ಪುನರ್ಲಭಿಸಿದ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಜೀವನದ ಅನೇಕ ದ್ವಾರಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತದೆ🔗

ಮಕ್ಕಳು ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೀವು ನೋಡಿರಬಹುದು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದುರಾಸೆಯೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವರು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ದುರಾಸೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವರು, 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯ ಅರಿವನ್ನೂ, ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಗುವಿನಿಂದ ಒಂದು ಬೊಂಬೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿರಿ; ಮಗುವು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನೇ ತನ್ನಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಕಿರಿಚಾಡಿ, ಕೂಗಾಡುತ್ತದೆ. ಇಬೇಕೆಂದರೆ ಅದರ ಇಡೀ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವು 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದುರಾಸೆ ಹಾಗೂ ಕೋಪಗಳಿದ್ದರೂ ಅವನ್ನು ಅಶುದ್ಧ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗದು. ಇದು ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಯಾವುದನ್ನು ಅಶುದ್ಧ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿರೋ, ಅದು ಅವರ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಬೊಂಬೆಗಳೊಡನೆ ಕುಳಿತು ಆಟವಾಡಿ, ಕೆಲವು ಗಂಟೆಗಳ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಬೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಎಸೆದು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಯಾವುದನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಅಂತರಂಗ ಬಹಳ ಸುಂದರ ಹಾಗೂ ಶುದ್ಧ.

ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಶಿವ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಹಿತ ಮಂಗಳತ್ವ ಎಂದರ್ಥ. ಈ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದ ಮಂಗಳತ್ವವು, ಆತನು ಎಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರೂ ಆನಂದವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಚೈತನ್ಯವು; ಇದು ಆತನ ಮುಗ್ಧ ಅಂತರಂಗದೊಳಗಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

ವೈದಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳೆಂಬ ಗ್ರಂಥಗಳಿವೆ. ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಉಪನಿಷತ್ತು ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಗುರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಶಿಷ್ಯರು ಕುಳಿತಾಗ ನೀಡುವ ಬೋಧನೆಗಳು ಎಂದರ್ಥ. ಅಂತಹ 108 ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳಿವೆ. ಅವು ವೈದಿಕ ಕಾಲದ ಪರಮ ಗುರುಗಳು ನೀಡಿರುವ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವೆಂಬ ವಿಜ್ಞಾನದ ಸಾರ. ಇವುಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ಛಾಂದೋಗ್ಯ ಉಪನಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಥೆಯ ವಿವರಣೆ ಹೀಗಿದೆ;

ಮುಗ್ಧತೆಯು ಅಂತರಂಗಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಅದು ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿಲ್ಲ. ಈ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಶಿವಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಿಂದೂ ಪುರಾಣಗಳ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿರುವಂತೆ ಶಿವನ ಜೀವನವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಆತನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಥವಾ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನೂ ಕಾಣಲಾರಿರಿ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧವಾದ ಹಾಗೂ ಪರಮೋತ್ಕೃಷ್ಟವಾದ ಮುಗ್ಧತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆತನಿರುವ ಸ್ಥಳವೂ ಹಾಗೂ ಆತನ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯೂ, ಆತನ ಶುದ್ಧತೆಗಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಮುಗ್ಧತೆಗಾಗಲೀ ಸಂಬಂಧಿಸಿಲ್ಲ. ದೇಹಗಳನ್ನು ದಹಿಸುವ ಹಾಗೂ ಭೂತಪ್ರೇತಗಳಿಂದಾವೃತವಾದ ಸ್ಮಶಾನವೇ ಶಿವನ ವಾಸಸ್ಥಾನ.

ಸತ್ಯಕಾಮನೆಂಬ ಬಾಲಕನೊಬ್ಬನು ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಗುರುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಗುರುಗಳು ಆತನಿಗೆ ನಾನೂರು ಹಸುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ‘ಈ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ ಇವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊ, ಇವುಗಳು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಸಿ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಹಸುಗಳಾದಾಗ ಅವುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಾ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸತ್ಯಕಾಮನು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಾ ಅವುಗಳು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಸುವುದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಹಸುಗಳು ಸಾವಿರವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಸಲು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳೇ ಹಿಡಿಯುತ್ತವೆ. ಆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆತನು

ಆತನು 'ಹಾಗೋ? ಸರಿ' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸತ್ಯಕಾಮನು ಗುರುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಾಗ, ಗುರುಗಳು ಆತನತ್ತ ನೋಡಿ, ನಕ್ಕು, 'ಸತ್ಯಕಾಮ, ನೀನು ಸತ್ಯ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾದವನಂತೆ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ನಿನಗೆ ಯಾರು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರು?' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗ.

ಸತ್ಯಕಾಮನು ಗುರುಗಳನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಗುರುಗಳು ಹಸುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸೆಂದು ಹೇಳಿದರು! ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಹಸುಗಳಿಗೂ ಯಾವ ಸಂಬಂಧ? ಎಂದು ಕೇಳಬಹುದು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಸತ್ಯಕಾಮನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆತನು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಬೌದ್ಧಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪಡೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದಲೇ ಆತನು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ! ಆತನು ಸರಳ, ಮುಗ್ಧ ಹಾಗೂ ನಿರಹಂಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದು,

ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಆತನಿಗೆ ಯಾವ ತರ್ಕವೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

'ಸ್ವಾಮೀಜೀ ನೀವು ತರ್ಕವನ್ನೇಕೆ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೀರಿ?' ಎಂದು ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ತರ್ಕವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಕಟಗಳಿಗೂ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ತರ್ಕವೇ ಕಾರಣ ಎಂದು. ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ನಿಮ್ಮ ತರ್ಕವು ಸಾಕಷ್ಟು ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.

ರಾಜಕೀಯವೆಂದರೇನು? ರಾಜಕೀಯವೆಂದರೆ ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಬೇರೆಬೇರೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲವೇ? ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಮನಿಸಿರಿ. ಅದು ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂದನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಸಂಜೆ ಬೇರೇನೋ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸೇ ಅಂತಹ ಒಂದು ದ್ವಂದ್ವ.

ಎಲ್ಲಾ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬಹಳವಾದ ರಾಜಕೀಯವಿರುತ್ತದೆ, ಎಂದು ಜನರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಅವರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ, 'ಅದರ ಅರ್ಥವಾದರೂ ಏನು?' ಎಂದು. ಈ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಳಗೇ ರಾಜಕೀಯವಿದೆ! ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಇಬ್ಬರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರಿದ್ದರೆ ಸಾಕೇ ಸಾಕು. ತರ್ಕದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಸಾಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಆತನ ತರ್ಕ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂದನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಸಂಜೆ ಮತ್ತಿನ್ನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತದೆ! ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಿಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ನೀವೇ ಮಾಡುವ ಹೋರಾಟವೇ ರಾಜಕೀಯ! ನಾನು ಹೇಳುವುದು ಸರಿ ತಾನೆ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ರಾಜಕೀಯವಿರುತ್ತದೆಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನೇಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?

ನೀವು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ತೀರ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ತೀರ್ಮಾನಗಳನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟರೆ, ನಿಮ್ಮೊಳಗೇ ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿಯು ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುವಿರಿ!

ಸತ್ಯಕಾಮನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ, ಆತನನ್ನು ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ತರ್ಕವು ಹಿಡಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಿಷ್ಯನು

ಗುರುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೂ ಗುರುಗಳು, 'ಸರಿ, ಈ ಹಸುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗು ಹಾಗೂ ಅವುಗಳು ಒಂದು ಸಾವಿರ ಹಸುಗಳಾಗುವವರೆಗೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರು. ನಂತರ ಹಿಂದಿರುಗು!' ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಇಂದಿನ ಮುಮುಕ್ಷುವೇನಾದರೂ ಆ ಶಿಷ್ಯನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ಬಹುಶಃ ಅವನು, 'ಗುರುಗಳು ತನ್ನನ್ನು ಶೋಷಣೆ ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಹಸುಗಳು ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆಗಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ' ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದನೇನೋ. ತರ್ಕಕ್ಕೆ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಸೋತಿದೆ! ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಯಾವ ಆಧುನಿಕ ಅನ್ವೇಷಕನೂ ಅಂತಹ ಅದ್ಭುತವಾದ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ತಿಳಿಯಿರಿ: ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಪರಮ ಸತ್ಯವಿದೆ. ಮುಗ್ಧತೆಯಿಂದ ಸತ್ಯಕಾಮನು ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಅನುಸರಿಸಿದನು. ಮುಂದೆ ಆತನು ಎಣಿಕೆಯ ತರ್ಕವನ್ನೇ ಮರೆತನು. ಆತನು ಭಾವಪರವಶತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಳುಗಿಹೋದನು. ಮನಸ್ಸು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಆತನು ಒಂದು ಸಾವಿರಕ್ಕಾಗಲಿ, ಎರಡು ಸಾವಿರಕ್ಕಾಗಲಿ, ಲೆಕ್ಕಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮುಗ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವೀಕಾರ ಮನೋಭಾವಗಳಷ್ಟೇ ಅವನಲ್ಲಿ ಆ ಮಹತ್ತರ ಅನುಭವವಾದ 'ಜ್ಞಾನೋದಯ'ವಾಗಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಸಂಘರ್ಷದೊಂದಿಗೂ, ಹೋರಾಟದೊಂದಿಗೂ ಜೀವಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರವೇ ಮನಸ್ಸು ಬೇಕಾಗುವುದು. ಕೇವಲ ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹೊರಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿಯೂ, ಒಳಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿಯೂ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿರಿ. ನೀವು ಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿ ಹೊರನಡೆಯುತ್ತೀರಿ.

'ಈ ಸರಳವಾದ ಸ್ವೀಕಾರ ಅಂತಹ ಬೃಹತ್ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬಲ್ಲುದು?' ಎಂದೆನಿಸಬಹುದು. ಸಮಸ್ಯೆಯೇನೆಂದರೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಸಹ ವಿಚಾರ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ನಾವು 'ಹೇಗೆ' ಎಂಬುದನ್ನು ಆ ವೈಚಾರಿಕ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳುತ್ತೇವೆ. ವೈಚಾರಿಕತೆಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ.

ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಿರಿ!' ಎಂದು ಶಿವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಕೇವಲ ಆಲಿಸುವುದು ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿಗೆ ಹೇಗೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ? ನಮಗಾಗದಿರುವುದು ಸತ್ಯಕಾಮನಿಗೇಕಾಯಿತು? ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಆತನು ಮುಗ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಆದುದರಿಂದ ಗುರುಗಳ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಬಾಳುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಆತನಿಗೆ ಗುರುಗಳ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತು. ವಿಶ್ವಾಸವಿದ್ದರೆ, ಮುಗ್ಧತೆಯು ಇರುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಸಾವಿರ ಹಸುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ತಂದುಕೊಡಿರಿ ಎಂದು ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ! ನೀವು ಸತ್ಯಕಾಮನಂತೆ, ಅದೇ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಬನ್ನಿರೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅದೇ ಮುಗ್ಧತೆಯೊಂದಿಗೆ ಬನ್ನಿರಿ. ಸತ್ಯಕಾಮ ಮಾಡಿದುದನ್ನೇ ನೀವು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನೀವು ಸತ್ಯಕಾಮನಂತಿರಬೇಕು. ನೀವು ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಕ್ಷಣವೇ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ಇದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಳಕಿನ ಸಂವಹನವು ಸಂಭವಿಸಬಲ್ಲದು.

ಉಪನಿಷತ್ತು ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥ ಗುರುಗಳ ಪದತಲದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದು. ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗುರುಶಿಷ್ಯರ ಗುರುಕುಲ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಾದಾಗ ಅವರನ್ನು ಗುರುಗಳ ಬಳಿ ಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಗುರುಗಳು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸತ್ಯಗಳ ಜೀವಂತ ಸಾಕಾರ ಮೂರ್ತಿಗಳು. ಅವರ ಆಲೋಚನೆಗಳು, ನುಡಿಗಳು ಹಾಗೂ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಶಿಷ್ಯರು ಕೇವಲ ಅವರ ಸನ್ನಿಹದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಭಾರತದ ಸ್ವಾಮಿ ಶ್ರೀ ಯುಕ್ತೇಶ್ವರ ಗಿರಿಗಳೆಂಬ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುವುದೆೇನೆಂದರೆ, 'ಗುರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಸನ್ನಿಹದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಆತನನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅವರೊಡನೆ ತಾತ್ವಿಕವಾದ ಸಾಮರಸ್ಯ ಹೊಂದುವುದು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಶ್ರುತಿಗೂಡಿಸುವುದೇ ಆಗಿರುವುದು. ಇದೇ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ತಂತ್ರವೆಲ್ಲವೂ' ಎಂದು. ಗುರುಗಳು ಪರಮೋನ್ನತ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಚೈತನ್ಯ. ನೀವು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಶ್ರುತಿಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಆ ಚೈತನ್ಯಕ್ಕೆ ಶ್ರುತಿಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿರಿ. ಮುಗ್ಧತೆ ಮತ್ತು ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ಶ್ರುತಿಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯ.

ತೆರೆದಿರುವಿಕೆ ಎಂಬುದು ಬರಿದಾಗಿರುವಿಕೆ. ಬರಿಯ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ನಿಮ್ಮನ್ನು ತುಂಬದಿರಲಿ. ಪಾಂಡಿತ್ಯವು ಕೇವಲ ಉಪಕರಣವಾಗಿರುವುದಷ್ಟೆ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಸತ್ವವಲ್ಲ. 'ಇದಲ್ಲ, ಇದಲ್ಲ' ಎಂದು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿರಿ. ನಾನು

ತಿರಸ್ಕರಿಸಿರಿ ಎಂದಾಗ, ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವಲ್ಲದೆ ಮಧ್ಯದ ಹಂತದಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಡ ಎಂದರ್ಥ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸತತವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಕೈಬಿಟ್ಟಾಗ ನಿಮಗೆ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ. ನೀವು ನಿಮ್ಮೊಳಗೇ ದೂಡಲ್ಪಡುವಿರಿ. ಅಲ್ಲೇ ನಿಮಗೆ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವು ದೊರಕುವುದು. ಆಗಲೇ ನೀವು ಸತ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ಅದು ಮಾತ್ರವೇ 'ಉಪನಿಷತ್ತ'ನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ.

ನೀವು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಹೊಸತನದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತವೆ. ಅವರು ಒಳಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬರಿದಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಯಾವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸಿದ್ಧತೆಯೂ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ವಯಸ್ಕನನ್ನು ಎಂದಾದರೂ ನೋಡಿದ್ದೀರಾ? ನಮಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೊಳಪನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಿಸ್ತೇಜರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಪಾಂಡಿತ್ಯವು ನಮ್ಮನ್ನು ಮಂದಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಬಹಳ ವಿಷಯಗಳು ತಿಳಿದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಮಂದಗೊಳಿಸಬಾರದು. ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬರಿದಾಗಿರಬೇಕು.

‘ನಾನೊಂದು ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದಳು.

‘ಯಾರಿಗೆ?’ ಎಂದು ತಂದೆಯು ಕೇಳಿದನು.

‘ನನಗೆ ’ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

‘ಆ ಕಾಗದದ ವಿಷಯವೇನು?’ ಎಂದು ಆತನು ಕೇಳಿದನು.

ಮುಗ್ಧತೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ತಾಜಾತನವಿದೆ!

ಜೀವನವು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷವೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರಹಸ್ಯ. ಅದೇ ಸತ್ಯ. ಜೀವನವು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರಹಸ್ಯ. ಮನಸ್ಸೇ ಅದನ್ನು ಅಚ್ಚುಹಾಕುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಜೀವನವನ್ನು ತನ್ನದೇ ಆದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಜೀವನದ ಪ್ರಕಾರವೇ ಜೀವನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಟವನ್ನು ಆಡಿದರೆ, ಅವರು ನೀವು ಹಿಂದಿನ ಬಾರಿ ಎಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಿರೋ ಅವರೂ ಸಹ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕಾಣುವಿರಿ. ಏನೋ ಒಂದು ಸಲವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ! ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಒಂದು ವಿಷಯದಿಂದಾಗಿ: ಅವರು ಮುಗ್ಧತೆಯಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆಲೋಚನೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೇವಲ ತಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅಪಾರವಾದ ವಿಶ್ವಾಸವಿಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಅಲ್ಲಿ ನೋಡುವಿರೆಂಬ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನೀವು ಎಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಿರೋ ಅವರೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ! ಅದೇ ಅದರ ಸೊಗಸು.

ಮುಗ್ಧತೆಯು ನಂಬುತ್ತದೆ. ಮುಗ್ಧತೆಗೆ ಶೋಷಣೆಗೊಳಗಾಗುವ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ನರಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಈಗ ಇದಕ್ಕೆ ವಿವರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಐದು ಅಥವಾ ಆರು ವರ್ಷದವರೆಗೂ ಮಗುವಿನ ಮೆದುಳಿನ ಅಲೆಗಳ ಮಾದರಿಗಳು ಧೀಟಾ ಹಾಗೂ ಡೆಲ್ಟಾ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳು ನಾವು ಕನಸು ಕಾಣುವ ಹಾಗೂ ನಿದ್ರಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕ್ಕೊಳಗಾಗಬಹುದಾದ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಗಳು. ಅವು ಗುರುತು ರಹಿತ ಸ್ಥಿತಿಗಳು. ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದವರೆಗೂ ಮೆದುಳಿನ ಅಲೆಗಳು ಆಲ್ಫಾ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ಕೂಡ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪರಿಣಾಮಕ್ಕೊಳಗಾಗಬಹುದಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಮಕ್ಕಳು ಬಹುಪಾಲು ವಯಸ್ಕರು ಹೇಳುವುದನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಮುಗ್ಧತೆಯಿಂದ ನಂಬುತ್ತಾರೆ.

ಮತ್ತು ತಿಳಿವಳಿಕೆಯ ರಹಸ್ಯವು ಮುಗ್ಧತೆಯ ನೆಲೆಯಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದಾಗಿದೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿವಳಿಕೆಗೆ ಪ್ರಚೋದನೆ ಯಾವುದು? ನೋಡಿ, ವರ್ತಮಾನವು ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಪವಾಡ ಮತ್ತು ರಹಸ್ಯ. ನಾವು ಅದನ್ನು ಪಾಂಡಿತ್ಯದ ಜಾಲದಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ತಿಳಿವಳಿಕೆಯ ಸಂಗ್ರಹಣೆಗೆ ಅದೇ ಪ್ರಚೋದನೆ. ಆದರೆ ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಆಗಲಾರದು!

> ತಿಳಿಯದಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಅದಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುವ ಮೂಲಕವೇ ಸಾಧ್ಯ.

ಪಾಂಡಿತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಆ ಕ್ಷಣದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ‘ಅಜ್ಞಾನ’ದಿಂದ ಹೇಗಾದರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತೀರಿ. ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಅಜ್ಞಾನವೆಂದರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಅದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ

| ಕ್ರಿಯಾ | ಮುಗ್ಧತೆಯು ಏನೂ | | ಶೀಲತೆಯು | ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಹಾಗೂ | | ಆಯಾಸ ಉಂಟು | ಪ್ರಸಕ್ತತೆಯನ್ನು | | ಮಾಡಿದರೆ, | ಸಂತೋಷದಿಂದ | | ಕ್ರಿಯೆಯು ಶಕ್ತಿ | ಅನುಭವಿಸುವಂತಹುದು! | | ಹಾಗೂ | ಪ್ರಸಕ್ತತೆ ಎಂಬುದು | | ಸ್ಫೂರ್ತಿಯನ್ನು | ಇನ್ನೂ ಬಿಚ್ಚಿ | | ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. | ನೋಡದಿರುವ ಕೊಡುಗೆ, | | ಆದರೆ ಪಾಂಡಿತ್ಯವು ಅದರ ರಹಸ್ಯವನ್ನು | | ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಇನ್ನೂ | | ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದು ಪಾಂಡಿತ್ಯವು | | ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ ಆ ಅಂತಿಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು | | ಪಡೆಯುವ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಅದು ಎಂದೂ | | ತೊಡಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅದು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ | | ಬೇಕಾದಾಗ ಒಂದು ಸಾಧನವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾ, | | ಬದುಕಿನ ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ | | ಹಾದಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಬರುವುದಿಲ್ಲ. |

ನಂಬಿಕೆಯು ಅನೇಕ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೇರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಜೆ. ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಯವರು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮನಸ್ಸು ಸತತವಾಗಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನೀವು ನಂಬಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನೇ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನೀವು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಲ್ಲ! ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಗೆ ಸತತವಾಗಿ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಇಂಧನ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯು ನಿಲ್ಲುವಂತಹದಲ್ಲ. ಅದು ನಿಂತಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಯೆಯು ಬೇಕಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಂಭವಿಸಿ, ನಂತರ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಯೆಯು ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಿಂದ

ನಂಬಿಕೆಯೆಂಬುದು ಯಾವ ವಿಷಯದಲ್ಲಾದರೂ ನಿಮಗಿರುವ ಸ್ವಂತ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯೋ ಹೊರತು ಸತ್ಯವಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯಿರಿ. ಯಾವುದೇ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಜನರು ನಾಲ್ಕು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಂದ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯುದಾಗಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಬಹುದು. ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಖಚಿತವಾದ ನಿಜಾಂಶವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗ್ರಹಿಕೆ. ಆದರೆ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ತೆರೆದಿರುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಅದರ ಸೊಗಸು. ಅದು ಯಾವುದೇ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಯಾವುದೇ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ದ್ವಾರಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ.

ಮುಗ್ಧರಾಗಿದ್ದಾಗ ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತೀರಿ. ಮುಗ್ಧರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅವರು ಯಾವುದೋ ಬೃಹತ್ತೋದ್ದೇಶದಿಂದ ಇರುವಂತೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ. ಸರಳತೆಯೊಂದಿಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಮುಗ್ಧತೆಯು ಪ್ರಸಕ್ತ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದರೆ ಪಾಂಡಿತ್ಯವು ಅದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪಾಂಡಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಉದ್ದೇಶವು ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ಮುಗ್ಧತೆಗೆ ಉದ್ದೇಶರಹಿತತೆಯ ಸೊಗಸು ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ.

ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿದರೆ ಪ್ರಸಕ್ತ ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಸತ್ಯವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುವಿರಿ. ಪ್ರಸಕ್ತತೆಯು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ, ಇಂದಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವು ಕೇವಲ ಪಂಡಿತರಾಗಿ ಮತ್ತು ಜಾಣರಾಗಿರುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯವು ತಾನೆ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ?

ಇಂದು ಜಾಣರಾಗಲು ಬಹಳಷ್ಟು ಒತ್ತಡವಿದೆ. 'ಜಾಣರಾಗಿರುವುದು ಹೇಗೆ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ತಮಗೆ ನೀಡುವ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕಾಲಕಳೆದಂತೆ, ಈ ಕೆಳಕಂಡ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನಂತೆ, ಜಾಣತನವನ್ನು ತುಂಬಿಸಲು ಮಾತ್ರವೇ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ!

> ಮುಗ್ಧತೆಗೆ ಉದ್ದೇಶರಾಹಿತ್ಯದ ಸೊಗಸು ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ.

ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಹುಡುಗನ ಸುತ್ತಲೂ ನಿಂತಿದ್ದರು. ತಂದೆಯು, 'ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ವಯಸ್ಸೆಂದು ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಬಾರದೇಕೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಇದೇ ರೀತಿಯೇ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಂದು ತರಬೇತಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದಿರುತ್ತಾರೆ. ಶಿಕ್ಷಣವು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯೋಜನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನೀವು ಪ್ರಯೋಜನದ ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವ. ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಅಳೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಳೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸೇ ಒಂದು ಮಿಥ್ಯ! ಸಮಾಜವು ಮನಸ್ಸೆಂಬ ಮಿಥ್ಯೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಅಳತೆಗೋಲಿನಂತೆ ಅದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಪಾಂಡಿತ್ಯವು ಇಂದೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವುದು.

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ:

ಎರಡನೇ ಸ್ನೇಹಿತನು, 'ಹೌದು, ಅದು ಸರಿ, ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುವುದು ಮೇಲು' ಎಂದನು.

ಅಂತೂ, ನಾಲ್ವರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಉಳಿದ ಮೂವರೂ ಆತನನ್ನು ನೋಡಿ ಗೇಲಿಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ಪುಕ್ಕಲ ಎಂದರು. ಅವರು, 'ನಮಗಿರುವಂತೆ ನಿನಗೆ ಜ್ಞಾನವಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಇಂತಹ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ತೆಪ್ಪಗಿದ್ದು ನಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸು' ಎಂದರು.

ಮೂವರೂ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಎರಡನೆಯವನು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಜಲವನ್ನು ಪ್ರೋಕ್ಷಿಸಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರಕ್ಕೆ ಮಾಂಸ, ರಕ್ತ ಮತ್ತು ತುಪ್ಪಟಗಳು ಕಂಡುಬಂದವು. ಅದೊಂದು ಸಿಂಹವಾಗಿತ್ತು, ಜೀವ ಮಾತ್ರ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ನಾಲ್ಕನೆಯವನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೊಟ್ಟನಾದರೂ, ಅವರು ಆತನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟರು. ಆತನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಒಂದು ಮರವನ್ನೇರಿ, ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸಿಂಹವು ಅವರ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿತು.

ಪಾಂಡಿತ್ಯವು ಒಂದು ಸಾಧನ. ಅದು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಾಧನ ಮಾತ್ರ. ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವಲ್ಲಿ ಅದೊಂದು ಶಕ್ತಿಯುತವಾದ ಸಾಧನವಾಗಿ ಬಳಸುವವರೆಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಅದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಲ್ಲದು. ಆದರೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ತಪ್ಪೇನೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನೇ ಪಾಂಡಿತ್ಯದ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವುದು. ಅದೇ ಮುಗ್ಧತೆಯಾದರೋ ಶುದ್ಧ ಬುದ್ಧಿಯೆಡೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.

ಜಾಣತನವು ಗ್ರಹಿಸದ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಮುಗ್ಧತೆ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ. ಮುಗ್ಧತೆಯು ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಜಾಣತನವು ಮಾಹಿತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಮಗ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಜಾಣತನವು ಮುಗ್ಧತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ, ಅದು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಹಾಗೂ ಮುಗ್ಧತೆಯ ಅಪರೂಪದ ಸಂಯೋಜನೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮುಗ್ಧತೆಗೋಸ್ಕರ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತುವುದು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಸಂಪಾದನೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿರಿ ಎಂದು ನಾನು ಅರ್ಥೈಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮುಗ್ಧತೆಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಾಂಡಿತ್ಯವು ತುಂಬಲಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿರಿ.

ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಪಡೆಯದ ಹಳ್ಳಿಗರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಅವರು ಶುದ್ಧ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದನ್ನು ಕಾಣುವಿರಿ! ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನೀವು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದಾಗ, ಒಬ್ಬ ಹಳ್ಳಿಯ ಮನುಷ್ಯನು ಬಂದು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪಾರುಮಾಡುವನು. ಮುಗ್ಧ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆ.

ಇಂದು ಎಲ್ಲ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿಚಾರಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಜಾಣತನಕ್ಕೆ ಸಾಣೆ ಹಿಡಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿವೆ. ನಾವು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಉಪಕಾರಕವಾಗಿಯೂ, ಉತ್ಪನ್ನಕಾರಕವಾಗಿಯೂ, ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿಯೂ ಇರುವುದು ಹೇಗೆಂಬುದನ್ನು ಅವು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತವೆ. ಉತ್ಪನ್ನಕಾರಕವಾಗಿಯೂ, ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿಯೂ ಇರುವುದು ತಪ್ಪೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಮುಗ್ಧರಾಗಿರುವುದನ್ನು ಹಾಗೂ ಗ್ರಾಹ್ಯವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಕ್ಕೂ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಗೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ವಿಶ್ವದೊಂದಿಗೆ ಸಮನ್ವಯವಾಗುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ, ಎಲ್ಲಾ ಉತ್ಪಾದಕತೆಗಳಿಗೂ ಮೂಲವಾದ ವಿಶ್ವಯೋಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ಶ್ರುತಿಗೂಡಿಸಿ ಉತ್ಪಾದಕತೆಯು ಉಂಟಾಗಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ, ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಹೀಗಾಗುವುದೇಕೆಂದರೆ ನಾವು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿಯೂ, ಹೊಂದುವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು ಇರುವಿಕೆಯನ್ನೇ ಮರೆಯುವುದರಿಂದ.

ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳಿವೆ: ಇರುವಿಕೆ, ಮಾಡುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಪಡೆಯುವಿಕೆ. ಈಗಂತೂ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಸತತವಾಗಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ‘ಮಾಡು’ತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಕಲಿತು, ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಆಗ ನಾವು ನಮಗೇನು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ‘ಪಡೆ’ಯುತ್ತೇವೆ. ಹಣ, ಸಂಬಂಧಗಳು, ಸೌಖ್ಯ, ಇತ್ಯಾದಿ ಏನೇ ಇರಬಹುದು. ನಂತರ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ‘ಮಾಡು’ವುದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ‘ಮಾಡು’ವುದು, ‘ಪಡೆ’ಯುವುದು ಇವುಗಳ ನಡುವೆಯೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ ಇರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿರುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಿರುವುದು ಇರುವಿಕೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾವೆಷ್ಟೇ ಮಾಡಲಿ, ಪಡೆಯಲಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಅರಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಈ ಭಾವನೆಯೇ ನಮ್ಮ ‘ಇರುವಿಕೆಯ ಕರೆ’ಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಶ್ರಮಿಸಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಉಪ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೇ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ರಹಸ್ಯ. ಆದರೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳು ಇದನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಉಪಯುಕ್ತವಾದುವುಗಳೆಂದು ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಆದರೆ, ಇದೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಜವಾದ ಉಪಯುಕ್ತತೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ನೀಡುವಂತಹದು. ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಪೂರ್ಣತ್ವದ ಕಡೆಗೆ ಗಮನವಿಡಬೇಕು.

ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತೀಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳಾದ ನಳಂದ ಹಾಗೂ ತಕ್ಷಶಿಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ತಯಾರಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾಹ್ಯ ಜಗತ್ತಿನ ಕಲಿಕೆಯು ಅದರ ಸಹಜ ಫಲದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾರತವು ಯಾವಾಗಲೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಕಡೆಗೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಗ್ಧತೆಯೇ ಆತನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವುದು. ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬಹುದು.

ಪರಮಹಂಸ ಯೋಗಾನಂದರು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕಲಿಕೆಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ಯಾನುಕೋಟಿ ಜೀವಕೋಶಗಳಿವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಕೋಶವೂ ಒಬ್ಬ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೋಶವೂ ಹೊಸ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮೆದುಳುಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೆಳೆಸುವ ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವ ಡಿ.ಎನ್‌.ಎ. ಎಂಬ ವಸ್ತುವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಯಾತನೆಗೀಡಾಗದೆ, ಆನಂದದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳಲು ಈ ಸುಪ್ತ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಅದೇ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಧು ವಾಸವಾಗಿದ್ದನು.

ಸಾಧುವು ಆತನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕನು.

ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್‌ಗೆ ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತಿಯಾಯಿತು, 'ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ನೋಡಿದರೆ ನಗುತ್ತಿರುವೆಯಲ್ಲಾ?' ಎಂದನು.

ಸಾಧುವು, 'ನೀನು ಏನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವೆಯೆಂದು ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. 'ನನ್ನನ್ನು' ಎಂದಿಗೂ ಕೊಲ್ಲಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, 'ನಾನು' ಸಾವಿಲ್ಲದವನು, ಅನಂತನು ಮತ್ತು ಅವಿನಾಶಿ. ಈ ಆತ್ಮವನ್ನು ಶಸ್ತ್ರಗಳು ಕತ್ತರಿಸಲಾರವು, ಬೆಂಕಿಯು ಸುಡಲಾರದು, ನೀರು ತೋಯಿಸಲಾರದು, ಗಾಳಿಯು ಒಣಗಿಸಲಾರದು' ಎಂಬ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಿಂದ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದನು.

ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್‌ನು ತನ್ನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ಸಾಧುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, 'ಭಾರತ ದೇಶವು ಸಾವಿಗೆ ಹೆದರದ ಇಂತಹ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನೊಳಗೊಂಡಿದೆ. ಈ ಪವಿತ್ರ ದೇಶಕ್ಕೆ ನಮನಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಒಬ್ಬ ವಿವೇಕಸ್ಥನಾಗಿ ಭಾರತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದನು.

ಪ್ರಾಚೀನ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸಗಳನ್ನು ವಿಕಸಿಸಿ ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಮಯ ಅವರಲ್ಲಿ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೂ ಒಬ್ಬ ಋಷಿಯ ಗುಣವನ್ನು ಪಡೆದಿರುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಬ್ಬ ಋಷಿಯಾದರೋ ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ, ಒಳ ಪ್ರಪಂಚದ ಅಪ್ಪಟ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೆ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟನ್ನು ಓದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ತನ್ನನ್ನೇ ವಿನೋದಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆತನ ಉದ್ದೇಶವು ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವುದೇ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮನರಂಜನೆಯಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಲ್ಲ. ಮನರಂಜನೆಯೇ ಬೇರೆ, ಜ್ಞಾನೋದಯವೇ ಬೇರೆ. ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಆತನಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಆತನಿಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗಿದೆ ಎನ್ನಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ತರ್ಕವನ್ನು ಹರಿತಗೊಳಿಸುವ ಪುಸ್ತಕಗಳು ನಿಮಗೆ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯುಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಉದ್ಭವವಾಗುವುದು.

ನೀವು ಮುಗ್ಧರಾಗಿದ್ದಾಗ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯು ನಿಮಗೆ ಕಲಿಸಬೇಕೆಂದಿರುವ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಭೇದ್ಯವಾಗಿರುತ್ತೀರಿ! ನಿಮ್ಮ ಮನಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಕೋಟೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಕೋಟೆಯು, ಹೊಸ ತಂಗಾಳಿಯು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸೋಕಲೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ, ನೀವು ಹೊರಬಂದು ತಂಗಾಳಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಭೇದ್ಯವಾಗಿರುವುದೆಂದರೆ ಆ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಒಡೆದು ತಂಗಾಳಿಯು ಬೀಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವಂತೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುವುದು.

ಭೇದ್ಯವಾಗಿರುವುದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ. ಕೋಟೆಯನ್ನು ಒಡೆದಾಗ ಅದು ನಿಮಗೆ ಅಪಾಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೋಟೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದೇ ನಿಮ್ಮ ವಾಸ್ತವಿಕತೆ ಬಹಿರಂಗವಾಗುತ್ತದೆಂಬ ಗಾಢವಾದ ಭಯದಿಂದ. ನಿಮ್ಮ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ಭೇದ್ಯತೆ. ಅದನ್ನು ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ತೆರೆಯಲು ಹೆದರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ನೀವು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಭೇದ್ಯವಾದಾಗ, ಮುಗ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುವಿರಿ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಿರಿ. ಆದರೆ, ನಿಮಗೆ ಅದರೊಳಗೇ ಇರುವುದು ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿರುವ ಅದೇ ಗಾಳಿ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಿಳಿದ ಅದೇ ಚಿತ್ತವೃತ್ತಿಗಳನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ. ಆಗ ಕೋಟೆಯ ಪ್ರಯೋಜನವಾದರೂ ಏನು? ಕೋಟೆಯನ್ನು ಒಡೆದಾಗ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾವುದೂ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯುವಿರಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ, ಜೀವನದ ಹೊಸತನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪಡೆಯುವಿರಿ.

ನೀವು ಭೇದ್ಯರಾದಾಗ ಇರುವಿಕೆಯ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೀರಿ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಂದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಇರುವಿಕೆಯು ಕವನವಾದರೆ, ಮನಸ್ಸು ಗದ್ಯ. ಜೀವನವು ಒಂದು ಕವನ.

ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಹೆಂಡತಿಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಗಂಡನು ತನ್ನ ಮಗುವಿನ ತೊಟ್ಟಿಲ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಳು.

ಆತನು ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗುವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಆತನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬೆರೆತ ಭಾವನೆಗಳು ಏಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅಪನಂಬಿಕೆ, ಆಶ್ಚರ್ಯ,

ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಭೇದ್ಯವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ! ಹಾಗೆಯೇ ಭೇದ್ಯರಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ನೀವು ಮನೆಯ ದೊಡ್ಡ ಗೋಡೆಯ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತೀರಿ. ಜೀವನವಿನ್ನೂ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥ. ಜೀವನ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದು ಭೇದ್ಯತೆಯಿಂದ.

ಭೇದ್ಯತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸತ್ಯದೆಡೆಗೆ ಬೇರೆಯದೇ ಆದ, ಆನಂದಕರವಾದ ಪಥದಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತೀರಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರ ತಿ ಕ್ಷ ಣ ವೂ ನೇ ರ ವಾ ಗಿ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ಭೇದ್ಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೂ, ಪಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೂ, ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯು ನಿಮಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ! ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳಿರುವುದು. ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಭೇದ್ಯತೆಯಿದ್ದಾಗ ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹದ ಸುರಿಮಳೆ ಸುರಿಸಬಲ್ಲರು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಗೋಡೆಯಿದ್ದಾಗ ಅದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳು ಅದನ್ನು ತೂರಿಬರಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಕೋಟೆಯು ಒಡೆಯುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ನೀವು ಭೇದ್ಯರಾದಾಗ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಗೆ 'ಹೌದು' ಎನ್ನುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ. ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ರಹಸ್ಯಾತ್ಮಕವಾದ ಹಾಗೂ ನಿರಂತರವಾದ ಗುರು. ನೀವು ಅದಕ್ಕೆ ಹೌದು ಎಂದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಚೈತನ್ಯವು ಹೊಸ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ತಲೆಯಿಂದ ಹೃದಯದೆಡೆಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಇರುವಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ಹಿಂದೆ 'ಇಲ್ಲ' ಎಂದುದೆಲ್ಲವೂ ಈಗ 'ಹೌದು' ಎಂದಾಗಲು ಪ್ರಾ ರ ೦ ಭಿ ಸು ತ್ತ ವೆ. ಆ ಗ ಪ್ರ ಪ೦ ಚ ವು ನೀವೇನೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಿರೋ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನವೆಂದು ನೋಡುತ್ತೀರಿ.

ಕೇವಲ ಭೇದ್ಯದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದೆಂದರೆ, ಭೂತ ಭವಿಷ್ಯತ್‌ಗಳ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದೇ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರುವುದು. ಇದನ್ನೇ ಝೆನ್‌ನ ಗುರುಗಳು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಬೋಧನೆ ಮಾಡಿದರು.

ಗಾಢವಾದ ವಿಶ್ವಾಸವು ಶರಣಾಗತಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಶರಣಾಗತಿಯು ಹೃದಯದ ಸರಳತೆ. ಇದು ಸತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸದೇ ಕೇವಲ ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು ಎಂಬ ತಿಳಿವಳಿಕೆ. ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡಾಗ ಶರಣಾಗತಿ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

ಮುಗ್ಧತೆಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಶರಣಾಗತಿಗಳಿಗೆ ಜಿಗಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಪಾಂಡಿತ್ಯವು ಹೇಗಾದರೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿಯೂ ಉಪಯುಕ್ತತೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿಯೂ ಕಾರಣವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತದೆ. ಶರಣಾಗತಿ ಮತ್ತು ಕಾರಣಗಳು, ಒಂದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಇರಲಾರದಂತಹವು. ಶರಣಾಗತಿಯು ಉಂಟಾಗುವುದು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ. ಶರಣಾಗತಿಯು ಮುಗ್ಧತೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವೇಕೆಂದರೆ, ವಿಶ್ವಾಸವು ಮುಗ್ಧತೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವುದರಿಂದ.

ಶ ರ ಣಾ ಗ ತಿ ಯಿ೦ ದ ಆ ಳ ವಾ ದ ವಿ ಶ್ರಾ೦ ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮರ್ಪಣಾ ಭಾವದಿಂದ ಬೇರೆ ಸ್ತರದ ಒಂದು ಹೊಸ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಈ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಫಲಿತಾಂಶದ ಚಿಂತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ನಡೆಸಲ್ಪಡುವ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾತ್ರವೇ ಇರುವುದು. ಅಲ್ಲದೆ, ಚೈತನ್ಯವೇ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿ. ವಿಶ್ವಾಸವೆಂದರೆ ಕ್ರಿಯಾಹೀನತೆ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಅದರರ್ಥ ತಾರ್ಕಿಕ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯ ಬದಲಿಗೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಸತತವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಗ್ನವಾಗಿರುವುದು. ಅದು ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಇಡುವುದು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದಿರುವುದೂ ಆಗಿದೆ.

ಒಬ್ಬ ಶಿಷ್ಯನು ತನ್ನ ಒಂಟೆಯ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿಮಾಡಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬ ಸೂಫಿ ಗುರುಗಳ ಡೇರೆಗೆ ಬಂದನು. ಒಂಟೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಇಳಿದು, ಗುರುಗಳ ಡೇರೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಮ್ರವಾಗಿ ತಲೆಬಾಗಿ, 'ಗುರುಗಳೇ, ನನಗೆ ದೇವರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆ ಎಂದರೆ, ಆತನನ್ನು ನಂಬಿದವರ ಬಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ದೇವರೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಒಂಟೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕದೆಯೇ ಹೊರಗಡೆ ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ!' ಎಂದನು.

ಗುರುಗಳು, 'ಎಲವೋ ಮೂರ್ಖ, ಮೊದಲು ಹೋಗಿ ನಿನ್ನ ಒಂಟೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕು. ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನೀನೇ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ದೇವರನ್ನು ತೊಂದರೆಗೆ ಈಡು ಮಾಡಬಾರದು' ಎಂದು ಗದರಿಸಿದರು.

ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದೇನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವಿನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳು ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ವಿಶ್ವಾಸದ ಸಾಕಾರ ಮೂರ್ತಿಗಳು. ಅವರ ಆನಂದವೇ ಇದರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ. ಪ್ರಪಂಚದ ಸಕಲ ಜ್ಞಾನವೂ ಅವರಿಗೆ ಲಭ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಮುಗ್ಧರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವು ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಅವರ ಜ್ಞಾನವು, ಜ್ಞಾನ ಮಾತ್ರವೇ ಆಗಿಲ್ಲದೆ, ಅದು ಆ ಕ್ಷಣದ ಸತ್ಯಾನುಭವದ ಹರಿವು ಆಗಿರುವುದು.

ನಮಗೂ ಜ್ಞಾನವಿದೆ. ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಯೇನೆಂದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನ ಮಾತ್ರವೇ ಸರಿಯಾದುದು, ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾ ಜ್ಞಾನವೂ ತಪ್ಪು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ: ಅಂತಿಮ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೇ ಎಂದು. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಏನೇ ನಡುವಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದು ಕೇವಲ ಎರವಲು ಪಡೆದ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಕಂತೆ. ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದರೆ ಶರಣಾಗತಿಯು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಪಾಂಡಿತ್ಯದ ಹೊರೆಯನ್ನು ಇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಗ್ಧರಾಗುತ್ತೇವೆ.

ಹಿಂದೂ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ರಾಮ ಭಕ್ತ ಹನುಮಂತನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕಥೆಯಿದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಹನುಮಂತನನ್ನು, ಅಂದು ಚಾಂದ್ರಮಾನ ಮಾಸದ ಯಾವ ದಿನ ಎಂದು ಕೇಳಲಾಯಿತು.

ಸತ್ಯದ ಸೋಜಿಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದಾಗ ನೀವೆಷ್ಟು ಮುಗ್ಧರಾಗುತ್ತೀರೆಂದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವೇ ಧ್ಯಾನಸ್ಥವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಪವಾಡ ಸದೃಶ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಮನಾಮ ಜಪವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕೇವಲ ಒಂದೇ ನೆಗೆತದಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತನು ಭಾರತದಿಂದ ಶ್ರೀಲಂಕೆಗೆ ಸಾಗರವನ್ನೇ ದಾಟಿ ಹೋದನು. ಆದರೆ, ಸಾಗರವನ್ನು ತನ್ನ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ದಾಟಲು, ರಾಮನೇ ಒಂದು ಸೇತುವೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮುಗ್ಧ ಶರಣಾಗತಿಯ ಪ್ರಭಾವವು ಅಂತಹುದು.

ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ತಿಳಿವಳಿಯಿಂದ ವಿಶ್ವಾಸವು ಉಂಟಾದಾಗ ಯಾವುದೂ ಕಳೆದು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

ವಿಶ್ವಾಸದ ಗುಣದಲ್ಲಿ ಅದರ ನಿಜವಾದ ಸಾರವು ಅಡಗಿದೆ. ನನ್ನ ಪಾರಿವ್ರಾಜಕ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಸಾಧುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಸಾಧುಗಳು ಸಕಲವನ್ನೂ ಪರಿತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಕಮಂಡಲುಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾದಾಡುತ್ತಾರೆ! ಕೇವಲ ಸ್ವತ್ತಿನ ವಸ್ತು ಬದಲಾಯಿತು, ಅಷ್ಟೇ! ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿರಿ, ನೀವು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ವಸ್ತುಗಳೂ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಗೆ ಸೇರಿದುವು, ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದು. ಸ್ವಾಧೀನತೆಯ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯೇ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಸ್ಥಳಾವಕಾಶವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

2004ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗುಂಪಾಗಿ ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೀವು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಹಿಮಾಲಯವನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸಲೇಬೇಕು. ಪವಿತ್ರ ಗಂಗಾನದಿಯ ಉಗಮ ಸ್ಥಳವಾದ ಗೋಮುಖಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಸರಗತ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಹೋಗಲು ಸುಮಾರು ಐದು ಗಂಟೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಳಗಿಳಿಯಲು ಐದು ಗಂಟೆಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ದಾರಿಯು ನಾಲ್ಕು ಅಡಿಗಳಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಅಗಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೆಜ್ಜೆ ತಪ್ಪಿದರೆ ಭೋರ್ಗರೆಯುವ ಆಳದ ಗಂಗೆಗೆ ಬೀಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ! ನಾವು ಗೋಮುಖವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ, ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲ ಕಳೆದೆವು. ಬಂದವರೆಲ್ಲ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಕೆಲವರು ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡೆ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದ ಗುಂಪು ಹೊರಟಾಗ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಬಾರದೆಂದೂ, ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೆಂದೂ ಹೇಳಿದೆ. ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ, ಹೇಸರಗತ್ತೆಯು ಬೆಟ್ಟದ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ನೇರವಾಗಿ ಕತ್ತಲಿನೊಳಗಕ್ಕೇ ಹೋಗುತ್ತಿದೆಯೋ ಎಂಬುದೇ ತಿಳಿಯದೇಹೋದರೂ, ಗುಂಪಿನವರೆಲ್ಲರೂ ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಮಾರನೇ ದಿನ ಅನುಭವ ಹೇಗಿತ್ತೆಂದು ನಾನು ಅವರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ‘ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಅಂಧ ವಿಶ್ವಾಸ ಎಂದರೇನೆಂಬುದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆವು!’ ಎಂದು ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರು. ಅಂತಹ ವಿಶ್ವಾಸದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವುದಾದರೆ ಅದು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ಸಾರವೇ ಆಗಬಹುದು. ಆಗ ನೀವು ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಗೇ ಬಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನೆ ‘ಮಾಡು’ತ್ತಿರಬಹುದು.

ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಮುಗ್ಧತೆ ಉಂಟಾಗುವವರೆಗೂ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆತ್ಮೀಯತೆಯು ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಭಾಷೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆತ್ಮೀಯತೆ ತಿಳಿಯದು, ಇರುವಿಕೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಗೊತ್ತು. ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಮೂಲಕ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯಾದರೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿಯೂ, ಮನಃ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೂ ಹೇಳಬಹುದು ಹಾಗೂ ಮಾಡಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಖಚಿತತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ನೀವು

'ನೀವು ಚಿಂತಿಸಿದರೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿಲ್ಲ, ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ್ದರೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ' ಎಂಬ ಒಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನುಡಿ ಇದೆ.

ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಬಿಟ್ಟು ಮುಕ್ತರಾಗಿರಲು ನೇರವಾದ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ. ಮಾನವನಿಗೆ ಅದೊಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಪರಿಹಾರ. ಅದು ಒಂದು ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಜ್ಞಾನ. ಇಂದಿನ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನಗಳ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕರೆಗೆ ಅನುಕಂಪದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಒಗೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯೇ ಮಾರ್ಗ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯು ತನ್ನ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆಯಿಂದಲೂ ನಿಗೂಢತೆಯಿಂದಲೂ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಪೂರ್ವಸ್ಥಿತಿಗೆ ತರುತ್ತದೆ. ಈ ಭೂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಉತ್ಕೃಷ್ಟನಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಮಾನವನಿಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಚೈತನ್ಯವು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆಕ್ರಮಿಸಿರುವುದನ್ನು ಆತನಿಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಇರುವ ಹಾಗೂ ಮುಗ್ಧವಾದ ಶರಣಾಗತಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯು ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲ. ಅದು ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯವಾಗುವ ವಿಜ್ಞಾನ. ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಮತಗಳೂ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ, ದೇವರು ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದು. ವಿಶ್ವ ಚೈತನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಮಧುರ ಸಂಬಂಧವನ್ನೇರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾಗೂ ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತವಾಗಿರಲು ದೇವಸ್ಥಾನವು ಒಂದು ಸ್ಥಳ. ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳ ಮೂಲೋದ್ದೇಶವೂ ಅದೇ ಆಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಈ ಸಂಬಂಧವು ಆಳವಾದಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಲ್ಲಿಯೂ ಅದೊಂದು ಆನಂದಕರವಾದ ಸ್ಥಳಾವಕಾಶವಾಯಿತು. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಗೆ ಧರ್ಮವು ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮೆಟ್ಟಲಿನಂತಾಯಿತು.

ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಗೆ ನಮನವನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿ ನಮ್ಮ ತಾರ್ಕಿಕ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಬೇಕಾದುದು ತಕ್ಷಣದ

ಪ್ರತಿದಿನವೂ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ನಡೆದು ಬರುವಾಗ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಹಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ತರುತ್ತಿದ್ದನು! ಹಾರಗಳನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ನಂತರ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಈ ಮುಗ್ಧ ಪೂಜಾವಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಆತನು ಮೋಕ್ಷಪಡೆದನೆಂದು ಪ್ರತೀತಿ ಇದೆ.

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ:

ಒಂದು ಸಂಜೆ ಒಬ್ಬ ರೈತನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆತನ ಗಾಡಿಯ ಚಕ್ರವು ಕಳಚಿಕೊಂಡ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಮಾಡದೇ ಇರಬೇಕಾದುದಕ್ಕೆ ದುಃಖವಾಯಿತು.

ಆದುದರಿಂದ ಆತನು ದೇವರಿಗೆ ತಾನೇ ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿಕೊಂಡನು, 'ಓ ದೇವರೇ! ನಾನಿಂದು ಮೂರ್ಖನಾದೆ. ಇಂದು ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಪುಸ್ತಕವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಒಂದು ಸಾಲನ್ನು ಹೇಳುವಷ್ಟೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅಕ್ಷರಮಾಲೆಯನ್ನು ಬಹಳ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಐದು ಬಾರಿ ಪಠಿಸುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರುವ ನೀನು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ನನಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಾರದ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ನೀನೇ ಮಾಡಿಕೋ' ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು.

ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಅದರ ಅತ್ಯಂತ ಶುದ್ಧ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ರೀತಿಯೇ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ. ಮುಗ್ಧತೆಯೇ ದೇವರಿಗೆ ಒಂದು ಸಮರ್ಪಣೆ. ಮುಗ್ಧತೆಯೇ ದೇವರಿಗೆ ಮಾಡುವ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತರವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.

ಒಬ್ಬ ಗುರುಗಳ ಸಾನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವುದೂ ಅಂತಹದೇ. ಮುಗ್ಧ ಶರಣಾಗತ ಭಾವದಲ್ಲಿರಿ. ನೀವು ಮುಗ್ಧರೂ, ಪ್ರಾರ್ಥನಾಮಯರೂ ಆಗಿದ್ದಾಗ ಗುರುಗಳ ಮೌನವು ನಿಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹೊಕ್ಕುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮೌನದ ಧರ್ಮವೇ ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟ ಧರ್ಮ. ಅದು ಪರಮ ಗುರುಗಳ ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರ ಧರ್ಮ. ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯೂ ಸಹ.

ನಾನು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, 'ಇಲ್ಲ, ಅದು ಉನ್ನತಾತ್ಮರಿಗಲ್ಲ. ಅದು ಬಹಳ ಮುಗ್ಧಾತ್ಮರಿಗೆ!' ಎಂದು. ಉನ್ನತಾತ್ಮರಿಗೆ ತಂತ್ರಗಳು ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯಕಾಮನಿಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿದಂತಹ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಯಾರು ಕಪಟ ತನದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿ ದಣಿದಿರುತ್ತಾರೆಯೋ ಅಂತಹ ಮುಗ್ಧರಿಗೆ ಕೊಡುವಂತಹದು. ಈ ಪದಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿರಿ: 'ಕಪಟತನದಿಂದ ದಣಿದಿರುವುದು'

ಕಪಟತನ ಎಂದರೇನು? ಅದು ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಗೆ ವಿರುದ್ಧ. ನೀವು ಕಪಟಿಗಳಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ ಅಥವಾ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಆಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಪಟತನವು ಭೇದ್ಯಕ್ಕೂ ವಿರುದ್ಧ. ಕಪಟಿಗಳಾಗಿದ್ದಾಗ ಭೇದ್ಯವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಭೇದ್ಯರಾಗಿರುವಾಗ ಮಗುವಿನಂತೆ ಪರಿಶುದ್ಧರಾಗಿರುವಿರಿ. ಮಗುವು ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮುಗ್ಧವೂ, ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳದ್ದೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಮಗುವಿನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕಪಟತನದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅವನು ಮಗುವಿನಂತೆ ಶುದ್ಧನಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಪಟತನಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವರಷ್ಟಕ್ಕೇ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮುಗ್ಧರಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದರೆ, ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ: ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಪಟಿಗಳಾಗದೆ ಇರುವಂತೆ ಬೆಳೆಸುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆ.

ಕಪಟತನವು ವಿಭಜನೆ, ಅದೊಂದು ಸತತವಾದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ. ಅದು ಮುಕ್ತ ಹಾಗೂ ಮುಗ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರವೇ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಗೊತ್ತಿರುವುದು. ಗಣಿತಕ್ಕೆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಸರಿ, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮಕ್ಕಲ್ಲ. ತಪ್ಪಾದ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಮಗಾಗಿರುವ ಅನುಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಎಂದಾದರೂ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತೇವೆಯೇ? ಇಲ್ಲ! ಸುಮ್ಮನೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಎರಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಂದೇ ತಳ್ಳುಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಅದು, 'ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ' ಎಂದಿತು.

ಕಪಟತನದ ಅಪಾಯವೆಂದರೆ ಅದು ಅನೇಕ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರುಬಿಟ್ಟು, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಭಾವವೇ

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ನನಗೆ ವಿವಾಹೇತರ ಸಂಬಂಧಗಳಿವೆ' ಎಂದು ಹೇಳತೊಡಗಿದನು. ನಾನು, 'ಅದು ನಿನಗೆ ತಪ್ಪೆನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಆತನು, 'ಹೌದು, ಅದು ತಪ್ಪೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ಹಾಗೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆನೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದೆ' ಎಂದನು. ನಾನು, 'ಹಾಗಾದರೆ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡು' ಎಂದೆನು. ಆತನು, 'ಅದಾಗದು, ನೀವು ಮಾತ್ರವೇ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಲ್ಲಿರಿ' ಎಂದನು. ನಾನು, 'ಏನು? ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು, ಸಂಬಂಧವಿಟ್ಟು ಕೊಂಡಿರುವವನು ನಾನಲ್ಲ! ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವವನು ನೀನು, ಆದುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಮಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದವನು ನೀನು!' ಎಂದೆ. ಆತನು ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟನು. ಆಗ ನಾನು, 'ನಾನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಎಂದರೇನರ್ಥ? ನಾನು ನಿನ್ನ ಕಾರಿನ ಬೀಗದ ಕೈಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಗೆ ನೀನು ಹೋಗದಂತೆ ತಡೆಯಬೇಕೇ? ನಾನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಎಂದರೆ ನಿನ್ನ ಅರ್ಥವಾದರೂ ಏನು?' ಎಂದೆ.

ಇದೇ ಕಪಟತನ. ಆತನು, 'ಇಲ್ಲ, ನಾನು ನನ್ನದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಥೆ:

ಒಂದು ಸರಳವಾದ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ನೀವು ತಯಾರಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಕಪಟದಾಟವನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದೀರೆಂಬುದು ಖಚಿತ! ನಿಮ್ಮ ಕಪಟತನಕ್ಕೆ ನೀವು ಬೇಸತ್ತುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ನಿಮಗೆ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ತಂತ್ರವೂ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಕಪಟತನಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಂತ್ರದಿಂದಲೂ ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಜನರು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ನೀವು ಹೇಳುವುದೆಲ್ಲವೂ ಸರಿ, ಆದರೆ....' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ಹೀಗೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, 'ನೀವು ಹೇಳುವುದೆಲ್ಲವೂ ಸರಿ, ಆದರೆ ನೀವು ಹೇಳುವುದನ್ನು ನಾವು ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿ' ಎಂದು. ಅದರ ಅರ್ಥವಾದರೂ ಏನು? ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಇಬ್ಬರು ಮೂವರನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಬೇಕೇನು? ನಿಮ್ಮ ಕಪಟತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ಆಗ ನೀವಾಗಿಯೇ ನಾನು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ಮಾಡುವಿರಿ. ಕಪಟತನವು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನೀವೇ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆಯಾಟ, ನೀವು ಈ ಆಟವನ್ನು ನನ್ನೊಡನೆ ಆಡುವಂತಿಲ್ಲ. ನೀವೆಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕೊಂಡಿರುವಿರಿ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಲು ನಾನು ಸ್ವತಃ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದ ನೀವು ಆಡುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೇ, ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ; ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿಯೂ, ನಂಬಲರ್ಹವಾಗಿಯೂ,

ಕಪಟತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ, ಸಮಯಸ್ಫೂರ್ತಿಯು ಅರಳುತ್ತದೆ. ಸಮಯಸ್ಫೂರ್ತಿಯು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದುದು. ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯೂ ಮುಗ್ಧತೆಯೂ ಸೇರಿದರೆ ಸಮಯಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯೂ ಕಪಟತನವು ಸೇರಿದರೆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಯಸ್ಫೂರ್ತಿಯು ನಿಮ್ಮ ಮುಗ್ಧತೆಯ ಪ್ರವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತತೆಯಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನಲ್ಲ. ಅದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಿಲ್ಲದ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಹಜ – ಎಂದರೆ ಯಾವ ಹೊರೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ನೀವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು, ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹೊರೆ ಎಂದರೆ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವ ಹೊರೆ.

ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಿರಿ: ಕಪಟತನದಿಂದ ನೀವು ಬಹಳಷ್ಟು ಪಡೆಯಬಹುದೆಂದು ತಿಳಿಯಬಹುದು, ಆದರೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರೆಂಬುದೇ ಸತ್ಯ. ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ. ಏನನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.

ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ಬೆಳಗಿಸು, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಲು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿ, ಶುದ್ಧನೂ, ಮುಗ್ಧನೂ ಆಗು, ತೇಜೋಮಯವಾದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬಾಳು, ಎಂದು ಧಮ್ಮಪಾದವು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ಕಾರ್ಯಗತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಪರಿಪಕ್ವತೆಯು ನಾವು ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಪೂರ್ಣತ್ವವೆಂದರೆ ತುಂಬು ಮುಗ್ಧತೆಯಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಲೀ, ತೀರ್ಮಾನವಾಗಲೀ, ಒಡಕುಗಳಾಗಲೀ, ಅಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ತೀವ್ರವಾದ ಉತ್ಸಾಹ ಮಾತ್ರವಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ತೆರೆದ ಮನಸ್ಕರಾಗಿರುವುದೇ ಮುಗ್ಧತೆ.

ಪರಿಪಕ್ವವಾಗಲು, ಮೊದಲು ನೀವು ಒಳ ಹೋಗಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಪರಿಪಕ್ವತೆ ಎಂದರೆ ಯಾವ ತೋರ್ಪಡಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ನಿಮ್ಮ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಸರಾಗವಾಗಿರುವುದು. ನಿಮ್ಮ ಸಹಜತೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಪರಿಪಕ್ವತೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಹಜತೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಯಾಗಿರುವಂತೆ ಇಡುವುದು. ನೀವೆಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಏನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಂಗವು ಹಾಯಾಗಿರಲಿ, ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಸಹಜತೆಯನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲದಂತೆಯೂ, ಪ್ರಯಾಸವಿಲ್ಲದಂತೆಯೂ ಹಾಗೂ ತೋರ್ಪಡಿಕೆ ಇಲ್ಲದಂತೆಯೂ ಅನುಭವಿಸಿರಿ.

ನಿಮ್ಮ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲಕ್ಕಾಗಿ ದಾರಿಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ, ದಾರಿಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಾಗ, ಆತ್ಮಪರೀಕ್ಷೆಯು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯು ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯನ್ನು ತ್ವರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ದಾರಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ದೂಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿರಿ. ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದಾರಿಗೆ ಬರುವ ಅರಿವನ್ನು ತಂದುಕೊಳ್ಳಿರಿ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಪಕ್ವತೆ ಉಂಟಾಗುವುದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಯೋಗ್ಯವೇ.

ಅರಿವಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಮುಗ್ಧತೆ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೀವು ಇನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರುವಾಗ, ವಿಷಯಗಳು ಇರುವುದು ಹೀಗೆಯೇ ಎಂದು ನೀವು ಆತನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿಸಿದರೆ ಅವನ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅವನು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ್ಪು ಕೊಡುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸದೆಯೇ, ನೋಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ. ಕೇವಲ ವೀಕ್ಷಿಸುವುದನ್ನೂ ಇರುವುದನ್ನೂ ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ. ಪದಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಂಡ ಕ್ಷಣವೇ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅದು ನೋಡುವುದು ಎಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಅವಲೋಕಿಸುವುದಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಇಡೀ ಸೊಗಸೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಗಂಭೀರವಾದ ವಿಷಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಬೆಳೆದರೆ, ಕೇವಲ ಮುದುಕರಾಗುತ್ತೀರಿ. ವಿನೋದವಾಗಿ ಬೆಳೆದರೆ ಯುವಕರಾಗಿರುತ್ತೀರಿ! ಕೆಲವು ವೇಳೆ ಮಕ್ಕಳು, ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಇತರೆ ಕೀಟಗಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಮುಗ್ಧವಾಗಿಯೂ ವಿನೋದವಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಅದು ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಪುನಃ ಕೂಡಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಗುವಿನಂತಹ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ತನ್ನ ಮುಗ್ಧತೆಯ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತದೆ, ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ, ಪುನಃ ಲಭಿಸಿದ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಈ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ,

ಒಬ್ಬ ಹುಚ್ಚನೂ, ಒಬ್ಬ ಯೋಗಿಯೂ ಒಂದೇ ವಿಧವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆಂಬ ಪ್ರತೀತಿ ಇದೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಗುವುದು, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತದ್ದನ್ನು ಮಾಡುವ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿರ್ವರೂ ವಿಲಕ್ಷಣವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಒಂದೇ ಪಂಕ್ತಿಯ ಎರಡು ತುದಿಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ! ಪರಮಾವಾವಧಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಅವು ಒಂದೇ ತರಹ ಕಾಣುತ್ತವೆ, ಅಷ್ಟೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಒಂದು ಮಗುವೂ, ಒಬ್ಬ ಸಂತನೂ, ತಮ್ಮ ಮುಗ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಂಡರೂ ಅವರು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಒಂದೇ ಪಂಕ್ತಿಯ ಎರಡು ತುದಿಗಳು. ಮಗುವು ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಪುನರ್ಲಭಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಆರಂಭ ಮಾಡಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಸಂತನು ಮುಗಿಸಿರುತ್ತಾನೆ.

ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧತೆಯು ಅದು ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದಾಗ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ಮುಗ್ಧತೆಯೇ ಹೊರತು, ಜೀವನದ ಮೂಲಕ ಪುನಃ ಪಡೆದ ಮುಗ್ಧತೆಯಲ್ಲ. ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕದಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಂತನ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನೊಂದಿಗೂ ಕದಡಲಾಗದು. ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಕದಡುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಪುನಃ ಪಡೆಯಲು ಶ್ರಮಿಸುವುದು, ಪಕ್ವತೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಸಂತನಾಗಲು, ಪಂಕ್ತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಕೊನೆಯನ್ನು ಸೇರಲು, ಮಾಡುವ ಪಯಣವೇ ಅದು.

ಪುನರ್ಲಭಿಸಿದ ಮುಗ್ಧತೆಯಿಂದ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಪುನಃ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಗ್ಧತೆಯು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇದ್ಯರಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಮಗ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾಂಡಿತ್ಯದಿಂದ ನೀವು ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಚೂರುಚೂರಾಗಿರುವಿರಿ. ಪುನಃ ದೊರೆತ ಮುಗ್ಧತೆಯಿಂದ ನೀವು ಸಮಗ್ರಗೊಂಡು ನಿಮಗೂ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿರುತ್ತೀರಿ. ಆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಬೇರೆಯವರನ್ನೂ ತಾಕುತ್ತದೆ. ಆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ಪಕ್ವತೆ.

ನಿಮ್ಮ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ನೀವು ಮರಳಿ ಪಡೆದಾಗ, ನಿಮ್ಮನ್ನು 'ದ್ವಿಜ' ಎಂದರೆ ಪುನರ್ಜನಿಸಿದವ, ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಬಿಡದೇ ಇರುವುದು ಇದರ ಗುಟ್ಟು. ಪಯಣವು ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಬೇಸರ ತರಬಹುದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಸಮಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಇನ್ನೂ ಸಂಭವಿಸದೇ ಇರದಿರಬಹುದು. ಅದು ಹಾಗೇಕೆಂದರೆ ಸಮಾಜವು ಅನೇಕ ಪದರಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದೆ. ಈರುಳ್ಳಿಯ ಮಧ್ಯಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪಲು ಪದರ ಪದರವಾಗಿ ಸಿಪ್ಪೆಸುಲಿಯಬೇಕು. ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿ ಸ್ಫೋಟವಾಗಿ ಬಿರಿಯುವುದರ ಪೂರ್ವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ಬೇಸರ. ಆದುದರಿಂದ, ವಿಶ್ರಮಿಸಬೇಡಿರಿ, ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ಅದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ನೆನಪಿಡಿ: ಮುಗ್ಧತೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಇದೆ. ಅದು ಹೊರಗಿನ ಯಾವುದೇ ಅಂತಿಮ ಧೈಯವಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಇದರ ನೆನಪೇ ಪ್ರತಿಬಾರಿ, ನಿಮಗೆ ಬೇಸರವಾದಾಗಲೂ ಅದರಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿರಿ ಹಾಗೂ ಶಾಂತವಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಮುಗ್ಧತೆಗೆ ತೆರೆಳಿರಿ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿರಿ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿರಿ. ಅದು ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನಿಂದ ಉಕ್ಕಿಹರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾವಿಸಿರಿ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ದೇಹ ಮನಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ನಿಮ್ಮ ಮುಗ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ನೀವೆಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿರುವಿರೆಂದು ಭಾವಿಸಿರಿ. ಇದನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮಾಡಿರಿ. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವವೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ಅದಕ್ಕೆ ಜಾಗೃತರಾಗುವುದನ್ನು ಕಾಣುವಿರಿ. ನೀವಲ್ಲದುದೆಲ್ಲವೂ ದಹಿಸಿ, ನಿಜವಾದ 'ನೀವು' ಎಂಬುದು ಹೊರಬರುತ್ತದೆ.

ಮುಗ್ಧತೆಯು ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಈ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ ಶೋಭೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಪಡೆದ ಗುರುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಶೋಭೆಯಿಂದಲೂ ಸುಂದರವಾಗಿಯೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಮುಗ್ಧತೆಯು ನೋಡುವವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸೌಂದರ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದು ಎಷ್ಟು ಪರಿಪೂರ್ಣವೆಂದರೆ ಎಂತಹ ಕಪಟ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಎಲ್ಲ ತರ್ಕವನ್ನೂ ಅಲ್ಲಗೆಳೆದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಾಗುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಪತ್ಕರ

ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅಳುವ ದೊಡ್ಡವರನ್ನು ಪಕ್ವತೆ ಇಲ್ಲದವರು ಎಂದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಯಾವ ಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದೂ ಅಪಕ್ವತೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಬಂಧನೆಗೊಳಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಶೋಧಿಸದೆಯೇ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಮುಗ್ಧತೆಯ ಲಕ್ಷಣ. ಕಪಟ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವರು, ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸಹ ಶೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾವಾಗಲಾದರೊಮ್ಮೆ ಜನರ ಮುಂದೆ ಅತ್ತುಬಿಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಅದರಲ್ಲಿಯೇನು ತಪ್ಪು? ಏನನ್ನು ಬಚ್ಚಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವಿರಿ? ಅಳುವ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿರುವಿರಿ. ಅಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಡುವುದಕ್ಕೇನಿದೆ? ಸಮಸ್ಯೆಯು ಏನೆಂದರೆ ಸದಾಕಾಲವು ಸಮಾಜವು ನಮ್ಮ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಹಾಗೂ ತೋರಿಕೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಕಾಲ ಸರಿದಂತೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಮುಗ್ಧವಾಗಿರುವುದು ಹೇಗೆಂಬುದನ್ನೂ ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ.

ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಉಪಾಧ್ಯಾಯರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರು, 'ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬಹಳ ಜಾಣೆ. ಅವಳು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಪಕ್ವವಾಗಿದ್ದಾಳೆ, ಆದರೆ ಅವಳು ಸರಿಹೋಗುತ್ತಾಳೆ' ಎಂದರು. ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರು ಗೊಂದಲದಿಂದ, ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಮೂರು ವರ್ಷದ ಅವಳನ್ನು ಇನ್ನು ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ನಿಮ್ಮಲ್ಲಡಗಿರುವ ಆ ಶಿಶುತ್ವವನ್ನು ಪುನಃ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಾರ್ಗಗಳಿವೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಟ ಆಡಿರಿ, ಇಲ್ಲವೇ ತಿಂಡಿತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಿರಿ. ಇಲ್ಲವೇ 'ಟಾಮ್ ಎಂಡ್ ಜೆರ್ರಿ ಕಾರ್ಟೂನ್'ಗಳನ್ನು ನೋಡಿರಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ 'ಕಾಟನ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ'ಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಿರಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಮಣ್ಣಿನ ಬೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿರಿ! ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಶಿಶುತ್ವವನ್ನು ಹೊರತರುತ್ತವೆ. ನಿಮ್ಮ ಘನವಾದ ಗುರುತು ಕರಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ದ್ರವಿಸಿ ನದಿಯಂತೆ ಹರಿಯುವಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಗಂಭೀರತೆಯ ತೂಕವು ಕಳಚಿಹೋಗಿ, ಹಗುರವಾಗಿಯೂ ಆನಂದವಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತೀರಿ.