ಉದ್ದೇಶವೇ ಮುಖ್ಯ🔗

ಭಾಗವತದಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಥೆ:

ಕೃಷ್ಣನು, ‘ನಾನು ನಿಜವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಯಮುನೆಯು ಇಬ್ಬಾಗವಾಗಿ ದಾರಿ ಕೊಡಲಿ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು.

ಯಮುನೆಯು ಇಬ್ಬಾಗವಾಯಿತು.

ನೋಡಿರಿ, ಗುರುಗಳ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಅದನ್ನು ಗುರುವಿನ ಸಲುವಾಗಿಯೇ ಮಾಡುವಿರಿ. ಅದು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಕೀರ್ತಿ ಗಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲವೆಂದು ಬಲ್ಲಿರಿ. ಹಾಗಾಗಿ, ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಕಾರ್ಯ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಉದ್ದಿಶ್ಯವು ಗುರುಗಳದ್ದು, ಕಾರ್ಯ ನಿಮ್ಮದು. ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶವಿರುತ್ತದೆ!

ಕಾರ್ಯವು ದಾಖಲೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಉದ್ದೇಶವು ಮಾತ್ರ ದಾಖಲೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೇಶ್ಯ ಹಾಗೂ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಸುಂದರ ಕಥೆಯೊಂದಿದೆ.

ವೇಶ್ಯಯೊಬ್ಬಳ ಮನೆಯೆದುರಿನಲ್ಲಿ ಸನ್ಯಾಸಿಯೊಬ್ಬನು ವಾಸವಾಗಿದ್ದನು. ಆತನು ಆಕೆಯ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಗಂಡಸರ ಲೆಕ್ಕವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಕೆಯ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಯು ತನ್ನ ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಒಂದು ದಿನ, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮರಣಹೊಂದಿದರು. ಇಬ್ಬರೂ ಮೃತ್ಯುದೇವತೆಯಾದ ಯಮನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದರು. ಯಮನು ಅವರ ಜೀವನದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ನರಕ ಹಾಗೂ ವೇಶ್ಯೆಗೆ ಸ್ವರ್ಗ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದನು. ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ ದಿಗ್ಧಮೆಯಾಗಿ, 'ನಾನೆಂತಹ ಧಾರ್ಮಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದೇನೆ, ಈಕೆಯು ಅನಾಚಾರದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದ್ದಾಳೆ. ಈಕೆಗೆ ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ನನಗೆ ನರಕವೆಂಬುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ!' ಎಂದು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದನು. ಯಮನು, 'ನನ್ನ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವೇ ಬೆಲೆಯಿರುವುದು. ಕಾವಿಯನ್ನುಟ್ಟು ಹೊರ ನೋಟಕ್ಕೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಿದರೂ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಕಾಮವೇ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅಂತೆಯೇ ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾ ಗೌರವದೊಂದಿಗೆ ಅಂತಿಮ ಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ನೀನು ನರಕವನ್ನನುಭವಿಸಬೇಕು. ಈಕೆಯ ದೇಹವು ಪರಪುರುಷರಿಗೆ ವಿಕ್ರಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗಲೂ ಈಕೆಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನೇ ತುಂಬಿದ್ದನು. ಹಾಗಾಗಿ ಈಕೆಯ ದೇಹದ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಯಾರೂ ಮುಂದೆಬರದಿದ್ದರೂ ಈಕೆಯು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ಮನೋಭಾವಗಳೇ ಮುಖ್ಯ.

ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿಯು, ಒಬ್ಬ ಅವತಾರಿಯು, ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಒಂದಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಜೀವನ್ಮುಕ್ತನು ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿಯೇ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ. ಆತನೆಂದೂ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿರಲಾರನು.

ನಮಗೆ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾಗಲಿ, ಅರಿವಾಗಲೀ ಇಲ್ಲದುದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಜೀವನ್ಮುಕ್ತನ ಕಾರ್ಯಗಳಂತೆಯೇ ಎಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿರಿ, ಕಾರ್ಯವು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದರೂ, ಆಂತರಿಕ ಉದ್ದೇಶ ಹಾಗೂ ಮನೋಭಾವಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತವೆ.

ಆದಿ ಶಂಕರರ ಜೀವನದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಪ್ರಸಂಗ:

ಕಾದು ಕರಗಿದ ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ಅಚ್ಚಿಗೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಮ್ಮಾರನ ಬಳಿಗೆ ಶಂಕರರು ಹೋದರು. ಆತನನ್ನು 'ಒಂದು ಲೋಟ ನೀರನ್ನು ಕೊಡು' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಕಮ್ಮಾರನು ತನ್ನ ಬಳಿ ನೀರಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದನು. ಶಂಕರರು, 'ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಆ ಕರಗಿದ ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನೇ ಕೊಡು' ಎಂದರು.

ಮೀರಿದ ಅವರ ಉದ್ದೇಶವೇ ಮುಖ್ಯ. ಅದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ತರ್ಕದಂತೆ ವಿವರಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಜೀವನ್ಮುಕ್ತರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಸಕ್ತಿಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವು ಇಡೀ ವಿಶ್ವ ಶಕ್ತಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಗನುಸಾರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡಿದಾಗ ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾದ ಕಾಕತಾಳೀಯವಾದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತೀರಿ. ಅಂತೆಯೇ ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಪಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರೂ ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಸುರಿಮಳೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮಗೆ ಏಳು ಚೈತನ್ಯ ಶರೀರಗಳು ಅಥವಾ ಏಳು ಚೈತನ್ಯದ ಪದರಗಳಿವೆ. ಅವು ಯಾವುವೆಂದರೆ ಭೌತಿಕ, ಪ್ರಾಣ, ಮಾನಸಿಕ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಕಾರಣ, ಸುಖ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಾಣ. ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿರಿ, ಕಾರಣ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೂಡಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವ ನಮ್ಮ ಆಗಾಮ್ಯ ಕರ್ಮವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಮಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗಿದೆ. ಕಾರಣ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಟೆನ್ನಿಸ್‌ ಅಥವಾ ಗಾಲ್ಫ್ ಕ್ರೀಡೆಗಳನ್ನಾಡುವ ಚಾತುರ್ಯವಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನೀವು ಗಾಢವಾದ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವಾಗ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ ಆಡಬೇಕೆಂಬ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೆ ಕಾರಣ ಶರೀರದಿಂದ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ತರುತ್ತೀರಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಸಮಯ, ಸಂದರ್ಭಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಮೂಡಿಬರುತ್ತವೆ. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವಾಗ ಗಾಲ್ಫ್

ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಕಾರ್ಯಮಾಡಿದಾಗ ನೀವೇ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗುತ್ತೀರಿ. ಯಂತ್ರವಾಗಬೇಕೋ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಬೇಕೋ ಎಂಬುದು ನಿಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆ. ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸೇರಿಸದೆ, ಕೇವಲ ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರೆಗೂ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಉದ್ದೇಶದ, ನಿಮ್ಮ ಭಯ ಹಾಗೂ ಆಸೆಗಳ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಪಾಲಿಸಿರಿ. ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದ ಶುದ್ಧಕಾರ್ಯದಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತಿಯುಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಳಮುಖವಾಗಿಸುವುದು

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ:

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಿಂದ ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳ ರೇಗಾಟ ಕೇಳಿಸಿತು, ‘ನೋಡು, ನೀನು ಸಿಕ್ಕಿ

ಮಾಡಲು ನಿನಗೆ ಯಾರು ಹೇಳಿದರು? ಹುಷಾರಾಗಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಚಾಲನೆ ಮಾಡೆಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದರೆ ನನ್ನ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸುತ್ತೀಯೇ, ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆಯಲ್ಲ!' ಎಂದು. ಪೋಲೀಸನು ಆಕೆ ಯಾರೆಂದು ಕೇಳಿದನು. ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ, ‘ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ' ಎಂದನು.

ಪೋಲೀಸನು, 'ಸರಿ, ಹೋಗು. ನಿನಗೀಗಾಗಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ದಂಡನೆ-ಯಾಗಿದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಟಿಕೆಟನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕಿದನು.

ಬುದ್ಧನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಥೆ:

ಬುದ್ಧನು, 'ನೀನೊಬ್ಬ ಸನ್ಯಾಸಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತೆಯಾ? ಈ ಬಡಪಾಯಿಯು ಈಗಾಗಲೇ ತನ್ನ ಕೋಪದಿಂದ ಕುದಿಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆತನೇನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೇನು? ಆತನು ತನ್ನ ಕೋಪದಿಂದಲೇ ಹುಚ್ಚನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅಂತಹ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಉಗಿದಿದ್ದಾನೆ. ಅಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಶಿಕ್ಷೆ ಆತನಿಗೆ ಇನ್ನೇನಿದೆ? ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಆತನು ನನಗೇನು ಹಾನಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಮಾಡಿದ? ನಾನು ಕೇವಲ ಆ ಉಗುಳನ್ನು ಮುಖದಿಂದ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು, ಅಷ್ಟೇ. ಈಗ ನೀನು ಸಿಡಿಮಿಡಿಗೊಳ್ಳಬೇಡ. ಕೋಪವು ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ಶಿಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆಯೇಕೆ? ಅದು ಮೂರ್ಖತನ, ಆ ಬಡಪಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಅನುಕಂಪವನ್ನು ತೋರು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದನು. ಬುದ್ಧನು ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವನೆಂದು ಆತನು ಭಾವಿಸಿದ್ದನು. ಆತನಿಗೆ ಅದೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಲ್ಲದೆ, ಬುದ್ಧನು ತೋರಿದ ದಯೆ, ಅನುಕಂಪಗಳಿಂದ ಆತನಿಗೆ ದಿಗ್ಧಮೆಯಾಯಿತು!

ಬುದ್ಧನು ಅವನನ್ನು ಕುರಿತು, 'ಈಗ ಮನೆಗೆ ಹೋಗು, ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಶಿಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ಕೊಂಡಿರುವೆ. ನೀನು ನನಗೆ ಮಾಡಿದುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮರೆತುಬಿಡು, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ. ಈ ದೇಹವು ಎಂದಿದ್ದರೂ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸೇರುವುದೇ. ಅದಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಜನರು ಉಗಿಯುವುದೇ ಮುಂತಾದುವನ್ನು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆ' ಎಂದನು.

ಬುದ್ಧನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಲ್ಲಣಿಸಿಹೋದನು. ಆತನು ಮನೆಗೆ ಹೋದನು. ಆ ಸಂಜೆಯೇ ಆತನು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದು, ಬುದ್ಧನ ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆರಗಿ, 'ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ' ಎಂದು ಅತ್ತನು.