچ عنوان. در واقع، من خیلی کمتر از چیزی که واقعاً هستم خودم را فرض می‌کنم!».

فردی با نفس فعال نمی‌گذارد که به هیچ قیمتی آن را از دست بدهد.

نفس غیر فعال بسیار ظریف و حیله‌گر است. افرادی که یک نفس منفعل دارند، وانمود می‌کنند که بسیار متواضع هستند و جرأت کافی برای مواجه با افراد را ندارند، و از کسب اعتبار خجالت می‌کشند. بدترین قسمت آن این است که آن‌ها تصور می‌کنند چون خودخواه نیستند این‌گونه‌اند. در حقیقت، آن‌ها با تصور این‌که متواضع هستند، ناخودآگاه از نفس خود در برابر آسیب دیدن به دقت محافظت می‌کنند. افراد دارای نفس فعال مثل شاخه‌های سخت و خشک درخت هستند. آن‌ها به‌راحتی شکسته می‌شوند. افراد دارای نفس غیرفعال مانند شاخه‌های تازه و سبز هستند. هر بار که نفس آن‌ها ضربه ببیند، خم می‌شوند، اما نمی‌شکنند! نفس آن‌ها به قدری محافظت شده است که مقابله با آن سخت است. در واقع، آن‌ها به‌سختی تلاش می‌کنند تا به طریقی مطبوع و منفعلانه از آن حفاظت کنند.

شما به واکنش‌ها و نظرات دیگران نسبت به خودتان بسیار اهمیت می‌دهید. شما نمی‌توانید تحمل کنید تا به نفستان که در تمام این سال‌ها به دقت پرورش داده‌اید، آسیبی برسد. این نفس نقطه اتکای شما است که اگر دچار ضربه یا تکان شود، بی‌تکیه‌گاه خواهید شد. بنابراین، به بهانه‌ی متواضع و مطیع بودن، ساکت می‌مانید. شما فرصت دیگری از ابراز نفس خود در محضر استاد را از دست می‌دهید. شما فرصتی دیگر برای برداشتن گامی بزرگ در جهت شکوفایی را از دست می‌دهید.

بازگشت به فهرست

کودکان به‌اندازه‌ی بزرگسالان معذب نیستند. اگر بازی کردن آن‌ها را تماشا کنید، زیبایی و معصومیت آن‌ها را خواهید دید.

حتماً متوجه شدید که هنگام عکس گرفتن، عکس‌هایی که بدون اطلاع شما گرفته شده بسیار بهتر از زمانی است که شما برای دوربین ژست گرفته‌اید! لحظه‌ای که از شما خواسته می‌شود که ژست بگیرید، شما به خودتان توجه می‌کنید، احساس معذب بودن می‌کنید. نفس شما از آنچه که دیگران راجع به شما می‌گویند و فکر می‌کنند دچار ترس می‌شود. نفس معذب همیشه در حال ارزیابی و سنجش نظرات دیگران است.

> عارفی صوفی از پادشاهی تقاضای غذا کرد. > پادشاه او را تحقیر کرد و گفت که هیچ کس او > را نمی‌شناسد. > عارف خندید و گفت: «بله موافقم. هیچ‌کس > این‌جا مرا نمی‌شناسد اما من خودم را می‌شناسم. > در مورد شما، همه شما را می‌شناسند اما شما > خودتان را نمی‌شناسید».

وقتی شما دست از محاسبه برمی‌دارید و معصوم و آزاد می‌شوید، وجودتان از شگفتی و تازگی پر می‌شود و زندگی هرگز برای شما خسته کننده نخواهد بود.

«من» نفس و ریشه‌ی ترس است. «مال من»، «خانه‌ی من»، «این ماشین مال من است»، «این‌ها دوستان من هستند.» ریشه حرص و آز است.

«من» به‌معنی انجام دادن مداوم است. «مال من» به‌معنای داشتن مداوم است. شما دائماً سعی می‌کنید مرزهای خود را گسترش دهید و چیزهای بیرون را تغییر دهید. شما می‌خواهید مرز خود را از «مال من» گسترش دهید. به‌عنوان مثال، در حال حاضر یک ماشین معمولی دارید، اما می‌خواهید ماشین لوکس‌تری داشته باشید. ممکن است بخواهید بیش از یک ماشین داشته باشید. شما خانه‌ای برای زندگی دارید، اما می‌خواهید خانه‌ی بزرگتری داشته باشید. این نوع شخصیت بر محور «داشتن» است. چنین افرادی تنها زمانی که چیزهای بیشتر و بیشتری داشته باشند، احساس شادی، امنیت و آرامش می‌کنند.

احساس عمیق نا امنی و ترس، این‌که دائماً سعی می‌کنیم چیزهای بیشتری را به‌دست آوریم، ما را به حرص و طمع بیشتر سوق می‌دهد. خواستن مالکیت بیشتر چیزی جز احساس نا امنی عمیق نیست. شما می‌توانید بفهمید که خواستن مالکیت بیشتر و بیشتر فقط به‌دلیل ترس و نا امنی است.

معمولاً اگر دوستان بیشتر، بستگان بیشتر و چیزهای بیشتری در اطرافمان داشته باشیم، احساس امنیت بیشتری می‌کنیم. با امنیت بیشتر، ما احساس می‌کنیم که از این دنیا جدا نخواهیم شد.

مردم از من می‌پرسند «چرا ما باید دنباله‌روی استاد باشیم؟» به‌آن‌ها می‌گویم: «شما مجبور نیستید از استاد تبعیت کنید. اما اگر از استادان پیروی نکنید، از نفس خود تبعیت خواهید کرد، فقط همین. فقط دو گزینه وجود دارد: یا به استاد گوش کنید یا به نفستان». استاد وجودی است که قبلاً سعادت ابدی نی‌تی‌آناندا¹ را به‌دست آورده است. اگر از او پیروی کنید، شما نیز به این مرحله می‌رسید. همان‌طور که در رابطه با نفس خود، می‌دانید که تا به حال چه به دست آورده و به چه سمتی می‌رود! اگر در مسیری که در آن نفس شما را هدایت می‌کند، خوشحال، راحت، راضی و سعادتمند هستید می‌توانید همچنان از نفس خود پیروی کنید. هیچ مشکلی نیست. اما اگر کمی احساس ناراحتی می‌کنید، اگر می‌خواهید تغییر کنید، مسیر استاد را دنبال کنید.

بازگشت به فهرست

پادشاه کنجکاو شد که در مورد داکشینامورتی سوامیگال بیشتر بداند. همراه با ارتشش، به دیدار او رفت، پادشاهان همیشه با ضمائم و متعلقات خود سفر می کنند؛ زیرا بدون آنها هویتی ندارند! در مقابل، داکشینامورتی سوامیگال یک پاراماهامسا¹ و استادی روشنگر است. پادشاه او را دید که زیر یک درخت انجیر بزرگ نشسته است، بدون لباس و بدون هیچ لوازم و متعلقاتی. او تنها با خود سعادتمند بود. صحنه را تصور کنید: گدایی ساده بدون لباس در یک گوشه نشسته است. او در سعادت و آرامش غرق شده، کاملاً با هستی درآمیخته و در سکوت و صلح کامل نشسته است. این سکوت در وجود هر که در حضور او بود نفوذ می کرد. پادشاه از کالسکه ی خود پایین پرید و به سمت داکشینامورتی سوامیگال رفت. او از دیدن پادشاه و ارتشش و شنیدن هیاهوی آنها، هیچ حرکتی نکرد. فقط چشمانش را گشود و مستقیماً به چشم های پادشاه نگاه کرد. برای اولین بار کسی جرأت کرده بود که به چشم پادشاه نگاه کند. معمولاً پادشاه به دیگران نگاه می کرد و بقیه همیشه سرشان را پایین می انداختند. حالا برای اولین بار کسی مستقیماً به چشمان پادشاه نگاه می کرد. پادشاه به خود لرزید. پس از چند ثانیه پادشاه سرش را پایین انداخت. او به وضوح احساس کرده بود که در درونش دارد چیزی اتفاق می افتد. داکشینامورتی سوامیگال، به پادشاه اشاره کرد که بنشیند. تمام وزرا و ارتش سلاح های خود را انداختند و همگی در سکوت نشستند. در عرض ده دقیقه کل ارتش به حالت نشسته در آمد. یک ساعت گذشت. دو ساعت گذشت، سه ساعت گذشت، غروب شد، یک روز کامل گذشت. استاد، پادشاه و کل ارتش در سکوت

تنها دو چیز وجود دارد، استاد و ذهن. اگر از استاد پیروی کنید، نمی توانید ذهن را دنبال کنید. اگر از ذهن تبعیت می کنید، نمی توانید از استاد پیروی کنید. کلمه ی زیبایی به نام، «na maha» وجود دارد. که به معنای «نه مال من»، یا «من نیستم» است. «من» و «مال من» را به روی پای استادم یا خدا تسلیم می کنم.

استاد روشنگری، داکشینامورتی سوامیگال همیشه زیر یک درخت انجیر می نشست. حضور او چنان قدرتمند بود که فرد می توانست آن را احساس کند، لمس کند و تقریباً ببیند. سکوت او چنان قدرتمند بود که هیچکس نیازی به سخن گفتن نمی دید. یکی از شاعران دربار هزار بیت شعر در وصفش سرود و او را یک فرد مقدس و بزرگترین جنگجو نامید. عنوان «بزرگترین جنگجو» زمانی به فردی داده می شود که هزار فیل را در یک جنگ کشته باشد. وقتی پادشاه این را شنید، نفس او خدشه دار شد، زیرا همه می دانستند که فقط او هزار فیل را در یک جنگ کشته است و او تنها پادشاهی است که عنوان بزرگترین جنگجو را کسب کرده است. شاعر را صدا کرد و با عصبانیت گفت: «اگر نتوانی سرودن هزار بیت شعر در ستایش یک گدای عریان نشسته زیر درخت انجیر را توجیه کنی، سرت قطع خواهد شد!». شاعر گفت: «من هیچ دلیل یا توجیهی ندارم. شما می توانید من را بکشید اما چیز غریبی در حضور او وجود دارد. من یک درخواست کوچک دارم. فقط بروید و یک بار در حضور او بنشینید. این تنها چیزی است که می خواهم، همین».

داده شده است

بازگشت به فهرست

نشسته بودند. هیچ کلمه‌ای رد و بدل نشد. سه روز گذشت. سپس استاد چشم‌هایش را باز کرد و گفت: «حالا می‌توانید بروید». پادشاه به پای استاد افتاد و به او ادای احترام کرد و در سکوت آن‌جا را ترک کرد. او به کاخ خود رسید و شاعر را احضار کرد و گفت: «چرا فقط یک هزار بیت در مدح استاد نوشتی؟ تو می‌بایست ده هزار بیت می‌نوشتی!» شاعر یک عبارت زیبا گفت: «کشتن ده هزار فیل آسان است. شما فقط به سلاح نیاز دارید تا آن‌ها را بکشید. اما کشتن ذهن خود یک دستاورد واقعی است!».

داکشینامورتی سوامیگال ذهن خود را کشته بود و قادر بود ذهن هر کسی که در حضور او نشسته است را بکشد. هیچ شجاعتی در کشتن ده هزار فیل نیست، بلکه این کشتن ذهن است که شجاعت می‌خواهد.

بیننده را به یاد داشته باشید دو مرحله وجود دارد. به‌ یاد داشته باشید که بیننده کیست. وقتی چشم‌هایتان را باز می‌کنید، از طریق چشم می‌بینید. در واقع شما نمی‌بینید. سپس ناگهان متوجه خواهید شد که تمام انرژی شما در چاکرای اجنا¹ یا مرکز دو ابرو قرار دارد. شما اجسام را به‌وضوح و با جزئیات بیشتر خواهید دید، مانند وقتی که باران می‌بارد پس از آن همه چیز شفاف می‌شود. پس نه دلبستگی و نه گسستگی دارید، هیچ رنجی نخواهید داشت. به‌عنوان مثال، گاهی اوقات در خواب با این‌که می‌دانید دارید خواب می‌بینید، اما از رؤیا بیرون نمی‌آیید. در آن حالت می‌توانید ببینید که رؤیاهای شما واضح‌تر هستند و حتی می‌توانید رؤیای خود را تغییر دهید. به‌همین ترتیب، وقتی متوجه می‌شوید که آنچه تا به حال فکر می‌کردید واقعیت است، رؤیایی بیش نیست، شما انرژی و هوش تغییر آن را خواهید داشت! هنگامی که ارتعاشات آگاهی شما افزایش می‌یابد، هوش کافی برای درک این‌که آن فقط یک رؤیا است را خواهید داشت.

تجسم این تکنیک را می‌توان در هر زمانی انجام داد. هستی را به‌عنوان یک حضور شفاف و همیشه زنده احساس کنید. سعی کنید زندگی را در هر چیزی که در اطراف شما است، احساس کنید. سعی کنید آن را ببینید. سعی کنید آن را احساس کنید. اول، سعی کنید زندگی را درون بدن خود احساس کنید. سپس سعی کنید زندگی درون صندلی که روی آن نشسته‌اید را احساس کنید. ببینید که چگونه در درون پوست خود احساس زنده بودن می‌کنید. به‌همین ترتیب، تجسم و احساس کنید که در درون صندلی، در درون کوسن زنده هستید. سپس تصور کنید که در درون افرادی که در کنار شما نشسته‌اند زنده هستید. بگذارید برای شما مثالی بزنم. شما یک چوب بامبو را در یک رودخانه انداخته‌اید. شما می‌توانید بخشی از رودخانه را در سمت چپ بامبو و بخش دیگری را در سمت راست بامبو مشاهده کنید. اما، آیا به‌این معنی است که رودخانه اکنون به دو بخش تقسیم شده است؟ نه! اگر بامبو نباشد، دیگر سمت راست یا سمت چپ وجود ندارد. هیچ مرزی وجود ندارد این فقط یک رودخانه است، همین. زندگی مثل یک رودخانه است. بامبو نفس شما است. به‌خاطر نفس خود، شما می‌گویید «من» و «شما». شما دو طرف دارید - شما و دنیا. با توجه به‌این بامبو، دوگانگی را می‌بینید. اگر شما فقط بامبو

"اراده" در سانسکریت. این چاکرا توسط (خود) نفس مسدود شده است

را از نفستان بردارید، نه «من» و نه «شما» وجود دارد. یک حضور همیشه زنده‌ی خالص است.

مراقبه‌ی چشم سوم مجموع مدت زمان: ۲۵ دقیقه این یک تکنیک بسیار قدرتمند است که در حضور استاد و یا در مقابل تصویری از چشمان استاد مؤثرتر است.

مرحله‌ی ۱: مدت زمان: ۵ دقیقه هر تصویری را که در پشت چشم‌های بسته دیده می‌شود را با چشمان بسته، فقط از طریق چشمانتان ببینید.

مرحله‌ی ۲: مدت زمان: ۵ دقیقه

اکنون، چشمان خود را باز کنید و از طریق چشم سوم خود، به دقت چشم سوم استاد را در تصویر نگاه کنید. از طریق چشمانتان نگاه کنید.

مرحله‌ی ۳: مدت زمان: ۵ دقیقه هر تصویری را که در پشت چشم‌های بسته دیده می‌شود را با چشمان بسته، فقط از طریق چشمانتان نگاه کنید، .

مرحله‌ی ۴: مدت زمان: ۵ دقیقه حال چشمان خود را باز کنید و از طریق چشم سوم خود، به دقت در چشم سوم استاد در تصویر نگاه

کنید. از طریق چشمانتان نگاه کنید.

مرحله‌ی ۵: مدت زمان: ۵ دقیقه هر تصویری را که در پشت چشم‌های بسته دیده می‌شود را با چشمان بسته، فقط از طریق چشمانتان ببینید، .

در طول این مراقبه، شما ممکن است تجسم خدای مورد علاقه خود را ببینید، و یا ممکن است ببینید که یک پرتو نور جایگزین تصویر استاد شده است. گاهی اوقات شما ممکن است در محل تصویر یک فضای خالی را مشاهده کنید. در این لحظات نگران نباشید یا آگاهی خود را از دست ندهید. این هیپنوتیزم نیست! در حقیقت، این یک فرآیند ضد هیپنوتیزمی است. آبرآگاهی شما بیدار شده است. اگر فقط نور و یا فضای خالی را می‌بینید، نشانه‌ای از این است که شما مراقبه را با خلوص عمیق انجام داده‌اید. این حقیقت طبیعت ما است که همه‌ی ما چیزی جز انرژی نیستیم.

وقتی متوجه شدیم که ما بخشی از طرح کلی هستی هستیم و در هر لحظه از طریق هستی با عشق حمایت می‌شویم، آن‌گاه پر از سپاسگزاری می‌شویم. ما برای آنچه که هر لحظه دریافت می‌کنیم، واقعاً قدردان می‌شویم، حتی اگر آن موضوع بسیار پایه‌ای و اولیه باشد مانند شکر از اندام‌ها و حواسمان. قدردانی، واکنش شما به شناخت فراوانی «هستی» است. این یک انرژی خودجوش در درون است. اگر انرژی‌ای در وجود شما وجود داشته باشد که از همه‌چیز در زندگی‌تان محافظت می‌کند، این انرژی، قدردانی است! اگر شما تا به حال احساس کرده‌اید جای چیزی در زندگی شما خالی است، دلیل آن این است که کم قدردانی می‌کنید.

در سراسر جهان ادیان زیادی وجود دارد. هر یک از آن‌ها روی یک رویکرد خاص مانند نماز، ریاضت، تسلیم و رضا و غیره تأکید می‌کنند. اما وجه مشترک همه‌ی این‌ها قدردانی است که شما را مستقیماً به انرژی الهی متصل می‌کند. قدردانی بزرگترین مذهب است. وقتی این را به مردم می‌گوییم، تعجب می‌کنند: «چگونه می‌توان قدردانی را یک دین در نظر گرفت؟ چرا باید یک دین باشد؟ این می‌تواند یک عادت اجتماعی باشد نه مذهبی».

سپاسگزاری باید همچون نفس کشیدن باشد نه صرفاً دین. قدردانی انرژی‌ای است که متحول می‌کند، اتفاقات در شما و اطراف شما را تغییر می‌دهد. این انرژی است که شما را با انرژی کائنات به‌هم پیوسته و به شما برکت بسیار برمی‌گرداند. اگر قدردان باشید می‌بینید که هستی به سادگی به شما پاسخ می‌دهد، چنان‌که گویی یک موجود زنده است. آن مجرایی برای ارتباط برقرارکردن با هستی است!

هنگامی‌که قدردانی رخ می‌دهد، از طریق قانون جذب، برکات بسیاری را برای شما به زیبایی جذب می‌کند. اما این چگونه ممکن است؟ و سعادت می‌کنید. بنابراین قدردانی واقعی هرگز هنگامی‌که قدردانی شما پرتو دلیلی ندارد. بی‌دلیل افکنی می‌کند، اجابت شدن درون شما جوانه می‌زند. خواسته‌هایتان را جذب می‌کند و در قالب دستاوردهای مادی، روابط خوب، سلامتی و غیره به سمت شما بازمی‌گردد.

نکته‌ی مهم این است که دستاوردهای مادی، روابط خوب و چنین چیزهایی صرفاً دستاوردهای جانبی قدردانی است. نکته‌ی اصلی این است که قدردانی شما را با هستی هماهنگ و به یک انسان زیبا تبدیل می‌کند.

روانشناسان اثرات احساس قدردانی را روی افراد مطالعه کرده‌اند. در اولین مطالعه‌ی خود، دو پژوهشگر، دکتر مایکل مک کالوف (Dr.Michael Mc Collough) از دانشگاه متدیست جنوبی در دالالس، تگزاس و دکتر رابرت امونس (Dr. Robert Emmons) از دانشگاه کالیفرنیا در دیویس، کالیفرنیا، نتیجه گرفتند که قدردانی نقش مهمی در خوشبختی فرد دارد. در مطالعه‌ی آن‌ها چند صد نفر به سه گروه تقسیم شدند و از آن‌ها خواستند که دفتر خاطرات روزانه بنویسند. گروه اول تمام رویدادهایی که در طول روزشان اتفاق می‌افتاد را ثبت می‌کردند. گروه دوم فقط تجربیات ناخوشایند خود را ثبت می‌کردند. گروه سوم فهرستی روزانه از چیزهایی‌که بابت آن‌ها سپاسگزار بودند، تهیه می‌کردند.

نتایج این مطالعه نشان داد که تمرین قدردانی روزانه موجب افزایش سطح هشیاری، شور و شوق، عزم و اراده، خوش‌بینی و انرژی شد. علاوه بر این، گروه سوم، که موارد قدردانی را ثبت می‌کردند، افسردگی و استرس کمتر، و تمایل بیشتری برای کمک به دیگران داشتند، به‌طور منظم ورزش می‌کردند و پیشرفت بیشتری در جهت اهداف شخصی خود داشتند. با توجه به‌این یافته‌ها، افرادی که روزانه قدردانی می‌کنند، بیشتر احساس خوشبختی و عشق می‌کنند. مک‌کالوف و امونس نیز خاطرنشان کردند که نگرش

• یک داستان کوتاه:

روزی اکبر¹، پادشاه بزرگ در هند باستان و مشاورش، بیربال²، در خیابان راه می‌رفتند. آن‌ها از یک فروشنده چوب صندل گذشتند و اکبر به بیربال گفت: «نمی‌دانم چرا دوست دارم این مرد را دار بزنم». یک ماه گذشت و آن دو نفر دوباره از جلوی آن فروشنده چوب صندل رد شدند. این بار اکبر گفت: «عجیب است، امروز دلم می‌خواهد به این مرد هدیه‌ای بدهم! چطور ممکن است؟» بیربال پاسخ داد: «ای پادشاه! یک ماه پیش، کسب‌وکار این فروشنده چوب صندل دچار خسران شده بود و زمانی‌که شما را دید که رد می‌شدید با خود فکر کرد: «اگر پادشاه بمیرد، برای مراسم آتش‌زدن جنازه‌اش از سراسر کشور نزد من می‌آیند تا چوب صندل بخرند». او این امواج منفی را فرستاد که موجب شد شما احساس نفرت نسبت به‌او داشته باشید. به‌همین دلیل است که شما قبلاً احساس بدی داشتید و هیچ دلیل خاصی برای دار زدن او نداشتید. من بلافاصله بسیاری صندل‌های او را خریدم تا میزها و صندلی‌هایی برای دربار بسازیم. این او را بسیار خوشحال کرد. امروز، او از شما بسیار سپاسگزار است. حال شما این امواج مثبت را از سمت او حس کرده‌اید و بنابراین احساس می‌کنید که دلتان می‌خواهد به‌این مرد هدیه‌ای ارزانی دارید!

بر اساس قانون جذب، انرژی‌های هم‌شکل یکدیگر را جذب می‌کنند. این موضوع چه ربطی به قدردانی دارد؟ بدانید: زمانی‌که نسبت به همه چیز احساس قدردانی می‌کنید، به‌این معنی است که احساس می‌کنید تحقق یافته‌اید، احساس خوشی

احساس قدردانی وجود دارد. زندگی خود هدیه‌ای است که ما دریافت کرده‌ایم. آیا هر یک از ما برای آن زحمت کشیده‌ایم تا آن را دریافت کنیم؟ خیر. متولد شدن با آگاهی انسانی، اولین نعمتی است که نصیبمان گشته. قدردانی ما باید از آن‌جا شروع شود. فقط برای این‌که وجود داریم باید احساس شکرگزاری کنیم.

قدرشناسانه، دور مثبتی را رقم می‌زند که در آن یک حرکت قدرشناسانه حرکت دیگر را رقم می‌خورد. همچنین یافته‌ها نشان می‌دهند که قدردانی می‌تواند مستقل از ایمان باشد. گرچه قدردانی بخش بزرگی از اغلب ادیان است، اما آن‌ها می‌گویند که این برکات به کل افراد گسترده می‌شود، صرف‌نظر از این‌که مذهب خاصی دارند یا نه. آن‌ها اضافه کردند که فقط با شمارش نعمت‌های خود، هر کسی می‌تواند احساس خوشبختی خود را افزایش داده و اثرات مثبت اجتماعی به دست آورد.

در دنیای امروز، هر اقدامی نیاز به یک دلیل دارد. اگر من به یک کودک بگویم که نزدیک من بیا، او به دنبال دلیلی برای انجام این کار است. اگر من یک شکلات را نگه دارم، او نزدیک خواهد شد! منفعت عمیقاً در درون ما ریشه دوانیده است. هرگاه منفعت باشد، عمل وجود دارد، در غیراین صورت، توجیه عمل دشوار است. وقتی به مردم می‌گویم که با حس قدردانی زندگی کنند، آن‌ها فوراً به‌دنبال دلیل می‌گردند. قدردانی واقعی هرگز دلیلی ندارد. بی‌دلیل در درون شما جوانه می‌زند. آیا گل برای شکوفا شدن دلیلی دارد؟ خیر! گل شکوفا می‌شود، زیرا طبیعت آن این است. قدردانی، طبیعت واقعی ما است. که توسط لایه‌های شرطی‌سازی از سمت جامعه پوشانده شده است. جامعه زبان قدردانی را نمی‌داند و فقط زبان منفعت را می‌داند. به‌طور مستقیم و آهسته طمع و ترس را در شما القاء می‌کند تا نتایج مورد نیاز آن‌ها را فراهم کنید. جامعه نمی‌داند که یک مسیر قدردانی وجود دارد که نتایج بسیار بهتری از مسیر ترس و حرص را به ارمغان می‌آورد. مشکل همین‌جا است. ما ذاتاً قدردان هستیم. اگر آن را به کار گیریم، می‌توانیم به‌آن متصل شویم. دلایل بی‌پایانی برای اگر تا کنون احساس کرده اید که زندگی کسل کننده است، یا به اندازه‌ای که باید جالب نیست، به‌این دلیل است که در شما قدردانی رخ نداده است. شکر انرژی‌ای است که هر لحظه زندگی شما را شاد و هیجان‌انگیز می‌کند. هنگامی‌که صرف‌نظر از شرایط بیرونی، شکرگزاری بی دلیل را در درونتان حمل می‌کنید، زندگی همیشه شیرین خواهد بود. هنگامی‌که شکرگزار نیستید، اغلب احساس می‌کنید که زندگی تلخ است، اما شما دلیل واقعی آن را نمی‌دانید. مشکل همین‌جا است. این‌ها رازهای اصلی زندگی هستند. هر صبح به‌محض این‌که از خواب بیدار شدید، قبل از خروج از رختخواب، سعی کنید که تنها به‌خاطر زندگی کردن به‌عنوان یک انسان در این هستی شگفت‌انگیز، شکرگزار باشید. درک کنید که شما قادر به لذت بردن از همه چیز هستید تنها به‌این دلیل که انسان هستید. سعی کنید بابت آن احساس قدردانی کنید. به مدت چند دقیقه در این قدردانی ذوب شوید.

به‌همین ترتیب، هر شب قبل از به خواب رفتن روی تخت بنشینید و به‌خاطر زنده بودنتان صادقانه از خدا تشکر کنید. آن احساس را در تمام بدن و ذهن خود داشته باشید. حتی اگر روز بدی داشتید، مشکلی نیست. همه چیز را کنار بگذارید و فقط به دلیل وجود داشتن، شکرگزار باشید. همه‌ی روزها بد نیستند. افرادی هستند که روزهایی به مراتب بدتر از بدترین روزهای بد ما دارند. پس قضاوت را کنار بگذارید و شکرگزار باشید. با این احساسات به خواب بروید. این یک مراقبه بسیار قوی جهت پرورش شکرگزاری بی‌دلیل در شما است.

دلیل اصلی این که شما نمی‌توانید قدردانی را تجربه کنید این است که همه چیز را حق خود می‌دانید. شما احساس می‌کنید هر کاری که مردم برای شما انجام می‌دهند، حق طبیعی شما است. دیگران می‌توانند به‌جای آن‌که کاری برای شما انجام دهند، به کار دیگری بپردازند. بنابراین این هدیه‌ای از جانب آن‌ها به شما است. شما باید از آن‌ها سپاسگزار باشید.

در زندگی هر چیز کوچک را به‌عنوان هدیه درنظر بگیرید هنگامی‌که بشقاب خود را برای غذا خوردن برمی‌دارید، به آن بشقاب به‌عنوان یک هدیه نگاه کنید. وقتی غذا را روی بشقاب سرو می‌کنید، آن غذا را به‌عنوان یک هدیه ببینید. وقتی روی صندلی می‌نشینید تا غذا بخورید، صندلی را به‌عنوان هدیه ببینید. هنگامی‌که دستهای خود را بعد از غذا خوردن می‌شویید، انگشتان خود را به‌عنوان یک هدیه ببینید. ما هرگز به‌این چیزها به‌عنوان هدیه نگاه نمی‌کنیم. همه‌ی این‌ها را حق خود می‌دانیم. افرادی هستند که بشقابی ندارند تا در آن غذا بخورند. افرادی هستند که انگشتی ندارند تا با آن غذا بخورند! آیا ما تا به حال در مورد آن فکر کرده‌ایم؟ ما فقط به کسانی نگاه می‌کنیم که انگشتر الماس‌نشان روی انگشت خود دارند. ما هرگز به کسانی که انگشت ندارند نگاه نمی‌کنیم. مشکل همین‌جا است. به‌همین دلیل است که ما احساس می‌کنیم هیچ چیز در زندگی ما هدیه نیست.

وقتی برای چیزهای کوچک شکرگزاری می‌کنیم، میزان حساسیت کلی ما افزایش می‌یابد. ما بیشتر پاک خواهیم شد. نگرش کلی ما نسبت به زندگی متفاوت خواهد شد. به یاد داشته باشید کسی که بابت چیزهای کوچک شکرگزار نیست، هرگز برای چیزهای بزرگ نیز شکرگزار نخواهد بود. حتی چیزهای بزرگ نیز حق طبیعی او محسوب می‌شود. در حال حاضر ما احساس می‌کنیم که هر چیزی که داریم حق ما است. به‌خاطر این نگرش، ما از خیرخواهی هستی و خداوند غافل هستیم. ما نسبت به نعمت‌هایی که توسط هستی به ما نازل می‌شود، حساس نیستیم.

مردی برای دوستش ماجرای گم شدنش در بیابان را تعریف می‌کرد. او به دوستش گفت: «در ناامیدی محض، زانو زدم و دعا کردم که از بیابان نجات یابم». دوستش از این داستان حیرت کرد و پرسید: «آیا خدا دعایت را اجابت کرد؟». مرد جواب داد: «آه نه! قبل از آن یک کاوشگر از ناکجا ظاهر شد و راه را به من نشان داد».

این‌گونه است که نسبت به چیزهایی‌که به ما اعطاء می‌شود بی‌تفاوت هستیم. ما همچنان همه‌چیز را حق مسلم خود می‌دانیم. اگر نسبت به شکرگزاری حساسیت بیشتری از خود نشان دهیم، هرگز چیزی را حق مسلم خود نمی‌دانیم چه انگشتان دستمان، یا ثروتمان‌باشد و یا خیرخواهی «هستی». هنگامی‌که این حساسیت ایجاد می‌شود، هر لحظه در حیرت عمیق رویدادهای هستی، سپری خواهد شد.

اولین چیزی که ما باید بدانیم این است که هیچ شخصی به دنیا نیامده که فقط به ما خدمت کند. هر شخص دیگری نیز همانند ما زندگی می‌کند. آن‌ها از روی مهربانی، از عشق، کارهایی برای ما انجام می‌دهند. حتی زن یا شوهر از روی مهربانی به شما خدمت کرده و یا از شما مراقبت می‌کند. البته، ازدواج مستلزم بخشیدن و دریافت کردن است، اما زن یا شوهر هرگز حق مسلم ما نیستند آن‌ها هرگز حق طبیعی ما محسوب نمی‌شوند. به‌خصوص بین زن و شوهر، بسیاری از چیزها حق مسلم محسوب می‌شود. به‌هر حال این ایده عمیقاً در جامعه‌ی ما ریشه دوانیده است. به‌همین دلیل امروزه بسیاری از ازدواج‌ها به شکست می‌انجامد. من به شما می‌گویم، که حتی در طول یک رابطه‌ی جسمانی هم می‌توان حس قدردانی عمیقی نسبت به بدن دیگری داشت. این باعث خواهد شد که به جای فقط لذت جسمی، همه چیز را یک تجربه‌ی الهی بدانید. زمانی‌که به سبب دیگری احساس لذت می‌کنید چرا از او قدردانی نمی‌کنید؟ اگر از ابتدا به طرف دیگر عمیقاً احترام گذاشته شود، بسیاری از ازدواج‌ها می‌تواند حفظ شود.

> مردی به درگاه خدا دعا کرد: «خداوندا، لطفاً > به من رحم کن. من خیلی سخت کار می‌کنم > در حالی که همسرم در خانه می‌ماند. وقتی من > تمام روزم را کار می‌کنم، او در خانه لذت می‌برد. > لطفاً به من لطفی کن که من به همسرم تبدیل > شوم و او به من می‌خواهم به او یاد بدهم که > زندگی یک مرد چقدر دشوار است». > خداوند آرزویش را برآورده کرد. > صبح روز بعد مردی که اکنون زن شده بود، > صبح زود بیدار شد، ناهار بچه‌ها را در کیفشان > گذاشت، صبحانه درست کرد، بچه‌ها را آماده > کرد و آن‌ها را به مدرسه برد. سپس برگشت و > لباس‌ها را در ماشین لباسشویی انداخت، به > بانک رفت و چک را نقد کرد، صورت‌حساب > برق و تلفن را پرداخت کرد. بعد به بازار رفت و > مواد غذایی خرید لباس‌ها را پهن کرد تا خشک > شود، بچه‌ها را از مدرسه برداشت، همه‌ی > مشکلاتشان را حل کرد، به‌آن‌ها در انجام > تکالیف کمک کرد همانطور که تلویزیون > تماشا می‌کرد لباس‌ها را اتو کرد. سپس شام را > آماده کرد به بچه‌ها غذا داد، آن‌ها را خواباند، > شام خورد و به رختخواب رفت. > صبح روز بعد مرد دوباره به درگاه خدا دعا > کرد: «خداوندا، من فکر نمی‌کنم که بتوانم > این کارها را فردا هم انجام دهم. التماس می‌کنم > لطفاً مرا دوباره به مرد بودن بازگردان». > خدا پاسخ داد: «این درخواست تو اجابت > می‌شود، اما مجبوری نه ماه صبر کنی زیرا تو > الآن بارداری!».

هر شخص در زندگی نقش برابری بازی می‌کند. نباید از کسی انتظار خدمت داشت. از هر کسی روی کره زمین باید قدردانی شود.

من همیشه به مردم می‌گویم که حتی اگر رابطه‌ی بین شما و همسرتان جواب نداد، باید با قدردانی جدا شوید و بابت هر قسمتی قدردان باشید. هر رابطه‌ای چیزهای خوبی به زندگی می‌افزاید. هر رابطه‌ای به طریقی به نفع ماست. اما گاهی ما قادر به دیدن آن نیستیم.

مشکل این است که گاهی احساس می‌کنیم مردم منتظر هستند، که به ما آسیب برسانند. این‌گونه نیست، این فقط ناامنی خود ماست که در دیگران می‌بینیم. ما مکانیسم خود دفاعی داریم که بی‌جهت در هر رابطه‌ای ایفای نقش می‌کند، از این فکر که دیگران منتظرند به ما آسیب برسانند، ناشی

بازگشت به فهرست | وقتی برای چیزهای کوچک شکرگزاری می‌کنیم، میزان حساسیت کلی ما افزایش می‌یابد و بیشتر پاک خواهیم شد. | می‌شود. زمانی‌که قدردانی شکوفا می‌شود، این مکانیسم از بین می‌رود. • یک داستان: روزی یک زوج با سه فرزند خود به ساحل رفتند. بچه‌ها به ساختن قلعه‌های شنی مشغول شدند و غرق در لذت بودند. آن‌ها بانوی پیری را دیدند که لباس‌های کهنه‌ای بر تن داشت و به‌سمت آن‌ها می‌آمد. او خم می‌شد و چیزهایی را از روی زمین بر می‌داشت و در کیفش می‌گذاشت. همان‌طور که به بچه‌ها نزدیک می‌شد، والدین فریاد زدند و به بچه‌ها گفتند تا از او فاصله بگیرند. بانوی پیر به آن‌ها لبخند زد، اما آن‌ها جواب لبخند او را ندادند. چند روز بعد آن‌ها متوجه شدند که بانوی پیر زندگی‌اش را وقف این کرده بود تا قطعات کوچک شیشه را از شن و ماسه ساحل بیرون بیاورد تا پای بچه‌ها را نبرد. | است. اما درست نیست افرادی را که ذهنیتهای قبلی را به شما داده‌اند لعن و نفرین کنید. کسانی که این بدن و این ذهنیت را به ما داده‌اند، به‌هیچ‌ وجه قصد نداشتند ما را از چیزی محروم کنند یا ما را آزار دهند. هر آنچه که از نظر آن‌ها بهترین بود، به ما داده‌اند، همین. اکنون ما ورای آن هستیم؛ زیرا هوشمندتر شده‌ایم. فقط از آن‌ها سپاسگزار باشید، همین کافی است. | هر زمان که در روابط خود نسبت به افراد احساس قدردانی کنید، هرگز سعی نخواهید کرد مالک آن‌ها باشید |

مطلب دیگر این است که هر زمان در روابط خود نسبت به افراد احساس قدردانی کنید، دیگر سعی نخواهید کرد که مالک آن‌ها باشید. به آن‌ها به‌عنوان افرادی زیبا نگاه خواهید کرد و آن‌ها را به حال خودشان خواهید گذاشت. تملک تنها هنگامی اتفاق می‌افتد که شما فرد دیگر را به‌عنوان یک شئ در نظر بگیرید و نه به‌عنوان یک فرد. با قدردانی، به آن فرد اجازه می‌دهید فضای شخصی خود را داشته باشد.

ما همه به روابط برچسب خوب، بد، زشت و غیره می‌زنیم. این موضوع درباره تمام روابط صادق است، چه مادر و فرزند، چه رئیس و کارمند، و یا حتی بین دوستان.

بسیاری از افراد به‌دلیل این‌که آن‌ها را نسبت به مسائلی شرطی شده‌اند نسبت به والدینشان و جامعه، احساس قدردانی نمی‌کنند. در یکی از مراقبه‌های قدردانی که ما ارائه می‌دهیم، از مردم می‌خواهیم که ابتدا به والدین خود و همۀ افرادی که ذهن و نگرش، آن‌ها را تحت‌تأثیر قرار داده قدردانی خود را ابراز کنند. لطفاً بدانید که با هوشی که شما دارید، می‌توانید بفهمید که شما قبلاً برنامه‌های ذهنی درستی دریافت نکرده‌اید. اکنون سعی دارید که ذهنیت جدیدی داشته باشید. این کاملاً درست

آگاهانه تصمیم بگیرید که در چند روز آینده با عشق ناب و قدردانی پاسخ خواهید داد، در هر شرایطی که پیش بیاید. فقط به مدت دو روز تصمیم بگیرید که به شیوه‌ای که همه‌ی این سال‌ها واکنش نشان می‌دادید، واکنش نشان ندهید. تصمیم بگیرید که فقط با عشقی خالص و بی‌قیدوشرط واکنش نشان دهید. شما خواهید دید که تمام روابطتان وارد حالت بهتری می‌شود.

شما به‌صورت خودکار هر فردی را بازتابی الهی و خلقتی منحصربه‌فرد در هستی خواهید دید. شما عمیقاً به همه چیز و همه کس در اطراف خود احساس متصل بودن می‌کنید.

نه تنها این، بلکه شما شگفتی بزرگی نسبت به همه چیز در اطرافتان پیدا می‌کنید. اگر فردی بودید که سریع عصبانی می‌شدید، خواهید دید که خشمتان

ناپدید می شود. تمام انرژی که در احساسات منفی سرمایه گذاری شده بود با رشد این قدردانی فزاینده آزاد خواهد شد. شما فردی مهربان و پر محبت خواهید بود.

