ಚಿಂತಿಸಲೇನಿಲ್ಲ🔗

ಇದುವರೆವಿಗೂ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿದೆವು. ಪ್ರೇಮವು ಅನ್ಯರೊಂದಿಗಿನ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕುರಿತದ್ದು. ಪ್ರೇಮವು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ನಮಗಿರುವ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಕುರಿತದ್ದೂ ಸಹ. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೇಮಿಸದೆ ಅನ್ಯರನ್ನು ಪ್ರೇಮಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೊಳಗೇ ನಾವು ಸತತವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಿಂತೆ ಹಾಗೂ ಕಿರಿಕಿರಿಯು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೇಮಿಸದಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲಸಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆದರೂ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟು ಹೋದರೂ ನಾವು ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗೌರವಕ್ಕೆ ಚಿಂತೆಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾದ ವಿನಾಶಕಾರಿಯಾದುದು ಇನ್ನಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಚಿಂತೆ ಎಂದರೆ ಏನು?

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ:

ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತನಾದ ಹಾಗೂ ಕ್ಷೋಭೆಗೊಂಡ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಒಂದು ಬಾರ್‌ನೊಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು.

ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಳಿದನು, 'ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಇಂದಿಗೆ ಆ ತಿಂಗಳು ಮುಗಿಯಿತು!' ಎಂದು.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರದೇ ಚಿಂತೆಯ ಕಂತೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. 'ನಿಮಗೇನು ಚಿಂತೆ?' ಎಂದು ನಾನು ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ, 'ನನಗೆ ಉದ್ಯೋಗವಿಲ್ಲ, ಅದೇ ನನ್ನ ಚಿಂತೆ' ಎಂದು ನೀವು ನನಗೆ ಹೇಳುವಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು, 'ನನ್ನ ಉದ್ಯೋಗವೇ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಚಿಂತೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು, 'ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ ನನಗೆ ಚಿಂತೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು,

'ನನಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ನನ್ನ ಚಿಂತೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬನ ಬಯಕೆಯೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಚಿಂತೆ! ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ತರ್ಕವೂ ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ.

‘ಚಿಂತೆ’ ಎಂದರೇನು? ಯಾವಾಗಲೇ ಆದರೂ ವಿಷಯಗಳು ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ನಡೆಯದಿದ್ದರೆ, ಚಿಂತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೂ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಿಕತೆಗೂ ಇರುವ ಅಂತರ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಿಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿರಲಿ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಆತನಿಗೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ನಿಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕು ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬಹಳ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಈ ಕೆಲಸ ಅಸಾಧ್ಯವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಚಿಂತೆಗೆ ಕಾರಣಗಳು. ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟಗಳಿಗೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಬೇರೆಯವರ ಇಷ್ಟಗಳಿಗೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ನೀವು ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನೀವು ಹೇಳುವುದು ಸಮಾಜದ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನೀವು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿಯೇ ನಿಷಿದ್ಧವಾದ ಅಥವಾ ಅವ್ಯವಹಾರದ ಪದಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮೊಳಗೇ ಏನಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಿರೋ ಅದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ನೀವು ಮೂಡಿಸಿದ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದಲೇ ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಚಿಂತೆಗಳ ಸಂಯೋಜನೆ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ಒದ್ದಾಡಿದಿರಿ ಎಂದು ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳನ್ನು ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬರೆಯುವಿರಿ. ಅವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಡೆದ ಸಂತೋಷಕರವಾದ ಅನೇಕ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾದವುಗಳನ್ನೇ ದಾಖಲುಮಾಡುವುದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ. ಸಂತೋಷಕರವಾದದ್ದು ನಡೆದಾಗಲೂ, ಸಂತೋಷವೆನಿಸಿದ ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅದು ಕೊನೆಗೊಂಡ ಗಳಿಗೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಿರಿ. ಏಕೆಂದರೆ, ಸಂತೋಷದ ಪರಮಾವಧಿಯಲ್ಲೂ ಈ ಸಂತೋಷ ಯಾವಾಗ ಮುಗಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆಯೋ ಎಂದು ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನು ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದ್ದೇವেন্দರೆ, ಜೀವನ ನಡೆಯುವುದು ಒಂದು ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಒಂದು ನೋವಿನಿಂದ ಮತ್ತೊಂದಕ್ಕೆ ಎಂದೇ ಹೊರತು, ಒಂದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದಕ್ಕೆ ಎಂದಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ.

ಆಕೆಯು, ‘ಏನಾಯಿತು? ನೀನೇಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತನಾಗಿರುವೆ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

‘ಅವರು ಓಡಿಹೋಗಬಹುದು ಎಂದು ನನಗೆ ಭಯ’ ಎಂದು ಹುಡುಗನು ಹೇಳಿದನು.

ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಕಪ್ಪು ಛಾಯೆಗಳಾಗಿ ದಾಖಲೆಯಾಗಿರುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಅನೇಕ ವೇಳೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಚಿಂತೆಯ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರವೇ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಒಂದು ಗಾದೆ ಇದೆ, 'ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅವು ಇರುವಂತೆಯೇ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ನಾವು ಇರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ' ಎಂದು. ನೀವು ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ದೋಷವಿದೆ ಎನಿಸಿದರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಒಳಹೊಕ್ಕು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಹೊರಗೆ ನಾವು ನೋಡುವುದು ಒಳಗಿರುವುದರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವೇ. ಒಳಗೆ ಶುದ್ಧಪ್ರೇಮವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹೊರಗೂ ಶುದ್ಧಪ್ರೇಮವನ್ನೇ ಕಾಣುವಿರಿ. ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸಿರುವುದೇ ಹೊರತು, ನೀವು ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದನ್ನಲ್ಲ.

ಈ ಚಿಕ್ಕ ಉಪಾಯವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ನೋಡಿರಿ- ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ, ಅಥವಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಅಥವಾ ಪುಸ್ತಕ, ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನನ್ನೇ ಆಗಲಿ ನೀವು ನೋಡಿದಾಗ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಳೆಯ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಹಾಗೂ ರೂಢಿಯಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಕೂಡಲೇ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಈಗ, ತತ್ಕಾಲದ ಅರಿವನ್ನು ತಂದುಕೊಂಡು, ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ತಂದುಕೊಂಡು, ಅವನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿಬಿಡಿರಿ. ಆನಂತರ, ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಥವಾ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅಥವಾ ವಸ್ತುವನ್ನು ಹೊಸದಾದ ನೋಟದಿಂದ, ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಎಂಬುವಂತೆ ನೋಡಿರಿ. ನಿಮ್ಮದೇ ಚಿಂತೆ ಹಾಗೂ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದಾಗಿ ನೀವು ಎಷ್ಟು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಘಟ್ಟನೆ ನೀವು ಕಾಣುವಿರಿ.

ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ, ಗಂಡ, ಸೋದರ ಅಥವಾ ಇನ್ನು ಯಾರನ್ನೇ ಆಗಲೀ ನೀವು ನೋಡುವಾಗ, ಅವರನ್ನು ಮೊದಲನೇ ಬಾರಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವಿರೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ನೋಡಿರಿ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾವ ಚಿಂತೆಗಳೂ ಮೇಲೇಳದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುವಿರಿ. ಅವರು ಪರಿಚಿತರಾಗಲಿ, ಇಲ್ಲವೆ ಅಪರಿಚಿತರಾಗಲೀ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ನೋಡುವುದನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೀರಿ. ಅದೇ ಸರಿಯಾದ ರೀತಿ. ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಪರಿಚಿತರಲ್ಲ ಅಥವಾ ಬದಲಾಗದೆಯೂ ಇರುವಂತಹವರಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯೂ ಸಹ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದವಳಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣ ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುವ ವಿಶ್ವದೊಂದಿಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಾನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಅವರನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಭಾರತದ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಜೆ. ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಯವರನ್ನು ಒಬ್ಬರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು, 'ಇರುವಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಶ್ರುತಿಗೂಡಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?' ಎಂದು. ಅವರು ಸುಲಲಿತವಾಗಿ, 'ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರಿಡಬೇಡಿರಿ ಅಷ್ಟೇ. ನೀವು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಶ್ರುತಿಗೂಡಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೀರಿ!' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ನೋಡುವಾಗ, ನಾವು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ನಿಂದಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನೀವು ದುರಹಂಕಾರಿ ಎಂದಾಗ, ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ ಅಥವಾ ದುರಹಂಕಾರಿಯಾಗದಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ಎಂದಿಗೂ ದುರಹಂಕಾರವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಮೀರಿ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ರೂಢಿಯಾಗಿರುವ ನಿಮ್ಮದೇ ಆದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಿರಿ. ಇದರಿಂದಾಗಿ, ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಸಂಕುಚಿತವಾದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ

ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಈ ಸೀಮಿತವಾದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು, ನೀವು ಅದನ್ನು ಸರ್ವವೂ ಮಂಗಳತ್ವವೆಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡರೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತೀರಿ ದುರಹಂಕಾರವೆಂದು ಹೆಸರಿಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ! ಆಗ ದುರಹಂಕಾರವು ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರಿಡುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ನೀವು ಹೋರಾಟ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೀರಿ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ಕೊಡದೇ ಇರುವುದರಿಂದ, ಇರುವುದನ್ನು ಇರುವ ಹಾಗೇ ಕಾಣುತ್ತೀರಿ.

ಇರುವುದನ್ನು ಇರುವಂತೆಯೇ ಕಂಡಾಗ, ನೀವು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ಏನನ್ನು ಕಾಣಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೀರೋ ಅದನ್ನೇ ಕಂಡಾಗ ನೀವು ನರಕದಲ್ಲಿರುತ್ತೀರಿ. ಸರ್ವವೂ ಮಂಗಳತ್ವವೆಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡರೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತೀರಿ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಮಂಗಳತ್ವವೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇರುವಂತೆಯೇ ಕಾಣುವಿರಿ.

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ:

ಶಿಷ್ಯನೊಬ್ಬನು ಗುರುಗಳನ್ನು, 'ಗುರುಗಳೇ, ಸ್ವರ್ಗವೆಲ್ಲಿದೆ?' ಎಂದು ಸತತವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಗುರುಗಳು, 'ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆ?' ಎಂದರು.

ಶಿಷ್ಯನು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, 'ಹೌದು' ಎಂದನು.

ಗುರುಗಳೆಂದರು, 'ಹಾಗಾದರೆ, ನನ್ನ ಮೊದಲನೇ ಶಿಷ್ಯನಾದ ಹೇಮಚಂದ್ರನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ!'

ಎಂದು. ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಗುರುಗಳು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಧ್ಯಾನಮಗ್ನರಾದರು.

ಮತ್ತೆ ಗುರುಗಳು ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯುವುದು ಬಹಳ ಸಮಯದ ನಂತರವೇ ಎಂದು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದುದರಿಂದ, ಆತನು ಇತರ ಶಿಷ್ಯರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ಹೇಮಚಂದ್ರನು ಎಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆಯೆ?' ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಆತನು ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿ, ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ನಡೆದು, ಕೊನೆಗೂ ಹೇಮಚಂದ್ರನ ಗುಡಿಸಿಲನ್ನು ಕಂಡನು. ಈತನನ್ನು ಕಂಡು ಹೇಮಚಂದ್ರನಿಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಆತನು ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡಿ, ಗುರುಗಳು ಮತ್ತಿತ್ತರ ಶಿಷ್ಯರು ಹೇಗಿರುವರೆಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದನು.

ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತೂ, ಶಿಷ್ಯನು ತನ್ನಲ್ಲೇ ತಾನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, 'ಗುರುಗಳು ಇದನ್ನೇಕೆ ಸ್ವರ್ಗ ಎಂದರು? ಇದನ್ನು ನಾನು ನಂಬಲಾರೆ' ಎಂದು.

ಗುರುಗಳು, 'ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ! ನೀನು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ, ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವೇನೆಂದು ವಿಷಧವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ನಿನಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ' ಎಂದರು.

ಶಿಷ್ಯನು, 'ಹಾಗಾದರೆ ಸತ್ಯವೇನು?' ಎಂದನು.

ಗುರುಗಳು, 'ಹೇಮಚಂದ್ರ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವರ್ಗ ಅವನಲ್ಲಿದೆ!' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು.

ಮೂಲತಃ ಅದು ತಾಯಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ವಿಷಯವಾದರೂ, ಮಗುವು ಬೆಳೆದು ಕೊನೆಗೆ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನಕ್ಕೂ ಆ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅನಂತರ ಆತನೂ ಆತನ ಹೆಂಡತಿಯೂ ಸಹ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಹೆಣಗಾಡಬೇಕು. ವಾಸ್ತವದೊಂದಿಗೆ ಬಾಳುವುದನ್ನು ಕಲಿಯದಿದ್ದರೆ ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರಿಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸದಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ನಂತರ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಒಂದು ಮಗುವನ್ನು ಪ್ರಾಂ ನಲ್ಲಿ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಮಗುವು ಅತಿ ಜೋರಾಗಿ ಅರಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆತನು, 'ಜಾರ್ಜ್, ಶಾಂತಿಯಿಂದಿರು. ಅರಚಬೇಡ. ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಹೋಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ತನ್ನೊಳಗೇ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಮೆಲುದನಿಯಲ್ಲಿ ಪುನರುಚ್ಛರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಆತನ ಹೆಂಡತಿಯು ಆತನನ್ನು ಸುಮ್ಮನಿರಿ ಎಂದಳು.

ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ಯಾವಾಗಲೂ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೆ, ಮಕ್ಕಳು ಚಿಂತೆಯಿಂದಲೇ ಜೀವನ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ! ತಿಳಿಯಿರಿ, ಜೀವನವು ನಮ್ಮಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ನಾವು ಇದ್ದಾಗ್ಯೂ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ!

ಮಕ್ಕಳೂ ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ತಂದೆತಾಯಿಗಳೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ! ಮಕ್ಕಳು ಚಿಂತಿಸದಿದ್ದರೆ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಇಲ್ಲದವರು ಎಂದು ಅವರು ಮುದ್ರೆ ಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಚಿಂತಿತರಾಗದೆಯೇ ಕಾಳಜಿಯಿಂದಿರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸಮಾಡುವುದು, ಚಿಂತೆ ಎಂದರೆ ವಟಗುಟ್ಟುವುದು. ವಟಗುಟ್ಟುವುದರಿಂದ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ವಟಗುಟ್ಟುವುದು ಸೇತುವೆ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ಅದನ್ನು ದಾಟಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಂತೆ.

ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನು ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಹಳೆಯದಾದ ಮತ್ತು ಉಪಯೋಗಿಸಲಾಗದ ಸೇತುವೆಯೊಂದನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಮಗನು, 'ಅದು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಅದು ಹೇಗೆ ಇದೆಯೆಂದು ನೋಡೋಣ' ಎಂದನು.

ಇಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳಿವೆ: ಕಾಲಾನುಕ್ರಮವಾಗಿ ಯೋಜನೆ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಚಿಂತನೆ. ಒಂದು ಕಾರ್ಯ ಅಥವಾ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಲು ಕಾಲಾನುಕ್ರಮವಾಗಿ ವೇಳಾಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಾಕುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, 'ನಾನು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಏಳುತ್ತೇನೆ. ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಆನಂತರ, ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಕಛೇರಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತೇನೆ, ಸಂಜೆ ಐದರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಸಂಜೆ ಆರರ ವೇಳೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸುತ್ತೀರಿ.

ಚಿಂತಿಸುವಾಗ ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿ ವ್ಯಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಯಾವ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೂ ಬಾರದ್ದು. ಈಗ ತಾನೇ ನಾನು ಹೇಳಿದ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಮಗನಿಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಅರ್ಥವೇನಲ್ಲ. ಆತನು ಚಿಂತೆ ಮಾಡದೆಯೇ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅಷ್ಟೆ. ಸೇತುವೆ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ಅದನ್ನು ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸುವುದೇಕೆ?

ಮನಸ್ಸಿನ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್‌ನ ವಿರೂಪಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವೇನು?

ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದರೆ ಸಾಕು, ನೀವು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸಮಾಡುವಿರೋ, ಅಷ್ಟಷ್ಟು ಅರಿವು ನಿಮ್ಮ ಚಿಂತೆಯ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕು ಅದನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಅರಿವಿಟ್ಟು ನೋಡಿದಾಗ, ಚಿಂತೆ ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು, ಅದು ಯಾವ ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕನ್ನು ಬೀರಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಒಂದು ಬಾರಿ ಇದು ಸಂಭವಿಸಿದರೆ, ಚಿಂತೆ ಕರಗಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಸಂಭವಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

ಬುದ್ಧ ಮತ್ತು ಆತನ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಕುರಿತಾದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ ಈ ರೀತಿ ಇದೆ:

ಒಬ್ಬ ಶಿಷ್ಯನು ಹೋಗಿ ಅದನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಅದನ್ನು ಆತನು ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಂಟು ಇನ್ನೂ ಬಿಗಿಯಾಯಿತು. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಶಿಷ್ಯನು ಹೋಗಿ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಆ ಗಂಟನ್ನು ನೋಡಿ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು.

ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ, ಗುರಿಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಚಿಂತೆ ಉಂಟುಮಾಡುವುದನ್ನು

ನಿಮಗೆ ಫಲಿತಾಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆಯಾದಾಗ, ಆ ಚಿಂತೆಯೇ ಫಲಿತಾಂಶದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ನೀವು ಚಿಂತಿತರಾದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಕೆಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲಸವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು, ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ನಿಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಂತಹ ಉಕ್ಕಿಹರಿಯುವ ಚೈತನ್ಯವೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿ. ಅದು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶಕ್ತಿನೀಡುವಂತಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವಂತಹುದು ಚಿಂತೆ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದುದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೂ ಮಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ನೀವು ಚಿಂತಿತರಾಗಿ ಕೆಲಸಮಾಡಿದಾಗ, ಯಾವಾಗಲೂ ಫಲಿತಾಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಪೇಚಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ. ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಿಂದ ಕೆಲಸಮಾಡಿದಾಗ ನಿಮಗೆ ಫಲಿತಾಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ಪೇಚಾಟವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸವನ್ನು ಆದಷ್ಟೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಗಮನವಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರೇರಣೆಕೊಟ್ಟ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ನಡೆಸಿದ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವಾಗಲೀ ಉತ್ತಮ ಫಲಿತಾಂಶವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದಷ್ಟು ಫಲ ನೀಡದಿದ್ದರೂ, ನಿಮಗೆ ಅದನ್ನು ಕುರಿತು ವಿಷಾದವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದುದರಿಂದಲೇ ನಿಮಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದೇ ನಿಮಗೆ ಸಂತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಸಿದಾಗಲೇ ನೀವು ಪರಿಪೂರ್ಣರು. ಅಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಗೆ ಆಸ್ಪದವೇ ಇಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವು ಇರುವ ಹಾಗೆಯೇ ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಏನಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಅಥವಾ ಏನಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದರ ಚಿಂತೆ ನಿಮಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಚಿಂತೆ ಇರಬಲ್ಲುದು. ಭೂತಕಾಲ ಇಲ್ಲವೇ ಭವಿಷ್ಯತ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಚಿಂತೆಗೆ ಸ್ಥಳ ಇರುವುದು. ವರ್ತಮಾನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ.

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ:

ತನ್ನ ಎಳೆಯ ಮಗನಿಗೆ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳು ಊಟವನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕಡಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಡಬ್ಬ ಹುರುಳಿಯನ್ನು ಬೇಯಿಸಲು ಹಾಕಿದಳು. ಆಗ ಫೋನ್ ಸದ್ದಾಯಿತು. ಆ ಕರೆಯನ್ನು ಆಕೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದಳು ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಕೆಗೆ ಕೋಣೆಯ ಹೊರಗೆ ಹೋದರೆ, ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳಾದರೂ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯಾಯಿತು.

ಚಿಂತೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೆ, ಅವು, ಎಲ್ಲವೂ ಆ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಲೀಲೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯದೇ ಇದ್ದ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತೀರ. ಒಳಹೊಕ್ಕು ನೋಡಿದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಚಿಂತೆಗಳೂ ಭ್ರಮೆಗಳಷ್ಟೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾಣುವಿರಿ. ಸಾವು ಬಂದಾಗ ಏನು ಘಟಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ, ನಿಮಗೆ ಇದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಬದುಕಿರುವಾಗ, ನಿಮಗೆ ಒಂದು ನೂರು ಚಿಂತೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನೀವು ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದುಕೊಂಡಾಗ, ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ಮುಂಚೆ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಂತೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಚಿಂತೆಗಳು ಇರುತ್ತವೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಚಿಂತೆ ಮಾತ್ರ. ಅದೇ ನೀವು ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದು. ಮುಂಚೆ ಇದ್ದ ಬೇರಾವ ಚಿಂತೆಗಳೂ ಅಷ್ಟು ಬಲವಾದ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದರೂ, ಚಿಂತೆಗಳು ಕಾಣದಾಗುತ್ತವೆ! ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿರುವ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತವೆ.

ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅವು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಚಿಂತೆಯ ಸ್ವಭಾವವೇನೆಂದರೆ, ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದು ಇಲ್ಲವೋ ಅದನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು. ನಿಮಗೆ ಆಸ್ತಿ ಇದ್ದರೆ, ಅದು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಮಗೆ ಸಂಬಂಧಗಳಿದ್ದರೆ, ಅದು ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಮಗೆ ವಿದ್ಯೆ ಇದ್ದರೆ, ಅದು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಇದ್ದದ್ದರ ಮೇಲೆ ಅನುಮಾನ ಬರುತ್ತದೆ.

ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಮಹಾಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ನೀವೂ ಒಂದು ಭಾಗವೆಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗ ಯಾವ ಚಿಂತೆಯೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೇರು ಬಿಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯು ಒಂದು ಚೈತನ್ಯವುಳ್ಳ ಜೀವಂತ ಸ್ವರೂಪ. ಅದಕ್ಕಿರುವ ಅಪಾರವಾದ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಇಡೀ ಲೀಲೆಯು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅದರ ಅಂಗಗಳು. ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯು ಈ ವಿಶ್ವವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆಯೋ ಅದು ನಮಗೂ ಲಭ್ಯ. ನಾವು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಶ್ರುತಿಗೂಡಿಸಿದರೆ, ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ಆಗುಹೋಗುಗಳಂತೆ ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಅನಿಶ್ಚಿತವಾದುವುಗಳೂ, ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾದುವೂ ಆಗಿರುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಶ್ರುತಿಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಚಿಂತೆ ಮತ್ತು ಭಯಗಳಿಗೀಡಾಗಿ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಡುತ್ತೇವೆ.

ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಲಿಯ ಬೇಕಾದದ್ದು ಎಷ್ಟೊಂದಿದೆ! ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿರಿ. ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತವಾದ ಕುರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ, ಹಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಕೇಳಿರುವಿರಾ? ಇಲ್ಲ! ನಿಮ್ಮ ಹಾಗೆಯೇ ಅವೂ ಜೀವನವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ; ಅವು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ; ಆಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಸಾವಿಗೆ ಈಡಾಗುತ್ತವೆ

ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಶರಣಾಗುವುದು ಚಿಂತೆಗಳಿಂದ ವಿಶ್ರಮಿಸುವ ಪರಮಾವಧಿ.

ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾಣುವಿರಿ. ಆದರೆ, ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಹಂಕಾರವು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಾದ ಬಂಡವಾಳವನ್ನು ಹಾಕಿದೆ. ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಗೇಯೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ! ಯಾರೊಂದಿಗಾದರೂ ಅವರ ಚಿಂತೆಗಳು ಏನೂ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲದವು ಎಂದು ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ನೋಡಿರಿ. ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದಂತೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಚಿಂತೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾದುವಲ್ಲ ಎಂದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ ಅವರು ಸಂತೋಷಿಸಬಹುದು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ಅದು ಹಾಗಲ್ಲ! ಅವರಿಗೆ ಕೋಪವೇ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ಚಿಂತೆಗಳನ್ನು ಗೌರವಾನ್ವಿತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಅವರ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಅವಮಾನವಾದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಚಿಂತೆಗೆ ಅಹಂಕಾರವೇ ಆಧಾರ ನೀಡುವುದು. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಚಿಂತೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆಯಾದರೂ, ಅಹಂಕಾರವು ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ಚಿಂತೆಯು ಒಂದು ಅಕ್ಷರೇಖೆಯಾಗಿ, ಅಹಂಕಾರವು ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ತಿರುಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಚಿಂತೆಯನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದರೆ, ಅಹಂಕಾರವು ತಳಮಳಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕೆಲಸದ ಚಿಂತೆ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಚಿಂತೆ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮವಾದ ನಿದರ್ಶನಗಳು.

ಕೆಲವರನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹಿರಿದಾಗಿಸಿ, ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಚಿಂತೆಯೇ ಅವರದೆಂದು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ! ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಖಿನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಅನ್ಯರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನನ್ನುತ್ತಾರೋ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುವುದೂ ಅಹಂಕಾರದ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ. ತನ್ನ ಆತ್ಮಚಿತ್ರಣಕ್ಕೆ ಯಾರಾದರೂ ಹಾನಿಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಚಿಂತೆ. ಸದಾಕಾಲ ನಾವು ಗಣ್ಯವ್ಯಕ್ತಿ ಆಗಿರಬೇಕೆಂಬ ನಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗೆ ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವೇ ಕಾರಣ. ನಮ್ಮ ಆತ್ಮ ಚಿತ್ರಣದ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯವನ್ನು ವ್ಯಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ‘ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ’ವಾಗಿದ್ದು ಆನಂದದಿಂದಿರುವುದೇ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಅನುಗ್ರಹ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಿರಿ. ಅದೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ. ತಾನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದೇ ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನೋದಯ ಹೊಂದಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಗುಣ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ! ಆದುದರಿಂದ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ನೀವು ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಮಾಡುವ ಯಾತ್ರೆಯೇ ಜ್ಞಾನೋದಯವೆಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಚಿಂತೆ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಮಾತ್ರವೇ ನೀವು ಸದಾಕಾಲಕ್ಕೂ ಒಬ್ಬ ಗಣ್ಯವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗುವುದು.

ಜೈನಗುರುಗಳಾದ ಮಹಾವೀರರನ್ನು ಒಬ್ಬರು, 'ಚಿಂತೆಗಳಿರುವುದು ಯಾರಿಗೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

'ಚಿಂತೆ ಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ' ಎಂದು ಅವರು ಸುಂದರವಾಗಿ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದರು.

'ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

'ಸೋಮಾರಿತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವುದರಿಂದ' ಎಂದು ಉತ್ತರ ನೀಡಿದರು.

ಸೋಮಾರಿತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಯೋಗ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತೀರಿ. ಯೋಗ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಬಿಡುವಿರಿ. ಅನ್ಯರ ಚಿಂತೆಗಳಿಗೆ ನೀವು ಕೊಡುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಿಂದಲೇ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಚಿಂತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ನೀವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ, ನಿಮಗೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ಎಂದಾದರೂ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಚಿಂತೆಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡರೆ, ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಮೊದಲ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ. 'ನೀವುತಾನೆ ಏನುಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗುತ್ತದೆ.... ಅದು ಆಗುವುದೇ ಹಾಗೆ....' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ಅವರಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಯಾವ ಪರಿಹಾರವನ್ನೂ ಎಂದಿಗೂ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವಾಗ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಿ, ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತೇಜನ ಕೊಡುವುದಲ್ಲದೆ, ನೀವೂ ಸಹ ಚಿಂತೆಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಲು ನಿಮಗೇ ಉತ್ತೇಜನ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ.

ನೀವು ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಪರಿಹಾರ ಬೇಕಿದ್ದರೆ, ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಿಹಾರದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುವಿರಿ, ಅಷ್ಟೆ! ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಿಂತೆಗೂ ತತ್‌ಕ್ಷಣದ ಪರಿಹಾರವಿದೆ. ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿರಬೇಕು; ಅದೇ ಮುಖ್ಯ.

ಬಹುಪಾಲು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಚಿಂತೆಯ ನೆಮ್ಮದಿಯಾದ ವಲಯದಲ್ಲೇ ಇರಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ. ಅದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಾಯಾಗಿರಿಸುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವಿರಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅಲ್ಲಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಿಲಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕೋಣೆಗಳನ್ನು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅಥವಾ ಉಡುಪುಗಳನ್ನು ಅದಲು ಬದಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದಾಖಲು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಿರಿ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಿಲಯಗಳಲ್ಲಿನ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯೇ ಈ ರೀತಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಹಾಗೂ ಬೇರೆಯವರ ಉಡುಪುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಬಾರದೆಂದು ಬುದ್ಧಿವಾದ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ. ಅವಳು ತನ್ನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿರುವೆನು ಮತ್ತು ಅನ್ಯರ ಉಡುಪನ್ನು ತಾನು ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿದರೂ, ಕೂಡಲೇ ನೀವು ದಾಖಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಈ ಮೊದಲು ನೋಡಿ ದಾಖಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದುದಕ್ಕೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೀರಿ.

ಪ್ರಾಯಶಃ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಲಯದಲ್ಲಿ ದಾಖಲು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಿಲಯದ ಆವರಣ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹರ್ಷ, ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಸುಂದರವಾದ ವಿಷಯಗಳು ಇದ್ದವೇನೋ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಿದಾಗಲೂ ನೀವು ದಾಖಲುಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತೀರಿ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಯಾರಾದರೂ ಭೇಟಿಯಾದರೆ ಅವಳ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಲಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿ ವಸ್ತುಗಳು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಉಡುಪುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅದಲು ಬದಲು ಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನೇ ಹೇಳುವಿರಿ! ದಾಖಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಅಸಲು ನಿಜವಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ನೆಮ್ಮದಿಯ ವಲಯವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಟಿನೀಡುವಿರಿ.

ಚಿಂತೆಯಿಂದ ನೀವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ನಾಭಿಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಭಾರವು ಅಧಿಕವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾಭಿ ಪ್ರದೇಶದಿಂದಲೇ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಹಾಗೂ ಚಿಂತೆಗಳು ಮೇಲೇಳುವುದು. ನೀವು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾಗ, ಹೊಟ್ಟೆ ಭಾರವಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾಭಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಣಿಪೂರಕ ಚಕ್ರವೆಂಬ ಚೈತನ್ಯ ಕೇಂದ್ರವಿದೆ. ಚಿಂತೆಯ ಹೊರೆಯಿಂದಾಗಿ ಈ ಚೈತನ್ಯ ಕೇಂದ್ರವು ಮುದುರಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಚೈತನ್ಯ ಕೇಂದ್ರವು ಚಿಂತೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಿ, ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದುದರಿಂದಲೇ ನೀವು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸಿದಾಗಲೂ, ನಿಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ ಉಂಟಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಆಘಾತದ ವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, 'ನಾನು ಇದನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ..!' ಎನ್ನುತ್ತೀರಿ. ಯಾವುದೇ ಶಾಂತಿಭಂಗ ಮಾಡುವ ವಾರ್ತೆಯು ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಲಕುತ್ತದೆ. ಹೊಟ್ಟೆಯು ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗ್ರಾಹಿಯಾಗಿರುವುದು.

ಪ್ರತೀಕ್ಷಾ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆಕೆ ಓಡಿ ಬಂದು, 'ಇದು ಒಂದು ಚಮತ್ಕಾರ! ನೀವು ಅರ್ಧಬಾಗಿಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ಹೋದಿರಿ ಮತ್ತು ಈಗ ನೆಟ್ಟಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ! ವೈದ್ಯರು ಮಾಡಿದ್ದಾದರೂ ಏನು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಮಗೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಜೀವಿಸಲು ಇನ್ನೂ ಉತ್ತಮವಾದ ಮಾರ್ಗಗಳು ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಚಿಂತೆ ಎಂಬ ಆ ಚಟವು, ನಮಗಿರುವ ಪೂರ್ಣ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಜೀವಿಸಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ದೇಹದೊಳಕ್ಕೆ ರೋಗವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತದೆ. ರೋಗವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ.

ಚಿಂತೆಯ ಕೆಲವು ಅತಿರೇಕದ ರೂಪಗಳು ರೂಢಿಯಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನವನ್ನೇ

ಧ್ಯಾನವು ಅರಿವನ್ನು ಮಹತ್ತರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಅರಿವು ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಹೊರಮುಖವಾಗಿ ನೀವು ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ, ಒಳಮುಖವಾಗಿ ಏನೇ ಆದರೂ ಅವುಗಳಿಂದ ಲೇಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಜೀವನ.