ಜವಾಬ್ದಾರಿಯು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ🔗

ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಷಯ ರೋಗವು ಹರಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ಔಷಧಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಲಾಯಿತು. ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಪಟ್ಟ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ತಾವೇ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡಿದೆವೆಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತಾವೇ ಬೀಗಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ, ಮೊಟ್ಟಮೊದಲಿಗೆ ಊರಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಖಾಯಿಲೆ ಹರಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಟ್ಟ ಹೊಣೆಯೂ ಅವರದ್ದೇ ಆಗಿತ್ತು! ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅವರು ಹೊತ್ತರೆ? ಇಲ್ಲ! ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಕ್ಷಯ ಹರಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದವರೂ ಅವರೇ, ಅಲ್ಲವೆ? ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಅದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬೇಕಾಗಿತ್ತು, ಅಲ್ಲದೆ, ಆಪತ್ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಿಸಿದುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಹೆಮ್ಮೆಪಡಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ!

ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಥೆ:

ಬೇರೊಬ್ಬರನ್ನು ನಿಂದಿಸುವ ಬದಲು, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ನಾವೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಹಾಗೂ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂದು ನೋಡೋಣ. ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಷ್ಟೂ ಬೆಳೆಯುವಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ನೀವೇ ಜವಾಬ್ದಾರರೆನಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರವೇ ನೀವು ಮುಖಂಡರಾಗುವುದು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನೀವು ಕೇವಲ ಅನುಯಾಯಿಯೇ ಆಗಿರುತ್ತೀರಿ.

ಹರಿಯುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ, ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?’ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರು.

ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ, ಜನರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ, ಅವರ ಏಳಿಗೆಗೆ, ನೀವು ಜವಾಬ್ದಾರರೆನಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನೀವು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲಿರಿ. ಜನರಿಗಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿ, ಹೊಣೆಹೊತ್ತು ನಿಂತಾಗ, ನೀವು ವಿಕಸಿಸುವಿರಿ ಹಾಗೂ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಯು ನಿಮ್ಮ ಮೂಲಕ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪರ್ಯಾಲೋಚಿಸಿರಿ.

ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಶಿಷ್ಯರೊಬ್ಬರು, 'ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ನಿಮ್ಮಿಂದ ಎಷ್ಟೊಂದು ಚೈತನ್ಯವು ಸತತವಾಗಿ

ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಾಗ ನಿಮ್ಮೊಳಗೊಂದು ವೈಚಾರಿಕ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಸ್ವಂತ ಉದ್ದಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೂ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ನೌಕರನಾದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಸ್ವಂತ ಉದ್ದಿಮೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವನು ವ್ಯವಹಾರದ ಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ನೌಕರನಾಗಿರುವವನು ಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ಇಡೀ ಕೆಲಸವೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹೊರೆಯಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವ-ಪ್ರೇರಣೆ ಎಂಬುದು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಅಥವಾ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹೊರಡಲು ಸಮಯವಾಯಿತೇ ಎಂದು ತನ್ನ ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ! ಆತನಿಗೆ ತಿಂಗಳಿನ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಮಧುರ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಸಂಬಳದ ದಿನ! ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನದ ಸಂತಸಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂಬತ್ತು ದಿನಗಳನ್ನು ತೆರುತ್ತಾನೆ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಒಂದು ಭಾವನೆಯು ಯಾವುದೇ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲದು. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಭಾವನೆಯು ಮಹತ್ತರವಾದುವುಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲದು.

ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳಿರಿ, ಒಂದು ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕಸ ಬಳಿಯುವವನು ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಆತನು ಜನರನ್ನು ಸ್ಫೂರ್ತಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ನೋಡಿರಿ, ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಮಾಲೀಕನಾದವನು ಜವಾಬ್ದಾರನಾಗಿರಲೇಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆತನಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಶಂಸೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಕೆಳಗಿನ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿರುವ ಯಾರೇ ಆದರೂ ಅಂತಹ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಿದ್ದೇ ಆದರೆ, ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕ.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಣ ಶಕ್ತಿಯ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರವಾಗಲು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನುವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ.

ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಾಗ, ನೀವು ವಿಕಸಿಸಿ, ನಾಯಕರಂತೆ ಕಂಡುಬರುವುದೇ ಅಲ್ಲದೆ ಮುಖಂಡರೇ ಆಗುತ್ತೀರಿ. ಒಬ್ಬ ಮುಖಂಡರು ಉಚ್ಚಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರೂ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತೋರದೆ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಾಗಿ ಇತರರಿಗೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆತನು ಅಲ್ಪವಾಗಿಯೇ ತೋರಿಬರುವನು. ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಅಂತಸ್ತು ದೊರಕುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಃ ಅಂತಸ್ತಿನಿಂದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲ. ನಿತ್ಯಾನಂದ ಸ್ಥಿತಿಯು ನಿತ್ಯಾನಂದ ಅಂತಸ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನವಾದುದು.

ನೀವು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತರಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತಾಗ ನಿಮ್ಮ ತೊಂದರೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನವಚೈತನ್ಯ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಅಹಂಕಾರವಲ್ಲ. ಅಹಂಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೇನೋ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿರಿ. ಅಹಂಕಾರವೇ ಬೇರೆ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೇ ಬೇರೆ. ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದಿದ್ದಾಗ ನೀವು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮೊದಲಿಗರಾಗುತ್ತೀರಿ; ಅಹಂಕಾರಿಗಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೆನಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರವೇ ಅಹಂಕಾರವು ಪ್ರಧಾನವಾಗುವುದು. ಅಹಂಕಾರವು ಪ್ರಧಾನವಾದಾಗ, ನೀವು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಜವಾಬ್ದಾರಿಯು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ

ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಒಂದು ಮಾರ್ಗ.

ನೀವು ಮಾಡಬೇಕಾದುದು ಎರಡೇ: ಜೀವನವು ಉತ್ತಮವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವಿಡುವುದು ಮತ್ತು ನೀವೆಷ್ಟು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಿರೋ ಅಷ್ಟು ವಿಕಸಿಸುವಿರೆಂದು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ : ಆ ವಿಕಸನವಾದಾಗ, ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಿರಿ. ಪರಿವರ್ತನಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನೇ ನಾನು 'ತಪಸ್ಸು' ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು. ಶಿರಡಿ ಸಾಯಿಬಾಬಾರವರ ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ 'ಶ್ರದ್ಧಾ ಸಬೂರಿ' - ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆ ಎಂಬ ಗಾದೆಯಿದೆ. ಇದು ಜೀವನದ ಸಾರ.

ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಂಡವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ಅವಕಾಶ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಏಕೆಂದರೆ ಜೀವನವು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಂದು ಹೊಸ ಅವಕಾಶದೆಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆಯೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ. ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿರಿ. ಸರಳವಾದ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ನೀವು ಹೆಚ್ಚಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಾಗ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವಿಕಸಿಸುವಿರಿ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮೂಲಕ ಹೆಚ್ಚು ಚೈತನ್ಯವು ಪ್ರಕಟವಾಗಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ;

ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹಠಾತ್ತನೆ ಎದ್ದು, 'ನನ್ನ ಬಲಗೈ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ನೋಯುತ್ತಿದೆ' ಎಂದರು. ಆಗ ಅವರು ಒಂದು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದರು. ಅವರು, 'ಸಮುದ್ರದ ಈ ಕಡೆಯ ಯಾವುದೋ ದೇಶವು ಏನೋ ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಕೋಪದಿಂದ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆಯೋ ದಯವಿಟ್ಟು ಪತ್ತೇಹಚ್ಚಿ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಪರಿಹಾರಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿರಿ' ಎಂದರು. ಮರುದಿನವೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಭೂಕಂಪವಾಗಿದೆಯೆಂಬ ವಾರ್ತೆ ಬಂದಿತು. ಪರಿಹಾರ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿಗಳೂ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೊರಟರು.

ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೇ ದೇಹದೊಳಗಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿಯ ಅನುಭವದೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಒತ್ತಡದೊಂದಿಗೊಡಗೂಡಿದ ಅನುಕಂಪವು ನಿಮ್ಮನ್ನಾವರಿಸುತ್ತದೆ. ತಿಳಿಯಿರಿ, ಅದೊಂದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಅದು ಕೇವಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಹೌದು.

ನಮ್ಮಲ್ಲನೇಕರು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅಂತಸ್ತಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತೇವೆ. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿರಿ, ಅದು ಹಾಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಸ್ತು ಬರುವುದು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗಲೇ. ಅಂತಸ್ತಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವವರು ಅದು ದೊರೆತ ನಂತರವೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ! ಅವರು ಸುಮ್ಮನೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣವನ್ನೋ, ನೆಪವನ್ನೋ, ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿರಿ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಪ್ರಜ್ಞೆ.

ಅನೇಕರು ತಮಗೆ ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿಯು ಲಭಿಸಿದರೆ ಒಂದು ಸ್ವರ್ಣಸಿಂಹಾಸನವೇ ದೊರಕುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾರಾದರೂ ಆಹಾರ, ವಸತಿಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತಾರೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಭಾವಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ ಗುರುವಿನ ಅಂತಸ್ತನ್ನು ಕಂಡು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣವೆಂದುಕೊಂಡಲ್ಲಿ, ಮೋಸಹೋಗುವಿರಿ. ಆದರೆ, ನೀವು ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಗುರುಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲಪೇಕ್ಷಿಸಿದರೆ ನೀವು ಜಯಶೀಲರಾಗುತ್ತೀರಿ. ಆನಂದವಾಗಿರುತ್ತೀರಿ. ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತೀರಿ. ಇದೇ ಸ್ಥಿತಿಗೂ, ಅಂತಸ್ತಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ.