அத்தியாயம் 8: உடலை விட்டுச் செல்லும் கலை🔗

மரணம், பயம்! பயம் பற்றிய எண்ணம் என்னைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை என்று எவரொருவர் சொல்வாரோ, அவர் பொய் சொல்கிறார். நீங்கள் கேட்பதற்குக் கூட பயப்படும் எல்லா கேள்விகளுக்கும் விடையளிக்கின்றது, நித்யானந்தம்!

சுவாமிஜி நீங்கள் சொல்கிறீர்கள், 'மரணம் ஒரு மனிதனிடம் ஒழுக்கத்தை ஏற்படுத்தும்' என்றும். பயத்தினால் ஏற்படும் ஒழுக்கத்தையா குறிப்பிடுகிறீர்கள்? இந்த வகையான ஒழுக்கம் தான் உலகில் பெரும்பாலான இடங்களில் பிரச்சி னையாக உள்ளது.

நல்ல செயல்களை செய்வதன் மூலமாக பெறப்படும் நன்மையான புண்ணியமும் 'கர்மா' என்கிறீர்கள். அதுவும் விலக்கப்பட்டால் தான் நாம் விடுதலை அடைவோம் என்கிறீர்கள். இது எப்படி? இது நாள்வரையிலும் நல்ல காரியங்களை செய்து, நல்ல வாழ்வை நடத்தி சொர்க்கத்திற்குச் செல்வதே புண்ணியத்தின் பலனென்று எங்களுக்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. நீங்கள் அதில் பலன் இல்லை என்கிறீர்களே?

சுவாமிஜி நித்தியானந்த ஸ்புரண தியான முதலும் அல்லது LBP2 உங்கள் தனிபட்ட அனுபவங்களின் அடிப்படையில் அமைந்தது என்று சொல்கிறீர்களே? அதைப்பற்றி மேலும் சொல்ல முடியுமா?

பாவம் என்று ஒன்று உள்ளதா? பாவ புண்ணியம் என்றால் என்ன?

நீங்கள் மனம் என்பது எண்ணங்களின் தொகுப்பு என்கிறீர்கள்? எண்ணங்கள் இல்லாத விழிப்புணர்வு நிலையை அடைய வேண்டும் என்றால் அதாவது மனம் மறைய வேண்டும். பொதுவாக மனம் இறந்து விடுகிற நிலையைத் தான் நாம் மரணம் என்கிறோம். சமாதி நிலை அனுபவத்தை அடையும் போது நாம் இறந்து விடுகிறோமா? என்பது இதன் அர்த்தமா?

சுவாமிஜி நமக்குள் இருக்கும் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாட வேண்டும் என்றும், ஆனந்த நிலையில் இருக்க வேண்டும் என்றும் சொல்கிறீர்கள். ஆனால் மகிழ்ச்சியைக் கடந்து செல்ல வேண்டும் என்றும் சொல்கிறீர்கள். இது முரண்பாடாக இல்லையா?

ஒரு எண்ணப் பதிவைப் பற்றிய விழிப்புணர்வைக் கொண்டு வருவதன் மூலமா அந்த எண்ணப் பதிவைக் கரைக்க முடியுமா?

சுவாமிஜி, நீங்கள் நித்தியானந்த ப்ரொகிராம் பற்றி சொன்னீர்கள். அதைப் பற்றி மேலும் சொல்ல முடியுமா அது எப்படி வாழ்க்கைக்கு உதவுகிறது?

இந்த அத்தியாயத்தில் கிருஷ்ணர் மரணத்தைப் பற்றி பேசுகிறார். மரணம் எப்படி ஒரு விடுதலையாகவும், கொண்டாட்டமாகவும் மாற முடியும் என்பது பற்றிய ஒரு உட்தெளிவைத் தருகிறார். மரணம் என்பது வாழ்க்கையின் முடிவு என்று மட்டும் தான் நாம் புரிந்து கொண்டு இருக்கின்றோம். அதைப் பற்றி உண்மைகளை தெரிந்து கொள்ளவில்லை. நாம் புரிந்து கொண்ட க்ஷணத்திலேயே அது விடுதலையாகவும் கொண்டாட்டமாகவும் ஆகி விடுகிறது.

நீங்கள் நினைப்பது போல மரணம் என்பது வாழ்க்கையின் முடிவல்ல. வாழ்க்கையின் கிளைமாக்ஸ். முடிவு என்பது வேறு கிளைமாக்ஸ் என்பது வேறு.

இருபத்தைந்து வருடம்

உள்ளுலக மாற்றத்திற்கு உத்திரவாதம் - மந்திரத்தின் உச்சாடனம்

8.1. அர்ஜூனன் கேள்விகளைக் கேட்கத் துவங்குகிறார் :

ஓ! கடவுளே! மனிதர்களுக்குள் உயர்ந்தவரே, பிரம்மம் என்றால் என்ன? நான் என்பது என்ன? கர்மா என்பது என்ன?

வெளிப்படையாகத் தெரியும் உடல் சார்ந்த உலகம் என்பது என்ன?

சிறு தெய்வங்கள் என்றால் தயவு செய்து விளக்குங்கள்.

8.2. எவ்வாறு உயிர்பலி கேட்கும் கடவுள்

பக்தியில் சாதனை செய்பவர்கள் எவ்வாறு மரண காலத்தில் உன்னை அறிகிறார்கள்?

சுவையும் போய் விடும். மொழி பெயர்க்கும் போது அந்த ஸ்லோகத்தின் ஒரே ஒரு பரிமாணத்தை மட்டுமே என்னால் கொடுக்க முடிகிறது.

ஒரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் சமஸ்க்ருதம் வெறும் சிறந்த மொழி மட்டுமல்ல உச்சரிப்பிலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அதன் அதிர்வுகள் மட்டுமே நம் உள்ளுலகத்தையே மாற்றி விடும். அதன் அதிர்வுகள் ஒரு இடத்தின் சக்தி நிலையையே மாற்றி விடும். அதைக் கேட்பவர்களின் அல்லது உச்சரிப்பவர்களின் உள்ளுலக அமைப்பையே மாற்றி விடும்.

அவ்வளவு நாம் பலம் பெறுகின்றோம்)'. ஒவ்வொரு சொல்லும் சப்த தத்துவத்தை பலப்படுத்துகிறது. இது ஜெனரேட்டர் மாதிரி. ஜெரேட்டர் ஓட ஓட பாட்டரிக்கு சக்தி கிடைக்கும். பாட்டரிக்கு சக்தி கிடைக்கக் கிடைக்க ஜெனரேட்டர் நன்றாக ஓடும். இரண்டும் முழுவதுமாக ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை.

சமஸ்க்ருதம் காற்றை ஒலியாகவோ, சொற்களாகவோ மாற்றுகிற 'சப்த தத்துவத்தை' பலப்படுத்துகிறது. அதனால் தான் நாம் புரிந்து கொண்டாலும், புரிந்து கொள்ளாவிட்டாலும் பாவமில்லை. அந்த சப்தங்களைக் கேட்பதிலேயே அந்த அதிர்வுகள் நமக்குள் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

நவீன கால ஆராய்ச்சிகளில் ஸ்லோகங்களின் அதிர்வுகள் நமது உடலுக்குள் புகுந்து நமது அசத்தங்களை நீக்குகின்றன என்று நிரூபித்திருக்கிறார்கள். அதனால் தான் குருமார்கள் விதவிதமான வழிபாடுகளை செய்யச் சொல்கிறார்கள். அதன் மூலமாக சமஸ்க்ருத ஸ்லோகங்களை சொல்வோம் என்பது தான் அதன் பொருள். இதனால் நம்மை நாமே மிக எளிதாக குணப்படுத்திக் கொள்கிறோம்.

மறுபிறவி எண்ணத்தின் வாசம், மனித வாழ்க்கையின் நேசம்

இங்கு அர்ஜூனன் மிக அழகாக கேட்கிறார். 'ஓ பிரபுவே! பிரம்மம் என்பது என்ன? கர்மா என்பது என்ன? வெளிப்படையாகத் தெரியும் உடல் சார்ந்த உலகம் என்பது என்ன? எதிர்பார்ப்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட செயல்கள் என்பது என்ன? சிறு தெய்வங்கள் என்றால் என்ன? யாவை?'

ஓ மதுசூதனா உடலில் நீ எவ்வாறு இருக்கிறாய்? அந்த நிலையான விழிப்பு உணர்வு நிலையில் இருக்கும் சாதகர்கள் எவ்வாறு மரண காலத்தில் உன்னை உணர்கிறார்கள் என்று தொடர்ந்து கேள்விகள் கேட்கிறார்.

நான் பலமுறை விந்ததுண்டு. க்ஷத்திரியனான அர்ஜூனன் ஒரு நாட்டின் அரசராக இருந்தவர், வீரர் அவர் எப்படி ஒரே கேள்வியை வேறு வேறு விதங்களில் திரும்ப திரும்பக் கேட்க முடியும்? ஏன்? ஒரே கேள்வியை வேறு வேறு விதங்களில் தரும்படி திரும்ப கேட்க வேண்டும்?

நேற்று மகாபாரதத்தின் வேறு ஒரு புத்தகம் படித்தேன். அதில் அர்ஜுனனும் கிருஷ்ணரின், அம்சமே. 'நர, நாராயண' என்ற அவதாரங்களாக வந்தவர்கள் தான் அவர்கள். அவர்கள் இருவருமே கிருஷ்ணரின் இரு வேறு அம்சங்கள். ஒருவர் கிருஷ்ணர் என்றும் இன்னொருவர் அர்ஜுனன் என்றும் வெளிப்படுகிறார்கள். மொத்த நாடகமே மனித குலத்தின் நன்மைக்காக நடைபெற்றது. இல்லாவிட்டால் மிகக் குறைந்த விழிப்புணர்வு நிலையில் இருக்கும் ஒரு சீடர் கூட அதே கேள்விகளைத் திரும்ப திரும்ப கேட்டிருக்க மாட்டார்.

ஒரு விஷயத்தை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். நாம் நிறைய கேள்விகளைக் கேட்டோம் என்றாலம் பதில்களைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வம் நமக்கு இல்லை என்று அர்த்தம். நமது குழப்பத்தையே நாம் வெளிப்படுத்துகிறோம் என்று அர்த்தம். அது கிட்டத்தட்ட ஒரு சுத்தப்படுத்தும் முறை. இங்கு அர்ஜூனன் நிறைய கேள்விகளை கேட்கிறான். அதில் முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால் உன்னைப் பின்பற்றுகிற சாதகர்களுக்கு அவர்களின் மரண காலத்தில் எப்படி உன்னைத் தெரிகிறது?

இங்குதான் கிருஷ்ணரின் முழுமையான போதனை ஆரம்பிக்கின்றது. அவர் மரணத்தின் ரகசியங்களை வெளிப்படுத்துகின்றார்.

ஒரு விஷயத்தை நான் சொல்ல விரும்புகிறேன். மேற்கு நாடுகள் வாழ்தலைப் பள்ளி அறிந்து கொள்ளத் தங்கள் முழு சக்தியையும் செலவிடுகின்றன. கிழக்கத்திய நாடுகள் மரணத்தைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளத் தங்கள் முழு சக்தியையும் செலவிட்டுள்ளன. நமது ரிஷிகளைப் போல மிக ஆழமாக மரண அனுபவங்களை அறிந்தவர்கள் யாருமில்லை. வாழுகின்ற மக்களுக்கு மரணம் பற்றிய அறிவைக் கொடுப்பதில் அவர்கள் மிகப் பெரிய சேவை செய்திருக்கிறார்கள்.

மக்கள் என்னிடம், 'சுவாமிஜி, நான் ஏன் மரணத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். வாழ்வைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டால் போதுமானது. நான் இன்னும் இளமையாகத் தானே இருக்கிறேன்' என்கிறார்கள். 'மரணம்' என்ற வார்த்தையே மக்களுக்குள் பயத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

இருபத்தைந்து வருடம்

இப்போது வாழ வேண்டும் இல்லை என்றால் எப்போதும் இல்லை. அவர்களைப் பொறுத்தவரை மறு பிறவி என்பதே இல்லை. அதனால் தான் மக்கள் ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். நாம் மரணத்தைப் பற்றி என்ன புரிந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பது நமது மொத்த சமுதாயத்தின் மீதும் பாதிக்கை ஏற்படுத்துகிறது. நமது மொத்த எண்ண அமைப்பும், மன அமைப்பும் மரணத்தை சரியாகப் புரிந்து கொள்வதானல் மாற்றி அமைக்க முடியும்.

மறு பிறப்பு என்பது எப்படி கிழக்கத்திய சமூகத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதற்கும், ஒரே பிறவு என்ற கருத்து எப்படி மேற்கத்திய சமூகத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதற்கும் ஒரே ஒரு உதாரணம் தான் சொன்னோம். ஆயிரக்கணக்கான அத்தகைய உதாரணங்களைக் கொடுக்கலாம்.

மரணத்தை பற்றிப் புரிந்து கொண்ட அந்த க்ஷணமே, நாம் அறிவு ரீதியாக மரணத்தைப் புரிந்து கொண்டாலே நம் எண்ண அமைப்பு முழுமையாக மாறிவவிடும்.

அதனால் தான் நாம் யமனைப் பற்றி நினைத்தவுடனே நமது மொத்த வாழ்க்கையும் ஒழுங்குப்படுத்தப்படுகின்றது. சமஸ்க்ருத வார்த்தையான 'யமா' என்பது ஒழுங்கையும் மரணத்தின் கடவுளான யமனையும் குறிக்கின்றது. இரண்டுக்குமே நாம் ஒரே வார்த்தையைத் தான் பயன் படுத்துகின்றோம். நீங்கள் புரிந்து கொள்வதற்காக வேறுவிதமாக உச்சரிக்கிறோம். இரண்டுக்குமே எழுத்து வடிவம் ஒன்றுதான்.

பதஞ்சலி என்ற முனிவரின் யோக சூத்திரத்தில், அவர் கொடுக்கும் முதல் நுட்பத்தின் பெயரை 'யமா' என்பது தான். அஷ்டாங்க யோகம் என்ற பதஞ்சலியின் யோக சூத்திரத்தில் எட்டு பிரிவுகள் இருக்கின்றன. யமம், நியமம், சமாதி என்று எட்டு பிரிவுகள் இருக்கின்றன. இதில் முதல் பகுதி யமா. மரணத்தின் கடவுள் பெயரும் யமன் தான். நாம் மரணத்தை சரியாக புரிந்து கொண்டால் நமது வாழ்க்கையும் தானாகவே ஒழுங்குக்குள் வந்துவிடும். ஒரு புதுமையான ஆனால் நேர்மையான ஒழுக்கம் நமக்குள் வந்துவிடும்.

நேற்று ஒருவர் என்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டார். அவர் பாகவதத்தை ஆழ்ந்து படித்திருக்கிறார் என்று பாரிந்தது. இந்து மதத்தின் சமய இலக்கியமான

அவரது சீடர்கள் மிகவும் ஆச்சரியத்தோடு 'என்ன இது சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு தானே ஒரு விருந்து சாப்பிட்டீர்கள்? ஆனால் நதியின் முன்னே நின்று நான் ஏகாதசி விரதத்தை உண்மையாக கடைப்பிடித்து இருந்தால் நதி வழிவிடட்டும்' என்று சொன்னீர்கள். நதியும் வழி விடுகிறது இது எப்படி என்று கேட்டார்கள்.

வியாசர் 'நீங்கள் இந்த உடல் அல்ல என்ற உணர்வோடு நீங்கள் உணவை உண்டால் அந்த உணவால் நீங்கள் பாதிக்கப்படுவதில்லை. நீங்கள் உண்கிறீர்கள், நீங்கள் ஜீரணிக்கிறீர்கள், நீங்கள் வாழ்கிறீர்கள் என்ற உணர்வே இருக்காது. இந்த உடம்புதான் சாப்பிட்டது. எனக்கு அதைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது' என்று சொன்னார்.

இந்த கருத்தைப் புரிந்து கொள்வது கண்டிப்பாக கடினமாகத் தான் இருக்கும். இதை வைத்துக் கொண்டு நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்ள முடியும். மிகப்பெரிய உண்மைகளில் எல்லாம் இருக்கிற ஆபத்து என்னவென்றால், அவற்றை நாம் தவறாகவோ அல்லது வேறு விதமாகவோ நாம் பயன்படுத்த முடியும். உதாரணமாக அணுசக்தியை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். மனித குலத்திற்கு பயன்படும் வகையில் அதை நாம் நல்ல விதமாகவும் பயன்படுத்த முடியும். அதே சக்தியை வைத்துக் கொண்டு மனித குலத்தை அழிக்கவும் முடியும். நாம் தவறாகவும் பயன்படுத்தலாம். நல்லதாகவும் பயன்படுத்தலாம். இந்த உண்மையும் அணுசக்தியைப் போலத் தான். நாம் நல்லவிதமாகவும் பயன்படுத்தலாம். தவறாகவும் பயன்படுத்தலாம்.

மக்கள் என்னிடம் 'உடலுக்கு வெளியே வாழ்கிற விழிப்புணர்வு நிலையில் வாழ்கிறோமா இல்லையா என்று எப்படிக் கண்டு பிடிப்பது?' என்று கேட்கிறார்கள். நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். வியாசரின் அந்த நிலையை நாம் அடைந்தால் இந்தக் கேள்வியே இருக்காது. உடலோடு தன்னைத் தொடர்பு படுத்திப் பார்க்காததால்தான் விருந்துண்ட பிறகும் தான் விரதம் இருந்ததாக வியாசர் சொல்கிறார். தன்னுடைய உடம்பு தன்னுடையது என்று அவர் உணரவில்லை. எதனாலும் தொடப்படாதவராக இருக்கிறார். அவரது உள்ளுலகம் அவ்வளவு தூய்மையாக உள்ளது. எதுவுமே அவரை பாதிப்பது இல்லை.

ராமகிருஷ்ணருடைய வாழ்க்கை வரலாற்றைப் படித்தால் அவர் பல முறைகளில் ஆன்மீக சாதனைகளைப் புரிந்துள்ளார் என்பது தெரியும். எனக்குத்

இருபத்தைந்து வருடம்

நீங்கள் எப்போதாவது சந்நியாசிகளை குறை சொல்லுகின்ற கிரகஸ்தர்களைப் பார்த்து இருக்கிறீர்களா? ஒருவரையும் பார்க்க முடியாது. ஆனால், கிரகஸ்தர்களின் மேல் பொறாமை கொள்கிற நூற்றுக்கணக்கான சந்நியாசிகளைப் பார்த்து இருக்கி றேன். ஏனென்றால், அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒன்றை இழந்து விட்டதாக நினைக்கின்றார்கள்.

சந்நியாசி ஜனகரிடம் கேட்டார், ‘உலக விஷயங்களையும் ஆன்மீக இன்பங்களையும் இரண்டையுமே நீங்கள் அனுபவிக்கும் போது எப்படி ஞானி என்று சொல்ல முடியும்’ என்று. அதற்கு ஜனக, ‘தயவு செய்து என்னுடைய மாளிகையில் சில நாட்கள் தங்குங்கள் அதற்குப் பிறகு நான் உங்களிடம் பேசுகிறேன். இப்பொழுது பெரிய விருந்து நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அதில் ஆடலும், பாடலும் உண்டு. அதனால் இப்போது தத்துவம் எல்லாம் பேச முடியாது’ என்று சொன்னார்.

சந்நியாசி அங்கு தங்குவதற்கும், உணவருந்துவதற்கும் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. ஆனால், அவரது தலைக்கு மேலே மெல்லிய நூலில் ஒரு கத்தி தொங்கவிடப்பட்டது. சந்நியாசி கேட்டார், ‘எதற்காக ஒரு கத்தியை எனக்கு மேல் தொங்கவிடுகிறீர்கள்’ என்று. வேலையாட்கள், ‘அது எங்களுக்கு தெரியாது. அது எங்கள் மன்னரின் ஆணை நீங்கள் இங்கு தான் தூங்க வே ண்டும்’ என்று சொன்னார்கள்.

அடுத்த நாள் காலை ஜனகர், ‘சாமி, எப்படி இருக்கிறீர்கள். இரவு நன்றாக தூங்கினீர்களா’ என்று கேட்டார்.

சந்நியாசி, ‘நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள் என்று உங்களுக்கே தெரியும். பிறகு எதற்காகக் கேட்கிறீர்கள்? ஒரு கத்தி தலைக்கு மேலே தொங்கும் போது எப்படி தூங்க முடியும்? தூக்கத்தைப் பற்றி எப்படி நினைக்க முடியும்’ என்று கேட்டார்.

ஜனகர் சிரித்தார். பிறகு இறப்பு உங்கள் முன்னால் இருக்கின்றது. உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. உங்கள் மொத்த வாழ்க்கையும் மாறி விடுகிறது. எப்படி இருந்தாலும் மரணம் என் முன்னால் இருக்கிறது என்ற போதும் நான் பாதிக்கப்படுவதில்லை. கத்தி தலைக்கு மேலே தொங்குகிறது என்று எனக்குத் ஆன்மாவின் நிலையான தன்மையையோ மறுபிறவியையோ நம்பாத மதங்கள்தான் மனிதர்களின் பேராசையையும், பயத்தையும் பயன்படுத்திக் கட்டுப்படுத்துகின்றன. அவர்களுடைய போதனைகளைப் பின்பற்றினால் நீங்கள் நல்லவர்கள். அவர்களுடைய சட்ட திட்டங்களை உடைத்தால் நீங்கள் கெட்டவர்கள்.

நல்லவன் சொர்க்கத்திற்குப் போகிறான். கெட்ட மனிதன் நரகத்திற்குப் போகிறான். அவர்களின் வேத நூல்களிலே கூட அப்படி எதுவும் இருக்காது. ஆனால், அவர்களின் மதங்களைக் கட்டுப்படுத்துபவர்கள் மக்களைத் தங்கள் மதங்களைப் பின்பற்றச் செய்வதற்காக இந்த மாதிரி வழி முறைகளைக் கையாள்கிறார்கள்.

சொர்க்கமும், நரகமும் நமது மனத்தில்தான் உள்ளது. மக்கள் மோகமாக நடக்கிறார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் ஏற்கனவே நரகத்தில் இருக்கிறார்கள். அவர்களின் மனநிலைதான் நரகம். மேலும், நரகத்திற்குச் செல்வதற்கு அவர்கள் வேறு எதுவும் செய்ய வேண்டியதில்லை.

நமது எண்ணங்களும், சொற்களும், செயல்களுமே நமது நடத்தையைத் தீர்மானிக்கின்றன. அதுவே, இந்தப் பிறவியிலும், இனி வரும் பிறவியிலும் நம்மை மேலெடுத்துச் செல்கின்றன. மனச் சோர்வைத் தருகின்றன. இவற்றை நாம் புரிந்து கொண்ட கணத்திலேயே 'யமா' என்கிற ஒழுக்கம் நமக்குள் ஏற்படுகிறது.

'யமா' என்கிற ஒழுக்கம் நமக்குள் பயத்தாலேயோ, ஆசையாலேயோ ஏற்படுவதல்ல. நாம் முக்தியடைவதற்கான வழிமுறைகளின் தொகுப்பு அது. இந்த நியதிகளை நாம் வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்க முடியாது. அதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். உள்ளுக்குள் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். பின் நடைமுறையில் பயிற்சி செய்ய வேண்டும். இல்லாவிட்டால் மதம் சார்ந்த சட்ட திட்டங்களுக்கும் அதற்கும் பெரிய வேறுபாடு இருக்காது.

ஒரு மனிதன் சொல், செயல், எண்ணங்களில் சத்தியத்தை கடைப்பிடித்தால் அது அவர்களுக்குள் ஏற்படுத்துகிற முக்தி நிலைக்காகவே அதைக் கடைப்பிடிக்க வே ண்டும். நாம் சத்தியத்தில் மூழ்கி விட்டால் அதன் பிறகு நாம் பேசுகிற சொற்களையோ,

இருபத்தைந்து வருடம்

பயத்தைப் போக்குகிறது. இந்த ஒழுக்கம்தான் நம்மை விழிப்புணர்வை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது. எதை நீங்கள் கேட்க வேண்டுமென்ற விழிப்புணர்வைத் தருகிறது.

இந்த உலகிற்கு வரும்போது நாம் என்ன கொண்டு வந்தோம்? உடையில்லாமல், எந்த உதவியுமில்லாமல், அழுது கொண்டு யாராவது நம்மைப் பார்த்துக் கொள்ள மாட்டார்களா என்று ஏங்கிக் கொண்டுதானே வந்தோம். இந்த உலகத்தை விட்டு எப்படிப் போகப் போகிறோம் என்று ஏன் நினைக்கிறீர்கள்? எதுவும் இல்லாமல் தான் போகப் போகிறோம்? நமது உடைமைகளை எடுத்துச் செல்லப் போகிறோம் என்று நினைக்கின்ற அளவுக்கு யாருமே முட்டாள்கள் அல்ல.

அலெக்ஸாண்டர், கிரேக்க மன்னர், தான் இறப்பதற்கு முன்பு ஒரே ஒரு வேண்டுகோள் வைத்தார். என்னுடைய உடம்பை இறுதி ஊர்வலத்தில் எடுத்துச் செல்லும்போது எனது கைகள் மக்களுக்குத் தெரியுமாறு இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால், 'மகா அலெக்ஸாண்டர் கூடத் தான் இறக்கும் போது எதையும் எடுத்துச் செல்லவில்லை என்பதை மக்கள் உணர்ந்து கொள்ளட்டும்' என்றாராம்.

நாம் வரும்போது எதையும் கொண்டு வரவில்லை. போகும்போதும் எதையும் கொண்டு போகப் போவதில்லை என்ற புரிதல் நமக்குள் இருந்தாலே பொருட்களைச் சேர்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை நமக்கு இருக்காது. பொருள் சேர்க்க வேண்டும், அடுத்தவரைப் போல இன்னும் பணக்காரனாக வேண்டும் என்ற ஆசையும் நம்மை விட்டுப் போய்விடும். நாம் வெறுங்கையோடுதான் போகப் போகிறோம் என்பது புரிந்தாலே இவை எல்லாம் அர்த்தமற்றவை என்பது புரிந்துவிடும்.

உங்களிடம் இருப்பதை அனுபவியுங்கள். ஆனால் அவைகளைச் சேர்த்து வைக்காதீர்கள். நிகழ்காலத்தில் இருங்கள். ஆனந்தமாக இருங்கள். இறப்பைப் பற்றிப் புரிந்து கொண்டால் இந்த ஒழுங்குதான் நமக்குள் வரும்.

8.4. கடலின் இயல்பு முடிவில்லாமல் மாறிக் கொண்டிருப்பது.

பரம்பொருள் என்பது பிரபஞ்ச வடிவமான மேலான இறைவன். எல்லா உயிர்களின் இதயத்திற்குள்ளும் வசிக்கிற ‘பரமாத்மா’ ஆவேன்.

8.5. மரணத் தறுவாயில் யாரொருவர் என்னை நினைத்துக் கொண்டே உயிர் விடுகின்றாரோ அவர் உடனடியாக எனது தன்மையை அடைந்து விடுகிறார்.

இதில் எந்த சந்தேகமும் வேண்டாம்.

மரண காலத்தில் என்ன நடக்கிறது என்று அறிந்து கொள்ளுவதற்கு முன்பாக நாம் எப்படி உடல் எடுக்கிறோம் என்பதையும், எப்படி வாழ்கி றோம் என்பதையும், எப்படி விட்டுச் செல்கிறோம் என்பதையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பிரச்சினை என்னவென்றால் நமது உடலை உருவாக்கி அதை வாழும் போது எந்த சம்ஸ்காரங்களுக்காக நாம் உடலை உருவாக்கி கொண்டோமோ அவை மட்டும் அல்லாமல் புரிய சம்ஸ்காரங்களையும் சேர்த்துக் கொள்கின்றோம். உதாரணமாக ரூ.10,000/-ஐ எடுத்துக் கொண்டு நமக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்க நாம் கிளம்புகிறோம். போகிற வழியில் நாம் ஒரு நண்பரைச் சந்திக்கிறோம். அவர் 'யுனிவர்சல் ஸ்டுடியோ' போகலாம், 'டிஸ்னிலேண்ட்' போகலாம் என்கிறார். இங்கேயும் அங்கேயும் போய் பணத்தை எல்லாம் முடித்து விடுகிறோம். கடைசியாக நாம் வாங்க வேண்டிய பொருட்களை வாங்க நினைக்கும் போது பணம் இருக்காது. உடனே நம் கையிலிருப்பது கிரெடிட் கார்டு. கிரெடிட் கார்டில் தேவையானவற்றை வாங்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்து அந்தப் பணத்தைக் கட்டி முடிப்பதற்கே மீதி வாழ்க்கையைச் செலவழிக்கின்றோம்.

கிரெடிட் கார்டு என்ற ஒன்று இருக்கிறதே அது ஒன்று போதும் நம் வாழ்க்கை முழுவதும் ஓடுவதற்கு. அதைப் பற்றி இப்போது பேச வேண்டாம். அது ஒரு தனி சப்ஜெக்ட். அதைப் பற்றி இச்சாசக்தி அல்லது ஆசைகளின் சக்தியைப் பற்றிப் பேசும்போது பார்க்கலாம்.

திரும்பவும் கதைக்கு வருவோம். வீட்டுக்கு வந்து பார்க்கும்போது நமக்குத் தேவையான பொருட்களை நாம் வாங்கி விடவில்லை என்று உணர்கிறோம். பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு நாம் என்ன வாங்க வேண்டுமென்று நினைத்துப் போனோமோ அதை மட்டும் வாங்கியிருந்தால் இந்தப் பிரச்சினை வந்திருக்காது. ஒரு நண்பரைப் பார்த்து அவருடைய ஆசையையும் சேர்த்து நாம் வாங்கிக் கொண்டோம்.

நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். நாம் அவருடைய ஆசைகளை நம் உடலின் மூலமாகத் பூர்த்தி செய்தோம். அவருடைய ஆசைகளையே நாம் நிறைவேற்றி னோம். நம்முடைய ஆசைகளை அல்ல. நமது பணம், நேரம், சக்தி எல்லாவற்றையும் பயன்படுத்தினோம். ஆனால், நாம் நம்முடைய ஆசைகளையும், தேவைகளையும் நிறைவேற்றிக் கொள்ளவேயில்லை. அதைச் செய்து முடித்ததற்குப் பிறகுதான் நம்முடைய வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளைச் சமாளிப்பதற்கு தேவையான பணம், சக்தி மற்றும் பொருட்களுக்குப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டு விட்டதை உணர்கிறோம்.

இதே போலத்தான் நம்முடைய ஆசைகளை (சம்ஸ்காரங்கள்) நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்குத் தேவையான சக்தியோடுதான் நாம் இந்தப் பூவுலகிற்கு வந்திருக்கி றோம். மிகப் பெரிய ஞானியான ஜைனர் ஒரு முறை ‘கடவுள் உங்களை வெறுங்கையுடன் அனுப்பவில்லை’ என்று குறிப்பிட்டார். கடவுள் நமக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் கொடுத்துத்தான் அனுப்புகிறார். என்னென்ன சம்ஸ்காரங்களை நாம் கொண்டு வருகி றோமோ அவற்றை நிறைவேற்றுவதற்கான சக்தியையும் நம்மோடு அனுப்புகிறார்.

கர்மா என்பது பல பிறவிகளாக நாம் சேர்த்து வைத்திருக்கும் நிறை வேறாத ஆசைகளாகும். அவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்காக நாம் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்க வேண்டியுள்ளது. மூன்று வகையான கர்மாக்கள் உள்ளன. அவை, வஞ்சித கர்மா, ஆகாம்ய கர்மா மற்றும் பிராரப்த கர்மா.

இருபத்தைந்து

வருடம்

இந்த வாழ்க்கை முறை வேறானது. பக்கத்து வீட்டம்மா ஒரு புதுப்புடவை வாங்கினால் நாமும் வாங்க வேண்டும் என்று நினைக்கின்றோம். இயற்கையாகவே பணம் பற்றாக்குறை ஆகின்றது. சக்தி, நேரம் பற்றாக்குறை ஆகின்றது. எல்லாமே பற்றாக்குறை ஆகின்றது.

மற்றவருடைய ஆசைகளை நாம் வாழும் போது நமக்கு ஆழமான நிறைவேற்றுவதற்காக நாம் கொண்டு வந்து இருக்கிற சக்தி போதாதாகிவிடுகிறது. நாம் நகரத்திற்கு திட்டத்தோடும் அதற்கு தேவையான பணத்தோடும் போகின்றோம். திட்டத்தை மாற்றினால் பணம் பற்றாக்குறையாகி விடுகின்றது. அதே போல பூமிக்கு வரும் போது கொண்டு வந்த ஆசைகளை மறந்து விட்டு சமுதாயத்திலிருந்து, மேலும் மேலும் ஆசைகளைச் சேர்த்துக் கொள்கின்றோம்.

அப்படி ஒரு கட்டுறு மனப்பான்மை விளம்பரங்களினால் ஏற்படுகின்றது. நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். விளம்பரங்கள் நம்மை ஏழைகள் ஆக்குகின்றன. கண்டிப்பாக. விளம்பரம் செய்பவர்கள் பணக்காரர்கள் ஆகிவிடுகின்றார்கள். ஆனாலும் நாம் ஏழைகள் ஆகிவிடுகின்றோம். தொடர்ந்து கருத்துக்கள் நம் தலைக்குள் புகுத்தப்படுகின்றன.

குறிப்பாக விளம்பரங்கள் நமது மூலாதாரச் சக்கரத்தைத் தொடுகின்றன. மூலாதாரச் சக்கரம் நமது உடல் ஆசைகளின் வேர் ஆகும். எந்த விளம்பரங்கள் 'மூலாதாரச் சக்கரத்தை'த் தொடுகின்றனவோ அவை நமது 'சிஸ்டத்தில்' பதிவாகி விடும் என்று விளம்பரம் செய்பவர்களுக்குத் தெரியும். 'செக்ஸ் அப்பீல்' உள்ள எதுவும் நமக்குள் பதிவாகி விடும்.

வீணானது என்று புரியும்.

நாம் ஒரு பொருளைப் பார்க்கும்போது அதை வெறும் திடப் பொருளாகவே பார்க்கிறோம். உடல் சார்ந்த பொருளாகவே நாம் பார்க்கிறோம். நாம் அதைக் கைப்பற்ற நினைக்கிறோம். அதை நம்மோடு வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறோம். அந்தப் பொருளின் சொந்தக்காரராக நாம் நம்மை நினைக்கிறோம். இங்கேதான் பிரச்சினை ஆரம்பிக்கிறது. நமது ‘ஈகோ’ இந்த பொருள் சார்ந்த உலகை ஒரு பொருளாகவே பார்க்கிறது. நமது பொறுப்பில் வைத்துக் கொள்வதற்காக மேலும் மேலும் பொருட்களை அது நாடுகிறது. நாம் நினைக்கிற அளவுக்குப் பொருட்களின் மேல் நம் கட்டுப்பாட்டைச் செலுத்த முடியாது.

நாம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை மறந்து விடுகிறோம். எல்லாமே சக்தி என்பதையும், சக்தியை ஒரே இடத்தில் வைக்க முடியாது என்பதையும் புரிந்து கொள்ளவும் நாம் தவறி விடுகிறோம். அது அளவற்றது. நாம் பார்க்கிற ஒரு பொருள் பிரபஞ்ச சக்தியின் ஒரு வெளிப்பாடு. இதைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

‘வாட் தி பிலீப் டு வி நோ? (What the Bleep do we know?)’ என்று ஒரு ஆங்கிலப் படம். அருமையான படம். வாய்ப்புக் கிடைத்தால் பாருங்கள். ‘ப்ராபபிலிட்டி தியரி (Probability Theory)’ என்பதைப் பற்றி அது பேசுகிறது. நாம் இங்கே ஒரு நாற்காலியைப் பார்க்கிறோம். நமது மனம் அது அங்கே இருக்க வேண்டுமென நாம் விரும்புவதால் அது இங்கே இருக்கிறது. நமது மனத்தில் அது இங்கே இருக்க வேண்டுமென அதிக பட்சமாக நினைத்ததால் அது அங்கே இருக்கிறது. அதே சமயம் அது அங்கே இல்லாமல் போவதற்கான எல்லாவிதமான வாய்ப்பும் உள்ளது. அது அங்கே இருக்க வேண்டுமென நமது மனம் மிகவும் விரும்பியதால் அது அங்கே உள்ளது. சக்தி அலைகள்தான் பொருட்களாக மாறுகின்றன. இந்த அடிப்படையைப் புரிந்து கொண்டால் ஒன்றைப் பற்றிக் கொண்டு தொங்குவதே பொருட்களின் பின்னால் ஓடுவதோ நிகழாது.

இன்னும் ஒரு விஷயம் ஜடப்பொருட்கள் மட்டுமல்லாமல் மனிதர்களிடமும் நாம் இப்படியே நடக்கிறோம். நாம் தொடர்ந்து ஒரு கூட்டாளி, நண்பன், மனைவி, கணவன் அல்லது குழந்தை என்று சொந்தம் கொண்டாடுவதற்கு யாரையாவது தேடிக்

கொண்டு இருக்கிறோம்.

நமக்கு யாராவது இருந்தார்கள் என்றால், அவர்களை நாம் பிடித்துக் கொள்கின் றோம். அந்த நபர் நம்மை விட்டுச் செல்வதை விரும்புவது இல்லை. அந்த நபர் நம்மை விட்டுப் பிரிந்தால் நாம் மிகவும் கஷ்டப்படுவோம். குடும்பத்தில் மிகவும் நெருங்கிய உறவுடையவர் இறந்து விட்டால் மன அழுத்தத்தில் விழுகின்றோம்.

ஒரு டெலிவிஷன், ரெஃப்ரிஜிரேட்டர், கார், ஏர் கண்டீஷனர் இவைகளைப் போலத் தான் நாம் உறவுகளைத் தேடுகிறோம். நமது காருக்கு ஒரு விபத்து நேர்ந்தால் நாம் வருந்துகிறோம். அதே போலத் தான் யாராவது ஒருவர் இறந்து விட்டால் நம்மில் ஒரு பாகத்தையே இழந்து விட்டது போல வருந்துகிறோம். மனச்சோர்வு அடைகி றோம்.

உறவுகளிடம் ஆழமாக அன்பு வைக்க வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை. உடைமையாக நினைப்பதைத் தான் விட்டுவிட வேண்டும் என்று சொல்கின்றேன். புரிந்து கொள்ளுங்கள். எல்லா பொருட்களும் எல்லா மனிதர்களும் அடிப்படையான அந்த சக்தியில் இருந்து தான் உருவாக்கப் படுகிறார்கள்.

கிருஷ்ணர் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறார், ‘எல்லா பொருட்களும், அவை உயிர் உள்ளவையானாலும் சரி, உயிரற்றவையானாலும் சரி பரமாத்மாவின் வடிவங்களே! பரமாத்மா எல்லாவற்றிலும் இருக்கிறார். இதைப் புரிந்து கொண்டால் நம்மைச் சுற்றி இருக்கின்ற எல்லாவற்றிலும் நாம் ஒரு பங்காக இருக்கிறோம் என்பது புரியும். உங்களுக்கும் எனக்கும் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. இந்த நாற்காலிக்கும் எனக்கும் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. அந்த மரத்திற்கும் எனக்கும் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. எல்லாவற்றிலும் நாம் நம்மைப் பார்க்கின்றோம்!’

இந்தப் பேருண்மையை நாம் புரிந்து கொண்டால், நம்மைப் பற்றிய புதிய பரிணாமம் ஒன்று நமக்கு தெரியவரும். நம்மைச் சுற்றி உள்ள எல்லாவற்றிலும் நம்மையே நாம் பார்க்கும் போது எல்லாவற்றின் மீதும் நமக்கு அன்பு வரும். எல்லாமே ஆயிரம் மடங்கு பெரியதாக தெரியும். மற்றவர்களிடம் அன்போடு இருப்பதால் நாம் நம்மிடமே அன்பாக இருக்கிறோம்.

| ‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

ஏனென்றால் மக்களுக்கு இங்கே நான்கு நாட்கள் விடுமுறை கிடைக்காது. அதில் சொற்பொழிவாற்றுவதற்கு முன்பு நான் சொல்கிற வார்த்தைகளெல்லாம் உண்மை என்று நான் உறுதி எடுக்கிறேன். ஏனென்றால் சில உண்மைகளை தர்க்க ரீதியாக விளக்க முடியாது. நீங்கள் புரிந்து கொள்கிற வகையிலான தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்த முடியாது. அதைப் புரிந்து கொள்வதற்குப் பொறுமை வேண்டும்.

நமது மனத்தின் மிகப் பெரிய பிரச்சினை என்னவென்றால் தர்க்க ரீதியாக இல்லாத எதையுமே நாம் நேரடியாக மறுத்து விடுகிறோம் அல்லது கேள்வி கேட்கி றோம். இல்லையென்றால் 'இதுவும் இன்னொரு கதை' என்று கேட்கிறோம். அது நம் உள்ளே கலப்பதற்கு நாம் அனுமதிப்பதில்லை.

கிருஷ்ணர் 'ரஷ்யத்ரா சாம்சயா' என்று சொல்கிறார். ஏனென்றால் அவன் தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்களைப் பேசப் போகிறான். வெளியுலகைப் புரிந்து கொள்வதற்கு நமக்கு தர்க்க அறிவு தேவை. உள்ளுலகைத் தெரிந்து கொள்ள தர்க்கத்திற்கு அப்பால் எடுத்துச் செல்ல நமக்கு ஒரு குரு தேவை. தர்க்க அறிவு வெளியுலகத்தைத் tரும். உள்ளுலகத்தை தருவதில்லை.

கிருஷ்ணர் இங்கே 'நஷ்யாத்ரா சாம்சயா' என்றுச் சொல்கிறார். சந்தேகம் டூ 'வண்டாம். நான் சத்தியத்தைப் பேசுகின்றேன். இருங்கள் நான் கணக்கைப் போட்டு விடுகிறேன். பிறகு உங்களுக்குப் புரியும். இப்போதைக்கு நாம், X என்பது 2-க்கு சமம் என வைப்போம். கணக்கினால் முடிவில் X-க்குப் பதிலாக நாம் 2-ஐப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை ஒத்துக் கொள்கிறீர்கள். ஆனால் முழுமையாகக் கணக்கைப் போட்டு அவர் நிரூபிக்கும் வரை நீங்கள் குருநாதரின் வார்த்தைகளைத்தான் நம்பியாக வேண்டும். கெஞ்சினான். 'நூறு ஆண்டுகள் போய் விட்டது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. எப்படியாவது உதவி செய்யுங்கள்' என்று கெஞ்சினான். 'இது ரொம்பவும் அதிகம் அப்படியெல்லாம் மறுபடியும் தர முடியாது' என்றார் யமன். மறுவடியும் அரசன் 'இன்னும் கொஞ்ச நாட்கள் தர வேண்டுமெனக் கெஞ்சினான்'. ஒரு வழியாக, ஆனால் முடிவாக யமன் அவனுக்கு இன்னுமொரு நீட்டிப்பு கொடுத்தான்.

அடுத்த முறை யமன் வரும்போழு அரசன் அதே மனநிலையில்தான் இருந்தான். இந்த முறை யமன், 'நெருப்பில் எண்ணெயை வார்க்கதால் அது மேலும் மேலும் எரியுமே தவிர, அதை அணைக்கவே முடியாது' என்று அழகாதொரு அறிவுரை தந்தான். 'இதோடு போதும். இனி நீ வரத்தான் வேண்டும்' என்றான். அரசன் புரிந்து கொண்டு யமனைப் பின் தொடர்ந்தான்.

அதே போலத்தான் நாம் மேலும் மேலும் ஆசைகளைத் துரத்திச் செல்வதால் நாம் நிறைவடையவே மாட்டோம். மேலும் மேலும் ஆசைகள் தோன்றத்தான் செய்யும்.

ஆசைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்வதால் திருப்தி ஏற்படாது. வெளியுலகிலிருந்து நாம் மேலும் மேலும் ஆசைகளைப் பெறுவதால் இந்த வாழ்க்கையே போதாது. அவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்கான காலமும், வசதிகளும் நமக்கு வழங்கப்படவில்லை என்றே நினைப்போம்.

நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். நாம் 70 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தால் நாம் நம் உடலை விடும்போது 70 ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்த அனைத்தும் ஒரு ஃபிளாஷ் போல. ஃபாஸ்ட் ஃபார்வேடு போல வேகமாக ஓடும். ஏனென்றால் அதை வைத்துத்தான் நாம் அடுத்த பிறவியைத் தீர்மானிக்க வேண்டும். இப்பொழுது நாம் நம்மோடு கொண்டு வந்த நிறைவேறாத 'கர்மாக்களும் இருக்கும் இந்தப் பிறவியில் நாம் சேர்த்துக் கொண்டவற்றில் நிறைவேறாக கர்மாக்களும்' இருக்கும்.

இன்னும் ஒன்றையும் புரிந்து கொள்ளுங்கள். 'கர்மா' அல்லது 'சம்ஸ்காரங்கள்' என்றாலே முழுமையாக அனுபவிக்கப்படாத உணர்வையே குறிப்பிடுகிறது. அடிப்படையில் நீங்கள் நிறைவானவர். ஆனால் எந்தவொரு காரியத்தை நீங்கள்

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

தயவு செய்து புரிந்து கொள்ளுங்கள். அத்தனை முடிவுகளையும் உங்கள் உணர்வு நிலையில் நீ ங்கள் தான் எடுக்கிறீர்கள் உங்களைத் தவிர வேறு யாரும் எடுப்பதில்லை. ஆனால், உங்கள் உணர்வு பூமியில் வாழும் போது நீங்கள் சேர்த்துக் கொண்ட 'கர்மா'க்களாகிய புள்ளி விவரங்களால் தாக்கம் பெறுகிறது.

ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். புலன் இன்பங்கள் என்று சிறு வயதிலிருந்து சேகரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஆப்பிரிக்காவில் வாழும் பழங்குடி மக்களைப் பற்றிய ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரை படித்தேன். அதில் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அல்லது புலன் இன்பங்கள் பற்றி எதுவுமே தெரியாது என்று சொல்கிறார்கள். இப்படிச் சொல்வதால் அவர்கள் சாப்பிடுவதில்லை என்று பொருளல்ல. அவர்கள் நல்ல உணவாகச் சாப்பிடுகிறார்கள். ஆமாம்! நல்ல உணவு! மனிதர்களையே சாப்பிடுகிறார்கள். எல்லாவற்றையும் சாப்பிடுகிறார்கள். சுவைக்கிறார்கள். முகர்கிறார்கள். கேட்கிறார்கள். பார்க்கிறார்கள். தொடு உணர்வு இருக்கிறது. எல்லாமே இருக்கிறது.

எனினும், இது இன்பம் என்ற கருத்து அவர்களுக்கு இல்லை. இது இன்பம் என்ற எண்ணம் இல்லாததால் அதன் பின்னால் ஓடுகிற வேலையும் இல்லை. அப்படி அவர்களுக்கு போதிக்கப்படவில்லை.கட்டுறு மனப்பாங்கு இல்லை. அதனால் இன்பங்களைத் தேடி ஓடுவதில்லை.

ஆப்பிரிக்க மக்களைப் பற்றி சொல்வதற்கு முன்பு சமுதாயக் கட்டுறு மனப்பாங்கு எவ்வாறு வேலை செய்கிறது என்பது பற்றிய இன்னொரு உதாரணத்தை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். மத்தியப் பிரதேசத்தில் உள்ள ஓம்காரேசுவருக்கு அருகில் வாழ்கிற மலைவாழ் மக்களோடு சில நாட்கள் தங்கியிருந்தேன். அவர்கள் வாழ்கிற முறை பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டுப் போனேன். அங்கிருக்கிற யாருமே ஒரு ஆள் கூட மன அழுத்தத்திற்கு ஆளானவர்களாக இருக்கவில்லை.

அவர் மிகவும் ஆச்சரியத்துடன், ‘வலியா? என்ன வலி? எதற்கு வலி?’ என்றார்.

நான் மிகவும் ஆச்சரியமடைந்தேன். பிரசவத்தின் போது அவர்களுக்கு வலியில்லை. ஒரு பெண்ணுக்கு பிரசவத்தின் போது வலி ஏற்படும் என்ற கருத்து அவர்கள் சமுதாயத்தில் உருவாக்கப்படவில்லை. அதே போல அவர்களுக்கு மாதவிடாய் நிற்கும் காலப் பிரச்சினைகளும் கிடையாது. கர்ப்பப்பை தொடர்பான பிரச்சினைகளும் கிடையாது.

நான் அவர்கள் வாழ்க்கை முறை பற்றி ஆராய்ந்தேன். அப்போது தான் அவர்கள் கலாச்சாரத்தில் பெண்களை மிகவும் மதிக்கிறார்கள் என்பது தெரிந்தது. பெண்களை அவர்கள் மரியாதைக் குறைவாக நடத்துவ தேயில்லை. மாதவிடாய் காலத்தில் அவர்கள் அசுத்தமடைகிறார்கள் என்ற கருத்தே அவர்களுக்கு சொல்லப்படுவதில்லை. பெண்கள் ஆண்களுக்குக் கீழானவர்கள் என்று சொல்லப் படுவதில்லை.

ஒரு பெண் பூப்படைந்தவுடன் அவளுக்கு மரியாதை செய்கிறார்கள். ‘தாய் ஆவதற்கு நீ தகுதி பெற்று விட்டாய்’ என்று அவளிடம் சொல்கின்றார்கள். மதிக்கின்றார்கள். மக்கள் அவள் காலில் விழுகிறார்கள். அவள் அவர்களை தொட்டு குணப்படுத்துகிறாள். மாதவிடாய் காலத்தில் ஒரு பெண் அவர்களைத் தொட்டு ஆசீர்வதித்தால் அவர்கள் குணமடைவதாக அவர்கள் நம்புகிறார்கள். அந்தக் கட்டுறு மனப்பாங்கு மிகவும் வித்தியாசமாக இருப்பதால் யாருக்கும் எந்த வலியும் வருவதில்லை.

நாகரீகமாக சமுதாயம் என்று பெயர்பெற்ற இன்றைய சமுதாயத்தில் பெண்கள் அவமதிக்கப்படுகிறார்கள். மீண்டும் மீண்டும் ‘இது அசுத்தமான நேரம் நீ இப்போது சுத்தமாக இல்லை. இது சரியில்லை. இங்கே நிற்காதே, அங்கே நிற்காதே’ என்கின் றாம். அதிலும் குறிப்பாக இந்தியாவில் மிகப் பெரிய கொடுமை நடக்கின்றது. இது போன்ற தவறான கட்டுறு மனப்பாங்கினால் பெண்கள் வலியால் கஷ்டப்படுகிறார்கள். வலிபால் வேதனைப்பட்டுப் போராடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு இப்படியொரு கட்டுறு மனப்பாங்கு இல்லையென்றால் அவர்களுக்கு வலி இருக்காது.

ஆப்பிரிக்க பழங்குடி மக்கள் பற்றிய ஆய்வில், ஆய்வாளர் சொல்கிறார், ‘அவர்களுக்குப் புலனின்பம் பற்றியே தெரியாது’ என்று, அதனால் அவர்கள் அதே போலத்தான் நமது சுவாசம் மாறினால் நம் மனமும் மாறுகிறது. நமது மனமும், சுவாசமும் மிக நெருங்கிய தொடர்புடையவை. அதனால்தான் உயிரை விடும்போது மூச்சை உள்ளிழுத்தும், வெளித் தள்ளியும் உயிர்கள் துன்பமடைகின்றன. உடல் 'இனிமேலும் உன்னை வைத்துக்கொள்ள முடியாது நீ வெளியேறலாம்' என்று சொல்கின்றது. ஆனால், உயிர் 'ஆனால் எனக்கு இன்னும் ஆசைகள் இருக்கின்றது. நான் இந்த உடலில் வாழ வேண்டும். இந்த உடலை அனுபவிக்க வேண்டும்' என்று சொல்கிறது. உடம்புக்கும் மனதுக்கும் இடையே போராட்டம் நடைபெறுகின்றது.

அடுத்த படியாக மனம் என்கிற சரீரத்துக்குள் 'மன சரீரம்'-க்குள் நுழைகிறோம். நமது வாழ்க்கை முழுவதும் நமக்குள் இருந்த குற்ற உணர்வு முழுவதும் இந்த சரீரத்துக்குள்தான் இருக்கின்றது. ஆசை என்பது எதிர்காலத்தைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்பு. குற்ற உணர்வு என்பது கடந்த காலத்தைப் பற்றிய வருத்தம். குற்ற உணர்வு என்பது 'கடந்த காலத்தில் நான் இந்த மாதிரி வாழவில்லையே' என்ற உணர்வு. ஆசை என்பது எதிர்காலத்தில் நான் இந்த மாதிரி இருக்க வண்டும் என்ற எண்ணம். குற்ற உணர்வு என்பது வேறொன்றுமில்லை. நன்றாக புரிந்து கொள்ளுங்கள். தற்போது பட்டறிவு மேம்படுத்தப்பட்ட நிலையில் கடந்த காலத்தைப் பற்றி நம் இருப்பிற்குள் உருவாக்கப்பட்ட உணர்வே!.

ஒரு சிறிய உதாரணம் சொல்கிறேன். ஏழு வயது இருக்கும்போது நாம் நமது பொம்மைகளோடு விளையாடுகிறோம். அம்மா வந்து நம்மை இரவு உணவுக்கு 'வா வந்து சாப்பிடு' என்று அழைக்கிறார். 'நான் சாப்பிட வரவில்லை. நான் விளையாட வேண்டும்' என்று சொல்கின்றோம். அம்மா நம்மை வலுக்கட்டாயமாக விளையாட்டுப் பொருட்களிடமிருந்து விலக்கி அழைத்துச் செல்கின்றார். உடனே, 'நீ போ! செத்துப் போ! என்னொட பொம்மையைக் கொடு. நான் விளையாட வண்டும்' என்று சொல்கின்றோம்.

அந்த சமயத்தில் விளையாட்டுப்

நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். குற்ற உணர்வு என்பது மிக மோசமான பாவம்.

பாவம் என்று ஏதாவது இருந்தால் அதுவும் குற்ற உணர்வுதான். குற்ற உணர்வு என்பதுதான். ஒரே ஒரு பாவம். பூமியில் வேறு எந்த பாவமும் இல்லை. குற்ற உணர்வின் மூலமாக எப்போதும் தூய்மையாக முடியாது. நன்னடத்தையையும் நாம் குற்ற உணர்வால் அடைய முடியாது. மக்கள் என்னிடம், 'அது எப்படி சாமி? குற்ற உணர்வு இல்லாமல் போனால் நாம் எப்படி மேலானவர்களாக மாற முடியும்?' என்று கேட்கிறார்கள்.

ராமாயணத்தில் வாலி என்ற பாத்திரம் உண்டு. வாலி ஒரு வித்தியாசமான பாத்திரம்.

சிவபெருமானிடமிருந்து அவன் ஒரு வரம் பெற்றிருந்தார். அவர் எதிரில் நின்று யார் சண்டை போட்டாலும் அவர்களுடைய பலத்தில் பாதி அவனுக்கு வந்து விடும். நாம் வாலியின் எதிரில் நின்றால் நம் பலம் அவனுக்குப் போய் விடும். அவருக்கென்று ஏற்கனவே பலம் உண்டு. நம்முடைய பலமும் அவருக்குப் போயி்டும். இயற்கையாகவே யார் வெற்றி பெறுவார்கள்? அவர்தான் வெற்றி பெறுவார்.

பெர்னாட்ஷாவின் மிக அழகான ஒரு வாக்கியம் அவர் சொல்கிறார். புகைப் பிடிக்கும் பழக்கத்திலிருந்து வெளியே வர முடியும். நான் அது போலப் பலமுறை வந்திருக்கிறேன். பல தடவைகள் நாம் வெளியே வரலாம். அது மட்டும்தான் நடக்கும்.

நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். நமது குற்ற உணர்வை நீக்கினால்தான் நமது தன்மையாவது மேம்படும். நமக்குள் ஒருமை உணர்வு ஏற்படும். நமது ஆளுமையில் ஒருமை ஏற்பட்டால் நாம் தூய்மையானவர்களாகவும், சக்தியுடையவர்களாகவும் ஆகி விடுவோம். நம்மிடம் சக்தியில்லாத போதுதான் நாம் நடத்தை சரியில்லாதவர்களாக அவன் நிச்சயமாக என்னை அடைவான்.

முதல் இரண்டு சுலோகங்களிலும் கிருஷ்ணர், அர்ஜூனா, நீ எப்போதும் என்னையே நினைக்க வேண்டும். உன்னுடைய வழக்கமான கடமைகளைச் செய்கிற போது கூட நீ என்னைப் பற்றிய உணர்விலேயே இருக்க வேண்டும். உன்னுடைய மனமும் அறிவும் என்னில் நிலைத்திருக்குமானால் கண்டிப்பாக நீ என்னை அடைவாய் என்கிறார்.

மறுபடியும் அவர், 'சந்தேகம் இல்லாமல்', 'அசம்சய' என்கிற சொல்லைச் சொல்கிறார். 'சந்தேகம் இல்லாமல் நீ என்னை அடைவாய்' என்கிறார்.

நாம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்போம். 'எப்படியும் உடலை விடும்போது மட்டும்தானே அவரை நினைக்க வேண்டும். அதற்கு எதற்கு இப்போதிருந்தே கவலைப்பட வேண்டும். இப்போதைக்கு, நான் எனது வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொள்கிறேனே. இறக்கும்போது அவனை நினைத்துக் கொள்கி றேன்' என்போம். நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். இந்த சுலோகங்கள் அதற்கு விடையளிக்கின்றன.

இப்போது அவனை நினைக்காவிட்டால் அப்போதும் அவனை நினைக்க மாட்டோம். வாழ்க்கை முழுவதும் 'கோகோ கோலா, கோகோ கோலா' என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்து விட்டு கடைசியில் 'ராமா கிருஷ்ணா' என்று சொல்வோம் என்று நினைக்காதீர்கள். முடியவே முடியாது.

எதை நாம் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைக்கிறோமோ அந்த நினைவுதான் மரண தறுவாயிலும் வரும். ஆனால், நாம் என்ன நினைக்கின்றோம், 'இப்போது கோகோ கோலா' என்று சொல்லிக் கொள்கிறேன். கடைசிக் காலத்தில் 'ராமா கிருஷ்ணா' என்று சொல்லிக் கொள்கிறேன் என்று. இல்லை! இப்போது நாம் எதைச் சொல்கிறோமோ அதைத்தான் கடைசியிலும் சொல்வோம். கடைசி நேரத்தில் நாம் எதை நினைக்க விரும்புகிறோமோ அது கவனத்தில் வராமல் போகலாம். நமது உணர்வு அந்த நேரத்தில் நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல் போகலாம்.

இருபத்தைந்து வருடம்

"ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, "நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். நிலைதான். நினைவில் கொள்ளுங்கள், பிறப்புக்கும், இறப்புக்கும் எந்தக் காரணமும் இல்லை. அவற்றிற்கு எந்த நோக்கமும் இல்லை. அவைகள் எப்படி நிகழ்கின்றனவோ அவற்றை அப்படியே நீங்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியதுதான். அப்படி ஒரு புரிதல் ஏற்படுமானால் நீங்கள் மேலும் மேலும் ஆசைகளை உருவாக்கிக் கொள்வதில்லை. அதனால் கர்மங்கள் இல்லை. நீங்கள் நிலையான ஆனந்தமான நித்யானந்தத்தில் நிலைக்கின்றீர்கள்.

நிச்சமாய் என்னை அடைய முடியும்!

8.7. அர்ஜூனா, உனக்கு விதிக்கப்பட்ட போர் செய்தலாகிய கடமையைச் செய்து கொண்டே கிருஷ்ணராகிய என்னை நினைத்துக் கொண்டிரு.

உனது செயல்கள் எல்லாவற்றையும் எனக்கு சரணாகதி செய்து விட்டு மனதையும், புத்திசாலித் தனத்தையும் என்னிடமே பதித்தால் நிச்சயமாக நீ என்னை அடைவாய்.

அவன் உலகப் பொருட்களுக்கு அப்பாற்பட்டவனாகவும், வியக்கத்தக்கவனாகவும், சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடையவனாகவும் விளங்குகிறான்.

8.10. எவன் ஒருவன் மரணமடைகிற நேரத்தில் தனது மனத்தையும், உயிர் மூச்சையும் புருவமத்தியில் நிறுத்தி யோகத்தின் பலனாக கவனம் சிதறாது முழு சரணாகதியோடு நினைக்கிறானோ அவன் என்னில் நிலைக்கிறான்.

மரண தறுவாயில் நம் மொத்த வாழ்க்கையும் நம்முன் தோன்றும். மொத்த ஃபைலும் தோன்றும். எதில் நாம் நமது சக்தியை அதிகமாக செலவிட்டிருக்கிறோமோ அந்த ஃபைல்தான் இயற்கையாகவே முதலில் தோன்றும் அவ்வளவுதான். கடைசி நேரத்தில் நம்மால் எதுவும் செய்ய முடியாது. இப்போதைக்கு விட்டு விடலாம். கடைசி நேரத்தில் உடலை விடும் போது பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று மட்டும் எண்ணாதீர்கள். அப்படி நடக்காது. எந்த நினைவில் வாழ்நாள் முழுவதும் ஆழமாக இருந்திருக்கி றாமோ அந்த நினைவுதான் தோன்றும். அதனால் தான் கிருஷ்ணர், 'நீங்கள் உங்கள் கடமைகளைச் செய்யும் போது கூட என் நினைவிலேயே இருங்கள்' என்கிறார். இதன் பொருள் என்னவென்றால் நாம் வாழும்போது கூட நாம் எண்ணங்களற்ற விழிப்புணர்வில், சாட்சியாக இருக்கும் உணர்வு நிலையில், கிருஷ்ணர் என்கிற உணர்வு நிலையில் இருக்க வேண்டும்.

அடுத்த கேள்வி: 'நான் எப்படி வழக்கமான வாழ்வில் இருக்கும்போது சாட்சி மனோபாவத்தில் இருக்க முடியும்?' என்பது எளிமையான முறையில் ஆரம்பியுங்கள். காரோட்டும் போது, அமர்ந்திருக்கும் போது, பேசும் போது, உங்களுக்கு உள்ளேயும், வெளியேயும் என்ன நடக்கிறது என்று கவனியுங்கள். உங்களின் இருப்பிற்கு உள்ளே யும், இருப்பிற்கு வெளியேயும் என்ன நடக்கிறது என்று கவனியுங்கள். உங்கள் கண்களை மூடத் தேவையில்லை. தயவு செய்து வண்டி ஓட்டும் போதாவது உங்கள் கண்களை மூட வேண்டாம். வெறுமனே உங்கள் உடலை விட்டு தள்ளி நில்லுங்கள். உங்கள் மனதிலும் உங்கள் இருப்பிற்கு வெளியேயும் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பாருங்கள்.

யாரிடமாவது அமர்ந்து பேசும்போது அவர் பேசுவதையும், நீங்கள் அதற்கு எப்படி பதிலளிக்கின்றீர்கள் என்பதையும் கவனியுங்கள். அவர் வாக்கியத்தை முடிக்குமுன்பே நீங்கள் எப்படி முடிவுகளை எடுக்கின்றீர்கள் என்பதையும், உங்கள் கருத்துக்களை அவர் மேல் சுமத்த எப்படியெல்லாம் முயற்சிக்கின்றீர்கள் என்பதையும் கவனியுங்கள். சாட்சியாக இருங்கள். தொடர்ந்து சாட்சியாக கவனியுங்கள். ஆசைகள், குற்ற உணர்வு, மற்றும் வலி போன்ற உணர்வுகளெல்லாம் தானாக மறைந்து விடும்.

எந்தக் க்ஷணத்தில் உங்கள் உடல், மனம் ஆகியவற்றுக்கும் உங்களுக்கும் இடையே ஒரு இடைவெளியை உருவாக்கிக் கொள்கிறீர்களோ அந்தக் க்ஷணத்தில்

நாம் இறக்கும்போது எல்லா வகையான உணவுகளும்தான் நம் முன்னால் வரும். சாப்பிடுவதுதான் வாழ்க்கையில் முக்கியம் என்று நாம் நினைத்தால் அந்த நேரத்தில் ‘எந்த நாட்டில் பிறந்தால் நாம் நன்றாக சாப்பிட முடியுமோ அந்த நாட்டில் பிறப்போம். என்ற உடலை எடுத்தால் நிறையச் சாப்பிட முடியுமோ அந்த உடலை எடுப்போம். எந்தக் குடும்பத்தில் பிறந்தால் சாப்பிடுவதைத் தவிர வேறு எந்த வேலையும் இல்லாத அளவுக்கு உணவு (உணவைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாத அளவுக்கு) கொடுப்பார்க ளோ அந்தக் குடும்பத்தில் பிறப்போம்’ என்றுதான் நினைப்போம்.

இருப்பில் இருக்கிற ஃபைல்களைப் புரட்டிப் பார்ப்போம். ‘ரிசர்ச் ரிப்போர்ட்’ நம் முன்னால் இருக்கும். நமது கடந்த கால அனுபவங்களை வைத்தும் நம் வாழ்நாள் முழுதும் எதை நோக்கி வேலை செய்து கொண்டிருந்தோமோ அதை அடிப்படையாக வைத்து நாம் முடிவெடுப்போம். ‘நல்லது நான் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டுமானால் இதுதான் நல்ல நாடு’ என்று ஒரு நாட்டைத் தேர்ந்தெடுப்போம். அங்கே ‘தாமஸ’ குளத்தில், மந்தமாக எதையும் செய்யாமல், முழுமையான சோ ம்பேறித் தனத்தில் வாழ்வைக் கழிப்போம்.

ஒரு சின்னக் கதை:

ஒரு மனிதன் டாக்டரிடம் போய், ‘டாக்டர் என்னைப் பரிசோதியுங்கள். எதையுமே செய்யப் பிடிக்கவில்லை. மிகவும் மந்தமாக உணர்கிறேன்’ என்றான்.

டாக்டர் அவரை முழுமையாகப் பரி சோதித்தார். அந்த மனிதன் ‘டாக்டர், எனக்கு என்ன பிரச்சினை என்று சொல்லுங்கள்’ என்றார்.

நேரடியாகச் சொல்வதானால், ‘நீ ஒரு சோ ம்பேறி. வேறெதுவும் பிரச்சினையில்லை’ என்றார்.

அந்த மனிதன் ‘ஓ. கே. டாக்டர்! அதற்குச் சரியான ‘மெடிக்கல் டர்ம்’ சொல்லுங்கள். நான் என் மனைவியிடம் போய்ச் சொல்ல வேண்டும்’ என்றார்.

சோம்பேறித் தனமான, டல்லான, மந்தமான வாழ்க்கை வாழ்ந்திருந்தால் அதையேதான் நாம் அடுத்த பிறவியிலும் தேர்ந்தெடுப்போம். ஆச்சரியப்படத் தக்க அளவுக்கு சோம்பேறித் தனம் உள்ளவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். மிக உச்சகட்ட சோம்பேறித் தனத்தைப் பார்க்க

நான் முதலிலேயே சொன்னது போல நம் இறப்பின் போது மொத்தப் புள்ளி விவரமும் பளிச்சென்று நம் முன்னே தோன்றுகிறது. மொத்தப் புள்ளி விபரங்களின் சுருக்கமும், மூன்று வகையான ஃபைல்களும் - ஆகாம்யம் (சேர்த்துக் கொண்டது) சஞ்சிதா (பாங்க் பேலன்ஸ்) மற்றும் பிராரப்தம் (தற்போதைய கர்மா) - முன்னே தோன்றுகிறது. நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்னுடைய அடுத்த பிறப்பு எதுவாக இருக்க வேண்டும்? நாம் முடிவு எடுத்த வினாடியே அதற்கேற்ற உடம்பில் நுழைகிறோம். இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். நாம் உடம்பின் மீதும், மனதின் மீதும் மிகவும் பற்று வைத்திருக்கிறோம். மூன்று க்ஷணங்களுக்கு மேல் நம்மால் உடம்பில்லாமல் இருக்க முடியாது. 'க்ஷணம்' என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல் நொடிகளைக் குறிக்கவில்லை. அது 'க்ரோனாலஜிக்கல் டைம்' (Chronological Time) என்ற காலக் கணக்கைக் குறிப்பிடவில்லை. அது ஒரு எண்ணத்துக்கும், மற்றொரு எண்ணத்துக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைக் குறிக்கின்றது. நம்மில் பல பேருக்கு எண்ணற்ற எண்ணங்கள் இருப்பதால் அது மைக்ரோ செண்ட்ஸுக்கும் குறைவாகக் கூட இருக்கலாம்.

உடலில் இருக்கும்போதே 'எண்ணங்களற்ற நிலையை (எண்ணங்களற்ற நிலையை என்பது உடல், மனங்கடந்த நிலை) ஒரு முறையாவது அனுபவித்திருந்தால் பிரபஞ்ச உணர்வோடு ஒரு வினாடி இருந்திருந்தால் கூட (அதாவது உடல், மனம், தாண்டிய நிலை) அதைத்தான் நான் 'சமாதி' என்கிறேன்.

'எண்ணங்களற்ற நிலை'யை பின்வரும் வரை படத்தின் மூல் நான் எதை குறிப்பிடுகிறேன் என்று விளக்க நினைக்கிறேன்.

நமது வாழ்வில் இருப்புத் தன்மையில் இரண்டு நிலைகளும் மனம் என்ற

என்ற விழிப்புணர்வு எண்ணங்களை விட அதிகமாக இருக்கின்றது. கனவு நிலையில் 'நான்' என்ற உணர்வை விட எண்ண அலைகள் அதிகமாக இருக்கும். அதனால்தான் நம்மால் கனவுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடிவதில்லை. நம்மால் கனவுகளைத் தே ர்ந்தெடுக்க முடியுமென்றால் எப்படிப் பட்ட கனவுகளைத் தேர்ந்தெடுப்போம் என்று நமக்கே தெரியும் கனவுகள் நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. நம்மால் கனவுகளின் மேல் தாக்கம் நிகழ்த்த முடியாது. நம் விழிப்புணர்வை விட எண்ணங்கள் ஆதிக்கம் அதிகமாக இருப்பதால் நாம் கனவுகளைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது. அதனால் எண்ணங்கள் இருக்கும் ஆனால் 'நான்' என்ற விழிப்புணர்வு இல்லை. கனவில் நமது எண்ணங்களின் ஓட்டம் மட்டும் இருக்கும்.

அடுத்த நிலையில் 'நான்' என்ற விழிப்புணர்வும் இல்லை. எண்ண ஓட்டமும் இல்லை. இதுதான் ஆழ்ந்த உறக்க நிலை. இதை 'சுசுப்தி' நிலை என்று அழைக்கின்றோம். மூன்று நிலைகள் - அதாவது ஜாக்ரத், ஸ்வப்ன, சுசுப்தி நிலைகளை விழிப்புணர்வு நிலை. ஆழ்நிலை விழிப்புணர்வற்ற நிலை என்கிறோம்.

நான்காவது ஒரு நிலை உள்ளது. இதை நாம் வாழ்வில் அனுபவித்தது இல்லை. அந்த நிலையில் 'நான்' என்ற விழிப்புணர்வு இருக்கும். ஆனால் எண்ண ஓட்டம் இருக்காது. முழுமையான 'நான்' என்ற விழிப்புணர்வு இல்லை. இதை த்தான் 'சமாதி' என்கிறோம். 'துரியாவஸ்தை' 'ஆத்ம ஞானம்' 'பிரம்ம ஞானம்' தன்னை உணர்தல், நிர்வாணம் ஆத்ம பூதி, தெய்வீக நிலை, நித்யானந்தம் முடிவில்லா ஆனந்தம் என்று குறிப்பிடுகிறோம்.

எல்லா மேற்கண்ட சொற்களும் எண்ணங்கள் இல்லாமல் ஆனால் முழு விழிப்புணர்வு நிலையில் இருக்கும் தன்மையைக் குறிப்பிடுகின்றன. இந்த நிலையில் நாம் உடல், மனம் அற்ற தன்மையில் உள்ளோம். ஜாக்ரத் நிலையில் நாம் மனம், உடம்புடன் கூடிய ஸ்தூல நிலையில் உள்ளோம். கனவு நிலையில் சூட்சும சரீரத்தோடு இருக்கிறோம். நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். கனவு நிலையிலும் நாம் உடலோடு இருக்கின்றோம். அதனால்தான் கனவுகளின் பயணம் செய்ய முடிகிறது. லாஸ் ஏஞ்சல்ஸில் உறங்கி இந்தியாவில் விழிக்கிறோம். நாம் சூட்சும சரீரத்தில் உள்ளோம். ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் காரண சரீரத்தை அடைகிறோம்.

அரிய நிலையில் நாம் எல்லையற்ற நிலையை உடலற்ற நிலையை அடைகின்றே றாம். அங்குதான் நாம் முழுமையான 'நான்' என்ற விழிப்புணர்வு நிலையில் இருக்கின்றே இந்த விழிப்புணர்வு நாம் மூன்று உடல்களையும் கடந்த நிலையில்தான் உணர்கிறோம் முன்பே இந்த எண்ணங்களற்ற விழிப்புணர் நாம் ஒரு க்ஷணம் உணர்ந்திருந்தால் கடைசியில் நமக்குத் தேவையான தெளிவு இருக்கும் உடலும், மனமும் கடந்த நிலையை நாம் ஒரு முறையேனும் அனுபவித்திருந்தால் நாம் அடுத்த உடலை எடுப்பதற்கு முன்பாக நமது விவரங்களை அடங்கிய கோப்பை நிதானமாகப் புரட்டிப் பார்க்கின்ற பொறுமை நமக்கு இருக்கும். முழுமையாகக் கோப்பை ஆராய்ந்து பார்த்து அடுத்த உடலை எடுக்க வேண்டுமா? அவசியம்தானா? என்றெல்லாம் யோசிப்போம். ஒரு வேளை நாம் பிறவியெடுக்கலாம் என்று நினைத்தால் கூட ஞானிகளைப் போல விழிப்புணர்வுடன் உடலை எடுப்போம்.

கிருஷ்ணன் இதை யோக பிரஸ்தா என்று சொல்கின்றார் நமது ஆன்மீக வளர்ச்சி க்குத் தடை சொல்லாத, நமது ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற குடும்பத்தில் பிறப்போம். வெகு அரிதாகத்தான் ஆத்மாக்கள் இது போன்ற குடும்பங்களில் பிறக்கின்றன என்று சொல்கின்றார். தங்கள் குழந்தைகளின் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்குத் தடை சொல்லாத குடும்பங்களை வெகு அரிதாகத்தான் நான் பார்க்கிறேன். உங்கள் குடும்பத்தில் உங்களுக்குத் தடை சொல்லாவிட்டால், உங்களைத் தொந்தரவு செய்யாவிட்டால் நன்றாகப் புரிந்துக் கொள்ளுங்கள், நீங்கள் கூட ஒரு 'யோக பிரஸ்தா' தான்.

மதநம்பிக்கையுள்ள பெற்றோர்கூடத்தங்கள்மகன்சன்னி வாழ்க்கையில்நுழைய விரும்பும்போது தடை செய்வதையே நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள் 'கோவிலுக்குப் போ! ஆனால் ஆசிரமத்திற்கு போகாதே' என்கிறார்கள். கோவில்களுக்குப் போகும் வரை விஷயங்கள் இயற்கையாக இருக்கின்றார்களே அந்த நிலை வரை சென்றால் சரி தான் ஆனால் பெற்றோர்களின் பக்குவத்தைத் தாண்டிப் போனால் அவர்களால் ஜீரணிக்க முடிவதில்லை. மிக அரிதாகத்தான் ஆன்மாக்களைத் தடை செய்யாத குடும்பத்தில் பிறக்கிறார்கள். நான் 'பரிவராஜகத்துக்குப் புறப்படும்போது மிகவும் இளைய வயது பதினேழே வயதுதான் என் தாயிடம் நான் போக விரும்புவதாகவும், பரிவராஜர வாழ்க்கை வாழ விரும்புவதாகவும், சன்னியாச வாழ்க்கையில் நுழைய விரும்புவதாகவும் சொன்னேன்.

அம்மா அழ ஆரம்பித்து விட்டார் 'என்னைப் போக வேண்டாம் என்று சொல்கிறீர்களா?' என்று கேட்டேன்.

இருபத்தைந்து வருடம்

கேள்வி: சுவாமிஜி, 'நித்யானந்த ஸ்புரண பயிற்சி முகாம் (அஜகுக) அல்லது ஃஆகடம் உங்கள் சொந்த அனுபவத்தின் அடிப்படையில் என்று சொன்னீர்கள் அதை மேலும் விளக்க முடியுமா?

நீங்கள் கேட்கலாம் 'எதற்காக இப்படி ஒரு உறுதியாக எடுக்கின்றீர்கள், சுவாமிஜி, 'என்று ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் ஒரு உண்மை சொல்கிறேன் நாம் மெதுவாக நாம் யாருடைய வார்த்தையையும் நம்புவதில்லை. தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். நாம் மெதுவாக மற்றவர்கள் சொல்வதை உண்மை என்று நம்புவதில்லை நமக்கு ஏற்கனவே தெரிந்து உண்மை என்றால் நம்புவோம். ஒருவர் நமக்குத் தெரியாத விஷயத்தைச் சொன்னால் நாம் நம்புவதில்லை. என்று கேள்வி கேட்போம், கேள்வி கேட்கிற நிலையில் இல்லையென்றால் மரியாதைக்காகக் கேட்டு வைப்போம். ஆனால் நம்புவதில்லை. அவரது சொற்களை நாம் உள் வாங்கிக் கொள்வதில்லை.

நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் எதிர்க்கிற சக்தியும், தகுதியும் இருந்தால் எதிர்ப்போம் எதிர்க்க முடியாது நிலையில் இருந்தால் கேள்வி கேட்பதில்லை ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் ஊடுருவுகிற நுழைகிற அளவிற்கு அனுமதிக்க மாட்டோம் வார்த்தைகள் உள்ளே நுழைய அனுமதிப்பதில்லை. அதனால்தான் 'நான் சொல்கிற வார்த்தைகள் அனைத்தும் உண்மை' என்று நான் சத்தியம் செய்கிறேன் வெளியுலகைப் புரிந்து கொள்ள நம் மனம் போதும் நமது தர்க்க அறிவு போதும் ஆனால் உலகளவில் ஒன்றை அனுபவிக்க குருவின் உதவி தேவை.

வெளியுலகில் ஒரு அனுபவத்தைத் திரும்பப்

பெறுவதற்கான சூத்திரத்தைத் தருபவர் விஞ்ஞானி உதாரணமாக நியூட்டன் புவியீர்ப்பு விசையைப் பற்றி விதியைத் தந்தார் ஒரு ஆப்பிள் மரத்தில் இருந்து கீழே விழுந்த போது அவருக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது. மற்றவர்கள் வரிந்து கொள்ளும் வரையில் ஒரு விதியை உருவாக்கினார். அதனால் வெளியுலக அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்ள சூத்திரத்தைத் தருபவர் விஞ்ஞானி.

அதேபோல் உள்ளுலகில் ஒரு அனுபவம் பெற உதவுவர் குரு இந்த நிகழ்ச்சி முழுவதும் எனக்கு நிகழ்ந்த அனுபவத்தை உங்களுக்குக் கொடுப்பதற்கான சூத்திரம்தான். அதனால் எனக்கு என்ன நிகழ்ந்தது என்பதை சொல்லித்தான் ஆக வே வண்டும்.

நியூட்டனிடம் புவியீர்ப்பு விசை பற்றிய விதியை அவர் எவ்வாறு கண்டறிந்தார். அவருக்கு ஏற்பட்ட அனுபவம் குறித்து என ஆரம்பித்து விளக்கத்தான் வேண்டும். எப்படி தர்க்க ரீதியாக, படிப்படியாக அந்த முடிவுக்கு வந்தார் என்பதை விளக்கத்தான் வேண்டும். இப்போது நானும் எனக்கு என்ன அனுபவம் நேர்ந்தது. அதே அனுபவத்தை எப்படி எப்படி உங்களுக்குள் நிகழ்ந்த முடியும் என்று விளக்குகின்றேன். முதலில் எப்படி இந்த அனுபவம் எனக்கு நேர்ந்தது என்பதையும், அதே அனுபவத்தை எப்படி உங்களுக்குள் நிகழ்ந்த முடியும் என்பதையும் சொல்லுகின்றேன். இதை சரியாகப் புரிந்துக் கொள்ளாவிட்டால் நம்மால் இந்த சூத்திரத்தின் அடிப்படையில் வேலை செய்ய முடியாது.

நான் ஞானமடைவதற்கு முன்பு வாரணாசி என்ற புனிதத் தலத்தில் இருந்தேன் அங்கே ஒரு மூத்த சன்னியாசியைச் சந்தித்தேன் வயதானவர் அவர் கான்சர் வியாதியால் கஷ்டப் பட்டுக் கொண்டிருந்தார் அவர் ஒரு மருத்துவ மனையில் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் இருந்தார் அவரை கவனித்துக் கொள்கிற வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது. அவர் மிகப் பெரிய சன்னியாசி ஆனால் ஞானமடைந்தவர் இல்லை. மிகப் பெரிய தபஸ்வி நிறையத் தவம் செய்தவர் ஞானமடையவில்லை பெற்றாலும் பெரிய தபஸ்வி அரவது கடைசி நாட்களில் அவரைப் பார்த்துக் கொள்கிற வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. தினமும் அவருக்கு உணவு கொண்டு வந்து கொடுப்பதும் அவரது சே சவைகளைப் அளிப்பதுமாக இருந்தேன்.

ஒரு நாள் அவரது படுக்கைக்கு அருகே இருந்த ஒருவர் மெல் இறந்து கொண்டிருந்தால் மெல்ல மரணமடைந்து கொண்டிருந்தார் டாக்டர்கள் சுற்றிலும் வேதனையையும் அவர் அனுபவத்தை நான் பார்த்தேன் அவ்வளவு ஆழமான வே வதனை.

உயிர், ஸ்தூல உடலில் இருந்து பிராண சரீரத்திற்கக் போனது. இரண்டாவது சரீரம் பிராண சரீரம் என்பதுதான் மூச்சுக்காற்றின் சக்தி உள்ள இடம். ஏழு உடல்களும் ஏழு சக்திகளைக் குறிக்கின்றன. பிராண சரீரத்திற்குள் நுழையும் போது வலியும் வேதனையும் அதிகமாக இருந்தது. நமது பிராண சரீரதம் நமது ஆசைகளால் நிரம்பியது நான் முன்பே சொன்னது போல ஆசைகளும், மூச்சும் மிக நெருங்கிய தொடர்புடையவை. நமது மூச்சுக்காற்றை மாற்றினால் நமது ஆசைகளும் மாறும். அவரது உயிர் பிராண சரீரத்துக்குள் நுழையும் போது உயிருள்ள ஆசைகள் எல்லாம் மேலே சந்தயி நிறைவேறாத ஆசைகளால் அந்த உயிர் மிகவும் கஷ்டப்பட்டது.

அந்த உயிர் அடுத்த சரீரத்துக்குள் நுழைந்த போது குற்ற உணர்வு அதிகமாகியது மற்ற உணர்வு 'ஓ! அப்படி வாழ்ந்திருக்க வேண்டும், இப்படி வாழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு உங்களுக்குள் ஏற்படுத்தும் எப்படியோ ஒவ்வொரு சரீரமாக அந்த உயிர் நகர்ந்தது முடிவில் அவர் இறந்தார் நடந்தது முழுமையும் நான் பார்த்தேன். நான் அப்போது ஞானமடையாதான் என்னால் உதவி செய்ய முடியவில்லை நான் அவர் துன்பத்தை மட்டுமே பார்த்தேன் அப்படி அதைப் பார்ப்பது எனக்குள் அளவு கடந்த வே வதனையை ஏற்படுத்தியது.

அப்போதுதான் ஏன் ஞானமடைந்தவர் மட்டுமே அதைப் பார்த்து முடியும் என்பது புரிந்தது நான் உண்மையாகச் சொல்கிறேன். உதவி செய்வதற்கு சக்தியில்லாமல் இந்த நிகழ்வுகளைச் பார்ப்பதற்கான அதிகப்படியான சக்தி பெறுவது என்பது கொடுமையானது.

நிறையப் பேர் என்னிடம் கேட்கிறார்கள் 'சுவாமிஜி எனது முற்பிறவி பற்றிய நினைவை எனக்கு கொடுங்கள்' என்று நான் அவர்களிடம் 'உங்கள் வயதென்ன?' என்று கேட்பேன் அவர்கள் 40-லிருந்து 50 என்பவர்கள் இந்த வயதில் முற்பிறவியைப் பார்க்க விரும்புகிறார்கள். நான் அவர்களிடம் 'இந்த 40-50 வருட நினைவுகளை உங்களால் அதியாகக் கையாள முடிகிறாதா?' என்று கேட்பேன். 40-50 வருடண நினைவுகளை நம்மால் சமாளிக்க முடியவில்லை. நம்மைப் துரத்துகின்றன. 40-50

டாப் பாக்ஸ் இருந்தால் விரும்பும் சானல்களை நாம் இசைவு செய்துகொள்ள முடியும். ஏஞசிசானல் போனால் ஏஞஞி நியூஸ் கேட்கலாம் இமீமீசானலை இசைவு செய்தால் நிகழ்ச்சிகளைச் இமீமீ பார்க்கலாம் அதை இசைவு செய்யலாம். அதே போல நாம் உடலை விடும்போது நமது உணர்வு நிலையை இசைவு செய்தால் நம்மை எண்ணங்களற்ற விழிப்புணர்வுக்குப் கொண்டு போனால் உணர்ந்து விழிப்பு நிலைக்குக் கொண்டுபோனால் நமது வாழ்வே ஒரு விழிப்புணர்வு அல்லது சம்சார என்கிற இந்த ஏழு சரீரக் கடலை மிக அமைதியாகவும், ஆழமாகவும் கடக்கலாம்.

இந்தப் புரிதல் ஏற்பட்டவுடனே ஏதோ உணர்வுப் பந்து போல ஏழு உண்மை எனக்குள் இறங்கியது. ஒரு சூத்திரம் என் மனதுக்குள் உருமாறு அந்த விழிப்புணர்வைச் மக்களுக்கு வழங்குவதுதான் இந்த சூத்திரம் நித்தியானந்த ஸ்புரணா தியான பயிற்சி முகாம்.

நாம் புவியீர்ப்பு விசை பற்றிய விதியை ஆராய்ந்தால் நியூட்டன் என்ன உணர்ந்தார் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம் அதே போல நான் கொடுக்கிற இந்த சூத்திரத்தை உணர்ந்து நீ ங்கள் வேலை செய்தால் எனது அனுபவத்தை நீ ங்கள் உணர்ந்து கொள்வீர்கள். எனது உணர்வில் என்ன ஏற்பட்டது அது உங்கள் உணர்விலும் ஏற்படும் நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஆழமாக இந்த சூத்திரத்தை புரிந்துகொள்வது தான். எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு ஆழமாக இந்தச் சூத்திரத்தில் இறங்குங்கள் வேறெதுவும் செய்ய வேண்டியதில்லை.

வேதத்தால் சிறந்த விளங்கும் மிகப் பெரிய முனிவர்கள் பிரம்மத்தின் நுழைகிறார்கள் முழுமையை அடைவதற்காக ஒருவர் பிரம்மச் சரியத்தை அனுசரிக்கிறார். ஒருவர் எவ்வாறு பிரம்மத்தை அடைய முடியும் என்பதற்கான வழிமுறைகளை நான் இப்போது உனக்கு விளக்குகிறேன்.

8.12

புலன்களின் கதவுகளை அடைத்து, மனத்தை இதயத்தில் நிறுத்தி, உயிர் மூச்சை உச்சந்தலையில் நிறுத்தி, ஒருவர் யோகத்தில் தன்னை நிலைக்கச் செய்கிறார்.

8.13

இத்தகையதொரு யோக நிலையில், புனித மந்திர ஒலியும், மிக உயர்ந்த மந்திர எழுத்துக்களின் தொடுப்புமான ‘ஓம்’ என்பதை உச்சரித்தபடி மிக உயர்ந்த

மிகப் பழங்கால கோயில்களுக்கு செல்லும் போது உள்ளே கருவறையில் அமைதி கிடைப்பதை உணரலாம். அந்த இடங்களுக்குள் நுழையும் போதே மனம் இயற்கையாகவே அமைதி அடைகிறது. ஏன் அப்படி ஆகிறது என்று நினைக்கின்றீர்கள்? பிரகாரத்தில் நிறையும்போதே நமக்குள் ஒரு க்ஷணம் ஆனந்தம் ஏன் கிடைக்கிறதென்று நினைக்கிறீர்கள்? பூசாரி வேத மந்திரங்களைச் சொல்லும்போது அந்த இடங்களில் சக்தி நிறைகிறது. அந்த ஒலி அபரிமிதமான சக்தியை எடுத்துக் செல்லும் அந்த இடம் முழுதும் சக்தியை நிரப்புகின்றது.

இன்னொரு விஷயம் என்னவென்றால் வேதங்கள் தன்னை உணர்வதைப் பற்றிச் சொல்கின்றன. ஞானத்திற்கான வழிகாட்டிகள் அவைகளை நாம் ஓதும் போது நாமும் ஞானத்திற்கான மனநிலையை அடைகிறோம் அந்த அலைவரிசைக்கு நாமும் இசைவு செய்யப் படுவோம்.

இப்படியும் வைத்துக் கொள்ளலாம் ஒரு சினிமாவைப் பார்த்து விட்டு நாம் தியேட்டரை விட்டு வெளியே வந்தாலும் அந்தக் காட்சிகளை நாம் மனம் நினைக்குமல்லவா? அந்த கதையில் வந்த நல்ல மனிதன் என்ன சொன்னார், கெட்ட மனிதன் என்ன சொன்னான் என்று யோசிப்போம் அல்லவா? ஓரிரு நாட்களுக்கு அதே தாக்கத்தில் இருப்போம் அதே போல வேதங்களைப் படிக்கும் போது, நாம் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாவிட்டாலும் ஒரு வித தாக்கத்தில் இருப்போம். அவை என்ன சொல்கின்றன? ஞானம் என்றால் என்ன? தன்னை உணர்வது எப்படி? ஞானம் அடைந்தவர்கள் எவ்வாறு வாழ்கிறார்கள் இந்த எண்ணங்கள் நம் மனதில் ஓடிக் கொண்டே இருக்கும்.

இதைத்தான் கிருஷ்ணர் விரும்புகிறார். எப்போதும் எண்ணங்கள் தன்னை உணர்வதை நோக்கியே இருந்தால், இறக்கும் தறுவாயில் ஞானம் பற்றிய எண்ணங்களே வரும்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார் 'நாம் வேதங்களைப் படிக்கும் போது அந்த வாழ்க்கை முறையை வாழும்போது. நாம் பிரம்மச்சரியத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறோம். நாம் இந்த வார்த்தையைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். பிரம்மச்சரியம் என்பது

இருபத்தைந்து

வருடம்

பொதுவாக தவறான அர்த்தத்தில் கையாளப் பெறுகிறது. பிரம்மச்சரியம் என்றால் உடலுறவு கொள்ளாமல் இருப்பது என்று நினைக்கிறார்கள் பிரச்சமச் சரியத்தின் நேரடியான பொருள் என்னவென்றால் தன்னை உணர்வதற்கான பாதை. பிரம்மம் என்றால் ‘தான்’ ஆச்சரியம் என்றால் ‘பாதை’ பிரம்மச்சாரி என்றால் உடலுறவு கொள்ளாதவன் என்று பொருள் அல்ல. பிரம்மத்தை அடைவதற்கான பாதையில் செல்பவனே பிரம்மச்சாரி இந்த சொல்லின் சரியான பொருள் என்ன என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

ஒரு சின்ன கதை:

கடல் கேப்டன் ஒருவர் ஒரு குழுவிடம் தன் வீரசாகசங்களைப் பற்றி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் அவர் ‘ஒரு முறை தென் அமெரிக்கக் கடற் கரையில் எங்கள் கப்பல் தரை தட்டி விட்டது. அங்கே நாக்கே இல்லாத பயங்கரமான காட்டு மிராண்டி பெண்களைப் பார்த்தேன்’ என்று சொன்னார். ஒரு பெண் ‘ஐயோ! அவர்களால் பேச முடியாதா?’ என்று கேட்டாள்.

கேப்டன், ஆமாம் அவர்களால் பேச முடியாது. அதனால்தான் அவர்கள் முரட்டுத்தனமாக கோபத்தில் இருந்தார்கள்’ என்றார்.

நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் அடக்குமுறை மாற்றங்களைக் கொண்டு வராது. மன உளைச்சலில்தான் கொண்டு விடும். ஆசைகளை அடக்குவது என்பது ஆபத்தானது அது எரிமலையைப் போல எப்போது வெடிக்கும் என்று தெரியாது.

பிரம்மச்சரியம் என்பது எல்லவற்றையும் விட்டு விட்டு விடுவதைக் குறிப்பதல்ல நமது உள்ளுலகம் தூய்மைப் படுத்தப்பட வேண்டும் நமது உள்ளுலகம் கற்பனையிலிருந்து விடுபட வேண்டும் நாம் பிரம்மச்சரியத்தில் இணைய வேண்டும் அதுதான் பிரம்மச்சரியம்.

கிருஷ்ணன் இங்கே யோக சாஸ்த்திரத்தின் ஆழமான கருத்துக்களைக் சொல்கிறார். மிகப் பெரிய உண்மைகளை மிகப் பெரிய ஞானிகள் வேறு வேறு விதத் தில் சொல்கிறார்கள் என்றாலும் உண்மை அதுதான். யோகம் என்பதன் உண்மையான

| ‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

ஐம்புலன்களின் பிடியில் இருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்வதே இதன் பொருள் நாம் உடல் ரீதியான நம் புலன்களை மூடிக் கொள்கிறோம். என்பது இல்லை நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். பிரத்தியாகாரம் என்பது நமது வெளிப்புலன்களை அடைத்துக் கொள்கிறோம் என்பது இல்லை நாம் கண்களை மூடிக் கொண்டாலும் உள்ளே ஒரு டெலிவிஷன் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. இல்லையா? நமது காதுகளையும், வாயையும் மூடிக் கொண்டாலும் உள்ளே அரட்டை நடந்து கொண்டிருக்கிறதல்லவா? நாம் புலன்களை மூடுவதில்லை. அப்படியே அடைந்தாலும் நம் மனம் வேலை செய்கிறது. நான் உங்கள் புலன்களை மூடிக் கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லும் போது உள்ளே இருக்கும் 'விவரத்தைச் செயல்முறைப் படுத்தாதீர்கள்' என்பது தான் பொருள். நான் சொல்வது என்ன வென்றால் வெளியே நடக்கிற விஷயங்களைக் கேளுங்கள் சுற்றிலும் நடப்பதை முகருங்கள் ஆனால் எதையும் ஆராயாதீர்கள் 'எதுவாகிலும் சாட்சியாக இருந்து கவனியுங்கள்' என்பது தான்.

நமது விழிப்புணர்வை அதிகரிக்கும் போது தொடர்ந்து வரும் எண்ணங்களின் உட்படுதலைத் தடுக்க முடியும் விழிப்புணர்வு அதிகரிக்க, அதிகரிக்க எண்ணங்கள் குறையும் நமது விழிப்புணர்வு அதிகரிக்க நமது கூசுசூஒவ்வொரு நொடிக்கும் வரும் எண்ணங்களின் எண்ணிக்கை குறையும்.

கிருஷ்ணர் இதைத்தான் புலன்களை அடைப்பது என்று குறிப்பிடுகிறார் நாம் இப்படி செய்யச்செய்யநிகழ்காலத்தின்நமதுவிழிப்புணர்வு அதிகரிக்கிறது. நாம் நமது புலன்களை அடைத்து விழிப்புணர்வில் இருக்கும்போது நமது தெய்விகத்தில் நாம் நினைக்கிறோம். நமக்குள்ளே இருக்கிற தெய்வீகத் தன்மை. நமது ஒருமைப்பட்ட மனத்தில் இசைகிறது 'இயற்கையாகவே நமது நிகழ்காலக் களத்தில் நம் மனம் பொருந்த விடுகிறது நமது மூச்சுக் காற்றைக் பற்றிய விழிப்புணர்வு அதிகரிக்கிறது. நாம் சக்தி அல்லது பிராணஸ் நமது அமைப்பில் குறைவதை உணரலாம்.

தாரணை என்று இதைத்தான் குறிப்பிடுகிறோம் நமது விழிப்புணர்வை அதிகரித்து நமது புலன்களில் நிறையும் உள்ளீடுகளைக் குறைத்தால் உயிர்சக்தி நமக்குள் சக்தியூட்டுவதில் கவனம் செலுத்த முடியும். நாம் இயற்கையாகவே மனம்,

எண்ணங்களெல்லாம் ஆசையையும், பயத்தையும் அடிப்படையாகக் கொள்ளஎன்பதால் நாம் ஆசைகளை அடுக்கிக் கொண்டே போகிறோம். இந்த இரண்டினாலும்தான் நமது ஆசைகள். தொடர்ந்து அதிகரித்து கொண்டேயிருக்கின்றன.

நாம் இறக்கும்போது நமது ஆன்மா நமது ஆடைகளை எல்லாம் மீண்டும் அனுபவிக்கிறது. இந்த ஆடைகளின் மேலுள்ள பற்று நமது இறப்பை வேதனை நிறைந்தாக்கிறது. ஒரு ஞானி இந்த நிகழ்வைப் பார்த்திருக்கிறார். அதனால் பேசுகிறார்.

கிருஷ்ணன், அதனால் தான் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறார். நாம் நமது எண்ணங்களை தெய்வீகத்தை நோக்கிச் செலுத்தும்போது நமது ஆசைகளும், பயமும் துடைக்கப்பட்டு விடுகிறது. நமது மொத்த இருப்பும் அந்த தெய்வீக சக்தியின் மீதான நன்றியுணர்வில் நிறைகிறது. இன்னொன்றும் இருக்கிறது. நிறையப் பேர் சொர்க்கத்திற்குப் போக வேண்டும் என்ற ஆசையால் கடவுளை நினைக்கிறார்கள். சிலர் மரணத்தைக் கண்டுபயப்படுகிறார்கள் அதனால் கடவுளை நினைக்கிறார்கள் இரண்டுமே. ஆசையாலும் பயத்தாலும் நிகழ்வதுதான்.

நாம் கடவுளை நினைக்கும்போது நன்றியுணர்வால் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் ஆசையாகவோ, பயத்தாலோ இருக்கக் கூடாது. நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் ஆசையோ, பயமோ ஏதாவது நாம் கடவுளை நினைக்கும்போது அது பிரபஞ்சத்தின் மீதான நன்றியுணர்வுனாலேயே இருக்க வேண்டும்.

கேள்வி: சுவாமி, பாவம் என்று ஏதாவது உள்ளது பாவ, புண்ணியங்கள் என்றால் என்ன?

இதை நான் முன்பே விளக்கியுள்ளேன் மறுபடியும் விளக்குகிறேன்.

பாவம் என்ற கருத்து சமுதாயத்தால், உங்களைக் கட்டுப்பாட்டில் வைப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டது. தவறான எதையாவது செய்தால் நீங்கள் பாவம் செய்கிறீர்கள். அதனால் நரகத்திற்கும் போகிறீர்கள் என்றெல்லாம் எதுவும் இல்லை சமுதாயம் தான் இது போல சட்டதிட்டங்களை உங்களைக் கட்டுபடுத்துவதற்காக உருவாக்கியுள்ளது

இருபத்தைந்து வருடம்

சத்தியத்திலேயே இருப்போம்.

யமம் என்பது அஹிம்சையையும் உள்ளடக்கியது இதுவும் உணர்வு நிலையிலிருந்து வரவேண்டுமே ஒழிப் சமுதாயத்திற்காகவோ, நன்னடத்தைக்காகவோ வரவேண்டிய ஒன்றல்ல. யாராவது. மக்களுக்கு எதிராக எதையாவது செய்தாலோ, வன்முறையில் இறங்கினாலோ மக்கள் அதைப் பற்றி பேசுகிறார்கள். அவர்களை சமுதாயரீதியாக பொறுப்பற்றவர்கள் என்று சமுதாயம் சொல்கிறது ஆனால் பேசுகிற மக்கள் இது போன்ற சூழ்நிலையைச் சந்தித்தால் அவர்களும் அதே மாதிரி வன்முறையைத்தான் செய்வார்கள்.

உணர்வு நிலையில் முன்னேறினால் இதுவே முற்றிலும் வேறு மாதிரி நிகழும் அப்படி நடத்தால் நாம் அஹிம்சாவாதிகள் என்று யாரிடமும் சொல்லவேண்டிய அவசியமே இருக்காது. நாம் அஹிம்சாவாதிகளாக இருப்பதற்கு நாம் முயற்சி செய்ய வேண்டிய அவசியமே இல்லை. நமது உள்ளுலகம் தூய்மையாக இருப்பதால் அது இயற்கையாகவே நடக்கிறது. என் வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி யைக் சொல்கிறேன்.

பரிவராஜகத்தின் இருந்த போது நான் ஒரு காட்டைக் கடந்து சென்றேன். நான் அமர்ந்து தியானம் செய்வதற்காக ஒரு இடம் தேடினேன். ஒரு சிறிய குகை இருந்தது. அதில் அமர்ந்து தியானம் செய்தேன்.

அது ஒரு அடர்ந்த காடு யாருமே அதன் வழியாக வரமாட்டார்கள். நான் சற்று நேரம் தியானம் செய்தேன். எவ்வளவு நேரம் என்று தெரியாது. ஆனால் கண்திறந்து போது ஒரு நீண்ட விஷமுள்ள நாகம் என்னருகில் கிடந்தது.

அமைதியாக அது படுத்திருப்பதைப் பார்த்தேன் அது நகரவில்லை. அதுவும் எதிர்செயல் செய்யவில்லை. நானும் எதிர்செயல் செய்யவில்லை. மெதுவாக என் மனத்தில் பயம் ஏற்பட்டது என் மனத்தில் பயம் ஏற்பட்டவுடனே பாம்பினிடத்திலும் மாற்றம் தெரிந்து. அதற்கென்று பயம் தெரிந்தது.

துக்கத்திலோ மகிழ்ச்சியிலோ அவர்கள் ஆழ்வதில்லை. இரண்டையும் ஒரே நிலையிலிருந்து தான் பார்க்கிறார்கள்.

எப்போதுமே அவர்கள் உலகிற்கு நன்றி செலுத்துகிறார்கள். உலக விஷயங்கள் அவர்களைப் பாதிப்பதில்லை. அவர்களது அகராதியில் துக்கமோ, மகிழ்ச் சோ இல்லை.

ஒரு சின்ன கதை

சூஃபி ஞானி ஜாவீர், ஒரு நாளைக்கு ஐந்து முறை தொழுவார். ஒருமுறை அவரும் அவருடைய சீடர்களும் கிராமங்களில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அங்கெல்லாம் சூஃபிஸம் ஒரு மதமாக ஏற்று கொள்ளப்படவில்லை.

முதல் கிராமத்தில் அவர்களைப் பிச்சையெடுப்பவர்கள் என்று திட்டி மிகச் சிறிதளவே உணவு கொடுத்தார்கள் அடுத்த கிராமத்தில் எதுவும் கொடுக்க மறுத்துவிட்டார்கள்.

மூன்றாவது நாள் அவர்கள் போன கிராமத்தில் பகையுணர்வு காட்டியதோடு மட்டுமல்லாமல் தடியாலும், கல்லாலும் அடித்து விரட்டினார்கள்.

அன்றிரவு, ஒரு குரு வழக்கம்போல மண்டியிட்டு கடவுளுக்கு நன்றி சொன்னார். அவருடைய சீடர்கள் அதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களால் அதைத் தாங்கவே முடியவில்லை. பசியோடும், தாகத்தோடும் பரிதாபகரமாக இருக்கும் அந்த நேரத்திலும் எதற்காகத் தங்கள் குரு கடவுளுக்கு நன்றி சொல்கிறார் எனப் புரியவில்லை கோபமானார்கள்.

‘குருவே! மூன்று நாட்களாக நாம் உணவில்லாமல் இருக்கிறோம். இன்று நம்மை அந்தக் கிராமத்திலிருந்து நாய்களை விரட்டுவது போல விரட்டி விட்டார்கள். இதற்காகவா நீங்கள் நன்றி சொல்கிறீர்கள்?’ என்று கத்தினார்கள்.

குரு அவர்களைப் பார்த்துப் கேட்டார். ‘மூன்று நாட்கள் பசியாக இருந்தது

|

இருபத்தைந்து வருடம் | ‘ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

பற்றிப் பேசுகிறீர்கள் இது வரையிலும் நமக்கு கிடைத்தது பற்றி என்ன சொல்கிறீர்கள்? 30 ஆண்டுகளாக நமக்குக் கிடைத்த உணவைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்கிறீர்களா, தெரிந்து கொளுளுங்கள் எனது நன்றியுணர்வு என்பது ஏதாவது கிடைப்பது அல்லது கிடைக்காதது என்பது பற்றியதல்ல எனது உணர்வின் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சியையும் நன்றியையும் தெரிவிப்பதன் வெளிப்பாடுதான் அது. தேவைகளற்ற பிரார்த்தனை நிறைந்த வெளிப்பாடு. அவ்வளவுதான்° என்றார்.

ஒரு ஞானி துன்பத்தையும், மகிழ்ச்சியையும் பிரபஞ்சத்திடம் முழுமையான நன்றியுடனும், முழுமையான சரணாகதியுடமையும்தான் பார்க்கிறார். ஞானிகள் மகிழ்ச்சிக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் அவர்கள் எதன் மீதும் பற்றுக் கொண்டவர்கள் இல்லை. அவர்கள் கருணை வடிவானவர்கள்.

இன்னொன்றும் உள்ளது. ஞானமடைந்தவர்கள் தங்களிடம் உள்ளவை எல்லாவற்றையும், தாங்கள் பெறுபவற்றையும் பிரபஞ்சத்திற்கே சமர்ப்பிக்கிறார்கள் உணவு கிடைத்தால் அப்பணிக்கின்றார்கள் பல நாட்களுக்கு பசியாக இருந்தால் அதையம் சமர்ப்பிக்கின்றார்கள். பணம் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் அவர்கள் உள்ளே செல்வந்தர்கள்தான். ஏனென்றால் எல்லாவற்றையும் அவர்கள் சமர்ப்பித்து விடுகிறார்கள்.

அவர், 'பிரபஞ்சம் பார்த்துக் கொள்ளட்டும்', என்கிறார் அவரது எல்லாப் பொறுப்புக்களையும் பிரபஞ்சத்திடம் விட்டு விடுகிறார் அப்படியொரு சரணாகதி நிகழ்கிற போது உள்ளே அப்படியொரு விடுதலையுணர்வு ஏற்படுகிறது நாம் திடீரென்று மகிழ்வில் ஒளிர்கின்றோம்.

நாம் ஏதோவொன்றை துக்கம் என நினைக்கிறோம் ஏனென்றால் நாம் அதற்குப் பொறுப்பாளர்கள் என நினைக்கிறோம். நாம் அதைக் கட்டுப்படுத்துவதாக நினைக்கி றாம். அடுத்த சுலோகத்தில் கிருஷ்ணன்துக்கம் நிறைந்த உலகைப் பற்றியும் எப்படி நற்செயல்கள் நம்மை பிறப்பு இறப்பு என்ற சூழலில் இருந்து வெளியே எடுத்துக் செல்வதில்லை எனவும் விளக்குகிறார். கிருஷ்ணன் இங்கே சொல்கிறான்.

இந்தப் பூவுலகில் மிக உயர்ந்த பிரம்ம லோகத்தில் இருந்து மிகத் தாழ்ந்த

இருபத்தைந்து வருடம் சொர்க்கத்தில் இருப்பீர்கள் நன்றியுணர்வுடன் செய்வதற்காகவே ஒரு செயலைச் செய்யுங்கள் நாளை சொர்க்கத்தில் உங்களுக்கு ஒரு தனியிடம் கிடைக்கும் என்பதற்காக அல்ல.

நான் மக்களிடம் நீங்கள் எனது ஆசிரமத்துக்குப் பணம் கொடுத்தாலும் நான் ஸ்வீட் பாஸ் கொடுக்க முடியாது. இதுதான் உண்மை என்று சொல்கிறேன். உடனே மக்கள் கேட்கிறார்கள்.

அப்படியானால் நீங்கள் ஏன் கோயில்களையும், ஆசிரமங்களையும் கட்டுகிறீர்கள்? என்று நான் அவைகளை ஆன்மீக இயலின் சோதனைச் சாலைகளாக இருப்பதற்காகவே அமைக்கி றேன். ஆசிரமங்களும் கோவில்களும் மக்கள் ஆன்மீகவியலை ஆராய்வதற்காகவும், மிகப் பெரிய உண்மைகளை ஆராய்வதற்காகவும் அந்த உண்மைகளை உள்வாங்கி தங்கள் வாழ்வில் பயிற்சி செய்வதற்காகவும் உள்ள இடங்கள். அவைகள் உள்ளுலக விஞ்ஞானத்தின் பரீ சோதனைச் சாலைகள்.

நல்ல காரியங்களைச் செய்தால் விஷ்ணு பகவான், கருடனின் சின்னம் பொறித்த ஒரு விமானத்தை நரம்பை, மேனகை, ஊர்வசி இவர்களோடு சாகும்போது உங்களை அழைத்துச் செல்வதற்காக அனுப்புவார் என்று நினைக்காதீர்கள்.

அந்த மாதிரி ஏதாவது நடக்க வேண்டுமென நினைத்தால் நாம் உட்கார்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான். அப்படி எதுவும் நடக்காது யாரும் வரமாட்டார்கள் நன்றாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள் பாவம், புண்ணியம் எதுவானாலும் சரி இரண்டுமே கர்மங்கள்தான்.

பிறகு என்ன செய்ய வேண்டும்? நாம் உடலில் இருக்கும்போத ஒருமுறையாவது அனுபவிக்க வேண்டியது ஏதாவது இருந்தால்தான் நாம் இன்னொரு பிறவி எடுக்க வேண்டும் நமக்கு ஏதாவது வாங்கத் தேவை இருந்தால்தானே நாம் நகரின் கடை வீதிக்குப் போவோம்? தேவையில்லை யென்றால் போக மாட்டோம் அதைப் போலத்தான் உலக வாழ்வில் நம் உடலாலும், மனதாலும் அனுபவிக்க வேண்டியது இருக்கிறதென்று நினைத்தால்தான் பூமிக்கு வருவோம்.

நாம் இந்த உடலில் இருக்கும்போது, நமது மனத்தில் உள்ள எண்ணங்களில் வேலை செய்தால் நமது சமஸ்காரங்களில் இருந்து நாம் வெளிவிடுகிறோம் எண்ணம் பதிவுகளில் பிடியிலிருந்து விடுபடுவதுடன் பிறப்பு இறப்பு சுழலில் இருந்தும் விடுபடுவோம்.

உண்மையில் கிருஷ்ணன் இந்த விஷயங்களைப் பற்றி விரிவாகப் பேசுகின்றார்.

உண்மையில் சாதாரண காலங்களில் சம்ஸ்காரங்கள் என்ற எண்ணப் பிரிவை நினைப்பதில்லை. உங்கள் வாழ்வில் நிகழ்ந்த எல்லாவற்றையும் எழுதி அவற்றை ஆராயுங்கள் உடம்பை விட்டுச் செல்லும்போது நாம் கடக்க நேர்கிற சரீரங்களில் பதியப்பட்டுள்ள எண்ணங்களை எழுதுங்கள் எது வேர்? எது மேலோட்டமான ஆசைகள்? எது உங்களுடையவை? எவையெவை மற்றவர்களால் உங்கள் மீது திணிக்கப்பட்டவை? எது உங்களுடைய அடிப்படை ஆசைகள்? எது பிறரிடமிருந்து கடன் வாங்கிய ஆசைகள் என ஆராயுங்கள்.

உதாரணமாக குற்ற உணர்வு என்பது சமுதாயத்தால் நம்மீது திணிக்கப்படுகிறது. அதற்குப் பிறகு குற்ற உணர்வை நாமம் தொடர்ந்து உருவாக்கிக் கொள்கின் றாம். முதலில் சமுதாயம் நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது. பிறகு அந்தக் கலையில்நாம் தர்ச்சி பெறுகிறோம். அடுத்ததாக வலியும் துக்கமும் சமுதாயம் எதை வலி என்று வதனை என்று வரையறை செய்கிறது. அதற்குப் பிறகு அந்த அளவுகோலை வைத்துக் கொண்டு மொத்த வாழ்க்கையையும் வாழ்கின்றோம் ஒவ்வொரு உணர்வையும் நம் எண்ணப்பதிவுகள் அல்லது சமஸ்காரங்கள் தொடர்புபடுத்தி இந்த பணிமலையில் நாம் இந்த விஷயங்களில் மேல் ஆழமாக வேலை செய்கிறோம்.

இருபத்தைந்து வருடம் எழுதப்படும். ஆனால் அவதாரங்களுக்கு அவர்கள் வாழ்க்கையே ஏற்கனவே எழுதப் பட்ட நாடகம். அவர்கள் அதை தந்து நடித்துவிட்டுப் போகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஏற்கனவே எழுதப்பட்ட நாடகம் நமக்கு அது வரலாறு நமக்கு, நாம் ஏதாவது சாதித்திருந்தால், யாராவது எழுதுவார்கள். ஆனால் ஞானிகளோ நாடகத்தின் கையெழுத்து படிவத்தோடு வந்து நடித்து விட்டுச் செல்கிறார்கள். அதனால்தான் அவர்கள் வாழ்க்கையே லீலை என்று சொல்லப்படுகிறது. நாம் காட்சியாக இருந்து பார்த்துப் பழகிக் கொண்டால் நமது மொத்த வாழ்க்கையும் 'லீலை'யாக மாறிவிடுகிறது. நமக்கு நாடகம் தெரியும் தயாராகி விடுகிறோம். நமக்கு கையெழுத்துப் படிவம் தெரிந்தால் அது 'லீலை' அப்படித் தெரியாவிட்டால் அது வரலாறு

கிருஷ்ணன் ஒரு விஷயத்தைத்தான் தெளிவுபடுத்துகிறார் நாம் செய்ய வேண்டிய முயற்செயல்லாம் எண்ணங்களற்ற அந்த விழிப்புணர்வை ஒரு முறையாவது தரிசிப்பதுதான் அடுத்து வருகிற அத்தியாயங்களில் ஆழமாக அதைப் பற்றி கிருஷ்ணன் பேசுகிறார்.

கிருஷ்ணனன் மேலும் சொல்கிறான். மனிதர்களின் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் சேர்ந்ததுதான் பிரம்மனின் ஒரு நாள். நாம் எண்ணங்களற்ற விழிப்புணர்வை அடைந்தால்தான் நாம் மீண்டும் பிறக்க மாட்டே டாம். இங்கு க்ஷணம் என்பதற்க அழகான ஒரு விளக்கம் தருகிறார்.

'க்ஷணம்' என்பதன் கருத்தை நான் மீண்டும் இங்கு விளக்குகிறேன். இதை நாம் புரிந்து கொள்ளாமல்தான் கிருஷ்ணனன் செய்வதை உணர்ந்து போற்ற முடியும்.

'க்ஷணம்' என்பது ஒரு எண்ணத்துக்கும் இன்னொரு எண்ணத்துக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி ஒவ்வொருவருடைய எண்ண அலைகளுக்கும் ஏற்ப அது மாறுபடம் நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல நமது ஆத்மாவிற்கு மறு பிறவி எடுப்பதற்காக மூன்று க்ஷணுகள் உண்டு அந்த மூன்று க்ஷணங்கள் என்பது மூன்று நாளை செகண்டுகாளவோ, மூன்று மைட்ரோ செகண்டுகளாவோ, மூன்று செக ண்டுகளாவோ, மூன்று நிமிடங்களாகவே முந்நூறு ஆண்டுகளாகவோ மனிதர்களின் எண்ண அலைகளைப் பொறுத்து அமையும். நாம் பரபரப்பாகவோ, அல்லது நிறைய சாதனை செய்த பின் டாக்டர், ஐ ம் சாரி! ஒரு கெட்ட செய்தி நீங்கள் இன்னும் ஆறு மாதங்கள்தான் இருப்பீர்கள் என்றார்.

அவர் 'என்ன இது? நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்றார்.

டாக்டர் உடனே, ஒரே ஒரு சஜ்ஜஷன்நான் ஒரு அக்கவுண்டன்டைக் கல்யாணம் செய்து கொள்ளுங்கள் என்றார்.

அவர் அப்படியா? எனக்குக் குணமாகி விடுமா? என்றார்.

அவர் இல்லை! ஆனால் ஆறு மாதங்கள் மிக குணமாகத் தெரியும் என்றார்ட

புரிந்து கொள்ளுங்கள் அதிக பட்சம் நேரத்தை நாம் மன ரீதியாக அதிகப் படுத்தலாம் அது நிகழும் போது அதைத்தான் நாம் 'நிரந்தரமான நரகம்' என்கிறோம். நிரந்தரமான என்பதும் காலத்தைப் பொறுத்தது இல்லை. அப்படியிருந்தால் அது ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடியது இல்லை நூறு ஆண்டுகளில் நாம் எல்லா விதமான தவறுகளைச் செய்தாலும் அது எப்படி நம்மை நிலையான நரகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும். அதன் பொருள் என்னவென்றால் நூறாண்டுகளில் நாம் செய்யும் தவறுகளுக்கு நூறாண்டு காலம் நாம் நரகத்தில் இருப்போம் என்று பொருள். அந்த நூறு ஆண்டுகள் எண்ணங்கள் அதிகமாக இருப்பதால் நீளமாகத் தெரியும்.

காலத்தைக் கணக்கிடும்போது நாம் ஒரு மனித வாழ்வுத் காலம் என்பது தே தவர்களுக்கு ஒரு நாள் என்கிறோம். ஏனென்றால் அவர்களின் கூகூகு மிகவும் குறைவு அவர்களுடைய கூகூகு குறைவாக இருப்பதால் நமது ஒரு வருடம் அவர்களுக்கு ஒரு நாள். அதனால்தான் சிதம்பரத்தில் நடராஜருக்கு வருடத்தில் ஆறு முறைதான் பூஜை நடைபெறுகிறது. இந்தக் கோயிலில் தேவதைகள் வந்து குடுபிடுவதாக ஐதீகம் அதனால் அவர்களின் நேர்ப்படி பூஜை நடைபெறுகிறது.

ஆறு கால பூஜை என்பது சிதம்பரத்தில் வருடத்தில் ஆறு முறை மட்டுமே செய்யப் படுகிறது. ஏனென்றால் தேவர்களின் ஒருநாள் என்பது நமது ஒரு வருடம் தே தவர்கள் என்பவர்கள் சமாதி நிலையைக் கண்டவர்கள் உங்களின் கூகூகும் குறைவாக

இருபத்தைந்து

வருடம்

இருந்தால் நீங்களும் சொர்க்கத்தின் உள்ளீர்கள் நமது கூகுகுஅதிகமாக இருந்தால் நாம் நரகத்தில் இருக்கின்றோம். சொர்க்கம் எப்போதும் சுருக்கமாகவே தோன்றும் நரகம் என்பது நீளமாகவே இருக்கும். அதற்கு காரணம் எண்ணங்களின் எண்ணிக்கைகதான்.

நாம் உடலில் இருக்கும்போது எண்ணங்களற்ற சமாதி நிலையை, தியான் அனுபவத்தைப் பெற்றிருந்தால் இயற்கையாகவே இந்த விழிப்புணர்வு நாம் உடலில் விடும்போது மேலெழும்பி வருகிறது. இரண்டு விதமான நன்மைகள் நமக்குக் கிடைக்கும். நாம் ஞானமடையலாம் மீண்டும் பிறப்பெடுக்க வேண்டியதில்லை. அல்லது நமது கர்மங்களைத் தொலைப்பதற்கேற்ற விடுப்பந்திற்கேற்ற ஒரு இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். எண்ணங்களற்ற விழிப்புணர்வு நாம் அனுபவித்திருந்தால் இரண்டு விதமான விருப்பங்களுமே நமக்கு உண்டு.

கேள்வி: மனம் என்பது எண்ணங்களின் தொகுப்பு என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள் விழிப்புணர்வு ஏற்பட வேண்டுமானால் மனம் என்பது மறைய வேண்டும் சாதாரணமாக மனம் இறப்பதை நாம் மரணம் என்று சொல்கிறோம். அப்படியானால் நாம் சமாதியை அனுபவிக்கும் போது இறந்து விடுகிறோம். என்று பொருளா?

மிகள அழகான கேள்வி!

ஆம்! நீங்கள் சரியாகப் சொன்னீர்கள் சமாதி நிலை அல்லது ஞானம் அல்லது எண்ணங்களற்ற விழிப்புணர்வு எல்லாமே மரணத்தைப் போன்றுதான் நீங்கள் உடலில் விடுவதில்லை. அது ஒன்றுதான் வித்தியாசம் மனத்தை விடுகிறீர்கள். நீங்கள் திரும்பி வரும் போது அந்த மனம் நீங்கள் விட்டுச் சென்ற மனமாக இருப்பதில்லை.

யோகத்தின் பாதையும், அதன் ஒரு பகுதியாக உள்ள தியானத்தின் பாதையும் உங்களை அந்த இடத்திற்கு அதாவது மனமற்ற, எண்ணங்களற்ற இடத்துக்கு இழுத்துச் செல்லும் யோகம் என்பது மனம், உடல் ஆன்மா இவை மூன்றும் இவையும் இடம். அதன் முடிவான விளைவு என்பது சமாதி அனுபவமே அதாவது மனமற்ற, உடலற்ற அனுபவமாகும். ஆனால் உண்மையான யோகம் என்பது அந்த 'இணைப்பை' அடைவதற்கான இணைப்பை உருவாக்குகிறது. யோகவிற்கு முடிவில்லை ஏனென்றால் புதிதாக நாம் எதையும் அடைவதில்லை. நாம் எங்கே இருக்கிறோம்.

மீண்டும் இரவு வருகிறது ஒ பிரித்தாவின் மகளே! இயற்கையாகவே அவை மறைந்து விடுகின்றன.

அந்த உயர்ந்த சக்தி அழிவதில்லை. இந்த உலகங்களெல்லாம் அழிக்கப்பட்டாலும் அது மாறாமல் இருக்கின்றது.

கிருஷ்ணனன் உபகாயத வாழ்க்கை எவ்வளவு குறுகியது என்பதை விளக்குகிறான். பிரமனின் ஒரு கண்டுமிட்டலுக்குள்ளாக எத்தனையோ விஷயங்கள் மாறிவிடுகின்றன. ஆனால் நம்மைப் பொறுத்துவரை காலம் என்பது நிலையானது. ஆனால் நாம் வேறு பிரிவில் இயங்கும்போது எல்லாமே தற்காலிகமாகிவிடுகிறது.

நமது அறியாமையை நாம் பார்க்கின்ற எல்லாமே நிரந்தரம் என்ற நம்மை நம்ப வைக்கிறது. ஒரு முறை இந்த உலகமும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள விஷயங்களும் அழியக்கூடியவை எனப் புரிந்து கொண்டால் நம் பார்வை மாறி விடும். நாம் எதனால் பொருட்களின் பின்னால் அலைகிறோம்? நாம் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் பொருட்களைச் சேர்க்க விரும்புகிறோம்?

காலத்தையும் நேரத்தையும் நாம் பார்க்கின்ற விதத்தில் உலக மதப் பொருட்கள் நிலையானவை. நாம் அவைகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்று நினைக்கிறோ றாம் எதெல்லாம் கிடைக்கிறதோ அவற்றிற்கெல்லாம் சொந்தம் கொண்டாட நினைக்கிறதோ அவற்றிற்கெல்லாம் சொந்தம் கொண்டா நினைக்கிறோம். பிரச்சனை என்னவென்றால் எல்லாரும் அதையே நினைக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் அதை அடையப் போராடுகிறார்கள். ஒரு ரொட்டித் துண்டுக்காக சண்டை போடும் பூனைகள் போல ஆகிட்டோம்.

இன்னொரு விஷயம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த உடம்பைப் பிடித்து வைத்துக் கொள்ள நாம் போராடுகிறோம். எவ்வளவு நாளைக்கு முடியுமோ அவ்வளவு நாளைக்கு வைத்துக் கொள்ள நினைக்கிறோம். அறுபது எழுபது வயதில் கூட மக்கள் பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி செய்து கொள்கிறார்கள். இளமையாகத் தெரிய வேண்டுமாம் எதற்குப் உடம் நிலையானதல்ல என்ற உண்மையை ஏற்றுக் கொள்ள நினைக்கிறார்கள்.

சுற்றிலும் பாருங்கள் பூமி நிலையானது அது நகர்வதில்லை. ஆனால் நிலவிருந்து பாருங்கள் பூமி நகர்கிறது நிலாவுக்கு அப்பால் போங்கள் நிலாவே நகர்வது புரியும்.

உண்மையுள் மேல் மடத்திற்குப் போகும்போதுதான் நீங்கள் உண்மையைப் புரிந்து கொள்வீர்கள்.இந்த இடத்திற்குள் நம்மை அடைந்துக் கொள்ளும்போது பூமி நிலையானது என்று நாம் நினைக்கிறோம். நாம் நமது இடம், காலம் என்ற எல்லையை மாற்றும் போது எதுவுமே நிலையானதல்ல என்பதும், நமதென்று நாம் நினைப்பதும் நிலையானதல்ல என்பது புரியும் அவை தொடர்ந்து உருவாக்கவும் படுகின்றன. அழிக்கவும் படுகின்றன.

அதைத்தான் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார் முடிவுறுகிற ஒன்றை நாம் நேரெனமறும், குறுகிய இடத்தை இடம் என்றும்நாம் பற்றிக் கொள்கிறோம். அதற்கப்பால் இருக்கிற விஷயங்களைப் புரிந்து கொள்வதில்லை.

நாம் மேலும் மேலும் பொருட்செல்வத்தைச் சேர்ப்பதிலேயே ஆர்வம் காட் டுகிறோம். ஏனென்றால் அளவுதான் நிலையானவை என்றும் நாம் நம்புகிறோம். அவை நம்மோடு எப்போதும் இருக்கும் என்று நாம் நம்புகின்றோம் அது ஒரு பக்கம் இன்னொரு பக்க அவை நம்மிடம் இருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்படும் என்று அஞ்சுகின்றே

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

மட்டும் கடந்தால் போதாது. மகிழ்ச்சிகரமான நேரங்களும் தற்காலிகமானவைதான். அவற்றைக் கடந்து செல்லுங்கள் இல்லைஎன்றால் அதே மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாக நினைவுகளைத் திரும்பத் திரும்ப அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் நம்மை மீண்டும் இங்கே இழுக்கும் நாம் மேலும் மேலும் பிறவிகள் எடுப்போம்'.

முக்தியின் ரகசியம் என்னவென்று கிருஷ்ணனன் சொல்கிறார் என்றால் எனது இடத்தை அடைந்தவர்கள் மீண்டும் பிறக்க மாட்டார்கள்! மீண்டும் திரும்பாத நிலையை எந்த நிலை குறிக்கிறதென்றால் எந்த நிலையில் நாம் மகிழ்ச்சியையும் துன்பத்தையும் கடக்கிறோமோ அந்த நிலை.

கிருஷ்ணன் மீண்டும் தெய்வீகத்தின் மேல் ஒருவர் தன் நினைவை வைக்க வேண்டிய அவசியத்தையே குறிப்பிடுகிறார். தெய்வீகத்தை நினைப்பதற்கான வழி எதுவென்றால் மரண தறுவாயில் நாம் அவரை நினைப்பதே அதற்கு எல்லா நேரங்களிலும் அவரை நினைப்பதே வழி.

மரணத்தின் போது ஆன்மா. எவ்வளவு வே வதனையையும்,துன்பத்தையும்சக்தி மட்டங்களில் அடைகிறது என்பதை நான் ஏற்கனவே சொன் னேன்.

அந்த நேரத்தில் நாம் திடீரென்று கடவுளை நினைக்க முடியாது. எப்போதுமே பணத்தையும், உணவையுமே. பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருந்தால் அந்த நேரத்தில் திடீரென்று கடவுளை நினைக்க முடியாது. நடக்கவே நடக்காது.

கிருஷ்ணன், அதனால்தான், அந்த மிக உயர்ந்த சக்தியும் தொடர்ந்து பக்தி செலுத்த வேண்டுமென்கிறார் தொடர்ந்து பக்தி செலுத்தும்போது, நமது, காட்சி நினைவு கடவுளைப் பற்றியதாக இருக்கும் இதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள் நமது கடைசி எண்ணம்தான் நமது அடுத்த பிறவியைத் தீர்மானிக்கிறது இதில் எந்த வித சந்தேகமும் தேவையில்லை.

நாம் தொடர்ந்து கடவுளை நினைக்கும் போது நம்மைச் சுற்றியுள்ள எல்லாமே அவன்தான் என்ற உண்மையை நாம் புரிந்து கொள்கிறோம். நாம் தொடர்ந்து தியானத்தின் இருக்கும்போது நம்மைச் சுற்றியுள்ள எல்லாவற்றிலும் கிருஷ்ணனையே பார்க்கிறோம்.

ஆயிரக்கணக்கான எண்ணங்கள் ஒவ்வொரு நிமிடமும் நம் மனதிற்குள் வருகின்றன. கடவுளைப் பற்றிய எவ்வளவு எண்ணங்கள் செலுத்த முடியுமோ அவ்வளவு எண்ணங்களை செலுத்துங்கள். நாம் எண்ணங்களைக் குறைக்க ே வண்டிய அவசியம் இல்லை. நினைவுகள் அவளைப் பற்றியதாக இருக்கட்டும். நாம் பரமாத்மவாக கிடைப்பதிலேயே நம்மைக் கரைந்து விடுவோம் இது நமது உள்ளுலகைப் புனிதப்படுத்தும்

நாள் முழுக்க நாம் எத்தனை முறை கடவுளை நினைக்கிறோம்? ஒரு ே வளை சாப்பாட்டுக்கு முன்பு அல்லது படுக்கைக்குச் செல்லும் முன்பு நினைப்போம் இல்லையென்றால் ஏதாவது பிரச்சினைகள் இருக்கும்போது நினைப்போம் ஆனால் ஒரு சினிமா நடிகரையோ அல்லது சினிமா நடிகையையோ எத்தனை முறை நினைக்கிறாய்? செய்தித் தாள்களிலோ, டெலிவிஷனிலோ அல்லது இன்டர்நெட்டிலோ உள்ள விஷயங்கள் நமக்கு சம்பந்தமில்லாதவை. ஆனால் நமது அமைப்புக்குள் அவைகளைக் செலுத்துகிறோம். நமது எண்ணங்கள் முழுக்க முழுக்க அவற்றையே சுற்றி வருகின்றன.

ஆயிரக்கணக்கான நமது எண்ணங்களில் ஒரு சதவீதத்துக்கும் குறைவானவையே கடவுளைப் பற்றிய எண்ணங்கள் மற்ற எல்லாமே வெளியுலகிற்குத் தொடர்பplans. நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் ஒவ்வொரு எண்ணமுமே சக்தி. ஆனால் நாமோ 99% சக்தியை நமக்குத் ே தவையில்லாதவற்றில் செலுத்தி வீணடிக்கின் ே றாம். அந்த சக்தியை நாம் உள் நோக்குப் பார்வையில் செலுத்தினால் நமது இருப்பின் மூலத்தை நமது தந்துள்ளார்கள் ஒரு புதிய பக்க த்தை நாம் பார்க்க முடியும்.

கடவுளை நினைப்பதைத் தவிரவும், உள்ளுணர்வை நினைப்பதைத் தவிரவும் மற்ற எல்லாவற்றையும் நாம் செய்கிறோம் ஏன்? நாம் அதை ‘வேஸ்ட் ஆஃப் விடம்’ என்று நினைக்கிறோம். நாம் எப்போதுமே பிஸினஸ் திட்டங்களைப் போட்டு கொண்டே இருக்கிறோம். ஒரு விஷயத்திலிருந்து ஏதாவது கிடைக்குமென்றால்தான் நாம் அமை நினைக்கிறோம். ஆனால் நாம் நமது எண்ணங்களை ஆராய்ந்து பார்த்தால் ஆக்கபூர்வமான எதையும் நாம் நினைப்பதில்லை. நமது எண்ணங்கள் எல்லாமே தர்க்க அறிவு சம்பந்தப்படாதவை.

பெரும்பாலான சமங்களில் யாராவது கடவுளைச் பற்றி நினைக்கச் சொன்னால் நாம் உடனே 'நாம் ஏன் கடவுளை நினைக்க வேண்டும்? நமக்கு என்ன ஆகப் போகிறது. த்துக் கொள்கிறோம். உண்மையில் உள்ளே ஏற்படுகிற அமைதியைத்தான் நாம் மிக அழகான மகிழ்ச்சி என்று எண்ணிக் கொள்கிறோம். ஆனால் நாம் அந்த ஸ்வீட்தான் நாம் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்று எண்ணிக் கொள்கிறோம். அது உண்மையானால் ஒவ்வொரு முறை நாம் மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும் என்று நினைக்கும்போது அந்த ஸ்வீட்டை சாப்பிட்டு விடலாமே! முடிந்தது நமது 'டிப்ரஷன்"க்கு அது ஒரு மருந்தாக விடுமே ஆனால் அப்படி நடக்குமா? அது உண்மை இல்லை.

இரண்டு, மூன்று முறை ஸ்வீட்டை சாப்பிட்டவுடனே நமது ஆசை அடங்கிவிடுகிறது. எவ்வளவு விருப்பம் இருந்தாலும் உடம்பு ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறது. அந்த ஸ்வீட்டால் மேற்கொண்டும் நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரமுடியவில்லை. அந்த ஸ்வீட்டை நாம் முதல் முதலில் சாப்பிடும்போது ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி நமக்கு உள்ளிருந்த மகிழ்ச்சி உள்ளே ஏற்பட்ட அமைதிதான் அந்த மகிழ்ச்சிக்குத் திறவுகோல். அதற்கும் ஸ்வீட்டுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை.

இதேதான் நமது வாழ்வின் சந்தோஷமான நிகழ்வுகளைப் பொறுத்தவரை நடைபெறுகிறது ஏதோ ஒரு வெளிப்பொருள் உள்ளே இருக்கிற ஆனந்தத்தைத் தாண்டிவிட்டது எப்படியிருப்பினும் அந்த உள்வெளி என்பது நமது உள்ளே இருக்கிறது. அது வெளியே இருக்கிற பொருளால் இல்லை. தியானம் என்பது அந்த ஆனந்தத்தில் எந்தப் வெளிப் பொருளின் உதவியும்மில்லாமல் உள்ளே நுழைந்து நிலைத்திருப்பதற்கான நுட்பம்.

நாம் பற்றற்ற நிலையில் இருக்கும் யோகியையும், போகிக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசத்தை உணர வேண்டும் 'போகிகள்" என்பவர்கள் வெளியுலகில் பொருட்களைத் தேடித் தேடி அனுபவிப்பதில் ஆழ்ந்தவர்கள் ஏனென்றால் அவர்கள் வெளியுலகப் பொருட்களில் மகிழ்ச்சி இருப்பதாக நினைக்கிறார்கள். ஆனால் முடிவில் திருப்தியடைந்த ஒரு போகியைப் கூட நாம் பார்க்க முடியாது யோகிக்கு உள்ளே இருக்கிற ஆனந்ததின் இருப்பிடம் தெரியும் அவனுக்கு புலனினைப் பொருட்களின் பின்னால் அலைகிற முயற்சியின் வீண் தன்மை தெரியும் அது பயனற்றது என்பது தெரியும் அவன் ஆனந்தத்தை அதிக முயற்சியில்லாமல் அனுபவிக்கிறான்.

நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் யோகியும், போகியும் ஆனந்தத்தையே தேடி

| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

விளக்குகிறேன்.

இந்தச் சில சுலோகங்களில் கிருஷ்ணனன் எந்த நேரத்தில் ஒருவர் ஞானத்தை அடைய முடியும், எப்படி ஒருவர் ஞானத்தை அடைய முடியும், எப்படி அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைய முடியும் என்று விளக்குகிறார். அவர் எப்படி மக்கள் பிறப்பு, இறப்பு என்ற இந்தச் சுழலுக்குள் வருகிறார்கள் என்பதையும் விளக்குகிறார்.

அவர் சொல்கிறார் உயர்ந்த தெய்வீக சக்தியைப் பற்றி அறிந்தவர்கள் அக்னியின் ஆதிக்கத்தின் போதும், ஒளியிருக்கும் நேரத்தின் போதும் நல்ல நேரத்தின் போதும், வளர்பிறையின் போதும், சூரியன் வடக்கு நோக்கிப் பயணிக்கிற உத்தராயண நரகத்தின் போதும் என்று புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

இந்த காலகட்டங்கள் நமது கால அட்டவணையை சேர்ந்தது இல்லை நமது கால அட்டவணையின் இருந்தால் எல்லாருமே உத்தராயண காலத்தில் தற்கொலை செய்து கொண்டாவது போய் விடலாமே.

அது வல்ல அதன் பொருள் இமைகளுக்கெல்லாம் பொருள் உருவகம் சார்ந்தவை உத்தராயணம் எனும் சொல்லுக்குப் பொருள் நமது மனம் சமநிலையில் இருக்கும் நிலை கிருஷ்ணன் எந்த நேரத்தில் நமது மனம் முழுமையான சமநிலையில் இருக்குமோ நமது மனத்தின் போராட்டம் இல்லாமல் இருக்குமrender அந்த நிலையைத் குறிப்பிடுகிறார் மகாபாரதம் என்ற இந்து இதிகாசத்தில் மகாபாரதப் போரில் பீஷ்மர் தனது உடலை விடுவதற்கு உத்தராயண காலம் வரை பொறுத்திருக்கிறார். அவர் ஜனவரி மாதத்திற்காகக் காத்திருந்தார் என்று நினைத்து விடாதீர்கள் அவரது மனம் போராட்டங்கள் அடங்கும் வரை காத்திருந்தார்.

போரில் அவர் வீழ்ந்து விட்டார். அம்புகளினால் ஆன படுக்கையில் படுத்திருந்தார் அவர் மனதில் போராட்டம் இருந்திருக்க வேண்டும். அவர் மனதில், ‘எனது பேரன் யாருக்கு நான் எல்லாவற்றையும் சொல்லிக் கொடுத்தேனா, யாருக்கு நான் எல்லாவற்றையும் செய்தேனோ அவன் இதைச் செய்தான்’ என்ற போராட்டம் இருந்திருக்க வேண்டும் கண்டிப்பாக இந்த எண்ணங்கள் அவர் மனதில் அமைதியல்லா நிலையை ஏற்படுத்தி இருக்க வேண்டும் அவர் மனப்போராத்தில் இருந்திருக்க வே ண்டும். இதைத்தான் அவர் உத்தராயணம் வரை காத்திருந்தார் என்ற சொற்களின் மூலம் விளக்கியிருக்க வேண்டும்.

இவையெல்லாம் காலத்தின் அடிப்படையிலானவை இல்லை எனப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் அவை மனோ ரீதியானவை அது கால நேரத்தின் அடிப்படையென்றால் அந்த ஆறு மாதங்களின் மறைகிறவர்கள் எல்லாம் ஞானமடைந்து விடுகிறார்கள் என்று பொருளா என்ன? ஞானமடைதல் என்பது தற்செயலானதல்ல அது விழிப்புணர்வுடன் கூடிய தேர்வு.

அதனால்நன்றாகப்புரிந்து கொள்ளுங்கள் ‘அக்னிர்ஜ்யோதிரசுக்ல’ எனும்போது அவர் குறிப்பிடுவது உயிர் விழிப்புணர்வுடன் இருக்கிற நிலையைத்தான் உங்களது உயிர் முழுமையான விழிப்புணர்வுடன், உயிர்ப்புடன் இருந்தால் நீங்கள் மேலே செய்கிறீர்கள். (சுக்ல என்றால் மேலே செல்லல் கிருஷ்ணன் என்றால் கீழே செல்லல்)

இன்றுமொரு முக்கியமான விஷயம் நாம் வாழ் நாள் முழுவதும் கண்களுக்கே முக்கியத்துவம் அளித்திருந்தால் சக்தி கண்களின் வழியாக வெளியேறும் கடைசி க்ஷணத்தில் கண்களைத் திறக்கிறோம் உயிர் கண் பழி யாக வெளியேறுகிறது வாழ்நாள் முழுவதம்நாம் உயிருக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிற வாழ்க்கையை மிக

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, ‘சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இது பொருந்தும் முழுமையான விழிப்புணர்வுடன் சாட்சியாக இருங்கள் பிறகு சுயத் தாக்குதல் இருக்கவே இருக்காது எந்த நிமிடம் உங்களுக்குள் பயம் ஆரம்பிக்கிதோ என்ன நடக்கிறதென்று ஆராய்ந்தீர்களானால் அது மறைந்து விடுகிறது. அது உங்கள் மேலான தனது சக்தியை இழந்த விடுகிறது. அதே போலத்தான் மற்ற எண்ணப் பதிவுகளும்.

ஒரு சின்ன கதை!

நான் சிற பையனாக இருந்த போது நடந்தது அப்போது எனக்கு பத்து வயது திருவண்ணாமலை என்ற எனது பிறந்த ஊரில் அழகான 'அருணாச்சலம்' என்ற மலை உள்ளது அந்த மலை ஒரு சக்தி மயம் ஆன்மீக இங்குபேட்டர் தங்கு நிறைய ஞானிகள் உருவாக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள்.

ஒரு நாள் எனது வழக்கமான 'கிரிவலம்' செய்து கொண்டிருந்தேன். அது பின்னரவு நேரமாக இருந்தால் மிகவும் இருட்டா இருந்தது.

பிறகு நான் அருகில் வந்தவுடன் நாய் ஓடிவிட்டது. அருகில் வந்தவுடன் அந்த நாய் ஒரு பிணத்தை சரியாகப் புதைக்கப்படாமலிருந்து பிணத்தை மென்று கொண்டிருந்த புரிந்தது.

அந்த நேரத்தில் பயம் எனக்குள் எழுவதை உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. எனக்குள் எழுகிற பயத்தை சாட்சியாக இருந்து விழிப்புணர்வோட கவனித்தேன் அந்த பயம் எழும்பும் போதே அடங்கியது விழிப்புணர்வு மிக உயர்ந்த நிலையில் இருந்தால் அது ஒரு பயத் தாக்குதலா மாளவில்லை அது என்னிடம் சக்தியிழந்தை என்னால் உணர முடிந்தது. அது மேற்கொண்டு என்னைப் பாதிக்கவேயில்லை நான் பிணத்தைப் பார்த்தேன். அமைதியாகப் புன்னகைத்து விட்டுத் தொடர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

பய உணர்வைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு அதைச் சந்திப்பேன் என்ற விழிப்புணர்வுடன் கூடிய முடிவு அந்த பயத்தைக் கரைந்தே விட்டது. தனமாகப் பின்பற்றாதீர்கள் 'தானமே செய்யாதீர்கள்' என்று நான் சொல்லவில்லை. அது உங்களின் ஒரு இயற்கையான வெளிச்சமாக இருக்கட்டும் எந்த விதமான எதிர்பார்ப்போடு செய்ய வேண்டாம்' என்று தான் சொல்கிறேன்.

சிந்திப்பதற்கு ஒரு முறையும், உணர்வதற்கு ஒரு இதயமும் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும். வேண்டாம் என்பதற்கு சமுதாயத்தை பார்க்க வேண்டியதில்லை இன்னொரு விஷயம் பக்திப் சேவை என்ற பெயரில் சமுதாயத்தையோ அல்லது யாராவது ஒருவரையோ மகிழ்விப்பதற்காக எதையும் செய்யாதீர்கள் அதற்குப் பிரதிபலனாக எதையும் எதிர்பார்த்தீர்களேயானால் நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் அது பக்தி சேவை இல்லை செயல் பக்தியினால் மலருமானால் அந்தச் செயலே உங்களுக்குப் பரிசாக அமையும்.

ஒரு சின்ன கதை! போதி தர்மர் சைனாவுக்குச் சொல்கிறார். சைனாவின் அரசன் போதி தர்மரின் பக்தர். அந்த மன்னர் புத்த மதத்தைச் சைனாவில் பரப்புவதற்கு மிகச் சிறந்த சேவை செய்துள்ளார் நிறையப் பணம் செலவு செய்து நிறையக் கோயில்களையும், ஆசி ரமங்களையும் கட்டி மக்கள் அந்த மதத்தைப் பின்பற்றச் செய்தார்.

போதிதர்மர் அவருடைய மாளிகைக்கு சென்றபோது அரசர் அவரை வரவேற்று அதற்குப் பிறகு கேட்டார் 'புத்தரே புத்த மதத்தைப் பரப்புவதற்காக நான் எவ்வளவோ செய்திக்கிறேன் நான் இறக்கும்போது என்ன நடக்கும்? நான் சொர்க்கத்தை அடை வனா? என்று கேட்டார்

நீ மிக மோசமான நரகத்தைத்தான் அடைவாய் என்றார் போதிதர்மர்

மன்னன் அதிர்ச்சியடைந்தார் அவர் என்ன பொருளில் சொன்னார் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் அரசருடைய கேள்வியில் அவருடைய அறக்காரியத்துக்குள் பிரதிபஸன் கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. போதி தர்மர் தன்னைப் பரப்பு அதற்கான பரிசைக் கொடுப்பார் என்ற எதிர்பார்ப்பில் இருந்தார்.

நான் மக்களிடம் சொல்வதுண்டு ஒரு அரைமணி நேரம் வெறும் அரை

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள் ?" என விசாரித்ததற்கு, "சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். | மணி நேரம் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் ஏதாவதொரு பணியைச் செய்யுங்கள் அது எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம் ஒரு ஓவியம் வரைகிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள் உடனே ஓ! எத்தனை பேர் இதைப் பாராட்டுவார்கள்? ஒரு ஆர்ட் காலரி ஆரம்பிக்க வேண்டுமென்றால் எத்தனை ‘பெயிண்டிங்’ வரைய வேண்டியிருக்கும்? என்று கணக்குப் போடாதீர்கள் அந்த மனிதன் எந்தக்கணக்கும் இல்லாமல் ஏதாவதொரு செயலில் அரைமணி நேரம் ஆழ்ந்து விடுங்கள்!

உங்களுக்குள் ஒரு உள்ளுலகம் திறப்பதை உணர்வீர்கள் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் அதைச் செய்வதில் உள்ள ஆனந்தத்திற்காகவே ஒன்றைச் செய்து பாருங்கள் எவ்வளவு பெரிய விடுதலையுணர்வை அடைவீர்கள். எனப் புரியும் மெதுவாக இது உங்கள் மனதில் பதியும் போது நீங்கள் எதைச் செய்தாலும் அதில் ஆழ்ந்து விடுவீர்கள் அதற்கு மேல் உங்களால் பற்றி யார் எதை நினைத்தால் பெரியதாகவே எடுத்துக் கொள்ள மாட்டீர்கள்.

கிருஷ்ணர் ‘ சடங்குகளைச் செய்தல், கேள்விகள் செய்தல், தான தருமங்கள் செய்தல், பக்தி சார்ந்த காரியங்களைச் செய்தல் ஆகியவற்றை செய்பவர்கள் அந்த உயர்ந்த பதவியை அடைவார்கள். என்று சொல்கிறார்.

இந்த செயல்களைச் செய்கையில் நமது மனப்பாங்கு என்ன என்பதுதான் முக்கியம் செயல் அல்ல பயத்தினாலோ ஆசையினாலோ மக்கள் கோவில் பூசாரிகளுக்குப் பணம் கொடுப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன் பணம் கொடு க்காவிட்டால் கடவுள் கோபித்து கொள்வார் என்று அவர்களிடம் சொல்லப்படுகிறது அல்லது பணம் கொடுத்தால் அவர்கள் குடும்பம் காப்பாற்றப் படும் என்று சொல்லப் படுகின்றது செயல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கின்ற மனப்பாங்குதான் முக்கியம் ஒருவர் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் தனது செல்களைச் செய்தால் ஒருவர் இறக்கும்போது கிருஷ்ணர் அங்கே இருப்பார் என் றுசொல்கிறார்.

இதுவரையிலும் பட்டறிவு சார்ந்த விளக்கத்தைக் கொடுத்திருக்கின்றார் பின்வரும் அத்தியாயங்களில் இந்த உண்மையை உணர்ந்து கொள்வதற்கான எண்ணங்களற்ற விழிப்புணர்வு நிலையை அறிவதற்கான நுட்பங்களை அதாவது எண்ணப் பதிவுகளை அகற்றுவது மூலமாகவும் நமது ஆசைகளைப் புரிந்து கொள்வது மூலமாகவும்

| ‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

பிரபஞ்ச சக்தி என்பது நமக்குள் இருக்கிறது. ஏழு சக்தி மையங்களில் சக்கரங்களில் அவற்றை உணர முடியும் என்பது பற்றித்தான் நான் பேசினேன் அந்தச் சக்கரங்கள் அடேக்கும்போது நாம் உணர்வு ரீதியால் பாதிக்கப்படுகிறோம். அது நமது உடலையும் பாதிக்கிறது.

'ஏழு சக்கரங்கள்' எனப்படும் சக்தி மையங்களுக்கு சக்தியூட்டுவதே என்று முதல் 'லைஃப்' பிளிஸ் ப்ரொகிராம்' (நித்தியானந்த நிகழ்வு) ஆக இருந்தது இந்தியாவில் இது 'ஆனந்த ஸ்புரணா தியான முகாம் என்று அழைக்கப்பட்டது ஆனந்தர் என்றால் ஆனந்தம் என்றும் ஸ்புரணா என்றால் தடைபடாத ஓட்டம் என்றும் பொருள் இந்த நிகழ்வு ஆனந்த சக்தி உங்களுக்குள் தடைபடாமல் ஓடுவதற்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டது. இது நிகழ்வதற்காக நுட்பமே தியானம்தான்.

இந்த நிகழ்வின் ஆசிரியர்கள் பயிற்சி பெற்றவர்கள் மட்டுமல்ல எல்லாப் தீட்சையளிக்கப் பட்டவர்கள் உலகம் முழுவதும் ஆயிரக் கணக்கான மக்கள் இதனால் பயன் அடைந்துள்ளார்கள். இதுவாழ்வுக்குத்தீர்வுளிக்கும் ஒரு நிகழ்வுவாடும் நிச்சயமாகன நிரந்தரமான தீர்வுகள் என்ற ஒரு புத்தகம் இந்தக் பயிற்சி வகுப்பின் உள்ளடக்கங்களை விவரிக்கின்றது. இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கும்போது கூட மக்களுக்குத் தீர்வுகள் கிடைக்கின்றன.

தற்போது இதை 'லைஃப் பளிஸ் ப்ரொகிராம் லெவல் - 1° என்று அழைக்கிறோம் துறை வல்லுநர்களுக்கு, கார்ப்பரேஷன்களுக்கும் ஏற்றவாறு மனச்சோர்வை உடைத்தெரியும் வகையில் சில மாறுதல்களுடன் இந்த பரோகிராம் வழங்கப்படுகிறது.

‘ஆக்ஷரா பிரம்ம யோகா என்ற தலைப்பில் பகவத் கீதை என்ற உபநிடத்தின் பற்றிய புனித நூலின் எட்டாவது அத்தியாயம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்கும், அர்ஜுனனுக்குமான உரையாடல் வடிவத்தில் விளக்கப்பட்டது இப்படி நிறைவடைகிறது

ஆசிரியரின் குறிப்பு

நித்யானந்தரின் தந்தை ஸ்ரீ நித்ய அருணாச்சலானந்தா ஞானமடைந்த தனது உடலை விட்டு மகா சமாதியடைந்த நாள் 12, நவம்பர் 2006 அன்று நடந்தை அப்போது அங்கிருந்த சீடர் ஒருவர் விளக்குகின்றார்.

ஒவ்வொருவராக வரிசையாகச் சென்று நாங்கள் மாலையை வைத்து மரியாதை செலத்தினோம் முகத்தைச் பார்த்தேன் அவரது முகத்தின் அமைதி தெரிந்தது முடிவான தளர்வுநிலை அந்த முகத்தில் தெரிந்தது அசையாமல் கிடந்த உடல் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு கூட நான் பேசில உடல் என்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை நான் அவருக்கு விடை கொடுத்து மறுபடியும் சுவாமிஜியின் பிறந்த நாள் சமயத்தில் பார்க்கலாம் என்று சொன்னேன் சுவாமிஜியின் பிறந்த நாள்டிசம்பர்- ஜனவரியில் நடக்கும் வழக்கமான அவரது பாணியில் கார்த்திகை தீபத்திற்கு எல்லாரும் வாருங்கள்” என்று திருவண்ணாமலைக்கு அழைத்து விட்டுச் சென்றார்.

ஆம் எல்லாரும் வந்தார்கள் ஆனால் பண்டிகைக்காக அல்ல வாழ்க்கையில் இது வரை பார்திராத ஒரு விழாவுக்காக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்று அப்போது புரியவில்லை அந்த சூழ்நிலையே வித்தியாசமாக இருந்தது எதனால் என்று குறிப்பிட்டு சொல்ல முடியவில்லை. திடீரென்று அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்கள் நான் என் வீட்டில் இறப்புகளைப் பார்த்திருக்கிறேன் சூழ்நிலையில் துக்கம் கலந்திருக்கும் கதறலும், சத்தமும் இறந்தவர்களி பெயரைச் சொல்லி அழுவதும் ஒரு வழக்கமாக இருக்கும் ஒப்பாரி உறவுகளும் வரும்போதெல்லாம் அது நிகழும்.

சுவாமிஜிதான் சூழ்நிலையல் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் சக்தி எனப் புரிந்தது.

நாங்கள் சுவாமிஜியின் அம்மாவைச் சுற்றி அமர்ந்தோம் சுவாமிஜி அமர்ந்திருந்த சோபாவுக்கு அருகில் கீழே அமர்ந்திருந்தார் அவர்கள் அமர்ந்திருந்து விதத்தின் ஒரு கள்ளமில்லாத தனமும், கம்பீரமும் இரந்தது தன் மகன் சன்னதிற் கற்ப தன் விருப்பங்களை அமைத்து கொண்டவர் குழந்தையைத் தனம் நிறைந்த ஆழ்ந்த நம்பிக்கைய அவர் சாமியிடம் காட்டினார். சாமி என்னோட இருக்கும்போது வறு என்ற வேண்டும் அவர் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொள்வார்” என்று அழகாக குறிப்பிட்டார்.

மிகச் சிறிய கிராமத்தில் வளர்ந்த ஒரு பையணைப் போல இல்லாமல் மிக உயர்ந்த ஆன்மீக பக்குவத்தை அவர் காட்டினார்

| ‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

சுவாமிஜி, ஏன் அவரைத் தன் தாயாகத் தேந்தெடுத்தார் என்பது எனக்குப் புரிந்தது இந்தியாவில் ஆன்மீக சக்தி உயர்ந்த ஞானிகளை இருக்கிறது என்றும் இந்த நாடு ஆன்மீக உட்பட்டவராக இருக்கின்றது என்றும் சுவாமிஜி நெறிப்பட்ட பொருள் புரிந்து அதே போலவே அம்மா, அவர்களுடைய உயர்ந்த தன்மையினாலேயே மிக உயர்ந்த ஞானி ஒருவரை தன்னுடைய கருவிலே தாங்குகின்ற பக்தியைப் பெற்றார் என நான் உணர்ந்தேன்.

நாள் முழுவதும் ஆன்மீக மணம் கலந்த நாளாகவே இருந்தது மக்கள் வரிசையாக வந்து பார்க்கும்போது பிரம்மச்சாரிகள் சுவாமிஜியின் முன்னிலையில் பூஜைகள் செய்தார்கள் குரு பூஜா, விரஜ ஹோமம், நித்ய கீர்த்தனங்கள் ஆரத்தி இவையெல்லாம் சுவாமிஜியின் மேற்பார்வையில் செய்யப்பட்டன.

சுவாமிஜி விளக்கினார் அய்யா மேடையில் வந்து எனது தந்தை மறைந்து விட்டார் எனபுறு சொன்னவுடனே நான் அவரது சக்தியோடு தொடர்பு கொண்டேன் அவரது மறைக்கு முன்பாக எனது தந்தை ஞானமடைந்த நிலைக்குச் சென்று 21 நிமிடங்கள் அந்த நிலையிலேயே இருந்தார் என உணர்ந்து கொண்டேன் அவர் 'மஹா சமாதி' என்ற மிக உயர்ந்த நிலையை அடைந்து விட்டார். மிக அழகாக எல்லாவற்றிலும் உயிரோடியிருக்கிற அந்த சக்தியுடன் கலந்து விட்டார் அய்யாவை தளர்வாக இருக்குமாறு சொல்லிவிட்டு ஏற்பாடுகளைச் செய்யுமாறுச் சொன்னேன், தொடர் கொண்டு அந்த சில நிமிடங்களுக்குள் ஆன்மா அமைதியாகப் பிரிந்து செல்வதற்காக என்னென்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்தேன்.

எனது ஆசீர்வாதத்தைப் பெறவந்த மக்களையும் நான் கவனிக்க வேண்டும். அவர்களுக்கும் என் தேவை இருக்கின்றதே என்றார்.

நாம் அழும்போது, வருந்தும்போது ஆத்மாவுக்கு நாம் கனமான ஒரு சூழ்நிலையை ஏற்படுத்தி விடுகிறோம். நாம் ஒரு தடையை ஏற்படுத்துகிறோம். அந்த உயிருக்கு நாம் செய்கிற மிகப் பெரிய கொடுமை இதுதான். எல்லா சமயங்களிலும் அழுவதன் மூலமாக நாம் அந்த உயிரின் மேல் எவ்வளவு அன்பு வைத்திருக்கின்றோம் என்பதை வெளிப்படுத்துவதாக நினைக்கின்றோம்.

உண்மையில் நாம் ஆழ்ந்து பார்த்தால், அந்த மனிதனின் இழப்பு அவர் போவதால் நம் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் வெற்றிடம் இவற்றிற்காகவே நாம் அழுகி றோம் என்று புரியும். இறப்பு என்பது கிளைமேக்ஸ் மட்டுமேமோ, முடிவல்ல என்பதைப் புரிந்துக்கொண்டால் அந்தப் புரிதலுடன் நாமும் கொண்டாடுவோம். பிறகு அழு கக்கு இடமேது?

மாலையில் சந்தியா காலம் வந்தது. மணியோசையுடனும், கூடியிருப்போரின் லயத்துடன் கூடிய பூஜை நடந்தது. எல்லோரும் மிகுந்த பயபக்தியுடன் கலந்துகொண்டார்கள். நான் சவப்பெட்டிக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தேன். அந்த உடலின் அருகில் அமர்ந்திருப்பதால் நான் எந்தவிதத்திலும் பாதிக்கப்படவில்லை என்பதை உணர்ந்து ஆச்சரியமடைந்தேன். அப்படி ஒரு உடல் அங்கே இருப்பதையே மறந்துவிட்டேன்.

சுவாமிஜி, அங்கிருப்பவர்களின் மனத்தையெல்லாம் வழக்கமாக அந்த சமயங்களில் ஏற்படும் உணர்வுகளைக் காட்டாமலிருப்பதற்காக தொடர்ந்து வேறுவிதங்களில் செலுத்தச் செய்தார். எங்களுடைய சக்தியையெல்லாம் சோகம், பயம் போன்றவற்றில் வீணாக்கிவிடாமல் அந்த அறையில் நிறைந்திருந்த ஞானநிலையோடு தொடர்புகொள்ளச் செய்தார். இறப்பு என்பது இருப்பவர்களுக்கும், சென்றவர்களுக்கும் ஒரு இரசவாதத்தில் செயல்நிகழ்ச்சியாக இருக்கமுடியும். இந்த ஆத்மா சமாதிநிலையை அடைந்துவிட்டதனால், அவரது சக்தி, ஞானமடைந்த குருவின் சக்தியோடு சேர்ந்து ச க்தி வாய்ந்த அலைகளைப் பரப்பியது. அங்கே இருப்பவர்களையெல்லாம் மாற்றுகின்ற சக்தியாகவும் இருந்தது. அந்த வேலையைத்தான் சுவாமிஜி செய்துகொண்டிருந்தார்.

பிரபஞ்சம் அளிக்கின்ற இந்த வாய்ப்பை நாங்கள் தவறவிடுவதை சுவாமிஜி விரும்பவில்லை.

இருபத்தைந்து வருடம்

இந்த வித்தியாசமான சூழ்நிலையிலும் சுவாமி நாள்தோறும் நடைபெற வேண்டிய செயல்களைச் செய்து கொண்டுதான் இருந்தார். காலை உணவை எடுத்துக் கொண்டோம். காப்பி சாப்பிட்டோம். வண்டிகளில் சென்று கிரிவலம் செய்துவந்தோம். மதிய உணவு உண்டோம். குளித்தோம். நாள்தோறும் நடைபெற வேண்டிய செயல்களை நடந்துகொண்டேதான் இருந்தன. இது எந்த விதத்திலும் மறைந்த உயிருக்கு அவமரியாதை செய்வதாக இருக்கவில்லை.

மாறாக, இறப்பு என்பதும் வாழ்க்கையின் இன்னுமொரு நிகழ்ச்சி என்று உணர்ந்துகொண்ட மனமுதிர்ச்சி பெற்ற நிலையைத்தான் அது காட்டியது. நமது பழைய உடையை மாற்றிவிட்டு புது உடையை அணிவது போலத்தான் அது. மாற்றிக் கொள்வதுதான் மரணம் அவ்வளவுதான். உயிருடன் இருக்கும்போதே மாற்றிக் கொள்கின்ற கலையை நீங்கள் அறிந்திருந்தால் இறக்கும்போதும் அதே மனநிலையுடன் இருப்பீர்கள். நாம் நல்லபடியாக இறக்க விரும்பினால் நாம் செய்யவேண்டியதெல்லாம் நன்றாக வாழப் பழகுவதே.

இந்தக் கணம்தான் நமது கடைசி க்ஷணம் போல ஒவ்வொரு க்ஷணத்தையும் முழுமையாக வாழுங்கள். அதற்குப் பிறகு வருத்தப்படுவதற்கு எதுவுமே இருக்காது. சிலர் நினைப்பது போல இறப்பு என்பது பயப்படுவதற்காகவோ, கவர்ச்சிகரமாகவோ இருக்காது. அது வாழ்க்கையின் ஒரு உண்மை. அது மிக உயர்ந்த, நாம் வியக்கக்கூடிய உள்ளுலக அனுபவத்தைத் தரக்கூடிய ஒரு அனுபவம் உச்சகட்ட ஒளியை அனுபவிப்பதற்கான ஒரு தன்மையை அது உள்ளடக்கியுள்ளது.

மறுநாள் காலை 5.30மணிக்கு நாங்கள் ஹாலில் கூடினோம். சுவாமிஜி உடலைக் குளிப்பாட்டி காவி, வஸ்திரம் உடுத்தச் சொன்னார். ஒருமுறை சுவாமிஜி தென்னாடு முழுக்கப் பயணம் முடித்து ஊர் திரும்பியபோது சுவாமிஜியா தந்தை தன் மூத்த மகனிடம் வேடிக்கையாக சீக்கிரம் வாடா! சாமி வரதுக்குள்ள கிளம்பலாம். பார்த்தார்னா நம்மனையும் சாமியாராய் மாத்திடுவாரு.... என்று சொன்னார். பிரபஞ்ச சக்தியிடம் பெரிய நகைச்சுவையுணர்வு உள்ளது போலும். தனது கடைசி சிரிப்பைச் சிரித்தார் போலும். கண்டிப்பாக சுவாமிஜியின் தந்தையும் அந்தச் சிரிப்பில் கலந்து கொண்டிருப்பார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

கையடித்த ட்ட சுவாமிஜி ஆனந்தமாக ஆடினார். அறையில் வெப்பம் நிலவியது. தனது ஆக்ஞா சக்கரத்தை தந்தையின் ஆக்ஞா சக்கரத்தில் நிறுத்தி தத்வமஸி, தத்வமஸி, அஹம் பிரம்மாஸ்மி, என்று ஓதினார். கண்டிப்பாக சக்தி மாற்றம் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும்.

எனக்கு அதன் பொருள் கூடப் புரியவில்லை. மிக அழகாகத் தனது தலைப்பாகையைக் கழற்றித் தந்தையின் தலையில் வைத்தார். அவரது கழுத்தைச் சு ற்றி ஒரு ருத்திராட்சமாலை போடப்பட்டது.

அடுத்து வந்த க்ஷணங்கள் எங்கள் நினைவில் உறைந்துநிற்கிறது. எனக்குள் ஏதோ அசைந்தது. மிக மகிழ்ச்சியான ஒரு தொடர்பு எனக்குள் மலர்ந்தது.

பிறகு மற்றவர்களை உள்ளே விடுவதற்காகக் கதவுகள் திறக்கப்பட்டபோது ஒரு ஹீலர் எங்கள் மனதில் தோன்றிய அதே கருத்தை, சுவாமிஜி, இப்படித்தான் இறப்பு இருக்குமானால் இப்போதே இறக்கத்தயார், என்ற கருத்தைச் சொன்னார்.

அதற்குப் பிறகு நடந்ததெல்லாம் திருவண்ணாமலையில் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட வரலாறு, முதல் முதலாக இறுதி ஊர்வலத்தில் பெண்கள் அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வண்டியில் பெட்டி ஏற்றப்பட்டது. சுவாமிஜி தலைமை தாங்க பக்திப் பாடல்கள் பாடப்பட்டன. பகவான் ஸ்ரீரமண மகரிஷியால் இயற்றப்பட்ட அருணாச்சல அக்ஷரமணமாலை பாடல் பாடப்பட்டது.

நம்பமுடியாத காட்சி என்னவென்றால், இறந்தவரின் மனைவியாகிய அம்மாவும் பக்திப் பாடல்களுக்கேற்றபடி தாளமிட்டுக் கொண்டு கூடவே நடந்து வந்தார். சமுதாயத்தின் எந்தப் பிரிவிலும் இது நடக்கமுடியாது. அதிலும் குறிப்பாக திருவண்ணாமலை போன்ற சிறிய கிராமத்தில் சாத்தியமில்லாதது. எவ்வளவு துணிவு!