குருவை நீங்கள் தேடத் தேவையில்லை!🔗

இனி மூன்றாவது, 'நான்', எனது' என்னும் இரண்டையுமே சரணாகதி செய்துவிடுவது: 'நான் - எனது என்ற இரண்டையும்' என்று சொல்லும்பொழுது, நான் எத்தைக் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால், உங்களுடைய மொத்த வாழ்க்கையையுமே எந்தவொரு நிபந்தனையும் இல்லாமல் சரணாகதி செய்துவிடுவதையே குறிப்பிடுகிறேன்.

நீங்கள் 'நான்,' எனது' என்னும் இரண்டையுமே சரணாகதி செய்துவிடும் பொழுது உங்களுடைய மொத்த வாழ்க்கையுமே உணர்வுமாற்றம் பெறுகிறது. அது முற்றிலும் வேறானதாக மாறிவிடுகிறது.

நீங்கள் சரணாகதி செய்துவிட்டதற்கான நிரூபணம், நீங்கள் இனி எதற்காகவும் கவலைப்படவும் மாட்டீர்கள், துன்பப்படவும் மாட்டீர்கள். நீங்கள் உண்மையாகவே சரணடைந்திருந்தால், உங்களுக்குக் கவலைகளும் இருக்காது அல்லது துன்பங்களும் இருக்காது.

நீங்கள் யாரிடம் சரணடைகின்றீர்கள் என்பது ஒரு பொருட்டே அல்ல. அதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்காதீர்கள். நான் சரணாகதியைப்பற்றி மட்டுமே பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால், 'யாரிடம்' என்பதைப் பற்றி நான் எதுவுமே சொல்லவில்லை. நீங்கள் கடவுளிடம் சரணடைகிறீர்களா அல்லது உங்கள் குருவினிடம் சரணடைகிறீர்களா என்பதெல்லாம் ஒரு பொருட்டே அல்ல. சரணாகதி - அதுவே உங்களுக்குள் உணர்வுமாற்றம் ஏற்படுத்துவதற்கான வல்லமை கொண்டதாக இருக்கிறது.

ஒரு சின்ன கதை

ஒரு மனிதன், ஒரு குருவைத் தேடி அவரிடம் சரணடைய முடிவுசெய்தான். ஆனால், குருவை எப்படி, எங்கு கண்டுபிடிப்பது? அவன் நவீன கால மனிதனாயிருந்தால் உடனே இணையதளத்தினுள்

துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவ்வழியே முதல் நபராக, ஒரு திருடன் வர நேர்ந்தது. உடனே இந்த மனிதன் துள்ளிக்குதித்தெழுந்து, அந்தத் திருடனின் காலைப் பிடித்துக்கொண்டு, "ஓ என்னுடைய குருவே, நீங்களே என் கடவுள். நீங்களே என்னைக் காப்பாற்ற வந்துவிட்டீர்கள். நான் தங்களிடமே சரணடைந்து விட்டேன். தயவுசெய்து என்னை ஏற்று, அருள்பரியுங்கள்,'' என்று இறைஞ்சினான்.

அந்தத் திருடனோ, அப்போதுதான் அரண்மனையில் திருடிவிட்டு, தப்பியோடி வந்துகொண்டிருக்கிறான். அரண்மனைக் காவலர்கள் எந்நேரத்திலும் வந்து தன்னைப் பிடித்துவிடக்கூடும் என்பதால், அங்கிருந்து வேகமாகத் தப்பி ஓடவே விரும்பினான். ஆகவே அவன், "என்னைவிடு, நான் உன் குரு இல்லை. என்னைப் போகவிடு,'' என்று கத்தினான்.

ஆனால் அம்மனிதனோ, "இல்லை இல்லை, நீங்கள்தான் என் கடவுள், என்னைக் காப்பாற்றுவதற்கென்றே வந்திருக்கிறீர்கள், இப்படியெல்லாம் பேசாதீர்கள், என்னை எப்படியாவது காப்பாற்றுங்கள், நான் உங்களிடம் சரணடைகிறேன்,'' என்று மன்றாடினான். அந்தத் திருடன், ‘இப்போது நான் என்ன செய்வது? என்ன மாதிரியான நிலைமை இது?’ என்று திகைத்துப் போய் நின்றான். இவனிடமிருந்து எப்படியாவது தப்பித்துச் செல்ல வேண்டுமென நினைத்தான்.

இறுதியில், "சரி, நான்தான் உன் குரு. இப்பொழுது நான் சொல்வதைச் செய். உட்கார், கண்ணை மூடு, நான் சொல்லும்வரை கண்களைத் திறக்காதே,'' என்று சொன்னான். அந்த மனிதனும், "அப்படியே செய்கிறேன் குருவே," என்று சொல்லி, கண்களை மூடி அப்படியே அமர்ந்து விட்டான். திருடனும், 'இதுதான் சமயம்' என்றெண்ணி, அங்கிருந்து ஓட்டம் பிடித்தான்.

அந்த மனிதனும், அன்று முழுவதும் கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்தான், அந்த நாள் கடந்தது. மறுநாளும் கடந்தது. 'குரு சொல்லும்வரை கண்களைத் திறக்கப் போவதில்லை' என்பதில் கடும் உறுதியாக இருந்தான். அவனுடைய தைரியமும், மன வலிமையும், தீர்க்கமான முடிவும் அவ்வளவு பலம் வாய்ந்ததாக இருந்தது.

அச்சமயத்தில் சிவபெருமான் அவன் முன்னே தோன்றி, "மகனே, உன்னுடைய சரணாகதியால் நான் வெகுவாக மகிழ்ந்தேன். கண்களைத் திறந்து, உனக்கு என்ன வேண்டுமோ, அதைக் கேள்," என்றார்.

அம்மனிதன், தன் கண்களைத் திறக்காமலே "இல்லை, இல்லை, நீங்கள் என் குரு அல்ல. என்னுடைய குரு வந்து சொன்னால் மட்டுமே, நான் கண்களைத் திறப்பேன்," என்று சொல்லி, கண்களைத் திறக்க மறுத்து விட்டான்.

சிவபெருமான் சொன்னார், "மகனே, நான் கடவுள், பூமிக்கு உனக்காக இறங்கி வந்திருக்கிறேன். இதை நீ அறியாமல் பேசுகிறாய். நீ, 'குரு' என்று நினைத்திருக்கும் மனிதன் உண்மையில் ஒரு திருடன். நான் கடவுள், உன் மேல் கொண்ட கருணையால், உன் பக்தியை மெச்சி உனக்கு காட்சியளித்திருக்கிறேன். கண்களைத் திறந்து பார்."