முன்னுரை🔗

வாழும் ஞானி பரமஹம்ஸ நித்யானந்தர் பகவத்கீதைக்கு இந்தத் தொடரில் விளக்கமளிக்கிறார்.

பகவத்கீதைக்கு பல வருடங்களாக நூற்றுக்கணக்கான விளக்கவுரைகள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த, ஆதி சங்கராச்சாரியர், இராமானுஜர், மத்வர் போன்ற மாபெரும் ஸ்தான குருமார்களும் கீதைக்கு விளக்கவுரைகளை எழுதியிருக்கிறார்கள்.

அண்மைக் காலத்தில் வாழ்ந்த தலை சிறந்த குருமார்களான இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர், இரமண மஹரிஷி ஆகியோர் கீதையிலிருக்கும் ஞானக்கருத்துக்களைப் பற்றி விரிவாகவும் ஆழமாகவும் பேசியிருக்கிறார்கள்.

பலர் இந்தப் புனித நூலின் மீது எண்ணிலடங்கா விளக்கவுரைகள் எழுதியிருக்கிறார்கள்.

பரமஹம்ஸ நித்யானந்தர் அளித்திருக்கும் இந்தத் திறனாய்வு உரை, கீதையின் ஒரு மொழிபெயர்ப்போ அல்லது அதன் ஒரு விளக்கவுரையோ அல்ல. அவர் ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்தையும் விளக்கும்போதும் நம்மை உள்ளுலகச் சுற்றுலாவிற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.

கீதையின் ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்திற்குமான அர்த்தங்கள் ஏழு நிலைகளில் உள்ளதாக நம்பப்படுகிறது. ஆனால் பொதுவாக, முதல் நிலை விளக்கமே கொடுக்கப்படுகிறது. இங்கே நம்மோடு வாழும் சத்குருநாதர், பொதுவான முதல் நிலை விளக்கவுரையைத் தாண்டி, நாம் அறியாத பிற நிலைகளுக்கு எளிதாகவும் தெளிவாகவும் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்.

பரமஹம்ஸரின் கீதை திறனாய்வு உரையைப் படிப்பது, ஒருவருக்குள் கிடைப்பதற்கு அரியதான நுண்ணிய ஸூக்ஷ்மமான உள்முகப் பார்வையைத் தரும். இது வெறுமனே படித்தல் அல்ல. இது ஒரு அனுபவம். இது ஒரு அருமையான த்யானம்.

சிறந்த ஸத்குருவும் தத்துவஞானியுமான சங்கரர், "கீதையைச் சிறிதளவு படிப்பது, ஒரு துளி கங்கை நீரைப் பருகுவது, கிருஷ்ணரை அவ்வப்பொழுது நினைப்பது - இம்மூன்றும் மரண தேவனான யமனுடன் உங்களுக்குருக்கும் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்துவிடும்," என்று சொல்கிறார். "நீங்கள் மரணபயத்திலிருந்து விடுபட்டு விடுவீர்கள், மரண பயத்தைக் கடந்து விடுவீர்கள்," என்று சொல்கிறார்.

பரமஹம்ஸரின் பகவத்ீதை ஸத்ஸங்கங்களில் அளிக்கப்பட்ட விரிவுரைகளை, பதிப்பாசிரியர்கள், பரமஹம்ஸரின் நேரடி வழிகாட்டுதலுடன் மேலும் வரிவாக்கியிருக்கிறார்கள். படிப்பவர்களின் வசதிக்காகவும் அவர்களது கற்கும் ஆர்வத்திற்காகவும் ஸம்ஸ்க்ருத ஸ்லோகங்களும் அதன் தமிழ் மொழி பெயர்ப்பும் இப்புத்தகத்தின் இறுதியில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

இதைப் படிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய தினசரி வாழ்வில் பயன்பெறவும் அதையும் கடந்து அவர்களின் இறுதி நிலையான ஸத்யத்தை உணர்வதற்கான பெரு முயற்சிக்கு உறுதுணையாகவும் இந்நூல் விளங்கும் என்பது உறுதி!

முடிவற்ற பேரின்ப நிலையாம் நித்யானந்தத்தை அடைவதற்கான எல்லா வாய்ப்புகளையும் இப்புத்தகம் ஏற்படுத்துகிறது!

ஸ்வாமிஜி, நம்பிக்கையில்லா மனப்பான்மைதான் எதையுமே கற்றுக்கொள்வதற்கு மிகப்பெரிய தடை என்று சொல்கிறீர்கள். ஆனால் அதே சமயம் எங்களுடைய சந்தேகங்களைக் கேட்கும்படியும் எங்களைத் தூண்டுகிறீர்கள் அது ஏன்?

கடந்தகாலத்தில் நடந்த சம்பவங்களின் நினைவுகளை விட்டுவிட வேண்டும் என்பதைத்தான் குரு சீடருக்குச் சுட்டிக் காட்டுகிறார். ஆனால் அதேபோல் செய்தோமானால் மேலும் பிரச்சினைகள் வராதா?

மக்கள், தங்கள் கடந்தகாலத்திலிருந்தும், தங்கள் கடந்தகால தவறுகளிலிருந்தும் பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். தங்கள் கடந்தகாலத்தின் நினைவுப் பதிவுகளை அவர்கள் விட்டுவிட்டார்களேயானால், அவர்கள் பாதிப்புக்குள்ளாவார்கள். அதனால் அவர்களுக்குத் துக்கங்கள்தானே ஏற்படும், இல்லையா?

ஸ்வாமிஜி, தியானம் நம்மைச் செயலற்ற தன்மைக்கு எடுத்துச் செல்வதற்கான சாத்தியமிருக்கிறதா?

தியானம்மூலம் என்னை நானே சக்தியூட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் என் நோக்கமாக இருந்தாலும் தியானத்திற்குப் பின் விஷயங்களின் மீது உள்ள ஆர்வம் குறைந்து விடுவதை நான் உணர்கிறேன் ஏன்?

ஸ்வாமிஜி, நான் எப்போதெல்லாம் உங்கள் ஸாந்நித்தியத்தில் இருக்கிறேனோ அப்போதெல்லாம் என் கேள்விகள் தானாகவே மறைந்து விடுகின்றன. அப்போது, எல்லாமே சாத்தியம்தான் என்பதுபோல் தோன்றுகிறது.

ஆனால் நான் உங்களை விட்டு விலகி இருக்கும்போது, என்னுள் இருக்கும் வழக்கமான எல்லா சந்தேகங்களும் எழுகின்றன. இது ஏன் நடக்கிறது? நான் இதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஸ்வாமிஜி, இந்தியாவில் நாங்கள் சடங்குகளைப் பின்பற்றுவது, விக்கிரகங்களை வழிபடுவது என்று வளர்க்கப்பட்டுள்ளோம். நீங்கள் இந்தச் சடங்குமுறைகளை ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா? அல்லது இவற்றை எதிர்க்கிறீர்களா?

ஸ்வாமிஜி, கர்மாவைப் பற்றிய கருத்துக்களை விளக்க முடியுமா?

ஸ்வாமிஜி, இரு நபர்களுக்கு இடையே உள்ள உறவுமுறை சரியாக அமையவில்லை என்றால் எப்போது அதில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்? எப்போது நாம் அதை விலக்கிவிட்டு விட்டு நம்முடைய வாழ்க்கையைத் தொடர வேண்டும்?

ஸ்வாமிஜி, கோபம், அன்பு போன்ற உணர்ச்சிகளை அடக்க வேண்டாம் என்று சொல்கிறீர்கள். ஆனால் இது போன்ற உணர்ச்சிகளுக்கு மனம் போன போக்கில் இடம் அளிப்பது சரிதானா?

“ஸ்வாமிஜி! அன்பு செய்யும்போது அந்த அன்பிற்காக உங்களுடைய எல்லாவற்றையும் கொடுத்து விடுங்கள்,” என்று சொல்கிறீர்கள் ஆனால் அந்த அன்பானது ஏற்றுக்கொள்ளப்படாமலோ, திருப்பிக் கொடுக்கப்படாமலோ இருந்தால் என்ன செய்வது?

மொத்தப் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையும் மொத்த உலகமும் நோக்கமற்றதே!

ஆமாம், இதைக் கேட்பதற்குச் சற்று அதிர்ச்சியாகவே இருக்கும்.

நாம் நம்முடைய சிறு வயதிலிருந்தே, நம் வாழ்க்கைக்கு ஏதோ ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது என்றுதான் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; மேலும் அதுவே உண்மையென்று நமது சமுதாயக் கட்டுறு மனப்பாங்கினால் நாம் நம்பவும் வைக்கப் பட்டிருக்கிறோம்.

எப்போதுமே நாம் ஏதாவது சில இலக்குகளையும் நோக்கங்களையும் நோக்கியே ஓட வைக்கப் பட்டிருக்கிறோம்.

நீங்கள் கேட்கலாம், "நோக்கமே இல்லாத வாழ்க்கை, என்ன வாழ்க்கை?"

வாழ்க்கைக்கே நோக்கம் இல்லையென்றால், பிறகு அது என்ன வாழ்க்கை, இந்த வாக்கியத்திற்கு என்ன அர்த்தம் இருக்க முடியும் என்று நீங்கள் ஆச்சரியப்படலாம்.

உடனே நீங்கள் என்னிடம், “ஸ்வாமிஜி, நீங்கள் எங்களைக் குழப்புகிறீர்கள். 'நாம் இங்கு இருப்பதே ஒரு நோக்கத்திற்காகத்தான் என்பதை நம்புங்கள்' என்று சொல்லப்பட்டே இதுநாள்வரை நாங்கள் வளர்க்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

குழந்தைகளாக இருக்கும்போது நாம் பள்ளியில் சிறப்பாகச் செயல்பட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப் படுகிறோம். பிறகு கல்லூரியிலும் இதே நிலைதான். நாம் வளர்ந்த பிறகு திருமணம் செய்துகொண்டு, அதற்குப் பிறகு குழந்தைகளையும் சிறப்பாக வளர்க்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறோம்.

நம் வாழ்வில் ஒவ்வொரு நிலையிலும் நாம் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டுமென்பதற்கான, நமக்கென்று இந்தச் சமுதாயமும் நம் குடும்பமும் வரையறுத்து வைத்துள்ள குறிப்பிட்ட வழிமுறைகளும், குறிப்பிட்ட திட்டங்களும் இருக்கின்றன.

இலக்கை நோக்கி நீங்கள் ஓட, ஓட மேலும் வெற்றி பெற்ற மனிதராகக் கருதப்படுகிறீர்கள். வேகம் அதிகமாக அதிகமாக நீங்கள் மதிக்கப்படுவதும் அதிகமாகிறது. வேகம் அதிகமாக அதிகமாகக் வெகுமதிகளும் அதிகமாகக் கிடைக்கின்றன.

நீங்கள் பிறந்ததிலிருந்தே, இந்தச் சமுதாயம், வாழ்க்கைக்கு என்று ஒரு நோக்கம் உண்டு, ஒரு இலக்கு உண்டு என்றுதான் உங்களுக்குக் மீண்டும் மீண்டும் கற்றுத் தருகிறது.

நோக்கமில்லாத வாழ்க்கை என்பது நமக்கு அர்த்தமற்றதாகத் தெரிகிறது. அப்படி ஒரு சாத்தியக்கூறு இருக்க முடியும் என்பதை நம்மால் புரிந்துகொள்ளக்கூட முடிவதில்லை.

நன்றாக ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், இதைத்தான் நீங்கள் நம்ப வேண்டும் என்று வளர்க்கப்பட்டு இருக்கிறீர்கள். ஆனால் இது பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையின் ஸத்யம் அல்ல.

நோக்கமற்ற வாழ்வே வாழ்க்கையை மதிப்புமிக்கதாக ஆக்குகிறது.

நம்முடைய வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாகவும் மதிப்புள்ளதாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் ஆக்க, வாழ்விற்கென்று தனி வரையறுக்கப்பட்ட இலக்குகள் என்று எதுவும் தேவையே இல்லை. இலக்குகளற்ற நிலையே நம்முடைய வாழ்க்கையை அர்த்தமுடையதாக்குகிறது. நோக்கமற்ற வாழ்வே வாழ்க்கையை மதிப்புமிக்கதாக ஆக்குகிறது.

இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கும் இயற்கைக்கும் எந்த நோக்கமும் இல்லை. அது வெறுமனே அப்படியே இருக்கிறது. அப்படியே தொடர்ந்து வாழ்கிறது. ஆறானது மலையின் மேலிருந்து கீழ்நோக்கி ஓடி கடலுக்குள் கலக்கிறது. காரணம் மேலிருந்து கீழ்நோக்கி ஓடுதல் அதனுடைய இயல்பு.

கடலைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தை வைத்துக்கொண்டு, அந்த நோக்கத்திற்காக அது ஓடுவதில்லை. அதேபோலத்தான் நம் வாழ்வும் எந்த ஒரு நோக்கமும் இல்லாதது. ஒரு நோக்கத்திற்காக நாம் பிறக்கவில்லை.

நாம் வாழப் பிறந்திருக்கிறோம்; சந்தோஷமாக இருப்பதற்குப் பிறந்திருக்கிறோம். வாழ்க்கையை அனுபவிப்பதற்குப் பிறந்திருக்கிறோம்.

ஆனால் அதற்குப் பதிலாக துக்கப்படுவதற்கென்றே ஒரு அமைப்பு முறையை நமக்கு நாமே அமைத்துக் கொள்கிறோம். நமக்கு நாமே இலக்குகளை நிர்ணித்துக்கொள்கிறோம். ஏறக்குறைய இந்த இலக்குகள் எல்லாமுமே கற்பனையை அடிப்படையாகக் கொண்டே நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. உண்மையை அடிப்படையாகக்கொண்டு நிர்ணயிக்கப்படவில்லை. இந்தச் செயல்முறையில், நாம் வாழ்க்கையை அனுபவிப்பதையே நிறுத்தி விடுகிறோம்.

இலக்கை நோக்கி நீங்கள் அதிகமாக ஓட, ஓட உங்கள் வாழ்க்கையையே அதிகமாக இழக்கிறீர்கள்!

இலக்குகளைப்பற்றித் தொடர்ந்து கவலைப்படும் ஒருவரால், அவருடைய வாழ்க்கையை ஒருபோதும் அனுபவிக்க முடியாது.

அவர் எதிர்காலத்திலேயே வாழ்ந்து, நிகழ்காலத்தைப் புறக்கணிக்கிறார்.

நிகழ்காலத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு மட்டுமே, ஒவ்வொரு கணத்திலும் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்ய நமக்கு உதவுகிறது.

நாம் இப்போது, இங்கே, இந்தக் கணத்தில், நிகழ்காலத்தில் இருக்கும்போது நமக்கு வழிகாட்ட இலக்கு என்று எதுவும் தேவை இல்லை.

வெறும் நிகழ்காலத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு மட்டுமே, ஒவ்வொரு கணத்திலும் நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமென்பதை முடிவு செய்ய நமக்கு உதவுகிறது.

நிகழ்கால நிமிடங்கள் விழிப்புணர்வுடன் கவனிக்கப்படும்போது, எதிர்காலம் தானாகவே உறுதி பெற்றதாகி விடுகிறது.

பாதை சரியாக இருந்தால் நாம் அடைகிற இடமும் சரியாகவே இருக்கும். நாம் அடைகிற இடத்தைப் பற்றி எல்லை வகுக்கத் தேவை இல்லை. சரியான பாதை, தன்னுடைய இறுதி இலக்கையும்தானே வரையறுத்துக்கொள்கிறது.

நாம் எதிர்காலத்தைப் பற்றி தொடர்ந்து கவலைப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறோம். நாம் தொடர்ந்து கடந்தகாலத்தையே நினைத்துப் பார்த்து, அதை எதிர்காலத்துடன் இணைத்து விடுகிறோம். அதோடு மட்டுமல்லாமல், நாம் நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளை, கடந்தகாலத்தில் தவறவிட்டதின் அடிப்படையில் வரையறுக்கிறோம் அல்லது எதிர்காலத்தில் நமக்கு எது மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்று எதை நம்புகிறோமோ, அதை அடிப்படையாகக்கொண்டு வரையறுக்கிறோம்.

உதாரணமாக, நீங்கள் படிக்கும்போது, ‘எனக்கு நல்ல வேலை கிடைத்தால் போதும், நான் மகிழ்ச்சியோடு இருப்பேன்’ என்று நினைப்பீர்கள். ஆனால் வேலை கிடைத்தவுடன், “என் திருமணத்திற்குப் பிறகே வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்,” என்பீர்கள்.

திருமணத்திற்குப் பிறகு, ‘எனக்குக் குழந்தைகள் பிறந்து, சொந்தமாக ஒரு வீடு இருந்தால், நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்’ என்று நினைப்பீர்கள்.

குழந்தைகளும், சொந்தவீடும் கிடைத்த பிறகு, “பிள்ளைகள் வளர்ந்தால் போதும். பொறுப்புகள் எல்லாம் முடிந்துவிடும். நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்,” என்பீர்கள்.

மகிழ்ச்சி என்பது நாம் இருக்கும் இடத்தில் இருக்கிறதே தவிர, நாம் சென்றடைய வேண்டும் என்று நினைக்கிற அந்த இடத்தில் அல்ல.

ஒரு சின்ன கதை :

நியூயார்க்கில் உள்ள மிகவும் பிரபலமான, வெற்றிகரமான பங்குச் சந்தை நிபுணர் ஒருவர் தம்முடைய கடின உழைப்பின் விளைவாக மிகவும் மனச்சோர்வு அடைந்தார்.

அவர், தன் இளம்வயதிலிருந்தே தொடர்ந்து இலக்குகள், நோக்கங்கள் என அவற்றுக்குப் பின்னால் ஓடி கோடிக்கணக்கில் பணம் சம்பாதித்து இருந்தார். அவருடைய மனச்சோர்வைப் பார்த்து அவர் நண்பர்கள் அவரை ஓய்வு எடுக்கும்படி அறிவுறுத்தினார்கள்.

‘தளர்வாக இருத்தல்’ என்பது அந்த மனிதரின் அகராதியிலேயே கிடையாது என்பதை அறிந்த அவரது நண்பர்கள் அவரை தூரத்தில் உள்ள கிராமப்புறத்திற்குச் சென்று அங்கே சிறிதுகாலம் ஓய்வெடுக்கும்படி சொன்னார்கள். அந்த ஊர் மீன் பிடிப்பதற்கு மிகவும் பிரசித்தமான இடம் என்பதால், அங்கே அவர் பொழுதுபோக்காக “மீன் பிடிக்கும் விளையாட்டிலும் ஈடுபடலாம் என்றார்கள். “மீன் பிடிப்பது உடல் நலத்திற்கு நல்லது. அதனால் திரும்பும்போது அதிக உற்சாகத்துடனும் ஆற்றலுடனும் வருவாய்,” என்றார்கள்.

நண்பர்கள் சொன்ன ஆலோசனையை அந்த மனிதரும் ஏற்றுக்கொண்டார். அதற்கென உள்ள பிரத்யேக உடைகள், துணிமணிகள், காலணிகள், தலை தொப்பி, மிக விலை உயர்ந்த மீன்பிடிக்கும் கருவி, தூண்டில், உறைகள் என எல்லாவற்றையும் வாங்கினார்.

மறுநாள் காலை, மீன் பிடிப்பதற்கென்று வாங்கி இருந்த சிறப்பு உடைகளை அணிந்து, தம் கருவிகளுடன் மீன் பிடிக்கும் இடத்திற்குச் சென்றார். ஒரு மரத்தின் கீழ் வசதியாக உட்கார்ந்து கொண்டார். தம் தூண்டில் கருவியை நீரில் விட்டுக் காத்திருந்தார், அவர்

காத்திருந்தார், காத்திருந்தார், காத்திருந்தார்... ஒரு மணி நேரம் கழிந்து விட்டது.

அப்பொழுது அந்தப் பகுதியில் வாழ்ந்து வந்த ஒரு முதியவர் வந்தார். கசங்கிய சாதாரண உடைகள் அணிந்திருந்த அந்த வயதானவர், இவரை விட்டுக் கொஞ்சம் தள்ளி, நீரின் போக்கிலேயே தாழ்வாகச் சென்று அமர்ந்தார்.

அந்த இளைஞர் அந்த மனிதரைக் குறும்பாகப் பார்த்து ‘இந்த வயதான மனிதர், எந்த மீனைப் பிடிக்க நினைத்து இங்கு வந்து உட்கார்ந்துள்ளார்’ என நினைத்து, அவரை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

வயதானவரின் மீன் பிடிக்கும் கருவி மிகவும்ாதாரணமாக இருந்தது. நீளமான ஒரு குச்சியில், வெறுமனே ஒரு கனமான கயிறு கட்டப்பட்டு இருந்தது. அதோடு ஒரு சின்ன பெட்டியில் மீன்பிடிக்கத் தேவையான புழுக்கள் இருந்தன, அவ்வளவுதான். அவர் உறுதியாக அமர்ந்து கொண்டார். பிறகு மீன் பிடிக்க, தம் கருவியை ஆற்றில் விட்டார்.

சில நிமிடங்களிலேயே மீன்கள் பிடிபட ஆரம்பித்தன. ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, ஒன்றன் பின் ஒன்றாக பல மீன்களைப் பிடித்தார். அதற்குப்பிறகு, கொஞ்சம்கூடத் தயங்காமல், தான் பிடித்த மீன்களை ஆற்றில் திரும்ப விட்டு விட்டுச் சிரிக்கத் தொடங்கினார். அவர் அதை முற்றிலும் சந்தோஷமாக அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தார்.

திடீரென்று, அந்த முதியவர் தம்மை அந்த இளைஞன் கூர்ந்து கவனிப்பதை உணர்ந்தார். முதியவர் புன்சிரிப்புடன் அவரைப் பார்த்து வணக்கம் சொன்னார். “நீங்கள் இங்கே ஏன் வரக் கூடாது, இது மீன்பிடிக்க நல்ல இடம்,” என்று சொன்னார். இளம் வங்கி அதிகாரி தாமதிக்காமல் வயதானவர் சொன்னபடி அவர் பக்கத்தில் சென்று உட்கார்ந்து கொண்டார். பிறகு அவர் சொல்லித்தந்தபடியே செய்தார். சில நிமிடங்களில் அவருக்கும் மீன்கள் கிடைக்க ஆரம்பித்தன. இளைஞருக்குச் சந்தோஷமாக இருந்தது.

பங்குச் சந்தை வியாபாரியான அந்த இளைஞர் ஒரு சராசரியான வியாபாரி. அவருடைய வியாபார மனம் ஓடத் தொடங்கியது. அவர் அந்த வயதான வரைப் பார்த்து, "நீங்கள் மிகவும் திறமையானவராக இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் ஏன் நியூயார்க் வரக் கூடாது? உங்களைப் பல பணக்காரர்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறேன். அவர்களுக்கு மீன்பிடிக்கக் கற்றுக்கொடுத்து, நீங்கள் நிறைய பணம் சம்பாதிக்கலாம்," என்றார். இளைஞர் சொன்னதை உன்னிப்பாகக் கேட்ட வயதானவர், "நீங்கள் பணக்காரரா?" என்றார்.

"ஆமாம், நான் நிறைய பணம் சம்பாதித்து உள்ளேன்," என்றார்.

வயதானவர் தொடர்ந்தார், "பிறகு என்ன செய்வீர்கள்?"

"நாங்கள் அழகான வீட்டைக் கட்டப்போகிறோம்," என்று இளைஞர் சொன்னார்.

"பிறகு," என வயதானவர் கேட்டார்.

"வேலையிலிருந்து எப்போதெல்லாம் ஓய்வு தேவை என்று நினைக்கிறோமா அப்போதெல்லாம் விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு இங்கு வருவோம் மீன் பிடிப்போம்," என்றார்.

"ஆனால் அதைத்தானே நான் இப்போது செய்து கொண்டிருக்கிறேன்!" என்று வயதானவர் சொன்னார். நம்மில் பலருக்குத் தளர்வாக இருப்பதற்கு முன்பு, மன அழுத்தத்துடன் இருப்பது என்பது தேவைப்படுகிறது. நம்மில் பலருக்கு முதலில் மன அழுத்தம்தான் தேவைப்படுகிறது. அதிலிருந்து வெளிவந்த பிறகுதான் நம்மால் தளர்வாக இருக்க முடிகிறது. முதலில், நமக்குத் தளர்வாக இருப்பது என்றாலே என்ன என்று புரிவதில்லை. மக்களிடம் நான் த்யானம் செய்யும்போது தளர்வாக இருங்கள் என்று சொன்னால், அவர்கள் என்னிடம், "ஸ்வாமிஜி, தயவு செய்து, தளர்வாக இருப்பது எப்படி என்பதைப் பற்றிய விரிவான வழிமுறைகளையும் சொல்லுங்கள்," என்பார்கள்.

நம்முடைய சந்தோஷத்தை முதலில் தொலைத்தால் மட்டுமே, பிறகு நம்மால் அதைத் தேட ஆரம்பிக்க முடியும் என்று நினைக்கிறோம்.

ஏதோ ஒன்றின் பின் ஓடுவதால் ஏற்படும் மன அழுத்தம் என்பது நம்முடைய இருப்புத் தன்மையின் ஒரு பாகமாகி விடுகிறது. நம் கட்டுறு மனப்பான்மையின் ஒரு பாகமாகி விடுகிறது. அதற்குப் பிறகு, ஓய்வு எடுப்பது என்பது ஓய்வாக இருக்காது. அது தளர்வான இருத்தலாகவும் இருக்காது. அது ஒரு ஓய்வற்ற நிலையாகிவிடும்!

அதற்காக எதைத் தியாகம் செய்தாலும் அது தகுதியானதாகவே தெரிகிறது. நாம் நம்முடைய நோக்கங்களின் பின்னால் ஓடும்பொழுது, நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்களுடன் தொடர்புடன் இருப்பதாகக்கூட உணர்வதில்லை. நாம் நேசிக்கிறோம், அக்கறையுடன் கவனித்துக்கொள்கிறோம் என்று சொந்தம் கொண்டாடுபவரிடம்கூட நாம் தொடர்புகொண்டு இருப்பதாக உணர்வதில்லை.

வாழ்வின் இறுதியில் ஓய்வு எடுக்க வேண்டும் என்று முடிவு எடுக்கும்போது, நாம் தனிமனிதராகிப் போனதாக உணர்கிறோம். ஏனென்றால் ஏதோ ஒன்றின் பின் ஓடுவதற்கே நாம் பழக்கப்பட்டுக்ப்பட்டு இருப்பதால்தான், நாம் இவ்வாறு உணர்கிறோம்.

நம் வாழ்க்கை முழுவதுமே ஏதாவது ஒரு செயலுடனோ அல்லது ஒரு நபருடனோ நம்மைச் சம்பந்தப்படுத்திக்கொள்ளுமாறு கட்டுறுத்தப்பட்டு இருக்கிறோம்.

நீங்கள் அதிகமாக ஓட, ஓட அதிகமான பட்டங்கள், வெகுமதிகள் பெறுகிறீர்கள். "பல பரிமாணங்கள் உடையவர்," என்று அழைக்கப்படுகிறீர்கள். நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், 'மூளைக்கோளாறு உடையவர்' என்பதன் வேறு பெயர்தான் இது.

தன்னையே ஆழமாக அனுபவித்த ஒருவரால் மட்டுமே, தமக்குள்ளேயே அமைதியாக இருக்கத் தெரிந்த ஒருவரால் மட்டுமே, செயல்களுக்கு நடுவிலேயே செயலற்ற தன்மையை அனுபவிக்கும் ஒருவரால் மட்டுமே பல பரிமாணங்கள் உடையவராக இருக்க முடியும்.

இது போன்ற மனிதர் மட்டுமே தம்மையும் தம்முடைய பல பரிமாணங்களையும் புரிந்துகொண்டு, இவை எல்லாவற்றுடனும் நிம்மதியாக இருப்பார்.

கிருஷ்ணர் மட்டுமே பல பரிமாணமுடையவராக இருக்க முடியும்.

எவர் ஒருவர் தமக்குள்ளேயே தளர்வாக அமைதியாக இருக்கிறாரோ, எவர் ஒருவர் தமக்குள்ளேயே தளர்வாக இருப்பது எப்படி என்று தெரிந்து

இருக்கிறாரோ, அவரே பல பரிமாணங்களை உடையவராக இருக்க முடியும்.

சமுதாயத்தைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக ஓடுபவர் அல்லது சமுதாயத்தால் ஓட வைக்கப்படுகிறவர், இவரால் அமைதியை ஒருபோதும் அனுபவிக்க முடியாது.

நன்கு தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், நீங்கள் அதிகமாக ஓட, ஓட மனக்கோளாறு ஏற்படுவதற்கான சாத்தியமும் மிக அதிகமாகவே இருக்கிறது. ஆனால் சமுதாயம் நீங்கள் ஓட வேண்டும் என்றுதான் விரும்புகிறது. அப்போதுதான் நீங்கள் அதற்கு உபயோகமாக இருப்பீர்கள்.

நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்களோ, அப்படியே உங்களை ஏற்றுக்கொள்ள சமுதாயம் விரும்புவதில்லை. நீங்கள் எப்படி இருக்க வேண்டுமென்று அது நினைக்கிறதோ, அதேபோல்தான் நீங்கள் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறது. சமுதாயத்திற்கு அதிகம் உபயோகப்படும் ஒரு நபராக நீங்கள் இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகிறது. நீங்கள் ஒரு டாக்டராகவோ, வக்கீலாகவோ, கணக்கு ஆய்வாளராகவோ இருந்தால் அல்லது சமுதாயத்திற்கு வேறுஏதோ ஒரு வகையில் உபயோகப்படுபவராகவோஇருந்தால் மட்டுமே, நீங்கள் புகழப்படுகிறீர்கள், பரிசளிக்கப்படுகிறீர்கள்.

இந்தக் காரணத்தினால்தான், சமுதாயம் உங்கள் பட்டப்பெயருக்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. இந்தப் பெயர்களுக்காக நீங்கள் வேலை செய்யவில்லை என்றால், நீங்கள் போதுமான அளவிற்குத் திறமை இல்லாதவர் என்று உங்களை உணர வைக்கிறது.

உண்மையில் உங்கள் பட்டப் பெயருக்காகத்தான் நீங்கள் மதிக்கப்படுகிறீர்கள். நீங்கள் எதுவாக இருக்கிறீர்களோ அதற்காக நீங்கள் மதிக்கப்படுவது இல்லை. உங்களுக்குச் சிறப்புப் பெயர்கள் அதிகமாக, அதிகமாக மரியாதையும் அதிகம் கிடைக்கிறது. உங்களுக்குச் சிறப்புப் பெயர்கள் குறைவாக இருந்தால், மதிப்பும் குறைவாகவே இருக்கிறது. நீங்கள் சமுதாயத்திற்கு அதிகமாகப் பயன்பட, பயன்பட நீங்கள் அதிகமாக மதிக்கப்படுகிறீர்கள்.

தயவு செய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள்,

வாழ்க்கை நோக்கமற்ற தன்மை கொண்டது. உங்கள் வாழ்க்கையை ஆழ்ந்து பாருங்கள். எதையெல்லாம் உங்கள் வாழ்க்கையின் இலக்காக நினைக்கிறீர்களோ, அதுவெல்லாமே நிறைவேறினால்கூட, உங்களால் அமைதியாக இருக்க முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? நீங்கள் பூரண தன்மை உணர்வுடன் இருக்க முடியும் என்று நினைக்கிறீர்களா? இல்லை, நிச்சயமாக இருக்க முடியாது. உடனே நீங்கள் அடுத்த இலக்கை மட்டுமே தேடத் தொடங்குவீர்கள்.

ஒவ்வொரு இலக்கும் நிறைவேற்றப்பட்ட உடனேயே, அந்த இடத்திலிருந்து இன்னொரு இலக்கு எழுகிறது.

அங்கு அமைதியான ஓய்வெடுக்கும் நிலை என்பதே இல்லை. “நீங்கள் அடைந்ததை உணர்ந்து, அதை அனுபவிக்கக்கூட உங்களுக்கு நேரம் இருப்பதில்லை. உங்களுடைய சாதனைகளை, வெற்றிகளை அனுபவிக்க நேரம் இருப்பதில்லை. ஒரு இலக்கிலிருந்து இன்னொரு இலக்கிற்கு, ஒரு ஆசையில் இருந்து மற்றொன்றிற்கு என்று நீங்கள் தொடர்ந்து தள்ளப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறீர்கள். இந்தச் செயல்முறையில் திருப்தி என்ற வார்த்தைக்கே இடமில்லை. திருப்தியின்மை என்ற உணர்வு மட்டுமே எப்போதும் இருக்கிறது.

திருப்தியற்ற தன்மையில், முழுமை இல்லாத நிலையில் எப்போதும் இருக்கிறீர்கள். உங்கள் இருப்புத் தன்மை விரும்புகிறது என்பதால் நீங்கள் ஓடுவதில்லை. சமுதாயம் உங்களை ஓடவைப்பதால் ஓடுகிறீர்கள்.

ஒரு நபர் என்னிடம் வந்து சொல்ல ஆரம்பித்தார், “முன்பெல்லாம் நான் புகைபிடித்துக்கொண்டும், மது அருந்திக்கொண்டும் இருந்தேன். என் மனைவி எப்போதும் என்னோடு சண்டை போட்டுக் கொண்டிருப்பாள். ஏதாவது ஒன்று தவறாக நடந்தால் போதும், அது எதுவாக இருந்தாலும் சரி, எல்லாவற்றையும் என் புகை, மதுப்பழக்கங்களுடன் இணைத்துக் குற்றம் சாட்டுவாள்.

நீங்கள் குற்றம் சுமத்துவதற்கு ஒரு ஆளோ அல்லது ஒரு வேறு ஏதோ ஒன்றோ உங்களுக்குக் கிடைத்து விட்டால் போதும், நீங்கள் எப்போதும் பொறுப்புகளை அவர் மேல் அல்லது அவர்மேல் சுமத்திவிட்டு உங்களால் நிம்மதியாக இருக்க முடியும். நீங்கள் தளர்வாக இருக்க முடியும். உங்கள் பொறுப்புகளை மற்றவர்கள் மேல் அல்லது அதன்மேல் உங்களால் சுமத்த முடியாதபொழுதுதான், நீங்கள் வேதனைப்படுகிறீர்கள்.

பொறுப்பை மற்றவர்கள் மேல் சுமத்தி விட்டு, நாம் நிஜத்திலிருந்து தப்பிப்பது என்பது மிகவும் சுலபமானதுதான். உண்மையைக் கையாள முடியாதபோது, ஒளிந்து கொள்ள வசதியான காரணங்களைத் தேடுகிறோம். இங்கு அர்ஜுனன் இதைத்தான் செய்கிறார். பகவத் கீதையின் மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் அர்ஜுனன் கிருஷ்ணனிடம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்பதின் மூலம் இதைத்தான் செய்கிறார். அர்ஜுனன் பொறுப்பைத் தம்மிடமிருந்து தள்ளி வைக்க முயற்சி செய்கிறார்.

கேள்வி: ஸ்வாமிஜி நீங்கள், நம்மிடமிருக்கும் நம்பிக்கையற்ற தன்மைதான் நாம் கற்றுக்கொள்வதற்குப் பெரிய தடை என்று சொல்லுகிறீர்கள். ஆனால் “நீங்கள் உங்கள் சந்தேகங்களைக் கேளுங்கள்,” என்று எங்களிடம் சொல்கிறீர்கள். ஏன்? அதைத் தெளிவுபடுத்துங்கள்.

நம்பிக்கையில்லா மனப்பான்மை என்பது எதையுமே நம்பமறுக்கும் ஒருநிலையே. அதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை! நம்பிக்கையில்லாமனப்பான்மை கொண்டவர் தம் வாதங்களை வாதிப்பதற்காகவே கேள்விகளை எழுப்புவார். இந்த வகையில் பார்த்தால், நம்பிக்கையில்லா மனப்பான்மை என்பதே ஒரு விழிப்புணர்வற்ற நம்பிக்கைதான்; எதைப்பற்றியும் எல்லாவற்றைப்பற்றியுமே, ஏன் அவற்றுக்கு எதிராக முன்கூட்டியே எடுக்கப்படும் ஒரு எதிர்மறை தீர்மானம் இது.

நம்பிக்கையில்லா மனப்பான்மை கொண்டவர் தமக்கென்று தனியான கருத்துகளோ, கொள்கைகளோ இல்லாதவர். நீங்கள் அவர் முன் எந்த ஒரு கருத்தை வைத்தாலும் சரி, அதற்கு எதிராக ஒரு வாதத்தை மட்டுமே வைத்திருப்பார். ஒரு கருத்துக்கு எதிராகப் பல மணி நேரம் வாதிடுவார். இப்போது நீங்கள், அவர் இதுவரை சரியானது என்று வாதிட்டுக் கொண்டிருந்த அதே கருத்தை அவர் முன் வைத்தாலும் சரி, அதற்கு எதிராகவும் அவர் வாதிடுவார், அதே உறுதியுடனும் அதே தீவிரத்துடனும்!

உண்மையில் பார்த்தீர்களானால், எதற்கெடுத்தாலும் 'இல்லை,' என்றே வாதம் செய்யும் மாற்றமில்லா நிலையான மனப்பாங்கில், அவர் ஏற்கெனவே ஆழமாக ஊறிவிட்டார் என்பதே உண்மை.

இந்த வகையில் பார்த்தால், கற்றுக்கொள்பவரின் பயணம் முடிந்துவிட்டது என்பதையே நம்பிக்கையில்லா மனப்பான்மை குறிக்கிறது. ஏனென்றால் இந்த வகை மனப்பான்மையால் எங்கும் எதையும் பெற சாத்தியமேயில்லை. நம்பிக்கையில்லா மனப்பான்மை கொண்டவர் தம்மை மாற்றிக்கொள்வதற்கான வாய்ப்பைத் தாமாகவே மூடிக்கொண்டு விடுகிறார்.

நம்பிக்கையில்லா மனப்பான்மையானது உங்களுக்குள் ஏற்படும் வன்முறையாலேயே எழுகிறது. இங்கிருந்து எழும் கேள்விகளுக்குப் பதில்கள் தேவைப்படுவதில்லை. அவை பதில்கள் தேவை இல்லாத கேள்விகளாகவே இருப்பதால், கொடுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு பதில்களுக்குப் பின்பும் தானாகவே மற்றொரு கேள்வி எழும். உண்மையில் பார்த்தீர்களானால், கேள்வி கேட்பவர், தாம் கேட்ட கேள்விக்கான பதிலைக் கவனிக்கக் கூட மாட்டார். ஏனென்றால் என்ன பதில் கிடைத்தாலும் சரி, அது அவருக்குரிய சரியான பதிலாக இருக்க முடியாது என்று அவர் ஏற்கனவே முடிவு செய்து வைத்திருப்பார்.

அதனால்தான் நான் கேள்விகளுக்குப் பதில் அளிக்கும்பொழுது, "இது கேள்விக்கான பதில் இல்லை, கேள்வி கேட்டவருக்கான பதில்," என்று எப்போதும் சொல்வதுண்டு.

இன்னொரு வகையில், சந்தேகம் என்பது ஒரு திறந்த தன்மையையும் உள்வாங்கும் நிலையையும் குறிக்கிறது. சந்தேகம் என்பது, 'எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் என்னால் கற்றுக்கொள்ள முடியும்,' என்று ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலை. இந்த மன நிலை கற்றுக்கொள்பவரின் தேடுதல் என்னும் புனித யாத்திரைக்குத் தொடக்க நிலை. தேடுதல் உள்ளவரின் பாதைதான் சந்தேகம்; ஸத்யத்தை உணர்வதற்காக உண்மை அல்லாதவற்றை நீக்கவே சந்தேகம் விரும்புகிறது.

சந்தேகத்தில் இருக்கும் மனிதர், சொல்லப்படும் பதில்களைப் பணிவுடன் கவனித்து உள்வாங்‌கிக்கொள்கிறார்; எதிர்ப்புடன் அல்ல. அவர் பணிவு மற்றும் எளிமையுடன்கூடிய அறியாமையில் இருப்பார். 'ஆமாம்' என்கிற மனப்பான்மையில் இருப்பார். அவர் காத்துக் கொண்டிருப்பது அனுபவம் பெறுவதற்காக மட்டுமே! அனுபவம் கிடைத்துவிட்டால் அவரால் நம்ப முடியுமென்பதற்காகவே, அவர் அந்த அனுபவத்திற்காக மட்டுமே காத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் நம்பகமான அனுபவத்திற்காக மட்டுமே காத்திருக்கிறார். சந்தேகம், ஸத்யத்தையே தேடுகிறது; சந்தேகம், நம்பிக்கையிலிருந்தே எழுகிறது.

நம்பிக்கையில்லா மனப்பான்மை, கற்றுக்கொள்பவரின் பயணம் முடிந்துவிட்டது என்பதையே குறிக்கிறது.

குறிப்பாக ஒரு குருவிடம், நம்பாத மனப்பான்மையை நீங்கள் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தால், அவர் உங்களுக்குள் ஊடுருவ, வேறு எந்த வழியும் இல்லை. டாக்டர் கொடுத்த மருந்து சீட்டில் உள்ள மாத்திரைகளின் மதிப்பைக் கேட்டு தெரிந்துகொள்வதற்காக மட்டுமே நீங்கள் அவரிடம் சென்றால், அதனால் எந்தப் பயனும் இருக்கப் போவதில்லை, அதனால் ஏதாவது பயன் இருக்குமா?

அதனால் உங்கள் கேள்விகளைக் கேளுங்கள். தவறொன்றும் இல்லை. ஆனால் எந்த மனோபாவத்தில் அதைக் கேட்கிறீர்கள் என்பதைக் கவனியுங்கள்!

செயலிலிருந்து விடுதலை (நிஷ்கர்ம நிலையை) அடைந்து விடுவதும் இல்லை அல்லது செயல்களை விட்டு விடுவதால், அவர் பூரண தன்மையை அடையப் போவதும் இல்லை.

சென்ற அத்தியாயத்தில், பகவத்கீதையின் இரண்டாவது அத்தியாயத்தில், கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், தம்மைப் பற்றிய அறிவே ஞானமடைவதற்கான மிக உயர்ந்த பாதை என்று சொல்கிறார். ஆத்மாவின் இயல்பான அழிவற்ற தன்மையைப் பற்றி கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் விளக்குகிறார். "ஆத்மாவை ஆயுதத்தால் அழிக்கவோ, நெருப்பால் எரிக்கவோ, காற்றால் உலர்த்தவோ, நீரால் நனைக்கவோ முடியாது," என்று சொல்கிறார் கிருஷ்ணர். ஆத்மா, எதனாலும் தொடப்படாதது மற்றும் தொட முடியாதது.

அர்ஜுனன் யாரை எல்லாம் தாம் கொல்லப்போவதாக நினைக்கிறாரோ அவர்கள் எல்லாம் முன்பே கொல்லப்பட்டுவிட்டார்கள் என்றும், அழியக்கூடிய இந்த உடலானது அழிக்கப்பட வேண்டியதுதான் என்றும், இயல்பாகவே அழிக்கமுடியாத ஆத்மா தொடர்ந்து சென்றுகொண்டே இருக்கும் என்றும், ஒருவர், தம்முடைய மாசுபட்ட உடைகளை மாற்றி புதிய உடைகளை அணிவதுபோல், இந்த ஆத்மாவானது புது உடலை எடுக்கும் என்றும் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனருக்கு விளக்குகிறார். கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், எல்லாப் பயங்களையும் ஆசைகளையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, ஆத்மாவின் இயல்பின் மீது கவனம் செலுத்தும்படி அர்ஜுனனிடம் சொல்கிறார்.

நான் சொன்னேன், "திருமணத்திற்குப் பின் எது நடந்தாலும் உன் மேலேயே பழியை ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்கிற தைரியம் உனக்குப் போதுமான அளவிற்கு இருக்கிறது என்றால், உன் விருப்பப்படி திருமணம் செய்துகொள், அந்தளவிற்குத் தைரியம் இல்லையென்றால், தாய் தந்தையரால் நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணத்தையே செய்துகொள். ஏனென்றால் நிச்சயம் செய்த திருமணத்தில், திருமணத்திற்குப் பிறகு ஏதாவது நடந்தால் பழி சுமத்துவதற்காகவாவது யாராவது கிடைப்பார்கள், அல்லவா!"

உங்கள் விருப்பப்படி திருமணம் செய்து கொண்டீர்களானால், இப்படி ஒருநிலை வந்தது என்றால், யார் மீதும் உங்களால் பழி சுமத்திவிட முடியாது! நிச்சயம் செய்த திருமணம் செய்து கொண்டீர்கள் என்றால், இரண்டு அல்லது மூன்று வருடங்களான பிறகு திருமண வாழ்க்கையில் பிரச்சினைகள் வந்தால்கூட, யார் மீதாவது உங்களால் குற்றம் சுமத்திவிட முடியும்.

நான் இந்த வகையான செயலைப் பரிந்துரை செய்யவில்லை. இன்றைய உலகில் என்ன நடக்கிறது என்பதைத்தான் சொல்கிறேன். பொதுவாக உங்கள் சொந்த முடிவிற்காக நீங்கள் யாரையும் குற்றம் சொல்ல முடியாது. ஆனால் நீங்கள் யார் சொல்வதையாவது கேட்டு அவற்றைப் பின்பற்ற முடிவு செய்தீர்கள்என்றால், அவற்றைப் பின்பற்றுவது உங்கள் தேர்வாகவே இருந்தாலும் ஏதோ ஒருவகையில் அந்த மனிதர் மேல் பழிசொல்லிவிட்டுத் தப்பித்துவிடலாம். அவற்றைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தது நீங்கள்தான், அது உங்களின் சொந்த முடிவுதான் என்பதை அவர்கள் சுட்டிக்காட்ட மாட்டார்கள்.

அர்ஜூனன் இன்னமும் முற்றிலும் இந்தத் தன்மையிலேயே இருந்தார். அவர் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதில் அவர் மிகவும் குழப்பமாக இருந்தார்.

ஒருநிலையில் அர்ஜூனன், தன்னிடம் கிருஷ்ணர் என்ன சொல்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறார். இருந்தாலும் ஆத்மாவானது உடல் அழிந்த பிறகும்கூட வாழ்கிறது என்பதைப் பற்றிய விளக்கத்தையும் இனிப் போரில் தாம் கொல்லப் போகும் எல்லோருமே, பிரபஞ்ச நிலையில் ஏற்கெனவே கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள் என்ற கருத்தும் அவருக்கு அவ்வளவு ஏற்புடையதாக இல்லை.

அர்ஜுனன் ஒரு போர் வீரர். அவரைப் பொறுத்தவரை அவருக்கு எதிரில் என்ன இருக்கிறதோ, அது மட்டுமே அவருக்குத் தெரிகிறது. போரில் அவருக்கு எதிராக வயதில் பெரியவர்களும், உறவினர்களும் அணி திரண்டு இருப்பதைப் பார்க்கிறார். இப்போது அவர் அவர்களைக் கொல்லவேண்டுமா அல்லது அவர் அவர்களால் கொல்லப்பட வேண்டுமா என்ற தீர்மானத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சாத்தியக்கூறு மட்டுமே அவரிடம் இருந்தது. அவர் எதிர்கொள்கிற நடைமுறை உண்மை இதுவே.

கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், அவரது புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தி, ஆசைகளை விட்டுவிடும்படி அறிவுறுத்துகிறார். பல ஆறுகள் வந்து கலக்கும் மிகப்பெரிய சமுத்திரமானது எந்தவிதத்திலும் தான் கலக்கமடைவதும் இல்லை. தம் கட்டுப்பாட்டை இழப்பதும் இல்லை. அதேபோல் தம் புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தியவர் கிருஷ்ணர்.

கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், கோபத்திலிருந்து மனக்குழப்பம் உண்டாகிறது; மனக்குழப்பத்தினால் நினைவை இழப்பது நிகழ்கிறது; நினைவு இழக்கப்படும்பொழுது, நுண்ணறிவு அழிக்கப்படுகிறது; நுண்ணறிவின் அழிவு ஒருவரை அழித்து விடுகிறது என்று அறிவுறுத்துகிறார்.

மேலும், கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், தம் கடமையைச் செய்யமட்டுமே ஒருவருக்கு, உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் அதன் பலன்களில் உரிமை இல்லை என்று சொல்லுகிறார். "செயலின் பலனில் பற்று இல்லாமல் இருப்பதுபோலவே, செயலற்ற தன்மையிலும் நீங்கள் பற்றுகொள்ளாமல் இருத்தல் வேண்டும்," என்று எச்சரிக்கை செய்கிறார்.

அர்ஜுனன் முற்றிலும் குழப்பம் அடைந்து விடுகிறார். அவர் கிருஷ்ணனைப் பார்த்துக் கேட்கிறார், "நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள் என்றே எனக்குப் புரியவில்லை. முதலில், என்னைப் போர் புரியச் சொன்னீர்கள். பிறகு நான் கோபத்தை விட்டுவிட வேண்டும் என்கிறீர்கள். என் எதிரிகளான மூத்தவர்களையும் உறவினர்களையும் நான் கொன்றாக வேண்டும் என்கிறீர்கள், ஆனால் அதன் முடிவைப் பற்றி நான் கவலைப்படக் கூடாது என்றும் சொல்கிறீர்கள்."

மேலும் அர்ஜுனன், "எனக்குத் தெரிய வேண்டியதெல்லாம், நான் செயல்பட வேண்டுமா வேண்டாமா என்பதே. செயலைச் செய்வதைவிட அறிவாற்றலே உயர்ந்தது என்று சொல்லிவிட்டு, இப்போது நான் செயல்பட வேண்டும் என்றும் சொல்லுகிறீர்கள். இப்போது நான் என்ன செய்வது?" என்று மிக எளிமையாக கேட்கிறார்.

அர்ஜுனன் சொல்லாமல்விட்டது இதுதான், "செயலைச் செய்ய அறிவாற்றல் பயன்படவில்லை என்றால் அந்த அறிவாற்றலால் என்ன பயன்?" என்பதே அது. அர்ஜுனன் ஒரு க்ஷத்ரியர். ஒரு போர்வீரர். அவர் ஒரு ப்ராஹ்மணரோ, கல்வி கற்றுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மாணவரோ, ஒரு தத்துவ வல்லுனரோ அல்ல. தத்துவவாதிகள் ஒரு விஷயத்தின் இரண்டு பக்கங்களைப் பற்றியும் வாதிட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள், எந்தவிதமான தர்க்க ரீதியான காரணங்களைப் பற்றியும் கவலைப்பட மாட்டார்கள்.

நேரம் இல்லை. அதனால் அர்ஜூனன் சொல்கிறார். "இந்த மேம்போக்கான விஷயங்களை எல்லாம் சொல்வதை நிறுத்துங்கள், ஸத்யத்தை உள்ளதை உள்ளதுபோல் சொல்லுங்கள்.

நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்," என்கிறார். அர்ஜூனனுக்கு கிருஷ்ணனுடைய இந்த வார்த்தைகள் எல்லாம் மேம்போக்கான வார்த்தைகளாகத் தெரிந்தது!

> தத்துவவாதிகள், தங்களது அறிவாற்றலை விளம்பரப்படுத்துவதில் மட்டுமே விருப்பம்கொள்வார்கள். ஆனால் போர்வீரர்கள் அப்படி அல்ல, அவர்கள் செயல் வீரர்கள்.

அவர் தம் கட்டுறு மனப்பாங்கிற்கு உண்மையாக இருந்ததால், எந்தச் செயலிலும் ஈடுபடாமல், செயலற்ற தன்மையில் இருப்பது அர்ஜூனனுக்கு அசௌகரியமாக இருந்தது; தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்ட நோக்கம் என்று எதையும் அவர் முன் கிருஷ்ணர் வைக்கவில்லை. இது அவருக்குக் கடினமாக இருந்தது.

உங்கள் மொத்த வாழ்க்கையும் நோக்கமற்றது, ஆனால் நீங்கள் மீண்டும் மீண்டும் எதன் பின்னாலாவது ஓடுவதிலேயே கட்டுண்டு இருக்கிறீர்கள். அது பொருள் சார்ந்த வாழ்வோ அல்லது ஆன்மீக வாழ்வோ எதுவாயினும் சரி, அதனை நோக்கி ஓடுகிறீர்கள். எதுவாயினும் சரி, உங்கள் முன் ஏதோ ஒரு இலக்கு எப்போதும் வைக்கப்படுகிறது.

உங்கள் பொருள்சார்ந்த வாழ்க்கையிலும் சரி அல்லது ஆன்மீகம் சார்ந்த வாழ்க்கையிலும் சரி, இலக்கு என்று சொல்லப்படுகிற இந்த இரண்டு இலக்குகளுமே, நீங்கள் முழுமையாக உங்களுக்குள் இல்லை என்று தொடர்ந்து உங்களை உணர வைக்கிறது. வெறுமனே புரிந்துகொள்ளுங்கள், உங்கள் வாழ்க்கையில் உங்கள் நோக்கம் என்று நீங்கள் நினைப்பது எல்லாமே, அது செல்வமாகட்டும், உறவுகளாகட்டும், பணம், பெயர், புகழாகட்டும், இதில் நீங்கள் எந்தப் பரிமாணத்தில் நீங்கள் நிறைவுத் தன்மையை அடைந்தாலும்சரி, நீங்கள் அமைதியாக இருக்கப் போவதில்லை!

நீங்கள் உச்சத்தை அடையும் சமயத்தில், ஏறுதல் என்பது உங்களுடைய பழக்கமாகி இருக்கும். ஏறுதல் என்பது பழக்கமாகும்போது, உங்களுக்குள்ளே என்றுமே நீங்கள் ஓய்வெடுக்க முடியாது.

தயவு செய்து தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள் ஏறுதலோ அல்லது ஓடுதலோ உங்கள் வாழ்க்கை முறையாக ஒருமுறை ஆகிவிட்டால், அதற்குப் பிறகு நீங்கள் ஓடிக்கொண்டேயிருப்பீர்கள், ஏன் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதைக்கூட அறியாமலேயே!

யாரோ ஒருவர் இதை என்னிடம் சொன்னார், ஒரு நிர்வாக ஆலோசகர் என்று நினைக்கிறேன், அவர் இதைச் சொன்னார், “ஒரு ஏணியை எங்காவது வைத்து அதில் மிக வேகமாக ஏறினால் நீங்கள் அதன் உச்சியை அதிவிரைவில் அடைந்துவிடலாம். ஆனால் நீங்கள் விரும்பிய இடத்தில் ஏணியை வைத்தாலன்றி, நீங்கள் சென்று அடைகிற இடமும் பயனற்றதாகவே இருக்கும்.”

எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு வேகமாக ஏறுவது என்பது உங்கள் திறமையைப் பொறுத்தது. நாம் எல்லோரும் நாம் மிகவும் திறமையானவர்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஏணியை எந்த இடத்தில் நீங்கள் விரும்புகிறீர்களோ அந்த இடத்தில் வைப்பது மட்டுமே பலனளிக்கக்கூடியதாக இருக்கும்.

ஆனால் ஏணியை எங்கே வைப்பது என்று நமக்குத் தெரிவதில்லை. அதனால்தான் அந்த நிபுணர், ஏணியை எங்கு வைக்க வேண்டும் என்பதின் மீது கவனம் செலுத்தச் சொல்கிறார்.

ஆனால் அவரும் தவறாகத்தான் புரிந்துகொண்டுள்ளார் என்று நான் சொல்கிறேன்.

நீங்கள் ஏணியை எங்கே வைக்கிறீர்கள் என்பது ஒரு பொருட்டல்ல, நீங்கள், ஏறுதலை சந்தோஷமாக அனுபவித்தால் அதுவே போதுமானது!

இதில் பிரச்சினையே, நாம் எங்கே செல்லப்போகிறோம், அங்குப் போய் என்ன செய்யப்போகிறோம் என்கிற எண்ணத்துடனேயேதான் நாம் ஏறுகின்ற நேரம் மொத்தத்தையும் செலவழிக்கிறோம். ஏறுகின்ற அந்தப் பயணத்தை நீங்கள் உத்ஸாகமாக அனுபவித்து செலவிட்டீர்கள் என்றால், நீங்கள் எந்த இடத்தை அடைந்தாலும் சரி, அது சரியான சேருமிடமாகத்தான் இருக்கும். சேருமிடம் என்பது முக்கியமல்ல, அந்தப் பயணம்தான் முக்கியம். இலக்கு முக்கியமல்ல, அந்த இலக்கை அடைகிற அந்த நிகழ்வு, அந்தப் பயணம்தான் முக்கியமானது.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒரு மனிதர் தம் நண்பரைத் தெருவில் சந்தித்தார். அந்த நண்பர் சோகமாகவும் கண்ணீருடனும் காணப்பட்டார். அதனால் நண்பரிடம், "என்ன நடந்தது? ஏன் இவ்வளவு சோகமாக காணப்படுகிறாய்?" என்று கேட்டார்.

அதற்கு அந்த நண்பர், "3 வாரங்களுக்கு முன்பு என் மாமா இறந்து விட்டார். அவர் 50 ஆயிரம் டாலர்களை எனக்காக விட்டுச் சென்றார்," என்றார். "பரவாயில்லையே! நல்லதுதான் உனக்கு...?" என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே,

"இரு இரு, மீதியையும் கேள். இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் இறந்துவிட்ட என் பெரியப்பா 95 ஆயிரம் டாலர்களை எனக்காக விட்டு சென்றார்," என்றார் நண்பர்.

ஒரு பில்லியன் டாலர் கிடைத்தது,"' என்றார்.

இப்போது அந்த மனிதர் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்துடன் கேட்டார், "பின் ஏன் அவ்வளவு சோகமாக இருக்கிறாய்?"

அவருடைய நண்பர் பதிலளித்தார், "இந்த வாரம் ஒன்றுமே நடக்கவில்லையே!"

மிகச்சரியாக இதேபோல்தான் எல்லோர் வாழ்விலும் நடக்கிறது! மேலும் மேலும் பொருட்களைச் சேர்ப்பதற்கே எல்லோரும் பேராசைப்படுகிறோம். தொடர்ந்து பொருள் சார்ந்த இலக்குகளையே தேடிப் பின்பற்றுகிறோம்.

நீங்கள் எப்போதாவது 70 வயதிற்குமேல் ஒரு மனிதராவது தளர்வாக ஓய்வாக இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? கிடையாது! அப்படி உட்கார்ந்தாலும் அவர் தொலைக்காட்சி முன்பு அமர்ந்து இருப்பார். மக்களால் ஒருபோதும் தங்களுடன் தாங்களே உட்காரவே முடியாது. அவர்களுக்குப் பேசுவதற்கு யாராவது நண்பர் கிடைத்தார்கள் என்றால், தங்களின் பழைய பொற்காலங்களைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

அவர்களுக்குப் பழகுவதற்கு துணையாக யாரும் கிடைக்கவில்லை என்றால், தொலைக்காட்சியின் முன் உட்கார்ந்திருப்பார்கள். இல்லையென்றால் படித்த செய்தித்ாைளயே மீண்டும் முதல் வரிசையிலிருந்து கடைசிவரிவரை பூதக் கண்ணாடியை வைத்துக்கொண்டு படித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களால் ஒருபோதும் தங்களோடு உட்காரவே முடிவதில்லை.

நான் இந்தியாவில் பல வயதானவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். செய்தித்தாளில் ‘மணமக்கள் தேவை’ என்ற விளம்பரப் பக்கத்தைப் படித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள். அவர்களுடைய மகன், மகள், பேரக் குழந்தைகளுக்குக்கூட திருமணம் முடிந்திருக்கும்! ஆனாலும் வெறுமனே அமர்ந்து மணமகன், மணமகள் தேவை என்ற பகுதியைப் படித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள். இதை எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்தோடும் படிக்க மாட்டார்கள். ஆனால் தங்களுடன் தாங்களே உட்கார முடியாத காரணத்தினால் அவர்கள் இவற்றைப் படித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

தன்னுடன் தானே உட்கார முடியாத ஒரு மனிதர், தம் இருப்புத் தன்மையின் மிகப்பெரிய பரிமாணத்தை இழக்கிறார். தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு நபருடைய உணர்வுத் தன்மை, அதாவது வாழ்க்கைக்கு ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது என்று எண்ணுபவருடைய உணர்வுத் தன்மை முழுவதும் இறுகிப் போய் அழுத்தத்தில் இருக்கும்; மேலும் மேலும் ஓடுவதற்கே கட்டுறுத்தப்பட்டிருக்கும்.

அஹங்காரம் என்பது சமுதாயக் கட்டுறு மனப்பாங்கேயன்றி வேறு ஒன்றும் இல்லை. அது, நம் வாழ்க்கைக்கென்று ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது என்ற கருத்தை நமக்கு அளிக்கிறது. வாழ்க்கைக்கு நோக்கம் இல்லை, நீங்கள் விரும்பியதையெல்லாம் அடைந்து விட்டாலும்கூட, அதை உங்களுடன் எடுத்துச் செல்ல முடியாது.

நீங்கள் போகும்போது ஒரு டாலரைக்கூட உங்களுடன் எடுத்துச் செல்ல முடியாது. எதுவும் உங்களுடன் வராது. தயவு செய்து இதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், இது ஒன்றும் பரிமாற்றச் சலுகை கிடையாது. இந்தியாவில் நாற்பது ரூபாய் கொடுத்தால், நீங்கள் அமெரிக்காவில் அதைத்திரும்பவும் ஒரு டாலராகப் பெற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் இந்த உலகில் எவ்வளவு பணம் நீங்கள் கொடுத்தாலும் சொர்க்கத்தில் ஒரு ரூபாய்கூட உங்களால் திரும்பப் பெற முடியாது. அங்கே பரிமாற்றச் சலுகையே கிடையாது; அதற்கான கவுண்டரும் கிடையாது.

“ஒவ்வொருவரும் நான் இறந்தபிறகு, கல்லறையில் இருக்கும் என் சவப்பெட்டிக்குள் 1 கோடி ரூபாய் வைக்க வேண்டும், தயவு செய்து என்னை அடக்கம் செய்யும்போது என் உடலுடன் நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு கோடி ரூபாய் வைத்துப் புதையுங்கள்,” என்றார்.

ஒரு நாள் அந்தக் கோடீஸ்வரரும் இறந்தார். அவர் இறந்த பின் முதல் மகன், “நான் உண்மையாக இருக்க வேண்டும். தந்தை எனக்கு அதிகமாகச் செல்வம் தந்துள்ளார்,” என்று சொல்லிவிட்டுத் தம் பங்கான ஒரு கோடி ரூபாயைச் சவப்பெட்டியில் வைத்தார்.

இரண்டாவது மகன் வந்தார், “நானும் உண்மையாக இருக்க விரும்புகிறேன். என் பங்கான ஒரு கோடி ரூபாயை இங்கு வைக்கிறேன்,” என்று சவப்பெட்டியில் தம் பங்கான ஒரு கோடி ரூபாயை வைத்தார்.

மூன்றாவது மகன் வந்தார். அவர் 3 கோடி ரூபாய்க்கு ஒரு காசோலை எடுத்து வந்தார். அதைச் சவப்பெட்டியில் வைத்துவிட்டுத் தம் சகோதரர்கள் வைத்த 2 கோடி ரூபாயையும் எடுத்துக் கொண்டார். “நான் மூன்று பேருக்கும் சேர்த்தே வைத்துவிட்டேன். அப்பா இந்தக் காசோலையைப் பணமாக மாற்றி செலவு செய்துகொள்ளட்டும்!” என்றார்.

நீங்கள் எதையுமே எடுத்துச் செல்ல முடியாது. எந்தக் காசோலையும் உபயோகப்படாது. உங்களது எந்தப் பணத்தையுமே அடுத்த உலகத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல முடியாது.

நீங்கள் எல்லாப் புலன்கள் வழியாகவும் இன்பங்களை அனுபவிப்பதால், உங்களுக்குத் தற்பொழுது இந்த மொத்தப் பொருள் சார்ந்த உலகமும் நான்கு பரிமாணங்களிலும் பல நிறங்களையுடைய கலர்ப்படமாகத் தெரிகிறது.

உங்கள் உடலை நீங்கள் விட்ட கணமே அதே பொருள் சார்ந்த உலகம், இரு நிறங்களை மட்டுமே கொண்ட கருப்பு வெள்ளைப் படமாகவும், ஒரே பரிமாணம் கொண்டதாகவும், சுவாரஸ்யம் என்று ஒன்றும் இல்லாததாகவும், ஆர்வமற்றதாகவும் தெரியும்.

தயவு செய்து தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், நீங்கள் கனவு காணும்போது, உங்கள் கனவு உண்மையாகத் தெரிகிறது. நீங்கள் விழிப்பிற்கு வரும்போது, உங்களைச் சுற்றி உள்ள உலகம் உண்மையாகத் தெரிகிறது. கனவுலகம் கருப்பு வெள்ளையாகவும் மங்கலாகவும் தெரிகிறது. எது கனவு, எது உண்மை என்று அளக்க அளவுகோல் எதுவும் இல்லை.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒரு ஜென் மத குரு, ஒரு நாள் காலை தம் படுக்கை அறையை விட்டு வெளியே வந்தவுடன் திடீரென்று அழ ஆரம்பித்தார்.

அவருடைய சீடர்கள் கேட்டார்கள், "குருவே என்ன இது? நீங்கள் ஒரு ஞானி! எப்படி நீங்கள் அழலாம்? நீங்கள் ஏன் அழுகிறீர்கள்? என்ன நடந்தது?"

“இரவில் நான் ஒரு பட்டாம்பூச்சியாக மாறியதாகக் கனவு கண்டேன்,” என்று குரு சொன்னார்.

சீடர்கள் சிரித்துக்கொண்டே, “இதில் என்ன பிரச்சினை இருக்கிறது? அது வெறும் கனவுதானே, அதற்காக ஏன் கவலைப்படுகிறீர்கள்? அதை மறந்து விடுங்கள்,” என்றார்கள்.

குரு சொன்னார், “இல்லை! இல்லை! இப்போது இதுதான் எனக்கு ஒரு மிகப்பெரிய பிரச்சினையாக இருக்கிறது. கனவு கண்ட ஜென் குரு நானா அல்லது கனவில் பார்த்த பட்டாம்பூச்சி நானா? நான், ஜென் குரு பட்டாம்பூச்சியாக மாறியதாகக் கனவு கண்டேனா அல்லது பட்டாம்பூச்சி ஜென் குருவாக மாறியதாகக் கனவு கண்டு கொண்டிருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை?.”

தயவு செய்து தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், உண்மையையும் கனவையும் அளக்க அளவுகோல் எதுவும் இல்லை. கனவு உண்மையா அல்லது உண்மை என்று நீங்கள் நினைத்துக் கொண்டிருப்பதுதான் உண்மையில் உண்மையா என்பதை நிரூபிக்கும் அளவுகோல் எதுவும் கிடையாது. நமக்கு எதுவும் தெரியாது!

தற்பொழுது, இந்தப் பொருள் சார்ந்த உலகம் நமக்கு நான்கு பரிமாணங்களில் தெரிகிறது. 3D படங்களே இறுதியானது என்று இல்லை. இப்போது 4D படங்கள் இருக்கின்றன. நான், யுனிவர்சல் ஸ்டூடியோவுக்கு சென்றபொழுது ஷ்ரெக் (Shrek) என்னும் 4D படத்தைத் திரையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இது 3D படத்தைப் பார்ப்பதுபோல் மட்டுமல்ல, சில காட்சிகளைப் பார்க்கும்போது, நாம் அமர்ந்திருக்கும் நாற்காலி அசைக்கப்படுகிறது; தண்ணீர் நம் மேல் தெளிக்கப்படுகிறது. இது இவையெல்லாம் உண்மை என்கிற தோற்றத்தை உங்களுக்கு அளிக்கிறது. அங்கு நடப்பதெல்லாம், உண்மையில் உங்களைச் சுற்றி நடந்து கொண்டிருப்பது போன்ற உணர்வைத் தருகிறது. நீங்கள் அதை அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பது போன்றும் தோன்றுகிறது. அதுதான் 4D என்பது.

நீங்கள் இங்கு இருக்கும்போது இந்த உலகம் 4D-ஆகவும் கனவு கருப்பு வெள்ளையாகவும் தெரிகிறது. ஆனால் கனவிற்குள் நுழைந்தவுடன் கனவு 4Dபோலத் தெரிகிறது.

தயவு செய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், எது நிஜம், எது உண்மை என்று நமக்குத் தெரிவதில்லை. இப்போது நீங்கள் இங்கே கோவிலில் அமர்ந்து கீதையைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பதுகூட, நீங்கள் கண்டு கொண்டிருக்கும் கனவாகக்கூட இருக்கலாம்! நீங்கள் ஒரு கோயிலில் அமர்ந்துகொண்டு கீதையைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது போன்று, இப்போது நீங்கள் கனவுகூட கண்டு கொண்டிருக்கலாம்! நமக்குத் தெரியாது! கனவையும் உண்மையையும் அளக்க அளவுகோல் எதுவும் இல்லை.

தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், ஒரே கனவில் நீங்கள் 20 வருடம்கூட வாழ முடியும். சில சமயங்களில் நீங்கள் ஒரே கனவில் 20 வருடங்கள் வாழ்ந்ததுபோல, கனவு கண்டிருக்கிறீர்கள், இல்லையா? அந்த 20 வருட காலமும் நீங்கள் சீரான ஒரே கனவில்தான் இருக்கிறீர்கள், இல்லையா? பிறகு அது சீராக இருக்கிற காரணத்தினால், அந்தச் சீரான நிலையை வைத்து பார்க்கும்பொழுது கனவு ஏன் உண்மையாக இருக்கக் கூடாது? நன்கு தெளிவாகப் பாருங்கள், நீங்கள் உண்மை என்று நினைக்கும் இந்த மொத்தக் வாழ்க்கையும் இந்த மொத்தக் காலகட்டமும், உங்கள் கனவின் ஒரு பாகமாக ஏன் இருக்கக் கூடாது!

தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், எது கனவு, எது நனவு என்று நிரூபிக்க அளவுகோல் கிடையாது. நீங்கள் உடலைவிடும்போது இப்போது நீங்கள் வண்ணமயமாக பார்க்கிற எல்லாமுமே கருப்பு வெள்ளையாக மாறிவிடும்.

நான் முன்பே சொன்னதைப்போல, உடலை விட்டுச் செல்லும்போது, நாம் நம்முடன் எதையுமே எடுத்துச் செல்ல முடியாது. அங்கே உங்கள் காசோலைகளைப் பணமாக்க முடியாது! உங்கள் உறவினர்களுடன் பேச முடியாது. நீங்கள் பேசினால் அவர்கள் ஓடி விடுவார்கள்! உங்கள் கார் இனி உங்களுக்குப் பயன்படாது.

உங்களால் எதையுமே எடுத்துச் செல்ல முடியாவிட்டால், பிறகு வாழ்க்கையின் நோக்கம்தான் என்ன?

வாழ்க்கைக்கு என்று எந்த நோக்கமும் இல்லை, ஆனால் அதற்கு அர்த்தம் உண்டு.

நோக்கம் என்றால் ஒரு இலக்கை நோக்கியே செயல்படுவது. நீங்கள் எப்பொழுதும் இலக்கைப் பற்றியே நினைக்கிறீர்கள், அதை நோக்கியே ஓடுகிறீர்கள்; ஓடுகிறீர்கள், ஓடுகிறீர்கள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறீர்கள். திடீரென்று ஒருநாள் விழுந்து விடுகிறீர்கள், மரணத்தின் மடியில்! நீங்கள் இலக்கை அதிகமாகச் சார்ந்திருக்கும் அளவிற்கு, வாழ்க்கையையும் அதிகமாகத் தவற விடுகிறீர்கள்.

நோக்கம் என்பது வேறு; அர்த்தம் என்பது வேறு. நோக்கம் அர்த்தத்திலிருந்து மாறுபட்டது. நான் 'அர்த்தம்' என்று சொல்லும்போது, வாழ்க்கையை வாழ்வதே அர்த்தமுள்ளதாக மாறிவிடும் என்பதையே சொல்லுகிறேன்.

நிகழ்காலத்திற்கு வாருங்கள். அந்தப் பாதையே வாழ்வாகிவிடும். அந்தப் பாதையே அர்த்தம் நிறைந்ததாகிவிடும்.

தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்: ஒரு மனிதர் வெறும் சம்பளத்திற்காகவும் பணத்திற்காகவும் மட்டுமே வேலை செய்தாரேயானால், அவருக்கு சம்பளம் பெறும் நாள் மட்டும்தான் இனிமையானதாக, அழகானதாகத் தெரியும். அந்த ஒரு நாளில் மட்டும் அவர் சந்தோஷமாக இருப்பார். ஒரு மாதத்தின் 29 நாட்களையும் தம்முடைய 29 நாட்களையும் அந்த ஒரு நாளுக்காக விற்பார். ஒரு நாள் சந்தோஷத்திற்காக தம்முடைய 29 நாட்களையும் விற்கிறார்.

“நீங்கள் உங்கள் சம்பளத்தை வாங்க வேண்டாம்,” என்று நான் சொல்ல வரவில்லை. அதுமட்டுமே உங்கள் வாழ்க்கையின் இலக்காக இருக்கக் கூடாது என்றுதான் சொல்கிறேன். அது உங்கள் உணர்வில் பெரிய அளவில் முக்கியத்துவம் வகிக்க வேண்டாம்.

கிருஷ்ணர் இந்த வார்த்தைகளால் இதைத்தான் சொல்லுகிறார் : கர்மண்யே வாதிகாரஸ்தே மா பலேஷு கதாசந

நீங்கள் உங்கள் கடமையை மட்டும் செய்யுங்கள், அதன் பலன்களின் மீது உங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை.

பலன்களை மட்டுமே நீங்கள் நினைத்துக் கொண்டிருந்தீர்கள் என்றால் செயலைச் செய்யும் சந்தோஷத்தை இழப்பீர்கள். வாழ்க்கையை வாழ்வதன் முக்கியத்துவத்தை இழந்து விடுவீர்கள்!

நோக்கமற்ற தன்மையின் அழகைப் புரிந்துகொள்ளும்போது மட்டுமே வாழ்க்கையை வாழ்வதன் அர்த்தம் அனுபவிக்கப்படுகிறது. இது மிக அழகான ஸ்லோகம்!

இதுவே கீதையின் சாரம்!

இதிலிருந்து நீங்கள் இரண்டு விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒன்று, வாழ்க்கைக்கென்று ஒரு நோக்கம் இருக்கிறது என்ற கருத்தினால் உங்கள் உள் உலகம் மாசுபடாமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள், தயவு செய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், உள் உலகம் என்று நான் சொல்லும்போது, உங்கள் மனத்தைத்தான் நான் குறிக்கிறேன். நீங்கள் கண்களை மூடும்போது, உங்கள் மனத்திற்குள் என்ன வருகிறதோ அதுவே உங்களின் உள் உலகம்.

உங்கள் உள் உலகம் வாழ்வின் நோக்கத்தால் நிரப்பப்பட்டு இருந்ததானால், நீங்கள் உங்களுக்கு ஒருபோதும் திருப்தியை அளிக்காத எதன் பின்னாலேயோ ஓடிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள் என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், இயற்கையாகவே உங்கள் உள் உலகம், சக்தியால் நிரப்பப்பட்டுள்ளது. உங்கள் உள் உலகம், நீங்கள் எதை ஆத்மா என்று குறிப்பிடுகிறீர்களோ, அது ஆனந்த சக்தியால், பிரபஞ்ச சக்தியால், நித்யானந்தத்தால் நிரம்பியிருக்கிறது.

ஒன்றுமில்லாமல் வெறுமையாக இல்லை. எந்த இடமும் வெறுமையாக இல்லை. அது வெளியால் நிரம்பியுள்ளது. அது ஆகாச’ சக்தியால் நிரப்பப்பட்டுள்ளது. இந்த ப்ரபஞ்ச சக்தியால் நிரம்பியுள்ளது. இதில் நிறைய சாமான்கள்கொண்டு வர வர, அதிக ஆகாச’ சக்தி வெளியில் தள்ளப்பட்டு, ஆகாச’ சக்தி குறைகிறது.

வெளி உலகத்தில், நீங்கள் உங்கள் வீட்டைச் சாமான்களால் நிரப்பினால், வீடு வேண்டுமானால் பார்க்க மிக அழகாக இருக்கலாம். ஆனால் உங்கள் உள் உலகத்தை நிரப்பினீர்களானால், அது அழகற்றதாகிவிடும். உங்கள் உள் உலகத்தை நிரப்பாதீர்கள். உங்கள் உள் உலகத்திற்குள் அதிக சாமான்களைக்கொண்டு வராதீர்கள். உங்கள் உள் உலகம் காலியாக இருக்கட்டும்; அதைக் காலியாக இருக்க விடுங்கள்!

ஆமாம், அதற்குப் பிறகு அது எப்போதும் காலியாகவே இருக்காது; அது ஆனந்தத்தால் நிறைந்து இருக்கும்! நீங்கள் வெற்றிடத்தை அதிகமாக உருவாக்க உருவாக்க, உங்கள் வாழ்வே ஆனந்தமாகிவிடும்; நித்யானந்தமயமாகிவிடும்; உங்கள் வாழ்வு மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருக்கும்.

உங்கள் உள் உலகம் காலியாக இருக்க வேண்டியது அவசியம். அதைத்தான் கிருஷ்ணர், "பலனில் பற்று வைக்காதே," என்று சொல்கிறார்.

நீங்கள் பலனைப்பற்றி தொடர்ந்து நினைத்துக் கொண்டிருந்தீர்கள் என்றால், உங்கள் செயலை முழுமையாகச் செய்ய முடியாது. நீங்கள் எப்போதும் இலக்கை நோக்கியே இருப்பீர்கள். நீங்கள் ஒருபோதும் பாதையை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவிக்க முடியாது. பாதையைச் சந்தோஷமாக அனுபவிக்காமல் இருப்பது என்பதே மிக மோசமான நரகம்தான். அதில் நீங்கள் சிக்கிக்கொள்ளக்கூடும்.

மீண்டும் மீண்டும் கிருஷ்ணர் சொல்லுகிறார்,

மக்கள் என்னிடம் கேட்பதுண்டு "நீங்கள் தர்மம் (கடமை) மட்டும்தான் நாம் பின்பற்ற வேண்டிய ஒரு விஷயம் என்று சொல்கிறீர்கள். ஆனால் எங்கள் வாழ்க்கையில், தர்மத்தின் முறைப்படி வாழாதவர்கள்தான் அதிக சந்தோஷத்துடன் இருப்பதைப் பார்க்கிறோம். அவர்களுக்கு நிறைய செல்வங்கள், சொத்துகள் இருக்கின்றன. ஏன் அப்படி நடக்கிறது?"

தயவு செய்து தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், வெளி உலகத்தில் அவர்களுக்கு நிறைய செல்வங்களும், பொருட்களும் இருக்கலாம், ஆனால் அவர்கள் உள் உலகத்தில் ஆனந்தமாக இருக்கிறார்கள் என்றுமட்டும் ஒருபோதும் நினைத்துவிடாதீர்கள். அவர்கள் உற்சாகமாக, ஆனந்தமாக இருக்கிறார்கள் என்று நினைக்காதீர்கள்.

நாம் பாவம் செய்கிற காரணத்தினால்தான் நரகத்திற்கு செல்கிறோம் என்று நினைக்காதீர்கள், கிடையாது! நரகத்தில் இருப்பதின் காரணத்தினால்தான் பாவமே செய்கிறோம். லக்ஷியம் என்பதே, ஒன்றை அடையவிரும்புவது என்பதே நரகம்தான். அதற்குப் பிறகு தனியான நரகம் எதுவும் தேவையில்லை.

வாழ்வின் முடிவில் 'நரகம்' என்று அழைக்கப்படும் ஏதோ ஒரு தனியான இடத்தை அடைவோம் என்று நினைக்காதீர்கள். ஒன்றை அடையவிரும்பும் லக்ஷியம்தான், நோக்கம்தான் நரகம். நரகத்தில் இருப்பதாலேயே மக்கள் தவறுகள் செய்கிறார்கள்.

அவர்கள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைக்க வேண்டிய தேவை இல்லை. ஒருவர் தன்னுடைய நோக்கத்தைப் பிடித்துக் கொள்வதன் மூலம் அவருடைய மொத்த வாழ்க்கையையும் இழப்பதற்கு அவரே காரணமாகிறார்.

வாழ்க்கைக்கான ஒரு நோக்கத்தை வைத்திருப்பதின் மூலம் நீங்கள் சுலபமாக வாழ்வை இழந்துவிடுவீர்கள். சம்பளம்தான் உங்கள் நோக்கம் என்றால், அந்த ஒரு சம்பள நாளுக்காக, உங்கள் வாழ்க்கையில் அந்த மாதத்தின் மற்ற 29 நாட்களை இழக்கிறீர்கள்.

வாரத்தின் கடைசி இரண்டு நாட்களுக்காகவே நீங்கள் வேலை செய்தீர்கள் என்றால், நீங்கள் மற்ற ஐந்து நாட்களை அந்த இரண்டு நாட்களுக்காக இழக்கிறீர்கள். உங்கள் வாழ்க்கையே சந்தோஷமாக உற்சாகமாக, மாறாத வரை, வேலை செய்வதே ஆனந்த கொண்டாட்டமாக மாறாத வரை, அந்த வேலையே ஆனந்தமாக மாறாதவரை கிருஷ்ணர் இந்த ஸ்லோகத்தில் சொல்கின்ற கருத்தை நீங்கள் உணர முடியாது.

கர்மண்யே வாதிகாரஸ்தே மா பலேஸு கதாசன

நோக்கத்தை நிறைவேற்ற முடியும். ஆனால் நோக்கத்தின் மூலம் உங்கள் வாழ்க்கையை ஒருபோதும் நிறைவு படுத்த முடியாது.

உங்கள் வாழ்க்கையில் நீங்கள் நோக்கங்களை சுமக்கும்பொழுது, நீங்கள் வாழ்வதில்லை. நோக்கங்கள்தான் உங்கள் மூலம் வாழ்கின்றன. அவ்வளவுதான். உங்கள் குழந்தைப் பருவத்தில் யாராவது உங்களிடம் சில நோக்கங்களைத் தந்திருப்பார்கள். 'நீ வக்கீலாக வேண்டும்' அல்லது "நீ டாக்டராக வேண்டும்,," என்று சொல்லியிருப்பார்கள். உங்களுக்கு ஒரு நோக்கம் தரப்பட்டுள்ளது. அந்த நோக்கமானது உங்கள் வாழ்வின் மூலம் நிறைவு பெறுகிறது, ஆனால் நீங்கள் எப்பொழுதும் நிறைவடைவதில்லை.

உங்கள் நோக்கம் நிறைவடைந்தால், நீங்கள் நிறைவடைவீர்கள் என்று நினைக்கும் தவறை மட்டும் ஒருபோதும் செய்யாதீர்கள். இல்லை! உங்கள் நிறைவுத்தன்மை என்பது நோக்கத்தின் நிறைவுத்தன்மையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது.

பூரணத்துவத்தை நீங்கள் அனுபவமாகப் பெறவேண்டுமென்றால், நீங்கள் வெவ்வேறு திசையில் செயல்பட வேண்டும். அது முற்றிலும் மாறுபட்ட அனுபவம். அது முற்றிலுமே உங்கள் வாழ்வின் மாறுபட்ட பரிமாணம். உங்கள் இருப்புத் தன்மையின் பூரணத்துவத்தை நீங்கள் விரும்பினீர்கள் என்றால், கிருஷ்ணர் இங்கு என்ன சொல்கிறாரோ அதைக் கேளுங்கள்.

ஸத்யத்தை உள்ளது உள்ளபடி எடுத்துரைத்த முதலும் கடைசியுமான ஒரே குரு கிருஷ்ணர்தான் என்று நினைக்கிறேன். ஸத்யத்தை உள்ளபடியே சொன்ன அவரே முதலும் கடைசியுமான குரு. எந்த வாக்கியமும் இறுதியாக இருக்க முடியாது. அதனால்தான் நான் "எனக்குத் தெரிந்த வரை" என்று சொல்கிறேன். 'ஸத்யத்தை உள்ளது உள்ளபடியே எடுத்துரைத்த முதலும் கடைசியுமான ஒரே குரு கிருஷ்ணர்தான்'.

இரண்டு விஷயங்கள்; ஒன்று எப்போதும், வெளி உலகில் சுறுசுறுப்பாக செயல்படுபவர்கள், வெளி உலக வெற்றிகளை அடைவதற்கான நுட்பங்களைத் தெரிந்திருப்பவர்கள்.

இரண்டு, உள் உலகில் சுறுசுறுப்புடன் செயல்படுபவர்கள், உள் உலக வெற்றிகளை அடையும் நுட்பங்களைத் தெரிந்திருப்பவர்கள்.

ஆனால் கிருஷ்ணர் இரண்டையுமே அறிந்தவர்! ஞானமடைந்த குருவாகவும், அரசராகவும் இருந்த ஒரே குரு அவர் ஒருவரே. அவர் வெளி உலக

> நிறைவுத்தன்மை என்பது நோக்கத்தின் நிறைவுத்தன்மையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது.

மொத்தக் கீதையும் இந்த ஒரு கருத்தைப் பற்றி மட்டுமே சொல்கிறது: எப்படி உங்கள் வெளி உலகத்தை உயர்ந்த வசதிகளால் நிரப்புவது என்பதையும், எப்படி உங்கள் உள் உலகத்தை இறுதியான நித்யானந்த நிலையில் இருக்கச் செய்வது என்பதையும்தான் மொத்தக் கீதையும் சொல்கின்றது.

உள் உலகத்திற்கும், வெளி உலகத்திற்கும் இணைந்த ஒரு சூத்திரத்தை உருவாக்கி அதை வெளிப்படுத்தியவர் கிருஷ்ணர் ஒருவரே. உள் உலகத்தை நித்யானந்த நிலையில் வைத்துக்கொண்டு வெளி உலகத்தை உச்சமான வசதி வாய்ப்புகளில் வைத்துக் கொள்வதைப் பற்றிக் கற்றுத்தருபவர் அவர்.

இதைப் புத்தரிடம் நீங்கள் எதிர்பார்க்க முடியாது. ஏனென்றால் புத்தர் வெளி உலகத்தைத் துறந்துவிட்டார். அவர் மூன்றே மூன்று துண்டு துணிகளுடன் வாழ்ந்தவர். அவர் துறவு வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவர். அதனால் அவர் எப்படி எளிமையாகவும் ஆனந்தமாகவும் இருப்பது என்ற வாழும் வழியைக் கற்றுத்தந்தார்.

ஆனால் கிருஷ்ணர் ஒரு அரசராக வாழ்ந்தவர். அரசரைப்போல் வாழவில்லை. ஆனால் அரசராக வாழ்ந்தார். கிருஷ்ணர் மட்டுமே செயல்முறை விளக்கங்களைத் தரமுடியும். ஆன்மீக வாழ்விற்கான செயல்முறை விளக்கங்களைக் கொண்ட ஒரு ஆன்மீகக் கையேட்டினைத் தரமுடியும்.

மற்ற குருமார்களின் ஏடுகள் எல்லாம் மடாலயங்களில் வாழும் துறவிகளுக்கு மட்டும் பயன்படும். கிருஷ்ணரின் கையேடு மட்டும்தான் இயல்பான, சாதாரண ஒரு வாழ்க்கை முறையை வாழும் மக்களுக்குப் பயன்படும்.

இங்குக் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்,

"வேலைகளிலிருந்து விலகியிருப்பதால் மட்டும் ஒருவரால் செயல்களிலிருந்து விடுதலை அடைந்துவிட முடியாது"

நீங்கள் வேலையிலிருந்து ஒதுங்குவதன் மூலம், செயலிலிருந்து விடுதலை அடையமுடியாது. எப்போதுமே கோபம் கொள்ளாத காரணத்தால் ஒரு துறவி பரமஹம்ஸர் என்று கருதப்பட்டதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர் எப்போதும் சினம் கொள்ளமாட்டார் என்பதே அவரின் பெருமை என்று சொல்லிக் கொண்டார். அவர் சினம் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஏனென்றால் அவர் இமய மலையில் உட்கார்ந்து கொண்டு இருக்கிறார்!

அவர் இமயமலையில் அமர்ந்திருக்கிறார். அவருக்குத் தினமும் உணவு கொடுக்க என்று மக்கள் இருக்கிறார்கள். காலையில் யாராவது சிற்றுண்டி கொண்டுவருவார்கள். மதிய உணவை யாராவது கொண்டு தருவார்கள். இரவு உணவும் யாராவது கொண்டு தருவார்கள்! யாராவது அவருக்குத் துணிகள் கொடுத்துவிடுவார்கள். அங்குக் கோபப்படுவதற்கான தேவை என்ன இருக்கின்றது?

அவர் எப்போதும் கோபப்படவில்லை என்பதால், அவர் மதிக்கப்பட்டார். சாதாரணமாக, தங்களால் செய்ய முடியாத காரியத்தைச் செய்யும் ஒருவரைப் பார்க்கும்பொழுது, மக்கள் அவருக்கு மரியாதை கொடுப்பார்கள். நீங்கள் சமுதாயத்தால் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்றால், மற்றவர்களால் செய்ய முடியாததைச் செய்யுங்கள். அவ்வளவுதான்.

சீடர்களாலும் பக்தர்களாலும் கவனித்துக் கொள்ளப்படுகிறார்.

ஒரு வருடம், அவருடைய சீடர்கள் ''குருவே, 'நாசிக்'கில் நடக்கும் கும்பமேளாவிற்குச் செல்லலாம்'' என்று கேட்டுக்கொண்டார்கள். இந்தியாவில் கும்பமேளாவின் போது பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒன்று கூடுகிறார்கள். ஒவ்வொரு நான்கு வருடங்களுக்கு ஒருமுறை கோடிக்கணக்கான மக்கள் ஒன்றுகூடுகிறார்கள். கடந்த கும்பமேளாவின் போது ஏழு கோடி மக்கள் ஒன்று கூடினார்கள், ஏழு கோடி மக்கள்!

இந்தியாவில் பெருந்திரளான மக்கள் ஒன்றுகூடும் மிகப்பெரிய நிகழ்ச்சி இது. இந்தியாவில் கூடும் ஆன்மீகக் கூட்டங்களிலேயே மட்டுமல்ல, உலகிலேயே அதிக மக்கள் ஒன்றுகூடும் ஒரே நிகழ்வாக கும்பமேளா முதலிடத்தை வகிக்கின்றது.

எப்படியோ, அந்தத் துறவியைக் கும்பமேளாவிற்குச் செல்ல சம்மதிக்க வைத்தார்கள். கும்பமேளாவில் கலந்துகொண்டு தன் இமயமலை இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பும் சமயம் அவருடைய சீடர்கள் அவரை விட்டு விட்டுச் சென்றுவிட்டார்கள்!

இமயமலையில் இருந்து கீழே வந்த போது அவரது தினசரிச் செயல்கள் தடைப்பட்டு விட்டன. அப்போதுதான் அவருடைய சீடர்கள் அவர் கோபத்தைப் பார்த்தார்கள். அவரும் மற்றவர்களைத் திட்டுவார், எரிச்சல் அடைவார், கோபத்துடன் இருப்பார் என உணர்ந்து கொண்டார்கள். அதனால் அவர்கள் அவரை விட்டுவிட்டார்கள்!

தயவு செய்து தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். சூழ்நிலை எழாத வரை, எல்லோருமே பெரும் துறவிகள்தான்! இக்கட்டான சூழ்நிலை வரும்வரை எல்லோரும் துறவிகள்தான். ஒரு நெருக்கடி ஏற்படும்போது மட்டும்தான் ஒருவர் துறவியா அல்லது வெறுமனே தப்பித்து ஓடுபவரா என்பதைத் தீர்மானிக்க முடியும்.

வேலையைத் துறப்பதோ அல்லது வேலையை விட்டுவிடுவதோ, தூரமாகச் சென்றுவிடுவதோ உங்களைச் செயலிலிருந்து விடுவிக்கப் போவதில்லை. செயலில் இருந்து சுதந்திரம் பெறவேண்டும் என்றால் உங்கள் உள் உலகம் தூய்மையாக இருக்க வேண்டியது அவசியம். உள் உலகம் காலியாகிவிட வேண்டும். உங்கள் உள் உலகில் உள்ள சாமான்களை அப்புறப்படுத்த வேண்டும்.

வெளி உலகத்தில் சேர்த்த சாமான்களைத் துறப்பது என்பது உங்களுக்கு உதவாது. வெளி உலக சொத்துகளை, உடைமைகளைத் துறப்பது எந்த வகையிலும் உங்களுக்கு உதவாது. உள் உலகத்திலிருந்து உங்கள் உடைமைகளை வெளியே தள்ளுவது மட்டும்தான் உங்களுக்கு உதவப்போகின்றது.

வாழ்க்கைக்கு நோக்கம் உண்டு என்கின்ற கருத்தைத் துறக்க வேண்டும்.

அதனால்தான் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், வெறுமனே துறப்பதின் மூலம், வெளி உலகத்தைத் துறப்பதின் மூலம், முழுமைத் தன்மையை ஒருபோதும் அடையவும் முடியாது; திறப்பதின் மூலம் முழுமைத் தன்மை என்பது நிகழ முடியாது.

வெளி உலகை நீங்கள் துறந்தீர்கள் என்றால், வெளி உலகைப் பற்றிய எண்ணங்கள்தான் அதிகமாகும். வெளி உலகை நீங்கள் துறந்து விட்டால் அது இன்னும் ஆழமாக வந்து உங்கள் உள் உலகை நிரப்பும்.

ஒரு சின்ன கதை;

ஒரு ஞானமடைந்த குருவும், அவருடைய சீடரும் ஒரு ஆற்றுக்கு அருகில் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அந்த ஆற்றைக் கடந்து அவர்கள் தங்கள் ஆச்ரமத்திற்குச் செல்லவேண்டும். வழியில், ஒரு இளம்பெண் ஆற்றின் அருகில் நின்று கொண்டிருந்தார்.

> ஒரு நெருக்கடி ஏற்படும்போது மட்டும்தான் ஒருவர் துறவியா அல்லது வெறுமனே தப்பித்து ஓடுபவரா என்பதைத் தீர்மானிக்க முடியும். அவர் அந்த ஆற்றைக் கடக்க விரும்பினார். ஆனால், அந்த இளம்பெண் குருவிடம் கேட்டாள் "குருவே, இந்த ஆற்றைக் கடக்க உங்களால் எனக்கு உதவ முடியுமா"?

குரு "ஏன் முடியாது? என்னுடன் வா," என்றார்.

அவர் அந்தப் பெண்ணைத் தூக்கிக் கொண்டார். ஆற்றைக் கடந்தார், எதிர் கரையில் விட்டார். ஆச்ரமத்திற்கு நடக்கத் தொடங்கினார். சீடர் அந்த மொத்த காட்சியையும் கவனமாகப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார். தாம் பார்த்ததை அவரால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. உள்ளுக்குள் எரிய ஆரம்பித்தது. ஒருவேளை பொறாமையால் இருக்கலாம்! அவரால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.

ஆச்ரமம் சென்று சேர்ந்தவுடன், தம்மைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல் குருவிடம் கேட்டார். "குருவே நீங்களோ ஒரு துறவி! நீங்கள் எப்படி ஒரு பெண்ணைத் தொடலாம்? அதுவும் மிக இளமையான பெண்ணைத் தொட்டு அவளை ஆற்றின் வழியில் தூக்கிக்கொண்டு போகலாமா? இதை நீங்கள் எப்படிச் செய்யலாம்?"

தயவு செய்து தெளிவாக இருங்கள், உள் உலகத்தில் துறப்பதும், உள் உலகத்தைக் காலிசெய்து வைப்பதும் மட்டும்தான் அடையப்பட வேண்டிய உண்மையான விஷயம். அதைத்தான் கிருஷ்ணர் இங்குச் சொல்கிறார்.

ஒருமுறை உங்கள் உள் உலகத்தில் உள்ள எல்லாவற்றையும் நீங்கள் துறந்துவிட்டால் போதும், வெளி உலகில் நீங்கள் என்ன செய்தாலும் பரவாயில்லை. எதுவுமே உங்களைப் பாதிக்காது.

கேள்வி : கடந்தகாலத்தில் நடந்த சம்பவங்களின் நினைவுகளை விட்டுவிட வேண்டும் என்பதைத்தான் குரு சீடருக்குச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.ஆனால்

அதேபோல் செய்தோமானால் மேலும் பிரச்சினைகள் வராதா? மக்கள், தங்கள் கடந்தகாலத்திலிருந்தும், தங்கள் கடந்தகால தவறுகளிலிருந்தும் பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். தங்கள் கடந்தகாலத்தின் நினைவுப் பதிவுகளை அவர்கள் விட்டுவிட்டார்களேயானால், அவர்கள் பாதிப்புக்குள்ளாவார்கள். அதனால் அவர்களுக்குத் துக்கங்கள்தான் ஏற்படும் இல்லையா?

உங்களைப் பற்றி நீங்களே சில நிமிடங்கள் நினைத்துப் பாருங்கள். உங்கள் மொத்தப் பிரச்சினைகளைப் பற்றியும் நினைத்துப் பாருங்கள். உங்களிடம் உள்ள தீவிரமான பிரச்சினைகளை நினைத்துப்பாருங்கள். உங்களுக்கே புரியும் இவை எல்லாம் மீண்டும் மீண்டும் வருபவை. அவை அதே சூழ்நிலையால் ஏற்படுபவை.

இந்தப் பாதையில் ஏற்கனவே நீங்கள் நடந்திருக்கின்றீர்கள், இதே போன்ற சூழ்நிலையை இதற்கு முன் பலமுறை சந்தித்தும் இருக்கின்றீர்கள். இருந்தாலும் இதற்கு முன் எப்படிச் செயல்பட்டீர்களோ அதே முறையிலேயே செயல்பட்டு, அதே பிரச்சினையைக் கொண்டு வருகிறீர்கள். உண்மையில், நீங்கள் எப்போதாவது எதையாவது கற்றுக் கொண்டிருக்கின்றீர்களா?

உங்கள் மனைவி எதையாவது சொல்லி உங்களைத் தூண்டிவிடும்போது அமைதியாக இருக்க எப்போதாவது கற்றுக் கொண்டீர்களா? கடந்த காலத்தில் பல முறை அவர் உங்களுக்குத் தூண்டிலிட்டு இருக்கிறார், நீங்கள் அதில் பலமுறை மாட்டியுள்ளீர்கள் என்பது தெரிந்தும், அறிவுக்குப் பொருந்தாத செயல்களைச் செய்வீர்கள் என்பதும் உங்களுக்கே தெரியும். அந்த அறிவு உங்களைக் கோபப்படுவதிலிருந்து தடுக்கின்றதா?

"இது என் இயல்பு. இதை நான் எப்படி மாற்றுவது? என்று நீங்கள் சொல்லலாம். உங்களால் அதை மாற்ற முடியாவிட்டால், வேறு யாரால் முடியும்? முடிவில் யார் கஷ்டப்படுகிறார்கள்? ஸத்யம் என்னவென்றால், உங்கள் கடந்த கால வாழ்க்கைச் சம்பவங்களிலிருந்தும், தவறுகளிலிருந்தும் நீங்கள் பாடங்களைக் கற்றுக் கொள்வதே இல்லை. அதைத் திருத்தி அமைத்துக் கொள்ள உங்கள் அறிவைச் செலுத்துவதில்லை.

குரு சீடரிடம், தாம் அந்தப் பெண்ணை எப்போதோ அங்கேயே விட்டு விட்டதாகவும், சீடர்தான் சுமந்து கொண்டிருக்கிறார் என்று சொல்லும்பொழுது, குருவானவர், சீடர் தமக்குள் உருவாக்கிக் கொண்ட தீர்ப்பைத்தான் குறிப்பிடுகிறார்.

இந்தத் தீர்ப்பு சீடரின் கட்டுறு மனப்பான்மையின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு கடந்தகால நினைவுகளும் தன்னுடன் இணைக்கப்பட்ட கட்டுறு மனப்பான்மையை சுமந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றது. இதைத்தான் நாம் நினைவுடன் சம்பந்தப்பட்ட உணர்ச்சி என்கிறோம். இது நடந்த அந்த நிகழ்ச்சியைப் பற்றிய வெறும் நினைவு மட்டும் அல்ல. உண்மையில் அந்த நினைவு எந்த உணர்ச்சியுமில்லாத ஒரு நிகழ்வு, அவ்வளவுதான். ஆனால் அந்த நினைவோடு உணர்ச்சி இணைந்திருக்கின்றது. இணைந்த அந்த உணர்ச்சியின் அடிப்படையில்தான் நீங்கள் தீர்மானம் எடுக்கிறீர்கள். இந்தச் செயல்முறை, நிறுத்தத்திற்கு கொண்டு வரப்பட வேண்டிய ஒரு செயல்முறை. இதை நிறுத்த வேண்டியது மிக மிக அவசியமாகின்றது.

நீங்கள் இந்த நிகழ்வுகளை, உணர்ச்சிகளால் சுமையேற்றப்பட்ட நினைவுகளாக உங்களுள் பதிவு செய்து கொண்டீர்கள் என்றால், அந்த நினைவுகள்தான் உங்களை ஆளும் சக்தி படைத்ததாக ஆகிவிடுகின்றது. நீங்கள் எடுக்கும் முடிவுகளிலும் அது ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கி விடுகின்றது. உங்கள் முடிவுகளின் மீதும் அவற்றின் தாக்கம் இருக்கின்றது. நீங்கள், உங்கள் விழிப்புணர்வற்ற மனத்தில் பதிவு செய்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் நினைவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு முடிவுகளை எடுக்கின்றீர்கள். அதனால் அந்த முடிவுகள் சில சமயங்களில் மட்டுமே உங்களுக்கு உதவிகரமாக இருக்கின்றன, பெரும்பாலும் அவை உங்களுக்கு துக்கங்களையே உண்டாக்குகின்றன.

உதாரணமாக, ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையில், ஒரு குறிப்பிட்ட வகையில் மட்டுமே நீங்கள் நடந்து கொள்வது ஏன் என்று கூட உங்களுக்குத் தெரிவதில்லை. உங்களுக்கு ஏன் தெரியவில்லையென்றால், உங்களுடைய அந்த உணர்ச்சியோ அல்லது எதிர்செயலோ ஏதோ ஒரு வகையில் உங்கள் விழிப்புணர்வற்ற மனத்தில் சேமித்து வைக்கப்பட்டுள்ள நினைவுகளோடு இணைத்துக் கட்டப்பட்டிருக்கின்றது. அதனால்தான், நீங்கள் ஏன் அவ்வாறு செய்கின்றீர்கள் என்பதே உங்களுக்கு தெரிவதில்லை. இதைத்தான் நாம் விழிப்புணர்வற்ற மனத்தில் பதிவு செய்யப்பட்ட ஞாபகங்கள் என்கிறோம்.

‘நினைவுகளை விட்டு விடுதல்’ என்றால் உண்மையில் அந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றிய உங்கள் தீர்மானங்களை விட்டுவிடுவதையும், அந்த நினைவுடன் தொடர்பு பெற்றுள்ள உங்கள் உணர்ச்சி களை விட்டு விடுவதையுமே குறிக்கின்றது. இந்த நினைவுகளை விடுவதால் உங்கள் எதிர்மறை கருத்துக்களையும் நீங்கள் விட்டுவிட முடிகின்றது. நீங்கள் தூய்மைபெற்றதாகவும், விடுதலை பெற்றதாகவும் உணர்வீர்கள்.

செலுத்துகின்றது. நாம், பகுத்தறிவான தீர்மானங்கள், நியாயமான தீர்மானங்கள் என்று நினைப்பவை எல்லாமே உண்மையில் தர்க்க ரீதியற்ற தீர்மானங்கள்தான். நமது உணர்வற்ற பகுதியில் பதிந்துள்ள நினைவுகளால் இந்தத் தீர்மானங்கள் செயல்படுத்தப்படுகிறது. இந்த நினைவுகளைத்தான் நாம் ஸம்ஸ்காரங்கள் என்கிறோம்.

ஸம்ஸ்காரங்கள் என்பது நம்முடைய விழிப்புணர்வற் ற மனதில் ஆழமாக பதிந்து வைக்கப்பட்டுள்ள அனுபவங்களின் நினைவுகள், முக்கியமாக நிறைவேறாத ஆசைகளின் தொகுப்பே ஸம்ஸ்காரங்கள். அவை அதிக சக்திபடைத்ததாக இருக்கின்றன. நம்முடைய உணர்ச்சிகள் மற்றும் உடல் கோளாறுகள் போன்ற பிரச்சினைகள் இந்த ஸம்ஸ்காரங்களால்தான் உண்டாகின்றன. இவற்றை மனோதத்துவ நிபுணர்கள் ‘மனப்பதிவுகள்’ என்று சொல்கிறார்கள்.

நாம் வளர்க்கப்பட்ட விதம், மற்றும் அனுபவங்களின் அடிப்படையில் நம் குழந்தை பருவத்திலிருந்தே சேமித்து வந்த நம்பிக்கைகள், உயர்வாகக் கருதிய ஒழுக்க கோட்பாடுகளின் தொகுப்புதான் ஸம்ஸ்காரங்கள்.

இந்த ஸம்ஸ்காரங்கள், நீங்கள் நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும் நம்முடைய முற்பிறவிகளிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்டவை. இறக்கும் தருவாயில் நம் சக்தி உடல், நம் பரு உடல் - மன அமைப்பை விட்டு, தன்னைப் பிரித்து விடுபடுத்திக் கொள்ளும்போது, நாம் இதுவரை வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் அனுபவத்திலிருந்து உருவான மன அமைப்பைத் தன்னுடன் சுமந்து வருகின்றது.

இந்த மன அமைப்பே நாம் மீண்டும் எப்படிப் பிறக்க போகிறோம் என்பதை

பதித்துவைக்கப்பட்டுள்ள விழிப்புணர்வு நினைவுகளை வெளியில் எடுக்கப் பயிற்றுவிக்கிறோம். சேமிக்கப்பட்டுள்ள ஸம்ஸ்காரங்கள் கரைக்கப்படுகின்றன. பிறக்கும் போது நீங்கள் எடுத்து வந்த ஸம்ஸ்காரங்கள் வெளிக் கொணரப்படுகின்றன.

நீங்கள் பிறக்கும்போது எடுத்து வந்த ஸம்ஸ்காரங்களுக்கு, அவற்றை நிறைவேற்றுவதற்குத் தேவையான சக்தியும் இருக்கின்றது; எடுத்து வந்த ஸம்ஸ்காரங்களை நிறைவேற்றும் சக்தியடன்தான் நீங்கள் வருவீர்கள். நீங்கள் பிறக்கும் போது எடுத்து வந்த ஸம்ஸ்காரங்கள் எவை என்று ஒரு முறை புரிந்து கொண்டு விட்டால், அதை நிறைவேற்ற நீங்கள் செயல்பட முடியும். இந்த முழுமைத் தன்மைதான், பூரண தன்மைதான் இறுதியான, விடுதலை; உண்மையில் உங்கள் வாழ்க்கையின் அர்த்தமே இந்தப் பூரண தன்மைதான்; அதற்காகத்தான் நீங்கள் இந்தப் பிறவியை எடுத்துள்ளீர்கள்.

‘தேவையற்ற நினைவுகளைக் கரைத்தல்’ என்பது இந்த நினைவுகளுடன் ஒட்டிக்கொண்டுள்ள உணர்ச்சிகளைத் தூய்மை செய்தலாகும். இந்த லைஃப் பிளிஸ் த்யானமுகாம்களில், உயர்நிலை விழிப்புணர்வுடன் ஒன்றிய த்யான நிலையில், உங்கள் கடந்தகால அனுபவங்களை நீங்கள் மீண்டும் வாழ, த்யான நுட்பங்களின் மூலம், உங்களை அழைத்துச் செல்கிறார்கள். இவ்வகையான மீண்டும் வாழும் முறையானது, உங்களை நினைவுப் பதிவுகளோடு சம்மந்தப்பட்ட உணர்ச்சிகளிலிருந்து விடுவிக்கின்றது.

இதனை இப்படிப் பாருங்கள்.

ஒளித்தட்டுகளில், ஆடியோ ஃபைல்களைக் காட்டிலும் வீடியோ ஃபைல்கள் அதிக இடத்தை ஆக்ரமித்துக் கொள்வதைப்போல் உங்கள் செல்களில் உயிர் நினைவுகளாக, பிடித்து வைத்துக்கொள்ளப்படுகின்ற இந்த உணர்ச்சி நிறைந்த நினைவுகள்தான் அதிக இடத்தை ஆக்ரமித்துக் கொள்கின்றன. இந்த உணர்ச்சிகளை உலுக்கி உதிர்த்துவிடும் போது, இந்த ஃபைல்கள் வெறுமையான ஃபைல்களாக மாறி, அதன் அளவில் வெகுவாகக் குறைந்து சுருங்கி விடுகின்றன.

இதுதான் நடக்கின்றது. உங்கள் நினைவுகள் மட்டுமே அங்கே இருக்கின்றன. அதனால், அவை உங்களுக்கு உபயோகமாக இருக்க முடியும். எப்படியானாலும் இந்த நினைவுகளோடு இணைந்த உணர்ச்சிகள் அனைத்துமே உலுக்கி, உதிர்க்கப்பட்டு அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. அதனால், ஒருவேளை இந்த நினைவுகள் மீண்டும் வந்தாலும் உங்களை அது தொல்லைப்படுத்தாது. நீங்கள் வெறும் பார்வையாளர் போல் பார்த்துவிட்டுச் சென்று கொண்டே இருக்கலாம்.

இந்தச் செயல்முறை நுட்பங்கள் உள் வாங்கப்படும்போது, உங்களுடைய எதிர்மறை எண்ணங்கள் அகற்றப்படுகின்றன. நீங்கள் உங்களது கடந்தகால அனுபவங்களின் அடிப்படையிலும் ஞாபகங்களின் அடிப்படையிலும் தீர்மானிப்பவராய் இருக்க மாட்டீர்கள். இப்படிக் கடந்தகால நினைவுகளின் அடிப்படையில் தீர்மானம் செய்யும் குணமானது வெறும் நினைவுப் பதிவுகளால் உருவாவதில்லை. ஆனால், நினைவுப் பதிவுகளுடன் இணைந்துள்ள நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை உணர்ச்சிகளால்தான் உருவாகின்றது.

உணர்ச்சிகளைக் கரைத்தல், நினைவுப் பதிவுகளை அகற்றுதல், ஸம்ஸ்காரங்களை அழித்தல் என்பவை உங்களை உணர்வு உருமாற்றத்திற்குள் அழைத்துச் செல்லும். இது உங்கள் கண்களை மறைந்திருக்கும் திரையை எடுப்பதுபோல் இருக்கும்.

அப்போது நீங்கள் வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்குவீர்கள். நீங்கள் யார்? ஏன் இங்கு வந்தீர்கள்? என்று அடையாளத்தைத் தெரிந்து கொள்ள ஆரம்பிப்பீர்கள். இதைத்தான் நான் மேற்கொள்ள வேண்டிய பணியாக வரையறுத்துள்ளேன். அதைத்தான் நான் என்னுடைய ஸங்தமாக வடிவமைத்திருக்கின்றேன். என்னுடைய வாழ்க்கைப்பணித் திட்டம் உங்களின் உள் உணர்வு உருமாற்றமே.