பொருளடக்கம்🔗

3. செயல்பட வேண்டுமா அல்லது வேண்டாமா
என்பதுதான் கேள்வி 45

❖ அஹங்காரமற்ற காலியான மூங்கில்,
கிருஷ்ணரின் கையில் புல்லாங்குழல் 188
❖ மாயை எனும் குரங்காட்டி 194
❖ நம் வாழ்க்கையையே விழுங்கும் மலைப்பாம்பு... 196
❖ விழிப்புணர்வே திறவுகோல் 200
❖ உங்களை உருமாற்றி, மற்றவர்களை
உருமாற்றம் செய்ய வைக்கும் மருந்து 203
❖ பூட்டப்பட்ட சக்கரத்தாலேயே நோய்கள் வருகின்றன 206

❖ கடமையில் சிரத்தையே விடுதலையின் இரகசியம் 210
❖ குற்ற உணர்ச்சியின் இரஸவாதம்! 216
❖ இருமைத் தன்மையிலிருந்து விடுபடுங்கள் 223

❖ நிகழ்கால வாழ்வே மூலாதார பூட்டைத் திறக்கும் சாவி 228
❖ அன்பு-கொடுக்கல் வாங்கல் அல்ல 234

1. ஸ 2. ஷ. ஆனால் மூன்றாவதுவிதமான ‘ஸ’க்கு இணையான எழுத்து
தமிழிலோ, ஆங்கிலத்திலோ கிடையாது. அதனால் அந்த மூன்றாவது
‘ஸ’ வையும் பெரும்பாலும் நாம், முதல் இரண்டு ‘ஸ’ வைப்போலவே
உச்சரிக்கிறோம். அதற்குத் தமிழில் தனி எழுத்து இல்லாததால், தமிழ்
எழுத்தான ச-விற்கு மேல் மேற்கோள்குறி போடப்பட்டிருக்கிறது.
ச’ரணாகதி, சி’வன் - இது போன்ற வார்த்தைகளில் ச’ மேல்
மேற்கோள் போடப்பட்டிருந்தால் அது அச்சுப் பிழை அல்ல. நீங்கள்
அதனைத் தமிழில் சிவன், ஆச்ரமம் என்ற வார்த்தைகளில் வரும்
எழுத்தைப்போலவும், ஆங்கிலத்தில் Compassion என்ற வார்த்தையில்
வரும் ss எழுத்தைப்போலவும் உச்சரிக்க வேண்டும்.

ரு’ என்று ரு வுக்கு மேல் மேற்கோள்குறி போடப்பட்டிருந்தால், அந்த
எழுத்தை எருது, விருது என்ற சொற்களில் வரும் ‘ரு’ வைப்போல
உச்சரிக்க வேண்டும்.

ஞானி, ஆக்ஞா போன்ற வார்த்தைகள் ஸம்ஸ்க்ரு'தத்தில் ‘ஜ்ஞானி’, ‘ஆஜ்ஞா’
என்றே எழுதப்பட வேண்டும். ஆகவே ஜ்ஞானி, ஆஜ்ஞா என்று வரும்
இடங்களில் அது ஞானி, ஆக்ஞா என்பதைத்தான் குறிக்கிறது.

ஸ்லோகங்களுக்கு இடையில் ऽ என்ற குறியீடு வரும்பொழுது, அங்கு ‘அ’
என்ற எழுத்து தொக்கி நிற்பதை அது குறிக்கிறது. அதை உச்சரிக்கத்
தேவையில்லை.

தமிழில் ‘ந,ன,ண’ என்று மூன்று வகை ‘ந’ க்கள் உண்டு, ஆனால்
ஸம்ஸ்க்ரு'தத்தில் ‘ந,ண’ என்று இரண்டு வகை மட்டுமே இருக்கிறது.

அதனால் நாம் தமிழில் ‘ன’ என்று பயன்படுத்தும் இடங்களில்
எல்லாம்கூட, ஸம்ஸ்க்ரு'தத்தில் ‘ந’ என்று மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட
வேண்டும். உதாரணத்திற்கு, ஞாநம், தியாநம், அர்ஜுந், வாஸநா
என்றே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். ஆனால் படிப்பவர்களின்
வசதிக்காகப் பெரும்பாலான இடங்களில் இங்கு ‘ன’ என்ற எழுத்தே
பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

நமது உன்னதமான வேத பாரம்பரியத்தின் புனித நூல்களுள் ஒன்று
பகவத்கீதை. ஏனைய சமய நூல்களைப் போன்றே, பகவத்கீதையிலும்
அனுபவ அறிவானது வாய்மொழியாகவே நேரிடையாகத் தரப்பட்டுள்ளது.
இதை ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் ச்‘ருதி (Sruti) என்பார்கள். ச்‘ருதி என்றால் ‘காதால்
கேட்பது’ என்று பொருள்.

பகவத்கீதையைப் பொதுவாக ‘கீதை’ என்றே சொல்லுவோம். கீதை என்றால்
ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் ‘புனிதப் பாடல்’ என்று பொருள். வேதங்களும் உபநிஷதங்களும்
தனிப்பட்ட மனிதர்களின் அனுபவ வெளிப்பாடுகளோகவே இருக்கின்றன.
ஆனால் கீதை, ஹிந்து மத இதிகளஸ கதையான மஹாபாரதத்தின் ஒரு
பகுதியாக நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. மஹாபாரதக் கதையின் ஒரு
பகுதி கீதை என்றும் சொல்லலாம்.

வேத பாரம்பரியத்திற்கே ஆதாரமாக விளங்குகிற மேன்மையான தத்துவ
ஞானிகளினுடைய அனுபவ வெளிப்பாடுகளாக விளங்கும் புனிதமான
ஞானக்கருத்துகளின் ஒரு பகுதியாக கீதை இருக்கிறது.

புனித நூலான ச்‘ருதியின் அஸ்திவாரங்களாக விளங்கும் வேதங்களும்
உபநிஷதங்களும், நம்முடைய ஞானிகளும், ரிஷிகளும் மனமற்ற நிலைக்குச்
சென்றபொழுது, உள்முகப் பார்வையில், முழு விழிப்புணர்வு நிலையில்
இருந்து வெளிப்படுத்தியவையே!

இவை, மனிதகுலம் எவ்வளவு பழமைவாய்ந்ததோ அவ்வளவு
பழமையானது. ஸத்யத்தைத் தேட ஆரம்பித்த மனிதனின் பயணத்தில்
வெளிப்பட்ட முதன்மையான ஸத்ய வெளிப்பாடுகளாக இருக்கின்றன.
பிரபஞ்சசக்தியால் முதலில் ஞானிகளுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட வேதங்களைப்

போன்றோ அல்லது அவர்களால் மனிதகுலத்திற்குப் போதிக்கப்பட்ட
உபநிஷதங்களைப் போன்றோ இல்லாமல், கீதை, ஞானிகளுள் ஒருவரான
வியாஸ முனிவரால் எழுதப்பட்ட, விவரிக்கப்பட்ட மஹாபாரதக் கதையின்
ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது. அது தெய்வத்திடமிருந்து நேரடியாக எப்படி
வெளிப்பட்டதோ அப்படியே, தெய்வத்தின் நேரடி வெளிப்பாடாகவே
விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

கீதை பெற்றிருப்பதைப் போன்ற ஒரு சிறப்பு நிலையை வேறு எந்த
இதிஹாஸமோ அல்லது இதிஹாஸத்தின் பகுதியோ இதுவரை பெறவில்லை.
கீதை இருப்பதால்தான், மஹாபாரதமேகூட ஹிந்துக்களின் புனித நூலாகக்
கருதப்படுகிறது. கிருஷ்ணர் என்ற மேலான, உயர்ந்த கடவுளின்
விழிப்புணர்வு நிலையில் இருந்து தோன்றியது கீதை. அதனால்தான் அது
எல்லோராலும் புனித நூலாகக் கருதப்படுகிறது.

'மஹாபாரதம்' என்றால் மிகச்சிறந்த பாரதம்
என்று பொருள். தற்பொழுது 'இந்தியா'
என்று அறியப்படுகிற, அப்போதைய பாரத
நாட்டைப் பற்றியும் அப்பொழுது வாழ்ந்த
மக்களின் நாகரிகத்தைப் பற்றியும் மஹாபாரதம்
விவரிக்கிறது. _பரதன்_ என்கிற மன்னராலும் அவரது
வம்சாவளியினராலும் அப்பொழுது ஆளப்பட்ட தேசம்
_பாரதம்._ இந்த _இதிஹாஸம்,_ கௌரவர்கள், பாண்டவர்கள் என்ற இரண்டு
நெருங்கிய உறவுமுறை குடும்பங்களுக்கு இடையே நிகழும் சண்டை
சச்சரவுகளைப் பற்றிச் சொல்கிறது.

ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரசர் திருதராஷ்டிரர், பார்வையற்றவர். அவருக்குக்
கௌரவர்கள் என்ற நூறு பிள்ளைகள் இருந்தார்கள். அவரது தம்பி பாண்டு.
அவருக்குப் பாண்டவர்கள் என்ற ஐந்து பிள்ளைகள் இருந்தார்கள்.
தந்தை வழி சகோதரர்களான இவர்களுக்குள் நிகழும் போட்டி, பூசல்,
ஒற்றுமையின்மையைப் பற்றிச் சொல்கிறது.

திருதராஷ்டிரர் பார்வை அற்றவராக இருந்ததால் அவரது தம்பி பாண்டு,
அரசராக முடிசூட்டப்பட்டார். பாண்டு தம் மனைவியருடன் உறவு கொண்டால்
இறந்துவிடுவார் என்று ஒரு முனிவர் சாபமிட்டிருந்தார். அதனால் அவருக்குக்
குழந்தை இல்லை.

பாண்டவர்கள் ஐவரும் அவர்களது அன்னை குந்திக்கும் மாத்ரிக்கும்
தெய்வ அருளால் பிறந்ததாக வியாஸ முனிவர் விவரிக்கிறார்.

பாண்டு, தமது அரசை பார்வையற்ற தமது அண்ணன் திருதராஷ்டிரரிடம்
ஒப்படைத்துவிட்டு, தவம் செய்ய காட்டிற்குச் சென்றுவிடுகிறார்.

குந்தி, தமது இளமைப் பருவத்தில் திருமணத்திற்கு முன்பு ஒரு வரம்
பெற்றிருந்தார். அதன்படி அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட மந்திரத்தை உச்சரித்து
எந்தத் தெய்வ சக்தியை வழிபடுகிறாரோ அந்தத் தெய்வ சக்தியின் அருளால்
குழந்தை பாக்கியம் பெற முடியும்.

இளம் பருவத்தில் திருமணத்திற்கு முன் அந்த வரத்தைச்
சோதித்துப் பார்க்க விரும்பினார் குந்தி. சூரிய தேவனை
வேண்டி, அந்த மந்திரத்தை உச்சரித்து, வரத்தைச் சோதனைசெய்து
பார்த்தபொழுது சூரிய தேவன் தோன்றினார். அவருடைய
அருளால் குந்திக்குப் பிறந்தவர்தான் கர்ணன். ஆனால் சமுதாயக்
குற்றச்சாட்டுகளுக்குப் பயந்து, குழந்தை பிறந்தவுடன் குழந்தையை ஒரு
பெட்டிக்குள் வைத்து யாருக்கும் தெரியாமல் நதியில் விட்டுவிட்டார்
குந்தி.

திருமணத்திற்குப் பிறகு பாண்டுவின் சம்மதத்துடன் அதே வரத்தின்
அருளால் யுதிஷ்டிரர், பீமன், அர்ச்சுனன் ஆகிய மூவரும் குந்திக்குப்
பிறந்தார்கள். அதே வரத்தின் அருளாலேயே, பாண்டுவின் இரண்டாவது
மனைவியான மாத்ரிக்கு இரட்டையர்களான நகுலனும், ஸஹதேவனும்
பிறந்தார்கள்.

யுதிஷ்டிரர், தர்மத்திற்கும் மரணத்திற்கும் அதிபதியான யமராஜனின்
ஆசிர்வதித்ததால் பிறந்தார். காற்றுக்கு அதிபதியான வாயு பகவானால்
பீமனும் தேவர்களுக்கு அதிபதியான இந்திரனின் அருளால் அர்ஜுனனும்
பிறந்தார்கள். அஸ்வினி குமாரர்களின் அருளால் மாத்ரிக்கு நகுலனும்
ஸஹதேவனும் இரட்டைக் குழந்தைகளாகப் பிறந்தார்கள்.

திருதராஷ்டிரருக்கு அவரது மனைவி காந்தாரி மூலமாக நூறு பிள்ளைகள்
(கௌரவர்கள்) பிறந்தார்கள். கௌரவ இளவரசர்களில் மூத்தவர் பெயர்
துரியோதனன். துரியோதனனுக்கு தமது ஒன்றுவிட்ட சகோதரர்களான
பாண்டவர்கள் மீது சிறிதும் அன்பில்லை.

தனது தம்பி துச்சாதனனுடன் சேர்ந்து பாண்டவர்களை அழிக்கப் பலமுறை
முயற்சி செய்தார் துரியோதனன். ஆனால் ஒன்றும் பயனளிக்கவில்லை.
நதியில் விடப்பட்ட குந்தியின் முதல் மகனான கர்ணன், அரண்மனைத்
தேரோட்டியால் கண்டெடுக்கப்பட்டு, வளர்க்கப்பட்டு வந்தார். விதியின்
வினோத விளையாட்டினால் கர்ணன் துரியோதனனுடன் இணைந்தார்.

பாண்டு விட்டுக் கொடுத்த அரசாட்சி என்பதாலும், பாண்டவ இளவரசரான
யுதிஷ்டிரரே உரிய வாரிசு என்பதாலும், யுதிஷ்டிரர் உரிய வயதை
அடைந்ததும் திருதராஷ்டிரர் அவருக்குச் சரி பாதி தேசத்தைக் கொடுத்தார்.
யுதிஷ்டிரர் இந்திரப்பிரஸ்தத்தைத் தலைநகராக நிறுவி, தமது தம்பியர்களான
பீமன், அர்ஜூனன், நகுலன், ஸஹதேவனுடன் ஆண்டு வந்தார்.

அர்ஜூனன் பாஞ்சால தேசத்து இளவரசி திரௌபதியை சுயம்வரத்தில்
வென்று மணம் புரிந்தார். (ஸ்வயம்வரம் என்பது ஒரு நாட்டின் இளவரசியைத்
திருமணம் செய்து கொள்வதற்காக பல நாட்டின் இளவரசர்களிடையே
நடக்கும் போட்டி) திரௌபதியை சுயம்வரத்தில் வென்று திருமணம்
செய்தார். திருமணம் முடிந்து தமது வீட்டிற்குள் நுழையும்பொழுது,
தமது அம்மா குந்தியிடம், வீட்டுவாசலில் இருந்தவாறே, "அம்மா
நான் ஒரு பொருளை பரிசாக இன்று கொண்டுவந்திருக்கிறேன்" என்று
சொன்னார். அப்பொழுது குந்தி தனது மகன் அர்ஜூனனிடம், "நீ எந்தப்
பொருளைக் கொண்டு வந்திருந்தாலும் அண்ணன் தம்பி ஐவரும் சமமாகப்
பங்கிட்டுக்கொள்ளுங்கள்," என்று அந்தப் பரிசுப்பொருள் என்னவென்று
பார்க்காமலேயே கட்டளையிட்டார். 'எது கிடைத்தாலும் ஐவரும் சமமாகப்
பங்கிட்டுக்கொள்ளுங்கள்' என்ற அன்னை குந்தியின் வாக்கை அவர்கள்
நிறைவேற்ற மற்ற நால்வரும் திரௌபதியை மணம் புரிந்தார்கள். நாட்டை
ஆண்டு வந்தார்கள்.

அப்பொழுது துரியோதனன், யுதிஷ்டிரரைச் சூதாட்டத்திற்கு இணங்க
வைத்தார். அதில் அவரது மாமா சகுனி வஞ்சகமாகப் பாண்டவர்களைத்
தோற்கடித்தார். ஆட்டத்தில் யுதிஷ்டிரர், அவரது நாடு, தம்பிகள், மனைவி
என அனைத்தையும் இழந்தார். ஏன் தம்மையே துரியோதனனிடம் அந்தச்
சூதாட்டத்தில் இழந்தார்.

துரியோதனனின் தம்பி துச்சாதனன், எல்லோர் முன்னிலையிலும்
திரௌபதியைத் துகிலுரித்து மானபங்கப்படுத்த முயற்சி செய்தார். பிறகு
துரியோதனன், பாண்டவர்களும் திரௌபதியும் பதினான்கு ஆண்டு
களுக்கு நாட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்று ஆணையிட்டார்.
அதில் பதினான்காவது ஆண்டு பாண்டவர்கள் யாருக்கும் தெரியாமல்
மறைந்து வாழ வேண்டும் என்ற ஒரு நிபந்தனையையும் விதித்தார்.

ஸம்ஸ்க்ருட்டத்தில் அதை 'நர-நாராயண' உரையாடல் என்று சொல்வார்கள்.
அர்ஜுனன் எழுப்பும் கேள்விகளும் சந்தேகங்களும் நம் ஒவ்வொருவர்
மனத்திலும் உள்ளவைதான்.

கிருஷ்ணரின் பதில்கள் காலம், இடம் ஆகியவற்றைக் கடந்து நிற்கின்றன.
கிருஷ்ணரின் போதனைகள், ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால்
பேரழிவைத் தந்த அந்தப் போர்க்களத்தில் எந்த அளவுக்கு ஸத்யத்தை
ஆதாரமாகக்கொண்டதாக இருந்ததோ, அதே அளவுக்குன்றும் ஆழமான
ஸத்யமாக உள்ளது.

வாழும் ஞானி பரமஹம்ஸ நித்யானந்தர் மஹாபாரதத்தின் உருவகமான
உட்பொருளை இவ்வாறு விளக்குகிறார்:

மஹாபாரதப் போர் என்பது வேறு ஒன்றும் அல்ல. ஸம்ஸ்காரங்கள்
எனப்படும் நமது மனத்தில் உள்ள நேர்மறை எண்ணங்களுக்கும் எதிர்மறை
எண்ணங்களுக்கும் இடையேயான போராட்டம்தான்.

நேர்மறை எண்ணங்களை 'பாண்டவர்கள்' என்று சொல்லலாம்; எதிர்மறை
எண்ணங்களை 'கௌரவ இளவரசர்கள்' என்று சொல்லலாம்.

குருக்ஷேத்ரப்போர்க்களம் என்பது நமது மனித உடல்; அர்ஜுனன் தனிமனித
உணர்வு நிலை; கிருஷ்ணர் ஞானமடைந்த குரு.

தனிமனித விழிப்புணர்வு, தம்முடைய ஞானமடைவதற்கான் பாதையில்
சந்திக்கும் பெரிய தடைகளின் குறியீடுகளாகவே கௌரவப் படையை
நடத்திச் செல்லும் பல்வேறு தளபதிகளும் இருக்கின்றனர்.

பீஷ்மர், குரு வம்சத்தின் மதிப்புமிக்க வணக்கத்துக்குரிய பெரியவர்,
குலபதி. அவர் பெற்றோர் மற்றும் சமுதாயம் நமக்குள் உருவாக்கும்
கட்டுறு மனப்பாங்கின் உருவமாக இருக்கிறார்.

அடுத்து, கௌரவர் மற்றும் பாண்டவர்களின் ஆச்சாரியரான துரோணர்,
நமக்கு அறிவையும் ஆன்மீக வழியையும் காட்டியவர்களால், நமக்குள்
உருவாக்கப்பட்ட கட்டுறு மனப்பாங்கின் உருவமாக இருக்கிறார்.
கர்ணன், ஞானமடைவதற்குத் தடைகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய தானம்,
இரக்கம் போன்ற நமது 'நல்ல செய்கை'களால் நமக்குள் ஏற்படும்
கட்டுறு மனப்பாங்கின் அடையாளமாக இருக்கிறார். இறுதியாக வீழும்

துரியோதனன், நமது ‘தனிமனித அஹங்காரத்தின் சின்னமாக இருக்கிறார்.’
நடைமுறை மரபுகளை எதிர்ப்பதன் மூலம்தான் பெற்றோராலும்
சமுதாயத்தாலும் நமக்குள் உருவாக்கப்பட்ட கட்டுறு மனப்பாங்கைக்
கடக்க வேண்டியத்துள்ளது. அதனால்தான் ஞானப் பாதையைத்
தேர்ந்தெடுப்பவர்கள் ஸந்யாஸிகளாக சமுதாயத்தை விட்டு ஒதுங்கி இருப்பது
வழக்கமாக இருக்கிறது.

பெற்றோர்களால் ஏற்படுத்தப்படும் வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கு நாம்
உடலில் வாழும்வரை உடன் வாழும். அவை இறப்பதில்லை. ஆனால்
நம்மைக் கட்டுப்படுத்தும் வலிமை அதற்கு இருக்காது. அதன் தாக்கம்
குறைந்து விடும்.

துரோணர் என்பது நம் வாழ்வில் நாம் உள்வாங்கிய அனைத்து
அறிவுகளையும் நம்மை வழிநடத்திச் சென்ற ஆசிரியர்களையும் குறிக்கிறது.
அவர்களால் நம்மை வழிநடத்திச் செல்லத்தான் முடியுமே தவிர, நம்முள்
நிலையான முக்தியை மலரச் செய்ய முடியாது. ஆனாலும் நம்மை
வழிநடத்திய ஆசிரியர்களுக்கு நாம் மிகவும் கடமைப்பட்டவர்களாக
உணர்வதால், அவர்களை விடுதல் மிகவும் சிரமமாக உள்ளது.

இங்குதான் ஞானமடைந்த குருவானவர் நம் வாழ்வில் வருகிறார்.
அதிலிருந்தும் நம்மை விடுவித்து வழி நடத்துகிறார்.

கர்ணன், நற்செய்கைகளின் களஞ்சியம். அவரது நற்செய்கைகளே அவர்
ஞானமடைவதைத் தடுக்கும் தடைகளாகவும் இருந்தன. கர்ணனை
விடுவிப்பதற்கு அவரது புண்ணியங்களையும் நல்ல செய்கைகளின்
பலன்களையும் கருணை உள்ளம் படைத்த கிருஷ்ணர் எடுத்துக்கொள்ள
வேண்டியதாயிற்று.

ஒருவரின் தர்ம சிந்தனையாலும் இரக்க குணத்தாலும் உருவாகும் நல்ல
செயல்களின் மீதான பற்றை விடுவதற்கு, ஞானமடைந்த குருவானவர்
வழி காட்டுகிறார்.

ஞானத்திற்கான தேடுதலும் ஞான அனுபவமுமே நாம் உலகிற்கு அளிக்கும்
நிலையான சேவை என்பதையும் ஜீக்ரந்குரு தெள்ளத் தெளிவாகக் உணரச்
செய்கிறார்.

இறுதியாக நாம், துரியோதனனை அதாவது வெற்றி கொள்வதற்கு மிகவும்
கடினமான நம்முடைய அஹங்கார மனப்பாங்கை வந்து அடைகிறோம்.
இங்கேதான் ஜீக்ரந சத்குருவின் முழு உதவியும் நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.
இது மிகவும் நுட்பமான வேலை. ஜீக்ரந சத்குருவின் உதவியும் இங்கு
வெளிப்படையாகத் தெரிவதில்லை.

அதனால் சில சமயங்களில் நம் அஹங்காரம், நம் ஜ்ஞான சத்குருவிடம்
கொண்டிருக்கும் தொடர்பையேகூட துண்டித்துவிடும் சக்திவாய்ந்தது.

நூற்றி எண்பது மில்லியன் மனிதர்களிடையே நடைபெற்ற போர்.இதில்,
நூற்றிப் பத்து மில்லியன் கௌரவ சேனைகள் என்பது நமது எதிர்மறை
ஸம்ஸ்காரங்களையும் எழுபது மில்லியன் பாண்டவர் சேனைகள் என்பது
நமது நேர்மறை எண்ணங்களையும் குறிக்கிறது. நூற்றுப் பத்து மில்லியன்
எதிர்மறை வீரர்களுக்கும் எழுபது மில்லியன் நேர்மறை வீரர்களுக்கும்
இடையே நடந்த இந்த மஹா யுத்தமானது பதினெட்டு நாள்களுக்கு
நீடித்தது.

பதினெட்டு என்ற எண் ஆழ்ந்த உட்பொருளுடன் முக்கியத்துவம்வாய்ந்தது.
அது நம்முடைய உடலின் முக்கியமான பத்து புலன்களையும் எட்டுவித
எண்ண ஓட்டங்களையும் குறிக்கிறது. அவற்றுள் ஞானேந்திரியங்கள்
என்பவை புலனுணர்வுகளான சுவைத்தல், பார்த்தல், முகர்தல்,
கேட்டல், மற்றும் தொடு உணர்வு ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. ஐந்து
கர்மேந்திரியங்கள் என்பது செயலைத் தூண்டும் புலன்களான பேச்சு மற்றும்
உடல் அசைவுகளைக் குறிக்கிறது. எட்டுவித எண்ணங்கள் என்பது காமம்,
பயம், குரோதம் (வெறுப்பு), லோபம் (குறுகிய மனப்பான்மை), மத்சரியம்
(பொறாமை), மதம் (ஆணவம்), நன்றியற்ற தன்மை, அறியாமை
(அஞ்ஞானம்) ஆகியவற்றைக் குறிக்கின்றன. ‘தன்னை உணர்தல்’
எனப்படும் ஆத்ம ஞானம் நம்முள் மலருவதற்கு, இந்த பதினெட்டும்
விடப்பட வேண்டும். ‘

மகாபாரதம் ஒரு இதீஹாஸ கதை மட்டுமல்ல, அது நன்மைக்கும் தீமைக்கும்
இடையேயான வெறும் சண்டை மட்டுமல்ல, அது நமது உடல் மனம் என்கிற
அமைப்பில் உறையும் எதிர்மறை, நேர்மறை ஸம்ஸ்காரங்களைக் கரைத்தலைப்
பற்றியது. நிலையான சுதந்திரத்திற்கு, இது நடைபெற்றாக வேண்டியுள்ளது.
இது ஞானமடைதலுக்கான வழிமுறையைப் பற்றிய கதை.

மஹாபாரதம் வாழும் வரலாறு. பகவத்கீதை, ஞானமடைதலுக்கான
கையேடு!

பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இருந்த அர்ஜுனனைப்போல்
நீங்களும் இங்கே இப்புத்தகத்தின் வாயிலாக ஜ்ஞான சத்குருவுடன்
உரையாடுகிறீர்கள்.

இது ஒரு மிகப்பெரிய வாய்ப்பு. ஸத்குருநாதரின் ஸத்ய வார்த்தைகளிலிருந்து
உங்கள் கேள்விகளுக்கான விளக்கங்களையும் சந்தேகங்களுக்கான
தெளிவையும் பெற்று மலருங்கள்.