அத்தியாயம் 7: உங்கள் இயல்பை புரிந்து கொண்டு மலர் போல் மலருங்கள்🔗

முதலில், கிருஷ்ணன் ஏன் இந்த பகுதியை அளிக்கிறான் என்று பார்ப்போம். மீண்டும் மீண்டும் கிருஷ்ணன் ஒரே ச த்தியத்தைத் தான் பேசுகிறான். வேறு எதையும் பேசவில்லை, ஒரேயொரு சத்தியம். பின் எதற்காக இத்தனை பகுதிகள்?

'தியானம் பழக, இரண்டு நிமிடங்கள் போதும். எது தியானமில்லை என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள தான், உங்களுக்கு பத்து நாட்கள் தேவைப்படும்!' என்பேன்.

நம்மை போன்றவன் தான் அர்ஜூனன் என்பது கிருஷ்ணனுக்கு தெரியும். மொத்த மனிதயினத்தையும் அவன் ஒன்று சேர்த்து பிரதிபலிக்கிறான். அர்ஜூனன் மனிதயினத்தின் சாரம். என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையும், நல்ல செயல்கள் மட்டுமே ஏன் போதாது என்பதையும், ஓர் ஆணுக்கோ அல்லது பெண்ணுக்கோ விளக்குகிறான். மற்ற தொண்ணூற்றி ஒன்பது விஷயங்களும் ஏன் நன்றாக இருக்கின்றன என்பதற்கு மனித மனம் நூறு காரணங்களைக் கண்டு பிடிக்கும். அதனால், மற்றைய தொண்ணூற்றி ஒன்பது விஷயங்களும் ஏன் நேரடியான பாதையில்லை என்பதையும், குரு சொல்லும் விஷயங்களில் மட்டுமே ஏன் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதையும் ஞானி விளக்க வேண்டியுள்ளது.

கிருஷ்ணன் பகவத் கீதையில் இதை தான் செய்கிறான். ஏன் அந்த மற்றைய தொண்ணூற்றி ஒன்பது வழிகளும் உண்மையான வழிகள் இல்லை என்பதை மீண்டும் மீண்டும், ஞானகுரு பொறுமையாக விளக்குகிறான். அவன் விவரிப்பதில் ஒன்றேயொன்று அர்ஜூனனின் விழிப்புணர்வில் ஆழமாக ஊடுறுவும் என்பதை நிரூபிக்கவே அவன் இவ்வாறு செய்கிறான். அதனால், பகவத் கீதையைப் படிக்கும் ஒவ்வொருவரின் விழிப்புணர்விலும் இந்த சத்தியம் ஊடுறுகிறது.

வாழ்க்கையில், நாம் படிக்கும், செய்யும் பல விஷயங்கள் தியானமல்ல. இதையெல்லாம் மறக்க, பல காலம் பிடிக்கிறது. நாம் சத்தியத்தை லாஜிக்படி விளக்கும் போது, நம் மனம் எப்போதுமே அந்த லாஜிக்கின் மற்றொரு முனைக்குச் சென்றுவிடும். ஆகவே, சத்தியத்தை இருமுனைகளில் இருந்தும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

இந்தியாவில் ணதுரboundary ர்ந்ண்ணணூஈச் என்ற ஓர் அழகான தத்துவம், லாஜிக் பற்றிய புராணக்கதை ஒன்று உண்டு. எல்லா கருத்துக்களும் இரண்டு விதமான லாஜிக்குகளைக் கொண்டிருக்கும் என்று அது சொல்கிறது. முதல் வகையான லாஜிக் வழக்கமான லாஜிக்; ணதுரboundary என்றால் வழக்கமான என்று பொருள்.

இருபத்தைந்து வருடம் னை அவனுக்கு தெரியும்.

நாம் எந்த முடிவுக்கும் தாவ முடியாதபடியும், அல்லது லாஜிக்கின் போக்கில் எவ்வித கருத்தையும் புரிந்து கொள்ள முடியாத வகையிலும் அவன் இந்த கருத்துக்களை அளிக்கிறான். அவன் எல்லா மூன்று கருத்துக்களையும் வெளிப்படுத்துகிறான். அவன் மிக தெளிவாக இருக்கிறான். அவன் கூறுகிறான், ‘அங்கு இரண்டு கதவுகள் இருக்கின்றன, முதல் கதவு திறந்திருக்கிறது, இரண்டாவது கதவு மூடி இருக்கிறது’ என்கிறான். அவன் மூன்று கருத்துக்களையும் வெளிப்படுத்துகிறான், ஆகவே ஊகிக்க வேண்டிய அவசியமே நமக்கு ஏற்படுவதில்லை! அவன் நம்மிடமிருந்தே நம்மை காக்கிறான்.

ஊகிக்க நாம் அனுமதிக்கப்படுவோமேயானால், முடிவுகளுக்கு தாவ நாம் அனுமதிக்கப்படுவோமேயானால், நாம் சத்தியத்தைத் தவற விட்டுவிடுவோம். ச த்தியத்தை மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த கருத்தையுமே நாம் விட்டுவிடுவோம். இங்கு கிருஷ்ணன், நம்மை முடிவுகளுக்கு தாவ அனுமதிப்பதில்லை. அவன் மூன்று கருத்துக்களையுமே வெளிப்படுத்தி விடுகிறான். எது செய்யப்பட வேண்டும், எது தவிர்க்கப்பட வேண்டும், ஏன் அது செய்யப்பட வேண்டும், மற்றது ஏன் தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்று அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தி விடுகிறான். மொத்த விஷயத்திலும் அவன் தெளிவாக இருக்கிறான். அதனால் தான், அவன், ஒரே சத்தியத்தை ஒவ்வொரு பாகத்திலும் ஒவ்வொரு முறையும் வெவ்வேறு லாஜிக் மட்டத்தில் இருந்து திரும்ப திரும்ப கூறுகிறான் அவன் ஒரே கருத்தைத் தான் வெளியிடுகிறான், ஆனால் வெவ்வேறு லாஜிக் மட்டத்தில் இருந்து வெளிப்படுத்துகிறான், இதனால் இதை கேட்பவர்கள் கருத்தை தவற விட முடியாது.

ஒம்ந்ணச் நயிடடம்ந்ணச் நயனிஞ்ச் என்ற இந்த ஒட்டுமொத்த பகுதியிலும், அவன் ஒரே கருத்தை வெவ்வேறு விதமாக பேசுகிறான்.

7.1 கிருஷ்ணன் கூறுகிறான்,

அர்ஜூனா, நான் சொல்வதை கேள், உன் மனதை என்னோடு இணைத்து கொண்டு, என்னைப் பற்றிய உண்மையான விழிப்புணர்வோடு யோக பயிற்சி

இருபத்தைந்து வருடம் செய்தால், சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் நீ என்னை முழுமையாக அறிய முடியும்.

7.2 இந்த விஷயத்தை, அதன் மலர்ச்சியுடன் கூடிய முழுமையான அறிவுடன் விவரமாக விளக்குகிறேன்,

இதை அறிவதால், மேற்கொண்டு அறிந்து கொள்ள வேண்டியதென்று எதுவுமே இருக்காது.

7.3 ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களில், ஒரேயொருவர் தான் பிரயத்தனம் செய்கிறார் அல்லது ஒரேயொருவர் தான் ஜீவன்முக்தியை அடைய போராடுகிறார்;

அவ்வாறு போராடுபவர்களிலும், ஒரேயொருவர் மட்டும் தான் ஜீவன்முக்தியை அடைகிறார், அவர்களிலும், ஒரேயொருவர் மட்டும் தான் சத்தியத்தில் என்னை காண்கிறார் அல்லது என்னோடு ஒன்று கலக்கிறார்.

7.4 நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம், மனம், அறிவு மற்றும் தன்முனைப்பு

இந்த எட்டும், என்னிடமிருந்து பிரிந்து சென்ற வெளியுலக சக்திகளாகும்.

7.5இவை வெளியுலக சக்திகளாக இருப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், இயற்கைக்கு உள்ளேயும் இவை அடங்கி உள்ளன, ஓ! எல்லாம்வல்ல அர்ஜூனா, என்னிடம் ஓர் ஈடில்லா சக்தி இருக்கிறது.

இந்த சக்தி, உடலெடுத்திருக்கும் எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாக்களிலும் நிறைந்திருக்கிறது. இதன் மூலமாக தான், இந்த சட உலகம் பயன்படுத்தப்படுகிறது; வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

'சுவாமிஜி, பகவத் கீதையை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்? அஷ்டவக்ர

| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

ஒரு சாதாரண மனிதனைப் பொறுத்த வரை, அது தன்முனைப்பாக தோன்றலாம். கிருஷ்ணனை தன்முனைப்புவாதியாக நினைத்து அவனை வெறுக்கும் ஒருவர், ச த்தியத்தை இழக்கிறார் அல்லது கீதையில் வெளிப்படும் உத்சாகத்தை இழக்கிறார். அதேபோல, கிருஷ்ணனை நேசிக்கும் ஒருவர் அவரின் வடிவத்தால் ஈர்க்கப்படுகிறார், அவரும் கீதையின் ரசத்தை இழக்கிறார்!

ஒன்றை தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், மக்கள் வடிவத்தால் ஈர்க்கப்படும் போது, அவர்கள் வடிவத்தை வழிபட தொடங்கும் போது, அவர்கள் மெதுவாக, 'கீதை மிகவும் அற்புதமானது; கிருஷ்ணனே கடவுள், அவனால் எல்லாவற்றையும் வெளிப்படுத்த முடியும், ஆனால் நிச்சயமாக நம்மால் அதெல்லாம் முடியாது, அதெல்லாம் நடைமுறையில் சாத்தியமல்ல' என்று சொல்ல தொடங்குகிறார்கள். இப்படித்தான், அவர்களுக்கும், கிருஷ்ணனுக்கும் இடையில் அவர்கள் மெதுவாக தூரப்பட்டு போகிறார்கள். அவர்கள் கீதையின்படி வாழ்வதற்கு பதிலாக, அதை வழிபட தொடங்குகிறார்கள்.

ஒரு குடம் நிறைய பால் இருக்கிறது, அதை நாம் குடிக்காமல், அதை வழிபட்டு கொண்டிருந்தால், அந்த பாலில் இருந்து என்ன கிடைக்கும்? தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், நாம் பாலை குடிக்காத வரை, அந்த பாலினால் நமக்கு ஒன்றும் ஆகப்போவதில்லை.

கிருஷ்ணனை உள்வாங்கினால் ஒழிய, நம்மால் கீதையின் பலனை பெற முடியாது. இதற்கு தான் நான் எப்போதும் சொல்கிறேன், ஏசுவை சித்திரவதை செய்தும், அவரை சிலுவையில் அறைந்தும், யூதர்கள் அவரை புறக்கணித்தார்கள். அதேபோல, கிருஷ்ணனுக்கு வழிபாடு செய்து, அவரை சுவரில் தொங்க விட்டு இந்துக்கள் கிருஷ்ணனை புறக்கணிக்கிறார்கள். மிக தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், சிலுவையில் அறைவதும், சுவரில் ஆணியடித்து மாட்டுவதும் இரண்டு ஒன்று தான். நமது வாழ்க்கையில் நம்மால் கிருஷ்ணனின் போதனைகளை உள்வாங்க முடியாத போது, கிருஷ்ணனை உணர நாம் முயற்சிக்காத போது, கிருஷ்ணனை வழிபாடு செய்வது என்பது வேறொன்றுமில்லை, சித்திரவதை செய்வது தான். இது ச த்தியத்திலிருந்து நழுவதற்கான ஒரு சூழ்ச்சி முறை, அவ்வளவு தான்.

இருபத்தைந்து வருடம்

'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சதான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். கிருஷ்ணன் இந்த பாகத்தில் தருகிறான். கிருஷ்ணன் ஓரிடத்தில் கூறும் போது, 'ஆயிரக்கணக்கானவர்களில், ஒருவர் தான் பூரணத்துவத்திற்காக முயல்கிறார், அவ்வாறு பூரணத்துவத்தை அடைந்தவர்களிலும் ஒரேயொருவர் மட்டும் தான், எனது சத்தியத்தை உணர்ந்திருக்கிறார்' என்கிறான்.

அற்புதமான ஒன்று! 'ஆயிரக்கணக்கானவர்களில்' என்கிறான். 'பில்லியன்கணக்கானவர்களில்' என்று சொல்லி இருக்கலாம். இந்த வரிகளைக் கிருஷ்ணன் மாற்றி கொள்ள வேண்டும். அந்த காலங்களில், மக்கள்தொகை குறைவாக இருந்ததால், 'ஆயிரக்கணக்கானவர்களில்' என்று சொல்கிறான் போலும். 'பில்லியன்கணக்கானவர்களில்' ஒருவர் தான் பூரணத்தைத் தேடுகிறார் என்று தான், இப்போது நாம் சொல்ல வேண்டும்.

ஆயிரக்கணக்கானவர்களில் ஒரேயொருவர் பூரணத்துவத்திற்காக முயற்சிvisitorsகலாம், பூரணத்துவத்தை அடைபவர்களிலும் சத்தியத்தை ஒரேயொருவர் தான் அறிந்து கொள்கிறார். மில்லியன்கணக்கானவர்களில், ஒருசிலர் முயற்சி க்கிறார்கள்; பில்லியன்கணக்கானவர்களில், வெகு சிலர் தான் இந்த பாதைக்குள் விரும்பி நுழைகிறார்கள். அந்த ஒருசிலருக்குள்ளும், ஒருவரோ அல்லது இரண்டு நபர்களோ தான் அற்புதமான அந்த அனுபவத்தைப் பெறுகிறார்கள்.

மில்லியன்கணக்கான மக்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் சில நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் மட்டும் தான், இன்று இங்கு கீதை உபதேசத்தைக் கேட்க வந்திருக்கிறீர்கள். இந்த நூற்றுக்கணக்கானவர்களிலும், ஒருசிலர் மட்டும் தான் கீதை வெளிப்படுத்தப்பட்ட விதத்திலேயே அதை உள்வாங்கி கொள்வார்கள். நாம் இங்கு உட்கார்ந்திருக்கலாம்; கேட்டு கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் உண்மையிலேயே நாம் கவனித்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று நினைக்காதீர்கள். உண்மையிலேயே நாம் கவனித்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று ஒருபோதும் நினைக்காதீர்கள்.

நான் உங்களிடம் சொன்ன விஷயத்தை, ஒருபோதும் நீங்கள் மற்றொருவரிடம் போய் சொல்ல வேண்டாம் என்று உங்களைக் கேட்டு கொள்கிறேன். அப்படி செ நல்கிறார்.

கேள்வி என்னவென்றால், அதை கவனிக்க அர்ஜூனன் தயாராக இருக்கிறானா, என்பது தான். ஒருவேளை அர்ஜூனன் கவனிக்க தயாராக இருந்து, அவன் ஞானம் அடைந்திருந்தாலும், இன்று நாம் தயாராக இருக்கிறோமா?

ஒருசிலர் மட்டும் தான் முயற்சிக்கிறார்கள், அப்படி முயற்சிக்கிறவர்களிலும் மிக சிலர் தான் வெற்றியடைகிறார்கள் என்று ஏன் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்? ஒன்றை நினைவில் வைத்து கொள்ளுங்கள், அவர் தன்னைத்தானே அறிதல் (குஹுநூணூநு ச்டுடித்ச்ச்ணாடிணிண) பற்றி பேசுகிறார், நாம் யார் என்பதைப் பற்றி பேசுகிறார். ஏன் அது முயற்சிப்பதற்கும் கூட அவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறது?

நாம் முயற்சி செய்ய விரும்புவதில்லை, ஏனென்றால் நாம் பயப்படுகிறோம். எப்படித்தான் மௌனமாக இருந்தாலும் கூட, நாம் அமைதியில்லாமல் தான் இருக்கிறோம். கூட்டத்தில் வந்து உட்கார்ந்த உடன், ஒருசில நிமிடங்கள் நான் பேசாமல் இருந்தால் போதும், கூட்டத்திற்கு வந்திருப்பவர்கள் பேச தொடங்கிவிடுகிறார்கள். அவர்கள் படபடக்க தொடங்கி விடுகிறார்கள்.

நமக்கு ஏன் தியானம் செய்வது கடினமாக இருக்கிறது? அதிகபட்சம், தியானத்தில் கண்களை மூடி, மௌனமாக தானே உட்காருகிறோம். அது ஏன் கடினமாக இருக்கிறது? விரும்பியோ, விரும்பாமலோ நாம் நமது வாழ்க்கையில், ஒவ்வொரு நாளும் எத்தனையோ நபர்களுக்கு "அப்பாயிண்ட்மெண்ட்" கொடுக்கிறோம். ஆனால், நமக்காக ஒருநாளின் அரை மணி நேரத்தை ஒதுக்கி கொள்ள ஏன் அவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறது? டிவி பார்ப்பதால், உபயோகமான ஒரு விஷயமும் கிடைப்பதில்லை என்று நமக்கு நன்றாக தெரிந்தாலும் கூட, ஏன் நாம் அதை பார்த்து ரசிக்கிறோம்? ஏன் மீண்டும் மீண்டும் பழைய பத்திரிகைகளை தேடி படிக்கிறோம்? ஒன்றை புரிந்து கொள்ளுங்கள், இதெல்லாமே நம்மோடு நாம் இருப்பதற்கு பயப்படுவதால் தான் நடக்கிறது. நம்மோடு நாம் இருப்பதற்கு ஏன் பயப்பட வேண்டும்? எதை கண்டு நாம் பயப்படுகிறோம்? நமக்குநாமே இந்த கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டும்; இதற்கான பதிலை நாம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

இருபத்தைந்து

வருடம்

"ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, "தான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.

அவர்களின் வழிகாட்டுதல்களுக்கு அடிபணியவில்லை என்றால் குழப்பம் ஏற்படும் என்று அவர்கள் பயமுறுத்துவார்கள்.

நம்மைப்பற்றிய சத்தியத்தை நாம் உணர்ந்தால், அங்கு எப்படி குழப்பம் ஏற்படும் ? நாமே கடவுள் என்பதை நாம் உணரும் போது, அங்கு ஏன் குழப்பம் ஏற்பட வேண்டும்? ஏனென்றால், நாம் முழுவதுமாக விழிப்புணர்வால் நிரம்பி இருப்போம், விழிப்புநிலையில் நாம் என்ன செய்தாலும் அது சரியானதாகவே இருக்கும். மேலும், அதுபோன்ற ஒரு விழிப்புநிலை நமது அனைத்து விதமான பயத்தையும், கர்வத்தையும் நீக்கிவிடும். நம்மை சந்தோஷப்படுத்த நமக்கு வெளியுலக தூண்டுதல்கள் எதுவும் தேவைப்படாது. யாரும், எதுவும் நம்மை கட்டுப்படுத்த முடியாது. நாம் சுதந்திரமடைந்திருப்போம். அதுதான் சமுதாயத்திற்கு ஒரு பெரிய அச்சுறுத்தலாக இருக்கிறது.

இந்த ஆழ்ந்த சத்தியங்களைப் பெரும்பாலான சமுதாயங்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. இதை தெரிந்து கொண்டவர்களும் கூட, நடைமுறையில் இது மிகவும் ஆழ்ந்த சத்தியம் என்பதால் அதை தவிர்க்கிறார்கள். இப்படி தான், சமுதாயம் தலைமுறை தலைமுறையாக மக்களை ஆழ்ந்த கற்பனைக்குள் எடுத்துச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. அரசாங்கங்கள், கோயில்கள், சமுதாயங்கள், நண்பர்கள், ஏன் நமது குடும்பமும் கூட சத்தியத்தின் இந்த தூய்மையான தன்மையை வெறுத்து ஒதுக்குகிறது. ஆகவே, அவர்கள் நம்மை கற்பனையிலேயே வைக்கிறார்கள். அது தான் அவர்களுக்கு வசதியாக இருக்கிறது.

தலைசிறந்த இந்திய ஞானியான ஆதி சங்கரர், அவரின் பஜ கோவிந்தம் பாடல்களில் மிக அழகாக சொல்கிறார், [?], [?] [?] அதாவது, நீ சென்று சேர வேண்டிய இடத்திற்கு சென்றுவிட்டால், உன் மனைவி எங்கே, உன் குழந்தைகள் தான் எங்கே? நீ தனியாக விடப்படுவாய். நீ தனியாக தான் வந்தாய், தனியாகவே போக போகிறாய். உன்னை மிகவும் அன்பாக நேசித்த உன் மனைவியும் கூட, உன் உடல் குளிர்ந்து விட்டால் உன்னை கண்டு பயப்படுவாள்.

நமக்கு தெரிந்த எல்லா வகையான அன்பும், கட்டுறு மனோபாவமே. கடவுள்

இருபத்தைந்து வருடம்

'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.

கீதை முழுவதும், கிருஷ்ணர் எவ்வாறு மனதை நிலைநிறுத்துவது என்று தான் பேசுகிறார். எதை செய்ய வேண்டும், எதை செய்யக்கூடாது என்று அவர் ஆழமான செய்திகளைக் கொடுத்து கொண்டே இருக்கிறார். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், இந்த பிரபஞ்ச ஞானியின் வழிகாட்டுதல்களைக் கடைபிடிக்க வேண்டியது மட்டும் தான். சந்தேகமே இல்லாமல், நிச்சயமாக, அந்த ஆயிரத்தில் ஒருவராகவோ அல்லது மில்லியனில் ஒருவராகவோ நாம் மாற முடியும். ஆனால் அவரை தொடர்ந்து செல்ல வேண்டுமானால், அவரை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

கிருஷ்ணர் தாம் யார் என்பதை இவ்வாறு கூறுகிறார். இந்த வரிகளில் கிருஷ்ணர் அவரின் சக்திகளில் இருந்து தம்மைத்தாமே முற்றிலுமாக பிரித்து கூறுகிறார். வெளிப்படுத்தப்பட்ட சக்திகளாக நாம் எதை நம்புகிறோமோ - நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் மனம், அறிவு, அகங்காரம் என்ற மூன்று உள்முக மூலகங்கள் - ஆகியவை சந்தேகம் இல்லாமல், அவர் இல்லை என்றாலும், அவை அவரின் சக்திகள் தாம்.

இந்து தத்துவ முறைகளான சாங்கியத்திலும், வேதாந்தத்திலும் கதணூதலூச் மற்றும் ணீணூர்ச்சூப்ணூடிஆகியவை பிரபஞ்சம் செயல்படும் முறை என்று கருதப்படுகின்றன. வார்த்தைகளில் கூறினால், கதணூதலூச் மற்றும் ணீணூர்ச்சூப்ணூடி ஆகியவை வெளிப்படாத சக்தி ஆதாரங்கள், கதணூதலூச் என்பது செயல்படாதது, ணீணூர்ச்சூப்ணூடி என்பது செயல்பட கூடியது. இவை இரண்டும் சேர்ந்து செயல்பட தொடங்கும் போது, இந்த இரண்டு மூலங்களில் இருந்தும் தான் மற்ற அனைத்தும் பிறக்கின்றன.

ணீணூர்ச்சூப்ணூடி பிரபஞ்ச சக்தியையும், தனிநபரின் அறிவையும், பஞ்சபூதங்களையும் உருவாக்குகிறது. பிரபஞ்ச சக்தி தான் ஆகாய சக்தியை அல்லது ந்Groupண்வச் எனப்படும் வெளியின் சக்தியை (ஞுணணூஞூாங்தூ ணிலூ ணீணீர்ச்சிலூ) உருவாக்கியதாக தைத்ரிய உபநிடதங்கள் கூறுகின்றன. இதுவே பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஊடுறுவி பரவியுள்ளது. இதுதான் சக்தியின் மிகச்சிறிய நுண்பகுதி, இது தான் பிரபஞ்சம் முழுவதும் சூக்குமமாக ஊடுறுவி உள்ளது. ஆகாச சக்தியிலிருந்து காற்று உருவாகிறது. காற்று சக்தி அல்லது திந்தூத தான், நமது உடல்-மன அமைப்பு முறையில் பிராண ச

இருபத்தைந்து வருடம்

ஆகாய சக்தியை நில சக்தியாகவும், பிரபஞ்ச சக்தியைத் தனிமனிதனுக்கும் மாற்றும் முறைகள் தான் அக்னி சடங்குகள். மந்திரங்களின் மூலம், ஆகாச ச க்தியைத் தூண்டி விடும் ஒலி சக்தி, காற்றின் வழியாக யாக குண்டத்தில் நெருப்பாக மாற்றப்படுகிறது. பின்னர் நெருப்பு குண்டங்களைச் சுற்றி இருக்கும் நீர்குடங்களில் சக்தி சேகரிக்கப்படுகிறது. பின்னர், இந்த சக்தியூட்டப்பட்ட தண்ணீர் நிலத்தில் ஊற்றப்படுகிறது, இவ்வாறு யார் ஒருவரும் இந்த சக்தியை அவர்களுக்குள்ளும் கொண்டு வர முடியும்.

பஞ்சபூத சக்திகளில், நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்றிலிருந்து நம்மால் நேரடியாகவே சக்தியைப் பெற முடியும். நாம் இந்த சக்திகளைத் தான் உணவாக ச ாப்பிடுகிறோம், தண்ணீராக குடிக்கிறோம், சுவாசிக்கிறோம், உடலின் வெப்பத்தை சீராக வைத்து கொள்கிறோம். இருந்தாலும், ஆகாச சக்தியை மட்டும் நம்மால் நேரடியாக பெற முடியாது. இந்த சக்தியைப் பெறுவதற்கு நமது அகங்காரம், நமது மனம் நமக்கு தடையாக இருக்கிறது.

மிக பெரியதும், நுண்மையான சக்தி ஆதாரமுமான பிரபஞ்சத்தின் ஆகாச சக்தியை, தியானத்தால் மட்டுமே உள்வாங்க முடியும். வேதகால அக்னி சடங்குகள் என்பது ஒரு மிகச்சிறந்த தியான நுட்பமாகும்: இதுதான் ஆரம்ப நிலையில் இருப்பவர்களுக்கான தியானம்! நம்மால் இந்த தியானத்தைச் செய்ய முடியவில்லை என்றாலும், அந்த இடத்தில் நாம் இருந்தால் கூட போதும், நம்மால் இந்த சக்தியை உள்வாங்கி கொள்ள முடியும்.

பிரபஞ்ச அறிவு மனிதர்களில் மனமாக இருக்கிறது. மனம், வெளியுலத்தோடு தொடர்பு கொள்ள புலன்களைப் பயன்படுத்தும். பார்ப்பது, கேட்பது, நுகர்வது, சுவைப்பது, தொடுவது (ஸ்பரிசம்) ஆகிய ஒவ்வொரு உணர்வும், இயற்கை மூலகங்களோடு தொடர்பு கொண்டுள்ளன.

ஆகாயத்திற்கு ஒலியோடு அல்லது காதுகளோடும்; காற்றுக்கு தொடுதலோடு அல்லது தோலோடும்; நிறம் மற்றும் வடிவத்தோடு நெருப்புக்கும் தொடர்பு உண்டு, அதே போல பார்வைக்கு கண்களோடு தொடர்பு உண்டு; தண்ணீருக்கு சு வையோடும், நாக்குடனும் தொடர்பு உண்டு; மணம் அல்லது மூக்கோடு நிலத்திற்கு தொடர்புண்டு.

புலனுணர்வுகளை வைத்து தான் மனம் தகவல்களைப் பெறுகிறது. புலன்களின்

செயல்பாடுகள், அதன் முடிவுகளை செயல்படுத்துகின்றன. புலன்களுக்கு தீனி போடும் வெளியுலகத்தோடு இருந்த தொடர்பு அறுபடும் போது, மனம் அமைதி அடையும். எண்ணங்கள் நிலைத்து விடும்!

அகங்காரம் என்பது மனம் உருவாக்கியது. அதுவொரு மாயை. ஏனென்றால் அது நிரந்தரமாக இருப்பதில்லை; அது சத்தியமல்ல. அகங்காரம் முற்றிலுமாக அறுந்து, மனது ஒரு நிலையில் நிலைக்கும் போது தான், நிஜமாகவே தன்னைதானே அறிய முடியும். அதற்கு பிறகு தான், உள்ளுலக அறிவு பிரபஞ்ச அறிவிற்கு திறக்கிறது.

இங்கு, கிருஷ்ணர் அகங்காரத்தை ச்ட்ர்ட்டுஞ்ஞுரச் என்கிறார். ச்ட்ர்ட்டுஞ்ஞுரச்

என்றால், வேறொன்றுமில்லை, நாம் எதை வெளிமுகமாக வெளிப்படுத்துகிறோம் என்பது தான். அது தான் நமது அடையாளம், இதை தான் நாம் வெளியுலகத்திற்கு காட்டுகிறோம். இது எப்போதுமே, நம்மை பற்றிய நமது கருத்தை விட உயர்வாக தான் இருக்கும், ஏனென்றால் நாம் பிறரிடம் நம்மை பற்றிய ஒரு முத்திரையை பதிக்க முயல்கிறோம், நாம் மற்றவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்க விரும்புகிறோம். நமது அகங்காரத்திற்கு மற்றொரு பக்கமும் உண்டு, அது தான் ட்ச்ட்ர்ட்டுஞ்ஞுரச். இது நாம் உள்முகமாக திரும்புவதைக் குறிக்கிறது, நம்மை பற்றி நாம் நமக்குள் என்ன நினைக்கிறோம் என்பது. நாம் என்னவாக இருக்கிறோம் என்று நாம் நினைக்கிறோமோ அதை பற்றியது, இந்த ட்ச்ட்ர்ட்டுஞ்ஞுரச் எப்போதும் நிஜத்தை விட குறைவாகவே இருக்கும். நமக்குள், நம்மை பற்றி ஒரு குறைவான அபிப்ராயமே இருந்து கொண்டிருக்கும்.

இந்த வெளியுலக கருத்துக்கும், உள்ளுலக கருத்துக்கும் இடையில் இருக்கும் ஒரு நிலையான இடைவெளி தான், மனஅழுத்தத்தையும், துக்கத்தையும், நமக்குள் நோய்களையும் உருவாக்குகிறது.

நம்மை நாமே உணரும் போது, உச்சகட்டமாக, நாமே கடவுள் என்று உணர்கிறோம். இதற்கு குறைவாக நம்மைப்பற்றி நாம் நினைக்கும் அனைத்துமே, குறை மதிப்பீடுகள் தான். கிருஷ்ணர் சொல்வது, நம் எல்லோருக்குமே பொருந்தும். நம்மை உருவாக்கிய சக்திகளையும் விட நாம் மேம்பட்டவர்களாக இருக்கிறோம். நாம், நமது உடல்-மன அமைப்புமுறைகளை உருவாக்கிய சக்தியாகவும் இருக்கிறோம். அனுபவித்தாலும், ஏதோவொரு வெறுமை உணர்வு ஏற்படுகிறது, நம் வாழ்க்கை முழுவதும் வரும் இந்த உணர்வு, நம்மை தொல்லைப்படுத்துகிறது.

நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், ஆழமாக உள்முகமாக திரும்ப வேண்டும், நமக்குள்ளேயே நாம் ஆழமாக திரும்பி பார்க்க வேண்டும். உணர்ந்து அடையாளம் காண வேண்டும். ஆகவே, அதுவரை நடக்கும் எந்த பயணமும் ஓர் உண்மையான பயணமாக இருப்பதில்லை. எங்கும் நாம் செல்ல வேண்டியதில்லை. நமக்குள் நாம் திரும்ப வேண்டும், அவ்வளவு தான்.

இந்த பயணத்தில் பணம் உதவாது. பதவியும், செல்வாக்கும் உதவாது. ஆழமாக ஒன்றை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும், ஆரம்பத்திலிருந்து அன்பு ஒன்று மட்டும் தான் நாம் விரும்ப கூடியதாக இருக்கிறது. நாம் செல்ல வேண்டிய வீட்டைத் தான் நாம் தொடர்ந்து தேடுகிறோம். ஏதோவொன்றை இழக்கிறோம். அது என்னவென்று நமக்கு உறுதியாக தெரிவதில்லை. ஆனால், பணம், பதவி, செல்வாக்கு - இவற்றை சேர்ப்பதன் மூலம் தொல்லை தரும் அந்த உணர்வை அழித்துவிட முடியும் என்று நம்பி, இவற்றை சேர்க்க ஓடுகிறோம். அந்த இடைவெளி அடைக்கப்படும், வெறுமை இனிமேல் இருக்காது என்று தான் நினைக்கிறோம். இருந்தாலும், வெளியுலகத்தில் இருக்கும் எதுவும் அந்த இடைவெளியை நிரப்புவதில்லை, ஏனென்றால் அந்த இடைவெளிக்குள் பணமோ, பதவியோ அல்லது செல்வாக்கோ ஊடுறுவ முடியாது. ஆழமாக கவனியுங்கள், வெளியிலிருந்து எதுவும் இதற்கு உதவ முடியாது. நாம் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு அதிகமாக வைத்திருக்கிறோமோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு நாம் வெறுமை உணர்வால் பாதிக்கப்படுகிறோம்.

ஒரு முரண்பாடு பாருங்கள். ஏதோவொரு வீடுபேறு உண்டு என்றும், மூலத்திற்கான காரணங்களையும் பணக்கார சமூகம் தான் தேடுகிறது. வளமான சமூகம் மதத்தில் ஆர்வமாக இருப்பதென்பது, ஏதோவொரு விபத்து அல்ல. இது, ‘வெற்றியால் ஏற்பட்ட மனச்சோர்வால்’ (‘ஞீனுணீணுணூண்டீணிண ணீனூ ண்தஞீளிஞூண்ண்’) ஏற்பட்டது. நாம் விரும்பிய அனைத்தும் நம்மிடம் இருக்கும், இருந்தும் நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்க மாட்டோம். நாம் ஏன் விரும்பினோம், எதை விரும்பினோம் என்பது கூட நமக்கு தெரியாது. இதனால் தான் நாம் மதத்தை அதிகமாக சார்ந்து இருக்கிறோம்.

இருபத்தைந்து வருடம்

ஏசுநாதர், ஆனந்தமானவாழ்வை இறைவனின் சாம்ராஜ்ஜியம் என்கிறார். அது நமக்குள்ளேயே இருக்கிறது. எந்த இராணுவமும் தேவையில்லை; யாரையும் நாம் வெற்றி கொள்ள வேண்டியதில்லை. அதுவொரு வித்தியாசமான வெற்றியாக இருக்கிறது. அது நமக்குள் ஆழமான மையத்தில் நிகழ்கிறது. இராணுவம் தேவையில்லை, எதிரிகள் கிடையாது, எந்த ஆயுதங்களும் இல்லை. ஆனால் நாம் திடீரென வெற்றியாளர்களாக மாறிவிடுகிறோம்! ஒருவர் வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்கிறார், அதனாலேயே அவர் வாழ்க்கையில் வெற்றி அடைகிறார். ஆகவே, நாம் வெற்றி அடைய தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நானே நூலிழை!

7.6 என்னுடைய இரண்டு சக்திகள் தான் அனைத்துமாக மாறியிருக்கிறது என்பதை உறுதியாக தெரிந்து கொள்ளுங்கள். நானே படைத்தவன், நானே காப்பவன், நானே அனைத்தையும் அழிப்பவன்.

7.7 செல்வங்களை எல்லாம் பெற்றவனே ! அர்ஜூனாசி, எனக்கு மேலாக எந்த சத்தியமும் இல்லை. நூலில் கோர்க்கப்பட்ட முத்துக்களைப் போல, என் மீது தான் அனைத்தும் தொங்குகின்றன.

7.8 குந்தியின் புதல்வா ! அர்ஜூனாசி, நானே நீரில் சுவையாக இருக்கிறேன், சூரியன், சந்திரனின் வெளிப்பாடுகளிலும் நானே இருக்கிறேன், வேத மந்திரங்களில் உள்ள சத்தியமான ஓங்காரத்திலும்

உங்களைப் பொறுத்த வரை, உங்களின் உடல்-மனதுடனான உங்களின் அடையாளம், அதாவது உங்களின் தனித்துவம் தான் உங்களுக்கு நிஜம். இந்த அடையாளம் இல்லையென்றால், நீங்கள் காணாமல் போய்விடுவீர்கள். உங்களை ஒருவர் மதிக்கவில்லை என்றாலும் கூட, நீங்கள் துக்கப்படுவீர்கள். உங்களை யாராவது புகழ்ந்தால், உடனே சொர்க்கத்தில் மிதப்பீர்கள். உங்களின் அடையாளம் மட்டும் தான் உங்களுக்கு நிஜமாக தெரிகிறது. 'நான்' என்ற உணர்வு தான் உங்களை வாழ வைத்து கொண்டிருக்கிறது.

எனக்கு கடவுள் தான் நிஜம். ஒவ்வொரு நொடியும் நான் கடவுளுடன் வாழ்கிறேன். உடல், மனம், உடல்-மன அடையாளம் எதுவும் எனக்கு கிடையாது. அதுவொரு கருத்து அவ்வளவு தான்! ஆகவே, என்னை நான் குறிப்பிடும் போது, நீங்கள் எதை உடல்-மனம் என்று குறிப்பிடுகிறீர்களோ, அதையே தான் நானும் குறிப்பிடுகிறேன். நான் அதை சுவாமி என்றோ, வேறு எந்தவிதத்திலோ குறிப்பிடுகிறேன்! இறைவனின் அனுமதியில்லாமல், பரபிம்ஹ கிருஷ்ணரிடம் இருந்து அனுமதி இல்லாமல் என்னால் ஒரு விரலை கூட நகர்த்த முடியாது. இது முட்டாள்தனமாக இருப்பதாக நீங்கள் நினைக்கலாம். அவர் ஞானம் அடைந்துவிட்டதாக சுவாமி சொல்கிறார், பின்னர், அவரால் செய்ய கூடியது எதுவும் இல்லை; இறைவன் சொல்வதை மட்டும் தான் அவரால் செய்ய முடியும் என்று அவர் சொல்கிறார்.

இது முட்டாள்தனமானதா, இல்லையா என்பதல்ல, இது தான் சத்தியம். இதை நீங்கள் புரிந்து கொள்கிறீர்களோ இல்லையோ, நீங்கள் இதை ஏற்று கொள்கிறீர்களோ இல்லையோ, ஆனால் இது தான் சத்தியம். என்னை நகர்த்துவது, பேச வைப்பது, பார்க்க வைப்பது, நீங்கள் செய்வதை எல்லாம் என்னையும் செய்ய வைப்பது எது? பிரபஞ்ச சக்தி என்ன சொல்கிறதோ, அதை தான் நான் செய்கிறேன்.

என் பக்தர்களுக்கு தெரியும் - என்னை ஆழமாக நம்புபவர்கள் யாராவது பிரச்ச னை என்று வந்தால், 'நான் பார்த்து கொள்கிறேன்' என்று சொல்லுவேன். அந்த ஆழ்ந்த நம்பிக்கையை இன்னும் பெறாதவர்கள் வந்தால், நான் உங்களுக்காக தியானிக்கிறேன் என்றோ அல்லது உங்களுக்காக ஆனந்தேஷ்வரிடம் பிரார்த்திக்கிறேன் என்றோ செ ால்லுவேன்! அதை கேட்டு அவர்கள் சந்தோஷமாக போவார்கள். நூலிழையைப் பற்றி ஒருபோதும் நினைப்பதில்லை, அது அறுந்து, எல்லா முத்து க்களும், வைரங்களும் தரையில் சிதறும் போது தான் அதை கவனிக்கிறோம். அதற்கு பின்னர், அந்த நூலிழையை குறை சொல்கிறோம்!

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், நானே கண்ணுக்கு தெரியாத நூலிழையாக இருக்கிறேன், அது இல்லாமல் எந்த மாலையும் இருக்க முடியாது. கிருஷ்ணர், தானே கண்ணுக்கு தெரியாத சாரமாகவும், அதில்லாமல் எந்த பொருளும் இல்லை என்றும் சொல்கிறார். தானே கண்ணுக்கு தெரியாத சக்தியாகவும், அதில்லாமல் பிரபஞ்சம் இல்லை என்றும் சொல்கிறார்.

இந்த பிரபஞ்சம் இயங்குவதைப் பார்த்து நீங்கள் ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறீர்களா? நம்முடைய பூமியைப் போல பிரபஞ்சத்தில் பில்லியன் கணக்கான பூமி உருண்டைகள் இருக்கின்றன, மில்லியன் கணக்கான சூரிய மண்டலங்கள், ஆயிரக்கணக்கான நட்ச த்திர கூட்டங்கள், பல பிரபஞ்சங்கள் அங்கு இருக்கின்றன. இந்த பிரபஞ்சத்தைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் ஒன்றை யாராலும் பார்க்க முடியவில்லை. நாம் செ ல்லும் சாலைகளைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கக்கூட, நமக்கு டிராபிக் விளக்குகளும், போலீஸ்காரர்களும் தேவைப்படுகிறார்கள். ஆனால் இந்த பால்வெளி மண்டலத்தில், கோள்களையும், நட்சத்திரங்களையும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க எந்த போலீஸ்காரரும் இல்லை. இருந்தும் அவை குழப்பமில்லாமல் இயங்குகின்றன.

இந்த பல பிரபஞ்சங்களைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் அறிவை உங்களால் கற்பனை செய்ய முடிகிறதா? யாருமே பொறுப்பாக இல்லாத ஓர் இடத் தில், இதுபோன்றதொரு ஒழுங்கமைப்பு (ணிணரஞ்தூணூ) அல்லது நெறி (ஞீடிண் ஞீடிணீடூடிணந) அங்கு எப்படி ஏற்பட்டது? யாருமே பொறுப்பெடுக்கவில்லை, யாராவது அங்கு பொறுப்பெடுத்திருக்கிறார்களா, என்ன? இல்லை.

இன்னொரு பக்கம், இந்த சின்ன உடலில் எல்லாவற்றையும் நாம் கட்டுப்படுத்த நினைக்கிறோம். சாப்பிடும் சாப்பாட்டில் கட்டுப்பாடு கொண்டு வருகிறோம், எவ்வளவோ உடற்பயிற்சி செய்கிறோம், எவ்வளவோ விளையாடுகிறோம், இன்னும் என்னென்னமோ செய்கிறோம். இருந்தாலும், நம்மால் இந்த உடலைப் பற்றி ஒன்றுமே புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. எல்லா ஒழுங்கமைப்பையும் நாம் கடைபிடித்தாலும்

இருபத்தைந்து வருடம் இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு தான், கிருஷ்ணர் ஆழமாக விளக்கமாக செ ால்கிறார், நானே எல்லாமாக இருக்கிறேன், நானே எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகவும் இருக்கிறேன் என்கிறார். அவரே ஆக்குபவர் - பிரம்மா, அவரே காப்பவர் - விஷ்ணு, அவரே அழிப்பவர் - சிவன். கிருஷ்ணர், அவரோ அல்லது இவரோ அல்ல; அவரே எல்லாமாக, அவரே எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இருக்கிறார்.

கேள்வி: பிரபஞ்ச சக்தியைத் தான் கிருஷ்ணர் நூலிழை என்று குறிப்பிடுகிறாரா? உருவகத்தில் சொல்வதானால், நிச்சயமாக, அதுவே தான்.

தெரிந்தோ தெரியாமலோ, அணுசக்தி அல்லது குவாண்டம் இயற்பியலின் சமீபத்திய முன்னேற்றங்களில், ஸ்ட்ரிங் தத்துவம் (string theory) என்ற ஒரு கோட்பாடு உண்டு. துணைஅணு துகள்களின் இறுதி வெளிப்பாடுகளில், அதாவது நுண்மையிலும், நுண்மையான துகள்களில், ச ங்கிலித்தொடர் போன்ற வடிவம் காணப்படுவதாக அவர்கள் சொல்கிறார். இதை அவர்கள் அணுக்கள் என்றோ, அலைகள் என்றோ கூறவில்லை, மாறாக ‘ஸ்ட்ரிங்ஸ்’ என்கிறார்கள். இந்த ஸ்ட்ரிங்குகள் தொடர்ந்து நகர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. எந்தவொரு குறிப்பிட்ட நேரத்திலும் அவை ஒரு நிலையான இடத்தில் இருப்பதில்லை. அவற்றில் பல சாத்தியக்கூறுகளும் இருக்கின்றன. அவை, கணக்கில் அடங்காதவையாக இருக்கின்றன. இந்த ஸ்ட்ரிங்குகள் இந்த எல்லையில்லா அனைத்து சா த்தியக்கூறுகளின் தொடர்ச்சியாக இருக்கிறது. சிலர் இதை பத்தாவது பரிமாணம் என்கிறார்கள்.

மேலும் பல பரிமாணங்கள் இருப்பது அவர்களுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை!

அவர் தான் கிருஷ்ணர். அவர் சா த்தியக்கூறுகளின் தொகுப்பாக இருக்கிறார். பல சாத்தியக்கூறுகளின் எல்லையில்லா தொகுப்பாகவும் அவர் இருக்கிறார். பிரபஞ்ச சக்திக்கு என்ன பொருந்துகிறதோ, அதை தான் துணைஅணு துகள்கள் (subatomic particles) குறித்து விஞ்ஞானிகளும் சொல்கிறார்கள். ஏனென்றால் சக்தியும், பருப்பொருளும் (energy and matter) ஒன்றே, காலமும், வெளியும் கூட ஒன்றே என்பதை நாம் புரிந்து கொண்டோம். அலையியக்கம் (vibrations) நம் புலன் உணர்வுகளின் எல்லைக்கு உட்பட்டு இருந்தால் அல்லது அகப்பார்வைக்கு (perception) உட்பட்டு இருந்தால், அதை நாம் பருப்பொருளாக பார்க்கிறோம். ஆனால் அதுவே இந்த எல்லையை விட கூடுதலாகவோ அல்லது குறைவாகவோ போகும் போது, நாம் அதை சக்தியாக உணர்கிறோம், அவ்வளவு தான்.

கிருஷ்ணர், தன்னைத்தானே அர்ஜுனன் பார்க்க கூடிய மட்டத்தில் இருக்கும் அலையியக்கத்திற்கு கொண்டு வரும் போது, அர்ஜுனன் அவரை தனது ஆத்ம நண்பராகவும், ஆலோசகராகவும் பார்க்கிறான். கிருஷ்ணர் அவரின் பிரபஞ்ச சக்தி வடிவத்திற்குள் நுழைந்த உடன், கிருஷ்ணரின் சக்தியைப் 'பார்க்க' அர்ஜுனனுக்கு மூன்றாவது அகக்கண் தேவைப்படுகிறது.

'அந்த நூலிழை எப்போதும் அங்கு இருக்கிறது. அந்த நூலிழை இல்லாமல், அங்கு எந்த ஒருங்கிணைந்த பருப்பொருளும் இருக்க முடியாது. அந்த நூலிழை தெரிகிறதா இல்லையா என்பது அவரவர் அக உணர்வு மட்டத்தைப் பொருத்தது. உண்மையான ஈடுபாடு கொண்ட ஒரு யோகிக்கு, அந்த நூலிழை எப்போதுமே தெரியும். அந்த யோகி தொடர்ந்து அந்த நூலிழையின் மீது தான் தியானிக்கிறார். அவருக்கு, நூலிழை மட்டுமே தெரியும். நூலிழையைச் சுற்றி இருப்பவைகளையோ, அந்த நூலிழையில் இணைந்திருப்பவைகளாலோ அவருக்கு எந்த பாதிப்பும் இருக்காது.

நாம் நூலிழையைப் பிடித்துக் கொண்டால், மற்றது எதை பற்றியும் நாம் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. சில சமயம், பக்தர்களிடம் சொல்வேன், 'சரி, நீங்கள் நூலிழையைப் பிடித்து விட்டீர்கள்'. அதுவொரு சாதாரணமான கருத்து இல்லை. அவர்கள் நிஜமாகவே ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்துக்களுக்கு பின்னால் இருக்கும் சக்தியைப் புரிந்து கொண்டு விட்டார்கள் என்பது தான் அதற்கு அர்த்தம். அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தின் சத்தியத்தை உணர்ந்து விட்டார்கள் என்பது தான் அதற்கு அர்த்தம். மற்ற வார்த்தைகள் எல்லாம் வெறும் வார்த்தைகள் தான், அதற்கு அர்த்தமில்லை. sutra எனும் இந்த நூலிழையைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பவர் தான், சூத்ரதாரி, கட்டுப்படுத்துபவர். கிருஷ்ணர் தான், இறுதியான சூத்ரதாரி. இந்த பிரபஞ்ச த்தில் இருக்கும் எல்லாவற்றையும் நிஜமாகவே கட்டுப்படுத்துபவர் அவர் ஒருவர் மட்டும் தான்.நானே அகமாக இருக்கிறேன்

7.10 ஓ! ப்ரித்தாவின் மகனே, எல்லா உயிர்களின் அகமாக இருப்பதும் நானே, அறிவுக்கெல்லாம் அறிவாக, எல்லா புத்திசாலிகளை விடவும் நான் புத்திசாலியாக இருக்கிறேன்.

இருபத்தைந்து வருடம்

வசிஷ்டர், வியாசர் போன்றவர்கள் கிரஹஸ்தர்களாக இருந்தவர்கள் தான். அதாவது, இவர்கள் குடும்பத்தோடு வாழ்ந்தவர்கள். இவர்கள் மனைவி, குழந்தைகளோடு குடும்ப தலைவர்களாக இருந்தார்கள். அதிலிருந்து கொண்டே அவர்கள் ஆன்மாவை உணர்ந்தார்கள்; ஞானமடைந்தார்கள். அனுமான், விநாயகரைத் தவிர நாம் வணங்கும் மற்ற எல்லா கடவுள்களுக்கும் திருமணம் ஆகியிருக்கிறது! கிருஷ்ணருக்கு 16,008 மனைவிகள் இருந்ததாக செ ால்வார்கள்!

வயதிற்கு வருவதற்கு முன்னரே மணத்துறவு மீதான ஆசை ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்; இளமை பருவத்திற்கு முன்னரே முதல் ஞான அனுபவம் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும், அப்படி இருந்தால் தான் உயிர்சக்தியானது கீழிறங்கும் காம சக்தியாகவோ, இனப்பெருக்க சக்தியாகவோ மாறாமல் உன்னத ஆன்மீக சக்தியாக மேல்நோக்கி திரும்பும். அவரவரின் ப்ராரப்த கர்மாக்களால் இந்த ஆன்ம தூண்டுதல் பெற்றவர்கள் தான் பரமஹம்சர்கள். அது அவர்களின் இயல்பாக இருக்கும். மணத்துறவு அவர்களுக்குள் இயற்கையாகவே மலர்கிறது.

இளமை பருவத்திற்கு பின்னர் மணத்துறவு ஏற்பது என்பது சற்று கடினமானது. ஆனால் அதை அடைய முடியும், எச்சரிக்கையோடும், யாருடைய மேற்பார்வையிலாவது இருந்து தான் அதை செய்ய வேண்டும். இல்லையானால், அவர்கள் பற்றுக்களை விட்ட துறவி என்று அழைக்கப்படும் சன்யாசிகள், மற்றும் பிரம்மச்சார்களைப் போல, மணத்துறவு பூண்டவர்களைப் போல நடிப்பார்களே தவிர, அவர்களுக்குள் ஆசைகள் நிரம்பி இருக்கும், அவற்றை வெளிப்படுத்தவும் அவர்கள் தயாராகவே இருப்பார்கள்.

பிரம்மச்சாரி என்ற வார்த்தை மணத்துறவு

ஞ்தய்ச்ச்ஆல் பாதிக்கப்படாத எந்த உயிரினமும், மனதால் பாதிக்கப்படுவதில்லை. கிருஷ்ணர் அவரைப் பற்றி சொல்லும் போது, ஒருவர் மூன்று ஞ்தய்ச்ச்க்களையும் கடந்து சென்று விட்டால், அவர் ணூணுரிடிஞ்தய்ச் ணூஈட்டினஐச் ஆகிறார். அப்படிப்பட்டவர், மனதினாலும், அதன் செயல்களாலும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.

வேறோரிடத்திலும் இதை நான் சொல்லி இருக்கிறேன். ஓர் அவதாரம், ஒரு ஞானமடைந்த சக்தி, இந்த பூமியில் ஒரு நோக்கத்திற்காக மறுபிறப்பு எடுத்திருந்தாலும் கூட, அந்த உயிரால் தூண்டிவிடப்பட்ட சில ஞ்தய்ச்ச்க்களுடன் தான் ஆரம்பத்தில் பிறக்க வேண்டியுள்ளது. இது எப்படியென்றால்: கலப்படம் இல்லாத தங்கத்தில் நம்மால் நகைகள் செய்ய முடியாமல், அதில் தாமிரத்தைக் கலக்குவது போல.

சில நேரங்களில், ஒரு சக்தி ஆதாரம் மூன்று ஞ்தய்ச்ச்க்களையும் கடந்து சென்று விட்டாலும் கூட, சில ண்ஃணாதிச் ஞ்தய்ச்ச்க்களால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தால் அது இந்த பூமியில் பிறப்பெடுக்கும். இது கிருஷ்ணர் விஷயத்தில் உண்மையாகிறது. வசுதேவ கிருஷ்ணராக, வசுதேவரின் மகனாக, அவரின் மீது சில ஞ்தய்ச்ச்கள் செயல்படுகிறது. ஒன்றை நினைவில் வைத்து கொள்ளுங்கள், பகவத் கீதை பரபிரம்ம கிருஷ்ணரால், பிரபஞ்ச சக்தியின் கிருஷ்ணரால் அளிக்கப்பட்டது. வசுதேவரின் கிருஷ்ணரால் அல்ல. ஆகவே, அவர், நான் ஞ்தய்ச்ச்களைக் கடந்தவன் என்று தைரியமாக சொல்கிறார். நானே பரம புருஷன், நானே இந்த ப்ரக்தியை ஆட்டுவிக்கும் ஆதியானவன், நான் அதன் பாதிப்புகளை எல்லாம் கடந்தவன் என்கிறார். ப்ரக்திக்கும் பின்னால் இருக்கும் இயற்கையையும் படைத்தவர் கிருஷ்ணர், ஆகவே இயற்கை நிகழ்வுகளுக்கு பின்னால் இருப்பவரும் அவரே.

மக்கள், இந்த பொருளுலகத்தில் வாழும் போது, அவர்களுக்குள் இந்த ஞ்தய்ச்ச்க்கன்களின் விளையாட்டை நாம் பார்க்கலாம். மக்கள் பெரும்பாலும், ரஜோ மனநிலையில் தான் இருப்பார்கள், அதாவது வெறியோடு உணர்ச்சிப்பூர்வமாக இருக்கிறார்கள், ஆனாலும் அவர்களுக்குள் சிறியளவில் சத்வ மற்றும் தமோ குணங்களும் இருக்கின்றன. படைப்புகளை உருவாக்க, செயல்களை நடத்த, ரஜோஸ் தேவைப்படுகிறது, இது செயல்களை நடத்துவதற்காக அதிக ஆக்கிரமித்துள்ள ஞ்தய்ச் ஆக இருக்கிறது.

இருபத்தைந்து வருடம்

விஷ்ணு சொல்கிறார், 'என்னுடைய தீவிர பக்தர்களும் கூட, மாயையில் இருந்து தப்பிக்க முடியாது!' மனது செயல்பட்டு கொண்டிருக்கும் வரை, யாருமே மாயையிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது.

கேள்வி: சுவாமி, கிழக்கத்திய கல்விமுறை அல்லது மேற்கத்திய பாரம்பரிய கல்விமுறை என எதுவாக இருந்தாலும், கல்வி அறிவை வளர்க்கிறது. இருந்தாலும், மகிழ்ச்சியைத் தர வேண்டிய அந்த கல்வி, அவ்வாறு நம்மை இட்டு செல்வதாக தெரியவில்லையே. ஏன்?

நமது வேதகால கலாச்சாரத்தில் இருந்த பாரம்பரிய குருகுல கல்வி முறையானது, இன்றிருக்கும் கல்வி முறையில் இருந்து முற்றிலும் வித்தியாசமானது. அதற்கு எந்த வியாபார நோக்கமும் கிடையாது. அதுவொரு ஆன்மீக பயணமாக இருந்தது. புத்தக அறிவை மட்டும் திணிக்கும் வெறும் ஒரு ஆசிரியராக மட்டும் குரு இருக்கவில்லை. எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதற்கு அவரே ஒரு முன் உதாரணமாக, ஓர் ஆன்மீக வழிகாட்டியாக இருந்தார்.

நமது கல்விமுறையின் தரத்தை, இந்தியாவிலும் கூட, நாம் குறைத்து விட்டோம். விழிப்புணர்வூட்டும் ஒரு கருவியாக இருந்த குருகுல கல்விமுறையை நீக்குவதன் மூலமாக மட்டும் தான், இந்த மக்களை ஆள முடியும் என்பதால் காலனி ஆட்சியின் போது பிரிட்டிஷ்காரர்கள், இந்த குருகுல முறை கல்வியை அழித்துவிட்டார்கள். அதற்கு மாற்றாக, அவர்கள், நமது புத்தியை ஆக்கிரமித்திருக்கும் தர்க்கரீதியான - விஞ்ஞானரீதியான 'கல்வியைக்' கொடுத்துசென்றார்கள்.

சந்தோஷம் என்பது நிரந்தரமான அனுபவமாக இருக்க வேண்டுமானால், தர்க்கம் ஒருபோதும் சந்தோஷத்தைத் தராது. தர்க்கம் மனதிலிருந்து வருகிறது, மனது புலன்களின் ஆக்கிரமிப்பில் இருக்கிறது. ஆன்மீகம் என்பது ஏதோ ஓர் அடைய முடியாத கருத்தல்ல. மனதால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவர்கள் யாரும் சந்தோஷத்திற்குள் நுழைய முடியாது. மனதைக் கடந்து செல்வதால் மட்டும் தான் சந்தோஷத்தை அடைய முடியும். புலன்களைக் கடந்து செல்வதால் மட்டும் தான் சந்தோஷத்தை அடைய முடியும். மனதையும், புலன்களையும் கடந்து செல்ல வேண்டுமானால், தர்க்கத்தை விட்டு விட வேண்டும்.

ஆன்மீகம் என்பது மெய்யறிவு சம்பந்தப்பட்டதாகும். ஆனால் அறிவு என்பது தர்க்கம் சம்பந்தப்பட்டதாகும். மெய்யறிவு அவ்வளவு எளிதில் கிடைக்காது, ஆனால் ர்யம், ஒரு முரண்பாடு என்னவென்றால், அலெக்சாண்டர் ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல சாகிறான், ஆனால் புத்தர் ஒரு பேரரசரைப் போல வாழ்ந்து, ஒரு பேரரசரைப் போலவே ச ாகிறார். இதிலிருக்கும் முரண்பாடு என்னவென்றால், தலைவர்களாக விரும்பபவர்கள், சேவகர்களாக ஆகிவிடுகிறார்கள், சேவகர்களாக ஆக விரும்புபவர்கள் தலைவர்களாகி விடுகிறார்கள்.

தர்க்கவாத கல்வி நாம் தலைவர்களாக வேண்டும் என்பதை போதிக்கிறது, ஏனென்றால் அதனால் அவ்வாறு தான் பார்க்க முடியும். இதை நோக்கி தான், படிப்படியாக, தர்க்கம் நம்மை அழைத்து செல்ல முடியும். இந்த உலகத்தில் பொருளீதியாக நாம் எப்படி வெற்றி அடைவது என்பதை கற்று கொடுப்பது தான் நமது கல்விமுறையாக இருக்கிறது. நமது சந்தோஷத்தின் அளவுகோல், பற்றுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. நாம் எவ்வளவு சேர்த்து கொள்கிறோம் என்பதால் அது வரையறுக்கப்படுகிறதே ஒழிய, சந்தோஷத்தால் அல்ல.

இதுபோன்ற தர்க்கவாத கல்வியைத் தாண்டி சென்றால் மட்டும் தான், நம்மால் உண்மையான சந்தோஷத்தை உணர முடியும். அப்போது தான், துறந்து விடுவதில் இருக்கும் சந்தோஷத்தை, கட்டுப்பாடுகளைத் துறந்து விடுவதிலும், பற்றுகளைத் துறந்து விடுவதிலும், நமது மனப்பூர்வமான மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான கட்டுக்களை விட்டுவதிலும் இருக்கும் சந்தோஷத்தை நம்மால் அனுபவிக்க முடியும். பிறருக்கு சே வை செய்வதில் தான் சந்தோஷம் இருக்கிறது, பிறருக்கு நாம் சேவகர்களாக மாறும் போது தான் சந்தோஷம் இருக்கிறது. நம்முடைய தற்போதைய கல்விமுறை, இதை கற்பிக்க நமக்கு உதவாது. இந்த அமைப்புமுறையை நாம் மாற்ற வேண்டும், அது தான் நமக்கு உண்மையான சந்தோஷத்திற்கான வழியைக் காட்டும். நான்கு விதமான பக்திமான்கள்

7.16 ஓ! பாரதவர்களில் சிறந்தவனே ங்அர்ஜூனாசி, நான்குவிதமான பக்திமான்கள் எனக்கு பூஜிக்கிறார்கள்.

துக்கத்தில் இருப்பவர்கள், செல்வத்தை விரும்புபவர்கள், தேடல் மிக்கவர்கள், முற்றறிவை தேடுபவர்கள் ஆகிய நான்கு வகையானவர்கள் என்னை வழிபடுவார்கள்.

இருபத்தைந்து

வருடம்

பின்னால் தோன்றியவை. எப்படி போர்செய்வது? ஒருதிட்டமிட்ட முறையில் எவ்வாறு சாம்ராஜ்ஜியங்களையும், பெரிய நகரங்களையும் உருவாக்குவது? என்பதெல்லாம் அவர்களுக்கு தெரியும், எவ்வாறு தங்களைத் தாங்களே காப்பாற்றி கொள்வது என்பது அவர்களுக்கு தெரியும். அவர்கள் மிகச் சிறந்த வீரர்களாக இருந்தார்கள்! இருந்தும், அவர்களால் நிலைத்திருக்க முடியவில்லை. இன்றைக்கு நம்மால் அவர்களின் நினைவு சின்னங்களை மட்டும் தான் பார்க்க முடிகிறது. இந்த கலாச்சாரங்கள் எல்லாம் இன்று இல்லாமல் போய் விட்டன. இந்திய கலாச்சாரத்திற்கு, இந்திய அமைப்பு முறைக்கு குறைந்தபட்சம் 10,000 ஆண்டுகளுக்கான பதிவு செய்யப்பட்ட வரலாறு இருக்கிறது.

ப்ரகாஷானந்த சரஸ்வதி சுவாமிகளால் எழுதப்பட்ட ஓர் அருமையான புத்தகம் உண்டு. இந்திய கலாச்சாரத்தில் இருக்கும் மதங்களின் சுருக்கமான வரலாறு பற்றியது இந்த புத்தகம். இந்திய வரலாறை அவர் மிக அழகாக பதிவு செய்து வைத்திருக்கிறார். அதன்படி, இந்திய கலாச்சாரம் என்பது ட்ரில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது. எப்படி பார்த்தாலும், நம்மால் ஒரு விஷயத்தை உறுதியாக சொல்ல முடியும் - அதாவது, இந்திய கலாச்சாரத்தின் குறைந்தபட்சம் 10,000 ஆண்டுகளுக்கான பதிவு செய்யப்பட்ட வரலாறு நம்மிடம் இருக்கிறது.

இந்தியா மீது படையெடுக்கப்பட்ட அளவிற்கு வேறெந்த நாட்டின் மீதும் படையெடுப்பு நடந்திருக்காது. ஒவ்வொரு கலாச்ச ாரமும், ஒவ்வொரு நாடும் இந்தியாவின் மீது படையெடுத்து வந்திருக்கிறது. இந்த மண்ணின் மீது படையெடுக்காதவர்களே இல்லை என்று செ ால்லலாம். இருந்தாலும், இந்தியா எந்த நாட்டின் மீதும் படையெடுத்து செல்லவில்லை. இந்தியா ஒருபோதும் எந்த நாட்டையும் படை கொண்டு தாக்கவில்லை. அது ஒருபோதும் வேறொரு நாட்டை அழிக்கவோ அல்லது வேறொரு நாட்டோடு சண்டையிடவோ போகவில்லை. இந்தியா அதன் எல்லைக்குள் அது இருந்தது. ஆனால் இந்தியா, மீண்டும் மீண்டும் படையெடுப்புக்கு உள்ளானது, ஆனால் அது ஒருபோதும் யார் மீதும் படையெடுக்கவில்லை. இறுதியில், இந்த கலாச்ச ாரம் மட்டும் தான் உயிரோடு இருக்கிறது! இந்த சமூக அமைப்பு முறையால் தான் இந்திய கலாச்சாரம் இன்று நிலைத்திருக்கிறது.

நாம் இந்த விஷயங்களைப் படிக்கும் போது, நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், ‘ஒரு சமூகத்தை உருவாக்காமல் மனிதர்களால் வாழ முடியாது’ என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மனிதன்

ஒரு சமூக பிராணி. மனிதர்கள் ஏதோவொரு வடிவத்தில் சமூகத்தையோ அல்லது பிற அமைப்பையோ உருவாக்குகிறார்கள். எந்த சமூக அமைப்புமுறையில் அமெரிக்காவில் கிடையாது என்று நீங்கள் சொல்லிவிட முடியாது. மற்ற நாடுகளிலும் இதேபோல சமூக அமைப்புமுறை உண்டு. எப்படி இருந்தாலும், இந்த சமூக அமைப்புமுறைகள் எல்லாம் பணத்தை அடிப்படையாக கொண்டே கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

நான் பிரேசிலுக்கு சென்றிருந்த போது, பெட்ரோபராஸ் என்ற ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் சொற்பொழிவு கொடுத்தேன். அப்போது, "இந்தியாவில் இருக்கும் சமூக அமைப்புமுறையை எப்படி நீங்கள் நியாயப்படுத்துவீர்கள்? என்று ஒருவர் கேட்டார். மேல் ஜாதிக்காரர்கள், கீழ் ஜாதிக்காரர்களை இழிவாக நடத்துகிறார்களே. இதை பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?" என்றார்.

நிச்சயமாக, இந்திய கலாச்சாரத்திலும் சில பிரச்சனைகள் இருக்கிறது தான். இந்தியர்கள் எந்த வகையில் தவறு செய்தார்கள் என்றால், சமூக அமைப்பு எந்த காரணத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டதோ, அந்த காரணத்தை அவர்கள் விட்டுவிட்டார்கள். காரணத்தை விட்டுவிட்டு சமூக அமைப்பை மட்டும் பிடித்து கொண்டுவிட்டார்கள். சில தவறுகள் நடந்துவிட்டது, உண்மை தான். இருந்தாலும், ஏதோ சில தவறுகள் இருக்கிறது என்பதற்காக, ஒட்டுமொத்த சமூக அமைப்பே தவறு என்று முத்திரை குத்தி விட முடியாது.

உதாரணமாக, ஒருவருக்கு உடலில் ஒரு கட்டி இருந்தால், அந்த கட்டியை ஆப்ரேஷன் செய்து நீக்க வேண்டுமே ஒழிய, அந்த நபரையே நீங்கள் கொன்று விட முடியாது! ஆப்ரேஷன் செய்ய வேண்டும், அதன் மூலம் கட்டி நீக்கப்பட வேண்டும். அந்த கட்டி இருக்கிறது என்பதற்காக, அந்த நபரையே ஒட்டுமொத்தமாக சாகடித்துவிட முடியாது.

நாம் தான் தவறுகள் செய்தோம், இப்போது நாம் ஒட்டுமொத்த அமைப்பு முறையையே அவமதிக்கிறோம்.

நான் அவருக்கு சொன்னேன், ஆமாம், ஒன்றிரண்டு தவறுகள் நடந்துவிட்டன. ஆனால், வளர்ந்த நாடுகள் அல்லது கலாச்சாரம் மிக்க நாடுகள் என்றழைக்கப்படுவதைப் பாருங்கள். நீங்கள் ஒரு விமானத்தில் ஏறியவுடன், முதல் வகுப்பைக் கடந்து ச ாதாரண வகுப்புக்கு நடந்து செல்லும் போது, முதல் வகுப்பு பயணிகள் உங்களை

உண்மையான காரணத்தை முழுமையாக உள்வாங்கி கொள்ளவில்லை. நாம் மொத்த காரணத்தையும் முழுமையாக உள்வாங்கி கொண்டிருந்தால், நாம் இந்த நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்க மாட்டோம். முதலில், இந்த ஒட்டுமொத்த அமைப்புமுறை எதன் அடிப்படையில் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்று பார்ப்போம். அப்புறம், நாம் என்ன தவறுகள் செய்தோம் என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம். அதற்கு பின்னர் தான், நாம் அதை எப்படி மீட்டெடுப்பது, நம் வாழ்வில் எப்படி பழக்கத்திற்கு கொண்டு வருவது என்பது குறித்து புரிந்து கொள்ள முடியும்.

முதலில், இந்த ஒட்டுமொத்த அமைப்புமுறையும் நமது பிறப்பின் அடிப்படையில் அமைக்கப்படவில்லை. இது நம்முடைய குணத்தின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. கீதையில் கிருஷ்ணர் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறார், அது நமது ஸ்வபாவ்ன் (இயல்பின்) அடிப்படையில் அமைக்கப்படுகிறது, வாழ்க்கையைப் பற்றிய நம்முடைய பண்பின் அடிப்படையில் அமைக்கப்படுகிறது என்கிறார். பயத்தால் உந்தப்பட்டு வேலை செய்பவனும், பயமில்லாமல் வேலைகளைச் செய்பவனும் சூத்திரர்கள் என்ற பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள். பேராசை இல்லாமல் வேலை செய்பவர்கள், வியாபாரம் அல்லது வணிக பிரிவை சேர்ந்த வைஷ்யர்கள். பிறருடைய கவனத்தை ஈர்க்கவோ அல்லது தனது தலைமையை நிரூபிக்க செயல்படுபவன் சத்ரியர்கள் பிரிவில் அடங்குவார்கள். நன்றி உணர்ச்சிக்காக செயல்படுபவர்களும், தனது ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்துபவர்களும் பிராமணர்கள். இவ்வாறு அந்த காலத்தில் மக்கள் வகைப்படுத்தப்பட்டிருந்தார்கள்.

ஒவ்வொருவரும் சமுதாயத்திற்கு ஏதோவொரு வகையில் தங்களால் முடிந்ததைச் செய்கிறார்கள். தன்னிடம் ஒன்றுமே இல்லாதவர்கள், அவர்களின் நேரத்தை பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். அவர்களிடம் இருக்கும் ஒன்றே ஒன்று, நேரம் மட்டும் தான். தனது நேரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்பவர் தான் ஒரு தொழிலாளி, ஒரு சூத்திரர். அவர் உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்.

பொருட்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஒரு நபர், பொருட்களை உருவாக்க கொஞ்சம் நேரத்தையும், கொஞ்சம் அறிவையும் கொடுக்கிறார். அவர் பொருட்களை உருவாக்கி, அவற்றை சமுதாயத்துடன் பகிர்ந்து கொள்கிறார். அவர் தான் வைஸ்யர், அதாவது வணிகர். இம்மாதிரியான மக்கள் வியாபார பிரிவில் அல்லது வணிக பிரிவில்

இருபத்தைந்து வருடம் அதே வழியில் தான் தேடுவோம். செல்வத்திற்கு அதிபதியான லக்ஷ்மி நமக்கு தேவைப்படுகிறார். நாம் முழுவதுமாக பேராசையில் மையம் கொண்டிருப்பதால், நமக்கு தெய்வமாகிய லக்ஷ்மி தேவைப்படுகிறார். அல்லது நாம் தொடர்ந்து செல்வங்களுக்கு அதிபதியான குபேரனின் பின்னால் ஓடுகிறோம், குபேர யாகம் நடத்துகிறோம், குபேர பூஜை செய்கிறோம், நாம் மீண்டும் மீண்டும் குபேர தத்துவத்தையே செய்து கொண்டிருப்போம்.

தெளிவாக புரிந்துகொள்ளுங்கள், நாம் எதையோ இழந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று நினைத்த உடனேயே, நாம் நமக்கென ஒரு சொந்த கடவுளை உருவாக்கி, அந்த வடிவத்தில் அவரை வழிபட்டு, அதன் மூலம் திருப்தியை அடைய முயற்சி

நமது பக்குவ நிலைக்கு ஏற்ப, நாம் கடவுளைக் கற்பனை செய்து பார்க்கிறோம். தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், பேராசையோடு நாம் கடவுளை வழிபடக்கூடாது என்பதல்ல. பேராசையோடு கடவுளை வழிபடுவதில் எந்த தவறும் இல்லை. வரங்களுக்கான பிரார்த்தனைகளுடன் நமது வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதில் எந்த தவறும் இல்லை. ஆனால், வரங்களுக்கான பிரார்த்தனைகளோடு மட்டும் நமது வாழ்க்கையை நாம் முடித்து கொள்ள கூடாது. அப்படி நடந்தால், அதில் ஏதோ சிக்கல் இருக்கிறது. அதுவொரு நல்ல தொடக்கமாக இருக்கும், ஆனால் மோசமான முடிவாக அமைந்து விடும்.

விவேகானந்தர் இதை மிக அழகாக சொல்கிறார், 'சர்ச்சில் பிறப்பது நல்லது தான், ஆனால் அங்கேயே சாவது நல்லதல்ல. * நாம் இறப்பதற்கு முன்னால், நாம் அந்திலையிலிருந்து வளர்ந்திருக்க வேண்டும். நாம் பக்குவம் அடைந்திருக்கவேண்டும்; நாம் கடவுளின் மற்ற பரிணாமங்களையும், நமது ஜீவனின் மற்ற பரிணாமங்களையும் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.

பிரார்த்தனையில், நாம் கடவுளிடம் பிரார்த்திக்கிறோம்; தியானத்தில், நாமே கடவுளாக மாறுகிறோம்! பிரார்த்தனைகள் நமக்கு உடனடியாக பலன்களைக் கொடுக்கும். ஓர் உயர்ந்த நிலையிடம் அல்லது கடவுளிடம் வேண்டுவது தப்பில்லை, ஆனால் அதுவே போதுமானதல்ல. தியானத்தில், நாம் எதனிடத்தில் வேண்டுதல்களைத் தொடர்ந்து கொடுக்கிறோமோ, அந்த உயர்ந்த நிலையாக அல்லது அந்த கடவுளாகவே நாம் மாறுகிறோம். இது நிரந்தரமானது.

கடவுள் என்பது வேறொன்றுமில்ல, அதுவொரு கண்ணாடி; நாம் நமது செ ாந்த பிரதிபலிப்பையே அதில் காணலாம். நாம் கடவுளுக்கு என்ன என்னவெல்லாம் செய்கிறோமோ, அதெல்லாம் நமக்கு திரும்ப வந்து சேரும். நாம் ஆழமாக புரிந்து கொள்ளும் போது, நாம் ஆழமாக வளர்ச்சி அடைகிறோம், ஆழமாக பக்குவப்பட்ட வகையில் கடவுளுடன் இணைகிறோம். இல்லையென்றால், நாம் குழம்பிவிடுகிறோம், ஒரு குடிகாரனைப் போல மாட்டிக் கொள்கிறோம்.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒருவர் நிறைய குடித்து விட்டு மிக தாமதமாக வீட்டுக்கு திரும்பி வருகிறார். அவரால் நடக்க கூட முடியவில்லை. எப்படியோ தள்ளாடி தள்ளாடி வீட்டுக்கு வந்து சேர்கிறார். வீட்டுக்குள்ளே வந்ததும், அங்கிருந்த ஒரு டேபிளில் இடித்து விழுகிறார், அதிலிருந்த கண்ணாடி உடைந்து விடுகிறது. அந்த கண்ணாடி உடைந்ததோடு மட்டுமில்லை, அது அவரை ஆழமாக வெட்டி விடுகிறது. அவர் பாத்ரூமிற்கு செ ன்று, அங்கிருக்கும் கண்ணாடியில் பார்த்து கொண்டே வெட்டுப்பட்ட இடத்தில் பேண்டேஜ் போட்டு விட்டு, பின்னர் மெதுவாக, சத்தம் செய்யாமல், பெட்ரூமிற்கு சென்று படுத்து தூங்கிவிடுகிறார்.

அடுத்த நாள் காலை, அவர் மனைவி அவரை விசாரிக்கிறார், ‘என்ன நடந்தது? நேற்று இரவு நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்?’

‘நான் எதுவும் செய்யவில்லையே. நான் நன்றாக தான் இருக்கிறேன்’ என்றார் அவர்.

இருபத்தைந்து வருடம்

அதை செய்வோமேயானால், நாம் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடுவோம்.

எனக்கு இன்னொரு விஷயமும் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது, இதுவொரு ஒரு நிஜமான சம்பவம்.

ஜோதிடர் ஒருவர் பெங்களூர் ஆஸ்சி ரமத்திற்கு வந்து போய் கொண்டிருப்பார். திடீரென்று, ஒருநாள் அவர் ஒரு காரில் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார்.

நான் கேட்டேன், 'என்ன ஆயிற்று? திடீரென்று புதிய காரில் வந்திருக்கிறீர். ஏதாவது லாட்டரி விழுந்ததா?'

அவர் சொன்னார், 'இல்லை சுவாமி, இது லக்ஷ்மி எந்திரத்தின் கருணை. இது லக்ஷ்மி எந்திரத்தால் கிடைத்தது', என்றார்.

நான் கேட்டேன், 'யார் உங்களுக்கு இந்த எந்திரத்தை கொடுத்தது? இது மாதிரி லக்ஷ்மி எந்திரம் பற்றி நான் ஒருபோதும் கேள்விப்பட்டதில்லையே. யார் உங்களுக்கு கொடுத்தது?' என்றேன்.

அவர் சொன்னார், 'இதை யாரும் எனக்கு கொடுக்க வில்லை சுவாமி, நான் தான் மக்களுக்கு கொடுத்து கொண்டிருக்கிறேன்!' என்றார்.

லக்ஷ்மி எந்திரத்தை வாங்கி போனவர்கள் பணக்காரர்கள் ஆனார்களோ, இல்லையோ, அதை விற்றவர் அதை வைத்து நிறைய பணம் சம்பாதித்து விட்டார்!

ஒன்றை தெளிவாக தெரிந்து கொள்ளுங்கள்: வாழ்க்கையை பிரார்த்தனைகளுடன் தொடங்குவது சரி தான், அதுவொரு நல்ல தொடக்கம் தான், ஆனால் முடிப்பதற்கான சரியான இடம் அது கிடையாது.

அடுத்த நிலை, பயத்தில் மாட்டிக் கொண்டவர்கள், அவர்களைக் காப்பாற்றும் கடவுளை வணங்குகிறார்கள். அவர்கள் தொடர்ந்து பயத்திலேயே மாட்டி கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள்

என்கிற பிரச்சனைகளுக்குள் போய் விடுவார். அவர் அவருக்கு மட்டுமில்லாமல் மற்றவர்களுக்கும் பிரச்சனைகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருப்பார். அவர் தானே கடவுள் போன்று நடக்க ஆரம்பிப்பார். அவர் கடவுள் இருக்கும் இடத்தில் அவரை கொண்டு வந்து நிறுத்தி விடுவார், அத்தோடு கடவுளுக்கு பதிலாக அவரே கடவுள் மாதிரி செயல்படவும் ஆரம்பித்து விடுவார்.

கடவுளுக்கு முன்னால், தெய்வத்திற்கு முன்னால் நின்று வணங்குபவர் சுலபமாக ஏமாற்றப்படுவார்கள், ஏனென்றால் அவர்கள் பயத்திலும், பேராசையிலும் மாட்டி கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களை நீங்கள் மிக சுலபமாக ஏமாற்றி விடலாம். அவர்கள் ஏற்கனவே பிரச்சனையில் இருப்பதால், அவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நீங்கள் ஆசைப்படுகிறீர்களோ, அவர்களை அப்படியே உங்களால் செய்ய வைக்க முடியும். அவர்கள் ஒரு தீர்வுக்காக காத்து கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் ஒரு தீர்வைத் தேடி கொண்டிருப்பார்கள். ஆகவே இயல்பாகவே நீங்கள் அவர்களை உங்கள் பயணத் திற்கு பயன்படுத்தி கொள்ளலாம். இந்த காரணத்திற்காக தான், ஞானமடைந்த ஒருவர் மட்டும் தான் ஓர் ஆன்மீக அமைப்பை நடத்த வேண்டும் என்று மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

வியாபார நோக்கம் உள்ள ஒருவருக்கு நாம் ஓர் ஆன்மீக வேலையைக் கொடுத்தால், அவர் ஒட்டுமொத்தத்தையும் வியாபாரமாகவே மாற்றி விடுவார். அவர் எல்லாவற்றையுமே கணக்கு வழக்குகளாக தான் பார்ப்பார். கடவுளை நீங்கள் கணக்கு வழக்கில் கொண்டு வர முடியாது. இதனால் எல்லாமே அதன் காரணத்தை இழந்து விடுகிறது. எந்த காரணத்திற்காக, எந்த விருப்பத்திற்காக எல்லாம் உருவாக்கப்பட்டதோ அத்தனையும் உணரப்படாமலேயே போய்விடும்.

இதனால் தான், இந்த செயல்களுக்கு வருபவர்கள், ஆன்மீக பக்குவத்தை அடைந்திருக்க வேண்டும் என்று ஞானிகள் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறார்கள். ஆன்மீக பக்குவம் என்பது அடிப்படை தேவையாகும். பெயருக்காகவும், புகழுக்காகவும் கடவுளிடம் வராதீர்கள். நீங்கள் அதை இழந்துவிடுவீர்கள், அதை குழப்பியும் விடுவீர்கள்.

அடுத்தது, ஒப்பீடும், பொறாமையும். இதுவொரு உயர்ந்தபட்ச படி. எப்போதும்

இருபத்தைந்து வருடம்

தன்னை யாருடனாவது ஒப்பீடு செய்து கொண்டே இருப்பவர்கள், மற்றவர்களின் நிலைமைகளைப் பார்த்து, அவர்களின் நிலையை அல்லது அவர்களின் வசதியைப் பார்த்து பொறாமைபடுகிறார்கள். ஒப்பீடு செய்து பொறாமைபடுபவர்கள், ஒருபோதும் அமைதி அடைய முடியாது. நமது வாழ்க்கையில், எது நம்மை துரத்தி கொண்டிருக்கிறது என்பதை ஆழமாக கவனியுங்கள். நாம் ஏன் தொடர்ந்து ஓடி கொண்டே இருப்பதாக உணர்கிறோம்? ஏன் நாம் எப்போதும் அவசரகதியில் இருக்கிறோம்? நாம் ஓடி கொண்டே இருப்பதாக ஏன் நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?

'ஒரு குரங்காட்டி, குச்சியை வைத்து குரங்கை ஆட்டுவிக்கிறான்' என்று ஓர் அழகான வாக்கியம் உண்டு. மாயை அல்லது கற்பனை தான் பொறாமை என்கிற ஒரு குச்சியைக் வைத்து நம்மை ஆட்டி வைத்து கொண்டிருக்கிறது! நாம் செய்வதை விட, நாம் ஓடுவதை விட மற்றவர்கள் வேகமாக இருக்கிறார்கள் என்று நாம் நினைக்கும் அந்த நொடியிலேயே, நாமும் அவசர அவசரமாக ஓட ஆரம்பித்து விடுகிறோம்!

ஒரு சின்ன கதை:

ஒருவர் ஒரு சாராய கடைக்கு போகிறார். அவர், ஐந்து கிளாஸ் சாராயத்தை, நிறுத்தாமல், ஒரே மூச்சில் குடிக்கிறார்.

'இவ்வளவு அவசரம் ஏம்பா?' என்றார் கடைக்காரர்.

'என்னிடம் இருப்பது உன்னிடம் இருந்தால், உனக்கும் இப்படி தான் அவசரம் இருக்கும்', என்றார் அந்த குடிகாரர்.

அந்த கடைக்காரர் ரொம்ப பரிதாபத்தோடு, 'என்ன பிரச்சனை? உன்னிடம் என்ன இருக்கு?' என்றார்.

'என்னிடம் 50 ரூபாய் தான் இருக்கு,' என்றார் அந்த மனிதர்.

அவசரப்படாதீர்கள்! அந்த மனிதர் என்ன சொல்கிறார், கவனியுங்கள், 'என்னிடம் 50 ரூபாய் தான் இருக்கு,' என்கிறார். ஒன்றை தெளிவாக புரிந்து

என்றேன்.

அவர் சொன்னார், 'இல்லை, மற்ற எல்லா நகல்களும் அழிந்துவிட்டன! இது ஒரேயொரு நகல் மட்டும் தான் இருக்கிறது.' என்றார்.

பொறாமையிலும், ஒப்பீட்டிலும் மாட்டி கொண்டவர்கள் எந்த அளவிற்கு முட்டாள்களாக இருப்பார்கள் என்பதையும், அவர்கள் என்னவெல்லாம் செய்வார்கள் என்றும் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியாது. இது என்னுடையது, அது என்னுடையது, இந்த மாதிரி தான் நான் அதை செய்வேன் என்று இப்படியான விஷயங்களில் ஒருவர் மாட்டி கொள்கிறார்.

நாம் ஒன்றை புரிந்து கொள்ள வேண்டும், நாம் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியானவர்கள் தான். கடவுள் ஒரு பொறியாளர் கிடையாது. அவர் ஒரு கலைஞர். அவர் கைகளால், அன்போடு, பிரத்யேகமாக அவர் நம்மை வடிவமைக்கிறார். ஆகவே, நாம் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு விதமாக இருக்கிறோம்.

பொறாமை மற்றும் ஒப்பீடுகளோடு நாம் கடவுளை வழிபடும் போது, நாம் மீண்டும் மாட்டி கொள்கிறோம். மக்கள் என்னிடம், 'சுவாமி, நமது புராணங்களில், ஆண் கடவுள்களும், பெண் கடவுள்களும் பொறாமையால், பேராசையால், கோபத்தால் சண்டையிடுவதை நாம் பார்க்கிறோம். அதை பற்றி நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?' என்று கேட்பார்கள்.

ஒன்றை தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், இந்த புராணங்கள் எல்லாம் பொறாமையில் மாட்டி கொண்ட மனிதர்களுக்காக எழுதப்பட்டவை, ஆகவே அவை எல்லாம் அவர்களோடு தான் சம்பந்தப்பட்டிருக்கும். கடவுள் அவற்றை எல்லாம் செய்தார் என்று தவறாக நினைக்காதீர்கள். கடவுள் ஒருபோதும் அவ்வாறான தவறுகளைச் செய்வதில்லை! ஆனால், அவ்வாறான தவறுகளை கடவுள் செய்திருப்பார் என்று மனிதர்கள் நினைப்பார்களேயானால், அவர்கள் கடவுளை அவர்களின் சொந்த வடிவத்துடன் தொடர்புபடுத்து பார்க்கிறார்கள் என்று தான் அர்த்தம்!

மக்கள் கடவுளுடன் அறிமுகமாவதற்கும், அவருக்கு அருகில் வருவதற்காக மட்டும் தான் சடங்குகளும் கூட செய்யப்படுகின்றன. கடவுள்களுக்கு செய்யப்படும் திருமண விழாக்களில் மக்கள் கூடும் போது, அவர்கள் அவருக்கு நெருக்கமாக

அனுபவமாக உணர முடியவில்லை என்றால், தயவுசெய்து நீங்கள் வேறு யாரையாவது பின்பற்றுங்கள். பக்தர்களைக் குறை கூறுவதும், பொறுப்புக்களை அவர்கள் மீது தள்ளிவிடுவதும் மிகவும் சுலபம். நீங்கள் இன்னும் தகுதி அடையவில்லை, நீ ங்கள் சரியாக பயிற்சி செய்வதில்லை, நீங்கள் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்வதில்லை, நீ ங்கள் முயற்சிக்க வில்லை, அதனால் தான் உங்களுக்கு இன்னும் அனுபவம் கிடை க்கவில்லை என்று சொல்லி பக்தர்களைக் குறை கூறுவது ரொம்ப சுலபம்.

பக்தர்களை ஏமாற்றுவதற்கும், சத்தியத்தை மறைப்பதற்கான ஒரு சூழ்ச்சி தான் இது. பக்தர் தான் இன்னும் அனுபவத்தைப் பெறவில்லை என்பதற்காக தானே குருவிடமே வருகிறார். அவரிடம், 'நீ சரியாக இல்லை, அதனால் உனக்கு ஆன்மீக அனுபவங்கள் கிடைக்கவில்லை என்று குரு சொல்லலாமா? இது தெரிவதற்கு, ஒரு குருவே தேவையில்லை: அவருடைய வாழ்க்கை துணையே போதும்! எப்படி என்றாலும், இதை தானே வாழ்க்கை துணை ஒருவருக்கு ஒருவர் தொடர்ந்து செ ால்லி கொள்கிறார்கள். காலையில் இருந்து இரவு வரைக்கும், இதை தானே மனைவி கணவருக்கும், கணவர் மனைவிக்கு சொல்லி கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர் சரியாக இல்லை என்பதை சொல்ல அவருக்கு ஒரு குரு தேவையில்லை.

ஒரு உண்மையான ஞானி, உங்களின் நிலைமை என்னவாக இருந்தாலும், அவருக்குள் என்ன அனுபவம் ஏற்பட்டதோ அதே அனுபவத்தை உங்களுக்குள் உருவாக்குவார்.

ஒரு விஞ்ஞானி, வெளியுலகத்தில் அவர் என்ன புரிந்து கொண்டாரோ, அதையே ஒரு சூத்திரத்தின் மூலம் மீண்டும் உருவாக்குவது போல, ஓர் ஆன்மீக குரு அல்லது ஒரு ஞானி அவருக்குள் ஏற்பட்ட அனுபவத்தை மீண்டும் ஏற்படுத்துவதற்கான ஒரு சூத்திரத்தை உருவாக்குகிறார். உதாரணமாக, நியூட்டன் ஓர் ஆப்பிள் பழம் மரத்திலிருந்து விழுவதைப் பார்த்து ஏதோவொன்றை புரிந்து கொள்கிறார். இதே புரிதலை ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஏற்படுத்த அவர் ஒரு சூத்திரத்தை உருவாக்குகிறார். இதே போல தான், ஒரு குரு அல்லது ஒரு ஞானி, அவருக்குள் ஏற்பட்ட அதே அனுபவத்தை ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஏற்படுத்த சூத்திரத்தை அல்லது நுட்பங்களை உருவாக்குகிறார்.

இருபத்தைந்து வருடம் பயன்படுத்துகிறீர்கள் என்பது, உங்களைப் பொறுத்தே இருக்கிறது.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒரு ராஜா காட்டுக்கு வேட்டைக்கு போகிறார். திடீரென, ஐம்பதிற்கு மேம்பட்ட மரங்களில் அம்பு எய்தும் இலக்கு அடையாளங்களைப் பார்க்கிறார்; ஓர் எருமை மாட்டின் கண்ணைப் போல வட்டத்திற்குள் வட்டமாக இருக்கும் இலக்கு அடையாளங்களின் மையத்தின், ஓர் அம்பு இருக்கிறது. ஒவ்வொரு இலக்கு அடையாளத்தின் மையத்திலும் ஓர் அம்பு சொருகி இருக்கிறது. மிக துல்லியமாக மையத்தில் அம்பு எய்தப்பட்டிருக்கிறது. இவ்வளவு சிறப்பாக வில்வித்தை செய்யக்கூடியவர் யார் என்று தெரிந்து கொள்ள அவருக்கு ஆர்வம் வந்தது. 'யார் அந்த நபர்? நிச்சயமாக அவர் ஒரு சிறந்த வித்தைக்காரராக தான் இருக்க வேண்டும். அவர் இந்த கலையில் நிபுணத்துவம் பெற்றிருக்க வேண்டும். அவர் அர்ஜூனனைப் போல இருக்க கூடும்,' என்று அவருக்குள்ளேயே அவர் நினைத்து கொண்டார்.

'இந்த அம்புகளை எல்லாம் எய்தது நீ தானா?' என்று கேட்டார் ராஜா.

'ஆமாம், நான் தான்,' என்றால் அந்த சி றுவன்.

அந்த சிறுவனைப் பாராட்டிய ராஜா, 'இன்றையிலிருந்து நீ தான் என்னுடைய இராணுவத்தின் தளபதி. வில்வித்தையில் நீ பெற்றிருக்கும் நிபுணத்துவத்தையும், உனது சக்தியையும், உனது திறமையையும் நான் பாராட்டுகிறேன். சொல், இந்த சின்ன வயதில் எப்படி உன்னால் இந்த வித்தையில் நிபுணத்துவம் பெற முடிந்தது? இதுபோன்ற ஒரு சின்ன வயதில், உன்னால் எப்படி இந்த அளவிற்கு முழுவளர்ச்சி பெற முடிந்தது?' என்று கேட்டார்.

அந்த பையன் சொன்னான், 'அது ரொம்ப சுலபம். முதலில் அம்பெய்து விட்டு, பின்னால் அதை சுற்றி வளையங்களை வரைந்துவிட்டேன். அவ்வளவு தான்!' என்றான்.

தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், நாம் அகங்காரத்தோடு கடவுளை வழிபடும் போது, நாமும் அதையே தான் செய்கிறோம். மையத்தைக் குறி வைத்து அம்பெய்துவதை விட்டுவிட்டு, முதலில் அம்புகளை எய்து, பின்னர் வட்டங்களை வரைந்து விடுவோம். அம்பை மையத்தைக் குறி வைத்து எய்துவதை விட்டுவிட்டு, நமது இலக்கிற்கு ஏற்ப மையத்தை உருவாக்குவோம். அகங்காரத்தோடு நாம் கடவுளை வழிபட்டால், நமது அகங்காரத்தை சரணடைய செய்யாமல், அறிவின் துணையோடு நாம் நமது அகங்காரத்தை தான் பலப்படுத்துவோம். அது மிகவும் ஆபத்தானது.

அடுத்த நிலை, மிகவும் உச்சகட்ட நிலை. இந்த நிலையில், நன்றி உணர்வுடன், உச்சகட்ட நன்றி உணர்வுடன் நாம் கடவுளிடம் போகிறோம். இதில் ஒட்டுமொத்த உறவும் ஒரு வித்தியாசமான திருப்பத்தை எடுக்கிறது. நாம் பொடிப்பொடியாகி விட்டதாக உணர்கிறோம், மிகவும் ஆழமாக கடவுளுடன் இணைகிறோம், இதில் நமது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் மாறுகிறது.

நாம் வரங்கள் அளிக்கும் கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்த பேராசை என்கிற முதல் நிலையிலிருந்து, நம்மை காக்கும் கடவுள்களிடம் முறையிடும் பயம் என்ற இரண்டாம் நிலைக்கு போகிறோம். அதன் பின்னர் கவலை என்ற நிலைக்கு போகிறோம். புத்தர் அமைதியிலும், மௌனத்திலும் இருப்பதால் நாம் கவலையில் மாட்டி கொண்டால் புத்தர் தான் நமக்கு பொருத்தமாக அமைகிறார். பெயர் மற்றும் புகழில் மாட்டி கொண்டவர்களுக்கு, பெயரும், புகழும் கொடுக்கும் கடவுள்கள் தான் பொருத்தமாக அமைகின்றன.

என்னிடம் வருபவர்களில் ஏழுவிதமானவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்: முதலாவது வகையினர், பேராசையுடன் என்னிடம் வருபவர்கள்; இரண்டாவது வகையினர், பயத்துடன் என்னிடம் வருபவர்கள்; மூன்றாவது வகையினர், கவலையுடன் என்னிடம் வருபவர்கள்; நான்காவது வகையினர், பெயர் மற்றும் புகழுக்காக என்னிடம் வருபவர்கள்; ஐந்தாவது வகையினர், பொறாமை மற்றும் ஒப்பீட்டோடு என்னிடம் வருபவர்கள் (இங்கு ஒப்பீடு என்றால், அந்த குருவிற்கு இரண்டே இரண்டு ஆசிரமங்கள் தான் இருக்கிறது, இவருக்கு சின்ன வயதிலேயே நிறைய ஆசிரமங்கள் இருக்கின்றன, ஆகவே இவர் தான் பெரிய குருவாக இருக்க

அந்த அரங்கத்திற்கு சென்று அவர் உட்கார்ந்திருந்தார். அரை மணி நேரம் கழித்து, நான் என் தலைப்பாகை, ருத்ராட்ச மாலை எல்லாம் அணிந்து கொண்டு அங்கு போய், என்னுடைய ஆசனத்தில் உட்கார்ந்தேன். அந்த மனிதர் சொன்னார், 'இல்லை! நான் பெரிய சுவாமிஜியைப் பார்க்க வேண்டும். நான் குருஜியைப் பார்க்க வேண்டும்' என்று சொன்னார்.

நான் சொன்னேன், 'தயவுசெய்து, என்னை மன்னியுங்கள். இந்த ஆசிரமத்தில் நான் தான் சுவாமி. நீங்கள் யாரை சந்திக்க விரும்புகிறீர்கள்?' என்றேன். அவர் செ ான்னார், 'நான் பரமஹம்ச நித்யானந்தரைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அவர் என் உறவினர் ஒருவருக்கு ஹீலிங் அளித்திருக்கிறார். நான் அவரை தான் சந்திக்க விரும்புகிறேன்' என்றார். பின்னர் நான் அவருக்கு, அவர் உறவினரின் பெயரையும் செ ால்லி, அவருக்கு என்ன நோய் இருந்தது என்பதையும் சொல்லி, அவருக்கு நான் தான் ஹீலிங் கொடுத்தேன் என்று சொன்னேன். பின்னர், 'நான்தான் பரமஹம்ச நித்யானந்தர்' என்றும் சொன்னேன். உங்களுக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கும். அவரால் அதை நம்பவே முடியவில்லை. அவர் என்னை முறைத்து பார்த்து கொண்டே இருந்தார்.

பின்னர் நான் சொன்னேன், 'பொதுவாக, இந்தியாவில் சுவாமிகள் அடையாள அட்டை எதையும் கையில் வைத்திருப்பதில்லை. இருந்தாலும் இன்னும் உங்களுக்கு நம்பிக்கை வரவில்லை என்றால், ஆசிரமத்தில் தொங்கி கொண்டிருக்கும் உபுகைப்படத்தைப் பாருங்கள். என்னுடைய பெயரையும், அந்த முகத்தையும் பாருங்கள். நான் தான் சுவாமி! இதற்கு மேல் உங்களைச் சமாதானப்படுத்த என்னால் ஒன்றும் சொல்ல முடியாது' என்றேன்.

உங்களுக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கும்! ஆனால் இது நிஜம். அவர் சொன்னார், 'உங்களிடம் இருந்து எதையும் கற்று கொள்ள நான் விரும்பவில்லை'. அவர் என்னிடம் பேசவும் இல்லை, புறப்பட்டு சென்றுவிட்டார். ஒரு குரு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்ற அவரின் வலுவான கற்பனை மற்றும் ஊகங்களால், அவரால் என்னை ஏற்று கொள்ள முடியவில்லை!

இதுபோன்ற வலுவான கற்பனைகளும், ஊகங்களும் நமக்குள் இருக்கும் போது, நம்மால் நிஜத்தை ஏற்று கொள்ள முடிவதில்லை. நிஜத்தை ஏற்று கொள்வது

இருபத்தைந்து வருடம் அல்லது குருவை நண்பராக பார்ப்பார்கள், அர்ஜூன ன் கிருஷ்ணனுடன் இணைந்திருந்தது மாதிரி.

4) ஞர்நணப் ஆடந்டிச் இவர்கள் கடவுளை அல்லது குருவை தந்தையாக அல்லது அன்னையாக பார்ப்பார்கள், இராமகிருஷ்ணர் காளியை தாயாக நினைத்து வணங்கியது மாதிரி.

இராமகிருஷ்ணர், நிஜமாகவே காளியைத் தனது தாயாக பார்த்தார். அவர் ச ாப்பிட்டு பார்த்து தான், எப்போதும் காளிக்கு உணவு படைப்பார். கோயில் நிர்வாகிகள் இராமகிருஷ்ணரிடம், ‘நீங்கள் இப்படி செய்ய கூடாது. இது மதவிரோதமானதூ! நீ ங்கள் சுவைத்த உணவைக் கடவுளுக்கு படைக்க கூடாது’, என்றார்கள்.

இராமகிருஷ்ணரோ, ‘நீங்கள் இப்படி சொன்னால், நான் இந்த கோயிலை விட்டு போய்விடுகிறேன். நான் சுவைத்து பார்க்காமல், அன்னைக்கு உணவைக் கொடுக்க மாட்டேன். அது நல்ல உணவு என்பதை நான் உணர்ந்தால் ஒழிய, நான் அவருக்கு அதை கொடுக்க மாட்டேன். கோயிலை விட்டு வெளியேறி, வெளியில் இருந்து வழிபடுவதில் எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. ஆனால் இவ்வாறு செய்வதை நான் நிறுத்த மாட்டேன்’, என்றார்.

இராமகிருஷ்ணர், ஆழமாக காளியை தனது அன்னையாக நினைத்தார்.

5) இறுதியாக, ஐந்தாவதாக இருக்கும் குணம் ட்ச்ஞீடதணூச் ஞடந்டிச் - இவர்கள் கடவுளை தனது காதலனாக அல்லது காதலியாக பார்ப்பார்கள். ராதை கிருஷ்ணரைப் பார்த்த மாதிரி. இந்த பாவத்தை அடைய நிறைய பக்குவம் அடைந்திருக்க வேண்டும். உடலை தாண்டிய உணர்வை நாம் அனுபவமாக உணர்ந்தால் மட்டுமே, கடவுளை காதலனாகவோ அல்லது காதலியாகவோ பார்க்கும் ட்ச்ஞீடதணூச் ஞடந்டிச் பாவனையுடன் பார்க்க முடியும்.

இந்த ஐந்து வெவ்வேறு பாவனைகள் மூலமாக தான், மக்கள் கடவுளை வழிபடுகிறார்கள். வெவ்வேறு பக்குவ நிலைகளுக்கு ஏற்ப, வெவ்வேறு பாவனைகள் உங்கள் மனதிற்கு பொருந்துகிறது. நமது பக்குவ நிலைக்கு ஏற்ப, நமது பாவனை மாறுபடுகிறது. நாம் நிறைய பக்குவமடைந்திருக்கும் போது, நமக்கு நிறைய நன்றியுணர்வு இருக்கும். குறைவாக பக்குவம் அடைந்திருக்கும் போது, நமது போகிறோம்; நாம் அன்னை துர்காவிடமோ அல்லது காளியிடமோ போகிறோம். நமக்கு ஆன்மீக அனுபவம், இறுதியான அனுபவ உணர்வு வேண்டுமென்றால், நாம் கடவுள் அவதாரங்களை, கடவுளின் உச்சபட்ச உணர்வுநிலைகளைத் தேடி போகிறோம்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், 'நான்குவிதமான மக்கள் என்னிடம் வருகிறார்கள்

'இந்த நான்கு வகையானவர்களும் என்னிடம் வருகிறார்கள், என்னை அடைகிறார்கள், ஆனால் வெவ்வேறு நிலைகளில் இருந்து வருகிறார்கள். தயவுசெய்து தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், வெவ்வேறு நிலைகளில் இருந்து இந்த நான்கு வகையினரும் ஒரே கடவுளிடம் தான் போகிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் எல்லோரும் ஒரே வழியில் கடவுளை உணர்வதில்லை. அவர்கள் கடவுளை வெவ்வேறு வழிகளில் உணர்கிறார்.

நீங்கள் ஒரே கடவுளிடமோ அல்லது வேறு வேறு கடவுளிடமோ போகலாம், ஆனால் உங்களின் பக்குவ நிலைக்கு ஏற்ப தான், உங்களால் கடவுளை உணர முடியும். நீங்கள் பயம் அல்லது பேராசையில் மாட்டிக் கொண்டிருக்கும் வரை, நீங்கள் அதற்கான கடவுளிடம் தான் போவீர்கள். நீங்கள் அந்த வகையான கடவுள்களால் தான் கவரப்பட்டு இருப்பீர்கள்.

இருபத்தைந்து வருடம்

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், 'வெவ்வேறு நிலைகளில் தொடங்குவது சரி தான், ஆனால் அதிலேயே நின்றுவிடாதீர்கள்.' நாம் எந்த மட்டத்திலிருந்தும் ஆரம்பிக்கலாம். ஆனால் அங்கேயே நின்றுவிடுவதோ அல்லது தேங்கிவிடுவதோ கூடாது. இது முதல் நிலையிலிருந்து நம்மை இரண்டாவது நிலைக்கு கொண்டு செல்ல தவறுவதாகும். அதாவது, இது நாம் ஒரே சந்தோஷத்தில், பழக்கப்பட்ட மட்டத்திலேயே நிற்க விரும்புவதைப் போன்றதாகும்.

இந்த பக்குவநிலையை அடைவதற்கும், புரிந்து கொள்வதற்கும் பல பிறவிகள் தேவைப்படுகிறது. இருந்தாலும், 'பக்குவமடைய இன்னும் சில பிறவிகள் எடுத்தாலும் பரவாயில்லை. எனக்கு ஒன்றும் அவசரமில்லை?' என்று நாம் நினைக்க கூடாது. பல பிறவிகள் எடுக்க வேண்டியிருக்கும் என்று நான் சொல்லும் போது, சிலர், 'பக்குவமடைய நான் இன்னும் சில பிறவிகள் எடுத்து விட்டு போகிறேன்' என்று கூட நினைக்கலாம். இப்போது, அது தான் மிகப் பெரிய பிரச்சனையாக இருக்கிறது. நாம் பேசும் போது, விஷயங்களைத் தெளிவுபடுத்திவிட வேண்டும், இல்லையென்றால் மக்கள் எத்தனை வெவ்வேறு வழிகளில் புரிந்து கொள்வார்கள் என்று நம்மால் கற்பனையும் செய்து பார்க்க முடியாது!

ஒரு சின்ன கதை:

ஒருமுறை, ஓர் அறிஞர், அரிச்சந்திரன் கதையைச் சொல்லி கொண்டிருந்தார். இந்தியாவில் இருக்கும் பெரும்பாலானவர்களுக்கு அரிச்சந்திரன் கதை தெரியும், ஒரு ராஜாவாக இருந்த இவர் ச த்தியத்தை மட்டுமே பேசுவார், சத்தியத்திற்காக தனது மனைவியையும் விற்றார். அவர் தனது சத்தியத்தைக் காப்பாற்ற, தனது மனைவியையே விற்றார். அந்தளவிற்கு அவர் சிறப்பு வாய்ந்தவர்.

ஒட்டுமொத்த கதையையும் சொல்லி முடித்த அந்த அறிஞர், கதை முடிந்ததும் ஒருவரிடம் கேட்டார், 'இந்த கதையில் இருந்து நீங்கள் என்ன

பிறவிகளை எடுத்து, பின்னர் நான் பக்குவமடைந்து கொள்கிறேன், என்று தயவுசெய்து நினைக்காதீர்கள்.

இல்லை! இப்போது நீங்கள் அந்த அறிவிற்குள் நுழைந்தால், இப்போதே நீ ங்கள் அனுபவத்தைப் பெறுவீர்கள். அதை தள்ளி போட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

ஒவ்வொரு நொடியும் உங்களுக்கு புதிய பிறப்பாக அமையும். ஒவ்வொரு நொடியும் இறந்துவிடுகிறது, ஒவ்வொரு நொடியும் புதிதாக பிறக்கிறது. வெளியேறும் மூச்சுகாற்று இறப்பு, உள்ளே வரும் மூச்சுக்காற்று புதிய பிறப்பு. ஆகவே ஒன்றை

தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், ஒவ்வொரு நொடியும் நீங்கள் இறந்து இறந்து பிறக்கிறீர்கள். இந்த நொடியிலேயே உங்களுக்கு புதிய பிறப்பு ஏற்படுகிறது. இந்த சத்தியத்தைப் புரிந்து கொண்டவர்கள், புதிய பிறப்பு எடுக்கிறார்கள். அவரை தான் ஞீதிடிடீச் என்பார்கள்.

தீக்ஷ பெற்ற ஒருவரை சமஸ்கிருதத்தில் ஞீதிடிடீச் என்பார்கள். ஞீதிடிடீச் என்றால் மறுபிறப்பு எடுத்தவர் அல்லது இரண்டாவது முறை பிறந்தவர் என்று பொருள். எல்லா சன்யாசிகளும் இரண்டாவது பிறப்பு எடுத்தவர்கள் அல்லது ஞீதிடி டீச்க்கள் தான். அவர்கள் மறுபிறப்பு எடுத்தவர்கள் அல்லது மீண்டும் பிறந்தவர்கள். மறுபிறப்பு என்றால் உடலளவில் மீண்டும் பிறப்பெடுப்பது என்று அர்த்தமில்லை; ஆனால் உயிரளவில் பிறப்பெடுப்பது. உயிர் நிலையில், அவர்கள் ஒரு புதிய பிறப்பு எடுத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு அவர்களே பிறப்பை கொடுக்கிறார்கள். அவர்கள் புதிதாக பிறந்தவர்களாகிறார்கள். ஆகவே அதை இப்போது புரிந்து கொள்வதால், நீங்களும் புதிய பிறப்பெடுக்கிறீர்கள்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்: ச்ட்Local ஞ்சி ட்ட்ச் ணீணுடிரூச்மி அவரே எனக்கு நெருக்கமானவர், அவருக்கு நான் நெருக்கமானவன். அவர் எனக்குள் இருக்கிறார், நான் அவருக்குள் இருக்கிறேன். நான் உனக்குள் இருக்கிறேன், நீ எனக்குள் இருக்கிறாய் என்று கிருஷ்ணர் மிக அழகாக சொல்கிறார். இந்த இறுதியான சத்தியத்தை நீங்கள் புரிந்து கொண்ட உடனேயே, சரியான பாவனையுடன் நீங்கள் கடவுளை வழிபட தொடங்கியவுடன், நீங்களும் கடவுளாக மாறிவிடுகிறீர்கள். நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், உங்கள் பாவனையை மாற்றி கொள்வது மட்டும் தான்.

புத்தம் என்பது இங்கு புத்தரை குறிக்காது; அது புத்த நிலையைக் குறிக்கும்; தம்மம் என்பது அவர் கூறிய மொழிகளைக் குறிக்கும்; சங்கம் என்பது அவரின் அமைப்பைக் குறிக்கும். குருவின் நோக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் இந்த மூன்றையும் நாம் பின்பற்றும் போது, நாம் சுதந்திரத்தின் பாதையில் செல்கிறோம்.

இதுவொரு முக்கியமான கருத்து. பல இறப்புகள், பிறப்புகளுக்கு பின்னால் தான், நம்மால் ஒரு ஞானியை அடைய முடியுமா? நாம் பல இறப்புகள், பிறப்புகளைக் கடந்து வந்தால் ஒழிய, நம்மால் ஒரு ஞான குருவை அடைய முடியாது.

ஆன்மீக முன்னேற்றத்தின் ஏழு படிகள் பற்றி நான் உங்களுக்கு சொன்னேன்: அதாவது 1) பல கோயில்களுக்கு போய், பல சடங்குகள், சம்பிரதாயங்கள் செய்வது, இன்னும் இது போன்ற விஷயங்கள் 2) நீங்களே சடங்குகள் செய்து கொள்வது 3) ஒரே கடவுளை நினைத்து பிரார்த்திப்பது 4) சடங்குகளுக்கு பதிலாக, கடவுளை வாழ்த்தி மந்திரங்கள் உச்சரிப்பது 5) மந்திரங்களுக்கு பதிலாக, கடவுளின் வடிவத்தை மனதில் நினைத்து தியானிப்பது 6) ஒரு வடிவத்தை நினைத்து தியானிப்பதற்கு பதிலாக, அதை உணர்வில் இருந்து, அந்த வடிவமும், நம் ஆன்மாவும் ஒன்றே என்று தியானிப்பது, அதாவது கடவுளும், ஆன்மாவும் ஒன்றே என்று தியானிப்பது 7) நிஜத்தை அனுபவமாக உணர்வது!

இந்த ஏழு படிகளையும் ஒரே பிறவியில் கடந்து விட முடியும் என்று நினைத்து விடாதீர்கள். இந்த பக்குவத்தை அடைய நீங்கள் நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகள் எடுக்க வேண்டி இருக்கலாம். இந்த பக்குவத்தை அவ்வளவு சாதாரணமாக அடைய முடியாது. கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்: ன்ச் ட்ள்ட்ணூட்ந் ன்புளூீதணூடுசீரூட்மி உண்மையில், இந்த பக்குவத்தை அடைந்த ஆன்மாக்களைப் பார்ப்பது மிகவும் கடினம்.

கோயில்களில் கடவுள்களை வழிபடுவது மிகவும் சுலபம், ஏனென்றால்

| ‘ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘என் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இந்த ஒட்டு விளையாட்டும் வேறொன்றுமில்லை, அகங்காரம் நிரம்பிய விளையாட்டு தான். அது தான் அதிலிருக்கும் ஆபத்து.

இறந்து போன ஞானிகளோடு நம்மை நாமே இணைத்து கொள்வது மிகவும் சுலபம், ஏனென்றால் அவர்கள் நமது அகங்காரத்தை வலியுறுத்த மாட்டார்கள். நாம் சரணடைய வேண்டியதில்லை. எதுவுமே செய்ய வேண்டியதில்லை. இதனால் தான் இறந்து போன ஞானிகள் வாழ்ந்த இடங்களிலும், கோயில்களிலும் கூட்டம் அலை மோதுகிறது. எதுவுமே செய்ய வேண்டியதில்லை என்பதால் அங்கு கூட்டம் அதிகமாக தான் இருக்கும். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், நாம் செய்த எல்லாவற்றையும், நமக்கு கிடைத்த ஆசீர்வாதங்களை எல்லாம் நினைக்க வேண்டியது மட்டும் தான்.

வாழும் ஞானி உங்களுக்கு மரணத்தைப் போன்றிருப்பார். அவர் நமது அகங்காரத்திற்கு மரணமமாக இருக்கிறார். நமது விளையாட்டுக்களை அவரிடம் விளையாட முடியாது. நாம் வளர்ந்தே ஆக வேண்டும். நாம் பக்குவமடைந்தவர்களாக மாறியே ஆக வேண்டும். நாம் அதே பழைய விளையாட்டுக்களை விளையாடி கொண்டு, அவர் பெயரை நம் முன்னால் போட்டு கொள்ள முடியாது. அவர் நம்மை அசைத்து விடுகிறார். அவர் நம்மை எழுப்பி விடுகிறார்.

ரமண மகிரிஷியிடம் ஒருவர் கேட்டார், 'இந்த ஒட்டுமொத்த உலகமும் மாயை என்றால், ஞானியையும் நான் அதே கனவாக தான் பார்க்கிறேன், ஞானமடைந்தவர்களையும் நான் அதே கனவாக தான் பார்க்கிறேன், நான் உங்களையும் கனவாக தான் பார்க்கிறேன். இது எனக்கு எப்படி உதவ முடியும்?' என்றார்.

பிறகு, கொஞ்சம் நேரம் கழித்து, 'தங்கச்சி ஸ்கூலுக்கு போகிறாள்' என்று சொல்லி கொண்டே, அந்த தங்கை பொம்மையை காரில் உட்கார வைத்து சுற்றி வருவார்கள். தங்கை பள்ளிக்கு போக விரும்பாமல் அழுவது போலவே, அவர்களும் அழுவார்கள்.

விளையாட்டின் ஒவ்வொரு காட்சியைப் போலவும் அவர்கள் நடிப்பார்கள். அதற்கு பிறகு, 'இப்போது சாயங்காலம் ஆகிவிட்டது, தங்கச்சி பள்ளிகூடத்தில் இருந்து திரும்பி வர்றா' என்று சொல்லி கொண்டு, அந்த தங்கச்சி பொம்மையை திரும்ப கொண்டு வருவார்கள். 'அப்பா வேலைக்கு போய் திரும்பி வர்றார்' என்று சொல்லி கொண்டே அந்த அப்பா பொம்மையையும் திரும்ப கொண்டு வருவார்கள்.

இது குழந்தைகளுக்கு ஒரு விளையாட்டு போல தெரியும். ஆனால் தயவுசெய்து ஆழமாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், நீங்களும் இந்த விளையாட்டை தான் வாழ்க்கையில் விளையாடி கொண்டிருக்கிறீர்கள். நீங்களும் யாரையாவது பிடித்து கொண்டு, 'நீ ங்கள் தான் என்னுடைய அம்மா, நீங்கள் தான் என்னுடைய அப்பா, நீங்கள் தான் என் மனைவி, நீங்கள் தான் என் கணவர், நீங்கள் தான் என் மகன், நீங்கள் தான் என் சகோதரி, நீங்கள் தான் என் சகோதரன்' என்று சொல்லி கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

உங்களுடைய சட்டத்திற்குள் அல்லது உங்களுடைய பார்வைக்கு ஏற்ப அந்த பொம்மை நடக்கவில்லை என்றால், 'அது ஒரு நல்ல பொம்மை இல்லை, அந்த பொம்மை கெட்ட பொம்மை' என்று சொல்லி, அதை தூக்கி எறிந்து விடுகிறீர்கள். சில நேரங்களில், குழந்தைகள் பொம்மையால், அவர்களை அவர்களே காயப்படுத்தி கொள்வார்கள், பிறகு 'இந்த பொம்மை என்னை அடித்துவிட்டது' என்று சொல்வார்கள். அவர்கள் தான் அந்த பொம்மையை எடுத்து, கண்களில் குத்தி கொண்டார்கள் என்பதை அவர்கள் உணர மாட்டார்கள். பொம்மை அவர்களை குத்தி விட்டது என்று சொல்லி அழுவார்கள். அதே போல தான், உங்களின் சட்டத்திற்கு ஏற்ப யாரோ ஒருவர் நடக்கவில்லை என்றால், அவர்கள் உங்களை காயப்படுத்தி விட்டதாக நீங்கள் உணர்கிறீர்கள்.

உங்களைப் பொறுத்த வரையில், சகோதரி என்றால் இப்படி இருக்க வேண்டும்; தங்கை என்றால் இப்படி தான் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று உங்களுக்குள்ளேயே நீங்கள் ஒரு கருத்தை வைத்திருக்கிறீர்கள். ஒரு தாய் எப்படி இருக்க வேண்டும்

| இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

தயவுசெய்து புரிந்து கொள்ளுங்கள், இது மொத்தமும் ஒரு மனநாடகம் தான்! அது உறவாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது வாழ்க்கையாக இருந்தாலும் சரி, அது ஒரு மனநாடகமே தவிர வேறொன்றுமில்லை. உங்களுக்கு ஓர் அட்டவணை இருக்கிறது. சமூகம் உங்களுக்கு அதை சொல்லி கொடுத்திருக்கிறது, ஒரு தந்தையாக நீங்கள் இப்படி நடக்க வேண்டும், ஒரு கணவராக நீங்கள் இப்படி நடக்க வேண்டும், ஒரு மகனாக நீங்கள் இப்படி நடக்க வேண்டும். இந்த அட் டவணையை நீங்கள் பின்பற்றி வரும் வரைக்கும், நீ ங்கள் ஒரு நல்ல குடிமகனாக கருதப்படுவீர்கள்.

ஒரேயொரு முறை நீங்கள் அந்த அட்டவணையிலிருந்து தவறினாலும், நீங்கள் மதிக்கப்படமாட்டீர்கள்.மற்ற எல்லாபொம்மைகளும் உங்களை கதவுக்கு வெளியில் தூக்கி எறியும். இந்த விளையாட்டில் இனி உங்களுக்கு இடமில்லை என்று அவை சொல்லும். நீங்கள் விருந்துகளுக்கு அழைக்கப்பட மாட்டீர்கள். அது தான் தவிர்ப்பது. அவர்கள் உங்களைத் தவிர்ப்பார்கள், திடீரென்று ஒருநாள், 'எத்தனை முறைதான் நான் இதே நாடகத்தை நடிப்பது; மீண்டும் மீண்டும் அதே விளையாட்டை விளையாடுவது என்று நினைப்பீர்கள்!'

ஒரே நாடகத்தில் தான் நடித்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை ஒருவர் புரிந்து கொண்டால், ஒரே விளையாட்டைத் தான் மீண்டும் மீண்டும் நாம் விளையாடி கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை ஒருவர் புரிந்து கொண்டால், அவர் அறிவை பெறுகிறார், என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்ற நிஜமான அறிவை பெறுகிறார். பிறகு, இயல்பாகவே நீங்கள் சரணாகதி அடைவீர்கள். நீங்கள் என்னிடம் ச ரணடைவீர்கள் என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், 'எல்லா காரணங்களுக்கும் நானே காரணம். என்பதை ஒருவர் புரிந்து கொண்டால், அவர் உயர்ந்த கடவுள் நிலையை உணர்கிறார். 'எத்தனை முறை நான் இதே விளையாட்டை விளையாடி கொண்டிருப்பேன்? எத்தனை முறை நான் அதே தவறுகளைச் செய்து கொண்டிருப்பேன்?' என்பதை அவர் உணர்கிறார்.

இதை உணராத வரை, இவை எல்லாம் முடிவே இல்லாமல், அனுபவத்தைப் பெறாமல் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பி கொண்டே இருக்கும்.'

'யார் இதை புரிந்து கொண்டாரோ, இந்த சத்தியத்தைப் பற்றிய அறிவு யாருக்கு கிடைக்கிறதோ, எல்லா காரணங்களுக்கும் காரணமாகவும், இருக்கும் எல்லாமாக இருப்பவன் நானே என்பதை உணர்ந்து கொண்டு, அவர் என்னிடம் சரணடைகிறார், அவர் குருவிடம், ஒரு ஞானமடைந்த ஜீவனிடம் சரணடைகிறார். அதுபோன்றதொரு ஆன்மா மிகவும் அரிதானது.'

இந்த அறிவைப் பெற்ற ஒருவரால் மட்டும் தான், நிஜமான உணர்வுடன் குருவோடு இணைய முடியும். அவரால் மட்டும் தான் குருவை நிஜமான வழியில் பார்க்க முடியும். தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், 'நீங்கள் ஒரேயொரு முறை ஒரு ஞானமடைந்த குருவைப் பார்த்தால் கூட போதும், நீங்கள் ஞானமடைந்து விடுவீர்கள்' என்ற ஓர் அழகான வாக்கியம் உண்டு.

சிலர் என்னிடம் திரும்பி வந்து கேட்பதுண்டு, 'சுவாமி, நான் ஏன் இன்னும் ஞானம் அடையவில்லை?' என்பார்கள். தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், 'நீங்கள் என்னை பார்த்து கொண்டிருப்பதாக ஒருபோதுநினைக்காதீர்கள்; உங்கள் கண்கள் மூலமாக பார்ப்பதால் மட்டுமே, கடவுளைப்பார்த்துவிடமுடியும்என்றுஒருபோதும் நினைக்காதீர்கள். நீங்கள் என் வடிவத்தை தான் பார்க்க முடியும், ஆனால் என்னை பார்க்க முடியாது. நீங்கள் நிறைய ஞான குருக்களைப் பார்த்திருந்தாலும் கூட, அவர்களை நீங்கள் பார்த்துவிட்டதாக ஒருபோதும் நினைக்காதீர்கள். உங்கள் கண்களால் பார்த்திருப்பதால் மட்டும், நீ ங்கள் அவர்களை பார்த்து விட்டதாக ஒருபோதும் நினைக்காதீர்கள்.'

நீங்கள் அவர்களைப் பார்த்திருந்தாலும் கூட, நீங்கள் எந்த மனநிலையிலிருந்து அவர்களைப் பார்த்தீர்கள் என்பது ஒரு முக்கிய பாத்திரத்தை வகிக்கிறது. நீங்கள் அவர்களிடம் பேராசையுடன் சென்றிருந்தால், நீங்கள் தெய்வமாக கருதப்படும் ஒருவரிடம் சென்றிருக்கிறீர்கள் அவ்வளவு தான், ஒரு ஞான குருவிடம் அல்ல. நீங்கள் பயத்துடன் சென்றிருந்தால், மீண்டும் நீங்கள் தெய்வமாக கருதப்படும் ஒருவரிடம் செ ன்றிருக்கிறீர்களே தவிர, ஒரு ஞான குருவிடம் இல்லை.

நீங்கள் அன்புடனும், நன்றியுணர்வுடனும், புரிதலுடனும், பக்குவத்துடனும் சென்றால் மட்டுமே உங்களால் ஒரு வாழும் குருவைச் சந்திக்க முடியும், அப்போது தான் உங்களால் ஒரு ஞானியைச் சந்திக்க முடியும். ஒரு ஞானமடைந்த ஜீவனை, உள்ளது உள்ளவாறே நீங்கள் பார்த்த அடுத்த நொடியே, நீங்கள் ஞானமடைவீர்கள். இதில் எந்த வித சந்தேகமும் இல்லை.

கேள்வி: சுவாமி, காத்திருப்பது எனக்கு ஒருபோதும் சௌகரியமாக இருப்பதில்லை; எதையாவது நோக்கி வேலை செய்து கொண்டிருக்க, என்னை நானே எப்போதும் ஏதாவது வேலையில் ஈடுபடுத்தி கொண்டிருக்கவே விரும்புகிறேன். ஓரிடத்தில் இருந்து விட்டால் போதும், உடனே அவ்விடத்தை விட்டு நகர விரும்புகிறேன். நீ ங்கள் சொல்வது போல, இறுதி விளைவுகளில் நான் அதிருப்தி அடைந்து விடுவதாக தெரிகிறது, நான் சரியான பாதையில் தான் சென்று கொண்டிருக்கிறேனா?

அருமை! நீங்கள் நிஜமாகவே சரியான பாதையில் செல்கிறீர்கள் என்றால், நீங்கள் சரியான பாதையில் ஒருமுகப்பட்டு இருக்கிறீர்கள் என்றால், நீங்கள் அந்த பாதையை அனுபவித்து கொண்டிருப்பீர்கள். இறுதியில் உங்களுக்கு கிடைக்கும் விளைவால் நீங்கள் அதிருப்தி அடைய மாட்டீர்கள். உங்களுக்கு என்ன கிடைத்தாலும், நீங்கள் எங்கு சென்று சே ர்ந்தாலும் நீங்கள் திருப்தியை உணர்வீர்கள். இதை தான் கிருஷ்ணர் பற்றற்ற நிலை என்று சொல்கிறார், அது பற்றுடனும், தொடர்புபடுத்தி கொண்டு இருப்பதும் அல்ல, விலகி கொண்டும், விரும்பாமல் இருப்பதும் கிடையாது.

வாழ்க்கை என்பது ஒரு பரிசு, பிறப்பு என்பது ஒரு பரிசு, அன்பு என்பது ஒரு பரிசு, இறப்பு என்பது ஒரு பரிசு. இவற்றை எல்லாம் எப்படி ஏற்று கொள்வது என்று தெரிந்தால் போதும், இவை எல்லாமே நமக்கு பரிசுகளாக மாறிவிடும். இவற்றை எப்படி ஏற்று கொள்வது என்று நமக்கு தெரியவில்லை என்றால், வாழ்க்கையில் குறைகளைத் தவிர வேறொன்றும் இருக்காது. மக்கள் இரண்டு விதமாக இருக்கிறார்கள்: 1) இருப்பதன் அழகை, அவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டதன் அழகை எப்படி ஏற்று கொள்வது என்று புரிந்து கொண்டவர்கள்

2) ஏற்று கொள்ளும் உணர்வு இல்லாதவர்கள். இவர்கள் குற்றம், குறை சொல்வார்கள், மேலும் மேலும் வேண்டுமென்று கேட்டு கொண்டே இருப்பார்கள்.

நன்றியை உணர்தொடங்குங்கள். ஏற்றுக்கொள்ளும் உணர்வை வளர்த்தெடுங்கள். ஏற்கனவே என்ன செய்யப்பட்டிருக்கிறதோ அதற்காக கடவுளைப் பாராட்டுங்கள், பின்னர் பாருங்கள் அனைத்தும் சிறப்பாக இருக்கும். நாம் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு பாராட்டுகிறோமோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு நம்மால் பார்க்க முடியும், நம்மால் நிறைய உணர முடியும். நன்றியுணர்வுடன் கூடிய பிரார்த்தனையில் இருப்பவர்கள் மேலும் மேலும் உணர்வாளர்களாக ஆகிறார்கள், எல்லாயிடத்திலும் கடவுளைக் காண்கிறார்கள். அவர் எல்லாயிடத்திலும், எல்லாவற்றிலும் கடவுளின் கைவண்ண த்தைப் பார்க்கிறார்!

நாம் யார் என்பதையே நாம் மறந்துவிட்டோம். நமது கடவுள் இயல்பைப் பற்றி நாம் அறியாமையில் இருக்கிறோம். அது தான் நாம் செய்யும் உண்மையான பாவம். ஏனென்றால், நம்மை நாமே மறந்துவிட்டோம், நம்முடையதை எல்லாம் மறந்துவிட்டோம், கடவுளின் உள்ளுலக சாம்ராஜ்ஜியம் தான் நமது வீடு. நமது செ ார்க்கம் வேறெங்கும் இல்லை. அது நம்முடைய ஜீவனின் ஆழமான மையத்தில் இருக்கிறது. நிஜத்தில், அது நம்முடைய இயல்பான பழக்கமாக இருக்கிறது. அதுவொரு வித்தியாசமான பகுதியாக இருப்பதால், நம்மால் அதன்படி நடக்க முடிவதில்லை. அதை எப்படி கண்டுபிடிப்பது என்பதும் கூட நமக்கு தெரியவில்லை.

உங்களுடைய இயல்பான பழக்கத்தை நீங்கள் கண்டுபிடிக்கும் போது, உங்களுக்குள் ஆனந்தம் உண்டாகும். உங்களின் மையத்தை நீங்கள் அடையும் போது, நீங்கள் ஆனந்தத்தில் இருப்பீர்கள். தைரியமானவர்கள், பயமில்லாதவர்கள், வீரமானவர்களால் தான் அதை எட்ட முடியும், ஏனென்றால் அறிந்ததில் இருந்து அறியாத ஒன்றிற்கு நாம் நகரும் போது தான் ஆனந்தம் உருவாகிறது. அறிந்த ஒன்றில் நாம் மாட்டி கொண்டிருக்கும் போது, நமது வாழ்க்கை வழக்கமான ஒன்றாகவும், ஒரே மாதிரியாகவும் ஆகிவிடுகிறது. அது ஒரே பாதையில் போக ஆரம்பித்து விடுகிறது. அது வட்டமாக சுற்ற ஆரம்பிக்கிறது, மெதுவாக அது நமது உணர்வுகளை, நமது உள்வாங்கும் தன்மையை மந்தமாக்கி விடுகிறது. அது மக்களைக் கடினமாக்குகிறது. அது அவர்களை குருடர்களாகவும், செவிடர்களாகவும் ஆக்கி விடுகிறது. அப்படி போகும் போது பார்ப்பதற்கும், கேட்பதற்கும், சுவைப்பதற்கும், உணர்வதற்கும் எதுவும் இருப்பதில்லை என்பதால் அது அவர்களை முடக்கி விடுகிறது. இது அவர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும். இருந்தாலும், அவர்கள் அதையே மீண்டும் மீண்டும்

| ‘ஈரான் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?” என விசாரித்ததற்கு, ‘ஈரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

மறைநூல்களின் பல உரைகள் இருக்கின்றன. ஞானமடையாத ஜீவன்கள், எந்த விதமான புரிதலும் இல்லாமல், இந்த உறுதியான சத்தியங்களை மிக சாதாரணமாக எடுத்து கூறிவிடுவார்கள். இவை எழுதப்பட்டிருக்கும் மொழி கூட பலருக்கு தெரியாது.

சமஸ்கிருதம் படிப்பதற்கு மிகவும் ஆழமான, சக்தி வாய்ந்த மொழியாக இருக்கிறது. அதனால் தான், அது கடவுளின் மொழி என்று அழைக்கப்படுகிறது. அது பல நுட்பமான நிலைகளில் அர்த்தங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. வெளிநாட்டுக்காரர்களில் பலர், அவர்களுக்கு எப்படி மொழிபெயர்க்கப்பட்டதோ அதன் அடிப்படையிலோ அல்லது அவர்கள் படித்திருக்கும் கொஞ்ச படிப்பினைகளின் அடிப்படையிலோ நமது வேத ஶ்ரவணாதீனாடிஜ மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் ஆர்வத்தை நான்

அவர்கள் மிகவும் மெதுவாக இருப்பதால், மூலத்தைப் படிக்க முயற்சிப்பதற்கு மாறாக, அவர்கள் நகல்களைப் படிப்பதிலேயே மனநிறைவடைந்து விடுகிறார்கள். இந்த நகல்கள் மொழியை முற்றிலுமாக புரிந்து கொள்ளாமல், வெறுமனே உருவாக்கப்பட்டவை என்பதோடு மட்டுமல்ல, பொதுவாக கலாச்சாரத்தையும் மொத்தத்தில் தவறாக எடுத்து காட்டிவிடுகின்றன. பல விஷயங்களில், இந்த தவறுகள் வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டிருக்கும். என்ன செ ால்லப்பட்டதோ அதன் பெருமையை குறைக்கும் வகையில் இது வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும். இப்படி செய்வது தான் பல மொழிபெயர்ப்புகளின் ஒரே நோக்கமாக கூட இருக்கிறது.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ், பல இந்தியர்கள் மேதைகளாக இருந்தார்கள். அவர்களின் முதலாளிகள் மற்றும் ஆட்சியாளர்களின் மொழிகளில் தங்களைத் தாங்களே அவர்கள் எவ்வளவு காட்டி கொண்டார்கள் என்பதை பொறுத்து, அவர்களின் மதிப்பு அளிக்கப்பட்டது. அவர்களை ஆட்சி செய்தவர்களின் மேதமை உருவாக்கப்பட்டிருந்ததால், அவர்களைப் பின்தொடர்வதே அவர்களுக்கு எளிமையாக இருந்தது. தங்கள் ஆட்சியாளர்களைப் முன்மாதிரியாக கொண்டும், தங்களின் சொந்த கலாச்சாரத்தையும், அதன் சத்தியங்களையும் தவறாக எடுத்துக்காட்டுவதில் தங்களை விட சிறந்தவர்கள் யாருமில்லை என்ற முயற்சியிலும், அடிமைகளின் ஒரு சுழற்சியாக அது மாறி இருந்தது.

என் மீது உங்களுக்கு சந்தேகம் இருந்தால், சமஸ்கிருதம் படித்து, மூல மறைநூல்களைப் படியுங்கள். அதன் பிறகு வெளிநாட்டுக்காரர்கள் எழுதிய நகல்களையும், அவர்களைப் பின்பற்றி இந்தியர்கள் எழுதியதையும் படித்து பாருங்கள். உங்களுக்கு நீங்களே சத்தியத்தைக் கண்டுபிடிக்கலாம்.