یک زن میانسال مبتلا به حمله ی قلبی شد و به بیمارستان منتقل گردید. بر روی تخت جراحی، او تجربه ای نزدیک با مرگ داشت. در طول این تجربه، او خدا را دید. از او پرسید: «آیا این پایان زندگی اش است؟». خدا پاسخ دادکه او سی یا چهل سال دیگر زندگی خواهد کرد. هنگامی که او بهبود یافت، تصمیم گرفت که در بیمارستان بماند تا چندین عمل جراحی از قبیل زیباسازی چهره، بازسازی فک، عمل بینی و برداشتن چربی های اضافی بر روی او انجام شود. همچنین موهایش را رنگ کرد و فکر می کرد چون قرار است سی سال دیگر هم زندگی کند، با یک ظاهر تازه شروع کند. عمل های جراحی تمام شد و او داشت از بیمارستان خارج می شد که آمبولانس بیمارستان او را زیر گرفت و زن فوت کرد. روح او به نزد خدا رفت و پرسید: «خدایا، من فکر کردم شما گفتید که من سی سال دیگر هم قرار است زنده باشم». خدا پاسخ داد: «شرمنده، نشناختمت!».

قالب می ساخت، مانند یک خط تولید اما او هر یک از ما را منحصر به فرد آفریده است. ولی ما هرگز احساس نمی کنیم که به اندازه ی کافی زیبا هستیم. دائماً خودمان را با دیگران مقایسه می کنیم و سعی می کنیم شبیه آنها باشیم. ما هرگز نمی گذاریم بدن مان حس کند که زیبا است. بدن ما تحت تأثیر اندیشه هایی است که ما درگیر آن هستیم. هر سلول ما به اندیشه و احساسات ما پاسخ میدهد. اگر ما نسبت به بدنمان قدردانی کنیم، بدن ما با بهبود سلامت ما پاسخ میدهد. اگر از بدنمان متنفر باشیم، بدن با بیماری جواب می دهد. این درست همانند تأثیر اندیشه های ما بر سایر انسانها است. اگر مردم را تشویق کنیم، بهتر کار می کنند.

تنها به خاطر بدنتان است که شما می توانید در حال حاضر بنشیند و این صحبت ها را بشنوید. این که شما در این جا این کلمات را می خوانید به دلیل بدن شما است. پس چگونه میتوانید با آن بدرفتاری کنید یا به آن بی اعتنا باشید اگر به اطراف نگاه کنید، خواهید دید که افرادی وجود دارند که بدون یک دست یا پا متولد میشوند. افرادی هستند که چشم خود را در یک حادثه از دست داده اند. ما همه چیز داریم اما آنها را به حساب نمی آوریم. گاهی اوقات افرادی که معلولیت جسمی دارند، از کسانی که دارای بدن کامل هستند شکرگزارتر هستند. فرد معلول میداند از دست دادن عضوی از بدن چه حسی دارد، بنابراین او بابت اعضای دیگر بدنش شکرگزار است.

در سنت صوفی آنها هر روز صبح به محض این که از خواب بیدار میشوند، مراقبه ی زیبایی را انجام میدهند. آنها اعضای بدنشان را یکی پس

هر انسان یک شاهکار منحصر به فرد خدا است. به همین دلیل هیچ دو بدنی مثل هم نیستند. خدا مهندس نیست او یک هنرمند است. به همین دلیل است که هر یک از ما متفاوت از دیگری است. اگر او یک مهندس بود، همه ما را با یک کردن نیست».

معجزات دائماً در برابر چشم ما اتفاق می‌افتند. اما ما دائماً آنها را از دست می‌دهیم! فقط به‌این دلیل که آنها را از دست می‌دهیم چون زندگی گاهی اوقات خسته کننده به‌نظر می‌رسد. هنگامی‌که ما شروع به درک آنها کنیم، کل زندگی یک معجزه می‌شود. حقیقت این است که معجزات بیشمار زیادی در زندگی ما اتفاق می‌افتد.

کافی است ما سه چیز را جشن بگیریم: وجود خود، جهان و خدا را تا کل هستی را به‌عنوان برکتی همیشگی تجربه می‌کنیم. وقتی شما وجود خود، خدا و جهان را جشن می‌گیرید، این سه اسرار خود را برای شما آشکار می‌کنند. لطفاً توجه داشته باشید که وقتی من می‌گویم خود، خدا و جهان را جشن بگیرید، به شما توصیه اخلاقی نمی‌دهم. من به شما یک تکنیک روحانی را آموزش می‌دهم.

گام اول: تا زمانی‌که خودت را نپذیری و چیزی را که هستید جشن نگیرید، هرگز قادر به درک خود نخواهید بود. تا زمانی که با آنچه که هستید می‌جنگید، هرگز نمی‌توانید بفهمید که واقعاً چه هستید.

معمولاً ما دو هویت در خودمان داریم. یکی هویت دنیای بیرون است و دیگری هویت دنیای درون. هویت جهان بیرونی چیزی است که ما به جهان ارائه می‌دهیم، این‌که می‌خواهیم جهان ما را چگونه ببیند، چگونه می‌خواهیم شناخته شویم، چگونه می‌خواهیم خودمان را معرفی کنیم. این هویت همیشه بیشتر از آن چیزی است که ما واقعاً هستیم. دیگری، هویت جهان درونمان است، چیزی است که ما معتقدیم که واقعاً هستیم. این هویت معمولاً خیلی کمتر از آن چیزی است که ما در واقع هستیم. این همان چیزی است که ما به آن عزت نفس پایین می‌گوییم. تمام زندگی شما چیزی جز مبارزه بین این دو هویت نیست. شما دائماً سعی می‌کنید هویت دنیای بیرونی خود را تحقق بخشید، و این در تناقض با هویت دنیای درونی

از دیگری لمس می‌کنند و برای هر عضو عمیقاً شکرگزاری می‌کنند. آن‌ها هر قسمتی از سر تا پا را با عشق و قدردانی کامل لمس می‌کنند. این یک مراقبه‌ی شگفت‌انگیز است که می‌تواند توسط همه انجام شود. خواهید دید که بدن شما زیباتر و زیباتر می‌شود و همچنین از هر گونه رنج و ناراحتی شفا خواهد یافت.

یک چیز باید به‌وضوح درک شود. کل هستی یک اتفاق خجسته است. شما بخشی از هستی هستید، بنابراین هر واقعه‌ای در اطراف شما نیز خجسته و مبارک است. این حقیقت «هستی» است. هیچ چیزی که در هستی اتفاق می‌افتد، نامبارک نیست. همه چیز موهبت است.

اگر این موضوع به‌وضوح درک شود، از هیچ چیز در زندگی شکایت نخواهید کرد. اگر این به‌وضوح درک شود، چشم شکرگزار خواهد شد. همه چیز را فوق‌العاده می‌بیند. هیچ چیز، معمولی به‌نظر نمی‌رسد. همه چیز همانند یک معجزه به‌نظر می‌رسد.

روز بعد یکی از دوستانش را به شکار دعوت کرد و سگ را با خود برد. هنگامی‌که دسته‌ای اردک نزدیک شدند، هدف گرفت، شلیک کرد و در سکوت تماشا کرد. سگ روی آب رفت و پرنده را گرفت. شکارچی به دوستش نگاه کرد تا عکس‌العملش را ببیند اما دوستش ساکت بود.

از او پرسید: «متوجه چیز غیر معمولی در مورد سگ من نشدی؟».

دوستش پاسخ داد: «بله، سگ تو قادر به شنا شما است. مبارزه‌ی بین این | نیست! جهان بسیار وسیع | هستی تصادفی نیست دو هویت، مبارزه‌ی بین شما و | و هوشمند است! جهان | بلکه هوشی مستقل خودتان، ، تمام زندگی شما را | برای لذت بردن است و نه | است نابود می‌کند. | تجزیه‌وتحلیل کردن. | هر چیزی پیامی برای ما دارد از جمله مرگ و بیماری

وقت آن است که این مبارزه را متوقف کنیم. وقت | راما کریشنا پارام‌اهم‌سا¹، استاد روشنگر هند، یک آن است که آنچه را که هستید جشن بگیرید. آنچه | داستان زیبا روایت می‌کند: که هستید را بپذیرید و جشن بگیرید و خواهید | دو مرد وارد یک باغ انبه شدند. دید که شما کم کم خود واقعی را درک خواهید کرد. | یکی از آن‌ها نشست و تعداد درختان را شمرد. خودشکوفایی شما بارها و بارها فقط به دلیل مبارزه | او از لحاظ اندازه، تعداد شاخه‌ها، تراکم برگ‌ها بین این دو هویت به تعویق می‌افتد. لحظه‌ای که این | و تعداد انبه‌ها درختان را مورد مطالعه قرار مبارزه را متوقف کنید، خواهید دید که هر دو آن‌ها | داد. او سعی کرد تنوع انبه‌ها را تعیین کند. او تبدیل به دستاورد می‌شوند. | درباره‌ی این‌که آن‌ها کجا و با چه قیمتی به این دو هویت، تنها به‌دلیل عدم پذیرش در شما | فروش می‌رسند، و غیره اندیشید. مرد دیگری وجود دارد. بنابراین آنچه را که در دنیای بیرونی و | به سادگی چند انبه خورد، لذت برد و رفت. در دنیای درونی هستید، بپذیرید. فقط بپذیرید و یک «بله» عمیق به خودتان همان‌طور که هستید | هنگامی‌که وارد دنیا شدی، مانند این است که وارد بگویید. ناگهان متوجه خواهید شد که هر دوی | جنگل انبه شده‌اید. اگر شما به‌طور مداوم از منطق این هویت‌ها هیچ منفعت یا مقصودی برای شما | خود برای تجزیه‌وتحلیل و قضاوت و تلاش برای ندارند. آن‌ها به سادگی ناپدید می‌شوند. آن‌ها بدن | تحت کنترل خود درآوردن چیزها استفاده کنید، شما را ترک می‌کنند. آن‌ها از فضای درونی شما | همه چیز را از دست خواهید داد. محو می‌شوند. سپس شما خودتان را همانگونه که | من افرادی را دیده‌ام که نمی‌توانند از یک استراحتگاه هستید می‌پذیرید و جشن می‌گیرید. | لذت ببرند مگر آن‌جا متعلق به آن‌ها باشند. آن‌ها شما درک می‌کنید که نیازی ندارید که نه در جهان | نمی‌توانند از هر چیزی لذت ببرند، مگر آن‌چیز قانوناً بیرونی و نه در جهان درونی خود را توسعه دهید. | متعلق به آن‌ها باشد. منطق آن‌ها باید آن چیز را به‌این طریق، ناگهان خواهید دید که خود اصلی | تسخیر کند، تا بتوانند از آن لذت ببرند. لازم نیست شما شکوفا شده است! | منطق شما همه چیز را تصرف کند. شما نیازی به در گام بعدی جهان را جشن می‌گیریم. درک کنید که | مالک بودن چیزی برای لذت بردن آن ندارید. تلاش تمام مشکلات و مسائلی که بین شما و این جهان | شما برای فهمیدن دنیا چیزی جز تلاش برای صاحب است به این دلیل است که شما به این دنیا به چشم | شدن هوشمندانه کل هستی و تمام دنیا نیست. تلاش یک راز نگاه نمی‌کنید. شما دائماً در تلاش هستید | برای درک هوشمندانه نیز چیزی جز تلاش برای تا جهان را با منطق خود رمزگشایی کنید. به‌جای | تملک و داشتن هوشمندانه نیست. اگر این مسیر را جشن گرفتن جهان، پذیرش و لذت بردن از آن، | دنبال کنید شما هرگز نمی‌توانید جشن بگیرید. سعی می‌کنید جهان را با عقل خود درک کنید. شما | هستی را با ابعاد مختلف و تناقض‌هایش، بپذیرید و آن را تجزیه‌وتحلیل می‌کنید، تفکیک می‌کنید و سعی | جشن بگیرید. هیچ چیز را قضاوت نکنید. شما دائماً می‌کنید آن را تحت کنترل خود در آورید. این ممکن

قضاوت می‌کنید که چه چیزی درست یا چه چیزی اشتباه است، آن چیز باید این‌طور می‌شد یا این چیز باید آن‌طور می‌شد.

بدانید که هر آنچه در هستی اتفاق می‌افتد، خجسته است. کلمه‌ی شیوا در سانسکریت به‌معنای «خجستگی بی‌سبب» است. شیوا نام یک خدای هندو¹ نیز هست. بی هیچ دلیل خاصی، خجستگی همیشه در حال لبریز شدن است. شما همواره در حال رشد و توسعه هستید، چه آن را بپذیرید یا نه. هر تولد، هر عمل، هر اتفاقی که در زندگی شما اتفاق می‌افتد، فرکانس شما را افزایش می‌دهد و بر هوش شما اضافه می‌کند. شما نیز بی‌سبب در حال گسترشید. اما ممکن است این را بدینگونه تجربه نکنید. این چیز دیگری است.

افراد دنیا را به دو گونه می‌توان تقسیم کرد. نوع اول احساس می‌کند که آنچه در جهان اتفاق می‌افتد، علیه خواست آن‌ها است و باید همه چیز تغییر کند. این افراد سعی خواهند کرد با توجه به افکارشان، چیزهایی را که در جهان اتفاق می‌افتد، تغییر دهند، قضاوت و انتقاد کنند و آن‌ها را مطابق میل خود پیش ببرند. گروه دیگری، که بسیار نادر هستند احساس می‌کنند که هر چه اتفاق می‌افتد، خجسته و مبارک است - مانند شیوا! هر کس که احساس می‌کند هر چه که اتفاق می‌افتد، مبارک است، با آگاهی شیوا² زندگی می‌کند - در سعادت ابدی و در جشن. در حالی که گروه اول مداوم رنج می‌برد زیرا تلاش می‌کند همه چیز را تغییر دهد.

هر چیزی پیامی برای ما دارد از جمله مرگ و بیماری. در هر پدیده‌ای، چیزی برای یاد گرفتن هست. هر اتفاقی هوش ما و فرکانس آگاهی ما را بالا می‌برد. در نمای کلی کیهان، هر چیزی که در زندگی ما اتفاق می‌افتد برای ما سعادتی در پی دارد. به ما چیزی اضافه می‌کند. تمام کاری که باید انجام دهیم این است که به جهان به چشم یک راز نگاه کنیم، یک راز هوشمند.

• یک داستان کوتاه:

یک روستای دورافتاده توسط هکتارها مزرعه ذرت احاطه شده بود. آن روستا بسیار از شهر دور بود، بنابراین بسیار ساکت و بی هیاهو بود. یک روز حکیمی که پیش از آن هرگز ندیده بودند، به روستا آمد. او زیر یک درخت انجیر نشست. روستائیان از او پرسیدند که از کجا آمده است. او به آن‌ها گفت: «من آمده‌ام تا چند روزی را با شما که برادرانم هستید بگذرانم».

روزی یک بیماری همه‌گیر وارد روستا شد و بسیاری از پرندگان آن‌جا را کشت.

روستائیان این موضوع را به حکیم گزارش دادند. او گفت: «خیلی ناراحت کننده است که شما بسیاری از پرندگان خود را از دست داده اید، اما اگر به هستی اعتقاد داشته و دعا کنید، این ضرر در واقع می‌تواند به‌نفع شما باشد».

روستاییان با او موافق نبودند، اما از آن‌جایی که به‌او احترام می‌گذاشتند، بی سروصدا رفتند.

هفته بعد، ناگهان، تمام سگ‌های روستا فرار کردند. روستاییان دوباره ناراحت شدند زیرا سگ‌ها برای محافظت از روستا در برابر دزدان ضروری بود. آن‌ها نزد حکیم رفتند و این را به او گزارش دادند. او فقط پیام خود را تکرار کرد: « اگر به هستی اعتقاد داشته و دعا کنید، این ضرردر واقع می‌تواند به‌نفع شما باشد».

| ناگهان متوجه شدند که تمام مدت حق با حکیم بوده است! آنها به کلبه حکیم رفتند تا همه چیز را به او بگویند. اما کلبه خالی بود. حکیم رفته بود. هیچکس نمی‌دانست او کجا رفته است. | می‌کردند یا آتش را در اجاق‌های خود حفظ می‌کردند. یک روز همه‌ی آتش‌ها در تمام خانه‌ها از بین رفت. آن‌ها سعی کردند با ساییدن سنگ‌ها آتش درست کنند، اما هیچ اتفاقی نیفتاد، خیلی ناراحت شدند. آن‌ها دوباره به دیدن حکیم رفتند و به او گفتند که چه اتفاقی افتاده است. حکیم به آن‌ها گفت: «به‌نظر می‌رسد که پدیده بسیار خاصی در حال وقوع است». روستائیان به حکیم شک کردند. آن‌ها از خود پرسیدند که حکیم از چه لحاظ نسبت به آن‌ها برتر است و آیا او در مقامی بود که این حرف‌ها را بگوید. بعضی از روستاییان رهسپار روستای بعدی شدند تا آتش تهیه کنند، اما حکیم مانع آن‌ها شد و اصرا می‌کرد که آن‌ها نباید بروند. به هر حال صبح روز بعد برخی از روستاییان راه خود را به سمت روستای بعدی در پیش گرفتند. ناگهان آن‌ها چیزی شبیه طوفان شن در فاصله‌ای دور دیدند. بعد از چند لحظه توانستند ببینند که در واقع یک ارتش بزرگ مهاجم سوار بر اسب بود. آن‌ها می‌آمدند تا شهر و روستاهای اطراف را غارت کنند. روستاییان پشت درختان پنهان شده و آن‌ها را تماشا کردند. ارتش نرسیده به روستا ایستاد و یکی از آن‌ها فریاد زد: «بگذارید ما به این روستا نیز حمله کنیم!». یکی دیگر از افراد گفت: «هیچ فایده‌ای نخواهد داشت. هیچ پرنده‌ای نیست که آواز بخواند، هیچ سگی واق واق نمی‌کند، دودی از دودکش هیچ خانه‌ای خارج نمی‌شود. به‌نظر نمی‌رسد حتی یک نفر در این‌جا زندگی کند». ارتش برگشت و رفت. روستاییان پنهان شده به روستا برگشتند و به سایر روستائیان گفتند که چه اتفاقی افتاده است. آن‌ها |

هستی تصادفی نیست بلکه هوشی مستقل است. وقتی متوجه شدید که هوشی مستقل است، زمانی که متوجه شدید که رازی عمیق برای تجربه کردن و نه حل کردن است، همه چیز در زندگی شما روشن می‌شود و درس‌هایی را که با خود به ارمغان آورده است به شما نشان می‌دهد. هنگامی که رنجی به شما می‌رسد، اگر آن را نپذیرید، و از خود مقاومت نشان دهید، تنها در شما درد ایجاد می‌کند. تنها به درد و رنج شما می‌افزاید. اما اگر با احترامی عمیق و قدردانی با آن روبه‌رو شوید، ناگهان رمز و رازش را به شما نشان می‌دهد، که چرا در زندگی شما اتفاق افتاده و چه درس‌هایی را برای شما به ارمغان آورده است. اگر با رضایت با پذیرش و هوش با آن روبرو شوید، ناگهان متوجه خواهید شد که این رنج روشنگری با خود آورده و شادی و تجربه را به زندگی شما اضافه کرده است.

همه‌ی پدیده‌های جهان مبارک است، از جمله آنچه که شما بلایای طبیعی می‌نامید. چیزی به‌عنوان بی‌عدالتی وجود ندارد. فاجعه‌ی طبیعی چیزی نیست جز راه‌های طبیعت برای تنظیم خودش به‌خاطر کارهای خاصی که انسان کرده است. بنابراین، وجود را بپذیرید و جشن بگیرید. در مرحله‌ی سوم، ما برای خدا جشن می‌گیریم، ریشه و منبع دو مرحله‌ی دیگر خود اصلی و جهان است. تا زمانی‌که شما به وجود خدا تردید یا ایمان دارید، خدا را حس نخواهید کرد. درست مانند شک، ایمان نیز یک مانع است. من افرادی را دیده‌ام که به خدا معتقدند، اما هرگز سعی نمی‌کنند خدا را حس کنند. آن‌ها همچنان به ایمانشان ادامه می‌دهند اما زاصل زنگی این است، خود، جهان و خدا، سه چیز نیستند، بلکه هسته واحد هستی هستند و جشن گرفتن وجود این هسته، چیزی است که من آن را روشنگری زندگی می‌نامم. اگر شما وجود خود، جهان و خدا را جشن بگیرید، ناگهان خواهید دید که فقط جشن وجود دارد. هر سه به یک جشن تبدیل شده‌اند! هنگامی که هر سه محو می‌شوند و به یک جشن تبدیل می‌شوند، چیزی که باقی می‌ماند همان چیزی است که من آن را سعادت ابدی، نی‌تیآناندا نامیده‌ام. مرزهای بین این سه فقط تا زمانی‌که نفس جنگجوی درونمان نمی‌پذیرد، وجود دارد. زمانی‌که عدم پذیرش از بین برود، پذیرش اتفاق می‌افتد و نفس ناپدید می‌شود. و تنها جشن باقی می‌ماند. بعضی از مردم از من می‌پرسند: «چگونه قدردانی عمیق خود را نسبت به شما ابراز کنیم؟». من به آن‌ها می‌گویم که تنها راه ابراز قدردانی این است که روشنگری را آن‌گونه که برایتان توصیف کرده‌ام، زندگی کنید. این بهترین کاری است که می‌توانیم برای هم انجام دهیم. دلیل این که شما نسبت به من احساس قدردانی می‌کنید، این است که فقط وقتی یک استاد روشنگر در زندگی شما قرار می‌گیرد، تازه متوجه می‌شوید که قدردانی چیست! تا آن‌زمان، قدردانی به‌صورت عادتی اجتماعی در شما باقی می‌ماند. هنگامی‌که استادی در سر راه زندگی شما قرار می‌گیرد، هنگامی‌که تحول شروع می‌شود، شما در درون خود حرکتی را احساس خواهید کرد، یک شادی عمیق. احساسی غیر قابل توصیف از عمق وجود. این حس قدرشناسی است. این چیزی است که از خودگذشتگی، صمیمیت، پرستش نامیده می‌شود. شما نمی‌توانید آن را با کلمات بیان کنید این زیبایی قدردانی واقعی است. فقط با آن

هرگز خدا را تجربه نمی‌کنند. بنابراین، اکنون، تردید و ایمان خود را نسبت به‌وجود یا عدم وجود خدا کنار بگذارید.حتی اگر به‌وجود خدا اعتقاد داشته باشید، این صرفاً یک ایده در مورد او است. این که او ده دست یا هجده سر دارد که قد بلند یا قد کوتاه است. هر فکری که داشته باشید، حتی همین فکرها می‌تواند مانعی در جهت تجربه‌ی خدا باشد. پس ایمان و شک خود را کنار بگذارید. فقط به‌خاطر داشته باشید که اگر خلقتی وجود داشته باشد، حتما خالقی هم وجود دارد. لحظه‌ای که یک جسم را می‌بینید، می‌دانید که خالق آن شئ وجود دارد، آیا چنین نیست؟ اگر خلقت وجود داشته باشد، خالق نیز وجود دارد. حتی کلمه «خالق» دقیقاً مناسب خداوند نیست. او خلاقیتی، است که بی‌دلیل لبریز شده، همین! او خلاقیتی ثابت و در حال گسترش است. او انفجار بزرگ (بیگ‌بنگ) دائمی است. یک سیاه‌چاله دائمی که در حال اتفاق افتادن است. خلقت، خالق و مخلوق، هر سه بیانگر خلاقیت هستند. خدا خلاقیت است بنابراین وجود خلاقیت را جشن بگیرید. اگر خلاقیت نباشد، خلقت اتفاق نمی‌افتد. وجود خلقت دلیل محکمی است برای اثبات بر خالق. وجود خدا را جشن بگیرید. خلاقیت مجموعه‌ای از قوانین مرده نیست، استقلال هوشمند است. آن هوش و استقلال است. بنابراین فقط وجود این هوش مستقل را جشن بگیرید. وجود خدا را به‌عنوان خلاقیت جشن بگیرید. هنگامی‌که شما وجود این سه را جشن می‌گیرید- خود، جهان و خدا- ناگهان خواهید دید که این سه مانع صرفاً توسط ذهن ناخودآگاه شما ایجاد شده است. هیچ مانعی وجود ندارد، تنها هستی محض، آگاهی محض، جشن محض است.

بازگشت به فهرست

راحت باشید و به آن اجازه دهید که شما را متحول کند. آن شما را از عمق وجودتان تغییر خواهد داد.

همین کافی است. کار استاد انجام شده است.

مردم از من می‌پرسند: «ما چه خدمتی می‌توانیم برای این رسالت انجام دهیم؟» به آن‌ها می‌گویم، بزرگترین خدمتی که می‌توان برای جهان انجام داد، شکوفا کردن آگاهی خود است. هنگامی‌که این اتفاق می‌افتد، به‌طور خودکار، هر جا لازم باشد خدمت می‌کنید، نه صرفاً از نفس خود، بلکه چون شما دارید جشن می‌گیرید و لبریز می‌شوید. بنابراین دیگر خدمت نامیده نمی‌شود بلکه صرفاً لبریز شدن است. خدمت باید اینگونه انجام شود، نه به صورت بخشیدن، بلکه به صورت اشتراک‌گذاری خودجوش.

عموماً مردم برای به دست آوردن منفعت خدمت می‌کنند. جامعه به ما آموخته است که این خدمت ما را به بهشت می‌رساند، و یا به‌گونه‌ای اعمال بد ما را خنثی می‌کند. خیر! خدمت کردن هیچ جایگاهی را برای ما در بهشت رزرو نمی‌کند. در این مسلک، بهشت مبادله نمی‌شود. هنگامی‌که شما در درون خود سرشار می‌شوید، به‌طور خودکار احساس می‌کنید هیچ چیز دیگری برای انجام دادن ندارید، شروع به خدمت می‌کنید، فقط همین. سرشار شدن هیچ ارتباطی با ثروت مادی یا چیز دیگری ندارد. بلکه به وضعیت درونی شما مرتبط است، حالت سعادت بی‌سبب، قدردانی نسبت به کل. خدمت، هنگامی‌که به این‌گونه انجام شود، می‌تواند شما را به روشنگری هدایت کند.

تصوف¹ کاملاً مبتنی بر قدردانی است. اگر بخواهم کل تصوف را در یک کلمه خلاصه کنم، آن قدردانی است. می‌توانید آن را در تمام اشعار اساتید بزرگ تصوف² مانند جلال‌الدین رومی³ و دیگران ببینید. می‌توانید انرژی جاری شده از قدردانی را در کلمات آن‌ها حس کنید. قدردانی شما را به انرژی جاری تبدیل می‌کند.

قدردانی مانند آتش است که می‌تواند تمام کارماهای شما را بسوزاند. کارما⁴ چیست؟ یک عمل ناتمام است که بارها و بارها شما را مجبور به انجام آن می‌کند. به‌منظور انجام آن و تخلیه‌ی همه‌ی این کارماهایی که در وجود ما انباشته شده است، بارها و بارها بر روی این سیاره متولد می‌شویم. تنها با داشتن انرژی حاصل از قدردانی، این کارماها سوزانده می‌شوند! این است قدرت قدرشناسی.

همان‌طور که انرژی، انرژی را جذب می‌کند ،وقتی عبادت شما تبدیل به قدردانی می‌شود، خیرخواهی بیشتری را به خود جذب می‌کنید. این قانون جذب و قانون طبیعت است. قدردانی عبادت غائی است که می‌تواند بیشتر از آنچه که می‌توانیم تصور کنیم برایمان به ارمغان بیاورد.

بسیاری از مردم فکر می‌کنند عبادت و قدردانی اسارت است. خیر. آن‌ها آزادی بخش‌ترین پدیده‌ها هستند. آن‌ها شما را از بند نارضایتی آزاد می‌کنند. نارضایتی می‌تواند تمام زندگی شما را از بین ببرد. فقط به‌دلیل نارضایتی، ما مدام در حال دویدن به‌دنبال خواسته‌هایمان هستیم. هنگامی‌که قدردانی بشکفد، نارضایتی به راحتی زدوده می‌شود. سپس زندگی را به‌صورت متفاوتی تجربه می‌کنید. شما تجربه می‌کنید که زندگی در حال شکوفایی است.

زندگی کردن با احساس شکوفایی، بزرگترین موهبت برای هر انسانی است. فقط زمانی‌که قدردانی بشکفد، شکوفایی اتفاق می‌افتد. هنگامی‌که شکوفا

می‌شوند و سرنوشت سازند

شوید، صرف‌نظر از آنچه انجام می‌دهید یا این‌که چگونه انجام می‌دهید، شکوفا باقی می‌مانید. شما کاری برای شکوفا شدن انجام نمی‌دهید. شما قبلاً شکوفا شده‌اید، و هر چه انجام می‌دهید از آن نشأت می‌گیرد. هنگامی‌که قدرشناسی نگرش شما می‌شود، شکوفایی طبیعت شما می‌شود. پس هر لحظه‌ای لبریز از عنایت می‌شود، از جمله عبادت شما. عبادت باید لبریز از شکرگزاری و شکوفایی در شما باشد. برخی از مردم می‌پرسند: «چرا ما به معبد می‌رویم و عبادت می‌کنیم؟». بدانید که عبادت جشن گرفتن نعمت هستی است. هنگامی‌که عبادت ما اینگونه است، هستی پاسخ می‌دهد. هنگامی‌که هستی پاسخ دهد، نعمت‌های بیشتری در زندگی به سمت شما می‌آید. این چرخه مطلوب عبادت و برکت است! مشکل این جا است که به ما یاد داده‌اند که عبادت و خدا آخرین دست‌آویز است. به ما یاد نداده‌اند که آن‌ها منبع و نتیجه خجستگی مداومی هستند که اتفاق می‌افتد.

• یک داستان کوتاه:

خلبانی در اواسط پرواز به مسافران اعلام کرد: «ما متأسفیم که به‌اطلاع شما برسانیم که دچار مشکل شده‌ایم. حال، فقط خدا می‌تواند ما را نجات دهد». یک مسافری از مردی که در کنار او نشسته بود، پرسید: «خلبان چه گفت». مرد جواب داد: «او گفت هیچ امیدی نیست».

در ذهن اکثر انسان‌ها، خداوند «آخرین دستاویز و راه نجات در نا امیدی» است! عبادت در واقع خم‌شدن در برابر هستی لایتناهی و تسلیم کردن احترام، ترس، سردرگمی، اضطراب و همه چیز خود به آن است. در هر نَفَس شما هستی است، افکار، ذهن شما و نیروی زندگی در وجود شما هستی است که برای مراقبت از شما واکنش نشان می‌دهد. هنگامی‌که با چنین احترام عمیقی دعا کنید، هستی چهار نیاز زندگی را به شما می‌دهد.

یکی از قدیسان صوفی و شاگردانش در حال پیاده‌روی روحانی بودند. آن‌ها تقریباً سه روز غذا نخوردند. در روز چهارم، روستاییان آن‌ها را تعقیب کردند تا شب که در قبرستانی

بازگشت به فهرست خوابیدند.

صبح روز بعد، آن عارف قدیس طبق معمول شروع به عبادت و شکرگزاری خدا کرد. شاگردان او آنچه را که می‌دیدند باور نمی‌کردند. آنها چندین روز بود که بدون غذا و پناهگاه مانده بودند و استادشان از خدا شکرگزاری می‌کرد. آنها از او پیروی نکردند و گفتند: «چرا باید خدایی را شکر کنیم که سه روز است ما را از غذا و پناهگاه محروم کرده است؟».

عبادت قدرشناسی بابت بارش همیشگی هستی بر ماست. فکر نکنید که من دارم به شما تکنیک‌های بسیار قدیمی و منسوخ را پیشنهاد می‌کنم. نه! من بر اساس چیزهایی که در زندگی خود تجربه کرده‌ام، این‌ها را به شما می‌گویم.

در دوران مکاشفه روحانی قبل از روشنگری، همه جا با پای پیاده می‌رفتم. من طول و عرض هند را پیموده‌ام. من با دو تکه لباس و بشقابی برای گدایی غذا سفر کردم. من همچنین قسم خوردم که دستم به پول نخورد و بیش از یک وعده غذا نگه ندارم.

صادقانه می‌گویم، در آن چند سال من مانند یک پادشاه آزاد بر روی سیاره زمین زندگی کردم! هستی به‌راحتی آنچه را که برای لحظه نیاز داشتم به من داد. نگران لحظه‌ی بعد نبودم. در هر لحظه از آن روزهای مکاشفه، دست نامرئی هستی را حس می‌کردم. بنابراین بدانید که این چیزها شدنی است و برای من اتفاق افتاده است، همین که اکنون در مقابل شما نشسته است!

بنشینید و سعی کنید دو لیست بنویسید. یکی، از همه چیزهایی که دارید و دیگری، از همه چیزهایی که ندارید. لیست اول باید شامل تک‌تک چیزهایی باشد که دارید، از چشم‌ها، گوش‌ها، دست‌ها و پاها شروع کنید، زیرا افرادی هستند که برخی از آن‌ها را ندارند. قبل از این‌که به سراغ چیزهای مادی بروید، تمام توانایی‌های جسمی و ذهنی خود را ذکر کنید. اگر بخواهید صادقانه همه چیز را بنویسید بدون این‌که موردی از قلم بیفتد، نخواهید توانست لیست اول را تکمیل کنید! این حقیقت دارد. اگر به این نتیجه رسیدید که شما قادر به تمام کردن لیست اول نیستید، به این معنی است که قدرشناسی در وجود شما شکل گرفته!

مشکل این‌جا است که توقعات مدام در وجود ما حضور دارند. به‌همین دلیل است که قدردانی به‌راحتی اتفاق نمی‌افتد. ما به‌طور مداوم از طریق چشم، بینی، گوش، زبان و حس لامسه اطلاعات دریافت می‌کنیم. بر اساس این، همواره انتظار داریم چیزی یا اتفاق خاص دیگری روی دهد. وقتی فردی را می‌بینیم که خانه یا ماشین بهتری دارد، در وجود ما ثبت می‌شود. وقتی که ما از دستاوردهای بزرگ دیگران می‌شنویم، در وجود ما حک می‌شود. انرژی ما تنها به سمت بیرون حرکت می‌کند، دائماً از حواس پنج گانه‌مان پیروی می‌کند، و هرگز به سمت درون خودمان جریان نمی‌یابد.

قدرشناسی زمانی اتفاق می‌افتد که این روند معکوس شده و شما ناگهان به موهبت درونتان پی‌می‌برید! با قدردانی هیچ توقع یا طمع وجود ندارد.

توقع داشتن مانند ریختن کره‌ی صاف کرده در آتش برای خاموش کردن آن است. آیا می‌توانید آتش را با ریختن کره‌ی مذاب به آن خاموش کنید؟ هرگز! به‌همین ترتیب، اگر اعمال شما ریشه در توقعات شما داشته باشد، هرگز نمی‌توانید احساس قدرشناسی کنید. شما فقط حواس خود را فرسوده می‌کنید.

شما می‌توانید با توقع و یا با قدردانی زندگی کنید، نه با هر دو.

بازگشت به فهرست تا زمانی که ما بر این باوریم که آنچه که ما نیاز داریم همیشه صرفاً در خارج از ما است، مانند نگهبان شب همچنان به جست‌وجو ادامه خواهیم داد. وقتی به این باور برسیم که هستی همیشه آنچه را که نیاز داریم به ما می‌دهد، همه چیز را در درون خود پیدا خواهیم کرد.

با توقع، تمایل مالکیت چیزها وجود دارد. شما مالک می‌شوید. با قدرشناسی، شما صاحب لذت می‌شوید. وقتی که مالک می‌شوید، تنها از چیزهای کمی که متعلق به شما است لذت می‌برید. هنگامی که شما صاحب لذت هستید، از همه چیز در هستی لذت می‌برید. وقتی به خودتان نگاه می‌کنید، هیچ چیز کافی به‌نظر نمی‌رسد. هنگامی که شما لذت می‌برید، همه چیز سرشار به‌نظر می‌رسد! این است تفاوت این دو.

وقتی که با توقع کار می‌کنیم، خشونت ظریفی در زبان بدن ما دیده می‌شود. این خشونت عمدی نیست، بلکه ذاتی است. اگر ما کمی به زبان بدن خود حساس شویم، می‌توانیم این موضوع را درک کنیم. هنگام تایپ با کامپیوتر، هنگام تماس تلفنی، این که چگونه گوشی تلفن را در جای خود قرار می‌دهید، با چه خشونتی راه می‌روید، چگونه در را پشت سر خود می‌بندید، چگونه دست فرزند خود را می‌گیرید و ... به همه چیز دقت کنید و خود را در حال انجام آن تماشا کنید. خواهید دید که در همه چیز خشونت ظریفی وجود دارد.

می‌توانید این را امتحان کنید. دفعه‌ی بعد که در را می‌بندید، به‌خاطر بسپارید و ببینید که چطور آن را بستید. حال، دوباره در را باز کرده و این بار به آرامی، با قدرشناسی بسیار و با آگاهی عظیم، آن را ببندید تا کاملاً بسته شود. در حین انجام این کار، خود را احساس کنید. تفاوت بین دو حالت را مشاهده خواهید کرد. در بار دوم، شما ناگهان در درون خود نرم و ملایم شدید! این تأثیر قدرشناسی بر شما است.

با قدردانی، زبان بدن شما دست‌خوش تغییر خواهد شد. وقتی شما قدردانی عمیق را حس کنید، واکنش‌هایتان به موقعیت‌های مختلف تغییر می‌کند. شما با هستی هم‌نوا خواهید شد. بدن شما با ظرافتی جذاب و با مهربانی همراه با این طنین جریان می‌یابد. تمام اعمال شما از این ظرافت نشأت می‌گیرد. دیگر خشونتی وجود نخواهد داشت. تنها شادی خواهد بود. بنابراین هر کاری که انجام می‌دهید، فقط زندگی‌را شیرین‌تر می‌کند.

در یک روستا، نگهبان شب سر شیفتش بود و به‌طور متناوب در سوت خود می‌دمید. او یک لوله‌ی گلی داشت که با آن پیپ می‌کشید. آن را با تنباکو پر کرد و به‌دنبال کبریت گشت. اما نداشت. او به کلبه‌ای در آن نزدیکی رفت که در آن بانوی پیری زندگی می‌کرد و از او پرسید که آیا می‌تواند از هیزم روشن اجاقش به‌او آتش بدهد. آن خانم گفت که اجاقش در سه روز گذشته روشن نشده است و او خودش از غذایی که به معبد داده‌اند تغذیه کرده است. نگهبان به خانه بعدی رفت و پرسید که آیا می‌تواند یک قوطی کبریت به‌او بدهد. آن‌ها گفتند که خودشان یک مشعل از همسایه گرفته‌اند تا اجاق خود را روشن کنند. در حال حاضر آن‌ها نه آتش دارند و نه چوب کبریت. نگهبان تصمیم گرفت به خانه‌ی کدخدای روستا برود که در آن قطعاً خدمتکاران قوطی کبریت داشتند. او رفت و از آن‌ها پرسید که آیا کبریت برای روشن کردن پیپش دارند. یکی از دختران به‌او نگاه کرد و پرسید: «آتش برای روشن کردن پیپ؟ چرا از فانوسی که دستتان هست استفاده نمی‌کنید؟». نگهبان نمی‌توانست آنچه را که می‌دید باور کند. او در حالی‌که تمام مدت فانوسی را با خود حمل می‌کرد، به‌دنبال یک کبریت بود!

هر روز، فقط نیم ساعت بنشینید و با خودتان خلوت کنید. چشمانتان را ببندید و اجازه دهید هر فکری، هر شخصی یا هر موقعیتی به ذهن شما بیاید. اگر فکر مثبتی باشد، فردی که دوستش دارید یا موقعیتی که شما را خوشحال می‌کند، برای آن عمیقاً احساس قدردانی کنید و بگذارید برود. اگر فکر منفی بود، یا فردی که دوست ندارید یا یک وضعیت ناخوشایند، برای آن نیز قدردانی کنید و آن را موهبت بدانید. با قدردانی عمیق به هر چیزی که به ذهن شما می‌رسد، برکت دهید. خواهید دید که در عرض چند روز، نگرش شما کاملاً مهربان و دلسوزانه خواهد شد. شما با شفقت و پذیرش فوق‌العاده‌ای به همه چیز نگاه خواهید کرد.