ಸನ್ಯಾಸವು ಅಂತಿಮದ್ಯೂತ🔗

ಈಗ, ವೈರಾಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ವೈರಾಗ್ಯವೆಂದರೆ ಜೀವನದಿಂದ ಪಲಾಯನ ಮಾಡುವುದೇಂದಲ್ಲ. ವೈರಾಗ್ಯವೆಂದರೆ ಜೀವನದೊಂದಿಗೆ ತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹರಿಯುವುದು. ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪದ ಸನ್ಯಾಸವೆಂಬುದು ಜೀವನದ ಉಳಿದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವ ಹಾಗೆ ಪ್ರಪಂಚ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ನಂಬಿಕೆಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ಧನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಥೆ ಇದೆ:

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಜನ್ಮಸ್ಥಳವಾದ ಕಪಿಲವಸ್ತುವಿಗೆ ಬಂದನು. ಕಾವೀವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಾದ ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬುದ್ಧನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಯಶೋಧರೆಯು ಬೀದಿಯಲ್ಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಗದ್ದಲವನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಅದೇನೆಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಅದು ಬೇರಾರೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆಕೆಯ ಪತಿಯೇ ಜ್ಞಾನೋದಯ ಹೊಂದಿದ ಬುದ್ಧನಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದಾನೆಂದು ಆಕೆಯ ಸೇವಕಿಯರು ಹೇಳಿದರು. ಆಕೆಯು ಆತನನ್ನು ಸಂಧಿಸಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ತನ್ನ ಮಗ ರಾಹುಲನನ್ನು ಕರೆಸಿದಳು. ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಗಾಗಿ ಬುದ್ಧನು ಗೃಹತ್ಯಾಗ

ಮಾಡಿದ ರಾತ್ರಿ ರಾಹುಲನು ಜನಿಸಿದ್ದನು.

ಬುದ್ಧನು ನಸುನಗುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ನಯವಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದನು. ಬಾಲಕನು ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಜರತಾರಿ ಕಸೂತಿಯ ಉಡುಪನ್ನು ನಾಜೂಕಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿ, ಕಾವಿಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಉಡಿಸಿದನು.

ಎಂದು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿರುವಂತೆ.

ಈ ಮಾತುಗಳು ಶಂಕರರು ಅವತರಿಸಿದ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಜನಿಸಿದ ಭಾರತದ ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಪ್ರಭಾವಬೀರಿತು. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ತಮ್ಮ ಕಾನೂನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯ, ಇದೇ ಮಾತುಗಳು ಅವರ ಮೇಲೆ ಸಿಡಿಲಿನಂತೆರಗಿತು. ಅವರಿಗೆ ಮುಂದೆ ಓದಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಓಡತೊಡಗಿದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳಾದ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರೆಡೆಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶಂಕರರ ಮಾತುಗಳ ಸತ್ಯಾಂಶವು ಅವರ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡರು, ‘ನಾನು ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ: ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಮುಕ್ತಿಯ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಪರಮಗುರುಗಳು ದೊರಕಿದ್ದಾರೆ . . . ಹಾಗಿದ್ದೂ ನಾನು ಜೀವನವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಏಕೆ ವ್ಯರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಏಕಾದರೂ ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ?’ ಎಂದು. ಪುನಃ ಪುನಃ ಈ ಮಾತುಗಳು ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಪಡೆದರು ಹಾಗೂ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರ ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿದರು.

ಮಾನವ ಜೀವಿ ಎಂದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ನಿಮಗೆ ಮೊದಲ ಸಲ ಅರಿವಾಗುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಸನ್ಯಾಸ. ನೀವು ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಷ್ಟೆ. ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ತನ್ನದೇ ಆದ ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಗಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಶ್ರುತಿಗೂಡಿಸುವ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸನ್ಯಾಸ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಸನ್ಯಾಸವು ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮಟ್ಟದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧ - ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದೊಂದಿಗೆ ಶ್ರುತಿಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಬಂಧ, ಅದು ಜೀವನದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದ ಮಾರ್ಗವೂ ಸಹ.

ಅಂತೆಯೇ ಒಬ್ಬ ಸನ್ಯಾಸಿಯು ತನ್ನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಏನೇ ಬಂದರೂ ಅದರಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿತನಾಗದೆ ಆನಂದವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸೆಳೆತವು ನದಿಯನ್ನು ಅದರ ಅಡಚಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಸತತ ಗಾನವಾದ ಜುಳುಜುಳು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಾಗರದೆಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯು ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನು, ಆತನು ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯೆಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನು ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ದಾಟುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಆತನಿಗೆ ಅಡೆತಡೆಗಳೆಂಬುದೇ ತಿಳಿಯದು. ಆನಂದದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಮೆಟ್ಟುಗಲ್ಲುಗಳು.

'ಝೆನ್ ಎಂದರೇನು?' ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಝೆನ್ ಗುರುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲಾಯಿತು.

ಅವರು 'ಮುಂದುವರಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಝೆನ್ ಬೌದ್ಧಮತವು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ಜೀವನವು ಹರಿಯುವ ನದಿಯಂತೆ, ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೂಪವನ್ನೂ ತುಂಬುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನ ಪರಿಮಿತಿಗಳನ್ನು ಖಿರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದು ಜೀವನದ ಹಾಗೂ ಸನ್ಯಾಸದ ಸಾರ. ಸನ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಜೀವನ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವಿಕೆ, ತತ್ವಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಬಲ, ಸಿದ್ಧಾಂತವಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ಜೀವನವು ಸರಿಯಾದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸುಗಮವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಕಲಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಬೇರೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ.

ಅನುಸರಿಸುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಸನ್ಯಾಸವು ಸತ್ಯವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರಿತ ನಿರ್ಧಾರ.

ಅಭ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮಡುವುಗಟ್ಟದೆ, ಸರಿಯಾದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಸಾಗುವುದಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಮಡುವುಗಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲಿಯು ಸಹ ಯಾವುದರಿಂದ ತಡೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಆ ವಸ್ತುವಿನ ಸುತ್ತಲೂ ಚಲನೆ ಇರುತ್ತದೆ - ಹರಿಯುವಿಕೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಚಲನೆಯು ಇರುವುದು; ನಿಲುಗಡೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಸನ್ಯಾಸಿಯಾದವನು ಸತತವಾಗಿ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಶರಣಾಗತ ಭಾವದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಶರಣಾಗತಿ ಎಂದರೆ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಶರಣಾಗತ ಭಾವದಿಂದ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿರುವುದು ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಲುಗಡೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮಯಸ್ಫೂರ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಕ್ಷಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ, ಇದನ್ನೇ ನಾವು ದ್ರವತ್ವ (fluidity) ಎನ್ನುವುದು.

ಸನ್ಯಾಸವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಪರಿತ್ಯಜಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ನೀವು ಏನನ್ನೂ ಪರಿತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನೀವು ಹೇಗೆ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರುವಿರೋ ಹಾಗೆಯೇ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರುವ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಪಾರುಪತ್ಯಗಾರನಂತೆ ಎಂದು ಕೇವಲ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಗ ನೀವು ಏನನ್ನೂ ಪರಿತ್ಯಜಿಸಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಮೊದಲಿಗೆ ನೀವು ಏನನ್ನೂ ಹೊಂದಿರಲೇ ಇಲ್ಲ! ನಿಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಿಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದರೂ, ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂಬುದಾಗಿಯೋ, ಅಥವಾ ಹೊಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದೋ ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದಲೂ, ಸ್ವಾಧೀನತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಸಮಸ್ಯೆಯು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

ಬೇರೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅದನ್ನು ‘ಸನ್ಯಾಸ’ವೆಂಬ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ.

ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಥೆ :

ಇಬ್ಬರು ಸಾಧುಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಪೈಕಿ ಒಬ್ಬನು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಗಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅತೀವ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟಿದ್ದನು. ಅವನು ಆ ಮೂಲಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಪರಿತ್ಯಜಿಸುವುದನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಆ ಎರಡು ಜೀವನ ವಿಧಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ನದಿಯ ಬಳಿ ಬಂದರು. ಅದನ್ನವರು ದಾಟಬೇಕಾಗಿಬಂದಿತು.

ಮೊದಲನೆಯವನು, ‘ನಿನ್ನ ಪರಿತ್ಯಕ್ತತೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷೇಮವಾಗಿ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಿಸಿತು. ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಲು ನೀನು ನಿನ್ನ ಹಣವನ್ನು ಪರಿತ್ಯಾಗಮಾಡಿದೆ’ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಬುದ್ಧನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಥೆ ಇದೆ :

ಒಂದು ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆತನಿಗೆ ಆ ದ್ವೀಪದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆಯಾಯಿತು. ಆತನ ಬಳಿ ದೋಣಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದ ಆತನು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಕಡ್ಡಿಗಳು, ಕೊಂಬೆಗಳು, ಎಲೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಒಂದು ದೋಣಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಪ್ರಯಾಣವು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಆತನೂ ಹೇಗೋ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ದಾಟಿ, ಆಚೆಯ ದಡವನ್ನು ಸೇರಿದನು.

