அறிவை விட்டுவிட்டு அனுபவத்தில் மலருங்கள்🔗

கிருஷ்ணர் கர்மயோகத்தைப் பற்றி இங்கு விளக்க ஆரம்பிக்கிறார். வேதங்கள் சொல்லும் கருத்துகளின் சாரத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அவற்றை வெறுமனே மேம்போக்காகப் புரிந்துகொண்டு, அதன் அடிப்படையில் செயல்படும் மனிதர்கள் இந்த ஸ்லோகங்களைக் கவனமாகப் படிக்க வேண்டும்.

கிருஷ்ணர், "வேதங்களை மறந்து விடு," என மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறார்.

"நாலாப் பக்கங்களிலும் எங்கும் வெள்ள நீர் நிறைந்திருக்கிறபோது, கிணற்று நீர் ஒருவருக்கு எந்த அளவுக்குப் பயன்படுமோ, அந்த அளவுக்கு மட்டுமே தம்மை உணர்ந்த ஒரு ஞானிக்கு வேதங்களில் இருக்கும் ஞானம் பயன்படுகிறது.

வேதங்கள் முக்குணங்களான ஸத்வ, ரஜஸ், தமஸ்- அமைதி, போராட்டம் மற்றும் சோம்பேறித்தனம் ஆகியவற்றைக் குறித்து மட்டுமே பேசுகின்றன; அதன் எல்லை அதோடு முடிந்துவிட்டது. ஆனால் இப்போது இந்த முக்குணங்களையும் தாண்டிச் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது; குறைந்தபட்சம் ரஜஸிலிருந்து அமைதியான ஸத்வ குணத்திற்காகவாது மாறவேண்டும்.

இவை, தம் ஆத்மாவை ஓரளவுக்கே உணர்ந்தவர்களுக்கும் சத்தியத்தை உணராதவர்களுக்கும் மட்டுமே பயன்படுகின்றன. இவர்கள், புலன் இன்பங்களை நிறைவேற்றுவதற்காகவும் பேர், புகழை அடைவதற்காகவும் பல்வேறு விதமான ஆசைகளை வளர்த்துக்கொண்டு, அவற்றிற்குப் பின் அலைந்து கொண்டிருப்பவர்களே!

"அவர்களைக் கடந்து செல், நிலைத்த, ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட மனத்துடன் நான் கற்றுத்தரும் யோகத்தை நோக்கி வா! படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் இவற்றைப் பற்றிய நினைவுகளே இல்லாத ஒருநிலையில் நீ உறுதியாக நில்! நீ இவற்றைக் கடந்து பர ப்ரஹ்ம நிலையை அடைந்து விடுவாய்" என்று கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார்.

வேதங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் ஸத்யத்தின் சாரமாக இருக்கும் அந்த பர ப்ரஹ்மமே, அந்தத் தெய்வீகமே சொல்லும் ஸத்யங்கள் இவை.

பெரும் ஞானிகளும், ரிஷிகளும் அனுபவித்த அறிவின் தொகுப்பே வேதங்கள். வாய்மொழியாக, வழிவழியாக வந்ததையே ச்'ருதி என்ற சொல் குறிக்கிறது. உண்மையிலேயே இந்த அறிவு அனுபவமாகப் பெற்ற அறிவே.

ச்'ருதி என்ற வார்த்தையின் உண்மையான பொருளே – 'உள் முகமாகக் கேட்கப்பட்டது' என்பதுதான்; பிறர் சொல்லிக் கேட்கப்பட்டது அல்ல!'அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொண்ட அந்த வினாடியே, அது அந்த அனுபவத்தின் ஸத்யம் ஆகாது.

எல்லா மேலான ஞானிகளும், ஞானம் அடைந்தவர்களும் இதே நித்யானந்தத்தை, நிரந்தரமான பேரின்பத்தை அடைந்திருப்பார்கள். ஆனால் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவிதமாக வெளிப்படுத்துவார்கள்.

மஹாவீரர் பேரின்பத்தில் ஆடையின்றி நடந்தார். மஹாவீரருக்கு முற்றும் மாறுதலாக புத்தர் சொன்னார். இருவருமே சமகால இளவரசர்கள். ஒரு குரு போதிக்கும் ஸத்யம் மற்றொரு குரு போதிக்கும் ஸத்யம் போல் இருக்காது; அப்படி இருக்கவும் முடியாது.

குருமார்கள் உடல் அசைவுகள் மூலமும், வார்த்தைகள் மூலமும், நெருங்கிய சீடர்களிடம் தனது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது பலவிதமான கருத்துகள் தோன்றும்.

வேதாந்த, ஸாங்க்ய, மீமாம்ஸ போன்ற மற்ற தத்துவப்பாதைகளும் வேதத்தை ஆதாரமாக வைத்து தோன்றியவையே! கற்றறிந்த சான்றோர்கள் பல தலைமுறைகளாக, இந்த ஸத்யங்களின் மேல் ஆராய்ச்சிகள் செய்து, அதனோடு தாங்கள் கற்றதையும் தங்களுடைய அனுபவங்களையும் சேர்த்தார்கள்.

வேதங்களுக்கும் உபநிஷதங்களுக்கும் கீதைக்கும் ஏழு விதமான ‘புரிதல் நிலைகள்’ இருக்கின்றன. ஒருவர் எந்தச் சக்தி நிலையில் நிலைகொண்டிருக்கிறாரோ, அதைப் பொறுத்தே அவருடைய புரிதலும் நுட்பம் பெறுகிறது. மிக உயர்ந்த நிலையில் எல்லாம் ஒன்றே என ஒருவரால் உணர முடியும். இந்த உயர்ந்த நிலையில் அனுபவம், அனுபவிப்பவர், அனுபவித்தல் என்பதே கிடையாது. ‘எல்லாம் ஒன்றுதான்.’

கிருஷ்ணர் இந்த உயர்ந்த நிலை சத்தியத்தையே இந்த ஸ்லோகங்களில் சொல்கிறார். “வேதங்களை அரைகுறையாகப் படித்துவிட்டு, அதனுடைய உட்பொருளைப் புரிந்துகொள்ளாமல், வெளிப்படையான சடங்குகளை மட்டும் செய்யச் சொல்லும் அரைகுறை பண்டிதர்களின் பேச்சைக் கேட்டு, அந்த வழியில் செல்ல வேண்டாம்,” என்று சொல்கிறார்.

குரு சொல்கிறார், “இருமையைத் தாண்டிச்செல். இவையெல்லாம் மகிழ்ச்சி யைத் தருவதுபோல் தெரியும். ஆனால் இவை தற்காலிகமானவையே! இந்தச் சந்தோஷங்கள் இரு துயரங்களுக்கு இடைப்பட்ட நிகழ்வே! அதையும் தாண்டிச் சென்று நிலையான ஸத்யத்தை, ஐக்கியமான ஒன்றைத் தேடு. இதுவே யோகம்.”

“மேம்போக்கான புரிதலையும் தாண்டி, இங்கே சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அவை உன்னை உலக இயல்புகளான ஸத்வ, ரஜஸ், மற்றும் தமஸ் இவற்றைத் தாண்டி அழைத்துச் செல்லும். உண்மையான புரிந்துகொள்ளுதலிருந்து மலரும் விடுதலைக்கு இது உன்னை அழைத்துச் செல்லும்.

அந்த இறுதி சக்தியின் நிலையான தன்மையைப் புரிந்து கொண்டபின், படை த்தல், காத்தல், அழித்தல் இந்த மூன்றிற்குமே எந்த ஒரு அர்த்தமுமே இல்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்வாய். இந்த நிலையில், நீ படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்ற மூன்றையும் கடந்து செல்கிறாய்.

கொண்டிருந்த வேத கருத்துகள் அனைத்தும் கடல் நடுவில் உள்ள ஏரி போன்றது என உணர்வாய்” என்று சொல்கிறார்.

குழந்தைக்கு நடக்கக் கற்றுக் கொடுப்பதுபோல், கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனை கையைப் பிடித்துப் படிப்படியாக உயர்ந்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். குருவாக இருந்து அர்ஜுனனது வாதங்கள், பயங்கள், தயக்கங்கள் அனைத்தையும் ஒவ்வொன்றாக உடைத்தெறிகிறார்.

இந்தக் குழந்தைத்தனமான நடை, இதுநாள்வரை செயல்பட்டு வந்த அர்ஜுனனின் பட்டறிவையே குறிக்கிறது. அர்ஜுனனின் பட்டறிவு எவ்வளவு குறைபாடு உடையதாக இருக்கிறது என்பதையும் அதன் அர்த்தமற்ற தன்மையையும் அர்ஜுனனுக்குக் கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார். இவை அனைத்தும் அடுத்தவரிடமிருந்து கடன்பெற்றதே தவிர, அவருடைய சுய அனுபவங்கள் அல்ல. இப்போது அவரை அனுபவ அறிவுக்குள் அழைத்துச் செல்ல கிருஷ்ணர் விரும்புகிறார்.