மேலும், மொழியை புரிந்து கொண்டதால் மட்டுமே நாம் இந்த ச த்தியங்களைப் புரிந்து கொண்டோம் என்பதற்கும் எந்த உத்தரவாதமும் கிடையாது. இந்த மறைநூல் சத்தியங்கள், நாம் வாழும் வேறு வேறு சக்தி நிலைகளில் இருந்து வெளிப்படுத்தப்பட்டவை. நாம் ஒட்டுமொத்தமாக ஜீவனின் உடல் மட்டத்தில் இருந்தால், பொருள் உலக பற்றுகளுக்குள் மட்டும் செயல்பட்டு கொண்டிருந்தால், அந்த நிலையில் இருந்து தான் நம்மால் இந்த சத்தியத்தை புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இருந்தாலும், இந்த சத்தியங்கள் உயர்ந்த சக்தி நிலைகளில் இருந்து, அந்த ஞான குருக்களின் நிர்வாண அடுக்கில் இருந்து வெளிப்படுத்த பட்டவை. நாம் அந்த நிலையை அடையாத வரை, இந்த மறைநூல்களின் சத்தியங்களை நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியாது. நமது லைஃப் பிலிஸ் பயிற்சிகளில், மக்களைப் படிப்படியாக இந்த அடுக்குகளில் தான் எடுத்து செல்கிறோம். ஒருவரை நான் என் சீடராக ஏற்று கொண்டு, அவருக்கு தீக்க்ஷை அளிக்கும் போது, அவர் அந்த நிர்வாண அடுக்கை அடைய நான் அவருக்கு உதவி செய்கிறேன். அது மட்டும் கூட போதாது. அந்த புள்ளியை எட்டவும், ஒருமுறையாவது அந்த சத்தியத்தை உணரவும், அவருக்கு ஒரு துளியாவது அந்த உணர்வை அளிக்கவும் நான் உதவுகிறேன். அதற்கு மேல், அங்கேயே நிற்பது என்பது சீடரின் நேர்மையையும், அவரின் பொறுப்பையும் பொறுத்தது. இது தான் நித்ய ஆன்மீக ஹீலர்களும், தியான ஆச்சாரியர்களுக்கும் அளிக்கப்பட்டிருக்கும் பயிற்சி.

பல சீடர்கள், குறிப்பாக தியான ஆச்சாரியர்கள், ஒட்டுமொத்த உடல் மட்டத் திற்கு மேலான நிலைகளில் இருந்து வேதநூல்களைப் பற்றி பேசும்படி என்னை கேட்பார்கள். அஷ்டவக்ர கீதை உபதேசத்தில் ஒருமுறை நான் அதை முயற்சித்துப் பார்த்தேன். எத்தனை பேர் அதை புரிந்து கொண்டார்கள் அல்லது அதை புரிந்து

இருபத்தைந்து வருடம்

'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, "சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். விரும்பினால், நாம் காலனியாக்கம் செய்யும் வெளிநாட்டு ஆட்சியாளர்களைத் தான் சொல்ல வேண்டும். அவர்கள் தான், நமது கலாச்சாரத்தை அழிப்பதற்கான அவர்களின் திட்டமிட்ட முயற்சியில் நம்மையும், நமது அமைப்பு முறையையும் குழப்பி விட்டார்கள். இதில் பரிதாபகரமானது என்னவென்றால், அதில் அவர்கள் வெற்றியும் பெற்றார்கள்.

பாரம்பரிய கலாச்சாரத்தின் மற்றும் மதிப்பு மிக்க அமைப்புமுறைகளின் அடிப்படையைப் புரிந்து கொள்வதற்கான ஒருவரின் திறன் என்ன என்பதன் அடிப்படையில் இன்று நாம் ஒருவரின் திறமையை மதிப்பிடுவதில்லை, மாறாக அவர் எந்த அளவிற்கு ஆங்கிலத்தில் பேசுகிறார், மேற்கத்திய 'நாகரிக’ முறைகளைப் பின்பற்றுகிறார் என்பதன் அடிப்படையில் தான் மதிப்பிடுகிறோம். இந்தியர்களாக வாழவோ அல்லது நமது பாரம்பரிய கலாச்சாரத்தைப் பின்பற்றவோ நாம் பெருமைப்படுவதில்லை. ஓர் உயர்ந்த விஞ்ஞான மற்றும் அருமையான கல்வி மற்றும் பயிற்சி முறையான குருகுல முறையை, நமது மனங்களில் வெளிநாட்டின் திணிப்பால் ஏற்பட்ட நேரடியாக விளைவாக இருக்கும் அடக்குமுறையின் ஒரு படிநிலை முறைக்கு (டடினுணூச்ணூரிடடிஞ்ரிட் ண்தூரணூணுட்) மாற்றியதன் விளைவாக தான், இந்த அமைப்பு முறைகளில் குளறுபடி ஏற்பட்டிருக்கிறது.

பலர் இதை வர்ண அமைப்புமுறை என்பார்கள், சமஸ்கிருதத்தில் வர்ணம் என்றால் நிறம் என்று அர்த்தம். உயர் ஜாதிகாரர்களான வெளிநாட்டு ஆரிய ஆக்கிரமிப்பாளர்கள், வெள்ளையாக இருந்தார்கள் என்ற உண்மையில் இருந்து தான் தான் இது வந்தது என்று வெளிநாட்டு வல்லுனர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். அப்படியென்றால் விஷ்ணுவும், அவரின் அவதாரங்களான ராமரும், கிருஷ்ணரும் நீல நிறத்திலும், கருப்புநிறத்திலும் வர்ணிக்கப்பட்டார்கள், இந்த வல்லுனர்களின் கருத்துப்படி கீழ்மட்ட மக்க ளான சூத்திரர்களுக்கு அந்த நிறங்கள் அளித்திருப்பது ஆஸ்சரியமாக இருக்கிறது.

த்தார். நான் அவரை தடுத்தேன். அவருக்கு தென்னிந்தியாவின் சிதம்பரத்தில் வாழும் பிராமண பூசாரிகள் பற்றி எடுத்து சொன்னேன், இவர்கள் இன்றும் அவர்களின் அந்த புனித நகரத்தின் எல்லையை விட்டு வெளியில் வருவதில்லை. பல ஆயிரம் ஆண்டு கள் கடந்துவிட்டன, இந்த குழு அங்கேயே தங்கியிருக்கவும், அவர்களிடம் இருக்கும் வேதநூல்களைப் பாதுகாக்கவும் சத்தியம் செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களைச் சுற்றி இருக்கும் உலகம் முன்னேறிவிட்டது, பணம் சேர்த்து கொண்டது, அவர்கள் இந்த சிறப்புகளை, குறைந்த சம்பள வேலைகளை விட்டுவிட்டிருக்கலாம். உண்மையில், இது நன்றி தெரிவிக்காத வேலை, ஏனென்றால், இந்த நாட்டில் வேத கலாச்ச ாரத்தை தக்கவைத்திருப்பதில் தமிழ் சமூகம் முன்னிலையில் இருக்கிறது. அதனால் தான் அமெரிக்காவில் வந்து குடியேறியவர்களில் அதிகமாக தமிழ் பிராமணர்கள் இருக்கிறார்கள், தங்கள் தாய்நாட்டில் பிழைக்க முடியாத அவர்கள் இங்கு செல்வ வளத்திலும் சிறப்பாக இருக்கிறார்கள்.

இதே போல, வாரணாசியிலும், வேறு சில இடங்களிலும் கூட வேதம் படித்த பிராமணர்களின் சமூகங்கள் இருக்கின்றன, இவர்களும் பல தடைகளைத் தாண்டி, வேத கல்வியைக் காப்பாற்றி வருகிறார்கள். இவர்கள் எல்லாம் இல்லாமல் இருந்திருந்தால், இந்த நாட்டைக் காப்பாற்றி இருக்க முடியாது.

இதனால் தான் நான் இந்திய சமூக அமைப்புமுறைக்கு தலைவணங்குகிறேன்.

நான் உங்கள் இதயத்தில் இருக்கிறேன்!

7.20பல ஆசைகளால் தள்ளாடும் பகுத்தறிவை உடையவர்கள், கடவுள்களிடம் சரணடையுங்கள்.

அவர்கள் தங்களின் சொந்த இயல்புக்கு ஏற்ப குறிப்பிட்ட நெறிமுறைகளைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.

7.21நானே எல்லோருடைய இதயத்திலும் பரமாத்மாவாக இருக்கிறேன்.

|

கிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையில் இருந்து ஓர் அழகான கதை.

ஒரு பணக்காரர், தான் ராஜாவாக வேண்டும் என்று கிருஷ்ணரிடம் வேண்டினார். ஒருநாளைக்கு இரண்டு முறை, காலையிலும், மாலையிலும் 'கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா' என்று சொல்லி கொண்டே இருந்தார். 'கிருஷ்ணா, எனக்கு அரசு பதவியைக் கொடு. நான் ராஜாவாக ஆக வேண்டும்', என்று அவர் எப்போதும் கிருஷ்ணரிடம் கேட்டு கொண்டே இருந்தார்.

அங்கே இன்னொரு ஏழை பெண் இருந்தார். அவரிடம் ஒரேயொரு மாடு மட்டும் இருந்தது. அதிலிருந்து கிடைத்த பாலை வெண்ணெய் ஆக்கி, அதையும், கொஞ்சம் இனிப்புகளையும் கிருஷ்ணருக்கு கொடுத்து வந்தார். அவர் நாள் முழுவதும் உட்கார்ந்து கிருஷ்ணரின் பெயரைச் சொல்லி கொண்டே இருந்தார்.

திடீரென்று ஒருநாள் கிருஷ்ணர் இரண்டு பேருக்கும் முன்னால் தோன்றி, அவர்கள் விரும்பியதை கொடுத்தார். ராஜ பதவியைக் கேட்டு கொண்டிருந்த அந்த மனிதர், ராஜாவாகி விட்டார். நாள் முழுவதும் கிருஷ்ணரின் பெயரை சொல்லி கொண்டிருந்த அந்த பெண்ணின், பசு இறந்துவிட்டது.

நாரதர் கிருஷ்ணரிடம் கேட்டார், 'என்ன கிருஷ்ணா, இது? ஒருநாளைக்கு இரண்டு முறை மட்டும் உன் பெயரை சொல்லும் அவரை நீ ராஜா ஆக்கிவிட்டாய். நாள் முழுவதும் உன்னையே நினைத்து கொண்டிருந்த அந்த பெண்ணின் பசுவையும் நீ பறித்து விட்டாயே. என்ன இது? இது நியாயமா?' என்றார்.

வருகிறீர்கள் என்று வைத்து கொள்வோம்.

இப்படி தான் அது தொடங்குகிறது. பின்னர் மெதுவாக, இந்த பூஜைகள் மற்றும் ஹோமங்களுக்கு மட்டும் நீங்கள் போவதில்லை, பல்வேறு கோயில்களுக்கும் போக ஆரம்பிப்பீர்கள்.

பின்னர் சில காலங்களுக்கு பின்னால், இப்படி கோயில்களுக்கு செல்வதும், சடங்குகளில் கிடப்பதும் ரொம்ப அதிகமாக இருப்பதாக நீங்கள் உணர்வீர்கள். 'இதை எல்லாம் எனக்காக ஏன் வேறு யாரோ செய்ய வேண்டும்? நானே நேரடியாக செய்து, கடவுளோடு நான் நேரடியாக தொடர்பு கொள்ளலாமே' என்று நினைப்பீர்கள். நீங்கள்

உங்கள் வீட்டு அறையிலேயே உங்களுக்கான ஒரு கோயிலை எழுப்புவீர்கள். நீங்கள் கொஞ்சம் பக்குவமடையும் போது, இப்படி நடக்கும். உங்களுக்கும் கடவுளுக்கும் நேரடியாக தொடர்பு கிடைத்துவிட்டதாக நீங்கள் நினைப்பீர்கள். 'நானே செய்து கொள்கிறேன்' என்று நினைப்பீர்கள். பின்னர் நீங்களே செய்ய தொடங்குவீர்கள்.

எல்லா கோயில்களையும் சுற்றி வருவதும், எல்லா வகையான செயல்பாடுகளையும் பார்த்து வருவதும் தான் ஆன்மீகத்தில் முதல் படியாக இருக்கும். அதை நீங்களே செய்வது இரண்டாவது படியாக இருக்கிறது. 'கடவுள் சக்தி என்பது எல்லா கடவுள்களிலும், எல்லா வடிவங்களிலும் இருக்கிறது. ஆனால் நான் இந்த ஒரு கடவுளிடம், இந்த குறிப்பிட்ட ஒரு கடவுளிடம் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டு இருக்கிறேன். ஆகவே இந்த வடிவத்தில் கடவுளை வழிபட்டு ஒருமுகப்பட நான் முயல்கிறேன்,' என்பதை நீங்கள் உணர்வது தான் மூன்றாவது படி. அதாவது, ஒரே வடிவத்தை கொண்டு, அந்த ஒரே வடிவத்திற்கு மட்டும் வழிபாடுகளை அளிப்பது தான் மூன்றாம் நிலை. 'இந்த வகையான வழிபாடுகளை விட, சக்தியுடன் ஒலியை உச்சரிப்பது மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது. ஆகவே நான் மந்திரங்களை ஓத வேண்டும்,' என்று நினைப்பீர்கள்.

தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள்: உடல் மூலமாக சரணடைவது பூஜை; கடவுளைப் புகழ்ந்து மந்திரங்கள் சொல்வது என்பது வார்த்தைகள் மூலமாக ச ரணடைவது; மனதின் மூலமாக சரணடைவது என்பது டீம்ந்ணச் அதாவது, முற்றறிவு அல்லது தன்னைப்பற்றிய அறிவு. இங்கு நீங்கள், 'கடவுளின் பெயரை ஏன் உச்சரிக்க கூடாது?' என்று நீங்கள் நினைக்க கூடும். உடனே நீங்கள் உங்களின் விருப்பமான தெய்வத்தின் பெயரை உச்சரிக்க தொடங்குவீர்கள்.

ஒவ்வொரு மட்டத்திலும், வெவ்வேறு கடவுள்கள் உங்களுக்கு பொருந்தும்; ஒவ்வொரு மட்டத்திலும், வெவ்வேறு ஞானிகள் அல்லது குருக்கள் உங்களுக்கு பொருத்தமாக அமைவார்கள். நீங்கள் புனித தளங்களுக்கு போகும் மட்டத்தில் இருந்தால், இந்த புனித தளங்களுக்கு வழிகாட்டும் மனிதர்கள் உங்களுக்கு பொருந்தி வருவார்கள். நீங்கள் சபரிமலைக்கு போனால், உங்களை அழைத்து செல்பவரை நீ ங்கள் குரு சாமி என்று அழைப்பீர்கள். அவர் உங்களுக்கு பொருத்தமாக இருப்பார்.

பூஜை, ஹோமம் என்ற நிலைக்கு நீங்கள் வரும் போது, இதே சடங்குகளைச் செய்பவர்கள் உங்களோடு பொருந்தி வருவார்கள்! உங்களுக்கு பூஜையைச் செ ால்லி கொடுத்தவர், உங்களோடு பொருந்தி வருவார். அவர் உங்களுக்கு குருவாக இருப்பார்.

அடுத்ததாக, ஒரேயொரு கடவுளிடம் மட்டும் ஒருமுகப்பட்டு, சம்பிரதாயங்களைச் செய்யும் நிலைக்கு வரும் போது, உங்களின் குரு மட்டுமே உங்களின் கடவுளாக இருப்பார்.

அடுத்ததாக, மந்திரங்களை உச்சரிக்கும் நிலைக்கு நீங்கள் வரும் போது, உங்களுக்கு மந்திரங்களைச் சொல்லி கொடுத்தவர் உங்கள் முன் வருகிறார். அவர் உங்களின் குருவாக மாறுகிறார்.

அடுத்ததாக, சில காலங்களுக்கு பின்னர், ஏன் எந்த மந்திரங்களையே உச்சரித்து கொண்டிருக்க வேண்டும்? நாம் ஏன் தியானம் செய்ய கூடாது? என்று நீங்கள் நினைக்கும் போது, உங்களுக்கு தியானம் சொல்லி தருபவர் உங்களை வந்தடைகிறார். தியானம் என்பது மீண்டும் ண்உஞ்தயச் ஞணூச்டட்ச்ண ஆகும். அதாவது, ஒரு வடிவத்தை நினைத்து தியானிப்பதையே அது குறிக்கிறது. இது தான் அடுத்த நிலை.

ஆகவே, சடங்குகள் செய்வதும், கோயில்களுக்கு சென்று வருவதும் முதல் நிலையாகிறது. நீங்களே சடங்குகளைச் செய்வது இரண்டாம் நிலையாகிறது. மூன்றாம் நிலையில், ஒரு கடவுளின் மீது ஒருமுகப்பட்டு, அந்த கடவுளுக்கு மட்டும் வழிபாடுகள் செய்கிறீர்கள். நான்காம் நிலையில், சடங்குகளை விட மந்திரங்கள் ச

இருபத்தைந்து வருடம்

தேடல் நிறைந்தவர்கள் பொதுவாக இந்த பாதையில் தான் பயணிக்கிறார்கள், முதல் நிலையிலிருந்து தொடங்கி, இரண்டாவது நிலை வழியாக சென்று, நான் என்பதை உணரும் அனுபவம் பெற்று முடிகிறார்கள். நீங்கள் எந்த இடத் தில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை நீங்களே பாருங்கள், இதிலிருந்து அடுத்த நிலைக்கு போக முயற்சி செய்யுங்கள். அவ்வளவு தான். அது மட்டும் நீங்கள் செய்தால் போதுமானது.

இங்கு கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், 'நான் ஒவ்வொருவரின் இதயத்திலும், பரமாத்மாவாக இருக்கிறேன், கடவுள் வடிவத்தை ஒருவர் வழிபாடு செய்ய விரும்பினால், நான் அவருடைய நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துகிறேன், அதன் மூலம் அந்த குறிப்பிட்ட கடவுளிடம் அவர் தன்னைத்தானே அர்பணிக்க முடியும்.' நீங்கள் முதல் நிலையிலிருந்து கடவுளை அணுகினாலும் கூட, அவர் உங்களுக்கு உதவுவார். நிச்சயமாக அவர் சந்தேகமில்லாமல் உங்களுக்கு உதவுவார்.

நீங்கள் தொடங்கும் போது, 18 காரட் தங்கத்தைப் போல இருப்பீர்கள். இப்படி 18 காரட் தங்கமாக இருப்பதில் எந்த தவறும் இல்லை, ஆனால் நீங்கள் கொஞ்சம் தீவிரமாக இருக்க வேண்டும். பின்னர் மெதுவாக, நீங்கள் 22 காரட் தங்கமாக மாறுவீர்கள். பின்னர் தான் நீங்கள் குருவை அடைவீர்கள், ஒரு வாழும் குருவை அடைவீர்கள். அதன் பிறகு மெதுவாக நீங்கள் 24 காரட் தங்கமாக மாறுவீர்கள், இதன் பிறகு ஞானமடைவீர்கள். நீ ங்கள் முதல் படியைத் தூக்கி எறிந்தீர்கள் என்றால், உங்களால் ஒருபோதும் இரண்டாவது படியை எட்ட முடியாது. முந்தைய படிகளைத் தாண்டினால் ஒழிய, ஒரு வாழும் குருவோடு தொடர்பு கிடைப்பது மிகவும் சிரமம்.

இன்றைக்கு காலையில் என்னை பார்க்க வந்த ஒருவர், என்னோடு பேசி கொண்டிருந்தார். அவர் அவரின் குழப்பத்தைச் சொன்னார். பல புத்தகங்களைப் படித்ததால் அவருக்கு இப்படி ஆகி

எல்லா மூடநம்பிக்கைகளையும் நீங்கள் புறக்கணிக்கிறீர்கள் என்பதால், எனக்கு உங்களிடம் மிகுந்த மரியாதை உண்டு. நீங்கள் நிஜமாகவே சிறந்த கல்விமான் தான்' என்றார்.

விவேகானந்தர் சொன்னார், 'நீ ஒரு முட்டாள், என்னுடைய நம்பிக்கைகள் பற்றி உனக்கு என்ன தெரியும். நான் ஒவ்வொரு நாளும் அன்னை காளியை வணங்குகிறேன், கங்கையில் குளிக்கிறேன். உருவ வழிபாடு முட்டாள்தனமானது என்ற உன்னுடைய எல்லா கருத்துக்களையும் விட்டு விட்டு, எப்படி வணங்குவது என்று தெரிந்து கொள்,' என்றார்.

அதன் பிறகு, சிறிது நேரத்தில், ஒரு வயதான கல்வியாளர் விவேகானந்தரைப் பார்க்க வந்தார். அவர், 'குருவே, நீங்களே தலைச்சிறந்தவராக இருக்கிறீர்கள். வேதநூல்கள் படிப்பது பற்றியும், கோயில்களுக்கு போவது பற்றியும் நீங்கள் செ ான்னதெல்லாம் மிகவும் உண்மையாக இருக்கின்றன. ஆகவே, ஒவ்வொருவரும் உங்களைப் போன்றே பேச வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்' என்றார்.

விவேகானந்தர் அவருக்கு சொன்னார், 'வேதநூல்கள் பற்றி உங்களுக்கு என்ன தெரியும் ? இந்த காலங்கடந்த புத்தகங்களைப் படிப்பதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது? அது உங்களின் அகங்காரத்தைத் தான் இன்னும் அதிகமாக்கும். ஆகவே அந்த முட்டாள்தனத்தை விட்டு விட்டு தியானம் செய்யுங்கள்' என்றார்.

அந்த கல்விமான் சென்ற பிறகு, விவேகானந்தரின் பாதங்களைப் பிடித்து கொண்டிருந்த அந்த சீடர் அதிர்ச்சியுடன் கேட்டார், 'குருவே, எனக்கு குழப்பமாக இருக்கிறது. இந்த இரண்டு நபர்களிடமும் உங்களின் நிலையை முற்றிலுமாக மாற்றி காட்டி இருக்கிறீர்கள். நான் இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது?' என்றார்.

விவேகானந்தர் சொன்னார், 'வாயை மூடி கொண்டு, என்னுடைய பாத த்தைப் பிடித்து விடும் வேலையை மட்டும் செய். அது தான் உனக்கு நல்லது' என்றார்.

நீங்கள் முதல் நிலையில் இருக்கும் போது, அதாவது நீங்கள் கோயில்களுக்கு போய் சிலைகளை வழிபடும் போது, ஒரு கல்லையோ அல்லது ஓர் உலோக சி

இருபத்தைந்து வருடம்

லையையோ வழிபடுவதாக நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் உங்கள் விழிப்புணர்வு அதிகரிக்கும் போது, சிலை என்பது வெறும் கல்லோ அல்லது உலோகமோ கிடையாது; அது சக்தி என்பதை உணர்வீர்கள். பெரிய முயற்சி எதுவும் இல்லாமலேயே, கோயிலுக்குள் இருக்கும் சக்தியை உங்களால் உணர முடியும்.

திருப்பதி அல்லது காசி அல்லது திருவண்ணாமலையில் உள்ள புனித ஆலயங்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் வருகிறார்கள் என்று ஏன் நினைக்கிறீர்கள்? நிச்சயமாக கிடையாது. மில்லியன்கணக்கானவர்கள் வருகிறார்கள். சில நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் தவறாக வழிநடத்தப்பட்டிருக்கலாம், ஆனால் எவ்வித கட்டாயமும் இல்லாமல், எவ்வித கவர்ச்சியும் இல்லாமல் மில்லியன்கணக்கானவர்கள் சரியான வழியில் போய் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் சுதந்திரத்தை உணர்கிறார்கள் என்பதால் தான் அவர்கள் அந்த வழியில் போய் கொண்டிருக்கிறார்கள்; அவர்களில் எல்லோருமே பயத்திலும், பேராசையிலும் மாட்டி கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் அந்த வழியில் போய் கொண்டிருக்கிறார்கள், ஏனென்றால் தெரிந்தோ தெரியாமலோ அவர்கள் கடவுளின் கரங்களை உணர்கிறார்கள். அவர்கள் அந்த உணர்வை உணர்கிறார்கள், அவர்களால் அந்த 'சக்தியோடு இணைய' முடிகிறது.

இந்துக்கள் சிலைகளைக் கொண்டு வழிபடுகிறார்கள், அவர்கள் சிலைகளை வழிபடுவதில்லை; அந்த சிலைகளுக்கு பின்னால் இருக்கும் சக்தியைத் தான் நமது சடங்குகள் குறிக்கின்றன. இதை தர்க்கத்தினால் புரிந்து கொள்ள முடியாது. நம்பிக்கையினால் மட்டும் தான் இதை புரிந்து கொள்ள முடியும். உருவமற்ற ஒன்றை உணர்வதற்கு முன்னால், நாம் உருவ வழிபாடு என்ற இந்த நிலையைக் கடந்தாக வேண்டும். அப்படியில்லை என்றால், நாம் எல்லோரும் புத்திசாலித்தனமான அரக்கர்களாக தான் இருப்போம். வழிபாட்டிற்கு பின்னால் இருக்கும் தத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல் உருவ வழிபாட்டைக் கண்டிக்கும் மதங்கள், குழப்பத்தை தான் ஏற்படுத்துகின்றன, இது அழிவுகளுக்கு தான் இட்டு செல்கிறது.

எந்த வகையான கல்வியாக இருந்தாலும், நாம் படிப்படியாக தான் முன்னேறுவோம். நாம் விதிவிலக்காக இருந்தால் மட்டும் தான், உயர்நிலைப் பள்ளியில் சேராமலேயே பல்கலைக்கழக கல்விக்கு தாண்டி செல்வோம். இதுபோன்ற

இருபத்தைந்து வருடம் ல்கிறார்" என்று கிருஷ்ணர் சொல்லும் போது, அப்படி ஒரு கிரகம் இருக்கிறது என்று நினைக்காதீர்கள்! அவர் வெளியையும், அனுபவத்தையும் பற்றி பேசுகிறார். நாம் பேராசையில் மாட்டி கொண்டு ஏதோவொரு கடவுளை வணங்கும் போது, நம்மால் அந்த பேராசையிலிருந்து ஒருபோதும் வெளியில் வர முடியாது. நாம் தொடர்ந்து பேராசையில் தான் மாட்டி கொண்டிருப்போம். நாம் பயத்தில் மாட்டி கொண்டு ஏதோவொரு கடவுளை வணங்கும் போது, நாம் எப்போதும் பயத்தில் தான் இருப்போம். அன்பையும், நன்றியுணர்வையும் மனதில் கொண்டு கடவுளை வணங்கும் போது, ஒட்டுமொத்தமாக நாம் ஒரு வித்தியாசமான வெளியை (இடத்தை) அனுபவிக்கிறோம்.

சொர்க்கமோ, நரகமோ நிலக்கூறு அடிப்படையில் கிடையாது; அவை உளவியல்தீதியாகஅமைகின்றன. நமது குறிப்பிட்ட மனோநிலையின் அடிப்படையில், நாம் எங்கு செ ன்றாலும், நமது சொந்த நரகத்தை அல்லது செ ார்க்கத்தை நாம் உருவாக்குகிறோம். நரகத்தை உருவாக்குவது எப்படி என்பது நமக்கு தெரியும்! எப்படி சொர்க்கத்தை உருவாக்குவது என்று தான் இனி நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். நரகத்தை உருவாக்கும் கலையைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள இனி ஒன்றுமே இல்லை. சொர்க்கத்தை எப்படி உருவாக்குவது என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதற்கு இது தான் சரியான நேரம்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்: குறுகிய புத்தி உடையவர்கள் - அதாவது பேராசை அல்லது பயத்தில் மாட்டி கொண்டவர்கள், புகழ் அல்லது கவலையில் மாட்டி கொண்டவர்கள் - கடவுள் வடிவங்களை வணங்குகிறார்கள். உண்மையில், சில நேரங்களில் கடவுள் வடிவத்தை வணங்கும் நாம், அதே மனோபாவத்துடன், அதாவது வேண்டுதல்களோடே, சில நேரங்களில் கிருஷ்ணரையோ அல்லது எல்லாம்வல்ல இறைவனையோ நெருங்குகிறோம். நாம் செல்வத்தை வாரி வழங்கும் குபேரரை வணங்கினாலும் சரி, அல்லது கிருஷ்ணரை வணங்கினாலும் சரி, பேராசை மனோபாவத்தை நாம் கொண்டிருந்தால், அதன் விளைவு, நாம் ஒரு கடவுள் வடிவத்தை மட்டுமே வழிபடுகிறோம். மனோபாவம் தான் கிருஷ்ணரை எல்லாம்வல்ல கடவுளாகவோ அல்லது கடவுள் வடிவமாகவோ மாற்றுகிறது. மனோபாவத்தை உருவாக்குவது நாம் தான். நாம் தான் சக்தியை உருவாக்குகிறோம். கடவுள்வடிவங்களைவணங்குவதன்மூலம், கடவுள்வடிவங்களை அடைகிறோம்.

ஒவ்வொரு பிறப்பும் ஓர் ஆசீர்வாதம்! நாம் உள்ளிழுக்கும், வெளியிடும் ஒவ்வொரு மூச்சு காற்றும் நமக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் வரம். நம் உடைமைகளின் பகுதியாக இருக்கும் பொருட்களை நாம் தொடர்ந்து தவறவிடுகிறோம். கடவுளால் நமக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் விஷயங்களை நாம் ஒருபோதும் அனுபவிக்க வில்லை.

கடவுள் நமக்கு எதையெல்லாம் கொடுக்கவில்லை என்பதற்கான ஒரு நீண்ட பட்டியலை நாம் ஒவ்வொருவரும் வைத்திருக்கிறோம். கடவுள் நமக்கு எதையெல்லாம் கொடுத்திருக்கிறார் என்பதற்கும் நம்மிடம் ஒரு நீண்ட பட்டியல் இருக்கிறது. ஒரு பேப்பர், பேனாவை எடுத்து வைத்து இந்த பட்டியல்களை எழுத தொடங்கினால், இந்த இரண்டு பட்டியல்களுமே முடிவில்லாமல் போய் கொண்டிருக்கும். நமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு நிமிடமும் கடவுளால் அளிக்கப்பட்டிருக்கும் ஓர் அன்பளிப்பு. நாம் உயிரோடு இருக்கிறோம், நாம் இன்னமும் உணர்வுபூர்வமாக இருக்கிறோம்; அதே கடவுள் நமக்கு கொடுத்திருக்கும் பரிசு தான்.

நமக்கு கொடுக்கப்படாத விஷயங்களை நேர்மையோடு நாம் பட்டியலிட்டால், அதுவும் முடிவில்லாமல் போய் கொண்டே இருக்கும். அதே போல நமக்கு கொடுக்கப்பட்டிருப்பதை பட்டியல் போட்டால், அதுவும் முடிவில்லாமல் போய் கொண்டே இருக்கும்.

ஆகவே இப்போது, நமக்கு கொடுக்கப்படாத பட்டியலைப் பார்த்து தொடர்ந்து ஏமாற்றுத்தோடு நரகத்தில் வாழ்வதும், நமக்கு கொடுக்கப்பட்டதை நினைத்து சொர்க்கத்தில் வாழ்வதும் இனி நம்மிடம் தான் இருக்கிறது. இரண்டாவது சொன்னது, நமக்கு ஆழமான நன்றியுணர்வை ஏற்படுத்தும். அது, 'கடவுளே! எனக்கு நீங்கள் எவ்வளவோ கொடுத்திருக்கிறீர்கள், நீங்கள் எனக்கு வாழ்க்கை என்கிற ஆசி ர்வாதத்தையும் கொடுத்திருக்கிறீர்கள்' என்று நம்மை சொல்ல வைக்கும். நம்மை நன்றியுணர்வை உணர்ந்து, நம்முடைய சொர்க்கத்தை நாமே உருவாக்குகிறோம். செ ார்க்கத்தையோ, அல்லது நரகத்தையோ உருவாக்குவது நம்மிடம் தான் இருக்கிறது. அது முழுவதும் நாம் தேர்ந்தெடுப்பது தான்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், 'குறுகிய புத்தி உடையவர்கள் கடவுள் உருவங்களை

ஒருவர் ஒரு பெரிய ராஜாவாக ஆகலாம், ஓர் அரசியல்வாதியாக அல்லது ஒரு வெற்றிகரமான பணக்கார வியாபாரியாக ஆகலாம், கீழ் மட்டத்தில் ஒருவர் பிச்சை க்காரராக, மோசமான நிலையில் இருக்கும் ஏழையாக கூட ஆகலாம். உங்களிடம் என்ன இருந்தாலும் பரவாயில்லை, நீங்கள் மேலும் மேலும் ஏங்கி கொண்டு தான் இருப்பீர்கள், நீங்கள் ஓடி கொண்டே தான் இருப்பீர்கள், உங்களால் நிற்க முடியாது.

மற்றொன்று உள்முக வாழ்க்கை வாழ்வது. ஒருவர் உள்ளுலக ஈடுபாட்டோடு வாழலாம்; இதில் தான் ஒருவர் அவருடைய ஜீவனோடு கலந்து வாழ்கிறார். அவர் வாழ்க்கை அவரின் சொந்த சுயத்தோடு வேரூன்றி இருக்கும், அவர் அவருக்குள்ளேயே கலந்திருப்பதால், அவருக்குள் மிகப்பெரிய வளம் கிடைக்கிறது.

நமது உள்ளுலகத்தின் மூலமாக தான் நாம் கடவுளோடு இணைந்திருக்கிறோம், நமது உள்ளுலகத்தில் இருந்து நாம் வாழும் போது, நமக்குள் கடவுளை வாழ அனுமதிக்கிறோம். நான் உலகத்திற்கு எதிரானவன் கிடையாது, உலகத்தில் வாழுங்கள், ஆனால் அதையே பற்றி கொண்டிருக்காதீர்கள் என்று தான் சொல்கிறேன். உலகத்தில் வாழுங்கள், ஆனால் அதையும் கடந்து இருங்கள்; உலகத்திற்குள் இருங்கள், ஆனால் அதைவிட மேம்பட்டு இருங்கள். ஒரு சாட்சியாக இருங்கள் - அது தான் மையத்தை அடைவதற்கான வழி.

அதற்கு ஒரு எளிய செயல்முறை தான் தேவையாய் இருக்கிறது: உட்கார்ந்து கொண்டு உங்களுக்குள்ளேயே நீங்கள் கவனித்து பாருங்கள். மனம், அதன் பழைய தந்திரங்களை எல்லாம் செய்து கொண்டே இருக்கட்டும். எந்தவித தீர்மானமும் இல்லாமல் கவனியுங்கள் - இது நல்லது, இது கெட்டது என்று எதற்கும் முத்திரை குத்தாமல், இது வேண்டும், இது வேண்டாம் என்று தேர்ந்தெடுக்காமல், எந்தவித வேறுபாடும் காட்டாமல், அமைதியாக கவனியுங்கள். மெது மெதுவாக, சாட்சியாக இருக்கும் தந்திரத்தை நீங்கள் பழகிவிடுவீர்கள்.

முதலில் மனம் அதன் பழைய தந்திரங்களை முயற்சிக்கும், பிறகு, படிப்படியாக, நீங்கள் எந்த வழியிலும் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதைக் கண்டு கலக்கமடையும்! நீங்கள் அதற்கு எதிராக நினைத்தால் கூட போதும், உங்களை தொந்தரவு செய்துவிட்டதற்காக அது சந்தோஷப்பட ஆரம்பித்துவிடும். ஆகவே அதற்கு எதிராகவும் எதையும் நினைக்காதீர்கள், அதனோடு சண்டை போடாதீர்கள், அதன் தந்திரங்களுக்கு ஆளாகிவிடாதீர்கள்; அதை விட்டு தள்ளி இருங்கள்.

பல சமயங்களில் நீங்கள் மனதோடு இணைந்து தான் இருப்பீர்கள். நீங்கள் இதை உணர்ந்த உடனேயே, நினைவுபடுத்தி கொண்டு உங்களை நீங்களே வெளியில் இழுத்து கொள்ளுங்கள்; உங்களை நீங்களே ஒழுங்குபடுத்தி கொள்ளுங்கள்; மீண்டும் கவனிப்பதைத் தொடங்குங்கள். ஓர் எண்ணம் எழுந்தால், அதை கவனியுங்கள். உங்களுக்குள் வரும் எண்ணத்தை வெறும் சாட்சியாக இருந்து கவனியுங்கள். அது உங்களைக் கடந்து சென்றால், அதையும் கவனியுங்கள். எண்ணங்கள் வருவதையும், நிலைத்திருப்பதையும், கடந்து போவதையும் வெறுமனே கவனித்து கொண்டே இருங்கள். அவை நல்லதாக இருந்தாலும் சரி, கெட்டதாக இருந்தாலும் சரி, இது நல்லது, இது கெட்டது என்ற எந்த வித கருத்தும் இல்லாமல் - எந்த வித விசா

சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு, மனம் உளறுவதை நிறுத்திவிடும். ஒரு நாள், திடீரென அது காணாமல் போய்விடும், அன்று தான் உங்களுக்குள் ஓர் அமைதி ஊற்றெடுக்கும், இதற்கு முன்னால் நீங்கள் அறிந்திராத ஓர் அமைதி உங்களுக்குள் நிறைந்திருக்கும். அந்த அமைதி, அந்த எல்லையில்லா அமைதி, உங்களை எல்லா பக்கங்களில் இருந்தும் அழுத்தும். உங்களை அது ஒருபோதும் விட்டுவிடாது. அது உங்கள் கூடவே இருக்கும், அதுவே உங்களின் ஆன்மாவாக மாறிவிடும். அதுவே சுதந்திரமடைய செய்யும்.

மனதிலிருந்து மனமற்ற நிலைக்கு தாவுவது தான் அந்த வழி. மனம் உங்களைப் புத்திசாலியாக மாற்றும், ஆனால் அறிவுபூர்வமாக ஒருபோதும் மாற்றாது. மனமற்ற நிலை உங்களை புத்திசாலியாக மாற்றாது, ஆனால் உங்களை அறிவாளியாக உருவாக்கும். மெய்யறிவால் தான் உங்களுக்கு சுதந்திரத்தை கொடுக்க முடியும். மெய்யறிவு தான் கடவுளை உங்களிடம் கொண்டு வருகிறது. மெய்யறிவால் மட்டும் தான் மரணமில்லா வாழ்வை உங்களுக்கு தரமுடியும். ஆகவே மெய்யறிவு உலகத்திற்குள் வாருங்கள். அதற்கான ஒரே வழி தியானம் மட்டும் தான்.

அது சண்டை போடும் செயல்முறையோ அல்லது கட்டாயப்படுத்தும் செயல்முறையோ கிடையாது. அதுவொரு நிகழ்வு அவ்வளவு தான்.

இதுவே உங்களின் அடித்தளமாக இருக்கட்டும்: ஜீவனோடு வெளியுலகிலும், நடந்தது எல்லாவற்றையும் அறிவேன், நடந்து கொண்டிருக்கும் எல்லாவற்றையும் நான் அறிவேன், நடக்க இருக்கும் அனைத்தையும் அறிவேன்.

7.27 ஓ பாரத புதல்வனே, எதிரிகளை எல்லாம் வென்றவனே ங்அர்ஜூனாசி, எல்லா உயிர்களும் மயக்கத்தில் பிறந்திருக்கின்றன, பற்று, வெறுப்பு ஆகிய இருமைreflectகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றன.

எனது மேன்மையானதும், எல்லையற்றதும், அழியாததுமான வடிவத்தை உணராத அறிவீனர்கள் (முட்டாள்கள்), நான் அழியக்கூடிய வடிவத்தில் வந்திருப்பதாக நினைத்து கொள்கிறார்கள்.

இங்கு இன்னொரு முக்கியமான வாசகம் இருக்கிறது. முன்னதாக அவர் - என்பக்தர்கள் என்னை வந்தடைகிறார்கள், என்னை உணர்ந்து விடுகிறார்கள்

ஆகவே கிருஷ்ணர் இந்த உதாரணத்தைத் தருகிறார்: 'பக்குவமடையாத அறிவீனர்கள், நான் இந்த வடிவத்தில் இருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறார்கள். நான் வடிவமற்றவன் என்பதை புத்திசாலிகள் மட்டுமே புரிந்து கொள்கிறார்கள். நான் இந்த வடிவம் எடுக்கும் போது கூட, நான் அதே உணர்வோடு தான் இருக்கிறேன். நான் ஒரு சாதாரண மனித வடிவம் எடுப்பதில்லை. ' கிருஷ்ணர் தமது கடவுள்தன்மையை வெளிப்படையாகவே அறிவிக்கிறார். 'நான் ஒரு மனித வடிவம் எடுத்தாலும் கூட, நான் அவ்வாறே இருக்கிறேன். ஆகவே, என்னை மற்றொரு கடவுள் வடிவமாக நினைக்காதே ' என்கிறார்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், 'நான் இந்த வடிவத்தை எடுத்திருந்தாலும் கூட, நான் பிறக்கவும்

இல்லை, எனக்கு மரணமும் இல்லை, வடிவமும் இல்லை. நான் இந்த வடிவத்தில் இருந்தாலும் கூட, நான் அதே எல்லாம் வல்ல தெய்வீகமாக இருக்கிறேன். நான் ஒரு ச ாதாரண மனிதன்கிடையாது. 'இது ஒரு முக்கியமானகருத்து. இந்த கருத்து, அவருடைய ஞானத்தைத் தெரிவிக்கிறது, இந்த கருத்து தெளிவாகவும், வெளிப்படையாகவும் சொல்கிறது, 'நான் ஞானம் அடைந்தவன். எல்லா உணர்வுகளையும் நான் ஒருங்கே கொண்டிருப்பவன். ' பிரச்சனை என்னவென்றால், இதை கேட்பவர் அதை உள்ளபடியே புரிந்து கொள்வதற்கு போதிய பக்குவத்தை அடையவில்லை.

'ஏன்கிருஷ்ணர்தொடர்ந்து தான்ஞானம் அடைந்திருப்பதாககூறிகொள்கிறார்? என்று மக்கள் மீண்டும் மீண்டும் என்னிடம் கேட்பதுண்டு. அதிலொரு பெரிய பிரச்ச னை இருக்கிறது. நீங்கள் ஏதோ ஒன்றை பற்றி மீண்டும் மீண்டும் பேசும் போது, அதில் ஏதோ தவறு இருப்பதாக மக்கள் நினைக்க தொடங்கி விடுகிறார்கள்.

தமிழில் ஒரு வாசகம் உண்டு: நீங்கள் ஒரு புதிய மோதிரம் அணிந்தால், அந்த கையை அசை த்து அசைத்து பேசிக் கொண்டே இருப்பீர்கள், ஏனென்றால் நீங்கள் அதை தொடர்ந்து மற்றவர்களுக்கு காட்ட விரும்புகிறீர்கள். ஒரு புதிய கம்மல் அணிந்தால், என்ன செய்வீர்கள்? அதை காட்ட தலையை இப்படியும், அப்படியும் ஆட்டி கொண்டிருப்பீர்கள்!

நீங்கள் ஏதோ ஒன்றை பற்றி மீண்டும் மீண்டும் பேசி கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்றால், அதில் ஏதோ தப்பு இருக்கிறது. அதைப் பற்றி நீ ங்கள் தெளிவாக இருக்கிறீர்கள் என்றால், பின்னர் ஏன் அதைப் பற்றியே மீண்டும் மீண்டும் பேசு கிறீர்கள்? ஆன்மீகத்தில் பக்குவமடையாதவர், என்ன சொல்லப்படுகிறதோ, அதை இப்படித்தான் தவறாக புரிந்து கொள்வார்.

அர்ஜுனன் பேராசையிலும், பயத்திலும் மாட்டி கொண்டு கிருஷ்ணனை அணுகுகிறான். கீதை ஆரம்பிக்கும் போது, அர்ஜூனன் பயத்திலும், மன இறுக்கத்திலும் மாட்டி கொண்டிருந்தான். அவன் பேராசையிலும், 'இதனால் எனக்கு என்ன இலாபம்?' என்ற மனோபாவத்திலும் மாட்டி கொண்டிருந்தான். எது அதிகபட்ச பலனைத் தரும் என்று அவன் கேட்கிறான், அது பேராசை மனோபாவத்தின் ஒரு வெளிப்பாடாகும்.

அதற்கடுத்ததாக, அவன்பயத்தை அனுபவிக்கிறான். போரில் என்ன நடக்குமோ என்று அவன் பயப்படுகிறான். பயமும், பேராசையும் - இந்த மனோபாவத்தோடு தான்

ஓர் இந்திய புராணமான, மஹாபாரதத்தில், பாண்டவர்கள் கிருஷ்ணரின் நிஜத்தை உணர்ந்தார்கள். அதற்காக அவர்களுக்கு யாரும் தேவைப்படவில்லை. மற்றொரு புறம், கௌரவர்கள் பெரும்பாலும் கிருஷ்ணரை மறுத்தார்கள். அவர்கள் அவரை புறக்கணித்தார்கள், கேலி செய்தார்கள். கிருஷ்ணர், நிராயுதபாணியாக தாம் வேண்டுமா அல்லது அவரின் யாதவ படை வேண்டுமா என்று கேட்டு துரியோதனனுக்கு முதல் வாய்ப்பு கொடுத்த போதும் கூட, துரியோதனன் அந்த படைகளைத் தான் தேர்ந்தெடுத்தான்! அதை தான் துரியோதனனால் பார்க்க முடிந்தது. அவனுடைய விழிப்புணர்வு மட்டம் அவ்வளவு தான், அவன் அறியாமையில் மூழ்கி இருந்தான்.

அர்ஜுனன் கிருஷ்ணர் கொடுத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தினான். அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரை, அவர் கூட இருப்பதை விரும்பினான், அவரின் இராணுவத்தையோ, அவரின் தெய்வீக சக்திகளையோ, அல்லது வேறெதையோ கேட்கவில்லை.

நாம் துரியோதனனாக இருக்க விரும்புகிறோமா அல்லது அர்ஜுனனாக இருக்க விரும்புகிறோமா என்ற வாய்ப்புகளை நாம் ஒவ்வொருவரும் முடிவு செய்ய வேண்டும். அது நமது ஜீவனில் இருந்தும், நமது விழிப்புணர்வில் இருந்தும் தீர்மானிக்கப்படுவதால், உண்மையில் அதுவொரு குழப்பமான விஷயம் கிடையாது. அதுவொரு வாய்ப்பு என்பதே கிடையாது. அதுவொரு நிகழ்வு, அவ்வளவு தான்.

‘யாரும் என்னை அறிய மாட்டார்கள்,’ ஞானி சொல்கிறார். எத்தனை நிஜமான வாக்கியம் பாருங்கள்!

எப்படி வேண்டுமானாலும் என்னை நீங்கள் எடுத்துகொள்ள முடியாது,’ என்கிறார் கிருஷ்ணர். ‘என்னை ஒரு புகைப்பட சட்டத்திற்குள் நிறுத்தாதீர்கள், நான் அங்கு இருக்க மாட்டேன்,’ என்கிறார்.

உங்களால் இயற்கையைப் புரிந்து கொள்ள முடியுமா? உங்களால் இயற்கையைக் கணிக்க முடியுமா? உங்களால் முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கும் ஒவ்வொரு சமயமும், இயற்கை வேறுவிதமாக நினைக்கிறது. பிறகு, நீங்கள் இயற்கை கொடுமையானது என்று சொல்லி கொண்டே, ஏன் இயற்கை கொடுமையாக இருக்கிறது என்று கேட்டு கொண்டிருப்பீர்கள். இயற்கை இயற்கையாகவே இருக்கிறது, அது

| ‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

அது வெறும் உண்மையாக மட்டும் இருக்காது, அது சத்தியமாக இருக்கும் என்று அவர்களுக்கு தெரியும்: சத்தியத்தைக் காலத்தாலும், இடத்தாலும் சுருக்கி விடமுடியாது.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், சீடர்களின் ஒரு குழுவோடு நான் ஶ்ரீலணூா ஶ்ரீடந்லி புனிததளங்களுக்கு சென்ற போது, நானே ஶ்ரீசடந்பட்ச்ணயுச்ச்ேநுர்நிச்ச்ணூ என்று அங்கிருந்த சமயத்துறை அதிகாரிகளிடம் சொல்லும்படி சொன்னேன். இந்த பட்டம், ஒரு மிகப்பெரிய மத அமைப்பின் தலைவருக்கு கொடுக்கப்படும் பட்டம். அது ஒரு பட்டத்திற்கும் மேலானது; அதாவது ஒரு மதகுருவைப் போல, ஆன்மீகதலைவரை அது குறிக்கும். எந்தவித கேள்வியும் இல்லாமல், அவர்கள் ஶ்ரீசடந்பட்ச்ணயுச்ச்ேநுர்நிச்ச்ணூ வந்திருக்கிறார் என்று போய் சொன்னார்கள். நிஜமாகவே, யாருமே அவர்களைக் கேள்வி கேட்கவில்லை. அவர்கள் அதை ஏற்று கொண்டு, நான் கோயில்களுக்கு சென்ற போது, அதற்குரிய மரியாதையைக் கொடுத்தார்கள்.

சமீபத்தில் 2007ல், வட இந்தியாவில் இருக்கும் பிரயாகில் அனூாரீட கும்ப மேளாவிற்கு நான் போயிருந்தேன். அது நான்கு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை நடக்கும். இந்த முறை, புனித ஆறான கங்கை திசை மாறியிருந்தது. 144 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தான் இப்படி நடக்கும். ஆகவே அது இன்னும் சிறப்பு வாய்ந்ததாக இருந்தது, அந்த புனித ஆற்றில் நீராட 90 மில்லியன் மக்கள் ஒன்று கூடியிருந்தார்கள். நான் சீடர்களோடு ஒரு பெரிய குழுவாக போய் இருந்தேன்.

ஒவ்வொரு கும்ப மேளாவிலும், புனித நீ ராடல் செய்யும் நாளின் முதலில் குளிப்பதற்கான உரிமை நாகா பிரிவுகளுக்கு தான் கொடுப்பார்கள், அவர்கள் ஒரு சிறப்பு உரிமை பிரிவுகள், அவர்களில் மீடிணூராசிச்கண்டி

அடுட்ச்ஞ்சீ எனப்படும் நிர்வாணமான துறவிகளும் இருப்பார்கள். நான் ஞானமடைவதற்கு முன்னால் அந்த நாட்களில் அங்கு சுற்றி கொண்டிருக்கும் போது, நான் இந்த துறவிகளோடு தான் இருந்தேன், அவர்கள் என்னை அவர்களில் ஒருவராகவே கவனித்து கொண்டார்கள். இப்போது, புனித நீராடுதலின் சில நாட்களுக்கு முன்னர், அந்த கும்ப மேளாவில் அவர்கள் என்னை அவர்களின் பிரிவின் ஶ்ரீசடந்பட்ச்ணயுச்ச்ேநுர்நிச்ச்ணூ என்ற பட்டத்தையும் எனக்கு கொடுத்தார்கள். அதோடு, அந்த சிறப்பு நாளில் கங்கையில் நீராடுவதற்கான முதல் உரிமையையும் கொடுத்தார்கள்.

சீடர்களில் ஒருவர், இமாலய பயணத்திற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இருந்து என்னோடு இருந்து வந்த அவரால், நான் சொன்னதெல்லாம் நடந்து கொண்டிருப்பதை நம்பவே முடியவில்லை. அவர் அதைப்பற்றி என்னிடம் கேட்டார், நான் சொல்வதற்கும் அப்படி நடப்பதற்கும் எந்த தொடர்பும் கிடையாது என்று செ ான்னேன். எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று ஜீவன் விரும்புகிறதோ அப்படி நடக்கிறது. ஞானமடைந்த ஜீவன்கள் மூலமாக வெளிப்படும் வார்த்தைகள், படைப்புகள் செ ல்லும் போக்கை காட்டுகிறது, அதில் எந்த வேறுபாடும் வராது.

நாம் நினைப்பது போல இல்லாமல், சத்தியம் காலத்திற்கும், இடத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது என்பதால் சத்தியத்தை கணிக்க முடியாது. நாமே சத்தியத்திற்குள் இருந்தால் ஒழிய, நம்மால் சத்தியத்தை அறிய முடியாது. நாமே கிருஷ்ண உணர்வில் இருந்தால் ஒழிய, நம்மால் கிருஷ்ணரை அறிய முடியாது.

ஹரே கிருஷ்ணா, ஹரே கிருஷ்ணா என்று சொல்லி கொண்டே இருப்பது கிருஷ்ண உணர்வு இல்லை. விழிப்புணர்வோடு உச்சரிக்காவிட்டால், இதுபோன்ற உச்சரிப்புகள் நிஜத்தில் எந்த விளைவுகளையும் ஏற்படுத்தாது; நிஜமான கிருஷ்ண உணர்விற்கு வார்த்தைகள் தேவையில்லை. உண்மையில், அனுபவம் என்பது உணர்வுகளுக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதால் அதை வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாது. இதை அனுபவமாக உணர்ந்தவர்களால், அதை வார்த்தைகளால் உணர்த்த முடியாது.

பயமும், பேராசையும் தான் நம்மை உந்தி தள்ளிக்கொண்டிருக்கிறது என்கிறார், கிருஷ்ணர். அது நம்முடைய மயக்கம். அந்த மயக்கம் தான் நம்மை அவரிடம் இருந்து விலக்கி வைத்திருக்கிறது.

விருப்பும், வெறுப்பும், ணூஞ்ங்ச் ச்ணரஜீ ஞீதிஙுலுச், இருமையை உருவாக்குகின்றன, மனித வாழ்க்கையின் இரண்டு துருவங்களாக இருக்கின்றன. அடிப்படை செல் மட்டத்திலும் கூட, இந்த போக்கு இருப்பதை விஞ்ஞானிகள் எடுத்து காட்டி இருக்கிறார்கள். செல்களை உருவாக்கும் பாத்திரத்தில் ஒரேயொரு செல்லை வைத்து, அதோடு ஒரு துளி சத்துப்பொருளையும் வைத்தால், அந்த செல் அப்பொருளால் ஈர்க்கப்பட்டு, அதை நோக்கி நகர்கிறது. அதே பாத்திரத்தில் ஒரு துளி விஷத்தை வைத்தால், அந்த செல் அதை விட்டு விலகி நகர்கிறது. இரண்டு பக்கங்களிலும், ஒரு துளி விஷத்தையும், சத்துப்பொருளையும் இரண்டையும் வை த்தால், அந்த செல் நகராமல் அப்படியே நின்று விடுகிறது.

நிச்சயமாக, உங்களால் முடியும். நீங்கள் முடிவெடுக்க வேண்டும், அவ்வளவு தான். ஒரு சீடர் தயாராகி விட்டால், அவர் குருவைச் சந்திக்கிறார் என்று சொல்வார்கள். அது உண்மை தான், பல ஞானிகள் காத்து கொண்டிருக்கிறார்கள்; சீடர்கள் தான் குறைவாக இருக்கிறார்கள்!

ஆசிரமத்தில் இருப்பது, மடத்தில் இருப்பது போல கிடையாது. மடம் என்பது ஒழுக்கத்தைச் சார்ந்தது. அங்கு விதிகளும், நெறிமுறைகளும் இருக்கும். ஆசிரமம் என்பது சுதந்திரமானது. இங்கு நீங்கள் உங்களின் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை வெளிப்படுத்தலாம்.

நமது ஆசிர விபரங்களில், வழிகாட்டுதல்கள் இருக்கும், ஆனால் விதிமுறைகள் இருக்காது. இந்த வழிகாட்டுதல்கள் உங்களின் மனதையும், புலன்களையும் கட்டுப்படுத்தி உங்களுக்கு உதவும், அதற்காக தானே நீங்கள் இந்த ஆசிரமத்திற்கு வருகிறீர்கள்.

நீங்கள் புலனுணர்வு மகிழ்ச்சியை விரும்புகிறீர்கள் என்றால், அதற்காக நீங்கள் வேறு பல இடங்களுக்கு போகலாம். அதற்காக ஆசிரமத்திற்கு வருவது என்பது முட்டாள்தனமானது.

நீங்கள் உண்மையாகவே யார் என்பதை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஓர் ஆசை தான் தொடக்க புள்ளியாக இருக்கிறது. நீங்கள் என்னவாக இருக்கிறீர்களோ, நீங்கள் எதையெல்லாம் பெற்று விட்டீர்களோ அதை கொண்டு நீங்கள் திருப்தி அடையவில்லை. வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன என்று நீங்கள் சிந்திக்க தொடங்கி விட்டீர்கள். நிஜத்தில், உங்கள் வாழ்க்கைக்கு எந்த நோக்கமும் கிடையாது. அனுபவத்தைப் பெறுவதற்கும், பெறும் அனுபவத்தில் சந்தோஷப்படுவதற்கும் மட்டும் தான் நீங்கள் இங்கு இருக்கிறீர்கள். மாறாக, ஒன்றுமே இல்லாத அர்த்தத்தை நீங்கள் தேடுகிறீர்கள்.

அர்த்தத்திற்கான இந்த தேடல், நோக்கத் திற்கான இந்த விருப்பம் தான் உங்களை ஒரு

ஞானியிடம் அழைத்து செல்கிறது. ஆரம்பத்தில் அறிவுப்பூர்வமாக ஈர்க்கப்பட்டு நீங்கள் அவரை வந்தடைந்திருக்கலாம். பின்னர், நீங்கள் உணர்வுப்பூர்வமாக அவரால் ஈர்க்கப்பட்டிருப்பீர்கள். அவர் என்ன சொல்கிறாரோ அதை நீங்கள் நம்ப தொடங்குவீர்கள். ஆனால் தினசரியோ அல்லது வாரயிறுதி நாளிலோ பார்க்க வருபவராகவோ இருக்கும் வரை, இந்த உறவு ஆசிரமத்தின் கதவோடு நின்றுவிடும், அல்லது நீங்கள் குருவை எங்கு பார்க்கிறீர்களோ அதுவரையில் நின்றுவிடும். அவரின் கவனிப்பிற்கு வெளியில் போன உடனேயே, வழக்கமான உலக சுமைகள் உங்களை மூழ்கடித்துவிடும். பார்வையில் இருந்து விலகி இருப்பது என்பது மனதை விட்டு விலகி இருப்பதாகும்.

இதே போன்ற தேவைகள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் கொண்டவர்களுடன் ஆசிரமம் உங்களை இணைக்கிறது. குருவைப் பற்றியும், குருவின் போதனைகள் பற்றியும் ஆழமாக புரிந்து கொள்ள ஆசிரமம் உதவுகிறது. ஆசிரம சூழல்களுக்குள் வர முடியாத பலர், சத்சங்கம் என்றழைக்கப்படும் கூட்டத்தில் குறைந்தபட்சம் வாரத்திற்கு ஒருமுறையாவது ஒன்று சேருங்கள். சத்சங்கம் என்றால், சத்தியத்தின் தேடல் உள்ள மக்கள் கூடும் இடம் என்று அர்த்தம். எல்லா ஞானிகளுக்கும் சத்தியத்தின் அனுபவம் என்பது ஒரே மாதிரியாக தான் இருக்கும்; அவர்களின் வெளிப்பாடு தான் வேறு வேறுவிதமாக இருக்கும்.

சத்சங்கத்தில், குறைந்தபட்சம் வாரத்திற்கு ஒரு நாள், ஒரே மாதிரியான விருப்பமும், நம்பிக்கையும் கொண்டவர்களோடு ஒன்று கூடும் போது தேடல் மேலும் தீவிரமடையும். ஆசி ரமத்தில், நீங்கள் அதை மேலும் நிரந்தரமாக மாற்றுகிறீர்கள். நீங்கள் எந்த அளவிற்கு ஆர்வமாக இருக்கிறீர்களோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு செயல்முறை வேகமாக இருக்கும்.

உங்கள் தேடல் தீவிரமாக இருந்தால், நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்களோ அதில் உள்ளார்ந்து ஈடுபட்டிருப்பீர்கள். உங்களால் ஆசிரமத்தில் சும்மா உட்கார்ந்திருக்க முடியாது. ஆசிரமத்தில் பலர் இரவில் ஒருசில மணி நேரங்கள் தான் தூங்குவார்கள். உங்களை நீங்களே புத்துணர்ச்சியாக வைத்திருக்க, ஒவ்வொரு இரவும் மூன்றிலிருந்து நான்கு மணி நேரமாவது, தூங்க வேண்டும். பிரச்சனை என்னவென்றால், நீங்கள் தூங்கவே மாட்டீர்கள்; இங்கும் அங்கும் புரண்டு கொண்டிருப்பீர்கள். உங்கள் ச க்தி ஓட்டத்தோடும், உங்களைச் சுற்றி இருக்கும் சக்தி ஓட்டத்தோடும் உட

ஒன்றாக இருக்கிறது. கிருஷ்ண உணர்வு நிலையில், பாவமோ அல்லது புண்ணியமோ கிடையாது, பாவமும் இல்லை, நன்றிக்குரிய செயலும் இல்லை. எல்லாம் ஒன்று தான்.

‘அப்படியென்றால் நான் விரும்பும் எதையும் நான் செய்யலாமா? நான் கொலை செய்யலாமா, மற்றவர்களை முடமாக்கலாமா, மற்றவர்களை நிர்மூலமாக்கலாமா, ஒரு ஹிட்லராக இருக்கலாமா?’ என்பது தான் உங்களின் உடனடி கேள்வியாக இருக்கும்.

நீங்கள் கிருஷ்ண உணர்வைப் எட்டும் போது, நீங்கள் ஹிட்லராக இருக்க மாட்டீர்கள். அப்படி இருக்க முடியாது. நீங்கள் இப்போதிருக்கும் நிலையில், இன்னமும் நீங்கள் இருமையில் மாட்டி கொண்டிருப்பதால், சில நெறிமுறைகளுக்கு உட்பட்டு தான் நடக்க வேண்டும். நீங்கள் பற்று, வெறுப்பு ஆகியவற்றில் இருந்து செயல்பட்டு கொண்டிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் பயத்திலும், பேராசையிலும் இருந்து செயல்படுகிறீர்கள்.

துரதிருஷ்டவசமாக, சுய-விழிப்புணர்ச்சிக்கான வழிகாட்டிகளாக இருக்க வேண்டிய இந்த கருத்துகள் எல்லாம், மதங்கள், அரசியல் அல்லது சமூகவியல் இயக்கங்களின் கைகளில் மாட்டி கொண்டு நம்மை கட்டுப்படுத்தும் கருவிகளாக இருக்கின்றன.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், பதஞ்சலி போன்ற பெரிய ஞானிகள் தன்னைத்தானே அறிவதற்கான கோட்பாடுகளை வகுத்து கொடுத்தார்கள். அவரின் அஷ்டாங்க யோகத்தில், யமம், நியமம் பயிற்சிகளை பதஞ்சலி உருவாக்கி கொடுத்தார். இவை உங்களுக்கு வழிகாட்ட, உள்ளும், புறமும் கடைபிடிக்க வேண்டிய நெறிமுறைகளாகும், உங்களை மாற்ற மற்றவர்களுக்காக சொல்லப்பட்டவை இல்லை. உங்களுக்கு வழிகாட்ட இவை மைல்கற்களாக இருக்கின்றன. இந்த எல்லையை எட்டிய பிறகு, உங்களுக்கு இந்த மைல்கற்கள் தேவைப்படாது; உங்களுக்கு வேறு நெறிமுறைகள் தேவைப்படுகின்றன.

ஒவ்வொரு ஆண்டும், புனித பயணத்தின் போது நான் பக்தர்களின் ஒரு குழுவை இமாலய மலைகளுக்கு கூட்டி போவதுண்டு, அப்படி போகும் போது

|

இருபத்தைந்து வருடம் | ‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

நினைத்து கொண்டு, எதெல்லாம் சாத்தியமோ அதற்கு பின்னால் ஓடுகிறீர்கள். ஒரு கற்பனை உலகில் வாழ்க்கையை நடத்தி கொண்டு, ஒரு உளவியல் நாடகத்தில் நடிக்க தொடங்குகிறீர்கள்.

தயவுசெய்து புரிந்து கொள்ளுங்கள், உங்களுக்கு இந்த ஒரேயொரு வாழ்க்கை மட்டும் தான் இருக்கிறது என்று நினைக்காதீர்கள். நீங்கள் இந்த உடல் கிடையாது. இவை எல்லாம் தற்காலிகமானவை. நீங்கள் எதனோடு போட்டி போட்டு ஓடிக் கொண்டிருக்கிறீர்களோ, அதுவொரு கனவு. என்றாவது ஒருநாள் நீங்கள் முழித்து கொள்ளும் போது, இந்த வாழ்க்கை ஒரு கனவே தவிர வேறொன்றுமில்லை என்பதை அறிவீர்கள்.

நீங்கள் இந்த உடலையும், மனதையும் கடந்தவர்கள்; இந்த உடலையும், மனதையும் விட மேலானவர்கள். நீங்கள் இறந்த பிறகு எது நிலைத்திருக்கிறது. நீங்கள் இறந்த பிறகு உங்களுக்கு எது திரும்ப கிடைக்கிறது. இந்த பிரபஞ்ச சத்தியத்தை நீங்கள் புரிந்து கொண்டால், நீங்கள் விடுதலை அடைவீர்கள். ஏதாவதொரு சமயத்தில், இந்த உளவியல் நாடகத்தில் தொடர்ந்து நடிக்க உங்களுக்கு விருப்பம் இல்லாமல் போகும். உங்களுக்கு சலித்து போய்விடும். 'இதெல்லாம் எதற்காக?' என்று கேட்பீர்கள். சங்கரர் வெறுமனே கிருஷ்ணரைக் கேட்பது போல, 'மீண்டும் மீண்டும், முடிவே இல்லாமல், நான் வந்து போய் கொண்டிருக்கிறேன். இந்த பயனற்ற பயணத்தில் இருந்து என்னை தயவுசெய்து விடுவியுங்கள்; நான் உன்னோடு இருக்க விரும்புகிறேன்' என்று நீங்களும் கேட்பீர்கள்.

இந்த பிறப்பு, இறப்பு சுழற்சியைப் புத்தர் ஒரு தளை என்று சொல்கிறார். இது நிஜமில்லை என்பதால், இது கவலையாக இருக்கிறது. மரணம் அடைந்து மீண்டும் பிறப்பது நிஜமான நீங்கள் கிடையாது. நீங்கள் உடைகளை மாற்றுவது போல, நிஜமான நீங்கள் உடல்களை மாற்றுகிறீர்கள்.

கிருஷ்ணர் இந்த அத்தியாயத்தை, எப்படி அவரை தெரிந்து கொள்வது, அவரை எப்படி புரிந்து கொள்வது, அவரை எவ்வாறு அடைவது என்ற விளங்கங்களோடு முடிக்கிறார்.

அவர் சொல்கிறார், மரணத்தின் போது கூட, நீங்கள் வாழ்ந்த ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் ஒரு வீணான வாழ்க்கையாக இருந்தாலும் கூட, பிரிந்து செல்லும் அந்த நொடியில், நீங்கள் நடித்து கொண்டிருந்த உளவியல் நாடகத்தால் ஒன்றும் பயனில்லை என்பதை, உங்களின் அந்த மடமையை நீங்கள் உணர்ந்தால் கூட போதும், நீங்கள் தப்பித்து விடுவீர்கள். அந்த சாதாரண புரிதல் மட்டுமே, உங்களைக் காப்பாற்றி விடும்.

அவரின் கருணை எல்லையற்றது. அவர் உறுதியளிக்கிறார்: மரணத்தின் போது என்னை புரிந்து கொண்டால், மரணத்தின் போது என்னை புரிந்து கொண்டால் கூட போதும், அதுவே உங்களை என்னிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்துவிடும்.

தயவுசெய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், அது அவ்வளவு எளிதானதல்ல, நாம் நினைப்பது போல அது அவ்வளவு எளிதானது கிடையாது. உங்களின் பேராசை - அதிகாரம், செல்வம், உடைமைகள், உங்கள் வாழ்க்கை முழுவதும் இருந்த இதுபோன்ற பிற பொருட்கள் மீதான பேராசை - அனைத்தும் மரணத்தின் போது திடீரென மாறிவிடாது. உங்கள் வாழ்க்கை முழுவதும் உங்களோடு நீங்கள் வைத்திருந்த அதே கற்பனைகளால் தான் நீங்கள் நிரம்பி இருப்பீர்கள். உங்களின் கடைசி கால எண்ணங்களும், அதே பொருட்கள் மீது தான் இருக்கும்.

ஒரு சின்ன கதை:

கணவர் யார்யாருக்கெல்லாம் கடன் கொடுத்திருக்கிறார் என்று தெரிந்து கொள்ள அந்த பெண்ணுக்கு ஆசை. தன் கணவர் ஒரு கருமி என்பது அவருக்கு தெரியும். கணவரிடம் கடன் வாங்கியவர்கள் பற்றிய எந்த குறிப்பும் வைக்காமல் திடீரென அவர் இறந்துவிட்டார். கொடுத்ததை எல்லாம் வாங்காவிட்டால், கணவர் எங்கே இருந்தாலும் துக்கத்தில் தான் இருப்பார் என்பது அந்த பெண்ணுக்கு தெரியும்.

கணவர் ஆன்மாவோடு பேசினார்; ஆன்மா சொன்னார், 'நமது பக்கத்து வீட்டுக்காரர் எனக்கு ஒரு நூறு டாலர் கொடுக்க வேண்டும். நம் வீட்டுக்கு முன்னால் வசி க்கும் அந்த மனிதர் என்னிடம் இருந்து ஐநூறு டாலர்கள் வாங்கி இருக்கிறார்....”. அந்த ஆன்மா இப்படியே சொல்லி கொண்டே போகிறது, பட்டியல் மிக நீளமாகிவிட்டது.

சிறிது நேரத்தில் ஆன்மா பேசுவதை நிறுத்தியது, விதவை, இவ்வளவு தானா?

பெரும்பாலும் எல்லா கலாச்சாரங்களிலும், • செல்வம், அதிர்ஷ்டம் மற்றும் சொத்துக்களின் • அடையாளமாக தான் கடவுள் காட்டப்படுகிறார். • இந்த கலாச்சாரங்கள், நாம் வாழும் நிஜ உலகத்தில் • மட்டுமில்லாமல், ஆன்மீக உலகத்திலும் கூட செ- • ல்வம் மிக முக்கியமானது என்று நம்புகின்றன. • இந்து புராணங்களில், காக்கும் கடவுளான • விஷ்ணுவும், அவர் துணைவி லக்ஷ்மியும் செ- • ல்வத்திற்கும், அதிர்ஷ்டத்திற்கும் உரியவர்களாக • காட்டப்படுகிறார்கள். சங்கரர் அவரின் கனகதாரா • ஸ்த்தோத்திரத்தில் லக்ஷ்மியைப் புகழ்ந்து பாடிய போது, • தன்னலமில்லாமல் அவருக்கு உணவளித்து வந்த • ஒர் ஏழை பிராமணரின் வீட்டு கூரையைப் பிய்த்து • கொண்டு பொற்காசுகள் விழுந்ததாக நம்பப்படுகிறது. • சங்கரருக்கு செல்வம் தேவைப்படவில்லை, • இருந்தாலும், ஓர் ஏழை மனிதரை பணக்காரர் • ஆக்குவதற்கு எந்த தடையும் இருக்கவில்லை. •

செல்வமும், பணமும் சக்திகள். உங்கள் • பணத்தால், நீங்கள் மட்டும் இல்லை, பலர் • பயனடைவார்கள். செல்வத்தை வைத்திருப்பது • பிரச்சனைகளை உருவாக்குவதில்லை, ஆனால் செ- • ல்வத்தைப் பற்றிய உங்களின் மனோபாவம் தான் • இங்கு முக்கியமாக இருக்கிறது. நீங்கள் வைத்திருக்கும் • செல்வத்தை நீங்கள் அனுபவிக்கும் வரைக்கும், • அது மற்றவர்களுக்கும் பயனாகும் வரைக்கும் நீ- • ங்கள் ஒரு சிறந்த ஆன்மீக சேவையைத் தான் செய்து • கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஓர் ஏழைக்குரிய மதிப்பை • விட, இந்த பிரபஞ்சத்தில் உங்களுக்கு வேறு மிகப் • பெரிய மதிப்பு இருக்கிறது. • • இருந்தாலும், செல்வத்தை அனுபவிக்க • வேண்டும் என்ற ஆசை இல்லாமல் மேலும் • மேலும் சேர்த்து கொள்ள வேண்டும் என்ற • பேராசையால் நீங்கள் உந்தப்படும் போது, செல்வம் • உங்களுக்கு ஒரு போதையாகிவிடுகிறது. நாம் செ- • ல்வத்தை இழுப்பதற்கு பதிலாக, செல்வம் நம்மை • இழுத்துவிடுகிறது. நாம் கட்டுப்பாட்டை இழந்து • விடுகிறோம். • • பெரிய ராஜாக்களும், செல்வந்தர்களும் • •

கூட ஆன்மீகத்தில் முன்னேறி இருக்கிறார்கள். செல்வத்தைச் சேர்க்க வேண்டும் என்ற கற்பனையை அவர்கள் அனுமதிப்பதில்லை. அவர்கள் செல்வத்தை புத்திச ாலித்தனமாக பயன்படுத்தினார்கள், மேலும் பற்றில்லாமல் செல்வத்தை அவர்கள் சி றப்பாக பயன்படுத்தியதால், அவர்களுக்கு மேலும் மேலும் செல்வம் சேர்ந்தது. இப்படி தான் பிரபஞ்சம் செயல்பட்டு கொண்டிருக்கிறது. பிரபஞ்சத்தில் எல்லா வளங்களும் நிறைந்திருக்கிறது. பிரபஞ்சத்தில் இருந்து எவ்வளவு வளங்களை வேண்டுமானாலும் எடுக்கலாம். ஆனால், ஒன்றுமே இல்லையே என்ற மனநிலையில் இருந்து பிச்சை கேட்பவர்களுக்கு பிரபஞ்சம் எதையும் கொடுப்பதில்லை. முழுதிருப்தியில் இருந்து வரும் குரலுக்கு மட்டும் தான் பிரபஞ்சம் செவி சாய்க்கும். அதனால் தான் முழுமையும், நன்றியுணர்வும் செல்வத்தை ஈர்க்கிறது, ஏனென்றால் முழுதிருப்தி, நன்றியுணர்வும் தான் நிஜமான செல்வங்கள்!

ஞானிகளும், மதங்களும் செல்வங்களை விட்டுவிட அறிவுறுத்தி இருக்கும். தயவுசெய்து தெளிவாக புரிந்து கொள்ளுங்கள், அவர்கள் உங்களை ஏழையாக இருக்க சொல்லவில்லை. உங்கள் செல்வங்களில் பற்றற்று இருங்கள் என்று தான் அவர்கள் சொல்கிறார்கள். உங்கள் செல்வங்களில் நீங்கள் பற்றற்று இருந்தால், நீங்கள் செல்வந்தராக இருக்கிறீர்களோ, இல்லையோ, ஆனால் நீங்கள் பணக்காரராக இருப்பீர்கள்! உங்கள் செல்வங்களைப் பற்றி கொண்டிருப்பீர்களேயானால், நீங்கள் செ ல்வந்தராக இருந்தாலும் கூட, உண்மையில் நீ ங்கள் ஏழையாக தான் இருப்பீர்கள்.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபிறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பலன்தான் எங்களுக்குத்

செல்வம் இருப்பதோ, செல்வம் இல்லாமல் இருப்பதோ ஒருவரை ஆன்மீகவாதியாக ஆக்குவதில்லை. செல்வத்தைப் பற்றிய ஒருவரின் மனோபாவமும், தன்னிடம் இல்லாததைக் குறித்த கற்பனைகளைத் துறப்பதும் தான் ஒருவரை ஆன்மீகவாதியாக ஆக்குகிறது.

கேள்வி: இந்த அத்தியாயத்திலும், பிற அத்தியாயங்கள் முழுவதும், முக்தி அடைவதற்காக தன்னை வந்தடைவது பற்றி கிருஷ்ணர் பேசுகிறார். அவர் பல

பிரெஞ்சு மொழி நன்றாக தெரிந்த ஒரு நபர் தேவை என்று தொழிலதிபர் ஒருவர் ஒரு விளம்பரம் கொடுத்தார். ஒரு பெண், தனக்கு பிரெஞ்சு நன்றாக எழுத தெரியும், ஆனால் படிக்க தெரியாது என்று சொல்லி கடிதம் எழுதி இருந்தார். குழப்பம் அடைந்த அந்த தொழிலதிபர், அந்த பெண்ணை அழைத்து ஒரு சோதனை வைத்தார்.

அவர் ஓர் அரை மணி நேரம் ஓடக் கூடிய பிரெஞ்ச் டேப்பை ஒலிக்க விட்டார், அந்த பெண்ணும் அதை கேட்டு எழுதி கொண்டார். பிறகு, அந்த தொழிலதிபர், அதில் என்ன விஷயம் இருக்கிறது என்று கேட்டார். அந்த பெண் எழுதிய புத்தகத்தை அவரிடம் கொடுத்தார். அந்த பெண் எழுதிய, ஒன்றை கூட அவரால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

கோபத்தோடு அவர் கேட்டார், 'தயவுசெய்து நீங்கள் எழுதியதைப் படித்து காட்ட முடியுமா?' என்றார்.

அந்த பெண்ணும் கோபத்தோடு, ‘எனக்கு பிரெஞ்ச் எழுத தான் தெரியும், படிக்க தெரியாது என்று நான் தான் ஏற்கனவே சொல்லி இருக்கிறேன்!' என்றார்.

நாம் கீதையையும் இப்படி தான் புரிந்து கொள்கிறோம்!

கிருஷ்ணர் தான் எல்லாவற்றிற்கும் மேலானவர் என்பதை அறிவுப்பூர்வமாக கூட நம்மால் எப்படி புரிந்து கொள்ள முடியும்? கடவுள் வடிவங்களை விட்டுவிடுங்கள், நம்மை விட அவர் மேலானவர் என்று எப்படி நாம் ஏற்று கொள்வது? நாம் முழுவதும் அடையாளங்களாலும், அகங்காரத்தாலும் நிறைந்திருக்கிறோம், ஆயிரம் கிருஷ்ணர்கள் நம் முன்னால் இறங்கி வந்தாலும் கூட, நாம் அவர்களின் அடையாள அட்டைகளைத் தான் கேட்டு கொண்டிருப்போம்! நமது மனங்களில் நாம் எப்படி கிருஷ்ணரை வடித்து வைத்திருக்கிறோமோ, அப்படியே, அதே போன்ற வடிவத்தில் - உருவத்தில் அவர் நம் முன்னால் வந்தால் மட்டும் தான் நாம் கிருஷ்ணரை ஏற்று கொள்வோம்!

நமது கற்பனையில் இருப்பது போலவே கிருஷ்ணர் வர வேண்டும். அப்படி வந்தால், நாம் ஒத்து கொள்வோம். அதன் பிறகு தான், அவர் எல்லாவற்றிற்கும்

இருபத்தைந்து

வருடம்

ரான் அதை நீங்கள் ஏற்று கொள்வீர்கள். உங்களுக்கு சந்தோஷம் கொடுக்காத ஏதாவதொன்றை நான் செ ான்னால், உங்களுக்கு தொந்தரவாக இருக்கும்.

சரி, உங்களில் சிலர் அறிவை அர்பணித்து விட்டீர்கள் என்று வைத்து கொண்டாலும் கூட, அடுத்த படி முழுவதுமாக உணர்வுப்பூர்வமாக ஏற்று கொள்வது. நீங்கள் இதயப்பூர்வமாக என்னை ஏற்று கொள்ள வேண்டும். மக்கள் என்னிடம் அடிக்கடி கேட்பதுண்டு, ‘நீங்கள் தான் எங்களின் உண்மையான குரு என்று நாங்கள் எப்படி சொல்வது என்று கேட்பார்கள்’. 'நான் குரு என்றால், என்னை உங்களால் ஒரு நொடி பொழுது கூட மறக்க முடியாது' என்று சொல்வேன். நான் தான் உங்களின் குரு என்று உங்கள் இதயம் உங்களுக்கு சொல்லும். என்னை நினைவில் வைத்திருக்க, உங்கள் கைக்குட்டையில் ஒரு முடிச்சு போட வேண்டியதில்லை.

மனம் தணிந்த பிறகு தான் இந்த அர்பணிப்பு நடக்கின்றது. இந்த நிலையில் தான் நாம் நமது அடையாளங்களை விடுகிறோம். நாம் குருவின் அடையாளத்தை ஏற்கிறோம். அவர் எதைப் பார்க்கிறாரோ, அதையே நாமும் பார்க்கிறோம்; அவர் என்ன சொல்கிறாரோ அதையே நாமும் செ ால்கிறோம்.

உங்களுக்கு முன்னால் இருக்கும் சுவர், கருப்பாக இருக்கிறது என்றால், உங்கள் கண்களும் கருப்பு சுவரையே பார்க்கும், அப்போது தான் - அப்போது மட்டும் தான் - உங்களை நீங்கள் என்னிடம் அர்பணித்திருக்கிறீர்கள்! அப்போது தான் நீங்கள் உங்கள் அடையாளத்தை அர்பணித்திருக்கிறீர்கள்.

ஒருவரின் அடையாளத்தை அர்பணித்து விடுவதற்கான நுட்பம் தான் தியானம். கீதை முழுவதும், விடுதலைக்கு அழைத்து செல்லும் நுட்பங்களைத் (சூத்திரங்கள் எனப்படுகிறது) தான்