ಬುದ್ಧನು ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಕೇಳಿದನು, 'ಆಚೆಯ ದಡವನ್ನು ಸೇರಿದ ನಂತರ ಆತನು ದೋಣಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಬೇಕೇ ಅಥವಾ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕೇ?'

ಶಿಷ್ಯರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು.

ಸನ್ಯಾಸಿಯು ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಗಮನವಿಟ್ಟು ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಸಂಸಾರಿಯು ಜೀವಿಸಿರುವುದು ಹೇಗೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಗಮನವಿಟ್ಟು ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಸನ್ಯಾಸಿಯು ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ದೋಣಿಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾನೆ. ಸಂಸಾರಿಯು ಆವಶ್ಯಕವಾದ ಸಮಯದ ನಂತರವೂ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಬಹುದೆಂದು ತಿಳಿಯದೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸರಿ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ಎಂಬುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಕೇವಲ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಜೀವನ ಶೈಲಿಗಳು.

ನಾನೀಗ ಕರ್ಮದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸನ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಕರ್ಮವನ್ನು ಬರಿದುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸನ್ಯಾಸವು ಹತ್ತಿರದ ಮಾರ್ಗ, ಕರ್ಮವೆಂದರೆ, ಪೂರೈಸದ ನಿಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಪೂರೈಕೆಗೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಜನಿಸಲು ಸೆಳೆಯುವಂತಹದಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನಲ್ಲ. ಜನನ-ಮರಣ ಚಕ್ರದ ಕಾರಣವೇ ಅದು. ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬರಿದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಜನ್ಮವೆತ್ತುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಮೂರು ರೀತಿಯ ಕರ್ಮಗಳಿವೆ, ಅವು ಸಂಚಿತ, ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಮತ್ತು ಆಗಾಮ್ಯ ಎಂಬುವು. ಸಂಚಿತ ಕರ್ಮವೆಂದರೆ, ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಿಂದಲೂ ಕೂಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಪೂರೈಸದ ಕಾಮನೆಗಳ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಮೊತ್ತದ ಉಳಿಕೆಯಂತೆ. ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಕರ್ಮವೆಂದರೆ, ಆ ಸಂಚಿತದಿಂದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ತಂದು, ಈ ಒಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ತೀರಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಕರ್ಮ. ಪ್ರತಿಸಲ ಜನ್ಮ ಪಡೆದಾಗಲೂ ಸಂಚಿತದಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭಾಗದಷ್ಟನ್ನು ತೀರಿಸಲು ಪ್ರಾರಬ್ಧ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಅದನ್ನು ತರುವಿರಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ತೀರದ ಬಯಕೆಗಳೂ, ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಭಯ ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿರುತ್ತವೆ. ಮೂರನೆಯದಾದ ಆಗಾಮ್ಯ ಕರ್ಮವು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಪೂರೈಸದ ಬಯಕೆಗಳ ಹೊಸ ಕರ್ಮ.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಕರ್ಮವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬರಿದುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಮೊದಲನೆಯದು : ಹೊಸ ಆಗಮ್ಯ ಕರ್ಮವು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಕೂಡದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಜೀವನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಉಳಿಕೆಗೆ ಕೂಡಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಎರಡನೆಯದು : ನೀವು ಹೊತ್ತು ತಂದ ಪ್ರಾರಬ್ಧವನ್ನು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅದರ ಗುರುತನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಬಿಡದಂತೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಥವಾ ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಮೂರನೆಯದು : ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿ ಬರಬೇಕಾದ ಜನ್ಮಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಸಂಚಿತದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನೇ ಭಸ್ಮ ಮಾಡುವುದು. ಆಗಾಮ್ಯವನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಪ್ರಾರಬ್ಧವನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಇದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಬ್ಧವನ್ನು ಬರಿದುಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ಆಗಾಮ್ಯ ಕರ್ಮವು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾರಬ್ಧವನ್ನು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬರಿದಾಗಿಸುವ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯೇ ಆಗಾಮ್ಯದ ಹೊಸ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆಗಗೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂಚಿತವನ್ನೇ ಬರಿದುಮಾಡುವುದು ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಗುರುಗಳ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.

ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿರಿ : ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾರಬ್ಧದ ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿಯು ನಿಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಸಂಸಾರ (ಮದುವೆ)ವೇ ನಿಮ್ಮ ಪಥ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾರಬ್ಧದ ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿಯು ನಿಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಸನ್ಯಾಸವೇ ನಿಮ್ಮ ಪಥ! ಸನ್ಯಾಸದ ಪಥದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯು ಪ್ರಾರಬ್ಧವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಬರಿದಾಗಿಸಲು ಆತನ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ತರುತ್ತದೆ. ಸಂಸಾರದ ಪಥದಲ್ಲಿ, ಜೀವನವು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ್ಮಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಾರಬ್ಧವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ!

ಪತಂಜಲಿ ಯೋಗ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ, ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟಾಂಗ ಮಾರ್ಗವುಂಟೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಎಂಟು ಅಂಗಗಳನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆಯೇ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಅದರ ಮೂರು ಭಾಗಗಳು ಪ್ರತ್ಯಾಹಾರ, ಧಾರಣ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ. ಪ್ರತ್ಯಾಹಾರವೆಂದರೆ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದಾಚೆಗೆ ಒಳಮುಖ-ವಾಗಿಸುವುದು. ಮುಂದಿನದು ಧಾರಣ - ಎಂದರೆ

ಅರಿವಿನಿಂದ ಕೂಡಿ ಮೇಲಿನ ಮೆಟ್ಟಲನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರೆ ಕೆಳಗಿನ ಮೆಟ್ಟಲನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಡಬಹುದು. ಆ ಅರಿವನ್ನೇ ಸನ್ಯಾಸ ಎನ್ನುವುದು. ಅದು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ, ಹಾಗೂ ಮೇಲಿನ ಮೆಟ್ಟಲನ್ನು ತಲುಪುವ ಮತ್ತು ಕೆಳಗಿನ ಮೆಟ್ಟಲನ್ನು ಬಿಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಮುಂದುವರೆದಂತೆಲ್ಲಾ ಪರಿತ್ಯಾಗವು ಉಪಪದಾರ್ಥದಂತೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇಕೆಂದರೆ, ಮೇಲೇರಲು, ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೇನೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಿರಿ! ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಏನನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೂ ಅದು ಮೇಲೇರಲು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟವಾಗಿಸುತ್ತದೆ!

ಸಂಸಾರಿಯು ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ಹಾಗೂ ಒಂದು ಸೀಮಿತವಾದ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತಿರುವವನು. ಸನ್ಯಾಸಿಯು ಸಾವು - ಅಂದರೆ ಅಹಂಕಾರ, ದುರಾಸೆ, ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಭಯ, ಅಸೂಯೆ, ಅತೃಪ್ತಿ . . . ಹೀಗೆ ಮುಂತಾದ ತಾನಲ್ಲದ ಎಲ್ಲದರ ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವವನು. ತಾನು ಇವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿದವನು ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾನೆ. ಆತನ ಅನ್ವೇಷಣೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಒಂದು ಸಲ ಇದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರೆ, ಏಣಿಯ ಮೇಲಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ತಲುಪಿದಂತೆಯೇ ಮತ್ತು ರಾಗ, ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ವಿಷಯಾದಿಗಳು ಮನೆ ಮಾಡಿ, ಸತತವಾಗಿ ಎಳೆದಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಳಗಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಬಿಡಬಲ್ಲನು.

ಸನ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ‘ನಾನು ಯಾರು?’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಉತ್ತರಿಸಲು ಮಾಡುವ ಅನ್ವೇಷಣೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ಸನ್ಯಾಸಿಯಾದವನು ಇದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೆಲ್ಲವನ್ನು ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜನಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ‘ನೀವು ಯಾರು?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ‘ನಾನು ಇಂತಹವರ ಮಗ, ನಾನೊಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರು, ನಾನೊಬ್ಬ ಪ್ರೊಫೆಸರು’ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತೀರ. ಆದರೆ, ಆ ಪದಗಳು ಈ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತವೆ, ಅಷ್ಟೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಜಗತ್ತೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಆಗ ನೀವು ಯಾರು?

ಜಗತ್ತಿನ ಮತಸ್ಥಾಪಕರುಗಳಾದ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿಗಳು ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ - ಹಿಂದೂ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ‘ಅಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಿ’ ಎಂದರೆ ‘ನಾನು ಅದು ಆಗಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದೂ, ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ, ‘ನಿಶ್ಚಲರಾಗಿರಿ, ನಂತರ ನಾನೇ ದೇವರೆಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ’ ಎಂದೂ, ಇಸ್ಲಾಂ ಮತದಲ್ಲಿ ‘ಅನಲ್-ಹಕ್’ ಎಂದರೆ ‘ನಾನು ಸತ್ಯ’ ಎಂದು. ಮಾನವ ಜೀವನದ ಉದ್ದೇಶವೇ ನೀವೇ ದೇವರೆಂಬುದನ್ನು ಅನುಭವ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಆಗಿದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಈ ಉದ್ದೇಶದ ಅನುಭವವಾಯಿತೆಂದರೆ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಾನುಭಾವರೂ ಹೇಳುವ ಒಳಗಿನ ಮಹದಾನಂದವು ಉಂಟಾಗಲು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ನೀವು ಈ ಬಾಹ್ಯಪ್ರಪಂಚವು ದೈವ ಲೀಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸುಂದರವಾದ ನಾಟಕರಂಗವೆಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಿರಿ. ಆಗ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ದುರಿತಗಳೆಲ್ಲಾದುದರಿಂದಲೂ ಅಂತಿಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗ ನೀವು ಮಾಡಿದರೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ನುಡಿದರೂ ನುಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಅತ್ತರೂ ಅಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಾತ್ಮ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಶಾಶ್ವತಾನಂದ - ಎಂದರೆ ನಿತ್ಯ ಆನಂದದಲ್ಲಿರುತ್ತೀರಿ.

ಗುರುಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು...

'ದೇವರು ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ಮೊದಲು ನನ್ನನ್ನು ಕರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಇದ್ದೆ. ನಂತರ ದೇವರು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದು, ನನ್ನನ್ನು ದುಃಖ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದನು. ನಾನು ಆಳವಾದ ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರೂ, ಕಡೆಗೆ ಅದನ್ನು ಮೀರಿಹೋದೆ. ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಆಗ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ದೇವರು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೇಮಲೋಕದಲ್ಲಿರಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಸುಡುವ ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂದು, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧನಾದೆನು. ನಂತರ ದೇವರು ನನ್ನನ್ನು ಮೌನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಜನನ-ಮರಣಗಳ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಂಡೆನು'.

ಆಗ ಶಿಷ್ಯರು, 'ಅದು ನಿಮ್ಮ ಅನ್ವೇಷಣೆಯ ಕೊನೆಯ ಹಂತವಾಗಿತ್ತೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದರು, 'ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ದೇವರು, ಈ ದಿನ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೇ ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ... ಎಂದು ಹೇಳಿ, ನಗೆಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು'.

ಸನ್ಯಾಸವೆಂಬುದು ನಿಮ್ಮ ಮೂಲಭೂತ ಚೈತನ್ಯ. ಅದು ಯಾವುದಕ್ಕಾದರೂ ತಡೆಯಾಗಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸನ್ಯಾಸದ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ತಾರುಣ್ಯದಲ್ಲಿರುತ್ತೀರಿ. ಸನ್ಯಾಸದ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಜೀವನದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನೆದುರಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುತ್ತೀರಿ.

ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, 'ನಾವು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದುಕೊಂಡು ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲೇಕಿರಬಾರದು?' ಎಂದು. ನೋಡಿರಿ ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವ ಎಂತಹುದೆಂದರೆ, ಒಂದು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರಿತ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆಯೇ, ಆತನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ತರವುದು ಕಷ್ಟ. ಸನ್ಯಾಸವೆಂಬುದು ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ, ಬೇರೇನಲ್ಲ. ಸನ್ಯಾಸವು ಒಂದು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರಿತ ನಿರ್ಧಾರ. ಆದುದರಿಂದಲೇ ಸನ್ಯಾಸವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರಿತ ತೀರ್ಮಾನದಿಂದ ಎಡೆಬಿಡದ ಅರಿವಿರುತ್ತದೆ. ಎಡೆಬಿಡದ ಅರಿವು, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಜಾರಿಬೀಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದಿಲ್ಲದೆ ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲು ನಿರ್ಬಂಧವೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಲಭವಾಗಿ ಜಾರಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಸನ್ಯಾಸದೊಂದಿಗೆ ನೀವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನೇ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುವಿರಿ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು

ಸನ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಆಂತರಿಕ ಹೆಣ್ಣು ಅಥವಾ ಗಂಡು ಎಂಬುದರ ಹೊರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಸುವುದೆಂದೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆಂತರಿಕ ಹೆಣ್ಣು ಅಥವಾ ಗಂಡು ಎಂದರೇನು? ಅದು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಡಗಿರುವ ಕಾಮ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನಲ್ಲ. ತಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಹ ತನ್ನ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ತನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಗಂಡೇ ಸನ್ಯಾಸಿ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣಿನ ಯೋಚನೆಗಳೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆತನನ್ನು ಸನ್ಯಾಸಿ ಎನ್ನಲಾಗದು. ಒಬ್ಬನನ್ನು ಸನ್ಯಾಸಿಯೇ ಎಂದು ಅಳತೆ ಮಾಡಲು ಇದೇ ಮಾಪನ.

ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವ ಕೆಲವು ಸತ್ಯಾಂಶಗಳಿವೆ. ಅವೇನೆಂದರೆ, ಸನ್ಯಾಸಿಯು ಇಡೀ ವಿಶ್ವದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆತನಿಗೆ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೂ ಉಳಿದ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆತನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ. ಆತನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಯಾರಿಗೇ ಆದರೂ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯಲೆಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ಒಬ್ಬ

ಒಬ್ಬ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಗುಣವೇ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಆತನಿಗೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆತನಿಗೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ಯಾವ ನಿರ್ಬಂಧವೂ ಪ್ರೇರಕವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯು ಆತನ ಆಂತರಿಕ ಸ್ವಭಾವದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಧಾರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಒಬ್ಬ ಸಂಸಾರಿಯು ಜೀವನದ ಆ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಿ, ವಿಶ್ರಮಿಸಬಹುದು. ಸನ್ಯಾಸಿಯಾದರೋ ಸತತವಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಜನರಿಗೆ ಸತತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಸನ್ಯಾಸಿಯಾದವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ. ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ತೊರೆದು ಓಡಿ ಹೋಗುವವರೆಂದು ಜನರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಮೂಹವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ಕೇಳಿದಳು, 'ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮಗೆ ಪ್ರೇಮಭಂಗವಾದ ಕಾರಣ ನೀವು ಸನ್ಯಾಸಿಯಾದಿರಾ?' ಎಂದು.

'ನಾನು ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಲು ಕಾರಣ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಜಯ' ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೋಡಿದರೆ, ಸನ್ಯಾಸವೇ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮೃದುಗೊಳಿಸುವುದು – ಪ್ರೀತಿಯು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಡೆಗಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇಡೀ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾಗಿರುವುದು.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಪ್ರೀತಿಯು ಒಂದು ಕಾರಣದೊಡನೆ ಅಥವಾ ಕಾಮದಿಂದ ಏರ್ಪಡುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕಾರಣ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೂ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ಕಾರಣ ರಹಿತ ಚೈತನ್ಯ.

ಸನ್ಯಾಸಿಯು ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಆತನ ದೃಷ್ಟಿಯು ಸಾಗರದಷ್ಟು ವಿಶಾಲ. ಆತನು ಕಿರಿದಾದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯೇ ಒಂದೆಂದು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಾನು ಪೂರ್ಣತ್ವದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾಗವೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದುದರಿಂದಲೇ ಆತನು ಶ್ರೀಮಂತ. ಕೆಲವು ಎಕರೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಶ್ರೀಮಂತನು ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತನಲ್ಲ. ಯಾರು ಇಡೀ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೋ ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತ.

'ತಪಸ್ಸು' ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಒಂದು ಏಕ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಸಮಗ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದೇ ಹೊರತು ಬೇರೆಯಲ್ಲ. 'ನಾವು ಈಗ ಹಾಗಿಲ್ಲವೆ?' ಎಂದು ನೀವು ಕೇಳಬಹುದು. ನೀವು ಕೂಲಂಕುಶವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೆ, ನಾವು ಬೇರೆಬೇರೆ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳಾಗಿರುತ್ತೇವೆ, ಒಂದಾಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾಣುವಿರಿ. ಸಮಗ್ರತೆಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೆಲ್ಲವೂ ಇವೆ.

ನೀವು ಆಳವಾಗಿ ಅವಲೋಕಿಸಿದಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ನೂರಾರು ಧ್ವನಿಗಳು ಸತತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ನಿಮಗೆ ಸಮಗ್ರತೆಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಏನನ್ನೇ ಆದರೂ ತ್ಯಜಿಸಲು ಧೈರ್ಯ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು 'ಇದನ್ನು ಮಾಡೋಣ' ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಮರುಕ್ಷಣವೇ, 'ಅದನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ!' ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯು ಮೇಲೇಳುವುದು. ಅದರ ಪಾರ್ಶ್ವ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಮತ್ತು ನಂತರದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿದ ನಂತರ ಮನಸ್ಸು ಡೋಲಾಯಮಾನವಾಗಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಭಾರತದ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಚೈತನ್ಯ ಮಹಾಪ್ರಭುಗಳು ಭಕ್ತಿಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೇರೆಯವರು ಏನೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೋ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರು ಗಮನಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೇನನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತೋ ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ತ್ಯಾಗದ ಪರಾಕಾಷ್ಠತೆ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಗ್ರತೆಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಏನನ್ನೇ ಆದರೂ ತ್ಯಜಿಸಲು ಧೈರ್ಯ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ!

