ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭವ🔗

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೀವು ತೆರೆದ ಮನಸ್ಕರಾದರೂ ತೀವ್ರವಾದ ಚೈತನ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರದ ಮೊದಲ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಒಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭವವು ಒಂದು ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ಒಡೆದಂತೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅದು ಒಡೆದರೆ ಉಳಿದ ತೆಂಗಿನಕಾಯನ್ನು ಒಡೆಯುವುದು ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ. ಮೊದಲನೆಯ ತೆರೆಯುವಿಕೆಗೆ ಒಂದು ತೀವ್ರವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಚೈತನ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ನನ್ನ ಮೊದಲ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಈ ಎರಡು ಅಂಶಗಳೇ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದುದು. ನಾನು ತೆರೆದ ಮನಸ್ಕನಾಗಿ ಹೊರಗಿನ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ದೊರೆತಿದ್ದೆ; ಹಾಗೂ ಅರುಣಾಚಲದ ತೀವ್ರವಾದ ಚೈತನ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಅದೃಷ್ಟವಶದಿಂದ ನಾನು ಆ ಬೆಟ್ಟದ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿದ್ದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನೀವು ಒಂದು ಬೆಟ್ಟವನ್ನೊ, ಒಂದು ನದಿಯನ್ನೊ ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಮುದ್ರವನ್ನೊ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತೀರಿ. ಅದು ಹೇಗೋ ನಾನೆಂದಿಗೂ ಆ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ಎಂದೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸತತವಾಗಿ ತೆರೆದ ಮನಸ್ಕನಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಅರುಣಾಚಲ ಬೆಟ್ಟವು ನನಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನೆನ್ನೆಯ ದಿನ ನೋಡಿದ್ದ ಬೆಟ್ಟವು ಅದಾಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನದು ಒಂದು ತಮಾಷೆಯ ರೂಢಿಯಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ನಾನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನ್ನ ಕೊಠಡಿಯಿಂದ ಮನೆಯಾಚೆಗೆ ಮೋಟುಗೋಡೆಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಬಂದು, ಬೆಟ್ಟವು ಕಾಣಬಹುದಾದ ಸ್ಥಳವೊಂದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗಲೇ ನಾನು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಹಾಗಾಗಿ, ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ನಾನು ಮೊದಲು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಆ ಬೆಟ್ಟವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ನಾನು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ನೋಡದೆ, ಅವರ ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿ ಒಂದರ್ಧ ಘಂಟೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ ಎದ್ದು ನಂತರ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ನೋಡಲು ಮೆಲ್ಲನೆ ನಡೆದು ಹೋಗಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಮೊದಲು ನೋಡಿದರೆ ಮಾತ್ರವೇ ನಾನು ನನ್ನ ಆ ದಿನದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು.

ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಕುಳಿತು ಧ್ಯಾನಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂದು ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ಚಂದ್ರೋದಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮಾನವೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಅರುಣಾಚಲ ಬೆಟ್ಟದ ಒಂದು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ರಮಣಮಹರ್ಷಿಗಳ ಶಿಷ್ಯರೂ ಹಾಗೂ ಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಆದ ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳಿಂದ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದಿದ್ದ ಧ್ಯಾನತಂತ್ರವನ್ನು ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯ ಮೂಲವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕುಳಿತು ಆಳವಾಗಿ ಈ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಏನೋ ಆದಂತಾಗಿ ನಾನು ಒಳಕ್ಕೆ ಹೀರಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ಏನೋ ತೆರೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡೆನು. ಅದು ಒಳಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ 360 ಡಿಗ್ರಿಗಳಷ್ಟು ನೋಡುವುದು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು. ಆದರೆ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ 360 ಡಿಗ್ರಿಗಳಷ್ಟನ್ನು – ಮುಂದೆ, ಹಿಂದೆ, ಪಕ್ಕಗಳಲ್ಲಿ, ಮೇಲೆ, ಕೆಳಗೆ ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಆಗುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಇರುವುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಗಿಡಗಳು, ಬಂಡೆಗಳು, ಮರಗಳು ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ನಾನು ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನೀವೆಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮ ದೇಹದೊಳಗೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಹಾಗೆ, ನಾನು ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದೊಂದಿಗೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಅನುಭವವಾಯಿತು.

ನೋಡಿರಿ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಚರ್ಮದೊಳಗೆ ಇದ್ದೀರೆಂದು ಈಗ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ತೊಂದರೆಪಡಿಸದಿರುವವರೆಗೂ ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳುತ್ತೀರಿ. ಸಹಜವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಸಜೀವವಾಗಿದ್ದೀರಿ ಮತ್ತು ಅದು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರಿತ ಅನುಭವ.

ಒಂದು ದಿನ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ಆತನು ನದಿಯೊಳಗೆ ಇಳಿದನು. ಆತನು ಎಷ್ಟು ದುರ್ಬಲನಾಗಿದ್ದನೆಂದರೆ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಲು ಸಹ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ನೀರಿನ ಸೆಳೆತದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ, ಕೊಚ್ಚಿಹೋದನು. ಒಂದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅದಕ್ಕೆ ಜೋತಾಡಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ, ಆತನು ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ನಿಷ್ಫಲತೆಯನ್ನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅರಿತನು. ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ದಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದೇಹದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದನಷ್ಟೆ.

ತನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಹಾಗೂ

ನಾನು ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಎಲ್ಲದರ 360 ಡಿಗ್ರಿಯ ವೀಕ್ಷಣೆಯ ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದೆ. ಅನೇಕ ಜನರು ಅನೇಕ ಧ್ಯಾನ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಇದರಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನು? ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಆ ಅನುಭವವು ಆಗಲು ಕಾರಣವೇನು?

ಎಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾರು ಪ್ರಚೋದಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವರೋ, ಅವರೇ ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ನಾಯಕರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಮಹಾ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದ್ದರೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, 'ಈ ಮಹಾ ಗುರುಗಳು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು?' ಎಂದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನನಗೆ ಭಯ ಉಂಟಾದಾಗ ನಾನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ, 'ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಈ ಭಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಬಹುದು? ಅವರು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ. ನಾನೂ ಸಹ ಅವರಂತೆಯೇ ಇರೋಣ' ಎಂದು.

ನನ್ನ ಅಂತರಂಗವು ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಚೋದನೆಗೊಂಡು, ಪ್ರಭಾವಗೊಳಗಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಾಗಲೂ ನಾನು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, 'ಅವರು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ? ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ ವರ್ತಿಸೋಣ' ಎಂದು. ನನ್ನ ಅಂತರಂಗವು ಆ ಎಳೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಶುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು ಹಾಗೂ ನನಗೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ನಾಯಕರಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿಯೂ, 'ಅವರು ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅವರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ನಾನೂ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡೋಣ' ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ನಾನು ಅರುಣಾಚಲ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದು ಬೆಟ್ಟದ ಸುತ್ತಲು 12 ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್‌ಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ನಾನು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತುಮೀರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯವಾದಾಗ ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, 'ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ? ಅವರು ಭಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರೋಣ' ಎಂದು.

ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ:

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ನಾಯಿ ಏನನ್ನೋ ಕಚ್ಚಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ನಾನು ನಾಯಿಯ ಬಳಿ ಹೋದಾಗ, ನಾಯಿಯು ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಬೊಗಳಿತು. ಮೊದಲಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಯ ಉಂಟಾದಾಗ ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದೆ, 'ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಈಗ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು? ಅವರು ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಸಹ ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ನಡೆಯೋಣ' ಎಂದುಕೊಂಡು ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ನಾನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ನಾಯಿಯೂ ಹೆದರಿ ಓಡಿಹೋಯಿತು.

ಭಯವು ಆರಂಭವಾಯಿತಾದರೂ ಅದು ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಹ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಲುಪಲಿಲ್ಲ. ಆಘಾತ, ಭಯದ ಹೊಡೆತವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಆಲೋಚನೆಯ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಾನು ಗಾಢವಾದ ಅರಿವಿನಿಂದ, 'ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಈಗ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು? ಅವರು ಸುಮ್ಮನೆ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡೋಣ' ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿದೆ.

ನನ್ನ ಇಡೀ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರಿತ ಅಂತರಂಗವು ಗಾಢವಾಗಿ ತಯಾರಾಗಿದ್ದಿತು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಬರಿಯ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರೇರಣೆಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಆ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಹಾಕಲು ಸಾಕಾಯಿತು. ಇದನ್ನೇ ನಾನು 'ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿ' ಎನ್ನುವುದು.

ನನಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಲು ಅಥವಾ ಗಿರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸೋಮಾರಿತನ ಉಂಟಾದರೆ, ನಾನು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, 'ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹೇಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ? ಈ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಅವರು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ? ಅವರು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಈ ಸೋಮಾರಿತನದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸುಮ್ಮನೆ ಎದ್ದು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅಷ್ಟೇ! ಆದ್ದರಿಂದ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಣ!' ಹೀಗೆ ಬೆಳಗಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೆ ಸತತವಾಗಿ ಈ ಗುರುಗಳು ಪರಾಮರ್ಶನರಾದರು. ಅವರು ನನ್ನ ಜೀವದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾದರು.

ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದೆ, 'ನಾನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಕಂಡೆ. ನಿಮ್ಮ ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಆಕೆಯನ್ನು ಕಾಣೆವಿರೇ?' ಎಂದು, ಅವರು, 'ಇಲ್ಲ, ನನಗೆ ಕನಸುಗಳು ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ'

ಆ ರಾತ್ರಿ ನನಗೇ ನಾನು ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ, 'ಈಗ ಕನಸುಗಳಿಲ್ಲ, ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, 'ಕನಸುಗಳು ಇಲ್ಲ' ಹಾಗಾಗಿ, 'ನನಗೆ ಕನಸುಗಳು ಬೀಳಲಾಗದು' ಎಂದು. ನಿಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದು, ಆ ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಕನಸು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾನು ಕನಸಿನೊಳಗಿಂದಲೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ, 'ಇಲ್ಲ! ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗೆ ಕನಸು ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಕನಸು ಬೀಳಲು ಸಾಧ್ಯ?' ಎಂದು.

ನನಗೆ ಚಳಿಯೆನಿಸಿದಾಗ ಅಥವಾ ಮತ್ತಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಅವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ, 'ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ? ಅವರು ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಚಿಂತಿಸುವುದು ಬೇಡ, ಅಷ್ಟೇ.' ಮುಂದಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾಗಲೀ ಚರ್ಚೆಗಳಾಗಲೀ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿರಿ, 'ಗುರುಗಳು ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾರೆ? ಈ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಗುರುಗಳು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸುತ್ತಾರೆ?' ಎಂದು. ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಿರಿ. ಒಂದು ನೂತನ ದ್ವಾರವು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಇದನ್ನೇ ನಾನು 'ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು. ನಿಮಗೆ ಮತ್ತಾವುದೂ ಬೇಡ. ಇದೊಂದೇ ಸಾಕು.

ಅದು ಸುಮ್ಮನೆ, 'ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ?' ಎಂದು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರು ಅಥವಾ ಇತರ ಕುಟುಂಬವರ್ಗದವರು ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯಾದರೂ ತಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಹೊಡೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, 'ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ? ಅವರು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ! ಇದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡೋಣ. ಅವರೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿ' ಎಂದು ಅಷ್ಟೇ.