ಆದುದರಿಂದಲೇ, ಈ ಮಹಾನ್ ಗುರುಗಳು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದಾದೆಲ್ಲವೂ, ಯಾವಾಗಲೂ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಮಂಗಳತ್ವದಲ್ಲಿ ಪರ್ಯವಸಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು! ಅವರು ಮಾಡಿದುದೆಲ್ಲವೂ ಆಳವಾದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಲೀನವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಆಗಿತ್ತು. ತಮ್ಮನ್ನೇ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮಗ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತೀವ್ರತಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೇ ತಪಸ್ಸು ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು. ತಪಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಂಗಳ್ಯತ್ವದಲ್ಲಿ ಪರ್ಯವಸಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ವಿಷಯಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ತಾದಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುವುದಕ್ಕೆ ತಪಸ್ಸೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವುಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಲಕಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅವಮಾನಕ್ಕೀಡಾಗುವಿರಿ. ಯಾವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂಬುದು ನಿಮಗೇ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.

ಒಂದು ದಿನ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ನದಿಗೆ ಹೋದರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವರ ತಾಯಿಗೆ ಇವರು ನೆರವಿಗಾಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿಕೊಂಡದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಆಕೆಯು ಓಡಿಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ ಒಂದು ಮೊಸಳೆಯು ಅವರ ಕಾಲನ್ನು ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗುವುದು ಮೇಲೆಂದುಕೊಂಡಳು, ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿತ್ತಳು.

ತಕ್ಷಣವೇ ಮೊಸಳೆಯು ತನ್ನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿತು!

ನೋಡಿರಿ: ಮೂರು ವಿಷಯಗಳಿವೆ.

ಸತ್ಯವನ್ನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವುದು.

ಸತ್ಯವನ್ನು ನುಡಿಯುವುದು.

ಸತ್ಯವನ್ನು ಜೀವಿಸುವುದು.

ಮೊದಲ ಎರಡೂ ಅನುಸರಿಸಲು ಸುಲಭ. ಆದರೆ, ಮೂರನೆಯದಾದ ಯಾವಾಗಲೂ ಸತ್ಯದಲ್ಲೇ ಬದುಕುವುದು ಕಷ್ಟ. ಅದು ಬಹಳ ಅಪರೂಪ. ಸನ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ನಾವು ಏನನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ಜೀವಿಸುವ ಧೈರ್ಯ. ನಾವು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸತ್ಯದಲ್ಲೇ ಜೀವಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ. ನಿಮ್ಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೀವು ಜೀವಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ನಿಮ್ಮ ಗೌರವ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಅದರ ಸೊಬಗು!

ಒಮ್ಮೆ ಸಮಗ್ರತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದರೆ, ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಿರಿ. ಆಗ ಮುಖವಾಡಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕಳಚಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗುವಿರಿ; ಹೆಚ್ಚು ಅಧಿಕೃತರಾಗುವಿರಿ. ನೀವು ಏನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಿರೋ, ಅದು ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ಎಂದು ಆ ಕೂಡಲೇ ಅರಿಯುವಿರಿ. ಹೆಚ್ಚು ಅಧಿಕೃತರಾಗಿರುವುದೇ ಸನ್ಯಾಸ. ನಾನು ಅಧಿಕೃತ ಎಂದಾಗ, ಅದರರ್ಥ, ನಿಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕಿಂತಲೂ ನಿಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕತೆಯನ್ನು ಪಸರಿಸಲಾರಂಭಿಸುವಿರಿ ಎಂದು. ತುಣುಕುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿ ನೀವು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿರಿ. ಸಮಗ್ರತೆಯಿಂದ ನೀವು ಅನನ್ಯ ಜೀವಿಯಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಗೊಳ್ಳುವಿರಿ. ಅನನ್ಯ

ಜೀವಿಯಾಗಿರುವುದೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಅಧಿಕೃತ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನೋಡುವುದು. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವು ಸಮಾಜದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಆಕಾರವಷ್ಟೆ. ನಿಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನೀವು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲದೆ, ನೀವು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿರಬಹುದಾದ, ಕೇವಲ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯೇ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸೃಜಿಸುವುದೇ ಗುರುವಿನ ಕೆಲಸ.

ಬುದ್ಧನು, 'ಸನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ನಂತರವೇ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿರಿ' ಎಂದು ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.

ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರು, 'ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಅಥವಾ ಸನ್ಯಾಸದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಅದು ಜ್ಞಾನೋದಯಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವುದೇ?' ಎಂದು. ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಜ್ಞಾನೋದಯಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುವುದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ಪ್ರಮುಖವಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಹಾಗೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಿದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನೀವಿಟ್ಟಿರುವ ಗೌರವವು ಅಗಾಧವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟು ಸಾಕು! ಅದನ್ನು 'ಅಸಾಧ್ಯ ಸಾಧನೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಎಂದರೆ, ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದು ತೋರುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಸಾಧಿಸುವುದು. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಏನನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನು ನೀವು ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು. ಬೆಂಕಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವಂತಹ ತಂತ್ರಗಳು ಈ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದುವು. ಬೆಂಕಿಯ ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಲ ನಡೆದರೆ, ನಿಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಗೌರವ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ! ಆಗ ನೀವು ಸಮಗ್ರತೆಯತ್ತ ಸಾಗುವಿರಿ.

ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಮಾರ್ಗವು ತಪ್ಪೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಸಮಗ್ರತೆಯಿಂದ ಹೊರಟವನು ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಆತನು ಏನನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿರಿ: ಭೂಗ್ರಹದ ಮೇಲೆ ಎರಡೇ ವಿಧವಾದ ಜನರಿರುವುದು – ಸಮಗ್ರತೆಯಿಂದ ಜೀವಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಸುವವರು, ಅಷ್ಟೇ! ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಮಾಪನವು ಆತನು ಯಾವ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋದನು ಎಂಬುದಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆತನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಜೀವಿಸಿದನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು.

ಏನೇ ಬಂದರೂ, ನಿಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯಂತೆಯೇ ಜೀವಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯೇ ಸಮಗ್ರತೆ.

ಎರಡನೆಯದು, ಯಾವ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೂ ಸಾರಗುಂದಿತರಾಗದೇ ಇರುವುದೂ ಸಮಗ್ರತೆಯೇ ಎಂಬುದು. ಅದು ಒಳಗಿನ ಗೊಂದಲಗಳಿಂದಾಗಲೀ, ಬಾಹ್ಯಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಲೀ ನಮ್ಮ ಸಮಗ್ರತೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸದೇ ಇರುವ ಅಥವಾ ಸಾರಗುಂತಿತರಾಗದೇ ಇರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ. ಸಮಗ್ರತೆಯಿಂದ ಬಾಳಿದವನು ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದ ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರಂ ಮೇಲೆ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟರೂ ತಾನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಾಳಿದೆನೆಂಬ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಸಮಗ್ರತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟರೂ ಅತೃಪ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನಮಟ್ಟವನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಅಳತೆಗೋಲೆಂದರೆ, ಆತನ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವನವೆಂದರೆ ಏನೆಂದಿತ್ತೋ ಅದರಂತೆ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಜೀವಿಸಿದನೆಂಬುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಆತನು ನಾಸ್ತಿಕನಾಗಿದ್ದರೆ, ಆತನು ಉತ್ಕಟವಾದ ನಾಸ್ತಿಕನಾಗಿ ಬಾಳಿ, ಉತ್ಕಟವಾದ ನಾಸ್ತಿಕನಾಗಿ ಸತ್ತರೆ ಏನೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಆತನಿಗೆ ಸತ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ! ಆಳವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಅನ್ವೇಷಿಸಿದಾಗ, ಆತನಲ್ಲಿ ಆ ಉತ್ಕಟತೆಯೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಆತನಿಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ!

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು, ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳಾದ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಸಂಸ್ಥೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಮಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ದೇಹಬಿಟ್ಟದ್ದನ್ನು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ತಂದೆಯವರು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ದಟ್ಟ ದಾರಿದ್ರ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಮರಣ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರೊಬ್ಬರೇ ದಿಕ್ಕಾಗಿದ್ದರು. ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸಲಹಬೇಕೋ, ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸಲಹಬೇಕೋ ಎಂಬ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಅವರು ಸಿಲುಕಿದರು. ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಉದಾತ್ತ ಧ್ಯೇಯವೇ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. 'ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಯಾರು ತಾನೇ ಅನುಕಂಪ

ಅವರ ಸಮಗ್ರತೆ ಇಂತಹುದಾಗಿತ್ತು.

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ:

ಗುರುವು, 'ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸದೆಯೇ ಕೊಲ್ಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವನ ಎದುರಿಗೆ ನೀನು ನಿಂತಿರುವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯೆಯಾ?' ಎಂದು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕೇಳಿದನು.