அத்தியாயம் - 15: கேள்விகள் இல்லை🔗

பகவத் கீதையின் பதினைந்தாம் அத்தியாயத்தில் கிருஷ்ணர் மட்டுமே பேசுகின்றார். அர்ஜூனன் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. அர்ஜூனனின் உள்மன பேச்சு அமைதியாக்கப்பட்டது. அதன் விளைவாக அவனுள் இருந்த கேள்விகள் மறைந்தன.

கிருஷ்ணன் தான் யார் என்பதையும் தன்னுடைய சக்தி என்ன என்பதையும் விளக்குகிறார். இந்த அத்தியாயம் புருஷோத்தம யோகம் என்று ஐதீக முறைபடி பெயரிடப்பட்டுள்ளது, மிக உயர்ந்த ஆன்ம யோகம் (ண்னுஞே). கிருஷ்ணர், 'சுஅவரே புருஷோத்தமன், இருக்கும் இருப்புகளில் எல்லாம் மிக உயர்ந்தவர் என்ற காரணத்தையும் சொல்லி முகத்திரையை விலக்குகிறார். தான் அர்ஜூனனிடம் சொன்னது மிக ஆழ்ந்த இரகசியம் என்பதையும் வெளிப்படுத்துகின்றார். அர்ஜூனன் சத்தியங்களை உள்வாங்க தயாராகிவிட்டதாக கிருஷ்ணர் நம்பினார்.

அர்ஜூனன் இருப்பில் நிலைபெற்றுவிட்டார். அவர் சந்தேகங்கள் மறைந்துவிட்டன; அவர் 'சுவிஷ்வரூப தரிசன யோகத்தின்'° போது பெற்ற பிரபஞ்ச அனுபவத்தினால் அவருள் இருந்த கேள்விகள் கரைந்தன - கிருஷ்ணரின் பரந்த (மிக பெரிய) வடிவத்தை பார்த்ததனால் அவரது நேரடி ஆன்மீக அனுபவத்தினால் கேள்விகள் கரைந்தன. இதுவரை கிருஷ்ணர் போதித்தவைகளை உள்வாங்குவதற்கு தேவையான ஆழ்ந்த அறிவையும் தெளிவான புரிதலையும் அவர் பெற்றுவிட்டார். அர்ஜூனன் ஆன்மீக அனுபவத்தை பெறுவதற்குத் தேவையான மனஉறுதியை அடைந்துவிட்டார். அவர் ஒரு புதிய இருப்பு.

கிருஷ்ணரின் இரகசியமான பிரபஞ்ச வடிவத்தை வெளிப்படுத்தியதால், அர்ஜூனன் கூட்டு விழிப்புணர்வில் தன் சொந்த விழிப்புணர்வு பகுதியை பெற்றால். இந்த அனுபவம் அவரை பக்தியில் ஆழ்த்தியது. இந்த பக்தி வெறும் கிலுஷ்ணரிடம் மட்டும் வரவில்லை. கிருஷ்ணர் மூலமாக மனிதகுலத்தின் மீது வந்தது. அர்ஜூனன், அவருக்காகப் பேசவில்லை. மனிதகுலத்திற்காக பேசுகின்றார், கவனிக்கின்றார்.

அர்ஜூனனிடம் இதற்கு மேல் எந்தவித பட்டறிவு சம்பந்தமான கேள்விகளும்

| 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'° என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

அர்ஜுனனின் குழப்பத்தைத் தீர்ப்பதற்கான பொறுப்பை எடுத்துக் கொள்கிறார்.

அர்ஜுனனின் கேள்விகள் குழப்பங்களினால் ஏற்பட்டவை. ஒரு போர் வீரனாக, சத்ரியனாக கொல்வதென்பது அர்ஜுனனுக்கு பழக்கப்பட்ட ஒன்று. அந்த குருக்ஷேத்திர போர்க்களத்தில் அவருக்கு இருந்த குழப்பம் மனிதர்களை கொல்வதை பற்றியதல்ல. இன்னும் சரியாக சொல்ல வேண்டும் என்றால் அது உறவினர்களை, ஆசிரியர்களை, நண்பர்களை கொல்வதை பற்றியது. அர்ஜுனனின் குழப்பம் அகிம்சை கொள்கையினால் ஏற்பட்டதல்ல; அப்படியிருந்திருந்தால் கிருஷ்ணர், அர்ஜுனனை சண்டையிட தூண்டியிருப்பாரா என்பதே சந்தேகம்தான்.

அர்ஜுனனின் குழப்பம், மன அழுத்தம், சந்தேகங்கள், கேள்விகள் அனைத்தும் அகங்காரத்தில் இருந்து 'நான்', 'எனது' என்ற உணர்விலிருந்து எழுந்தது. அவர் முன்னே கூடி இருக்கும் போர் வீரர்கள், அவர் சண்டையிட்டு கொல்ல வேண்டிய அல்லது கொல்லப்பட வே ண்டிய மனிதர்கள், அவரது உறவினர்களும் நண்பர்களும். அவர்கள் அன்னியர்கள் அல்ல. அர்ஜுனனின் மனதில் ஏற்பட்ட குழப்பம் அகிம்சையினால் அல்ல சொந்தத்தினால்.

அர்ஜுனனின் மாயை அவருக்குள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. அதன் முன்னால் கூடியிருப்பவர்கள் உறவினர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் என்ற அவரது பார்வை, தனக்கு அவர்களை கொல்வதற்கான தார்மீக (ண்ணிஞ்சிடி னுணதூ) உரிமையில்லை என்று எண்ணினார். ஒரு சத்ரியனாக, கொல்வதில் அர்ஜுனனுக்கு தடுமாற்றமோ அல்லது ஒழுக்கத்தை மீறிய செயல் என்ற எண்ணமோ இல்லை. அகங்காரத்தின் காரணமாக ஏற்பட்ட வன்முறையாலும் பந்தத்தால் ஏற்பட்ட வன்முறையுமே அவருக்கு தடையாக அமைந்ததேயன்றி அகிம்சை என்னும் நீதிக் கொள்கையினால் அல்ல.

கிருஷ்ணர், அர்ஜுனனின் கேள்விகளுக்கு ஒன்றன்பின் ஒன்றாக பதிலளித்தார். குருவின் சக்தி ஒரு கேள்விக்கு அவர் அளிக்கும் பதில் அடுத்து பின் தொடர்ந்து வரக்கூடிய பல கேள்விகளை அமைதிப்படுத்தும் வகையில் இருக்கும். கிருஷ்ணரின் விஸ்வரூப தரிசனத்தால் அந்த தெய்வீக தரிசன அனுபவத்தால் அர்ஜூனனின் உள்மன ஓட்டத்தின் வேகம் குறைந்து ஏறக்குறைய நின்றே விட்டது. இதன் விபரம் அத்தியாயம் பதினொன்றில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

அவர் பிரம்ம சூத்திரம் படித்திருக்கிறார் என்பதை காட்டுவதே இந்த கே கள்வியின் நோக்கம். இது ஒரு கேள்வியல்ல. இதில் தேடுதல் இல்லை.

தேடுதல் இல்லாத சந்தேகம், கேள்வி. தேடுதல் உள்ள கேள்வி, சந்தேகம். சத்தியத்தைக் கேள்விகள் தேடுவதில்லை. ஆனால் சந்தேகங்களே தேடுகின்றன.

மனிதரால் நிறைய சத்தியங்களை கையாள முடியாது. அவரால் பொய் கலந்த உண்மைகளை சமாளிக்க முடியும். அதற்குமேல், சத்தியங்கள் அவருக்குள் மாற்றங்களை நிகழ்த்த ஆரம்பிக்கின்றது. தான் நிற்கும் பூமி நழுவி செல்வதாக உணர்கின்றான். நாம் யாருமே சத்தியத்தைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புவதில்லை. சத்தியத்தை உண்மையாக (நேர்மையாக) கொடுத்தால் வெறும் ஒரு சிலரே கேட்க தயாராக இருப்பார்கள். மக்கள் உண்மையான சத்தியத்தை கொடுத்த க்ஷணத்தில் பயந்துவிடுகிறார்கள். சத்தியம் மக்களை பயமுறுத்துகின்றது. அதனால், அவர்கள் சத்தியத்தை கேள்வி கேட்கிறார்கள்.

ஒரு மேற்கத்திய வேதாந்தி, மிக அழகாக எழுதினார், ‘தயவு செய்து பொய்களைக் கலைந்து விடாதீர்கள்; மனிதன் அதன் மேலே வாழட்டும், அதனுடமே வாழட்டும்’.

ஒருவரின் பொய்களை அகற்றிவிடுவது என்பது தாங்கி கொள்ள முடியாத ஒன்று. இந்த பொய்களை அடிப்படையாக தான் ஒருவர் வாழ்கின்றான். பொய்களை அடிப்படையாக கொண்டு தான் நாம் வாழ்ந்து மடிகின்றோம். பொய்கள் நம்மை சௌகரியமாக்குகிறது. சத்தியங்கள் நம்மை பயமுறுத்துகின்றது.

மீ நாம் ஏன் அலங்கரித்துக் கொள்கிறோம், தலை முடிக்கு சாயம் பூசி க் கொள்கின்றோம், மேலும் உடையலங்காரம் செய்து கொள்கின்றோம்? நாம் சத்தியத்தைப் பார்க்க விரும்புவதில்லை. நமக்கு வயதாகிறது என்ற உண்மையை எதிர்கொள்ள விரும்புவதில்லை.

நாம் முதுமையடைகிறோழ் என்ற உண்மையை நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ள முடிவதில்லை; நாம் போலியாக நடிக்கின்றோம். கற்பனை காண்கின்றோம், பொய்

|

இருபத்தைந்து வருடம் | ‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

மீ நாம் நம் விருப்பமான தெய்வத்திற்கு மலர்களை படைக்கும்போது நாம் வேறு எதையோ பற்றி வேறு யாரையோ பற்றி சிந்திக்கின்றோம். நாம் தினமும் தவறாது பிரார்த்தனை செய்யும் மக்களை பார்த்திருக்கின்றோம். ஆனால் அவர்கள் கவனம் அலுவலகத்தில் அல்லது வாழ்க்கையைப் பற்றிய வேறு ஏதோ ஒன்றில் இருக்கும்.

மீ ஆயிரம் தெய்வம் மற்றும் தேவியாயின் பெயர்களைக் கொண்ட சகஸ்ரநாமம், லலிதா சகஸ்ரநாமங்களை வழிபாட்டிற்காக தினமும் படிக்கும் மக்களை நாம் கவனித்ததுண்டு.

முழுமையாக செய்தால் ஒரு மணிநேரத்திற்கு மேல் ஆக கூடிய பாடல்களை உணவேதும் அருந்தாமல் விரதமிருந்து பாடுவதாக பெருமிதப்படுவார்கள்.

இந்த வகை மக்கள் பாட ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்தில் எந்த செய்யுள் வருகிறோம் என்று பார்க்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள். பாடலைப் பாடி முடிப்பதற்கு இன்னும் எத்தனைப் பத்தி இருக்கின்றது என்று நம்பிக்கையில்லாமல் பார்த்துக் கொண்டேயிருப்பார்கள். அவர்கள் சலித்து, களைத்துவிட்டார்கள். அவர்கள் ஈடுபடுத்திக் கொள்ளும் சாதாரண வேலை மாதிரி.

மீ இந்த மக்களால் தாங்கள் பாடும் பாடலில் அல்லது வழிபாட்டின் தாத்பரியத்தில் (ண்ணீடிணூாடிண) கவனம் செலுத்த முடிவதேயில்லை. அவர்களிடம் நேர்மையில்லை. இந்த ஞானிகள் பயத்தினாலோ அல்லது பேராசையினாலோஒரு சடங்காக பாடவில்லை, பிரார்த்தனை செய்யவில்லை; அவர்கள் விருப்பத்தினால் செய்தார்கள். அவர்களுக்கு செய்ய வேண்டும் என்ற உற்சாகம் இருந்தது.

அன்பினாலும், இயற்கையின் மீது, கடவுளின் மீது இருந்த இணக்கத்தாலும் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து தங்கள் இருப்பு நிலையிலிருந்து இதைச் செய்தார்கள். வாம் என்ற பயம்.

பேச்சை தொழிலாக கொண்ட ஒருவர் பேச வேண்டிய எல்லாவற்றையும் தயார் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்றால் அவர் சொல்லும் எல்லாமே பொய் தான். அது அவர் அனுபவமாக மாறவில்லை. அது அவர் இருப்பின் அங்கமாக மாறவில்லை;

நாம் ஏன் இத்தனை கனிவான வார்த்தைகளைத் தயார் செய்து கொள்கிறோம். ‘சுஉன்னைப் பார்த்தால் மகிழ்ச்சி, உன் அருகில் இருப்பது மகிழ்ச்சியாக இருக்கின்றது’ என்று சொல்கிறோம்.

உண்மையிலேயே நாம் அருமையாக உணர்ந்தோம் என்றால் முழு இருப்பே அதை வெளிப்படுத்தும். நம் உடலசைவே அந்த மகிழ்ச்சி யை வெளிப்படுத்தும். நாம் அதை சொல்ல வே வண்டிய அவசியமில்லை.

ஒரு சின்ன கதை:

அந்த ஆசிரியர் லேசாக தலையசைத்து லேசான குரலில், 'உங்களுக்கும் அதே' (ண்உட்சு னுணி தூணித) என்று முணு முணுத்தார்.

விருந்தினர் கேட்டார் நீங்கள் ஏன் அவர்களை ஒருமுறை கூட வாழ்த்தவில்லை. நீங்கள் ஏன் 'உங்களுக்கும் அதே' என்று சொல்கின்றீர்கள்.

அந்த ஆசிரியர் சிரித்து கொண்டே சொன்னார், 'நானும் மாணவனாக இருந்திருக்கின்றேன். அவர்கள் மனதில் உண்மையாக என்ன ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றது என்று எனக்கும் தெரியும்°" என்று.

அதனால், நீங்கள் எப்போது யாரை வாழ்த்தினாலும், உங்கள் வாழ்த்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் எண்ணங்களைப் பற்றி விழிப்புடனிருங்கள்.

சிறிது எச்சரிக்கையுடனிருங்கள்! நிறைய நேரங்களில் நாம் எப்போது எதை பேச வேண்டும் என்று தயார் செய்ய வேண்டியதாயிருக்கின்றது.

எனினும், நாம் உண்மையில் நிலைபெற்றிருந்தால் நம் உள்மன பேச்சு மறைந்துவிடும். நம் சிந்தனை மறைந்துவிடும். நாம் முழுமையாக உண்மையாகயிருந்தால், யோசி க்க வேண்டிய அவசியமேயில்லை, பேசிவிட்டு அமைதியாக வேண்டியது தான்.

எப்படி ஆரம்பிக்க வேண்டும், எதிலிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும், மேலும் விஷயத்தை எப்படித் தொடர்வது என்று ஒத்திகை பார்க்கிறோம். நாம் இறுதி ஒத் திகை பார்த்துவிடுவோம்.

ஒரு வேளை எதிரில் இருப்பவர் வேறு ஏதாவது விஷயத்தை பேச ஆரம்பித்து விட்டால், நாம் தொலைந்தோம்; என்ன சொல்வதென்றே நமக்குத் தெரியாது. நமக்கு எது தெரியுமோ நாம் அதை பற்றி பேச வேண்டும் என்று நினைத்தோமோ அதில்

துரோணாச்சாரியரை அகற்றாமல் அவர் தலைமை தாங்கும் கெளரவ படையை வீழ்த்த இயலாது. துரோணாச்சாரியரை நிலைத் தடுமாற செய்ய ஒரே வழி அவரது மகனை கொல்வது தான்.

துரோணரின்முழு சக்தியும் அவரது மகன் அசுவத்தாமனை நோக்கியே இருந்தது. கிருஷ்ணருக்கு துரோணரிடம் சென்று அசுவத்தாமன் இறந்துவிட்டார் என்று சொல்ல ஒருவர் தேவைபட்டார்.

துரோணாச்சாரியார் தன் மகனை தவிரவேறு யாருடனும் பந்தமில்லை. அவரை வீழ்த்துவதற்கு இந்த ஒரு வழியில் தான் அவரை நிலைதடுமாற செய்ய முடியும் என்று கிருஷ்ணருக்குத் தெரியும்.

யாரோ ஒருவர் சென்று, உங்கள் மகன் கொல்லப்பட்டான் என்று சொன்னால் நிச்சயம் துரோணர் நம்பமாட்டார் என்று கிருஷ்ணருக்குத் தெரியும்.

அசுவத்தாமனின் மரணத்தை அறிவிக்க பாண்டவர்களின் இளவரசனான யுதிஷ்டிரன்தான் ஏற்றவன் என்று கிருஷ்ணருக்குத் தெரியும். குற்றமற்ற உண்மைகளை மட்டுமே பேசுவார். அவர் பொய்யே சொல்லமாட்டார். எல்லோரும் அவரை உண்மையானவர் என்று நம்பினார்கள்.

துரோணாச்சாரியாரிடம் அவர் மகன் அசுவத்தாமன் இறந்து விட்டதாக சொல்லும் யுதிஷ்டிரனை, கிருஷ்ணர் கேட்டுக்கொண்டார். யுதிஷ்டிரன் தன்னால் பொய் சொல்ல முடியாது என்று மறுத்தார். அவர் சொன்னார், அசுவத்தாமன் உயிருடன் இருக்கிறார். நான் எப்படி அவர் இறந்துவிட்டதாக சொல்ல முடியும் என்று கூறி சொன்னார்.

கிருஷ்ணர் சொன்னார், அது பரவாயில்லை. அசுவத்தாமன் என்ற பெயரில் ஒரு யானை இருக்கின்றது. உன் சகோதரன் பீமன் இந்த யானையை கொல்வான். அசு வத்தாமன் எனும் யானை இறந்துவிட்டது என்று நீ சொல்வாயாக நீ யானை என்கின்ற வார்த்தையை சொல்லும் போது, அந்த வார்த்தையை புரியாமல் மூழ்கடிக்க நான் என் சங்கை ஊதுகிறேன்.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | ‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

தயவு செய்து புரிந்துக்கொள்ளுங்கள் ஒருவர் பரவசத்தில் பேரானந்தத்தில் இருக்கும்போது அவர் லேசாக இருப்பது போல் பறப்பது போல் உணர்கிறார். தர்மராஜனின் உடல் பூமியில் தான் நடக்கிறது. ஆனால் பூமியின் மேல் பறப்பது போல் அவ்வளவு லேசாக உணர்ந்தார். அது ஒரு முழுமையான எல்லைகளற்ற விழிப்பு உணர்வு.

அசுவத்தாமனின் மரணத்தை பற்றி சொன்ன க்ஷணமே, அது ஒரு சத்தியமேயானாலும், அவர் பூமிக்கு இறங்கிவந்தார். பூமிக்கு மேல் பறந்து கொண்டிருந்த அவரது ரதம் பூமியை தொட்டது.

நம் நிஜ வாழ்வில் ஏன் இவ்வளவு பொய்கள் சொல்கின்றோம்? ஒரு கணவர் ஏன் எப்போதும் தன் மனைவியிடம் தான் அவளை காதலிப்பதாக சொல்கிறான். அவர் தன் மனைவியை காதலித்தால் அவர் உடல் அசைவே அதை வெளிப்படுத்தும் ஆனால் அதை வார்த்தையில் சொல்லும் போது உண்மையாக அவர் தனக்குத் தானே நினைவுபடுத்திக் கொள்கிறார். அவர் தன் மனைவியிடம் அன்பு செலுத்த வேண்டும் என்று தனக்கு தானே நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

உண்மையை பேசுவது என்பது ஆபத்தானது. நாம் உண்மையைப் பேசினால், நமக்கு ஞானமடைந்த மக்கள் மத்தியில் இடம் உண்டு. ஆனால் மற்ற மக்கள் மத்தியில் இல்லை. அது மிகவும் அபாயகரமானது.

ஒரு பண்டிதர் யமுனை நதிக்கரையில் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தினமுமு; சடங்குகள் மூலம் கிருஷ்ணரை விழிபட்டு வந்தார்.

பண்டிதருக்கு ஒரு பால் விற்கும் பெண் வழக்கமாக பால் கொண்டு வருவார். முதல் நாள் இரவு பலத்த மழை பெய்து ஆற்றில் வெள்ளம் பெருகியதால் அன்று அந்த பெண் வரவில்லை.

மறுநாள் அந்த பெண், பண்டிதரின் வீட்டிற்கு வந்தவுடன், 'சுநீ ஏன் நேற்று பாலை எடுத்து வரவில்லை? என்று கேட்டார். ஆற்றில் வெள்ளம் வந்ததால் என்னால் ஆற்றை கடக்க முடியவில்லை"" என்று பதில் சொன்னார்.

பண்டிதர் அவளிடம், ‘சுநிறைய பேர் கிருஷ்ணனின் பெயரை உச்சாடனம் செய்து சம்சார சாகரம் என்னும் பெருங்கடலை கடந்துள்ளார்கள். இருந்தும் உன்னால் ஒரு சிறு ஆற்றை கடக்க முடியவில்லை. அவர் பெயரை உச்சாடனம் செய்து கொண்டே ஆற்றைக் கடந்து வா"" என்று சொன்னார்.

ஒரு பண்டிதருக்கு உதாரணமாக அவர்கள் வறண்ட அறிவைக் காட்டிக்கொண்டார். அந்த ஏழை பால் விற்கும் பெண்ணின் மனதில் பதிய செய்வதற்காகவும் அதே சமயம் அவளது ஒரு நாள் சேவையை இழந்ததற்காக திட்டுவதற்காகவும் அப்படிச் சொன்னார். அன்றிலிருந்து அந்த பால்விற்கும் பெண் சரியான நேரத்திற்கு வந்து விடுவார்.

சிறிது நாட்கள் கழித்து ஆற்றில் மீண்டும் வெள்ளம் வந்தது. பால் விற்கும் பெண் சரியான நேரத்திற்கு வந்து பண்டிதரை ஆச்சரியத்திற்கு உள்ளாக்கினார். அவர் அந்த பெண்ணிடம், 'சுஉன்னால் ஆற்றை கடக்க முடிந்ததா?"" என்று கேட்டார்.

அதற்கு அந்த பெண், 'சுஉங்களின் சரியான வழிகாட்டுதலின் படி குருவே நீ ங்கள் சொன்னப்படி கிஷ்ணனின் நாமத்தை உச்சாடனம் செய்தபடி நீரின் மேல் நடந்து வந்தேன்"" என்றாள்.

பண்டிதரால் இதை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அவர் ஆதாரம் வேண்டும் என்றார். பால் விற்கும் பெண் ஒப்புக் கொண்டார். அவர்கள் ஆற்றங்கரைக்கும் சென்றார்கள்.

ஒரு மனிதர் ஒரு சங்கீத ஆசிரியரிடம் சென்று குருவே, நான் நான்காண்டுகள் சங்கீதம் கற்றிருக்கிறேன். இப்போது நான் உங்களிடம் கற்றுக் கொள்ள விரும்புகிறேன். இதற்கு எவ்வளவு காலம் எடுத்துக்கொள்ளும் என்று கேட்டார்.

ஆசிரியர் சொன்னார், ஆறு ஆண்டுகள் ஆகலாம் என்று.

இன்னொரு நபர் வந்து கேட்டார், நான் இரண்டு ஆண்டுகள் சங்கீதம் கற்றிருக்கிறேன். நான் சுற்றி கொள்ள எவ்வளவு காலம் ஆகும் என்று, ஆசிரியர் சொன்னார், 'ஈஇரண்டு ஆண்டுகள்"" என்று.

ஒரு புதிய, ஏதும் தெரியாத மாணவர் தன் குருவை உடனடியாக உள் கிரகித்துக் கொள்கிறார். அவர் தன் கருவிடமிருந்து சாதாணமாக எடுத்துக் கொள்கிறார். அவர் நேரடியாக தன் இருப்பிற்குள் குருவை எடுத்துக் கொள்கிறார்.

இந்த பூமி கிரகத்தில் தோன்றும் எல்லா குருமார்களும் அதே சாஸ்திரம் எழுதிவைக்கப்பட்ட ஞானத்தை தான் எடுத்து வருகிறார்கள். ஆனால், இந்த ஞானத்தில் கரைந்த வாழ்வையும் சேர்த்து எடுத்து வருகிறார்கள்.

நாம் புத்தகத்தில் படிப்பது வெறும் வார்த்தைகள் அது படிப்பவரிடம் எந்த மாறுதலையும் எடுத்து வராது. எந்த புத்தகமும் நமக்கு உண்மையை தர முடியாது. அவைகள் அதற்காக வடிவமைக்கப்படவில்லை.

ஒரு சின்னக் கதை.

இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் ஒரு புத்தகத்தைச் சொல்ல அதை ஒரு சீடர் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் சீடர் கேட்டார், குருவே, தயவு செய்து மீண்டும் அதைச் சொல்லுங்கள் என்று. குரு அந்த வாக்கியத்தை மீண்டும் சொன்னார்.

மாணவர் எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டு சொன்னால், குருவே, இந்த வாக்கியம் நீங்கள் சென்ற அத்தியாயத்தில் சொன்ன வாக்கியத்திற்கு முரண்பாடாக இருக்கிறதே. இது குழப்பமாக இருக்கிறது என்று.

இராமகிருஷ்ணர் அவரிடம் சொன்னார், கவலைபடாதே, நான் சொல்வதை எழுது என்று.

சீடர் சமாதானமாகவில்லை. இராமகிருஷ்ணர் விளக்கினார். புத்தகத்தின் நோக்கம் உண்மைகளை வழங்குவது இல்லை. சத்தியத்தைச் சொல்லி கிட்டத்தட்ட மாறுதலை எடுத்து வருவது. ஒரு வாழும் ஞானியிடம் செல்ல வேண்டும் என்ற உத்வேகத்தை மக்களிடம் ஏற்படுத்தித் தான் புத்தகங்கள்.

எல்லா வேதங்களுக்கும், எல்லா புத்தகங்களுக்கும் இது பொருந்தும் (இது தான் உண்மை). இறுதியான சத்தியத்தை எந்த புத்தகத்தாலும் தர முடியாது. பிரார்த்தனை என்னவென்றால் சில மக்கள் புத்தகங்களையே இறுதியான சான்றாக எடுத்துக் கொள்கின்றனர். அவர்கள் தங்கள் பட்டறிவை சான்றாக எடுத்துக் கொள்கின்றார்கள்.

உண்மையான வாழ்வதற்கு பதிலாக, புத்தகத்தையே உரிமையாக எடுத்துக் கொள்கின்றார்கள். அவர்கள் தாங்கள் படித்த புத்தகங்களையும், வேத நூல்களையும் அடிப்படையாக வைத்து குருவன் வார்த்தைகளுக்கு ஆதாரம் கேட்கின்றார்கள்.

340

வார்த்தைகளின் அர்த்தமே முக்கியமான பிரச்சினை. உதாரணமாக குரு ஆத்மன் என்ற வார்த்தையை சமஸ்கிருத அகராதியில் இருந்து சொல்வார். ஆனால் ஆத்மன் என்ற வார்த்தையை நாம் நம் ஆக்ஸ்பர்டு அகராதியில் தேடுகின்றோம். இயற்கையாகவே பிரக்தியை ஆரம்பித்துவிடுகின்றது.

நாம் வாழும் குருவின் சாநித்தியத்தில் இருக்கும் போது விளக்கங்கள் தேட முடியும். உடனடியாக சந்தேகங்களை தெளிவுப்படுத்த முடியும். நம்மால் புரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை என்பதை நம் கத்தைப் பார்த்தே குரு தெரிந்துக் கொள்வார். நாம் பொருளுடன் ஒன்றாக பொருந்தும்வரை அவர் மேலும் வினக்கமளிப்பார்.

மாமுனிவரும், வியாசரின் இளைய மகனும், இந்து மதத்தின் காவியமான மகாபாரதத்தின் ஆசிரியருமான சுகபிரம்மம் தன்னைவிட வயதில் பெரிய மாமுனிவர்களுக்கு போதித்தார்.

அவர் பகவான் விஷ்ணுவின் பத்து அவதாரங்களையும் குறிப்பாக கிருஷ்ணரின் அவதாரத்தையும் பாகவதமாக எடுத்துச் சொல்கின்றார்.

கதையைச் சொல்லி முடித்தவுடன் அங்கு கூடியிருந்த ரிஷிகளில் ஒருவர். கண்ணீர் கசிய சுகபிரம்மரின் பாதத்தில் விழுந்தார். அவர் உணர்ச்சி பொங்க தயவு செய்து இவற்றை எழுத்தில் சொல்லாதீர்கள். ஒரு முறை வார்த்தையில்

341

மாமுனிவர் வால்மீகி எழுதிய இராமாயணம், பகவான் விஷ்ணுவின் அவதாரமான அரசர் இராமரைப் பற்றிய ஒரு மாபெரும் இந்து மத புராணம். இந்த கதையில், அரக்கர்களின் அரசன் இராவணன், இராமரின் மனைவி சீதையை கடத்திச் சென்று விடுகிறான்.

இராமர் (இராவணனை பின் தொடர்ந்து செல்லும் பொழுது) வன இராஜ்ஜியமான கிஷ்கிந்தையில் வாழ்ந்த வானரங்களின் உதவியை நாடுகிறான். இந்த இராஜ்ஜியத்தை வானர சகோதரர்களான வாலி, சுக்கரிவன் இந்தியா முழுவதும் வானரங்களின் தெய்வமாக வழிபடும் அனுமான்ரின் உதவியுடன் நடத்திவந்தார்கள்.

வால்மீகி கிஷ்கிந்தையில் வாழ்ந்த வானரங்களின் தொகையினை அளவைச் சொல்கின்றார்.உண்மையாக பார்த்தோமானல், கிஷ்கிந்தையில் அத்தனை லட்சம் குரங்குகள் இருப்பதற்கான இடமே இல்லை.

வால்மீகி சத்தியத்தின் அடிப்படையில் இந்த மிகப்பெரிய எண்ணிக்கையை சொல்கின்றார். இது உருவகப்படுத்தப்பட்ட சத்தியமே. வால்மீகி, எண்ணிக்கையின் மூலம் வானரங்களின் பலத்தைச் சொல்கிறார்.அவர் எந்தப் பலத்தை பற்றி பேசுகின்றாரோ அதை எண்ணிக்கை சொல்கிறது. வால்மீகியின் பார்வை சத்தியம் சம்பந்தப்பட்டது. வால்மீகி எண்ணிக்கையின் மூலம், வானரவீரர்களின் சரியான எண்ணிக்கையை சொல்லவில்லை. அவர் வானர வீரர்களின் சக்தியைச் சொல்கின்றார்.

வால்மீகியின் கவனம் உண்மையைச் சொல்வதைவிட சக்தியின் சத்தியத்தைச் சொல்வதில் இருந்தது.

விஞ்ஞானம் எல்லாவற்றையுமே நிரூபித்தும், அளவிட்டு காட்டுவதையே விரும்பும். இதற்கு அர்த்தம், அறிவியல் நிரூபிக்காத அளவிடாது என்பது உண்மை இல்லை என்பது தான்.

புவி ஈர்ப்பு விசை, படைப்பு ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்தே செயல்படுகின்றது. பிரபஞ்சம் இருந்த காலத்திலிருந்தே இது இருந்து வருகின்றது.

| ‘சுஜன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுஜான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இல்லாவிட்டால் சூரியனும், கோள்களும் எப்போதும் நகர்ந்தது போல் நகர முடியாது. இருந்தாலும் நியூட்டன் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு தான் புவி ஈர்ப்பு விசையைக் கண்டுபிடித்தார். சமூகமும், மதமும் அது வரை இந்த உண்மையை ஒப்புக் கொள்ளவில்லை.

விஞ்ஞானம் என்பது புரிந்து கொள்ளும் சக்திக்கு உட்பட்டது. இது அடர்ந்த, இருண்ட காட்டை ஒரு சிறு விளக்கு மூலம் ஆராய்வது போல விளக்கு முன்னே இருக்கும் ஒரு சில அடிகளை மட்டுமே வெளிச்சமாக்கும். விஞ்ஞானம் இந்த குறுகிய இடத்திற்குள் பார்த்ததை அடிப்படையாக வைத்து தத்துவ விளக்கத்தைத் தருகிறது.

அடுத்ததாக விஞ்ஞானம் வெளிச்சத்து டன் முன்னே சென்று இன்னும் சில அடிகள் முன்னே இருப்பதை காண்கின்றது. அவர்கள் பார்ப்பது முன்பு பார்த்ததை விட சிறிது வித்தியாசப்படுகின்றது. எனவே அவர்கள் புதிய தத்துவ விளக்கத்தைக் கொண்டு வந்து முதலில் சொன்ன விளக்கத்தை ஒதுக்கிவிடுகின்றார்கள். இப்படி தான் விஞ்ஞானம் வேலை செய்கிறது.

ஒரு மின்னல் வெளிச்சத்தில் காடு முழுவதையும் பார்க்க முடிந்தால் எப்படி இருக்கும் என நினைத்துப்பாருங்கள். இப்படி தான் ஞானமடைந்த குருமார்கள் முழு சத்தியத்தையும் பார்க்கின்றார்கள். இது தான் விஞ்ஞானத்திற்கும், ஆன்மீகத்திற்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசம்.

உண்மை மின்னலைப் போல அது க்ஷணத்தில் நிகழக்கூடாது. அது அதீதமானது. அது படிப்படியாக நிகழ்வது கிடையாது. உண்மை என்பது 'கூட என்னால் என்னை அடையாளம் காண முடியவில்லை. நீ யாத்திரை செய்தும், குழப்பமடைந்தும் உன் அகங்காரத்தை திருப்திபடுத்தும் அவசரத்தில் இருந்தாய். உன் அகங்காரத்திலிருந்து எழுந்த கேள்விகளைக் கரைப்பதற்கு இந்த தேடல் அவசியமே. இப்போது நீ பக்குவமடைந்து என்னை ஏற்றுக் கொள்ள தயாராக இருக்கிறாய்"" என்று சொன்னார்.

உள் வாங்கும் தன்மையில் இல்லாவிட்டால் அவரால் அவர் குருவைத் தெரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. கேள்விகள் அகங்காரத்தில் இருந்து உருவாகும். சந்தேகங்கள் உணர்வில் இருந்து உருவாகும்.

அர்ஜுனன் எல்லாவற்றையும் செய்துவிட்டார். இரண்டாவது அத்தியாயத்தில், கிருஷ்ணர் ஆத்மாவைப் பற்றி பேசும் போது சொன்னார்.

நைநம் சிந்தானி சாஸ்த்ரானி நைநம் தகதி பவஹ (அத் 2, பாடல் 23)

எந்த ஆயுதத்தாலும்தொட முடியாது மேலும் எந்த நெருப்பாலும் எரிக்க முடியாதது. அர்ஜுனன் உடனே கேட்டார். ஒரு ஞானி எப்படி பேசுவார்?

ஏன்? அவர் ஏன் அந்தக் கேள்வியை கேட்டார். கிருஷ்ணரைப் பற்றி துணிப்பதற்காக, கிருஷ்ணர் ஞானி தான் என்று பார்ப்பதற்காக, வெறும் அவரது அகங்காரத்தில் இருந்து எழுந்தது. அர்ஜுனன் குருவின் சான்றைச் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அது வன்முறையோடும் ஆரம்பித்தது.

படிப்படியாக அத்தியாயம் ஒன்பதில் கிருஷ்ணர் ராஜவித்யா ராஜ கொயாம்... ராஜ அறிவு, ராஜ ரகசியம், அதாவது பிரபஞ்சமே புத்திசாலித்தனம். அதாவது பிரபஞ்ச சக்தியே புத்திசாலித்தனம் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார். அர்ஜுனனின் கேள்விகள் மிக மெதுவாக தணிந்தது.

கிருஷ்ணரின் மகிமையைக் கேட்டவுடன் அவருக்குள் காதல் மலர ஆரம்பித்தது. கிருஷ்ணர் தன் பிரபஞ்ச வடிவத்தை, விஷ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்திய போது அர்ஜுனன் இறுதியான விழிப்புணர்வை அனுபவித்தார்.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'ஈஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'ஈநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

யைக் கேட்கும் சந்தேகங்கள் அப்படி இல்லை. அவை வெறும் சில குறிப்புகளைக் கேட்பது போல அர்ஜுனன் தன் குருவை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலைக்கு வந்து விட்டார். அதனால் தான் இந்த அத்தியாயம் முழுவதும் அர்ஜுனன் அமைதியாக இருக்கின்றார். அவர் குருவை உள் வாங்குவதற்கு தயாராக இருக்கிறார். அவர் மேல் எறியப்படும் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொள்ள தயாராக இருக்கிறார்.

கேள்வி: அர்ஜுனன் அமைதியில் விழுந்ததாக சொல்கின்றீர்கள். நீங்கள் அர்ஜுனனுக்கு சந்தேகம் இருந்ததாக குறிப்பாகச் சொல்கிறீர்கள். ஒருவர் எப்படி தனக்கு இருப்பது கேள்வியா அல்லது சந்தேகமானஎன்ற வித்தியாசத்தை தெரிந்து கொள்வது? நாம் நமக்கு இருக்கும் சந்தேகங்களைக் கேள்விகள் என்றி நினைத்து மறைத்தால், அது இன்னும் அதிக குழப்பத்தை உருவாக்காதா?

நிச்சயமாக மறைப்பது என்றுமே தீர்வானது. ஒருவரிடம் இருப்பது சந்தேகம் என்றால், அதை தீர்த்து வைக்கப்படவேண்டும். ஒருவர் எப்படி சந்தேகத்திற்கும் கேள்விக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை தெரிந்துக்கொள்வது?

பெரும்பாலான நேரங்களில் நாம் அடுத்தவர் நம்மிடம் சொல்வதைக் கவனிப்பதில்லை. அடுத்தவர் வாயைத்திறந்த க்ஷணத்திலிருந்து நாம் பொருமையில்லாமல் எப்போது நமக்கு பேச்சை ஆரம்பிக்க வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்று காத்துக் கொண்டிருப்போம்.

கவனிப்பதற்கான இடைவெளி நமக்கு தடுப்பதற்கும் மறுப்பதற்கும் தயார்படுத்திக்கொள்ளும் நேரம். அது கவனிப்பது இல்லை. அது போருக்கான முன்னேற்பாடு.

நமக்கு கவனிப்பதில் சிரத்தை இருந்தால், நாம் கவனிக்கப்போகிறோம் என்றால், எதிரில் இருப்பவரை மதிக்க வேண்டும். அப்பொழுது மட்டும் தான் அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதில்

நான் சொல்வது பொய்யென நிரூபிக்கும் வன்முறை இல்லாமல், நான் சொல்கிறேன். என்ன சொல்கிறேன் என்பதைக் கற்க ஆர்வம் இன்னும் அதிகரிக்கும். நான் சொன்னதை நீங்கள் ஜீரணித்துவிட்டீர்கள். இன்னும் அதிகம் வேண்டும் என்ற பசியில் இருக்கிறீர்கள்.

இந்த சந்தேகங்கள் உங்களிடம் இருக்கின்றன. அந்தச் சந்தேகங்கள் உங்கள் உள் இருந்த எழுவது போல் தெரியும். சத்தியம் என்னவென்றால் பதிலும் உங்கள் உள்ளேயே இருக்கின்றது. நீங்கள் வெறுமனே தேடினால் போதும் அவ்வளவு தான் உங்கள் எல்லா கேள்விகளுக்கு மான விடை உங்களுக்குள்ளேயே இருக்கின்றது.

15.1: பகவான் சொல்கிறார்.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பண்தான் எங்களுக்குத்

இலைகள் வேதங்களின் துதிப்பாடல்கள் என்று சொல்லப்படுகின்றது. எவர் ஒருவருக்கு இந்த மரத்தை தெரிகிறதோ அவருக்கு வேதங்களும் தெரியும்.

கிருஷ்ணர் காரண சரீரத்தை ஆழ மரம் என குறிக்கிறார். இது சென்ற அத்தியாயத்தின் தொடர்ச்சி ஆகும். அத்தியாயம் பதினான்குமுதல் பதினெ pageSize வரை ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடையது. அவைகள் தொடர்புடைய சொற்பொழிவுகள்.

அத்தியாயம் பதினான்கில் குணத்ரய விவாஹ யோகம், மூன்று குணங்களின் பிரிவுகளின் யோகம், கிருஷ்ணர் நம் இருப்பின் முதல் நான்கு சரீரங்களைப் பற்றி பேசுகின்றார். இந்த அத்தியாயத்தில் புருஷோத்தம யோகம், மிக உயர்ந்த தன்னிலை யோகம், அவர் ஐந்தாம் சரீரத்தைக் குறிக்கிறார்.

ஏழு சக்தி அடுக்குகள் (சரீரத்தை) நம்மை சுற்றியிருக்கும். நாம் இதை பற்றி மிக விளக்கமாக நித்யானந்த ஸ்பூரண தியான முகாம் (சநட) அல்லது கண்ரங் ஆப்மள்ளள் டூர்ர்ஞ்ம்ஹம் - 2ல் விளக்கமாக பேசியுள்ளோம்.

இந்த நான்கு நாள் வகுப்பில் கலந்து கொள்பவர்கள் அவர்கள் மரணத்தின் போது எதிர்கொள்ளும் அனுபவத்திற்குள் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள். இந்த நேரத்தில் ஆன்மா உடல் மன பகுதியை விடுவதற்கு முன் தன்னை சுற்றியிருக்கும் ஏழு சக்தி சரீரங்களைக் கடந்து செல்கின்றது. இந்த ஏழு சரீரங்கள்: ஸ்தூல, பிராண, மன, சூட்சும, காரண, ஆன்ம நிர்வாண சரீர அடுக்குகள்.

முதல் அடுக்கு நம் ஸ்தூல சரீரம், எலும்பும், சதையும் கொண்ட உடல் மற்ற அடுக்குகள் நம் இருப்பின் அங்கங்கள். ஏழு அடுக்குகளின் மொத்தம் தான் நம் உடல் மன ஆன்மாவின் அமைப்பு.

இரண்டாவது அடுக்கு பிராண சரீரம். நம் ஸ்தூல சரீரத்திற்குள் காற்றின் இயக்கத்தை கட்டுப்படுத்தும் உடல், பிராண, அபான, உதான, வபான, சமான (உடலுக்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு காற்றின் இயக்கங்களை) இது கட்டுப்படுத்தும்

சென்ற அத்தியாயத்தில் கிருஷ்ணர் இந்த சரீரம் ஆசைகளால் நிறைந்தது என்று விளக்குகின்றார். அவர் மேலும் நாம் எப்படி முரண்பாடான ஆசைகளை உருவாக்கி துக்கப்படுகிறோம் என்பதையும் விளக்குகிறார். சுய முரண்பாடான ஆசைகள் நம்மை ரஜ குணத்தில் விடுகிறது. அவை நம்மை துக்கப்பட செய்கிறது. மேலும் தமோ குணத்தில் ஆழ்த்துகிறது. (சுறு சுறுப்பற்ற அல்லது மன சோர்வு)

ஐந்தாவது அடுக்கி காரண சரீரம். இங்கு தான் நம் எல்லா சம்ஸ்காரங்களும், நம் நினைவு பதிவுகளும், விதை வடிவத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

ஒவ்வொரு இரவும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் நாம் காரண சரீரத்திற்குள் நுழைக்கின்டே றாம். இந்த அடுக்கிலிருந்து சம்ஸ்காரங்களை எடுத்து உலகத்தை உருவாக்குகிறோம்.

இந்த அத்தியாயத்தில் இந்த சரீரத்தின் இரகசியங்களை வெளிப்படுத்துகிறார்.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?"' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

நம் விருப்பங்களுக்கும், தேவைகளுக்கும் இடையே ஆபத்தானமுரண்பாடுகள் இருக்கும். நம் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வது நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும் உண்மையான இன்பம். அதனால் தான், தன் எளிய உணவான ரொட்டிகளையும், பருப்பையும் ஒரு ஏழை மனிதர் அவ்வளவு சுவைத்து சாப்பிடுகிறார்.

விருப்பங்களையும் கடன் வாங்கிய ஆசைகளையும் துன்பத்தைத் தரும். நீ ங்கள் எப்போதாவது ஒரு செல்வந்த மனிதர் உண்மையான மகிழ்ச்சியுடன் உணவருந்துவதைப் பார்த்திருக்கின்றீர்களா? அவர் சேர்த்து வைத்த சொத்துக்கள் வழக்கமான குடல்புலன்கள், ச ர்க்கரை நோய், இதய கோளாறு மேலும் பல பிரச்சி னைகளை கொடுத்திருக்கும். அதனால் அவருக்குத் திட்டமிடபட்ட உணவு தேவைபடும். அவருக்கு தன்னை சரியாக வைத்துக் கொள்வதற்கும் ஆரோக்கியமாக இருப்பதற்கும் தனிப்பட்ட நிபுணர் தேவைப்படுகின்றார்

ஆசைகள், அதிகமாகப் பதிந்துள்ள சம்ஸ்காரங்களால் ஏற்பட்ட அனுபவங்களின் நினைவுகள் மற்றும் புலன்களின் உணர்வினால் ஆழமாக பதிந்த எண்ணப்பதிவுகள் சம்ஸ்காரங்கள் விழிப்பு உணர்வற்ற மன சரீரத்தில் சேர்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

நம் புலன்களால் பார்வைகளில் தொன்னூறு சதவீதத்திற்கு மேல் விழிப்புணர்வு அந்த நிலையில் பதிந்து வைக்கப்படுகிறது.

நம்மனம் புலன்கள் உள்வாங்கும் ஆதாரத்தின் மீதம் உள்ள பத்து சதவிகிதத்தை அதன் விழிப்புணர்வு பகுதிக்குள் செலுத்துவதைக் கூட சமாளிக்க முடியாமல் கஷ்டமாக உணர்கின்றது. அதுவே நூறு சதவிகிதமாக இருந்தால் எப்படியிருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

நம் எண்ணப்பதிவுகள் சம்ஸ்காரங்கள். நம் செயல்களை நடத்திச் செல்கின்றன. பிருஹதாரன்யக உபநிடதம் சொல்கிறது. நாம் நம் ஆசைகளாக

கிளைகளை உள்ளே இருக்கின்றது. காரணச் சரீரத்தில் இருந்து வேர்கள் வெளியே எடுத்துச் செல்லப்பட வேண்டும்என்றால், அவை இதற்கு முந்தைய மூன்று அடுக்குகள் வழியாக சென்று ஸ்தூல சரீரத்தில் முடிய வேண்டும்.

ஒரு மரத்தில். வேர்கள் அந்த மரத்திற்கு ஆகாரம் அளிக்கும். மரம் வேர் வழியாக தண்ணீரையும், தாதுப்பொருட்களையும் எடுத்துக் கொள்ளும். ஒரு மரத்தின் (ஆரோக்கியம்) நிலையை, வளர்ச்சியை அதன் வேர்கள் தீர்மானிக்கின்றன.

அதனால் தான் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், 'சுமரத்தின் வேர்கள் ஸ்தூல சரீரத்தில் இருக்கிறதுசுசு என்று

சம்ஸ்கார மரத்திற்கு ஸ்தூல சரீரத்தில் இருக்கும் ஐம்புலன்களும், நம் செயல்களும் தண்ணீர் ஊற்றுகின்றன. காரண சரீரத்தில் விதை வடிவத்தில் இருக்கும் இந்த சம்ஸ்காரங்களை, ஸ்தூல சரீரத்தில் இருக்கும் ஐம்புலன்களால் உருவாக்கப்பட்டு, தண்ணீர் ஊற்றப்பட்டு வருகிறது.

கிருஷ்ணர் மேலும் இதன் இலைகள் வேத பாடல்கள் என்றும் யார் ஒருவர் இந்த மரத்தை தெரிந்து வைத்துள்ளாரோ அவர் வேதங்களை அறிந்தவர் ஆவார் என்று சொல்கிறார். அவர் சொல்கிறார் சம்ஸ்காரங்கள் தான் வேத பாடல்கள், மந்திரங்கள்.

நமக்குள் தானாகவே படிந்திருக்கும் வார்த்தைகள் நம் பாதைக்கு தளம் அமைகின்றன. நாம் தனியாக இருக்கும் பொழுது வெளிப்படுத்தும் அல்லது வெளிவரும் வார்த்தைகள், காரண சரீரத்தில் அச்சிடப்பட்டிருக்கும் சம்ஸ்காரங்கள் நம் வாழ்க்கை அதைச்சுற்றி வரும்.

வார்த்தைகள் இரு முனை வாள் போல நாம் அடுத்தவரை தாக்க எந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினாலும் அது நமக்கு உள்ளேயே படிகின்றது நமக்குள் இருந்து தானாகவே வெளி வர வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் வெளிவரும். கொடூரமாக கத்தியை மற்றவர்களுக்கும் மென்மையான கத்தியை தனக்குள்ளேயும் எமோட்டோ, வார்த்தைகளும், எண்ணங்களும் தண்ணீரைப் போல் மற்ற இயற்கை வளங்களையும் பாதிக்கும் என்ற தீர்மானத்திற்கு வந்தார். நம்முடைய வேதங்களும் அவருடைய நிரூபணத்திற்கு சாட்சியாகயிருக்கின்றன. அவருடைய கண்டுபிடிப்புகளில் தெளிவான முடிவுகளிலிருந்து பெறப்படும் முக்கியமான உண்மைகள் இருந்தன.

நம்முடைய வேதத்தில் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்டவையாடு அவருடைய நிரூபணம் முக்கியத்துவம் வகிக்கின்றது. மனித உடல் என்பது சதவிகதம் நீரினால் ஆனது. அதனால் தான் நாம் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நம்மை பாதிப்பதோடு, கேட்பவரையும், யாரை நோக்கி சொல்லப்படுகிறதோ அவரையும் பாதிக்கும். இதே பாதிப்பு எண்ணங்களாலும் ஏற்படுகின்றது.

இதைப் புரிந்து கொள்ளும் ஒருவர், பிறரிடம் தன் வார்த்தைகளாளும், எண்ணங்களாளும் தக் சக்தியை வெளிப்படுத்துவதோடு மேலும் தன் செயல் மூலமாக மிக சிறப்பாக சக்தியை வெளிப்படுத்துகிறார். நம்முடைய வார்த்தைகளும், எண்ணங்களும் எவ்வாறு சக்தியாக வெளிப்படுகிறது என்றும், மக்களை பாதிக்கின்றது என்றும் கூட நமக்குத் தெரியாது. அவற்றை நாம் கவனிக்காமலும், பாதிப்பில்லாமலும் சொல்லியிருந்தாலும் கூட அது நம்மையும், மற்றவரையும் பாதிக்கும்.

வியாபாரத்திலும், பெரிய கம்பெனி வாழ்க்கையில் இருப்பவர்களுக்கும் பேசுதல் என்பது வெற்றி பெறுவதற்கானச் சாவி. பேசுதல், மொழியை நாம் எவ்வாறு உபயோகிக்கிறோம் என்பது நாம் உருவாக்கும் உச்சரிக்கும் முறை இல்லை. அது நாம் எவ்வாறு வேகமாகப் பேசுகிறோம் என்பதைப் பற்றி அல்ல. நாம் என்ன உணர்கிறோமோ நினைக்கிறோமோ அதை வெளிப்படுத்துவதே பேச்சு. நம்முடைய உணர்வுகளும், எண்ணங்களும் எதிர்மறையாகயிருந்தாலும், அவற்றை நாம் மறைப்பதற்காக முயற்சி செய்வோம். நம்முடைய வார்த்தைகளும், உடல் மொழியும் நம் உள்ளே

ஒரு பெண்மணி தன் கணவருக்கு அவர் அலுவலகத்திற்கு (போன்) தொலைபேசியில் பேசினார். அவள் கணவர் தான் மிகவும் வேலையாக இருப்பதாகச் சொன்னார். அந்த மனைவி, அதிக நேரம் பேசுவதற்கு ஆகாது என்று சொன்னார். ஏன்னிடம் ஒரு நல்லச் செய்தியும், ஒரு சின்னக் கெட்டச் செய்தியும் சொல்வதற்கு இருப்பதாகச் சொன்னார்.

அவள் கணவர், 'கமுதலில் நல்லச் செய்தியைச் சொல். கெட்டச் செய்தியை பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம்” என்று சொன்னார்.

அவள், 'ஈநான் நம்முடைய காரில் இருக்கும் காற்றடைத்த பையைக் கண்டுபிடித்தேன். அது நன்றாக வேலைச் செய்கின்றது.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பன்தான் எங்களுக்குத்

கெட்டச் செய்தி என்னவென்றால் என்னவாகயிருந்திருக்கும் என்றால், அவளுக்கு விபத்து ஏற்பட்டிருக்கும், அதனால் காரில் இருந்த காற்றடைத்தப் பை வேலை செய்ய ஆரம்பித்திருக்கும். ஒவ்வொரு நல்ல செய்திகளுக்குள்ளும் ஒரு கெட்டச் செய்தி மறைந்திருக்கின்றது. அதனால் காரணச் சரீரத்தைப் பற்றிய நல்லச் செய்தியும் உண்டு. கெட்டச் செய்தியும் உண்டு.

கிருஷ்ணர் மேலும் ஒருவர் இந்த மரத்தைப் பற்றி அறிந்திருந்திருந்தால், வேதங்களை அறிந்தவர் என்று குறிப்பிடுக்கின்றார். அவர் யார் ஒருவர் வேதங்களை அறிந்து, ஐம்புலன்களால் ஏற்படும் விளைவுகளே காரணச் சரீரம் உருவாகக் காரணமான சம்ஸ்காரங்கள் என்ற அறிவைப்பெற்றவர் என்றும் வாழ்க்கையை வழிநடத்துவதற்கான அறிவைப் பெற்றவர் என்றும் சொல்கின்றார்.

ஒரு மரம் தன் வேரின் மூலமாக பெறும் தண்ணீர் அதன் நிலையை தீர்மானிக்கின்றது. நல்ல நீரும், உரமும் கிடைத்தால் அந்த மரம் செழிப்பதை உணரும். அதன் இலைகள் பசுமையாக இருக்கும். அதன் மீது விஷத்தை ஊற்றினால், அந்த மரத்தின் இலைகள் உதிர்ந்துவிடும் மெதுவாக இறக்கிறது.

இந்த சம்ஸ்கார மரம், காரணச் சரீரத்தில் இருக்கும் இது, ஐம்புலன்களால் முக்கியமாக வாழ்கின்றது. கிருஷ்ணர் அஸ்வத்தா என்ற வார்த்தையை பயன்படுத்துகின்றார், அதன் அர்த்தம் என்ன வென்றால் நிரந்தரமில்லாதது அதாவது நேற்று இருந்தது, இன்று இல்லை, அதே போல் நேற்று இருந்தது. அது இன்று இருக்கிறது ஆனால் நாளை இருக்காது. அது பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கையைக் குறிக்கிறது, அங்கே எதுவும் இல்லாதது இருப்பதைப் போலக் காணப்படும். எல்லாமே நிரந்தரமில்லாதது. (தற்காலிகமானது) புத்தர் சொல்வதைப் போல் சுஅனிச்சை அதாவது நிலையில்லாதது.

வாழ்க்கை மக்கள் சொல்வதைப் போல் அது உண்மையானது இல்லை. அது உண்மையாகவே உண்மையில்லாததாக இருந்தால் அதை நம்மால் அனுபவிக்க முடியாது. உண்மை என்னவென்றால் நாம் பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கையை அனுபவிக்கின்றோம். அது நாம் சந்தோஷமாக இருப்பதாகத் தோன்றும்படி அது தற்காலிகமாக இருந்தாலும் கூட, அது தான் உண்மை என்று சொல்வோம். ஒரு வரையறைக்கு மேல் அது உண்மையமல்ல. நாம் அனுபவிப்பவை நிரந்தரமில்லாதவை நிலையில்லாதவை.

உண்மையில்லை என்பது நடைமுறையில் இல்லை என்று அர்த்தமில்லை. ஏதாவது ஒன்று நடைமுறையில் இல்லை என்றால், நம்மால் அதைப் புரிந்து கொள்ளவோ, அனுபவிக்கவோ முடியாது, தற்காலிகமானதுமாகும். கனவு கூட உண்மை தான். நாம் உண்மையில்லையென்று சொல்கின்றோம். ஆனால் அதை நாம் அனுபவிக்கவில்லை என்பதை மறுக்கமுடியாது. மக்கள் சில கனவுகளைத் திரும்பவும் மிகத் தெளிவாக நினைவுபடுத்துவர் எப்படி கனவுகள் பொய்யாக இருக்க முடியும். ஆன போதிலும் அது உண்மை தான், ஏனென்றால் கனவு காணும் போது சுய விழிப்புணர்வு நமக்கு இருப்பதில்லை.

ஒருமுறை நாம் விழிப்பிற்கு வந்தவுடன், நாம் கனவில் இருந்து விழித்துக் கொள்கின்றோம். நடந்திருக்கவே முடியாததை, அதாவது ஒரு சிங்கமோ அல்லது ஒரு கொலைகாரனோ ஒருவனைத்துரத்தி பிடிப்பது என்பது கனவில் நடக்கின்றது. அது திரைப்படங்களில் வேண்டுமானால் நிகழலாம். ஆனால் உண்மையான நிஜ வாழ்க்கையில் நடக்காது. நாம் பயமுறுத்தப்பட்டவுடன், நம்மைப் பற்றிய விழிப்புக்குள் உடனே வந்து விடுகிறோம். நாம் விழித்து கொள்வதற்கு கனவும் முடிந்து விடும்.

கனவுகள் உண்மை இல்லை என்பது என்பதன் அர்த்தம் அவை உயிரோடு இருப்பவை இல்லை என்பதனால் தான். அவை உண்மை இல்லாமல் என்ற

| இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'' என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

அழிந்து சக்தியாகும். இது தான் மரணம் இதுவே ஒரு நிலையில் இருந்து மற்றொரு நிலைக்கு மாறுதல்.

வரைபடம்

இருந்தாலும் ஒரு சிறு வித்தியாசம் அதில் இருக்கிறது. ஒவ்வொருவரின் வெண்மையான வெற்றிடமும் இலேசாக வாச னைகள் எனப்படும் நம் மனோநிலையால் வண்ணந்தீட்டப்பட்டுள்ளன. ஆன்மா பிரபஞ்ச வெற்றிடத்திற்குச் செல்லும் போது, இந்த நிழலாலும், வாசனைகளின் சாரத்தாலும் பிரபஞ்ச வெற்றிடத்திலிருந்து பிரிந்தே இருக்கின்றார். அந்த ஆன்மா பின் தன்னுடைய விட்டுவிட்ட பழைய உடலைப் போல, அந்த குறிப்பிட்ட மன அமைப்பிற்கு ஏற்ற உடலையும், மனதையும் தேடும். இது போலத் தான் மறுபிறவி தீர்மானிக்கப்படுகின்றது.

வாசனைகள் விதை போன்றவை. இது நுண்ணியது. நமக்கு ஆழ்ந்த அறிவு இருந்தால், அதை விதையிலிருக்கும் வலிமை வாய்ந்தச் செடியைப் பார்க்க முடியும். உண்மையில் பிரிட்டிஷ் அறிவியல் அறிஞர்கள், ஒரு ரோஜாச் செடியை பூக்கள் இல்லாத போது புகைப்படம் எடுத்தார்கள் அந்த புகைப்படத்தில் உருவாகப்போகும் ரோஜாவின் தடம் இருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர்.

ஒரு ஞானமடைந்த மனிதருக்கு வாசனைகள் கிடையாது. முக்கியமாக அவர் உடலையும் மனதையும் மரணத்தில் விடும் போது அவர் பிரபஞ்ச சக்தியுடன் எந்த ஒரு பிரிவும் இல்லாமல் முழுமையாகக் கலந்து விடுகிறார். அதனால் அவருக்கு மறுபிறவி கிடையாது.

மற்ற மனித குலத்திற்கு புதிய உடலெடுக்கும் போது வாசனைகள் எடுத்துச் செல்லப்படும். இந்த மனோநிலையே சம்ஸ்காரங்களைப் புதிய உடல் மன அமைப்பின் அனுபவங்கள் எடுத்து வந்த வாசனைகளை அனுமதித்து சம்ஸ்காரங்களாக மலரச் செய்கிறது. வாசனைகள் விதைகள் என்றால், சம்ஸ்காரங்கள் செடி போன்றவை.

இறுதியாக சம்ஸ்காரங்கள் நம்மை செயலைச் செய்யுமாறுச் செய்கின்றன. இந்த செயலே கர்மர் எனப்படும். கர்மா என்பது முழுமையாக வாசனை என்ற விதையில் இருந்து வளர்ந்த மரம், அது முதலில் சம்ஸ்காரம் என்று அழைக்கப்படும் செடியில் இருந்து வளர்ந்தது. வாசனைகள் என்பது பீஜ கர்மா அல்லது கர்மா விதைகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

இதைப் புரிந்துகொள்ள, ஒரு பெண்மணி ஒரு கடைகள் நிறைந்த இடத்தில் தனக்கு தேவையானப் பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு கடையின் ஜன்னல் வழியாக ஒரு கோடி காலணியை பார்க்கின்றாள். முதலில் பார்க்கும் போது அது ஆர்வமான பார்வையாக இருக்கலாம். எப்படியிருந்தாலும் அவர் அதனால் ஈர்க்கப்படுகின்றார். அவர் இன்றும் சில முறைப் பார்ப்பாள். அவர் மனதில் அந்த ஜோடியை காலணியை அடைய வேண்டுமென்ற ஒரு விதை விதைக்கப்படுகின்றது. அது தான் வாசனை, விதை எனப்படும்.

சில முறைப் பார்த்தபின், அவர் மனம் அந்த காலணியில் அவர் தான் எவ்வளவு அழகாக இருப்பார் என்றும் எப்படி அவர் அடுத்த வாரம் நடக்கும் விருந்தில் பிரபலமாக விடுவார் என்றும் அவரிடம் சொல்லும். அவருடைய மனதில் ஒரு காட்சி உருவாகிவிடும். இப்போது அவர் ஒரு திடமான ஆசையை வளர்த்துவிட்டார். இதுவே சம்ஸ்காரத்தின் வேலை. அந்தச் செடி அந்த விதையிலிருந்து வளர்ந்துவிட்டது.

கடைசியாக அவர் அந்த காலணியை வாங்குகின்றார். அவன் அவை இல்லாமல் இருக்க முடியாது என்று நம்புகின்றார். இதுவே செயல், இது தான் கர்மா எனும் மரம்.

அந்த விருந்து முடிந்த ஒரு வாரம் கழித்து, எல்லா தருணங்களிலும் அந்தக் காலணியை அவர் அணிந்து கொண்டார். இரண்டு வாரங்கள் வந்து அதை அணிவதில் இருந்த ஈர்ப்பு குறைந்து, அதை எப்போதாவது மிகக் குறைவாக அணிந்தார். விரைவில், அந்தக் காலணிகள் மாடிப்படியின் கீழ்ப்பகுதியில், திரும்பவும் அதை பார்க்க முடியாதபடி கழட்டி எறியப்பட்டன. பிறகு அவர் மற்றொரு ஜோடி காலணிகளைப் பார்க்கிறார்.

இந்த சம்ஸ்கார சக்கரமும், கர்ம சக்கரமும் போய்க் கொண்டு தான் இருக்கும். ஆசைகள் நிறைவேறாமல் இருக்கும் வரையிலும், அவை திரும்பவும் தோன்றுகின்றன. இந்த சம்ஸ்காரங்கள் திரும்பவும் தோன்றுவதற்காக இருந்து கொண்டே இருக்கும். ஒரு அந்த ஆசிரியர் குழம்பிப்போனார். அந்த மாணவர்கள் அதற்கு, இல்லை ஐயா, அது எங்கள் மூன்று பேர் வேலை தான் ஏனென்றால் அந்த வயதானப் பெண்மணிக்கு சாலையைக் கடக்க தேவை இருக்க வில்லை. நாங்கள் அவரை தூக்கிச் செல்ல வேண்டியதாயிற்று.

திட்டமிட்ட சேவை எப்போதாவது இது மாதிரி சூழ்நிலைக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லும். அதனால் எதையும் திட்டமிடாதீர்கள். வெறுமனே எங்கு வேண்டுமானாலும் சேவை செய்யுங்கள். நீங்கள் செய்யும் சேவை பிறகு உங்கள் இருப்புத் தன்மையில் அளவில்லா சக்தியை செலுத்தும். குறைந்தது அரைமணி நேரமாவது ஒரு நாளில் சுய நலமில்லாத ஏதாவது சேவை செய்யுங்கள். நான் என்னுடைய பக்தர்களுக்கு சொல்வதுண்டு, தினமும் ஒரு குறைந்தது அரை மணி நேரமாவது ஒரு நாளில், தியான பீடத்திற்காக சேவை செய்யுமாறு சொல்வேன். அது நம்மில் கூட்டு விழிப்புணர்வுள்ள மனோ நிலையை பதிய வைத்து, அந்தச் சேவையில் இருக்கும் தெய்வீகத் தன்மையை நாம் உணரப் பாதையை வகுக்கின்றது.

பகவான், கர்மானுபந்தினி மனுஷ்யா லோக் என்று சொல்கின்றார். நம்முடைய எல்லா செயல்களுமே பலனை நோக்கியே சுற்றுகின்றன. அதனால் இந்த சேவையிலாவது எந்த பணத்தையோ பெயரையோ எண்ணாமல் செய்யுங்கள். பதிய வைக்க வேண்டும் என்று முயற்சி செய்யாதீர்கள். நங்கள் இருக்கின்றீர்கள் என்பதை உணர வைக்க திட்டமிடாதீர்கள். ஒரு வேலை செய்யும் போது அதன் தேவைக்காகச் செய்யுங்கள்.

நாம் செய்யும் வேலை மனித நேயத்தோடும், சேவை செய்தல் என்று அழைக்கப்பட்டாலும். நாம் நம்முடைய செயலினால் வரும் பலனோடு நம்மை பந்தப்படுத்தாமல் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். மக்கள் கேட்டார்கள், உலகத்திலுள்ள மக்கள் கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் போது தியானம் செய்வதால் நோக்கம் என்ன? நம்மால் உண்மையாகவே மனித குலத்தின் துக்கங்களை உணர்ந்து, அந்த துன்பங்களுக்காக வேலை செய்து உதவ வேண்டும் என்று விரும்பினால் அது நல்லது. அப்படியிருந்தாலும், நமக்கு விரிவடைந்த விழிப்பு உணர்வு, அந்த கருணையை உணர்வதற்காக பெற்றிருத்தல் வேண்டும்.

இருபத்தைந்து வருடம் செயல்படும் முறை செரிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இருந்த போதிலும், எந்த முறையில் செயல்படுகிறது என்பது விளக்கப்பட்டுள்ளதே தவிர பயன்கள் இல்லை. திட்டமிட்டச் செயல் முறைப் பின்பற்றப்படும்போது பலன்களும் இயற்கையாகவே தொடர்ந்துவரும். நாம் சரியான பாதையை நாம் பின்பற்றினால், நாம் சரியான இடத்தைச் சென்றடைவோம். இதை நம்புவதற்கும், நடைமுறைப்படுத்துவதற்கும் நமக்கு தைரியம் தேவைப்படுகின்றது. நாம் எந்தவிதமான வெகுமதியையும் எதிர்பாராமல் வேலைச் செய்கின்றோம் என்று சொல்வதற்கு நமக்கு தைரியம் தேவைப்படுகின்றது.

ஒரு நம்பிக்கையான மனிதனால் தான் எது முக்கியம் அதாவது செயல்பரிவது தான் செயல்புரியும் பதவியை விட முக்கியம் என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியும். அந்தஸ்து முக்கியமல்ல எந்த நிலையில் இருந்து செய்கின்றோம் என்பது தான் முக்கியம்.

நம்மால் இதை ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தால், நாம் நமக்குள் உண்மையான விடுதலையைக் கண்டுபிடித்து விடுவோம். நம் தோள்களின் மீது இருக்கும் பாரம் எடுக்கப்படும். நம் தோள்களை மீறி தொடர்ந்து கவலையோடு எதிர்காலத்தை எட்டிப்பார்ப்பது போய்விடும். நாம் விளைவைக் கடந்த காலத்தைப் பார்த்து அதன் பலன்களைக் கொண்டு, எதிர்காலத்தில் செய்யப்பட வேண்டியவற்றை விளக்க வேண்டியிருக்கிறது. இவ்வாறு அழைக்கப்படும் செயல் முறை திருத்தங்களால் ஒரு பலனும் இல்லை, ஏனென்றால் எதிர்காலத்தின் சூழ்நிலைகள் கடந்த காலத்தின் என்ன பழக்கத்தில் இருந்ததோ, அதிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருக்கலாம்.

என்ன செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே நிகழ்காலத்தின் நோக்கம், பாதையையும், செயல் முறையையும் விளக்கு, அது பின்பற்றப் படுகிறாதா என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். இது விழிப்புணர்வுடன் நடந்திருந்தால், அதன் பலன்கள் தொடர்ந்து நடக்கும்.

கேள்வி: உங்களுக்கு தரும காரியங்கள் செய்வது நல்லது என்று சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது. நீங்கள் தர்மம் எப்பொழுதும் நல்லதல்ல என்று சொல்லும் போது நான் குழம்புகிறேன். தயவு செய்து விளக்குங்கள். அந்த கீரிப்பிள்ளை தன்னுடைய மீதி உடம்பையும் தங்கமாக மாற்றும் நம்பிக்கையில், இந்தத் தியாகங்கள் செய்யும். இடங்களுக்கு எப்பொழுதும் செல்லும்.

இந்தப் பூமியில் மிகச்சிறந்த ஆட்சி செய்பவருடைய மிகச் சிறந்த சடங்கு, இவ்வாறு செய்யப்படக் கூடாது. அது எந்த ஏழை பிராமணனின் குடும்பத்தின் எளிய தியாகத்திற்கு இணையானது இல்லை. அது தன் குடும்பத்தின் உறுப்பினர்களின் உயிர்களையே விலையாகக் கொடுத்து விட்டது.

இது தான் தருமம். தர்மத்திற்கு எதிர்பார்ப்புகள் கிடையாது எப்போது நீங்கள் உங்களிடம் இருக்கும், எல்லா விலைமதிப்பற்றவற்றை விட்டு கடந்து செல்லும் போது அது இன்னொருவருக்கு மிகப்பெரிய தேவைக்கான பலன்களைத் தரும், நீங்கள் பெருந்தன்மையுடையவர்கள். உங்களுக்குப் பிரதிபலன்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்றாலும் நீங்கள் சந்தோஷமாக இருந்தால், நீங்கள் பெருந்தன்மையுடையவர். இல்லையென்றால் நீங்கள் எதைச் செய்தாலும் அது மற்றுமொரு வியாபாரமே.

இந்த மரத்தின் உண்மையான உருவத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாது. அது எங்கே முடிகின்றது. எங்கே தொடங்குகிறது என்றும் அதன் ஆதாரம் எங்கே இருக்கிறதென்றும் ஒருவராலும் புரிந்து கொள்ள முடியாது.

ஆனால் உறுதியான தீர்மானத்தினால் ஒருவர் திடமாக வேரூன்றி இந்த மரத்தைப் பற்றின்மை என்ற ஆயுதத்தைக் கொண்டு வெட்ட வேண்டும்.

15.4: பிறகு ஒருவர் எங்கே செல்ல வேண்டுமோ எங்கிருந்து திரும்பி வர முடியாதோ அந்த இடத்தைத் தேடி பழங்காலத்தில் யாரிடம் இருந்து எல்லா செயல்களும் தொடங்கியதோ, அந்த மேலான இருப்புத்தன்மையிடம் சரணாகதியடைய வேண்டும்.

கிருஷ்ணர் மேலும் எங்கே சம்ஸ்காரங்கள் சேர்த்து வைக்கப்பட்டுள்ளதோ, அந்த காரணச் சரீரத்தைப் பற்றி பேசுகின்றார். அவர் ஒரு அசாதாரணமான விஞ்ஞானி. ஒரு விஞ்ஞானி நேர்மையாக உண்மையைத் தேடுகின்றார். அவர் தன் தேடுதலுக்கான காரணத்திற்காக, தன் சொந்த உண்மைகளையும், நம்பிக்கைகளையும் விட்டு

இருபத்தைந்து

வருடம்

குறிக்கோள்/இலக்காகவே இருக்கும்.

அதனால்தான் வெற்றியடைகின்ற மனிதர்கள் எப்பொழுதும் எந்தச் செயலை அவர்கள் செய்தாலும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் செய்வார்கள். எதுவரையில் அவர்கள் செய்யும் செயல் மகிழ்ச்சியை தரக்கூடியதாக இருக்கின்றதோ, அதுவரையில் அவர்கள் இறுதியில் என்ன நிகழும் என்பதைப் பற்றி கவலைப்படுவதில்லை. நாம் என்ன செய்கின்றோமோ அதை மிகுந்த ஆர்வத்துடன்/ஈடுபாட்டுடன் செய்தால், நாம் செய்வதை மகிழ்ச்சியுடன் செய்வோம். நாம் எதைச் செய்தாலும் அது அருமையானதாகவும், வெற்றிகரமானதாகவும் அமையும்.

எப்படியாயினும், நாம் எதுவரையில் போராடுகின்றோமோ, பணம் சம்பாதித்த பிறும் கூடி நாம் துன்பப்படுகின்றோம். எந்த இலக்கை துரத்தி பின்செல்கின்றோமோ அது கானல் நீராக, மாயத் தோற்றமாக இருக்கும். நாம் அந்த இலக்கை அடைந்தவுடன். நாம் அடுத்த இலக்கை நோக்கி செல்ல கட்டாயப்படுத்தப்படுவோம். நமக்கு, ஒரு நிமிட கால அவகாசம் கூட நின்று ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளவோ, அடைந்த இலக்கைப் பற்றி மகிழ்ச்சி கொள்ளவோ இருக்காது. ஒரு பொருளை முயன்று அடைவது, மகிழ்ச்சியான செயலாக இல்லாமல், இலட்சியமாகவே ஆகிவிடுகின்றது.

உங்களையே கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். நான் கழுதையைப் போல, அதன் முன்னால் தொங்கவிடப்பட்ட காரட்டின் பின்னால் அது செல்வது போல என்னுடைய வாழ்க்கையை செலுத்த வேண்டும் என்று விரும்புகின்றேனா.

இல்லை, நான் விரும்புவது இது இல்லை என்று நம் முடிவெடுத்தோமானால், இதுதான் ரஜஸ்ஸிலிருந்து விடுபட்டு, ஆனந்தத்தை நோக்கிச் செல்வதற்கான நேரம்.

கேள்வி: சுவாமிஜி, சமுதாயம் எப்படி விதிகள் இல்லாமல் இயங்க முடியும்? கட்டுப்பாடில்லாத ஒழுங்கின்மைதான் இருக்கும். ஒவ்வொருவரும்

பெண்ணோ அல்லது ஆணோ அவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்களோ அதைச் செய்தால் மற்றவர்கள் எப்படி வாழமுடியும்?

விதிகளை ஏற்படுவதற்காக சமுதாயம் உபயோகிக்கின்ற வாதம் இது. யார் சுதந்திரவாதி? சமுதாயத்தால் ஏற்படுத்தப்பட்ட விதிகளுக்குப் புறம்பாக செயல்படும் மனிதன் சுதந்திரவாதி. கண்மூடித்தனமான, எந்தவித புரிந்துக்கொள்ளுதலையும், ஏற்படுத்தாமல் உருவாக்கப்பட்ட விதிகளை எதிர்ப்பவரே சுதந்திரவாதிகள்.

சிறந்த ஆன்மீக குருமார்கள் அனைவருமே சுதந்திரமான கொள்கை உடையவர்கள்.அவர்கள் எப்பொழுதுமே சமுதாயத்தின் சட்ட திட்டங்களை/விதிகளை ஏற்றுக் கொண்டதில்லை. அவர்கள் சமுதாயத்தின் கட்டுறுமானப் பாங்கையும் அவர்களை கட் டுறுத்துவதற்காக எடுக்கும் முயற்சியையும் உடைத்தெறிந்தார்கள்.

கட்டுப்பாடற்ற நிலை என்பது சு தந்திரத்தின்வெளிப்பாடு.அதுஇயற்கைக்குள்ளும், இயற்கையோடும் இணைந்து வாழ்வதும், இதன் அர்த்தம் வாழ்க்கையின்/உலகத்திற்கு இறுதி என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்ற றாம். ஏன்?

விதிகளும், கட்டுப்பாடுகளும் அடிமைத் தனத்தை உருவாக்குகின்றன. அவை ஆசை அல்லது அச்சத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு எல்லையை வரையறுக்கின்றன. ஏதாவது ஒரு விதத்தில் அவை உங்களை அடிமைப்படுத்துகின்றது. இந்த விதிகளும் கட்டுப்பாடுகளும் சமுதாயத்திலும், சமுதாயத்தால் உருவாக்கப்பட்ட நிறுவனங்களாலும் உங்களை கட்டுப்படுத்தவும், தன்னுடைய பிடியில் வைத்துக் கொள்ளவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றது.

அடைந்தீர்கள் என்றால், நீங்கள் என்றும் நிலைபெற்றிருக்கும் ஆனந்தத்தை நித்யானந்தத்தை அடைவீர்கள்.

வெற்றியினால் ஏற்படும் மனச்சோர்வு

14.13. ஓ. குரு புத்திரனே, அறியாமை அதிகரிக்கும்பொழுது விவேகமற்றதன்மை, மாயை, செயலற்றத் தன்மை மற்றும் மகிழ்ச்சியின்மை ஆகியவை விளைகின்றது.

14.14. ஒருவர் நற்பண்புகளின் நிலையிலிருக்கும்பொழுது மரணம் எய்தினால், அவர் ஞானிகளின் இருப்பிடம் சென்றடைவார்.

14.15. ஒருவர் பேரார்வம்/ஆழ்ந்த உணர்ச்சி நிலையில் இருக்கும்பொழுது மரணம் ஏற்பட்டால், அவர் தர்ம பற்றுடையவர்களிடம் சென்று பிறக்கின்றார். அவர் அறியாமை நிலையில் மரணம் சம்பவித்தால் அவர் அறிவற்றவர்களிடம் சென்று பிறக்கின்றார்.

14.16. நற்பண்புகளின் நிலையில் செயல்படும்பொழுது, தூய்மையானவர் ஆகிவிடுகின்றோம். ஆழ்ந்த உணர்ச்சியுடன்/பேரார்வத்துடன் செயல்படும்பொழுது மனக்கவலை விளைகின்றது.

அறியாமை நிலையிலிருந்து செயல்கள் செய்யப்படும்பொழுது விவேகமற்றதன்மை விளைகின்றது.

14.17. நற்பண்புகளின் நிலையிலிருந்து ஞானம்/அறிவாற்றல் பிறக்கின்றது. ஆழ்ந்த உணர்ச்சி/பேராவல் நிலையிலிருந்து பேராசை உண்டாகின்றது.

அறியாமையிலிருந்து விவேகமற்றத் தன்மை, முட்டாள்தனம், மற்றும் மனமயக்கம்/மாயை உண்டாகின்றது.

நாம் அளவிற்கு மிஞ்சிய ரஜோ குணத்தில் இருக்கும்பொழுது

| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

இந்தியாவைப் போன்ற ஏழை நாடுகளில் மக்கள் குறைந்தபட்ச வசதிகளை அடைவதற்காக நம்பிக்கை இழந்த நிலையில் அல்லது சிறிதளவு நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறார்கள். ஒரு நாளைக்கு மூன்று வேளை உணவு, காலணிகள் அணிவது அல்லது பள்ளிக்குச் செல்வது என்பதே பலருக்கு மிகப்பெரிய ஆடம்பரம். அடிப்படைத் தேவைகளை இழந்தவர்களுக்கு துன்பம் எழுவது தோல்வியினால் ஏற்படும் மனச்சோர்வினால்தான். இது குணப்படுத்துவது என்பது எளிது. அவர்களுக்குத் தேவையானது எல்லாம் சில வெற்றிகள். அது கிடைத்தவுடன் அவர்கள் சந்தோஷமடைந்துவிடுகின்றனர்.

வெற்றியினால் ஏற்படும் மனச்சோர்வை எதிர்கொள்வது என்பது மிகவும் கடினம். நாம் மிகவும் கடுமையாக உழைத்து எப்பொழுதும் வெற்றியடைந்து கொண்டே இருக்கும் நேரத்தில் தோல்வியை அனுபவமாக பெறும்பொழுது அதை ஏற்றுக் கொள்வது மிகவும் கடினமானது. அதனால் என்ன விளைவு ஏற்படுகின்றது என்றால் மனச்சோர்வு தமஸ்.

சில நேரங்களில் தமஸ் அறியாமையிலிருந்து விலகிச் செல்ல முயற்சி க்கும்பொழுது எழக்கூடும். ஒரு ஆழமான ரஜோ குணத்தில் இருக்கும் மனிதர், துடிப்புடன் வெளியுலகப் பொருட்களை ஈட்டுவதில் ஆர்வமாக இருந்தவர், ஆன்மீகப் பாதையில் நுழையும்பொழுது, அவர் எளிதாக தமோ குணத்திற்கு சிறிது காலத்திற்கு செல்லக்கூடும்.

நான் இதை நம்முடைய ஆஸ்ரமத்தில் பார்த்திருக்கின்றேன். அமைதியற்ற அர்த்தமற்ற செயல்களை செய்வதைப் பழக்கமாக கொண்ட மனிதர், தனக்குள் மையம் கொள்ளும்பொழுது உடல்-மன அமைப்பு ஆரம்பத்தில் செயல்படுவதை மறுக்கின்றது. பிறகு செயல்பாடற்றத் தன்மைக்குள் தமஸ்க்குள் மூழ்கிவிடுகின்றது.

மக்கள் சரியாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் பகலிலும், இரவிலும் எதையும் செய்ய விரும்பாமல் தூங்கிக் கொண்டே இருப்பார்கள். இருந்தாலும் இது நீண்ட காலத்திற்கு தொடராது. எதிர்மறைத் தன்மைகள் வெளியேற்றப்பட்டு, அவர்கள் சாத்வீக நிலையான அர்த்தமுள்ள செயல்களில் அதாவது எந்த இலக்கையும் பின்பற்றாத தன்மையில் நிலைக் கொள்வார்கள்.

நான் கூட்டமைப்பு நிறுவனங்களில் மற்றும் தொழில்/வியாபாரம் செய்பவர்கள் ரஜோ குணத்திற்கு முன் உதாரணமாக திகழ்பவர்கள் என்று முன்பே பேசி இருக்கின் றேன். கூட்டமைப்பு நிறுவனத்தின் தலைவர்கள் மற்றும் அரசியல் தலைவர்கள் கூட ஆழமான தமஸுக்குள் செல்ல முடியும்.

அவர்கள் பித்து/வெறி பிடித்த மற்றும் ஏமாற்றுதல் போன்ற அபாயகரமான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகின்றனர். அனைத்து சர்வாதிகாரிகளும், செங்கேஸ்கான், மற்றும் ஔரங்கசீப் முதல் ஹிட்லர் வரை இந்த கிரகத்தில் துன்பத்தை உண்டாக்கியவர்கள், அனைவரும் ரஜோ குணம் உடையவர்களாக மட்டுமில்லாமல் அபாயகரமான தமோ குணம் உடையவர்களாகவும், இருந்தார்கள். அவர்கள் அறியாமை, தவறான கொள்கை உடையவர்களாகவும், வெறிபிடித்தவர்களாகவும், மகிழ்ச்சி அற்றவர்களாகவும், இருந்தார்கள். தமோகுணத்தில் இருந்தாலும் அவர்கள் செயல்பாடற்றத் தன்மையில் இல்லாமல் இருந்தார்கள்.

பல கூட்டமைப்பு நிறுவனம் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறையைச் சார்ந்த மக்கள் எப்படி அவர்கள் பயத்தினால் செலுத்தப்படுகின்றனர் என்பதை என்னிடம் சொல்வார்கள். ரஜோகுணத்தைப் பற்றி விவாதிக்கும் பொழுது நான் பேராசையினாலும், குறிக்கோளினாலும் செலுத்தப்படுவதைப் பற்றி பேசினேன்.

பல கழுதைகள் கோலினால் (நற்ண்ஸ்ரீந்) செலுத்தப்படுகின்றன. ஒன்று அவை காரட்டிற்கு

(இஹழ்ழ்ஹ்) பதிலளிக்காது அல்லது அவற்றைச் செலுத்துபவர்கள் கோல் (ளற்ண்ஸ்ரீந்) நன்றாக வேலை செய்கின்றது என்று நம்புகின்றனர். பல கூட்டமைப்பு நிறுவனத்தின் தலைவர்களால் மக்கள் பயத்தின் மூலமாகவே செலுத்தப்படுகின்றனர்.

| இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

நிலையில் உள்ள மனிதன் கீழான வாழ்க்கையையேத் தேர்ந்தெடுக்கின்றான். ஒரு ரஜோ நிலையில் மனிதன் தொடர்ந்து பேராசையினால் துன்பத்தையே அனுபவிக்கின்றார்.

கீதையில் உள்ள மற்றொரு ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனரிடம், ஒரு மனிதன் மறுபிறவி எடுப்பது மரணத்திற்கு முன் அவரது கடைசியாக தோன்றும் எண்ணத்தின் அடிப்படையில்தான் என்று சொல்கின்றார். இங்கு கிருஷ்ணர் எப்படி அந்த கடைசி எண்ணம் என்பது தற்செயலாக/விபத்தாக வருகின்ற எண்ணம் அல்ல. அது ஒருவருடைய குணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதை விவரிக்கின்றார்.

மக்கள் என்னிடம் சொல்வார்கள், ஓ சுவாமிஜி, நாங்கள் ஏன் ஆன்மீகத்தைப்பற்றி இப்பொழுதே கவலைப்படவேண்டும். மகிழ்ச்சியாக இருக்கவேண்டிய நேரம் இது. எங்களுக்கு வயதான பிறகு, நாங்கள் ஆன்மீகத்தைப் பற்றி யோசி க்கலாம். கிருஷ்ணர், நம்முடைய கடைசி எண்ணம் மட்டுமே நம்மை இரட்சிக்கின்றது என்று தானே கூறுகின்றார். நம்முடைய கடைசி மூச்சின்போது நாம் சொல்லவேண்டியதெல்லாம் இராமா அல்லது கிருஷ்ணா என்றுதான்.

அதுமட்டும் அவ்வளவு எளிதாக இருந்தால், நாம் எல்லோரும் மறுபடியும் பிறந்திருக்கவே மாட்டோம். வாழ்க்கை முழுவதும் பணத்தின் பின்னாலும், உலகாய பொருட்களின் பின்னாலும் ஓடிக்கொண்டிருந்தால் உங்களுடைய கடைசி எண்ணம் பணத்தைத் தவிர வேறு எதைப்பற்றியாவது இருக்குமா? வாழ்க்கை முழுவதும் உங்கள் மனம் மது, மங்கை மற்றும் பாடல்களில் ஒன்றியிருந்தால், அந்த எண்ணங்கள் மட்டுமே உங்களுடைய மனதை நீங்கள் இறக்கும்பொழுது நிரம்பி இருக்கும்.

நம்முடைய வாழ்க்கை முழுவதும் நம்மைச் செலுத்திய சம்ஸ்காரங்கள் நம்முடைய மனவெளியில் நீண்ட குறுகிய பள்ளங்களாக/காடிகளாக (எங்ர்ரவ்ங்ஸ்) செதுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. நாம் எந்த

கருத்துக்கள் அல்ல.

ஆனால் அதற்கு எதிராக, மறுபிறப்பை மறுக்கும் மதத்திற்கு சொர்க்கம், நரகம் என்பது நிலையானது. நாம் நம் இந்த வாழ்க்கையில் நல்லதைச் செய்யவில்லை என்றால் நாம் நரகத்தில் எப்பொழுதும் எரிந்து கொண்டிருப்போம். அதனால் வாழ்க்கை பயத்தினாலும், அச்சத்தினாலும் செலுத்தப்படுகிறது.

நிஜத்தில், சொர்க்கம் என்பதோ நரகம் என்பதோ கிடையாது. அவை நம்முடைய மனதில் இருப்பவை. அவை நம்முடைய மனதிற்குள் வலுக்கட்டாயமாக திணிக்கப்பட்டும், நம்முடைய அமைப்பிற்குள் நம்முடைய மத நம்பிக்கைகள் மூலமாக நம்மைப் பதப்படுத்தி, நம்மை கட்டுப்படுத்துவதற்காகவும் உள்ளது.

நாம் உலகாயமான வாழ்க்கையை முழுவதுமாக நம்மைச் சுற்றியே மையம் கொண்டு, மற்றவர்களை விலகிவிட்டு வாழும்பொழுது நாம் நரகத்தில் வாழ்கின்றே றாம். நாம் இடைவிடாமல் மற்றவர்களைக் கண்டு அச்சப்பட்டும், பொறாமைப்பட்டுக் கொண்டும், கோபத்தை மற்றவர்கள் மீது வெளிப்படுத்திக் கொண்டும், ஒருபோதும் சந்தோஷமாகவும் இருப்பதில்லை.

என்னதான் செல்வத்தை நாம் சேர்த்து வைத்தாலும், நாம் துன்பப்படுவோம். நாம் செல்வந்தர்களாக இருக்கலாம். ஆனால் நாம் நரகத்தில் இருக்கின்றோம். சொர்க்கமும், நரகமும் இப்பொழுது இந்த வாழ்க்கையில் நம் மனவெளியில் அனுபவிப்பத்தைச் சார்ந்து இருக்கின்றது. அவை இறந்தபிறகு செல்லும் இடமில்லை.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், சத்வ நிலையில் வாழும் மனிதர் உயர்ந்த உணர்வு வெளியை அடைகின்றார். ஞானிகள் இருக்குமிடத்தை அடைகின்றார். அவர் இறைத்தன்மையை உடையவராகிறார். நாம் முழுமையாக சத்வ நிலையில் திளைத்திருக்கும்பொழுது, நாம் விழிப்பு உணர்வு நிலையில் வாழ்கின்றோம். நாம் நிகழ்காலத்தில் வாழ்கின்றோம். நாம் எதனுடனும், பிணைக்கப்பட்டு இருப்பதில்லை. நாம் செய்யும் செயல்களின் விளைவுகளைப் பற்றிய சிந்தனை எழுவதில்லை. நாம் கவலையினாலும், பேராசையினாலும் கட்டுப்படுத்தப்படுவதில்லை. நாம் நம்மைப் பற்றி சிந்திப்பதை நிறுத்திவிட்டு, மற்றவர்களுக்காக வாழ ஆரம்பிப்போம்.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?"' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

அதன்பிறகு நான், நான் மட்டுமே என்பதில்லாமல், நானும் நீயும் என்றாகி, சி றிது சிறிதாக நீங்கள் என்பது அன்னையும் உள்ளடக்கியதாகிவிடும். எல்லா நடவடி க்கைகளுமே நிபந்தனையற்றதாகிவிடும்.

நிகழ்காலத்தன்மை என்றும் மாறாதது. அந்த நிலையே உயர்ந்த கிரகங்களின் நிலை, நாம் ஒவ்வொருவரும் பேசுகின்ற சொர்க்கத்தைச் சார்ந்தது. நாம் உயிருடன் இருக்கும்பொழுதே நாம் சொர்க்கத்தில் வசிக்கலாம். நம்முடைய ஆன்மா உடலைக் கடந்துச் செல்லும்பொழுது அதற்கு அதனுடைய சம்ஸ்காரங்கள், கட்டுறு மனப்பாங்கு ஆகியவற்றைகடந்துசெல்லக்கூடிய ஆற்றல் இருக்கின்றது. இவற்றையெல்லாம் கடந்து உண்மையான தன்னைத்தானே உணர்ந்துகொள்ளும் ஆற்றலுக்குள் செல்கின்றது.

ஒருவர் தமோ குணத்தில், ஆழமான அறியாமையிலும், மகிழ்ச்சியற்ற தன்மையிலும் இருக்கும்பொழுது, கீழான மறுபிறவியில் வீழ்கின்றார். கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார். அப்படிப்பட்ட மனிதர் மிருகமாக/விலங்காக மறுபிறப்பை அடைகின்றார்.

மனித குலத்தின் கீழ்நிலையான சக்தி மையம் மூலாதார சக்கரம், முதுகுத் தண்டின் நுனிப்பகுதியில் அமைந்துள்ள மூலமான மையம். அதுவே காமத்திற்கான மையம். இந்த உயர்ந்த மையத்தில் தான் மிருக சக்தி வேலை செய்கின்றது. எல்லா மிருகங்களும் தொடர்ந்து உயிர் வாழும் உணர்வின் அடிப்படையில் தான் இயங்குகின்றன. அவற்றினுடைய இயல்பே அதற்காகவே அந்த நிலையில் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. அதில் எந்த தவறோ அல்லது தகுதியில் குறைந்ததோ அல்ல. அதுதான் அவற்றினுடைய இயல்பு.

மனிதர்களுக்கு உணர்வு நிலையில் மேல்நோக்கிச் செல்வதற்கான அறிவாற்றல் தரப்பட்டிருக்கின்றது. நமக்கு தவறுகள் செய்வதற்கான சுதந்திரம் இருக்கின்றது. நாம் தவறுகள் செய்கின்றோம். கிருஷ்ணர் அறியாமையில் மீண்டும் பிறப்பெடுப்பதையும், மிருகங்களைப் போல் பிறப்பதைப் பற்றி பேசும்பொழுது அவர் மிருகங்களின் பெருமையைக் குலைத்துப் பேசுவதற்காக இல்லை. கிருஷ்ணர் எந்த மனிதர் உள்ளுணர்வின் அடிப்படையில், மூலாதார சக்கரத்தின் பாதிப்பினால், மிருக இயல்பினால், நடந்து கொள்கின்றாரோ,. அவர் மனிதனுடைய ஆற்றலைப் பற்றிய

'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள் ?'

என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக

வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு

கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,

பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து

என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு

ஊக்கமளித்தார்.

இருபத்தைந்து வருடம் என்பதையே தீர்மானிக்கின்றது.

கிருஷ்ணர், மனோதத்துவ நிபுணர்களுக்கெல்லாம் குருவானவர். சரியாக நிர்ணயித்திருக்கின்றார். தூய்மை மற்றும் அறிவாற்றல் சத்வ நிலையிலும்; மனக்கவலை மற்றும் பேராசை ரஜோ நிலையிலும்; விவேகமற்றத் தன்மை, பித்துபிடித்த நிலை மற்றும் மாயை தமோ நிலையில் வெளிப்படுகின்றது.

விவேகமற்றத் தன்மை, மாயை மற்றும் தவறான நம்பிக்கைகள் மீதான பிடிப்பு இவற்றிலிருந்து ஆரம்பிப்போம். பலர் மேற்சொன்ன நிலையில்தான் இருக்கின்றார்கள். இந்தியாவின் மிகச் சிறந்த தத்துவ ஞானியும், புலவருமான ஆதி சங்கராச்சாரியார் சொல்கிறார். அதாவது நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை ஒரு மாயை. மாயை என்றால் மெய்யானது அல்ல. உண்ணாமலைப் போலத் தோற்றமளிக்கும்.

நாம் அனுபவமாக உணரும் வாழ்க்கை, நாம் நினைப்பது போல் உண்மையானது அல்ல என்பதை யாரிடமும் வாதம் செய்து நிரூபிக்க முடியாது. நாம் வாழ்க்கை என்பது மெய்யானது, நிரந்தரமானது என்ற உணர்வை பெறுவதற்காக நாம் அனைத்து வழிகளிலும் செயல்படுகின்றோறாம். நாம் நடக்கின்றோம், பேசுகின்றோம், அழுகின்றோம், சிரிக்கின்றோம். மேலும் இதை நிரூபிப்பதற்காக எல்லாவற்றையும் செய்கின்றோறாம். எப்படி இவை அனைத்தும் நிரந்தரமற்றது ஆகும்?

நவீன தொழில்நுட்பத்தினால், நாம் இவை அனைத்தையும் செய்யக்கூடிய பொம்மைகளை உருவாக்கலாம். நாம் கண்ணாடிகளை, ஹெட்போன்களை அணிந்து, மின் இணைப்பு தரப்பட்ட நாற்காலியில் உட்கார்ந்து நான்கு பரிணாம மெய்மையை உணரலாம். அதை வாசத்தை வெளியேற்றி நம்முடைய மனப்பாங்கிற்கு ஏற்றாற்போல அதைச் சேர்க்கக்கூடும். நாம் வாயைத் திறந்தால் அவர்கள் நம் வாயில் எதையாவது திணித்து விடுவார்கள். நம்முடைய ஐம்புலன்களும் கிளர்ச்சியடையக்கூடிய செயலளவில் உண்மை என நம்பத் தகுந்த அனுபவங்களை பெறமுடியும்.

உண்மைபோல் தோற்றமளிக்கும் வாழ்க்கை அதாவது நிஜமென தோற்றமளிக்கக்கூடிய காமம் உட்பட, அறிவியல் கதைகள்/புதினங்களின் எல்லைக்குள் இப்போது இல்லை. அது ஒரு மாயை. நாம் அவை ஏமாற்றம் அடைந்த தனி மனிதர்

முதல் உணர்ச்சி முதல் கற்பனை காமத்தினால் எழுகின்றது. மக்களுக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும். இது கற்பனை என்று. ஆனால் கற்பனையில் இருக்கும்பொழுது அவர்கள் சுகமாக இருப்பதாக உணர்கிறார்கள். அவர்கள் எருமைமாடு சகதியில் புரள்வதைப் போல அந்த கற்பனையிலேயே புரள்கின்றனர். அந்த எருமைமாடு நிகழ்காலத்திலாவது இருக்கின்றது. கற்பனையில் இருப்பது இல்லை. ஒருமுறை மக்கள் தங்களுடைய நேரத்தை வீணடிக்கின்றனர் என்பதை உணர்ந்து அவர்கள் தங்களை தாங்களே இந்த கற்பனைகளினால் தரம் தாழ்த்திக் கொள்கின்றனர் என்பதை புரிந்துக் கொண்டு அவர்கள் தங்களுடைய விழிப்புணர்வை திரும்பப் பெறவேண்டும். அவர்களுடைய வாழ்க்கையை கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வரவேண்டும். இல்லையென்றால் அவர்களுடைய மொத்த வாழ்க்கையுமே பைத்தியக்கார சந்தையாக இருக்கும்.

இரண்டாவது உணர்ச்சியான சினிமா நட்சத்திரத்தைப் போல இருக்க வேண்டும் என்பது மிக அபாயகரமானது. இது பொறாமை. ஒப்பிட்டுப் பார்த்தல் ஆகியவற்றால் பிறக்கின்றது. அது நிச்சயமாக சக்தி விரயம்தான். இது ரஜஸ். இது தமஸ் அல்ல.

இந்த மனிதர்கள் தங்களுடைய உடல், மனம் ஆகியவற்றால் திருப்திபடாமல் அவர்கள் வேறு ஒருவரைப்போல இருக்க விரும்புகிறார்கள். இன்று அவர்கள் இந்த நடிகை அல்லது நடிகரின் நடை, உடை, பாவனைகளை பின்பற்றுகின்றனர். அந்த நடிகரோ அல்லது நடிகையோ பிரபலமற்றவர்களாக, புகழ் இழந்துவிட்டால் அல்லது வயதாகிவிட்டால் என்ன நடக்கும்? அதைவிட மோசமாக அந்த நடிகையோ, அல்லது நடிகையையோ நிஜ வாழ்க்கையில் சந்தித்து, பின் தாங்களே நடிகர் நடிகையைவிட அழகாக இருப்பதைக் கண்டால் என்ன நிகழும்? எல்லா திரைப்படங்களும், கற்பனையின் இறுதி வடிவம். ஒவ்வொரு விஷயமும், ஒவ்வொரு மனிதனும் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

இதைத்தான் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார். பேராசை, பொறாமை மற்றும் குறுகிய மனப்பான்மை ஆகியவை கோபத்திலும், பயத்திலும், குற்ற உணர்ச்சியிலும் மேலும் பல நூற்றுக்கணக்கான எதிர்மறையான வேறு உணர்ச்சிகளால் முடிவடைகிறது. நாம் ஒன்றில் பிணைக்கப்பட்டு இருக்கின்றோம். அல்லது விருப்பமின்மையில் இருக்கின்றே

இருபத்தைந்து வருடம் றாம். நாம் ஏதோ ஒன்றை நோக்கியோ அல்லது ஏதோ ஒன்றின் சூழ்நிலையிலிருந்து விடுபடுகின்றோம். நாம் பேராசையினால் தூண்டப்படுகின்றோம். அல்லது பயத்தினால் சித்ரவதைப்படுகின்றார். அது எதுவாக இருந்தாலும் நாம் துன்பப்படுகின் றாம். இந்த துன்பம் மனக்கவலை, சோர்வு மற்றும் தன்னம்பிக்கை இழப்பு ஆகியவற்றில் சென்று முடிவடையும். நாம் நம்முடைய சக்தி மையத்தைத் தொலைத்துவிட்டோம்.

நம்முடைய மையமே நம்முடைய உண்மையான இயல்பு. நம்முடைய உண்மையான இயல்பு இறைத்தன்மையுடன் கூடியது. நாம் பிரபஞ்ச சக்தியுடன், கடவுளுடன் பராசக்தி - நாம் எப்படி அழைக்க விரும்புகின்றோமோ - அதனுடன் இணைந்தவர்கள் நம்மால் அதை விவரிக்க முடியாது. நாம் அதை உணரமட்டுமே முடியும். நாம் நம்முடைய கவனத்தை நம்முடைய மனித இயல்பு நிலை எல்லைகளில் பயன்படுத்தாமல் இதயத்தில் மத்தியில் மையப்படுத்தினோமானால் ஆனந்தத்தை அனுபவமாக உணரமுடியும்.

நம் வாழ்க்கை முழுவதுமே நாம் மையத்தை ஆனந்தத்தின்மையத்தை விட்டு விலகி ஓடிவிடுகின் றாம். நம்முடைய புலன்கள் நம்மை உலகாதாயமான பொருட்களில் இருக்கும் எல்லையை நோக்கி எடுத்துச் செல்கின்றது. நம்முடைய உள்ளுலக மையம் வெறுமையாக இருக்கின்றது. அது சூன்யம் அதுவே பூரணம் தனக்குள் முழுமையாக, ஆனந்தத்திற்கு மேற்பட்டு எதுவும் தேவைப்படாத நிலையில் இருக்கின்றது. ஆயினும் வெளிவட்ட எல்லை எப்பொழுதும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றது. எதுவுமே மாறாத நிலையில் இல்லை. பொருட்கள் ஒன்றாக இருந்தாலும், நம்முடைய புலன்களால் கண்டு உணரும் ஆற்றல் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றது. இந்த எல்லையைத்தான் மாயா, கற்பனை, மற்றும் தம்ஸ், அறியாமை என்கி றாம்.

நம்முடைய ரஜோ நிலை, அதாவது முக்கியமாக நோக்கமற்ற ஒரு விஷயத்திற்கு,

ஏழைகளுக்கு பணம் கொடுங்கள். அர்ச்சகர்களில் பலர் கடவுள் பெயரால் பணத்தை பிடுங்குகிறார்கள்.

இந்த அர்ச்சகர்கள் ஒரு பசுவை கோவிலுக்கு தானம் செய்வதற்கு, அந்த மனிதருடைய முன்னோர்களை மீட்பதற்கு பத்தாயிரம் ரூபாய் (10,000) இந்தியாவில் இது சிறியத் தொகை அல்ல வசூலிக்கின்றார்கள். அவர்கள் கடவுளை வழிபடத் துவங்கிய பிறகு அவர்கள் உங்களை தொகையை செலுத்தச் சொல்கிறார்கள். நீங்கள் அதைக் கொடுக்காவிட்டால் அவர்கள் உங்களை சபிக்கத் துவங்குவார்கள்.

அவர்கள் உங்களுடைய முன்னோர்கள் நரகத்திற்குச் செல்வார்கள். நீங்கள் நரகத்துக்குச் செல்வீர்கள், உங்கள் குழந்தைகள் நரகத்திற்குச் செல்வார்கள் என்று சொல்வார்கள். நீங்கள் அதை 200 அமெரிக்க டாலர்களை கொடுத்து நிறுத்த முடியும். இங்கு முக்கியமான விஷயமென்றால் அது உண்மையான பசு கூட கிடையாது. அது பசு இருப்பதாக பாவனை மட்டுமே செய்யப்படுகின்றது.

அப்படியே அவர்கள் உங்களுக்கு ஒரு பசுவை காண்பித்தால்கூட நன்றாக தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள். அதே பசு ஆயிரம் முறைக்கு மேலாக உங்கள் முதுகுக்குப் பின்னால் காணிக்கையாகச் செலுத்தப்பட்டிருக்கும். இந்த மனிதர்கள் கூட்டமைப்பு நிறுவனங்களின் வரவு செலவுகளை ஜ்ஹப்ப் ள்ற்ழ்ங்ங்ட் முக்கியஸ்தர்களைவிட நன்றாகப் புரிந்துக் கொள்வார்கள். மதங்கள் கட்டுப்பாடுகளை விதிப்பது மக்கள் இறப்பைப் பற்றி பயப்படுவதினால். சிலர் வலிகளைக் கண்டு பயப்படுகின்றனர். ஆனால் பெரும்பாலும் அதற்குப்பின்னால் பயம்தான் இரக்கின்றது. அவர்கள் பயப்படுவது தங்கள் முன்னால் என்ன இருக்கின்றது என்பது தெரியாததினால்.

அவர்கள் யாராவது ஒருவர் நீங்கள் இதைச் செய்தால் நீங்கள் சந்தோஷமான இடத்திற்குச் செல்லலாம். அதைச் செய்தீர்கள் என்றால் நீங்கள் சந்தோஷமற்ற இடத்திற்குச் செல்வீர்கள் என்று சொன்னால் சுகமாக உணர்கிறீர்கள். அவர்களுக்கு முடிவில் எங்கு செல்வார்கள் என்பதற்கான தடயம்/ஆதாரம் எதுவும் அவர்களிடம் இல்லை. ஆயினும் ஆழமாக பதிந்த இந்த நம்பிக்கை அவர்களுக்கு பதிந்திருக்கின்றது. அவர்களுடைய மதம் மட்டுமே ஒரே வழியாகி விடுகின்றது.

'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

14:18 நற்குணங்களின் நிலையிலிருப்பவர்கள் மேல்நோக்கி உயர்ந்த உணர்வு தளத்திற்குச் செய்கின்றனர் ; ஆழமான உணர்ச்சிகளின் நிலையிலிருப்பவர்கள் உலக வாழ்க்கையை வாழ்கின்றனர் ; மேலும் அறியாமையில் இருப்பவர்கள் கீழ்நோக்கிச் சென்று கீழ்நிலையே இருக்கின்றார்கள்.

14.19. எல்லா செயல்களிலும் இ ந்த குணங்களின் இயல்பைத் தாண்டிய எதுவுமில்லை என்பதை நாம் காண்கின்றோமோ, மேலும் மிக உயர்ந்த அதிகாரமுடைய கடவுள் இந்த மூன்று குணநிலைகளையும் தாண்டியவர் என்பதை அறிகின்றபொழுது நாம் அவருடைய தெய்வீக இயல்பை தெரிந்துக் கொள்ளமுடியும்.

14.20. உருவெமெடுத்த ஆன்மா இந்த மூன்று குணங்களையும் தாண்டிச் செல்ல முடிந்தால், அவர் பிறப்பிலிருந்து, இறப்பு, மூப்பு, மேலும் மனக்கவலைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு இந்த வாழ்க்கையின் அமிர்தத்தை மகிழ்ச்சியாக அனுபவிக்க முடியும்.

இங்கு முக்திக்கான சாவியை கிருஷ்ணர் வழங்குகிறார். இந்த மூன்று குணங்களைக் கடந்து செல்பவர்கள், இந்த குணங்களை ஏற்படுத்தும் செயல்களை கடந்தவர்கள், பிணைப்புகளிலிருந்து விடுபட்டு சுதந்திரமாக, உலகத்தில் ஆனந்தத்தை அனுபவிப்பார்கள். இது குருவிடமிருந்து வருகின்ற நம்பிக்கையூட்டும் வார்த்தைகள் இது ஒரு உத்திரவாதம்.

இந்த வார்த்தைகளே பெரிய நுட்பம் வாய்ந்தவை.

முதல்படி: நம்முடைய ஒவ்வொரு செயல்களும், நடவடிக்கை களும், மூன்று குணங்களில் - சத்வ, ரஜஸ், மற்றும் தமஸ் ஆகிய ஏதோ ஒன்றிலிருந்து எழுகின்றது.

இரண்டாவது படி : எந்த குணம் இது என்று புரிந்துக் கொள்வதும் மற்றும் அந்த குணம் துல்லியமாக நமக்கு என்ன செய்கின்றது என்று புரிந்துக் கொள்வது.

| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

தொடர்ந்து பாராட்டுதலை எதிர்பார்ப்பார். அல்லது குறைந்தபட்சம் விமர்சிக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பார்.

சிலர் விமர்சிக்கும் பெற்றோர்கள்போல தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொண்டார்கள் என்பதினால் அவர்கள் நல்ல பெற்றோர்களாக அந்த நேரத்தில் இருந்தார்கள் என்று அர்த்தம் அல்ல. சொல்லப் போனால் பெற்றோர்கள் என்ற முகமூடி அவர்களுக்குள் இருக்கும் தற்காத்துக் கொள்ளும் குழந்தை நிலையை மறைக்கின்றது. குழந்தைகளாக இருப்பவர்களை கட்டுப்படுத்துவதை விட மனம் போன போக்கில்/ விளையாட்டுத்தனமாக தோற்றம் தரும் பெற்றோர்களை கட்டுப்படுத்துவது மிகவும் ச க்திவாய்ந்த பொறுப்பாகும்.

அதனால் சில நேரங்களில் பெற்றோராக அவர்களால் கட்டுப்படுத்த முடிவதை கட்டுப்படுத்தி விடுகின்றனர். மற்ற நேரங்களில் அவர்கள் தற்காத்துக் கொள்ளும் குழந்தையாக மாறிவிடுகின்றனர்.

இரண்டு பாகங்களில் ஏதாவது ஒன்றிலிருந்து வெளிவருவதற்கு நம்முடைய விழிப்புணர்வற்ற பகுதிகளில் பதிந்திருக்கும் சம்ஸ்காரங்களை விடுபடவேண்டும். இதை விழிப்புணர்வு நிலையில் செய்வது மிகக் கடினம். விழிப்புணர்வற்ற நிலையில் செய்வதுமிகவும் ஆபத்தானது. இதை உயர்ந்த உணர்வு நிலையில் (நன்ஸ்வ்ய் ஸ்ரீர்ய்ஸ்ப்ஸ்ரீண்ர்ன்) தியானப் பயிற்சிகள் மூலமாக நம்முடைய நித்யானந்த ஸ்புரண முகாமில் இருப்பதைப் போல செய்யப்படவேண்டும்.

இதன் மூலம் நான் என்ன சொல்ல வருகின்றேன்? நாம் சம்ஸ்காரங்களைப் பற்றி நம்முடைய விழிப்புணர்வற்ற மனதில் புதைந்திருக்கும் நினைவுப் பதிவுகள் பற்றி பேசியிருக்கின்றோம். அவை நம்மை ஏதாவது ஒரு குணத்தின் மூலமாகவோ அல்லது குணங்களின் கலவையாகவோ சிந்திக்கவும், செயல்படவும் வைக்கின்றது.

இந்த எண்ணங்களும், செயல்களும் மீண்டும் மீண்டும் நிகழும்பொழுது, சம்ஸ்காரங்களில் அல்லது நுட்பமான மன அமைப்பில், வாசனாவில், ஆழமாக நம்முடைய ஆன்மா உழப்படுகின்றது. விழிப்புணர்வு தர்க்கம், மற்றும் பாகுபடுத்தும் செயல்முறைகள் மூலம் எளிதாக அடையாளம் கண்டு, நீக்கவோ அல்லது சரிசெய்யவோ முடியாது.

எனக்குத் தெரிந்த ஒருசிலர் இந்த செயல்முறைகளை உபயோகித்தனர். மற்றவர்களுக்கு கற்றும் தந்தனர். அவர்களுக்கு இந்த செயல்முறைகள் ஏன் அபாயகரமானது/ஆபத்தானது என்பது சில தியான முகாம்களுக்கு சென்று தியானம் செய்யும்வரை புரியவில்லை. அதன்பிறகு அவர்கள் இந்த செயல்முறைகள் எவ்வளவு ஆபத்தானவை என்று உணர்ந்தனர். அவர்களுக்குத் தெரியும் கெட்ட அனுபவங்கள் விளைந்திருக்கின்றன. ஆனாலும் வர்களுக்கு எதனால் என்று தெரியவில்லை. நாம் இதைப்பற்றி விவாதித்தபொழுது அவர்கள் என்ன நிகழ்ந்தது என்று புரிந்துக் கொண்டனர்.

விழிப்புணர்வுடனோ அல்லது விழிப்பற்ற நிலையிலோ பாவனை செய்வது நம்மை ரஜஸ் இருக்கின்றீர்கள். நீங்கள் அறியாமையிலிருந்து செயல்படுகிறீர்கள். அது எந்தவிதத்திலும் உங்களுக்கு உதவி செய்யப்போவதில்லை என்பதை நீங்கள் உணரவேண்டும். இந்த புரிந்துக்கொள்ளுதலும் விழிப்புணர்வும் உங்களை கற்பனை பகுதிகளிலிருந்து வெளி வருவதற்கு உதவுவது தியானத்தின் விளைவாகவே நிகழமுடியும். அது சுயவிழிப்புணர்வுக்கு உங்களை வழிநடத்தும்.

அதேப்போல நாம் ரஜஸ் ஆல் செலுத்தப்படும்பொழுது நம்மை கவர்கின்ற சில விஷயங்களின் பின்னால் ஓடுகிறோம் அல்லது நம்மை தொந்தரவு செய்யும் விஷயத்திலிருந்து விலகிவிடுகின்றோம். இது அபாயகரமான சுழற்சி என்பதை நாம் உணரவேண்டும். இந்த சுழற்சியான பிணைப்பு மற்றும் வெறுப்பு, பேராசை மற்றும் பயம் ஆகியவற்றால் ஆனது.

நாம் எதை மேலும் மேலும் விரும்புகின்றோமோ அது குறைந்த அளவு சந்தோஷத்தையே கொடுக்கும். நாம் எதைக் கண்டு பயப்படுகின்றோமோ அதை நோக்கி திரும்பி எதிர்கொள்ளாத வரை, பயம் வேண்டியிருக்கும். திரும்பவும்/மீண்டும் தியானம் ஒன்றுதான் அதற்கான திறவுகோல். அது தவறானவழியல் நம்மை செலுத்துகின்ற சுழற்சியைப் பற்றி விழிப்புணர்விற்கு வழிவகுக்கின்றது. மேலும் நம்மை தொடர்பின்றி இருப்பதற்கு உதவுகின்றது.

மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்யப்படுகின்ற தியான நுட்பங்கள் மூலமாக நாம் நம்முடைய சம்ஸ்காரங்களை எரித்து, இப்பொழுது நம்முள் வேரூன்றி இருக்கும் குணங்களிலிருந்து வெளிவர முடியும். மற்றும் தமஸ்-ல் இருந்து நம்மை

|

இருபத்தைந்து வருடம் | ‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

தியான நுட்பங்கள் கற்றுத்தரப்படுகின்றது.

முதல் வகுப்பு (ள்ள்குள்ளொய்) இதயப் பகுதியில் அமைந்துள்ள சக்கரமான அனாஹத ச க்கரத்தை ஒருமுகப்படுத்துகிறது. அனாஹத ச க்கரத்திற்கான உபாயாகப்படுத்தும் தியானம், மஹாமந்திர தியானம் மிக வலிமையான தியானம். தினமும் பயிற்சி செய்தோமானால், இந்த தியானம் சுயநலமற்ற அன்பை சக்தியூட்டப்பட்ட அனாஹதத் தின் மூலமாக வெளிப்படுத்த உதவும்.

யாரேனும் ஒருவர் நம்முடன் தொடர்புகொள்ளும்பொழுதும் அல்லது நாம் அவர்களுடன் தொடர்புகொள்ளும்பொழுதும் ஏதாவது ஒரு சக்த மையத்திலிருந்துதான் நிகழ்கின்றது. ஒவ்வொரு சக்கரங்களும் அதனுடைய உணர்ச்சி அடிப்படை கொண்டது. அது அடைபட்டிருக்கிறதா அல்லது சக்தியூட்டப்பட்டு இருக்கிறதா என்பது அதனுடைய விழிப்புநிலையை பொறுத்து இருக்கின்றது.

அனாஹதம் நாம் ம ற்றவர்களிடமிருந்து கவனத் தேவையை அன்பு என்ற பெயரில் எதிர்பார்க்கின்றபொழுது அடைபட்டுவிடுகின்றது. பெரும்பாலான நேரங்களில் நாம் நம்பிக்கை இழந்த நிலையில் மற்றவர்களிடமிருந்து கவனத்தை எதிர்பார்க்கின்றோம். நாம் மற்றவர்களிடமிருந்து அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லையென்றால் வருத்தப்படுகின்றோம்.

அனாஹதம் சக்தியூட்டப்பட்டபிறகு நாம் அன்பை நிபந்தனையற்று வெளிப்படுத்துகின் றோம். நாம் அங்கீகாரத்திற்குகாக மற்றவர்களை சார்ந்து இருக்கமாட்டோம். நம்முடைய நாளை சந்தோஷமாக கழிப்பதற்கு மற்றவர்களுடைய புன்னகை நமக்குத் தேவை இருக்காது. நமக்கு நாமே தாங்கிக் கொள்வதற்கு நம்முடைய புன்னகை கிடங்கையே/தேக்கத்தை வைத்திருக்கோம். மற்றவர்களுக்கு அவர்களுடைய வாழ்க்கையை உயர்த்துவதற்கு கொடுப்போம்.

தேவையினாலும் அடைகிறது. விசுத்தி சக்கரம் பொறாமையினால் அடைபடுகிறது. ஆக்ஞா சக்கரம் அகங்காரத்தினால் அடைகிறது ; மேலும் சஹஸ்ரார சக்கரம் திருப்தியில்லா தன்மையினால் அடைபடுகிறது. நாம் எந்த சக்தி மையம், மனிதருக்கு அடைபட்டு இருக்கின்றது என்பதை அவர்கள் நம்மை நாடி வரும்பொழுதே தெரிவந்துவிடும். எந்த உணர்வில் அவர்கள் நம்மைத்தேடி நெருங்கி வந்தாலும் அதை கருத்தில் கொள்ளாமல் விழிப்பூட்டப்பட்ட அனாஹத சக்கரத்திலிருந்து பதிலளிப்பதற்கான தேர்வு நம்மிடம் இருக்கின்றது.

ஹாலிவுட் திரையுலகைச் சேர்ந்தவர் ஒருவர், அனைத்து திரைக் கதைகளுமே சக்கரங்களின் உணர்வு அடைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று சொன்னார். நம்முடைய நிஜ வாழ்க்கை மட்டும் இந்த ச க்கரங்களின் அடைப்பினால் பாதிக்கப்படவில்லை. நம்முடைய கற்பனை உலக வாழ்க்கைக்கூட ச க்கரங்களைச் சுற்றி சுழல்கிறது. சக்கரங்களையும் அதனுடைய உணர்வு அடைப்புகளையும் புரிந்துக் கொள்வது, நம்முடைய குணங்களைப் புரிந்துக் கொள்வது போன்றது. நம்முடைய குணங்களை புரிந்துக் கொள்வது என்பது ஆனந்தத்திற்கான கதவை திறப்பதற்கு வழி கண்டறிவதைப் போன்றது.

இந்தக் கேள்வி மிக முக்கியமானக் கேள்வி. நீங்கள் உள்ளுலகை நோக்கைச் செல்ல வேண்டும்; மேலும் நீங்கள் வெளியுலகத்தை நோக்கி இழுக்கப்படுவதினால் பிரச்னை ஏற்படுகிறது என்று புரிந்துக் கொள்ளுதலே உங்களை உள்ளுலகை நோக்கி செலுத்தப் போதுமானது.

வெளியுலக பயணம் உங்களை நிறைவுறச் செய்யாது மேலும் அது உங்களை அறியாமை என்ற புதைகுழியில் இட்டு, மனச்சோர்வுக்கு இழுத்துச்செல்லும் என்ற முழுமையான விழிப்புணர்வு உங்களுக்கு இருந்தாலே அது உங்களை மையத்தை நோக்கி எடுத்துச் செல்லும்.

அவர் முடிவெடுக்கும் பொழுதுதான் • நம்முடைய முடிவுகளுக்கு நிறைவேறக்கூடிய • ஆற்றல் உண்டாகின்றது. நம்முடைய முடிவுகள் • எப்பொழுதுமே தடுமாற்றத்துடனும், பிளவுபட்டும் • இருக்கின்றது. நம்முடைய முடிவு என்பது • பெரும்பாலும் பெரும்பான்மை முடிவுகள் • அதாவது பாராளுமன்ற முடிவுகள்தான் • (டஹ்ம்ப்ண்ஹம்ங்ர்ஹ்ம்ஹ்ஹ் க்ங்ஸ்ரீண்ள்ண்ர்ஹ்) •

ஆயினும் எந்த முடிவுகள் சிறுபான்மை • முடிவுகளாக இருக்கின்றதோ அவை பெரும்பான்மை • முடிவுகளாக நாளை ஆகிவிடுகின்றது. எவை • பெரும்பான்மை முடிவுகளாக இன்று இருக்கின்றதோ • அவை பெரும்பான்மை முடிவுகளாக நாளை • இருக்காது. நம்முடைய முடிவுகள் எல்லாம் நம்பத் • தகுந்தவை அல்ல. அவை முழுமையானவையும் • அல்ல. •

கடவுள் நம்முடைய ஆழமான • மையப்பகுதியில் (ஜய்ய்ங்ழ் ம்ர்ள்ற் ஸ்ரீர்ழ்ங்) • முடிவெடுக்கும்பொழுது, முடிவுகளும், • பொறுப்புகளும் முழுமையாக இருக்கும். அதில் • ஏற்படும் ஈடுபாடு மாற்றமுடியாதது. நாம் திரும்பிச் • செல்ல முடியாது. அந்த முடிவு நம்மைவிட • பெரியதாக இருக்கும். அது நம்மை ஆளுகின்றது. • மேலும் அதனால்நாம் மூழ்கடிக்கப்படுகின்ே • றாம். அப்பொழுதுதான் உண்மையான • திடத்தன்மை பிறக்கின்றது. கடவுள் நமக்காக • முடிவெடுக்கவில்லையென்றால், நம்முடைய • முடிவுகள் எல்லாம் குறைந்த மதிப்புடையவையே. •

நினைவில் கொள்ளுங்கள், இது உங்களுக்காக • எடுக்கப்பட்ட கடவுளுடைய முடிவு. நீங்கள் ஒரு • ஊடகம் மட்டும்தான். அவருடைய முடிவுகளை • வாழ்க்கையில் நிறைவேற்றுவதற்கான ஒரு வாகனம். • அதன் பிறகு விஷயங்கள் தானாகவே அந்த அளவு • தீவிரத்துடன், ஆழத்துடன் மற்றும் வேகத்துடன் • தானாகவே நிகழத்துவங்கும். •

அப்பொழுது என்ன நிகழ்ந்து • கொண்டிருக்கின்றது, ஏன் அது நிகழ்கின்றது என்று •

தொடர்ந்து ஆச்சரியத்திலே இருப்பார்கள். ஏனென்றால் நாம் அதற்கு தகுதியானவர்கள் என்று நாம் நினைப்பதில்லை. ஆனாலும் அது எப்படியோ நிகழ்கின்றது.

ஆனந்தமான முயற்சி வளர்ச்சிக்குத் தேவைப்படுகின்றது. சாதாரணமான முயற்சி செயல்படாது. அது ஆனந்தமயமான முயற்சியாக இருக்கவேண்டும். நம்முடைய முயற்சி ஆனந்தமயமானதாக இருக்கும். அந்த கணமே அது கடின உழைப்பு தேவைப்படாமல் இருக்கிறது. இது கடின உழைப்புத் தேவைப்படாத முயற்சியாக ஆனந்தமயமாக செய்யப்படும்பொழுது இருக்கிறது.

ஆனந்தமாக இல்லாதபொழுது, அது கடுமையான முயற்சியாகிறது. ஒருவரால் கடவுளுடைய உலகத்திற்குள் ஆழமான அமைதியான மனநிலையில் மட்டுமே நுழையமுடியும். அதனால் தேடுபவர் முரண்பாடு உடையதைப் போன்றுத் தோன்றும் மெய்யுரையை நிறைவேற்ற வேண்டும். அவர் கண்டிப்பாக முயற்சி செய்யவேண்டும். அவர் ஒரு கடின உழைப்பாளியாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் அவருடைய முயற்சி ஒரு தனித்தன்மை உடைய முயற்சியாக இருக்கவேண்டும். அளவுக்கு மீறின முயற்சியுடனோ, அல்லது இறுக்கத்துடனோ இருக்கக்கூடாது. அது வேலையைப் போல இருப்பதை விட விளையாட்டைப் போல இருக்க வேண்டும்.

அதை மகிழ்ச்சியுடன் செய்ய வேண்டும். அதை கடமையைப் போலச் செய்யக்கூடாது. ஒருவர் பெருமகிழ்ச்சியை அதிலிருந்தே பெறவேண்டும். விளைவுகளைப் பற்றி கவலை இல்லாததைப் போல செய்ய வேண்டும். நாம் பக்குவமடையும்பொழுது/வளர்ச்சி அடையும்பொழுது அதன் பலன்கள் ஏற்படும். அதைப் பற்றி யோசிக்கத் தேவை இல்லை. அதனுடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்ப நிகழும். இருப்புத்தன்மை நியாயமானது ; பாரபட்சமற்றது. அது உங்கள் தகுதிக்கு தக்கவாறு வழங்குகிறது. ஒரு கணம் கூட காலதாமதம் இருப்பதில்லை. நீங்கள் அதற்குத் தகுதியானவராக இல்லையென்றால் நீ ங்கள் எவ்வளவு கடுமையாக முயற்சி செய்தாலும் நிகழாது.

சரியான முயற்சி என்பதே முயற்சி அது முயற்சியும் அல்ல. அது மகிழ்ச்சி அன்பு, மற்றும் ஆனந்தம். அதன்பிறகு அற்புதங்கள் நிகழத் துவங்குகின்றது. நாம் அற்புதங்கள் நிகழ்த்துவதற்கு தகுதியானவர்கள். ஆயினும் நாம் அடிப்படையான நிபந்தனையை எப்பொழுதும் நிறைவேற்றுவதில்லை. இதுதான் அடிப்படையான சூழ்நிலை,

நாம் அதை வேலைகளில், தொடர்ந்த கவலைகளில் போதை வாஸ்துகளில், பொருள்கள் வாங்கி குவிப்பது மற்றும் காமம் ஆகியவற்றில் மூழ்கடிக்க விரும்புகின் றோம். நாம் எதையோ இழந்துக் கொண்டிருக்கின்றோம் என்ற நினைவையும், உணர்வையும் மூழ்கடிக்க விரும்புகின்றோம். ஆனாலும் நம்மால் அதை மூழ்கடிக் க்க முடியவில்லை. அது தொடர்ந்து நம்முடைய கதவைத் தட்டிக் கொண்டும் அடிக்கடி நினைவில் வந்துகொண்டும் இருக்கின்றது. அது மிகவும் முக்கியமாக நிறைவேற்றப்படவேண்டும்.

கார்ல் ஜங் (இஹுப் ஒன்ய்ஞ்) பிரபலமான மனோதத்துவ நிபுணர் சொல்வதுண்டு. என்னுடைய வாழ்நாள் முழுவதுமான மருத்துவப் பணியில் நான் உற்றுநோக்கியவரை என்னிடம் வந்த நாற்பது வயது தாண்டிய நோயாளிகளுக்கு மனரீதியான சிகிச்சைத் தேவைப்படவில்லை. அவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு மதம் தேவைப்பட்டது. அவர்களுக்கு வாழ்க்கையில் ஏதோ ஓர் அர்த்தம் தேவைப்பட்டது.

ஆயினும் மனோதத்துவம் வாழ்க்கையில் அர்த்தத்தை உண்டுபண்ண முடியாது. அது சமுதாயத்தில் சில மாற்றங்களை அமைக்கக்கூடும். ஆனால் சமுதாயமே நரம்புக் கோளாறுகள் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. சமுதாயத்திற்கு ஏற்றவாறு மாறுவது என்பதே நரம்புக் கோளாறை ஏற்படுத்திக் கொள்வது. அது பைத்தியக்காரத்தனம் என்று ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடியதே. ஐன்ஸ்டின் ஒரு மேதை என்பவர் சமுதாயத்தின் கட்டுறுமனப்பாங்கினிலிருந்து தப்பித்தவர் என்பார் இது சத்தியமானது.

மனோதத்துவம் நாம் வாழ்க்கையின் விரும்பத்தகாத கடின உழைப்பு, பழக்கவழக்கம் மற்றும் மந்தத்தன்மை ஆகியவற்றை ஏற்றுக் கொள்வதற்கு உதவுகிறது. ஆயினும் அது நம்முடைய உணர்வு மாற்றத்திற்கு எந்தவிதத்திலும் உதவி செய்யாது. ஜங் அவர்களின் (இஹுப் த்ன்ய்ஒள்) உள்நோக்கு சரியானதே.

கீழை நாட்டு வேத நூல்களில், ஆன்மீக தேவை 42 வயதில் எழுகின்றது. 14 வயதில் எப்படி காம உணர்வு எழுகின்றதோ அதுபோல 42 வயதில் ஆன்மீக உணர்வுத் தேவை எழுகின்றது. அது நிறைவேறாவிட்டால் நாம் வேருடன் களையப்பட்டதைப் போல் உணருகின்றோம். அது ஆன்மீகத்தால் மட்டுமே நிறைவேற முடியும்.

இருபத்தைந்து வருடம் நிலை மறைந்த பிறகு உயிரியல், உடல்ரீதியான, மனரீதியான அடிமைத்தனம் மறைந்துவிடுகின்றது. எல்லாவிதமான அடிமைத்தனமும் விழிப்புணர்வு அற்ற நிலையில் தான் இருக்கின்றது. விழிப்புணர்வு அற்றி நிலையை வெட்டுவதன்மூலம், நாம் வேரையே வெட்டுகின்றோம். தியானமே சுயத்திறமைக்கு ஒரு திறவுகோல்.

குணங்களைக் கடந்து செல்வது (எர்ணய்ஞ் ஆங்ஹ்ர்டிக் என்ய்ஹள்)

அர்ஜுனன் கேட்கிறார், இறைவா, எந்த குறிப்புக்களினால்/அடையாளங்களால் ஒருவர் இந்த குணங்களை கடக்கிறார்? அவருடைய நடவடிக்கை எத்தகையதாக இருக்கும்? எவ்வாறு அவர் மூன்று குணங்களையும் கடக்கிறார்?

இன்பத்தையும், துன்பத்தையும் சமமாக பாவித்து, மண்குவியலை கல் மற்றும் பொன்னை ஒரே கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்கின்றாரோ, புகழ்ச்சியையும், இகழ்ச்சியையும் ஒரே மாதிரியாக சமமாக எடுத்துக்கொள்ளும் அறிவுத்திறன் உடையவரே; மரியாதையையும், அவமரியாதை ஏற்பட்டப் பொழுதும் மாறாமல் திட சித்தத்துடன் இருப்பவரே, நண்பர்களையும், விரோதிகளையும், சமமாக நடத்துகின்றவரே, பலன்களை எதிர்பார்த்து செய்யப்படும் செயல்களை விட்டொழித்தவரே. அவரே மூன்று குணங்களையும், கடந்தவராகின்றார்.

மிகத்தெளிவாக ஞானசத்ருகு நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதைச் சொல்கிறார். அவர் தவறாக புரிந்துக் கொள்ளமுடியாத, அல்லது தவறான விளக்கம் கூறமுடியாத குறிப்பிட்ட வார்த்தைகளை உபயோகிக்கின்றார்.

கிருஷ்ணர் மூன்று குணங்களையும் கடந்த ஒருவரது இயல்பை, அவருடைய இயல்பான குணநிலையை கடந்த இயல்பை விவரிக்கின்றார். அவர் நாம் என்ன செய்யவேண்டும், அதாவது திரிகுண ரஹத்மாக மாறவேண்டும் (பழீண்ஞ்க்ன்ய்ஹ தஹட்ண்ட்றஹ்) மூன்று குணங்களின் பாதிப்பிலிருந்தும் விடுபடவேண்டும்.

மூன்று குணங்களை கடந்த ஒருவர் அவற்றின் விளையாட்டால் பாதிக்கப்படமாட்டார். அவர் உணர்ச்சிகளின் விளையாட்டை கடந்தவராகிறார். என்ன நடந்தாலும் அது அவருக்கு சரியாகவே இருக்கும். வெற்றியும், தோல்வியும் ஒரு மாதிரியாகத்தான் இருக்கும். நண்பர்களும், எதிரிகளும் எந்த வித்தியாசத்தையும் அவரிடத்தில் ஏற்படுத்துவதில்லை. ஏழ்மையும், செல்வசெழிப்பும் அவரிடம் எந்த பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது.

நான் என்னுடைய சீடர்களிடம் சொல்வது ண்டு. அதாவது எனக்கு வீடு இல்லை என்பதால் நான் செல்லும் ஒவ்வொரு வீடும் என்னுடைய வீடு. நான் எங்கே தங்கினாலும் அது மரத்தின் கீழாக இருந்தாலும் அல்லது திறந்தவெளியாக இருந்தாலும் என்னுடைய வீடுதான். நான்கு சுவர்களும், ஒரு கதவு மற்றும் ஒரு தாழ்ப்பாள் இவை எனக்கு வீட்டை உருவாக்குவதில்லை.

மக்கள் என்னிடம் நான் ஏன் நகைகள் அணிந்துக் கொள்கிறேன். அல்லது விதவிதமாக உடை அணிகின்றேன் என்று கேட்பதுண்டு. அது என்ன வித்தியாசத்தை ஏற்படுத்தப் போகின்றது. இந்த உடலே என்னுடையது அல்ல. இந்த தோல் என்னுடையது அல்ல. நான் அதை அணிவதாலோ அல்லது அணியாமல் இருப்பதாலோ என்ன வித்தியாசம் ஏற்படும்.

அங்கு விருப்பும் இல்லை, வெறுப்பும் இல்லை. எப்படி மக்கள் உடை கள் மற்றும் துணைப் பொருட்களையும் (இப்ர்ற்ட்க்ன் அபூரீஸ்ரீவ்ள்ளீர்ம்ப்ண்ங்ள்) உருவங்கள் (ஙஹ்ய்வ்ங்வ்ண்ண்ய்) மீது அணிவகுத்திருப்பதைக் கண்டு உவகையுடன் பார்க்கின்றார்களோ, அதுபோல நான் இந்த உடலில் போடப்பட்டிருக்கும் இதுபோன்ற கருத்துக்களை உலகத்தின் முக்கியமான மனிதர் வெளியிட்டால், உதாரணமாக சர்ச்சில் காந்தியை அரை நிர்வாண ஃபக்கீர் என்று அழைத்ததால் பலர் இதற்கு விதிவிலக்காக இருந்தனர். ஆனால் பெரும்பான்மையான மக்கள் அதன்படியே சென்றனர். மேலும் அதே வழியில் நடக்கின்றனர்.

நாம் சர்ச்சிலைப் போன்று அழுத்தமாக அல்லது கடுமையாக சொல்லவில்லையென்றாலும், நம்முடைய வளர்ப்புமுறையின் அடிப்படையில் வேறுபடுத்திப் பார்க்கின்றோம். இல்லையென்றால், இந்தியாவில் தீண்டாமை என்று அமைப்பு இருந்திருக்காது. இது வேத கலாச்சாரத்துடனோ அல்லது மதத்துடனோ எந்தவிதத்திலும் சம்பந்தப்பட்டதல்ல. எந்த வேதநூல்களும் ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதருக்கு தாழ்ந்தவர் என்று குறிப்பிடவில்லை. எல்லா வேதநூல்களும் உறுதியாக ஒவ்வொரு மனிதனும் தெய்வீகமான ஆன்மா, நாம் எல்லோரும் தெய்வத்தன்மை என்ற விதையை எடுத்து வந்திருக்கிறோம் சொல்கின்றது.

அதனால் எப்படி யாரேனும் ஒருவர் வேதநூல்களை மேற்கோள் காட்டி நியாயமற்ற முறையில் மனனொருவரை நடத்தமுடியும்? கிருஷ்ணர் வசுதெய்வ குரும்பஹ (யஹள்ள்க்ஹண்ஸ்ஹ ஒன்க்ன்ம்கூடீஹ) என்று சொல்லும்போது உலகமே உங்கள் குடும்பமாகட்டும். (கங்ற் ற்ட்ங் ஜ்ர்ழ்ப்releaseக் க்ஷங் ஹர்ன்ழ் ச்ஹம்Releaseப்ஹ்) அங்கு எந்தவித ஒதுக்குதலும் இல்லை. எதுவுமே இல்லை. அவர் அனைத்தும் என்று சொல்லும்பொழுது அவர் அனைத்தையும் குறிப்பிடுகின்றார்.

நம்முடைய கட்டுறுமனப்பாங்கு நம்முடைய வளர்ப்புமுறை, அது கீழே இறங்கும் முறை என்று அழைக்க வேண்டும். ஏனென்றால் அது நம்மை கீழ்நோக்கி இழுத்துச் செல்கிறது. அது மேலே எழவில்லை. நம்முடைய கட்டுறு மனப்பாங்கு இந்த எதிர்மறைப் பண்புகளை நமக்குள் ஆழமாக பதியவைக்கின்றது. இப்படித்தான் சமுதாயம்

தொடர்ந்து வாழ்வதை நம்மை பயம் மற்றும் பேராசையால் கட்டுப்படுத்தி உறுதிசெய்து கொள்கின்றது.

நம்முடைய நித்யானந்த ஸ்புரண தியானங்கள் அனைத்தும் நம்முடைய கட்டுறு மனப்பாங்கை நம்முடைய ஆழமாக பதிந்துள்ள நினைவுகளை கரைப்பதற்காக வடிவமைக்கப் பட்டுள்ளது. நான்கு நாள் வகுப்பின் முடிவில் இந்தியாவில் மக்கள் வயது வித்தியாசம், ஆண், பெண் என்ற வித்தியாசம், அந்தஸ்து அல்லது வகுப்பு பேதமின்றி ஒருவர் காலில் மற்றவர் விழுந்து வணங்குவார்கள்.

அவர்களுடைய எதிர்மறை பண்புகள் மறைந்து உயர்ந்த சக்தி / உணர்வு நிலையில், ஒருவர் மற்றவரிடம் தெய்வீகத் தன்மை மட்டுமே காணமுடிகிறது.

நீங்கள் எப்பொழுதும் ஆனந்தத்தைப் பற்றி பேசுகிறீர்கள். நீங்கள் எல்லையற்ற அன்பு நிலையைப் பற்றியும் பேசுகின்றீர்கள். இவை இரண்டும் ஒன்றா?

ஆனந்தம் என்பது உள்ளுலக தோற்றம். அன்பு என்பது வெளியுலக வெளிப்பாடு. ஆனந்தம் என்பது ஒரு மலர். அன்பு என்பது அதன் நறுமணம். ஆனந்தம் என்பது உணர்வது. அன்பு என்பது வெளிப்படுத்துவது / தெரிவிப்பது.

அன்பு என்பது ஆனந்தமயமாகத்தான் இருக்கும். அது துக்கமாகவோ அல்லது கடுமையாகவோ இருக்காது. அது மகிழ்ச்சியானதாகவும், களிப்பாகவும், சிரிப்பாகவும் தான் இருக்கமுடியும். ஆனந்தம் என்பது எல்லையற்ற அன்பைத் தவிர வேறொன்றாக இருக்க முடியாது. அது அழகற்றதாக இருக்க முடியாது. அதற்கு அசாதாரணமாக அழகு இருக்கின்றது. அது தான் அழகினுடைய உயிர்மூச்சு. அவை ஒரு நாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்கள்.

மக்கள் ஆனந்தத்தை ஒரு மலை உச்சி / முகடு. ஆகவே பார்க்கிறார்கள். பள்ளத்தாக்காக பார்ப்பதில்லை. ஆனால் ஆனந்தம் இரண்டையும் உடையது. எந்த மலைமுகடும் உச்சியும் பள்ளத்தாக்கு இல்லாமல் இருக்காது. எந்த பள்ளத்தாக்கும் மலைமுகடு இல்லாமல் இருக்க முடியாது. அவை ஒரே தோற்றம் மற்றும் பிரிக்க

ஒரு சின்ன கதை

இரண்டு பிச்சைக்காரர்கள் ஒரு காட்டில் வசித்து வந்தனர். ஒருவருக்கு கால்கள் கிடையாது. இன்னொருவருக்கு கண்கள் இல்லை. ஒருநாள் மிகப் பெரும் தீ மூண்டது. கால்கள் இல்லாத மனிதரால் பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் அவரால் அந்த இடத்தை விட்டு நகர முடியவில்லை. அவரால் எப்படி தப்பித்துச் செல்ல முடியும் என்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் அவரால் தப்பிச் செல்ல முடியாது. மற்றொருவரால் நகர முடியும். ஆனால் எங்கே செல்வது என்பதைப் பார்க்க முடியாததால் அவராலும் தப்பிச் செல்ல முடியாது.

இருவரும் தனித்தனியே தப்பிச் செல்ல முயன்றிருந்தால் இருவருமே இறந்து போயிருப்பார்கள்.அவர்கள்இருவரும்ஒன்றாகஇணைந்தனர்.கண்பார்வையில்லாதவர் மற்றொருவரை தன் தோளில் தூக்கிக் கொண்டார். மொத்தமாக அவர்களுக்கு இரண்டு கண்களும், இரண்டு கால்களும் இருந்தது. சரியாக மனிதனுடைய சூழ்நிலையும் அது தான். அன்பு இல்லையென்றால் உங்களுக்கு இயங்குவதற்குக் கூட சக்தி இருக்காது. தியானம் இல்லையெனில் உங்களுக்கு தெளிவான பார்வையோ அல்லது உள்நோக்கு திறனோ இருக்காது. அன்பும் தியானமும் சேரும்பொழுது உங்களுக்கு இரண்டுமே கிடைக்கிறது. உங்களுக்கு பறப்பதற்கான சக்தி இருக்கும். மேலும் எங்கே, எப்படி, எப்பொழுது போக வேண்டும் என்பதும் தெரியும்.

நம்முடைய உடல்கள் இறந்து விடுகின்றன. ஆயினும் நாம் பிறப்பதும் இல்லை. இறப்பதும் இல்லை. நாம் ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவர்கள். இதை தெரிந்துக் கொள்வது என்பது பயத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவது. இது வெறும் நம்பிக்கை மட்டுமாக இருக்காது. இலட்சக்கணக்கான மக்கள் நம்புகிறார்கள். அவர்கள் நிரந்தரமானவர்கள். ஆனால் அவர்கள் இதை பயத்தினால் நம்புகிறார்கள். அவர்கள் மரணத்தைக் கண்டு பயப்படுகிறார்கள். அவர்கள் என்றும் நிரந்தரமானவர்களாக இருக்க விரும்புகிறார்கள். அதனால் அவர்கள் அதை நம்புகின்றனர்.

ஆனால் அவர்களுக்குத் தெரியாது. பயமும், சந்தேகமும் ஆழமாக உள்ளே இருக்கிறது என்று. இறக்கும் தருணத்தில் நம்பிக்கை அவர்களுக்கு உதவி செய்யாது. சந்தேகம் வெடித்து எழும்பும். அவர்கள் சந்தேகத்துடனேயே இறக்கிறார்கள். சந்தேக

| 'ஏரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'ஈரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

த்தில் இறப்பது என்பது முழுவதுமாக இழப்பதைப் போன்றது. அதனால் இது நம்பிக்கையைப் பற்றியது அல்ல. இது புரிந்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

தியானம் இதை அறிந்து கொள்வதற்கான வழி. அது என்றும் நிலைத்திருக்கும் தன்மைக்கும், கால வரையற்றத் தன்மைக்கும் கதவுகளை திறந்துவிடுகிறது. ஆரம்பத்தில் நம்முடைய தியானப் பயிற்சியில், காலம் சில கணங்களுக்கு மறைந்து விடுகின்றது. அதன்பிறகு நாம் காலம் மறைவதை அடிக்கடி மேலும் மேலும் உணருவோம்.

ஒருநாள் திடீரென்று நாம் ஆச்சரியப்படுவோம். மணிகள் கடந்தாலும், நமக்குள் கடிகாரம் நின்றுவிட்டதைப் போலத் தோன்றும். நமக்குள்ளந்தவிதமான நேர அசைவுகளும் இருக்காது. நாம் நேரத்தைக் கடந்து செல்லும்பொழுது, நாம் மரணத்தைக் கடக்கின்றோம். காலம் மரணத்தை எடுத்துவருகிறது காலம்தான் பிறப்பையும் எடுத்துவருகின்றது.

சமஸ்கிருதத்தில் காலத்திற்கும், மரணத்திற்கும் ஒரு வார்த்தை உண்டு. காலா (மஹப்ஹ), காலத்திற்கு அப்பால் செல்வது என்பது மரணத்தை கடந்து செல்வது. இது ஒரு பெரிய புரிந்துக் கொள்ளுதல். தியானம் புரிந்துக் கொள்ளுதல். தியானம் காலத்திற்கு அப்பால் நம்மை எடுத்துச் செல்லும்.

இது நமக்கு அனுபவமாக ஆகட்டும். நாம் இதை நம்ப வேண்டிய அவசியமில்லை. போதுமான அளவிற்கு உலகத்தில் நம்புகின்றவர்கள் இருக்கின்றனர். நமக்கு இதைப்பற்றித் தெரிந்த மக்கள் மட்டுமே தேவை. இவர்களே புதிய மனித இனத் திற்கு முன்னோடிகளாக இருப்பார்கள். இவர்களே புரிந்துக் கொள்ளுதலுடன் இருக்கக்கூடிய மக்கள் அவர்களுக்கு கடவுள் பற்றிய நம்பிக்கை இருக்காது. அவர்கள் கடவுளைப் புரிந்துக் கொள்வார்கள். கடவுளை அறிவார்கள். ஆனந்தத்தின் வெளிப்பாடு என்பது மறைக்க முடியாதது. அது ஒரு நெருப்பு. அது ஒரு ஜ்வாலை. நாம் அதை மறைக்க முடியாது.

ஏமாற்றம் நிறைந்ததாகவும், ஒரு பாலைவனம் போல அங்கு அதுவும் வளராமல் மேலும் எதுவும் மலராமலும் இருக்கிறது.

மனிதன் ஆசைகளுடனும் அல்லது ஆசை அற்றும் வாழலாம். தேடுதல் என்பது துவக்கம் ; மேலும் அது ஆசைகள் அற்ற பாதை. தேடுதல் என்பது எதுவாக இருப்பினும் அதுவே தேவைக்கு அதிகமானது என்று இருப்பது. என்ன இருக்கின்றதோ அதற்கு நன்றியுணர்வுடன் இருப்பது. அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்காத நிலை. அதற்கு எதிராக கொடுத்தமைக்காக நன்றியுடன் இருப்பது. நாம் நமக்கு ஏற்கனவே என்ன கொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்று பார்த்தோமானால் நாம் ஆச்சரியப்படுவோம்.

நாம் கேட்காமலேயே மிகுதியாக கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதற்காக நன்றி உணர்வுடன் இருங்கள். நிறைவுத் தன்மைக்கு அதுதான் வழி. மனநிறைவு என்பது இருப்புத் தன்மைக்கு நன்றியுடன் இருப்பது. அந்த நன்றி உணர்வினாலேயே மேலும் பல விஷயங்கள் நம்மைத் தேடி வரத் துவங்கும். இது வாழ்க்கையின் முரண்பாடுடன் கூடிய உண்மை. அதாவது நாம் ஆசைப்படும்பொழுது எதுவுமே நிகழாது. ஏமாற்றத்தைத் தவிர, ஆனால் நாம் விருப்பப்படாத பொழுது அனைத்துமே நிகழும். நாம் அற்புதங்களுக்கு தகுதியானவர்களாக ஆகின்றோம்.

நினைவில் கொள்ளுங்கள். ஒரே ஒரு வார்த்தையான நிறைவுத் தன்மையில் ஆன்மீகம் முழுவதும் அடங்கியுள்ளது. அது அறிவாற்றலினால் (ரண்ஸ்க்க்ரம்) வெளிப்படுகின்றது. நிறைவுத் தன்மை அறிந்து கொள்ளுதலால் (ஒய்ர்ஜ்ப்பங்க்ங்ங்) வெளிப்படுவதில்லை. அது தெரிந்துக் கொள்ளுதல் மற்றும் அனுபவ உணர்வினால் ஏற்படுகின்றது. அது எந்த ஆதாரத்தையோ/அதிகாரத்தையோ அடிப்படையாகக் கொண்டது அல்ல. அது நம்முடையப் பார்வையினாலும் (யண்ண்ண்ாய்) நேரடியான அனுபவ உணர்வு மூலமாக வேரோடியிருக்கின்றது.

அறிந்துக் கொள்ளுதல் (ஒய்ர்ஜ்ப்பங்க்ங்ங்) என்பது மிகவும் மலிவானது. நாம் எவ்வளவு வேண்டுமோ அவ்வளவு சேகரித்துக் கொள்ள முடியும். நமக்குத் தேவையானது எல்லாம் நல்ல நினைவுகள். இது கடினமானது அல்ல. நினைவுகளை பயிற்றுவிக்கவும், மேலும் திறன் உடையதாகவும் ஆக்க முடியும். ஆயினும் நினைவுகள் நம்மை உணர்வுப் பெருமாற்றத்திற்கு உள்ளாக்காது. அதற்கு தினசரி வாழ்க்கையிலும்,

இருபத்தைந்து வருடம்

விஞ்ஞானபூர்வமான வேலைகளிலும் உபயோகம் இருக்கின்றது. ஆனால் நம்முடைய உள்ளுணர்வு சம்பந்தப்பட்டவரை அது உபயோகமற்றது.

உள்ளுலகப் பயணம் அறிந்து கொண்டவைகளின் சுமையேற்றப்படாமல் இருக்க வேண்டும். ஒரு கள்ளம் கபடம் அற்ற குழந்தையைப் போல உள்நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். குறைந்த அளவு தெரிந்திருப்பதே மிகவும் உகந்தது. நமக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை என்றால் மிகவும் நல்லது. அதைத்தான் சாக்ரடீஸ் சொல்கிறார். எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான். எனக்கு எதுவும் தெரியாது என்பதுதான்.

ஒருவர் உள்நோக்கித் திரும்பும் கணமே, திருப்பு முனையாக அமையும் அந்த கணத்தில் தான் ஒருவர் அறிவாளி ஆகின்றார். அந்த கணத்தில் தான் ஒருவர் வாழ்க்கையை அனுபவமாக உணருகின்றார். இல்லாவிட்டால் வார்த்தைகள், கொள்கைகள், மற்றும் தத்துவங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையில் விளக்கம் கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கும், வாழ்க்கையுடன் நேரடியான, உடனடியானத் தொடர்பை அனுமதிக்காது அவை பாலங்கள் அல்ல. அவை சுவர்கள்.

கள்ளங்கபடமற்றத் தன்ம என்பது பாலம். மற்றும் குற்றமற்றத் தன்மை மலரும்பொழுது அது அறிவாற்றல். இறுதியான அறிவாற்றல் என்பது ஆனந்தம். அதனுடைய வெளிப்பாடே எல்லையற்ற அன்பு. அதன்பிறகு மனிதர் குழந்தையாக மாறிவிடுகின்றார். அதன்பிறகு அந்த வட்டம் முழுமையடைகிறது. அந்த வட்டம் நிறைவாகின்றது. இதுதான் வாழ்க்கையின் முழு நிறைவு. நாம் கற்று அறிந்தவர்களாக இருந்து இருந்தோமென்றால் நாம் கருத்தை தவற விடுகின்றோம். வட்டம் முழுமையடையாமல் இருக்கிறது. நாம் மீண்டும் அதை முழுமையாக்கு வதற்காக பிறப்போம். நாம் ஆனந்தத்திலே இறக்கும்பொழுது, நாம் எல்லையற்ற அன்பில் இறக்கும் பொழுது நாம் திரும்ப வருவதில்லை.

இறைத்தன்மையின் வெளிப்பாடு

உஷ்ல்ழ்ங்ள்ள்ண்ர்ய் ர்ச் ற்ட்ங் ஈண்ஸ்ண்ய்ங்

| 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

கிருஷ்ணரை எடுத்துக் கொண்டால், அவர்தான் குரு. பிறகு ஏன் இந்த பாகுபாடு? இந்த பாகுபாடு எல்லாமே அவருடன் ஆனது அல்ல. அது நம்முடன் ஆனது. பரப்பிரம்ம கிருஷ்ணருடைய செயல்வேகம் அழியக்கூடிய உடலை உடையவர்களால் காணமுடியாத அணுக முடியாத வேகம். அதனால்தான் கிருஷ்ணருடைய பிரபஞ்ச வடிவத்தை பரப்பிரம்ம ரூபத்தை, அல்லது விஸ்வரூப தரிசனத்தை தெய்வீக தோற்றத்தை அர்ஜுனன் கண்டு உணர காண்பிக்க/தர வேண்டியிருந்தது.

கிருஷ்ணருடைய மிக நெருங்கிய அழியக்கூடிய மனித உடலெடுத்த நண்பன், மனிதனாக அவருடைய, கண்ணாடி என்று சொல்லக்கூடிய அர்ஜுனன் கூட கிருஷ்ணருடைய பிரபஞ்ச வடிவத்தை கிருஷ்ணருடைய அனுமதி கிடைக்காதவரை கண்டு உணர முடியவில்லை.

மனிதர்கள் கண்டு உணரவும், அவருடன் பேசுவதற்காகவும் பரப்பிரம்ம கிருஷ்ணர் வசுதேவ கிருஷ்ணராக மாற வேண்டியிருந்தது.

ஞானமடைந்த ஆன்மா பிரபஞ்ச ச க்தியுடன் இணைந்து, மனித உருவில் அவதரிக்கும்பொழுது, அவர் சில குணங்களை அதற்குள் செலுத்த வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு உவமையை இங்கு நாம் சொல்லலாம். நாம் பொன் ஆபரணங்களாக அது முழுமையாக தூய்மையாக இருக்கும்பொழுது 24-காரட் பொன் ஆக இருக்கும்பொழுது, செய்ய இயலாது. நாம் அதனுடன் சில தூய்மையற்ற பொருளை அதாவது செம்பு சேர்த்து அதை 22 அல்லது 18 காரட் ஆக குறைக்க வேண்டும் அதன்பிறகு தான் நாம் ஆபரணங்களை அதிலிருந்து செய்யமுடியும்.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பன்தான் எங்களுக்குத்

அதேபோல ஞானமடைந்த ஆன்மா பூமிக்குள் நுழையும்பொழுது அவருக்குள் சில சத்வ குணங்களை மனித உடலெடுப்பதற்காக உட்புகுத்த வேண்டியுள்ளது. சி றிது காலத்திற்குப் பிறகு இந்த சத்வ குணமும் மறைந்துவிடுகிறது. ஆன்மாவை மூன்று குணங்களையும் கடந்த நிலையில், மீண்டும் ஞானமடைந்த நிலையில் விட்டுச் செல்கிறது.

ஒவ்வொரு ஞானமடைந்த குருமார்களும் தன்னுடைய இறை சக்தியுடனுடைய அனுபவங்களை வெளிப்படுத்துவதில் தனித்தன்மை வாய்ந்தவர்கள் சிலர் சுவாரஸ்யமான பரிசோதனைகள் வழிகாட்டுகின்றன. நீங்கள் பரிசோதனைக்காக இரத்தம் எடுக்கிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதிலிருந்து சில செல்களை பிரித்து எடுங்கள். அந்த செல்களின் மூலமாக நீங்கள் ஈசுஅ யைப் பிரித்து எடுத்து உங்கள் உடலுக்கு வெளியே வைக்கிறீர்கள்.

பரிசோதனைகள், நாம் உணர்ச்சிகளினால் எதிர் செயல் செய்து ஹார்மோன்களை வெளிவிடும் பொழுது உங்கள் உடலிலிருந்து தனியே பிரித்து எடுத்து வைக்கப்பட்ட ஈசுஅ-வும் அதே ஹார்மோன்களை வெளிவிடுகின்றன என்பதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. நீங்கள் கோபமாக இருந்து, அட்ரினலின் உங்களிடமிருந்து வெளிப்பட்டால், வெளியில் இருக்கும் ஈசுஅவும் அதே அட்ரினலினை வெளிவிடுகிறது.

நீங்கள் பயத்துடன் இருக்கும்பொழுது உங்கள் உடலை விட்டு வெளியே இருக்கும் ஈசுஅ-வும் அதே பயம் சம்பந்தப்பட்ட ஹார்மோன்களை வெளிவிடுகிறது. இந்த ஈசுஅ வைக்கப்பட்டிருக்கும் தட்டுகள் சில மைல்களுக்கு அப்பால் வைக்கப்பட்டபோது கூட இந்த விளைவுகள் நிகழ்ந்தது.

மற்றொரு பரிசோதனைகளின் தொகுதியில் விஞ்ஞானிகள் பல்வேறு உணர்ச்சிகளுக்கு ஈசுஅ மாதிரிகளை உட்படுத்தினர். நான் முன்பே ஓரிடத்தில் டாக்டர் மசுரு இமோடோ-வின் (ஈழ்.ஙஹள்ஹ்ம் உம்ப்ட்ர்) புத்தகமான (பட்ங் ட்ண்ஃக்ங்ய் ம்ங்ள்ள்ஹஞ்ங்ள் ச்ழ்ர்ம் ஜஹ்றங்ழ்) தண்ணீரில் மறைத்து வைக்கப்பட்ட செய்திகள் பற்றி பேசியிருக்கிறேன்.

இந்த ஜப்பானிய விஞ்ஞானி தண்ணீரினுடைய அணுக்களின் மூலக்கூறு வடிவங்களில் மனிதருடைய பல்வேறு உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளை சந்திக்கத் தேடும்பொழுது மாற்றம் ஏற்படுகிறது என்பதை நிரூபித்திருக்கிறார்.

இந்த பரிசோதனைகள் ‘சுரட்ஹற் ற்டங் ஆப்ங்ங்ல் க்ர் ஜ்ங் ந்ய்ர்ஜ்’'? என்ற திரைப்படத்தில் காண்பிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

இங்கு ஈசுஅ மாதிரிகள் உணர்ச்சிகளுக்கு ஆட்படுத்தப்பட்டன. விஞ்ஞானிகள் நேர்மறையான உணர்வுகளினால் ஈசுஅ வளர்ந்ததையும், எதிர்மறையான உணர்வுகள்

| ‘சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘ஈநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

ஒரு சக்தி வடிவமாக விவரிக்கின்றது. மன அமைப்பு மரணத்தையும் கடந்து புதிய உடலிற்கும் தொடர்கிறது. வேதங்கள், எப்படி இந்த சக்தி நம்முடைய நடத்தையை காலம், அண்டவெளியையும் கடந்து பாதிக்கின்றது என்பதை விவரிக்கின்றது.

சமஸ்காரங்கள் அல்லது நினைவுப் பதிவுகள் எல்லாமே சக்தி வடிவம். அவை நேர்மறையானவையாகவோ அல்லது எதிர்மறையானதாகவோ இருக்கலாம். சம்ஸ்காரங்களை தொடர்ந்து வரும் வரை அவை உடல் மன அமைப்பின் உடல் சார்ந்த இயல்பின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன.

செல்கள் இறந்து புதிய செல்கள் பிறந்த பிறகும் கூட பழைய செல்களின் சக்தியில் உணர்வு மாற்றம் ஏற்படாதவரை, புதிய செல்கள் பழைய செல்களின் சக்தி ஆதிக்கத்திற்குட்பட்டும் பாதிக்கப்பட்டும் இருக்கும் கான்சர் மற்றும் மனம் சார்ந்த நோய்கள் தொடர்கின்றன. அதனால்தான் நம்முடைய (கண்சங் க்ஷப்ணள்ள் டூர்ங்ஹ்ம்ம்) ஆனந்த ஸ்பூரண தியான முகாமில் நாம் சம்ஸ்காரங்களைப் புரிந்துங் கொள்வதற்கான பயிற்சி மற்றும் சம்ஸ்காரங்களை கரைப்பதற்கான நுட்பங்களையும் மிகுந்து முக்கியத்துவம் கொடுத்து கற்றுத் தருகின்றோம்.

நீங்கள் இதை ஒரு பெரிய விஷயமாக நினைக்கலாம். ஆனால் இந்த நுட்பங்கள் உங்கள் ஈஈஅ வையே மாற்றக்கூடியவை. அவை உங்களுடைய மரபணுக்களின் பின்னால் இருக்கும் சக்தியை/ஆற்றலை மாற்றியமைக்கக்கூடியது. அதன்பிறகு புதிய செல்கள் பழைய செல்களின் எதிர்மறை பண்புகளால் பாதிக்கப்படுவதில்லை.

இவ்வாறு குணத்ரய விபாக யோகம் என்ற பெயருடைய ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை என்னும் உபநிடதம், யோக நூலும், பிரம்மத்தைப் பற்றிய அறிவியலான, ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கும், அர்ஜனனுக்கும் இடையே உரையாடலாக நிகழும் இந்த பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுபெற்றது.

குழப்பமடைகிறேன். தயவு செய்து விளக்கவும்.

மீ நீங்கள் சொல்கின்றீர்கள் 'சுநீங்கள் பயன்படுத்தும் 'அகங்காரம்' என்னும் வார்த்தையின் பொருள் வஞ்சகம் என்னும் வார்த்தையை பயன்படுத்துவதை ஒத்தது, இருப்பினும் அது சமம் இல்லை'", என்று. தயவு செய்து விளக்கவும்.

மீ மரணத்தை தொட்டுவிட்டு வரும் அனுபவம் ஜீவன் முக்தியை நோக்கி அழைத்து செல்ல முடியுமா?

மீ சுவாமிஜி, நீங்கள் சொல்கின்றீர்கள், நாம் எதை செய்கின்றோமோ அதை கட்டுறு மனப்பாங்கு செய்ய வைக்கிறது என்று. அப்படியானால் எதை செய்ய வேண்டும் என்பதை உத்தரவிடும் முன் திட்டம் அமைப்பது இந்த மனித உடல் - மன அமைப்பிற்கு இருக்கின்றதா?

மீ சுவாமிஜி, ஆன்மீக வளர்ச்சியில் ஆஸ்ரம பிரிவினர் வாழ்க்கையின் (இணிட்ட்டணடிணணூதூ) முக்கியத்துவம் பற்றி பேசினீர்கள். அப்படிப்பட்ட பிரிவுகளின் (இணிட்ட்டணடிணணூதூண்) வாழ இயலாத மக்களின் நிலை என்ன? அவர்களால் முன்னேற முடியுமா?

மீ சுவாமிஜி, நீங்கள் யோகாவை பற்றி பேசினீர்கள். இன்றைய நாகரீக மக்கள் யோகாவை ஆரோக்கியத்திற்கான ஒரு பயிற்சியாக பயன்படுத்துகிறார்கள். இது தவறா?

மீ சுவாமிஜி, மனம் எப்படி வேலை செய்கின்றது என்பதை மிக அருமையாக விளக்கினீர்கள். இதை நம் அன்றாட செயல்களில் எப்படி பயன்படுத்துவது?

மீ சுவாமிஜி, நாம் மன அளவிலும் அதைவிட உயர்ந்த அளவிலும் தொடர்புடையவர்கள் என்றால், ஏன் நம்மால் அந்த இணைப்பை உணரமுடியவில்லை. நாம் எப்படி தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொள்வது?

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

பகவத் கீதையின் பதினைந்தாம் அத்தியாயத்தில் கிருஷ்ணர் மட்டுமே பேசுகின்றார். அர்ஜூனன் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. அர்ஜூனனின் உள்மன பேச்சு அமைதியாக்கப்பட்டது. அதன் விளைவாக அவனுள் இருந்த கேள்விகள் மறைந்தன.

கிருஷ்ணன் தான் யார் என்பதையும் தன்னுடைய சக்தி என்ன என்பதையும் விளக்குகிறார். இந்த அத்தியாயம் புருஷோத்தம யோகம் என்று ஐதீக முறைபடி பெயரிடப்பட்டுள்ளது, மிக உயர்ந்த ஆன்ம யோகம் (ண்னுஞோ). கிருஷ்ணர், ‘சுஅவரே புருஷோத்தமன், இருக்கும் இருப்புகளில் எல்லாம் மிக உயர்ந்தவர் என்ற காரணத்தையும் சொல்லி முகத்திரையை விலக்குகிறார். தான் அர்ஜூனனிடம் சொன்னது மிக ஆழ்ந்த இரகசியம் என்பதையும் வெளிப்படுத்துகின்றார். அர்ஜூனன் சத்தியங்களை உள்வாங்க தயாராகிவிட்டதாக கிருஷ்ணர் நம்பினார்.

அர்ஜூனன் இருப்பில் நிலைபெற்றுவிட்டார். அவர் சந்தேகங்கள் மறைந்துவிட்டன; அவர் ‘சுவிஷ்வரூப தரிசன யோகத்தின்’° போது பெற்ற பிரபஞ்ச அனுபவத்தினால் அவருள் இருந்த கேள்விகள் கரைந்தன - கிருஷ்ணரின் பரந்த (மிக பெரிய) வடிவத்தை பார்த்ததனால் அவரது நேரடி ஆன்மீக அனுபவத்தினால் கேள்விகள் கரைந்தன. இதுவரை கிருஷ்ணர் போதித்தவைகளை உள்வாங்குவதற்கு தேவையான ஆழ்ந்த அறிவையும் தெளிவான புரிதலையும் அவர் பெற்றுவிட்டார். அர்ஜூனன் ஆன்மீக அனுபவத்தை பெறுவதற்குத் தேவையான மனஉறுதியை அடைந்துவிட்டார். அவர் ஒரு புதிய இருப்பு.

கிருஷ்ணரின் இரகசியமான பிரபஞ்ச வடிவத்தை வெளிப்படுத்தியதால், அர்ஜூனன் கூட்டு விழிப்புணர்வில் தன் சொந்த விழிப்புணர்வு பகுதியை பெற்றால். இந்த அனுபவம் அவரை பக்தியில் ஆழ்த்தியது. இந்த பக்தி வெறும் கிலுஷ்ணரிடம் மட்டும் வரவில்லை. கிருஷ்ணர் மூலமாக மனிதகுலத்தின் மீது வந்தது. அர்ஜூனன், அவருக்காகப் பேசவில்லை. மனிதகுலத்திற்காக பேசுகின்றார், கவனிக்கின்றார்.

அர்ஜூனனிடம் இதற்கு மேல் எந்தவித பட்டறிவு சம்பந்தமான கேள்விகளும்

| ‘சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’° என விசாரித்ததற்கு, ‘சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

அர்ஜுனனின் குழப்பத்தைத் தீர்ப்பதற்கான பொறுப்பை எடுத்துக் கொள்கிறார்.

அர்ஜுனனின் கேள்விகள் குழப்பங்களினால் ஏற்பட்டவை. ஒரு போர் வீரனாக, சத்ரியனாக கொல்வதென்பது அர்ஜுனனுக்கு பழக்கப்பட்ட ஒன்று. அந்த குருக்ஷேத்திர போர்க்களத்தில் அவருக்கு இருந்த குழப்பம் மனிதர்களை கொல்வதை பற்றியதல்ல. இன்னும் சரியாக சொல்ல வேண்டும் என்றால் அது உறவினர்களை, ஆசிரியர்களை, நண்பர்களை சொல்வதை பற்றியது. அர்ஜுனனின் குழப்பம் அகிம்சை கொள்கையினால் ஏற்பட்டதல்ல; அப்படியிருந்திருந்தால் கிருஷ்ணர், அர்ஜுனனை சண்டையிட தூண்டியிருப்பாரா என்பதே சந்தேகம்தான்.

அர்ஜுனனின் குழப்பம், மன அழுத்தம், சந்தேகங்கள், கேள்விகள் அனைத்தும் அகங்காரத்தில் இருந்து 'நான்', 'எனது' என்ற உணர்விலிருந்து எழுந்தது. அவர் முன்னே கூடி இருக்கும் போர் வீரர்கள், அவர் சண்டையிட்டு கொல்ல வேண்டிய அல்லது கொல்லப்பட வே ண்டிய மனிதர்கள், அவரது உறவினர்களும் நண்பர்களும். அவர்கள் அன்னியர்கள் அல்ல. அர்ஜுனனின் மனதில் ஏற்பட்ட குழப்பம் அகிம்சையினால் அல்ல சொந்தத்தினால்.

அர்ஜுனனின் மாயை அவருக்குள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. அதன் முன்னால் கூடியிருப்பவர்கள் உறவினர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் என்ற அவரது பார்வை, தனக்கு அவர்களை கொல்வதற்கான தார்மீக (ண்ணிஞிடி ஞுணதூ) உரிமையில்லை என்று எண்ணினார். ஒரு சத்ரியனாக, கொல்வதில் அர்ஜுனனுக்கு தடுமாற்றமோ அல்லது ஒழுக்கத்தை மீறிய செயல் என்ற எண்ணமோ இல்லை. அகங்காரத்தின் காரணமாக ஏற்பட்ட வன்முறையாலும் பந்தத்தால் ஏற்பட்ட வன்முறையுமே அவருக்கு தடையாக அமைந்ததேயன்றி அகிம்சை என்னும் நீதிக் கொள்கையினால் அல்ல.

கிருஷ்ணர், அர்ஜுனனின் கேள்விகளுக்கு ஒன்றன்பின் ஒன்றாக பதிலளித்தார். குருவின் சக்தி ஒரு கேள்விக்கு அவர் அளிக்கும் பதில் அடுத்து பின் தொடர்ந்து வரக்கூடிய பல கேள்விகளை அமைதிப்படுத்தும் வகையில் இருக்கும். கிருஷ்ணரின் விஸ்வரூப தரிசனத்தால் அந்த தெய்வீக தரிசன அனுபவத்தால் அர்ஜுனனின் உள்மன ஓட்டத்தின் வேகம் குறைந்து ஏறக்குறைய நின்றே விட்டது. இதன் விபரம் அத்தியாயம் பதினொன்றில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

அவர் பிரம்ம சூத்திரம் படித்திருக்கிறார் என்பதை காட்டுவதே இந்த கே ள்வியின் நோக்கம். இது ஒரு கேள்வியல்ல. இதில் தேடுதல் இல்லை.

தேடுதல் இல்லாத சந்தேகம், கேள்வி. தேடுதல் உள்ள கேள்வி, சந்தேகம். சத்தியத்தைக் கேள்விகள் தேடுவதில்லை. ஆனால் சந்தேகங்களே தேடுகின்றன.

மனிதரால் நிறைய சத்தியங்களை கையாள முடியாது. அவரால் பொய் கலந்த உண்மைகளை சமாளிக்க முடியும். அதற்குமேல், சத்தியங்கள் அவருக்குள் மாற்றங்களை நிகழ்த்த ஆரம்பிக்கின்றது. தான் நிற்கும் பூமி நழுவி செல்வதாக உணர்கின்றான். நாம் யாருமே சத்தியத்தைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புவதில்லை. சத்தியத்தை உண்மையாக (நேர்மையாக) கொடுத்தால் வெறும் ஒரு சிலரே கேட்க தயாராக இருப்பார்கள். மக்கள் உண்மையான சத்தியத்தை கொடுத்த க்ஷணத்தில் பயந்துவிடுகிறார்கள். சத்தியம் மக்களை பயமுறுத்துகின்றது. அதனால், அவர்கள் சத்தியத்தை கேள்வி கேட்கிறார்கள்.

ஒரு மேற்கத்திய வேதாந்தி, மிக அழகாக எழுதினார், 'தயவு செய்து பொய்களைக் கலைந்து விடாதீர்கள்; மனிதன் அதன் மேலே வாழட்டும், அதனுடமே வாழட்டும்'.

ஒருவரின் பொய்களை அகற்றிவிடுவது என்பது தாங்கி கொள்ள முடியாத ஒன்று. இந்த பொய்களை அடிப்படையாக தான் ஒருவர் வாழ்கின்றான். பொய்களை அடிப்படையாக கொண்டு தான் நாம் வாழ்ந்து மடிகின்றோம். பொய்கள் நம்மை சௌகரியமாக்குகிறது. சத்தியங்கள் நம்மை பயமுறுத்துகின்றது.

மீ நாம் ஏன் அலங்கரித்துக் கொள்கிறோம், தலை முடிக்கு சாயம் பூசி க் கொள்கின்றோம், மேலும் உடையலங்காரம் செய்து கொள்கின்றோம்? நாம் சத்தியத்தைப் பார்க்க விரும்புவதில்லை. நமக்கு வயதாகிறது என்ற உண்மையை எதிர்கொள்ள விரும்புவதில்லை.

நாம் முதுமையடைகிறோழ் என்ற உண்மையை நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ள முடிவதில்லை; நாம் போலியாக நடிக்கின்றோம். கற்பனை காண்கின்றோம், பொய்

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

நாம் நம் படுக்கையிலிருந்து எழுந்த க்ஷணத்திலிருந்து அந்த நாள் முடியும் வரை நன்றாக ஆராய்ந்து பார்த்தோமானால் அந்த முழு நாளும் பொய்களால் நிறைந்திருக்கும். நம் புன்னகை பொய்யானது. நாம் புன்னகை செய்யும் பொழுது, நம் மனதில் என்ன இருக்கின்றது என்று அடுத்தவர் புரிந்து கொள்ள கூடாது என்று நினைக்கின்றோம்; அதனால் நாம் ஒருவர் கண்களை ஒருவர் பார்ப்பதில்லை.

ஏன்? அடுத்தவர் நம் மனதைப் படித்துவிடுவாரோ என்று பயப்படுகிறோம். நம் இதயம் கொதித்து கொண்டிருந்தாலும் (நம் இதயத்தில் கட்டியிருந்தாலும்) நம்மால் ஒரு பெரிய புன்னகையை உதடுகளில் காட்ட முடியும். இருப்பினும் நம் கண்களில் எதையும் மறைக்க முடியாது.

நம் கண்களில் எதையுமே மறைத்து வைக்க முடியாது. கண்கள், நம் ஆத்மாவிற்குள் செல்வதற்கான கதவு. எதிரில் இருக்கும் நபரின் இருப்பையே நேரடியாகவே நாம் அவர்கள் கண்களில் பார்க்கின்றோம்.

நாம் நிறைய நேரங்களில் அடுத்தவரின் கண்களுக்குள் பார்ப்பதேயில்லை. ஏன் என்றால் நாம் நிறைய நேரங்களில் சொல்வதோடு சரி. வேறு ஏதோ ஒன்றை செய்துவிட்டு அவர்களுக்கு தெரிய வேண்டாம் என்று நினைப்போம்.

மாபெரும் தத்துவ மேதையும், பேராசிரியருமான ஒருவர் நம் சில சத்சங்கங்களில் கலந்து கொண்டிருக்கிறார். அவர் என்னைக் கேட்டார், 'சுவாமிஜி, நான் ஒரே பாடத்தை பல வருடங்களாக கற்றுக் கொடுக்கிறேன். ஒரு பதினைந்து நிமிட வகுப்பிற்கே நான் ஒரு மணி நேரமாவது என்ன பேச வேண்டும் என்று தயார் செய்ய வேண்டும்.

ஆனால் நான் கவனித்தவரை நீங்கள் எந்த வித முன் ஏற்பாடும் இல்லாமல் தினமும் சொற்பொழிவு செய்கின்றீர்கள். மேலும் ஒவ்வொரு நாளும் புது புது (தலைப்பில்) விசயங்களைப் பேசுகின்றீர்கள்.

'வேலை அதிகம் இருப்பதால் நீங்கள் தயார் செய்வதில்லை; உங்களுக்கு நேரமில்லை என்று எனக்குத் தெரியும். நான் பார்த்திருக்கிறேன் நீங்கள் சொற்பொழிவிற்கு தயார் செய்வதில்லை. ஆனாலும் எப்படி உங்களால் தொடர்ந்து பேசமுடிகிறது.

எனக்கு தயார் படுத்திக் கொள்ள பல மணி நேரங்கள் தேவைப்படுகின்றது".

இது தான் பதில் : நீங்கள் வெளிப்படுத்துவது உங்கள் உண்மையான அனுபவமாகியிருந்தால், தயார் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை.

திறந்த மனதுடன் இருங்கள். எது எல்லாம் வெளியே வருகிறதோ அதுவே உங்கள் அனுபவம். உதாரணமாக நம் பெயரை யாராவது கேட்டால், நாம் தயார் செய்கின்றோமா? அதற்கு ஏதும் குறிப்பு வைத்து கொள்கின்றோமா? நிச்சயமாக இல்லை!

ஏன் என்றால் அது நம் அனுபவம். அனுபவமாகாத ஒன்றிற்கு விளக்கம் தருவதற்குத்தான் நாம் ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

நாம் சொற்பொழிவாற்றுவதற்கு தயார் செய்ய வேண்டும், அல்லது நாம் மேடை பேச்சைக் கண்டு பயந்தோம் என்றால் இதன் பொருள் நாம் பொய்களால் நிறைந்துள்ளே னாம். நம் முழு இருப்பே பொய்; நம் வாழ்வே ஒரு பொய்.

மேடை பேச்சைக் கண்டு மக்கள் ஏன் பயப்படுகிறார்கள்? எங்கு நாம் நினைப்பதை அப்படியே சொல்லிவிடுவோம் என்ற பயம். உள்ளே ஓடிக் கொண்டிருப்பதெல்லாம் வெளியே கொட்டிவிடுவோம் என்ற பயம்.

உள்ளே அவ்வளவு அழுக்கு இருக்கின்றது என்று நமக்கே தெரியும். அதனால் தான் எங்கே சிலவற்றை கக்கிவிடுவோமோ குப்பைகளில் சில வெளியே தவறி வந்துவிடுமோ என்று பயப்படுகிறோம்.

அதனால் தான் நாம் என்ன பேச வேண்டும் எப்படி பேச வேண்டும் என்று ஆயத்தம் செய்கின்றோம்.

நாம் சம்பந்தமில்லாத ஒன்றைப் பேசவில்லை என்பதில் உறுதியாக இருக்க வே வண்டும்; நாம் ஒவ்வொரு கருத்தாக எல்லாவற்றையும் ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ள வே வண்டும். ஒரு வேளை மறந்துவிட்டால் மனதில் இருப்பதை வெளியே சொல்லிவிடுவே

| 'சுஜன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?"' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

அந்த ஆசிரியர் லேசாக தலையசைத்து லேசான குரலில், 'உங்களுக்கும் அதே' (ண்abstract ணாணி தூணித) என்று முணு முணுத்தார்.

விருந்தினர் கேட்டார் நீங்கள் ஏன் அவர்களை ஒருமுறை கூட வாழ்த்தவில்லை. நீங்கள் ஏன் 'உங்களுக்கும் அதே' என்று சொல்கின்றீர்கள்.

அந்த ஆசிரியர் சிரித்து கொண்டே சொன்னார், 'நானும் மாணவனாக இருந்திருக்கின்றேன். அவர்கள் மனதில் உண்மையாக என்ன ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றது என்று எனக்கும் தெரியும்' என்று.

அதனால், நீங்கள் எப்போது யாரை வாழ்த்தினாலும், உங்கள் வாழ்த்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் எண்ணங்களைப் பற்றி விழிப்புடனிருங்கள்.

சிறிது எச்சரிக்கையுடனிருங்கள்! நிறைய நேரங்களில் நாம் எப்போது எதை பேச வேண்டும் என்று தயார் செய்ய வேண்டியதாயிருக்கின்றது.

எனினும், நாம் உண்மையில் நிலைபெற்றிருந்தால் நம் உள்மன பேச்சு மறைந்துவிடும். நம் சிந்தனை மறைந்துவிடும். நாம் முழுமையாக உண்மையாகயிருந்தால், யோசி க்க வேண்டிய அவசியமேயில்லை, பேசிவிட்டு அமைதியாக வேண்டியது தான்.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பன்தான் எங்களுக்குத்

எப்படி ஆரம்பிக்க வேண்டும், எதிலிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும், மேலும் விஷயத்தை எப்படித் தொடர்வது என்று ஒத்திகை பார்க்கிறோம். நாம் இறுதி ஒத் திகை பார்த்துவிடுவோம்.

ஒரு வேளை எதிரில் இருப்பவர் வேறு ஏதாவது விஷயத்தை பேச ஆரம்பித்து விட்டால், நாம் தொலைந்தோம்; என்ன சொல்வதென்றே நமக்குத் தெரியாது. நமக்கு எது தெரியுமோ நாம் அதை பற்றி பேச வேண்டும் என்று நினைத்தோமோ அதில

துரோணாச்சாரியாரை அகற்றாமல் அவர் தலைமை தாங்கும் கௌரவ படையை வீழ்த்த இயலாது. துரோணாச்சாரியாரை நிலைத் தடுமாற செய்ய ஒரே வழி அவரது மகனை கொல்வது தான்.

துரோணரின்முழு சக்தியும் அவரது மகன் அசுவத்தாமனை நோக்கியே இருந்தது. கிருஷ்ணருக்கு துரோணரிடம் சென்று அசுவத்தாமன் இறந்துவிட்டார் என்று சொல்ல ஒருவர் தேவைபட்டார்.

துரோணாச்சாரியார் தன் மகனை தவிரவேறு யாருடனும் பந்தமில்லை. அவரை வீழ்த்துவதற்கு இந்த ஒரு வழியில் தான் அவரை நிலைதடுமாற செய்ய முடியும் என்று கிருஷ்ணருக்குத் தெரியும்.

யாரோ ஒருவர் சென்று, உங்கள் மகன் கொல்லப்பட்டான் என்று சொன்னால் நிச்சயம் துரோணர் நம்பமாட்டார் என்று கிருஷ்ணருக்குத் தெரியும்.

அசுவத்தாமனின் மரணத்தை அறிவிக்க பாண்டவர்களின் இளவரசனான யுதிஷ்டிரன்தான் ஏற்றவன் என்று கிருஷ்ணருக்குத் தெரியும். குற்றமற்ற உண்மைகளை மட்டுமே பேசுவார். அவர் பொய்யே சொல்லமாட்டார். எல்லோரும் அவரை உண்மையானவர் என்று நம்பினார்கள்.

துரோணாச்சாரியாரிடம் அவர் மகன் அசுவத்தாமன் இறந்து விட்டதாக சொல்லும் யுதிஷ்டிரனை, கிருஷ்ணர் கேட்டுக்கொண்டார். யுதிஷ்டிரன் தன்னால் பொய் சொல்ல முடியாது என்று மறுத்தார். அவர் சொன்னார், அசுவத்தாமன் உயிருடன் இருக்கிறார். நான் எப்படி அவர் இறந்துவிட்டதாக சொல்ல முடியும் என்று கூறி சொன்னார்.

கிருஷ்ணர் சொன்னார், அது பரவாயில்லை. அசுவத்தாமன் என்ற பெயரில் ஒரு யானை இருக்கின்றது. உன் சகோதரன் பீமன் இந்த யானையை கொல்வான். அசு வத்தாமன் எனும் யானை இறந்துவிட்டது என்று நீ சொல்வாயாக நீ யானை என்கின்ற வார்த்தையை சொல்லும் போது, அந்த வார்த்தையை புரியாமல் மூழ்கடிக்க நான் என் சங்கை ஊதுகிறேன்.

இருபத்தைந்து வருடம்

தயவு செய்து புரிந்துக்கொள்ளுங்கள் ஒருவர் பரவசத்தில் பேரானந்தத்தில் இருக்கும்போது அவர் லேசாக இருப்பது போல் பறப்பது போல் உணர்கிறார். தர்மராஜனின் உடல் பூமியில் தான் நடக்கிறது. ஆனால் பூமியின் மேல் பறப்பது போல் அவ்வளவு லேசாக உணர்ந்தார். அது ஒரு முழுமையான எல்லைகளற்ற விழிப்பு உணர்வு.

அசுவத்தாமனின் மரணத்தை பற்றி சொன்ன க்ஷணமே, அது ஒரு சத்தியமேயானாலும், அவர் பூமிக்கு இறங்கிவந்தார். பூமிக்கு மேல் பறந்து கொண்டிருந்த அவரது ரதம் பூமியை தொட்டது.

நம் நிஜ வாழ்வில் ஏன் இவ்வளவு பொய்கள் சொல்கின்றோம்? ஒரு கணவர் ஏன் எப்போதும் தன் மனைவியிடம் தான் அவளை காதலிப்பதாக சொல்கிறான். அவர் தன் மனைவியை காதலித்தால் அவர் உடல் அசைவே அதை வெளிப்படுத்தும் ஆனால் அதை வார்த்தையில் சொல்லும் போது உண்மையாக அவர் தனக்குத் தானே நினைவுபடுத்திக் கொள்கிறார். அவர் தன் மனைவியிடம் அன்பு செலுத்த வேண்டும் என்று தனக்கு தானே நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

உண்மையை பேசுவது என்பது ஆபத்தானது. நாம் உண்மையைப் பேசினால், நமக்கு ஞானமடைந்த மக்கள் மத்தியில் இடம் உண்டு. ஆனால் மற்ற மக்கள் மத்தியில் இல்லை. அது மிகவும் அபாயகரமானது.

ஒரு பண்டிதர் யமுனை நதிக்கரையில் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தினமும்; சடங்குகள் மூலம் கிருஷ்ணரை வழிபட்டு வந்தார்.

பண்டிதருக்கு ஒரு பால் விற்கும் பெண் வழக்கமாக பால் கொண்டு வருவார். முதல் நாள் இரவு பலத்த மழை பெய்து ஆற்றில் வெள்ளம் பெருகியதால் அன்று அந்த பெண் வரவில்லை.

மறுநாள் அந்த பெண், பண்டிதரின் வீட்டிற்கு வந்தவுடன், 'ஈநீ ஏன் நேற்று பாலை எடுத்து வரவில்லை? என்று கேட்டார். ஆற்றில் வெள்ளம் வந்ததால் என்னால் ஆற்றை கடக்க முடியவில்லை' என்று பதில் சொன்னார்.

பண்டிதர் அவளிடம், 'ஈநிறைய பேர் கிருஷ்ணனின் பெயரை உச்சாடனம் செய்து சம்சார சாகரம் என்னும் பெருங்கடலை கடந்துள்ளார்கள். இருந்தும் உன்னால் ஒரு சிறு ஆற்றை கடக்க முடியவில்லை. அவர் பெயரை உச்சாடனம் செய்து கொண்டே ஆற்றைக் கடந்து வா' என்று சொன்னார்.

ஒரு பண்டிதருக்கு உதாரணமாக அவர்கள் வறண்ட அறிவைக் காட்டிக்கொண்டார். அந்த ஏழை பால் விற்கும் பெண்ணின் மனதில் பதிய செய்வதற்காகவும் அதே சமயம் அவளது ஒரு நாள் சேவையை இழந்ததற்காக திட்டுவதற்காகவும் அப்படிச் சொன்னார். அன்றிலிருந்து அந்த பால்விற்கும் பெண் சரியான நேரத்திற்கு வந்து விடுவார்.

சிறிது நாட்கள் கழித்து ஆற்றில் மீண்டும் வெள்ளம் வந்தது. பால் விற்கும் பெண் சரியான நேரத்திற்கு வந்து பண்டிதரை ஆச்சரியத்திற்கு உள்ளாக்கினார். அவர் அந்த பெண்ணிடம், 'ஈஉன்னால் ஆற்றை கடக்க முடிந்ததா?' என்று கேட்டார்.

அதற்கு அந்த பெண், 'ஈஉங்களின் சரியான வழிகாட்டுதலின் படி குருவே நீ ங்கள் சொன்னபடி கிஷ்ணனின் நாமத்தை உச்சாடனம் செய்தபடி நீரின் மேல் நடந்து வந்தேன்' என்றாள்.

பண்டிதரால் இதை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அவர் ஆதாரம் வேண்டும் என்றார். பால் விற்கும் பெண் ஒப்புக் கொண்டார். அவர்கள் ஆற்றங்கரைக்கும் சென்றார்கள்.

ஒரு மனிதர் ஒரு சங்கீத ஆசிரியரிடம் சென்று குருவே, நான் நான்காண்டுகள் சங்கீதம் கற்றிருக்கிறேன். இப்போது நான் உங்களிடம் கற்றுக் கொள்ள விரும்புகிறேன். இதற்கு எவ்வளவு காலம் எடுத்துக்கொள்ளும் என்று கேட்டார்.

ஆசிரியர் சொன்னார், ஆறு ஆண்டுகள் ஆகலாம் என்று.

இன்னொரு நபர் வந்து கேட்டார், நான் இரண்டு ஆண்டுகள் சங்கீதம் கற்றிருக்கிறேன். நான் கற்றிகொள்ள எவ்வளவு காலம் ஆகும் என்று, ஆசிரியர் சொன்னார், "ஈஇரண்டு ஆண்டுகள்"" என்று.

ஒரு புதிய, ஏதும் தெரியாத மாணவர் தன் குருவை உடனடியாக உள் கிரகித்த் கொள்கிறார். அவர் தன் கருவிடமிருந்து சாதாணமாக எடுத்துக் கொள்கிறார். அவர் நேரடியாக தன் இருப்பிற்குள் குருவை எடுத்துக் கொள்கிறார்.

இந்த பூமி கிரகத்தில் தோன்றும் எல்லா குருமார்களும் அதே சாஸ்திரம் எழுதிவைக்கப்பட்ட ஞானத்தை தான் எடுத்து வருகிறார்கள். ஆனால், இந்த ஞானத்தில் கரைந்த வாழ்வையும் சேர்த்து எடுத்து வருகிறார்கள்.

நாம் புத்தகத்தில் படிப்பது வெறும்

வார்த்தைகளின் அர்த்தமே முக்கியமான பிரச்சினை. உதாரணமாக குரு ஆத்மன் என்ற வார்த்தையை சமஸ்கிருத அகராதியில் இருந்து சொல்வார். ஆனால் ஆத்மன் என்ற வார்த்தையை நாம் நம் ஆக்ஸ்பர்டு அகராதியில் தேடுகின்றோம். இயற்கையாகவே பிராந்தியை ஆரம்பித்துவிடுகின்றது.

நாம் வாழும் குருவின் சாநித்தியத்தில் இருக்கும் போது விளக்கங்கள் தேட முடியும். உடனடியாக சந்தேகங்களை தெளிவுப்படுத்த முடியும். நம்மால் புரிந்துத் கொள்ள முடியவில்லை என்பதை நம் கத்தைப் பார்த்தே குரு தெரிந்துக் கொள்வார். நாம் பொருளுடன் ஒன்றாக பொருந்தும்வரை அவர் மேலும் வினக்கமளிப்பார்.

மாமுனிவரும், வியாசரின் இளைய மகனும், இந்து மதத்தின் காவியமான மகாபாரதத்தின் ஆசிரியருமான சுகபிரம்மம் தன்னைவிட வயதில் பெரிய மாமுனிவர்களுக்கு போதித்தார்.

அவர் பகவான் விஷ்ணுவின் பத்து அவதாரங்களையும் குறிப்பாக கிருஷ்ணரின் அவதாரத்தையும் பாகவதமாக எடுத்துச் சொல்கின்றார்.

கதையைச் சொல்லி முடித்தவுடன் அங்கு கூடியிருந்த ரிஷிகளில் ஒருவர். கண்ணீர் கசிய சுகபிரம்மரின் பாதத்தில் விழுந்தார். அவர் உணர்ச்சி பொங்க தயவு செய்து இவற்றை எழுத்தில் சொல்லாதீர்கள். ஒரு முறை வார்த்தையில்

மாமுனிவர் வால்மீகி எழுதிய இராமாயணம், பகவான் விஷ்ணுவின் அவதாரமான அரசர் இராமரைப் பற்றிய ஒரு மாபெரும் இந்து மத புராணம். இந்த கதையில், அரக்கர்களின் அரசன் இராவணன், இராமரின் மனைவி சீதையை கடத்திச் சென்று விடுகிறான்.

இராமர் (இராவணனை பின் தொடர்ந்து செல்லும் பொழுது) வன இராஜ்ஜியமான கிஷ்கிந்தையில் வாழ்ந்த வானரங்களின் உதவியை நாடுகிறான். இந்த இராஜ்ஜியத்தை வானர சகோதரர்களான வாலி, சுக்கிரீவன் இந்தியா முழுவதும் வானரங்களின் தெய்வமாக வழிபடும் அனுமானின் உதவலுடன் நடத்திவந்தார்கள்.

வால்மீகி கிஷ்கிந்தையில் வாழ்ந்த வானரங்களின் தொகையினை அளவைச் சொல்கின்றார். உண்மையாக பார்த்தோமானால், கிஷ்கிந்தையில் அத்தனை லட்சம் குரங்குகள் இருப்பதற்கான இடமே இல்லை.

வால்மீகி சத்தியத்தின் அடிப்படையில் இந்த மிகப்பெரிய எண்ணிக்கையை சொல்கின்றார். இது உருவகப்படுத்தப்பட்ட சத்தியமே. வால்மீகி, எண்ணிக்கையின் மூலம் வானரங்களின் பலத்தைச் சொல்கிறார். அவர் எந்தப் பலத்தை பற்றி பேசுகின்றாரோ அதை எண்ணிக்கை சொல்கிறது. வால்மீகியின் பார்வை சத்தியம் சம்பந்தப்பட்டது. வால்மீகி எண்ணிக்கையின் மூலம், வானரவீரர்களின் சரியான எண்ணிக்கையை சொல்லவில்லை. அவர் வானர வீரர்களின் சக்தியைச் சொல்கின்றார்.

வால்மீகியின் கவனம் உண்மையைச் சொல்வதைவிட சக்தியின் சத்தியத்தைச் சொல்வதில் இருந்தது.

விஞ்ஞானம் எல்லாவற்றையுமே நிரூபித்தும், அளவிட்டு காட்டுவதையே விரும்பும். இதற்கு அர்த்தம், அறிவியல் நிரூபிக்காத அளவிடாது என்பது உண்மை இல்லை என்பது தான்.

புவி ஈர்ப்பு விசை, படைப்பு ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்தே செயல்படுகின்றது. பிரபஞ்சம் இருந்த காலத்திலிருந்தே இது இருந்து வருகின்றது.

| ‘ஈஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘ஈநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இல்லாவிட்டால் சூரியனும், கோள்களும் எப்போதும் நகர்ந்தது போல் நகர முடியாது. இருந்தாலும் நியூட்டன் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு தான் புவி ஈர்ப்பு விசையைக் கண்டுபிடித்தார். சமூகமும், மதமும் அது வரை இந்த உண்மையை ஒப்புக் கொள்ளவில்லை.

விஞ்ஞானம் என்பது புரிந்து கொள்ளும் சக்திக்கு உட்பட்டது. இது அடர்ந்த, இருண்ட காட்டை ஒரு சிறு விளக்கு மூலம் ஆராய்வது போல விளக்கு முன்னே இருக்கும் ஒரு சில அடிகளை மட்டுமே வெளிச்சமாக்கும். விஞ்ஞானம் இந்த குறுகிய இடத்திற்குள் பார்த்ததை அடிப்படையாக வைத்து தத்துவ விளக்கத்தைத் தருகிறது.

அடுத்ததாக விஞ்ஞானம் வெளிச்சத்து டன் முன்னே சென்று இன்னும் சில அடிகள் முன்னே இருப்பதை காண்கின்றது. அவர்கள் பார்ப்பது முன்பு பார்த்ததை விட சிறிது வித்தியாசப்படுகின்றது. எனவே அவர்கள் புதிய தத்துவ விளக்கத்தைக் கொண்டு வந்து முதலில் சொன்ன விளக்கத்தை ஒதுக்கிவிடுகின்றார்கள். இப்படி தான் விஞ்ஞானம் வேலை செய்கிறது.

ஒரு மின்னல் வெளிச்சத்தில் காடு முழுவதையும் பார்க்க முடிந்தால் எப்படி இருக்கும் என நினைத்துப்பாருங்கள். இப்படி தான் ஞானமடைந்த குருமார்கள் முழு சத்தியத்தையும் பார்க்கின்றார்கள். இது தான் விஞ்ஞானத்திற்கும். ஆன்மீகத்திற்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசம்.

உண்மை மின்னலைப் போல அது க்ஷணத்தில் நிகழக்கூடாது. அது அதீதமானது. அது படிப்படியாக நிகழ்வது கிடையாது. உண்மை என்பது

கருவைத் தடைசெய்து நம் வார்த்தைகளுக்கான அவரது பதிலைக் கேட்கின்றது. மேலும், நம்மால் பின்பற்ற முடியாத போது, நாம் வாழும் குருவின் (ஞானியின்) சான்றை வாழும் சக்தியையே கேள்வி கேட்கின்றோம்.

நம்குறுகியபட்டறிவுகள்அவரைஅளவிடுகிறோம். நாம்நம் எல்லைக்குட்பட்ட பட்டறிவால் அவருக்கு வரையரை ஏற்படுத்துகிறோம். நாம் நம் பட்டறிவை அவரைக் கவனிக்கும் அளவுகோளாக பயன்படுத்துகின்றோம்.

ஒரு சின்னக் கதை.

அவர் தோற்றம் எங்கு இருப்பார் என்ற விளக்கங்களைச் சொன்னார். அந்த இளைஞர் நன்றி சொல்லி விட பெற்றுக் கொண்டார். அவர் முப்பது வருடங்களாக தேடிவிட்டார். குருவைக் கண்டுபிடிக்க முடியாததால் தேடுவதை விட்டுவிட்டு தன் சொந்த கிராமத்திற்கே திரும்பினார்.

அவர் தன் வீட்டையடையும் முன், குருவின் விளக்கத்திற்கு அப்படியே ஒத்துப்போகும் ஒரு வயதான மனிதரைப் பார்த்தார். அருகில் வந்த பிறகு தான் அந்த இளைஞர் உணர்ந்தார். இந்த வயதானவர் வேறு யாரும் இல்லை இவரிடம் இருந்து தான் தன் தேடலைத் துவங்கினார் என்று.

இளைஞர் கேட்டார், ஏன் உங்களைப் பார்ப்பதற்காக என்னை முப்பது வருடங்கள் வீணாக்கவிட்டீர்கள்? என்று.

வயது முதிர்ந்தவர், அந்த முப்பது வருடங்கள் வீணாக்கப்படவில்லை. அவை உன்னை உருவாக்கின. நீ முப்பது வருடங்களுக்கு முன் என்னிடம் வந்த போது, நான் அமர்ந்தடிருக்கும். அந்த மரத்தையும் சேர்த்து, என்னையே நான் விவரித்தேன்.

அத்தியாயம் ஒன்பதில், தெய்வீக அறிவும், இரகசியங்களும் வெளிப்படுத்தப்பட்டதில் ஞானம் நடந்தது. அத்தியாயம் பத்தில் விபூதி யோகத்தால் தெய்வீக தெளிவும், பக்தியும் மலர ஆரம்பித்தன. அத்தியாயம் பதினொன்றில் விஷ்வரூப தரிசனத்துடன் அர்ஜீனனின் அனுபவம் நிகழ்ந்தது. இப்போது கேள்விகள் எல்லாம் தீர்ந்தது.

இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் அழகாகச் சொல்கிறார், விருந்துகளில் உணவு பரிமாறும் வரை பேச்சும், சப்தமும் இருக்கும். உணவு பரிமாரியதுமே, வெறும் உணவு பரிமாறும் சப்தமும், உணவருந்தும் சப்தமும் மட்டுமே கேட்கும். முழுமையான அனுபவம் நிகழும் வரை அங்கு கேள்விகள் இருக்கும். அதன் பிறகு அந்த அனுபவத்தின் வெளிபாடு மட்டுமே இருக்கும். மற்ற எல்லா சப்தங்களும் காணாமல் போய்விடும்.

அர்ஜீனன் முதலில் கிருஷ்ணனின் சான்றை. கேள்வி கேட்டார். பிறகு தன் சுய லாபத்தை பற்றிய கணக்கீடுகளுக்கு நகர்ந்தன. இப்போது இது ஏற்றுக்கொள்வது முதலில் இருந்தது வெறுப்பு. பிறகு அலட்சியம், இறுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.

உருவாக்கும் சக்தி கணக்கிடுவதிலிருந்து இருந்து மாறுபட்டது. கடவுள் மட்டுமே உருவாக்க முடியும். யாராவது எதையாவது உருவாக்கினால், அந்த நேரத்தில் அவர்கள் தெய்வீகத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்.

அதனால் தான் வேத காலங்களில் இந்தியாவில் கர்வமாக இருக்கும் பெண்களை வழிப்பட்டார்கள். அவர்கள் வெறும் தொடுதல் மூலமாகவே மக்கள் குணமடைவதாக நம்பப்பட்டது. இளைஞர்கள் உருவாக்குபவர்கள் நிபுணர்கள் நல்ல பணம் சம்பாதிப்பார்கள். ஆனால் கலைஞர்களுக்கு திருப்தி இருக்கும். அவர்கள் படைப்பாளிகள் உருவாக்கும் ஆற்றல் இல்லாவிட்டால் நாம் நம் வாழ்க்கையைத் தொலைக்கின்றோம்.

இங்கு அர்ஜீனன் எல்லாவற்றையும் முடித்துவிட்டார். அவர் கணக்குகள் முடிந்தன. அவர் சந்தேகம் என்னும் நிலைக்கு இறங்கி வந்துவிட்டார். கேள்விகள் இருக்கும் போது குரல் வித்தியாசமாக இருந்தது. கேள்விகள் குருவிடமிருந்து சாட்சி

இருபத்தைந்து வருடம்

கவனம் செலுத்த முடியும். அடுத்தவர் தன்னிடம் ஏதோ மதிப்பு மிக்க ஏதோ ஒன்றை சொல்வதற்கு வைத்திருக்கிறார் என்று நாம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். எதிரில் இருப்பவர் சொல்ல நினைப்பது எதுவுமே மதிப்பில்லை என்று நீங்கள் நம்பினால், பின்பு கவனிப்பதில் உங்கள் நேரத்தை வீணாக்காதீர்கள். இன்னும் அதிக பலன் தரக்கூடிய ஏதாவது ஒன்றைச் செய்யுங்கள்.

மனம் மற்றும் உடலின் குறுக்கீடு இல்லாமல், அக்கறையோடு கவனித்தோமானால் செல்லும் அனைத்தையும் உள்வாங்கிக் கொள்வோம். உள்வாங்குதல் நிகழ்ந்தால், சொல்வதை நாம் ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும் நமக்குள் எந்த ஒரு வன்முறையும் இருக்காது. அதனால் கேள்விகளும் இருக்காது.

நீங்கள் அனுபவித்து அல்லது உணர்ந்ததிலிருந்து ஏன் ஒருவர் ஏதோ மாறுபட்ட ஒன்றை சொல்கிறார் என்று நீங்கள் ஆச்சரியப்படலாம். தெரிந்து கொள்ள வேண்டும், புரிந்துக் கொள்ளவேண்டும் என்ற ஆர்வம் இருக்கும், அடுத்தவரின் பார்வையை தெரிந்து கொள்ள விரும்புவதில்லை. நீங்களாக எடை போட்டு கண்டனம் செய்யமாட்டீர்கள்.

நீங்கள் சந்தேகம் படலாம். நீங்கள் சந்தேகப்படும் போது தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையை நோக்கி முன்னேறுகிறீர்கள். நீ ங்கள் சந்தேகப்படும் போது திறந்த மனதுடன் இருக்கின்றீர்கள். நீங்கள் கேள்வி கேட்கும் போது மூடிய மனதுடன் இருப்பீர்கள். நான் தியான வகுப்புகள் எடுக்க ஆரம்பித்த காலங்களில், பிரபஞ்ச அறையின் வெளியில் இருக்கும் ஒரு பலகையில்தயவு செய்து உங்கல்காலணிகளையும் மனதையும் வெளியில் விட்டுவிட்டு வாருங்கள் என்ற வாசகம் இருக்கும். உங்கள் முழு மனதையும் உள்ளே கொண்டு வரும்பொழுது, உங்கள் மனம் அறிவின் செலுத்தினால் நிரம்பி வழியும்பொழுது, அங்கு நிகழ்வது பட்டறிவின் வன்முறை. எதையுமே உள்ளே அனுமதிக்காது. பிறகு உள்ளே வருவதில் அர்த்தம் என்ன இருக்கின்றது.

என் முன்னால் திறந்த மனதுடன் அமர்ந்திருக்கும் பொது, என் சக்தி உங்கள் கேள்விகளை உணர்ந்துக் கொள்ளும். நீங்கள் விழிப்புடனிருந்தால் பதிலைக் காண்பீர்கள். உங்கள் மனம் மூடியிருந்தால், நான் சொல்வதில் கவனம் செலுத்தாமல் கேள்விகளைத் தயார் செய்து கொண்டிருப்பீர்கள். நீங்கள் உண்மையாக கவனிக்கும் போது கேள்விகள் கரைந்துவிடும்.

ஏழு சக்தி அடுக்குகள் (சரீரத்தை) நம்மை சுற்றியிருக்கும். நாம் இதை பற்றி மிக விளக்கமாக நித்யானந்த ஸ்பூரண தியான முகாம் (சநட) அல்லது கண்Patterning/கண் சங் ஆப்Enterprise/ஆப்Patterning/ஆப்Enterprise/ஆப்enterprise/ஆப் டர்ர்ஞ்ஹம் - 2ல் விளக்கமாக பேசியுள்ளோம்.

இந்த நான்கு நாள் வகுப்பில் கலந்து கொள்பவர்கள் அவர்கள் மரணத்தின் போது எதிர்கொள்ளும் அனுபவத்திற்குள் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள். இந்த நேரத்தில் ஆன்மா உடல் மன பகுதியை விடுவதற்கு முன் தன்னை சுற்றியிருக்கும் ஏழு சக்தி சரீரங்களைக் கடந்து செல்கின்றது. இந்த ஏழு சரீரங்கள்: ஸ்தூல, பிராண, மன, சூட்சும, காரண, ஆன்ம நிர்வாண சரீர அடுக்குகள்.

முதல் அடுக்கு நம் ஸ்தூல சரீரம், எலும்பும், சதையும் கொண்ட உடல் மற்ற அடுக்குகள் நம் இருப்பின் அங்கங்கள். ஏழு அடுக்குகளின் மொத்தம் தான் நம் உடல் மன ஆன்மாவின் அமைப்பு.

இரண்டாவது அடுக்கு பிராண சரீரம். நம் ஸ்தூல சரீரத்திற்குள் காற்றின் இயக்கத்தை கட்டுப்படுத்தும் உடல், பிராண, அபான, உதான, வபான, சமான (உடலுக்குள் இருக்கும் வெவ்வேறு காற்றின் இயக்கங்களை) இது கட்டுப்படுத்தும்

சென்ற அத்தியாயத்தில் கிருஷ்ணர் இந்த சரீரம் ஆசைகளால் நிறைந்தது என்று விளக்குகின்றார். அவர் மேலும் நாம் எப்படி முரண்பாடான ஆசைகளை உருவாக்கி துக்கப்படுகிறோம் என்பதையும் விளக்குகிறார். சுய முரண்பாடான ஆசைகள் நம்மை ரஜ குணத்தில் விடுகிறது. அவை நம்மை துக்கப்பட செய்கிறது. மேலும் தமோ குணத்தில் ஆழ்த்துகிறது. (சுறு சுறுப்பற்ற அல்லது மன சோர்வு)

ஐந்தாவது அடுக்கி காரண சரீரம். இங்கு தான் நம் எல்லா சம்ஸ்காரங்களும், நம் நினைவு பதிவுகளும், விதை வடிவத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

ஒவ்வொரு இரவும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் நாம் காரண சரீரத்திற்குள் நுழைக்கின்Enterprise/நுழைக்கின்Patterning/நுழைக்கின் றாம். இந்த அடுக்கிலிருந்து சம்ஸ்காரங்களை எடுத்து உலகத்தை உருவாக்குகிறோம்.

இந்த அத்தியாயத்தில் இந்த சரீரத்தின் இரகசியங்களை வெளிப்படுத்துகிறார்.

இருபத்தைந்து

வருடம்

நம் விருப்பங்களுக்கும் தேவைகளுக்கும் இடையே ஆபத்தானமுரண்பாடுகள் இருக்கும். நம் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வது நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும் உண்மையான இன்பம். அதனால் தான், தன் எளிய உணவான ரொட்டிகளையும், பருப்பையும் ஒரு ஏழை மனிதர் அவ்வளவு சுவைத்து சாப்பிடுகிறார்.

விருப்பங்களையும் கடன் வாங்கிய ஆசைகளையும் துன்பத்தைத் தரும். நீ ங்கள் எப்போதாவது ஒரு செல்வந்த மனிதர் உண்மையான மகிழ்ச்சியுடன் உணவருந்துவதைப் பார்த்திருக்கின்றீர்களா? அவர் சேர்த்து வைத்த சொத்துக்கள் வழக்கமான குடல்புண்கள், ச ர்க்கரை நோய், இதய கோளாறு மேலும் பல பிரச்சி னைகளை கொடுத்திருக்கும். அதனால் அவருக்குத் திட்டமிடபட்ட உணவு தேவைபடும். அவருக்கு தன்னை சரியாக வைத்துக் கொள்வதற்கும் ஆரோக்கியமாக இருப்பதற்கும் தனிப்பட்ட நிபுணர் தேவைப்படுகின்றார்.

ஆசைகள், அதிகமாகப் பதிந்துள்ள சம்ஸ்காரங்களால் ஏற்ப்பட்ட அனுபவங்களின் நினைவுகள் மற்றும் புலன்களின் உணர்வினால் ஆழமாக பதிந்த எண்ணப்பதிவுகள் சம்ஸ்காரங்கள் விழிப்பு உணர்வற்ற மன சரீரத்தில் சேர்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

நம் புலன்களால் பார்வைகளில் தொண்ணூறு சதவீதத்திற்கு மேல் விழிப்புணர்வு அந்த நிலையில் பதிந்து வைக்கப்படுகிறது.

நம்மனம் புலன்கள் உள்வாங்கும் ஆகாரத்தின் மீதம் உள்ள பத்து சதவிகிதத்தை அதன் விழிப்புணர்வு பகுதிக்குள் செலுத்துவதைக் கூட சமாளிக்க முடியாமல் கஷ்டமாக உணர்கின்றது. அதுவே நூறு சதவிகிதமாக இருந்தால் எப்படியிருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

நம் எண்ணப்பதிவுகள் சம்ஸ்காரங்கள். நம் செயல்களை நடத்திச் செல்கின்றன. பிருஹதரன்க்யக உபநிடதம் சொல்கிறது. நாம் நம் ஆசைகளாக

பயன்படுத்தும் அளவிற்கு எந்த மனிதனும் புத்திசாலி இல்லை. அது ஒரு விழிப்புணர்வற்ற செயல்.

அதனால் தான் பருங்கால இந்திய சமூகத்தில், கடுமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவதைப் பல்வேறு பழக்க வழக்கங்கள் கட்டுப்படுத்தின.

நம் மனம் எப்போதும் உள் எண்ண ஓட்டத்தால் ஆக்ரமிக்கப்பட்டிருக்கும் கடைசியாக இந்த எண்ண ஓட்டத்தின் ஒரு பகுதியை வார்த்தைகளாக வெளிப்படுத்துகி றாம். சமூக விளைவு காரணமாக மற்றொரு பகுதியை அடக்குகிறோம்.

எதை வெளிப்படுத்தினால் மற்றவர்களை காயப்படுத்திவிடுவோம் என்று பயப்படுகிறோமோ அல்லது எது மற்றவர்களுக்கு ஏற்றுக் கொள்ள முடியாதது என்று பயப்படுகிறோமோ அதை வெளிப்படுத்துவதில்லை. இந்த எல்லா வார்த்தைகளும் நாம் சக்தி மையம் வார்த்தைகளின் இருப்பிடமான மணிப்பூரக சக்கரத்திற்குள் ஆழமாக பதிந்துவிடும்.

கேட்பவரின் நிலையைப் பொறுத்து சில வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவதே நாம் சௌகரியமாக உணர்கின்றோம். நாம் கட்டுப்படுத்துவதாக நினைக்கும் நமக்கு கீழ் பணிபுரிபவர்கள், நம் வாழ்க்கை துணை குழந்தைகளிடம் கஷ்டமானவற்றை சொல்லலாம். அதே வார்த்தைகளை நமக்கு மேல் இருப்பவர்களிடம் அன்னியர்களிடம் சொல்வதற்கு கனவில் கூட துணிவு கொள்வதில்லை.

கடினமான வார்த்தைகளை நாம் வெளியே வெளிப்படுத்தினாலும், உள்ளே வெளிப்படுத்தினாலும் அவை நமக்குள் தங்கிவிடும். வெளியே செல்வதும் உள்ளே செல்கிறது. இவை நம் நாபி சக்தி மையத்திற்குள் தங்கிவிடும். வெளிப்படுத்திய, வெளிப்படுத்தப்படாத இரண்டு விதமான வார்த்தைகளுமே நம் சம்ஸ்காரம் என்னும் பங்கு கணக்கை வளர்க்கின்றன.

த ஹிடன் மேசேஜஸ் இன் வாட்டர் (தண்ணீரில் மறைந்திருக்கும் செய்திகள்) என்னும் புத்தகத்தை பற்றி நாம் முன்பே குறிப்பிட்டுள்ளோம். இதில் ஜப்பானிய ஆராய்ச்சியாளர் டாக்டர் மசரு இமோடோ, தண்ணீருடனான ஆராய்ச்சியைப் பற்றி

இருபத்தைந்து வருடம்

பேசுகிறார். இமோடோ, நிறைய புட்டிகளில் சாதாரண குழாய் தண்ணீரை நிரப்பி வைத்தார். புட்டிகளின் மேல் காதல், வெறுப்பு, பயம், நம்பிக்கை, சரணாகதி, குழந்தைகள், எதிரிகள், குரான், பைபிள் போன்ற வார்த்தைகளைச் சீட்டில் எழுதி ஒட்டி வைத்தார்.

தினமும் ஒவ்வொரு புட்டியிலும் அதன் மேல் எழுதி வைக்கப்பட்ட தலைப்பை பற்றி பல நிமிடங்கள் பேசுவார். உதாரணமாக, அன்பு என்ற சீட்டு ஒட்டி இருக்கும் புட்டியின் முன் அன்பை பற்றி அன்புடன் பேசுவார். பயம்என்ற சீட்டு இருக்கும் புட்டியின் முன் பயத்தைப் பற்றி பயத்துடன் பேசுவார்.

கிட்டதட்ட ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு இந்த புட்டிகளில் இருக்கும் தண்ணீரை உறையவைத்தார். அவர் சக்தி வாய்ந்த பூதக்கண்ணாடி மூலம் பணி படிகங்களைப் பார்த்தார். அந்தந்த தண்ணீர் மாதிரிக்குள் என்ன பேசினாரோ அதையே அந்த படிகங்கள் வெளிப்படுத்தியது. அவரை ஆச்சிரியத்திற்குள்ளாக்கின.

அன்பு என்னும் சீட்டு வைக்கப்பட்டிருந்த புட்டியில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட பணி படிகங்கள் வைரத்தை போல் பளபளப்பாக பிரகாசித்தன. பயம் என்ற சீட்டு எழுதப்பட்ட புட்டியில் இருந்தவை. பிசாசு போலவும், தவறு நேர்ந்தது போலவும் தெரிந்தது.

ஆச்சிரியப்படும் விதமாக குரான் என்று அதன் மேல் எழுதப்பட்ட பாட்டிலிருந்து பளிங்கு எதனிடம் அவர் புனித குரானைப் பற்றி பேசினாரோ, அது மெக்காவில் இருக்கும் புனித காபா சமாதியின் (புனித ஸ்தலம்) உருவத்தைப் பெற்றுக் காணப்பட்டது.

எமோட்டோ தொழிற்சாலையின் அசுத்தமான நீரையெடுத்து உறைய வைத்து, அந்த பளிங்கை ஆராய்ச்சி செய்தார். எதிர்ப்பார்த்ததைப் போல் அது மிகவும் கோரமாகக் காணப்பட்டது. அவர் புத்தமதத் துறவிகளை அழைத்து அந்த பாட்டில்களில் அவர்களுடைய பிரார்த்தனை சக்தியை அளிக்குமாறுச்செய்தார். அந்த சக்தியூட்டப்பட்ட தண்ணீராலான பளிங்குகளை ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்த போது, அந்த பளிங்குகள் பார்ப்பதற்கு வைரங்களைப் போல், மிக அழகாகவும் ஜொலித்துக் கொண்டும் இருந்தன.

| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?"' என |

இருக்கும் உணர்வுகளையும் நோக்கத்தையும் வெளிப்படுத்திவிடும்

எவரொருவர் நேர்மறை வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி, அதை மட்டும் உபயோகிக்கும் கலையில் தலைவனாகத் தேர்ச்சி பெறுகிறாரோ அவருக்குள் தானாகவே நேர்மறை எண்ணங்கள் உருவாகும். இவை இரண்டுமே ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை. சில நேரங்களில், குறிப்பிட்ட சில மக்களிடமும், சூழ்நிலைகளிலும் நேர்மறை எண்ணங்களை உருவாக்குவது கஷ்டம் எப்படி இருந்தாலும், தொடர்ந்து விடாமல் எதிர்மறை வார்த்தைகளை மாற்றி நேர்மறை உணர்வை வெளிப்படுத்தினால், மற்றவர்கள் மேல் நாம் வைத்திருக்கும் எண்ணம் மாறிவிடும்.

வியாபாரத்தில், இது பணம் சம்பாதிக்கும் வழி அழைத்துச் செல்கிறது. முழுமனதுடன் நடைமுறையில் உபயோகிக்கும் போது, சொந்த உறவுமுறைகளில் நமக்கு சந்தோஷத்தை அளிக்கின்றது. இது அடிப்படையில், எளிமையானது நம் ஒரு பொருளை மனதில் பாவனை செய்து பார்க்காமல், ஒரு வார்த்தையைக் கூற முடியாது. நாம் பசு என்று சொல்லும் அந்த நேரம், நம்முடைய மனம் பசு என்று அழைக்கும் அந்த விலங்கை மனக் கண்ணில் பாவனை செய்யும். யானையை நினைத்துக் கொண்டு பசு என்று சொல்வதற்கு முயற்சிச் செய்யுங்கள். அதை செய்ய முடியுமென்றாலும் கூட அது கட்டாயமாக நமக்கு அசௌகர்யத்தைக் கொடுக்கும்.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபிறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பலன்தான் எங்களுக்குத்

அதே போல் நாம் ஒருவரைப் பற்றி சொல்லும் போது, எதிர்மறைத் தன்மைகளைப் பற்றி சொல்லியும், சூழ்நிலைகளைப் பற்றியும் சொல்லும் போது, நம்முடைய மனத் திரையில் அந்தக் காட்சித் தோன்றுகின்றது. பழக்கத்தினாலும், விழிப்புணர்வினாலும், குறிப்பிட்ட நபரைப் பற்றியும், நடந்த சூழ்நிலையைப் பற்றியும் ஏற்படும் எண்ணம் மேலெழும் முன் நாம் அதை அழித்து விடலாம். வார்த்தைகள் மாறுவதால், நம் மன அமைப்பும் மாறிவிடுகின்றது.

இந்த இடத்தில் நமக்கு நல்லச் செய்திகளும் உண்டு அதே போல் கெட்டச் செய்திகளும் உண்டு. நல்ல செய்தி என்னவென்றால் நம்முடைய காரணச் சரீரத்தை நம்மால் எந்த நேரத்திலும் திரும்பவும் திருத்தி அமைக்க முடியும். கெட்டச் செய்தி என்னவென்றால் நம்முடைய நிகழ்காலத்தின் எதிர்மறைகள், நாம் சந்திக்கும் எந்த ஒரு துக்கங்களுக்கும் காரணமாகும்.

நேற்று இருந்தது, இன்று இல்லை, அதே போல் நேற்று இருந்தது. அது இன்று இருக்கிறது ஆனால் நாளை இருக்காது. அது பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கையைக் குறிக்கிறது, அங்கே எதுவும் இல்லாதது இருப்பதைப் போலக் காணப்படும். எல்லாமே நிரந்தரமில்லாதது. (தற்காலிகமானது) புத்தர் சொல்வதைப் போல் சுஅனிச்சை® அதாவது நிலையில்லாதது.

வாழ்க்கை மக்கள் சொல்வதைப் போல் அது உண்மையானது இல்லை. அது உண்மையாகவே உண்மையில்லாததாக இருந்தால் அதை நம்மால் அனுபவிக்க முடியாது. உண்மை என்னவென்றால் நாம் பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கையை அனுபவிக்கின்றோம். அது நாம் சந்தோஷமாக இருப்பதாகத் தோன்றும்படி அது தற்காலிகமாக இருந்தாலும் கூட, அது தான் உண்மை என்று சொல்வோம். ஒரு வரையறைக்கு மேல் அது உண்மையமல்ல. நாம் அனுபவிப்பவை நிரந்தரமில்லாதவை நிலையில்லாதவை.

உண்மையில்லை என்பது நடைமுறையில் இல்லை என்று அர்த்தமில்லை. ஏதாவது ஒன்று நடைமுறையில் இல்லை என்றால், நம்மால் அதைப் புரிந்து கொள்ளவோ, அனுபவிக்கவோ முடியாது, தற்காலிகமானதுமாகும். கனவு கூட உண்மை தான். நாம் உண்மையில்லையென்று சொல்கின்றோம். ஆனால் அதை நாம் அனுபவிக்கவில்லை என்பதை மறுக்கமுடியாது. மக்கள் சில கனவுகளைத் திரும்பவும் மிகத் தெளிவாக நினைவுபடுத்துவர் எப்படி கனவுகள் பொய்யாக இருக்க முடியும். ஆன போதிலும் அது உண்மை தான், ஏனென்றால் கனவு காணும் போது சுய விழிப்புணர்வு நமக்கு இருப்பதில்லை.

ஒருமுறை நாம் விழிப்பிற்கு வந்தவுடன், நாம் கனவில் இருந்து விழித்துக் கொள்கின்றோம். நடந்திருக்கவே முடியாததை, அதாவது ஒரு சிங்கமோ அல்லது ஒரு கொலைகாரனோ ஒருவனைத்துரத்தி பிடிப்பது என்பது கனவில் நடக்கின்றது. அது திரைப்படங்களில் வேண்டுமானால் நிகழலாம். ஆனால் உண்மையான நிஜ வாழ்க்கையில் நடக்காது. நாம் பயமுறுத்தப்பட்டவுடன், நம்மைப் பற்றிய விழிப்புக்குள் உடனே வந்து விடுகிறோம். நாம் விழித்து கொள்வதற்கு கனவும் முடிந்து விடும்.

கனவுகள் உண்மை இல்லை என்பது என்பதன் அர்த்தம் அவை உயிரோடு இருப்பவை இல்லை என்பதனால் தான். அவை உண்மை இல்லாமல் என்ற

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'' என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

அழிந்து சக்தியாகும். இது தான் மரணம் இதுவே ஒரு நிலையில் இருந்து மற்றொரு நிலைக்கு மாறுதல்.

வரைபடம்

இருந்தாலும் ஒரு சிறு வித்தியாசம் அதில் இருக்கிறது. ஒவ்வொருவரின் வெண்மையான வெற்றிடமும் இலேசாக வாச னைகள் எனப்படும் நம் மனோநிலையால் வண்ணந்தீட்டப்பட்டுள்ளன. ஆன்மா பிரபஞ்ச வெற்றிடத்திற்குச் செல்லும் போது, இந்த நிழலாலும், வாசனைகளின் சாரத்தாலும் பிரபஞ்ச வெற்றிடத்திலிருந்து பிரிந்தே இருக்கின்றார். அந்த ஆன்மா பின் தன்னுடைய விட்டுவிட்ட பழைய உடலைப் போல, அந்த குறிப்பிட்ட மன அமைப்பிற்கு ஏற்ற உடலையும், மனதையும் தேடும். இது போலத் தான் மறுபிறவி தீர்மானிக்கப்படுகின்றது.

வாசனைகள் விதை போன்றவை. இது நுண்ணியது. நமக்கு ஆழ்ந்த அறிவு இருந்தால், அதை விதையிலிருக்கும் வலிமை வாய்ந்தச் செடியைப் பார்க்க முடியும். உண்மையில் பிரிட்டிஷ் அறிவியல் அறிஞர்கள், ஒரு ரோஜாச் செடியை பூக்கள் இல்லாத போது புகைப்படம் எடுத்தார்கள் அந்த புகைப்படத்தில் உருவாகப்போகும் ரோஜாவின் தடம் இருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர்.

ஒரு ஞானமடைந்த மனிதருக்கு வாசனைகள் கிடையாது. முக்கியமாக அவர் உடலையும் மனதையும் மரணத்தில் விடும் போது அவர் பிரபஞ்ச சக்தியுடன் எந்த ஒரு பிரிவும் இல்லாமல் முழுமையாகக் கலந்து விடுகிறார். அதனால் அவருக்கு மறுபிறவி கிடையாது.

மற்ற மனித குலத்திற்கு புதிய உடலெடுக்கும் போது வாசனைகள் எடுத்துச் செல்லப்படும். இந்த மனோநிலையே சம்ஸ்காரங்களைப் புதிய உடல் மன அமைப்பின் அனுபவங்கள் எடுத்து வந்த வாசனைகளை அனுமதித்து சம்ஸ்காரங்களாக மலரச் செய்கிறது. வாசனைகள் விதைகள் என்றால், சம்ஸ்காரங்கள் செடி போன்றவை. ஜோடி காலணிகள் மட்டுமே நமக்கு போதுமானதாக இருக்குமானால், நம்முடைய ஆசையும் ஒரு ஜோடியில் நிறைவேறி இருக்கும். அது நம்முடைய மனநிலை காலணிகளுக்கான நம்முடைய சம்ஸ்காரங்கள் நம்மைத் தொந்தரவு செய்யாது. நமக்கு கிடைப்பதில் நாம் சந்தோஷப்படுவோம். நமக்கு கிடைத்த பிறகும் அதை முழுமையாக அனுபவிக்காமல் அடுத்து ஆசைப்பட மாட்டோம்.

இதனால் தான் வியாபாரப் புலன்கள் எவ்வளவு சாதனைகள் செய்திருந்தாலும் அவர்கள் பெரிதாக நினைக்காமல், என்றும் திருப்தியடைவதில்லை. எப்படி பெரியது என்பது பெரியதாகும்? வியாபாரத் தத்துவம், எது வளர்ச்சியடையவில்லையோ அது சுருங்கி இறக்கிறது என்று சொல்கின்றது. அதனால் தான், விரிவடைவதில் தொடர்ந்த போராட்டம் இருக்கின்றது. இந்த வியாபார நோக்கம் சுயநலமாக இருக்கும் வரையிலும், அது அந்த முதலாளியின் இலாபத்தையும், பங்குதாரர்களின் இலாபத்தையும் சார்ந்து இருப்பதால் கடைசியாக சாதனையில் திருப்தியடைவது என்பது கஷ்டமாகும்.

சம்பாதிக்க

அடைய வேண்டும் என்ற பேராசையால், மற்றவர்களுக்கு தீங்கை விளைவிக்கக் கூடிய, சுயநலமான மனோ நிலையையும் பழக்கவழக்கங்களையும் உருவாக்குகின்றார்கள். அதனால் தான் மாநகராட்சிக்கு மக்கள் நலனையும், சு ற்றுச்சூழலையும் கவனிப்பதில்லை என்ற கெட்டப் பெயரைப் பெற்றிருக்கின்றன.

மாநகராட்சி குறிக்கோள்கள் மிகவும் வெளிப்படையாகவும் சமுதாயத்திற்கும், இந்த உலகத்திற்கும் கூடுதலாகவும், பெரியபலனைத் தருவதாகவும் இருந்தால் மாநகராட்சியின் சம்ஸ்காரங்கள் மறைந்து ஒரு தனிப்பட்ட மனிதனின் சம்ஸ்காரங்கள் மறைந்து சுயநலமில்லாத பலனைத் தருவது போல் பலன் தரும்.

சுயநலமான ஆசைகள் சந்திக்கும் போது என்றுமே அவை நிறைவைத் தருவதில்லை. அவை நம்முடைய அகங்காரத்திற்கு உணவாகி, இந்த பிரபஞ்சத்தின் நன்மைக்காக எந்த சேவையும் செய்வதில்லை.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'ஈரான் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?"' என விசாரித்ததற்கு, 'ஈநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

பெரும்பாலும் நாம் சேவைகளை, நன்மதிப்பைப் பெற வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடோ, அவை பின்வரும் வாழ்க்கையில் நமக்கு மறு பிறவி நம்பிக்கை இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், பின்னாளில் நமக்கு நன்மையைத் தரும் என்ற நோக்கத்தோடு செய்கின்றோம். அல்லது நம்மை நாம் தொலைக்காட்சியில் பார்க்க ஆசைப்பட்டும், நன்றாக இருக்கும் என்பதற்காகவும் செய்கின்றோம். அது நம்முடைய கவன ஈர்ப்பு என்ற ம் தேவையை இந்த உலகத்திலாவது அல்லது வேறு உலகத்திலாவது இறந்த பின் நிறைவேற்றும்.

ஆன்மீகப் பாதையில் பாவம் அல்லது புண்ணியம் என்ற கருத்துக்கள் கிடையாது. சந்திரகுப்தாவோ அல்லது புனித பீட்டரோ முத்து நுழைவாயிலில் நின்று கொண்டு நீங்கள் உங்களுக்குத் தேவையான சமூக சேவைகளை கீழேச் செய்தீர்களாக என்று யாருமே கேட்கப் போவதில்லை.

நீங்கள் வேலை செய்யும் பொழுது, அதை சமுதாயமும் நீங்களும் பெருந்தன்மை என்று சொன்னாலும் அல்லது வியாபாரம் நோக்குடனோ மற்றும் கருணையுடனோ என்றாலும் எந்த வித எதிர்ப்பார்ப்பும் இல்லாமல் அதைச் செய்யும் போது உங்களுடைய செயல்கள் சுயநலமின்றி இருக்கும். இந்த செயல்களை எல்லாம் பயத்தினாலும், பேராசையினாலும் ஊக்குவிக்கப்பட்டவை. அவை சம்ஸ்காரங்களினால் ஏற்படும் தலைச்சுற்றலில் கொண்டு போய் விடாது.

பட்டறிவால் இதை ஏற்றுக் கொள்வது கடினமாகத் தோன்றும் ஒரு தனிமனிதனும், மாநகராட்சியும் புதிய திட்டங்களைத் தீட்டி தர்ம காரியங்களைச் செய்யலாம், அவர்கள் தங்கள் செயலிலிருந்து வரும் வெற்றியை அளந்து பார்த்து, அது பணமாக இருந்தாலும், முயற்சியாக இருந்தாலும், அதனால் என்ன சாதிக்கப்பட்டது என்பதைக் கணக்கிடுவார்கள். நோக்கங்கள் தெளிவாக விளக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும், பட்டியல்கள் உருவாக்கப்படவேண்டும், அதன் பயன்கள் ஆராயப்படவேண்டும் மற்றும் அதன்

தர்மம் என்பதன் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். தர்மம் என்பது சுயநலமில்லாத காரணத்தடில் இருந்து ஏற்படுவது. சம்ஸ்கிருதத்தில் செல்வம் என்ற வார்த்தைக்கு தான் என்றும் தர்மமடதிற்கு தான் என்றும் சொல்வார்கள். நம்முடைய செல்வதையும், பொருளுடைமைகளையும் விட்டு விடுவதே தர்மம்.

தர்மம் என்றால் உங்களால் கொடுக்க முடிந்ததை விட்டு விடுதல் அல்ல. அது தர்மம் ஆகாது. அது வசதிக்கேற்றவாறு செய்வது. வரி குறைப்பிற்காக தர்மத்தை செய்ய முடியாது. அது வியாபாரமாகிவிடும். தர்மம் என்பது செய்தித்தாளில் பெயரையும், புகழையும் பெறுவதற்காக இருக்கக் கூடாது. அது முழுமையாக அகங்காரத்தை ஊக்கப்படுத்துவதாகும். தர்மம் என்பது சுயநலமில்லாமலும், பெயர் தெரியாமலும் செய்வது. தர்மம் என்பது எனது, நான் என்ற உணர்விலிருந்து எழ முடியாது.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பண்தான் எங்களுக்குத்

இருப்பதை அவர்களோடு பகிர்தல். உண்மையான தர்மம். விரிவடைந்த விழிப்புணர்வால் ஏற்படுகின்றது. அது இந்த உலகையே நீங்கள் உங்கள் குடும்பமாக வாசுதேவ குடும்பம் என்று நம்பும் போது நடக்கின்றது.

வேத கால இதிகாசமான மஹாபாரதத்தில் இருந்து ஒரு அழகான கதை.

ஒரு கீரிப்பிள்ளை யுதிஷ்டருடைய ராஜசுய யோகத்தை பிரசித்தி பெற்ற அக்னி யகத்தை ஆராய்ச்சி செய்வதற்காகச் சென்றது. இந்தப் பிரசி த்திப்பெற்றச் சடங்கு, பாண்டவ இளவரசர்கள் போரில் வெற்றி பெற்ற பின் நடந்தது. அந்த கீரிப்பிள்ளையின் பாதி உடம்பு தங்கமாக இருந்தது. அந்த யாகம் நடந்த இடத்திலிருந்து சாம்பலில் முழுதும் உருண்டபின். அந்த கீரிப்பிள்ளை இந்து சடங்கு பலனற்றது என்று சொன்னது.

இளவரசர்கள் தீடீரென்று எழுந்து ஏன் என்று கேட்டார்கள். அந்த கீரிப்பிள்ளை, ஒரு ஏழை பிராமணனின் வீட்டின் தரை மீது தூவியிருந்த மாவின் மீது தான் உருண்டபோது அதனுடைய உடல் தங்கமாக ஆனதாக அது சொல்லியது. அந்த குடும்பம் எல்லா உணவையும் தங்கள் விருந்தாளிக்கு கொடுத்துவிட்டு பசியால் இறந்தார்கள். அந்த கீரிப்பிள்ளை தன்னுடைய மீதி உடம்பையும் தங்கமாக மாற்றும் நம்பிக்கையில், இந்தத் தியாகங்கள் செய்யும். இடங்களுக்கு எப்பொழுதும் செல்லும்.

இந்தப் பூமியில் மிகச்சிறந்த ஆட்சி செய்பவருடைய மிகச் சிறந்த சடங்கு, இவ்வாறு செய்யப்படக் கூடாது. அது எந்த ஏழை பிராமணனின் குடும்பத்தின் எளிய தியாகத்திற்கு இணையானது இல்லை. அது தன் குடும்பத்தின் உறுப்பினர்களின் உயிர்களையே விலையாகக் கொடுத்து விட்டது.

இது தான் தருமம். தர்மத்திற்கு எதிர்பார்ப்புகள் கிடையாது எப்போது நீங்கள் உங்களிடம் இருக்கும், எல்லா விலைமதிப்பற்றவற்றை விட்டு கடந்து செல்லும் போது அது இன்னொருவருக்கு மிகப்பெரிய சேவைக்கான பலன்களைத் தரும், நீங்கள் பெருந்தன்மையுடையவர்கள். உங்களுக்குப் பிரதிபலன்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்றாலும் நீங்கள் சந்தோஷமாக இருந்தால், நீங்கள் பெருந்தன்மையுடையவர். இல்லையென்றால் நீங்கள் எதைச் செய்தாலும் அது மற்றுமொரு வியாபாரமே.

இந்த மரத்தின் உண்மையான உருவத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாது. அது எங்கே முடிகின்றது. எங்கே தொடங்குகிறது என்றும் அதன் ஆதாரம் எங்கே இருக்கிறதென்றும் ஒருவராலும் புரிந்து கொள்ள முடியாது.

ஆனால் உறுதியான தீர்மானத்தினால் ஒருவர் திடமாக வேரூன்றி இந்த மரத்தைப் பற்றின்மை என்ற ஆயுதத்தைக் கொண்டு வெட்ட வேண்டும்.

15.4: பிறகு ஒருவர் எங்கே செல்ல வேண்டுமோ எங்கிருந்து திரும்பி வர முடியாதோ அந்த இடத்தைத் தேடி பழங்காலத்தில் யாரிடம் இருந்து எல்லா செயல்களும் தொடங்கியதோ, அந்த மேலான இருப்புத்தன்மையிடம் சரணாகதியடைய வேண்டும்.

கிருஷ்ணர் மேலும் எங்கே சம்ஸ்காரங்கள் சேர்த்து வைக்கப்பட்டுள்ளதோ, அந்த காரணச் சரீரத்தைப் பற்றி பேசுகின்றார். அவர் ஒரு அசாதாரணமான விஞ்ஞானி. ஒரு விஞ்ஞானி நேர்மையாக உண்மையைத் தேடுகின்றார். அவர் தன் தேடுதலுக்கான காரணத்திற்காக, தன் சொந்த உண்மைகளையும், நம்பிக்கைகளையும் விட்டு

இருபத்தைந்து வருடம் | 'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, "நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

தன்மையை உருவாக்குகின்றது. நம்முடைய எல்லா முடிவுகளும் நம்முடைய தனிப்பட்டத்தன்மையினால் இயக்கப்படுகின்றது. அதாவது நினைவுப் பதிவுகளாலும், நம்பிக்கைகளாலும் மதிப்பீட்டினாலும் இயக்கப்படுகின்றது.

பெரும்பாலான அடையாளத்தைப் பற்றிய தகவல்கள் அனைத்தும் மனதின் விழிப்புணர்வற்ற மையத்தில் சேகரிக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டுள்ளது. நமக்கு இங்கே என்ன சேகரிக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டுள்ளது என்று தெரியாது. தொண்ணூறு ச தவிகிதத்திற்கு மேற்பட்ட நம் புலனுணர்வுகள் (புலன்களின் புரிந்து கொள்ளுதல்கள்) நம்முடைய விழிப்புணர்வற்ற மனதில் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இவை அனைத்தும் நம்முடைய விழிப்புணர்வுள்ள மூளையினால் கிரகிக்கப்பட்டால் நாம் பைத்தியமாக ஆகிவிடுவோம்.

ஒருவருடைய அடையாளம் என்றால் அவருடைய சம்ஸ்காரங்களின் தொகுப்பு, அதாவது கடந்த கால நினைவுகளும் ஆசைகளும் இந்த விழிப்புணர்வற்ற மனதில் சேர்த்து வைக்கப்படுகின்றன. இது நம்முடைய சக்தியான காரணச் சரீரத்தில் இருக்கின்றது. ஆழமான, கவனமான தியானத்தினால், நம்மால் இந்த விழிப்புணரடவற்ற காரண சரீரத்தை அடைந்து, சேர்த்து வைக்கப்பட்ட சம்ஸ்காரங்களை கரைத்து விடலாம். ஒரு முறை செய்து விட்டால் நாம் திரும்பவும் பழைய மாதிரி அந்த மனிதனாக இனி இருக்க மாட்டோம். நாம் சம்ஸ்காரங்களில் இருந்து சுதந்திரம் பெறுவோம்.

நித்யானந்த ஸ்புரண நிகழ்ச்சியான கூகூட ப்ங்ஸ்ங் 2, நாம் காரண சரீரத்தின் மீது இருளைத் துணையாகக் கொண்டு தியானம் செய்வோம். வார்த்தையில் சொல்ல வேண்டுமானால் இது நாம் சாதாரணமாக தெரிந்து கொள்ளாத விழிப்புணர்வின்மையைக் குறிக்கின்றது.

உடலை விட்ட ஆன்மா காரண சரீர அடுக்கைக் கடக்கும் போது நினைவற்ற நிலைக்குச் செல்கின்றது. ஆன்மா இந்த அடுக்கைக் கடந்து செல்லாத வரையிலும், அந்த உடம்பிற்குள் மீண்டும் திரும்ப வர முடியும். இதுவே சம்ஸ்காரத்தின் சக்தியாகும். இந்த புதிய வைக்கப்பட்ட நினைவுகளும், ஆசைகளும் இந்த ஆன்மாவை மீண்டும் திரும்ப இழுக்கிறது. அதனால் தான் பல காலங்களுக்கு நினைவற்ற நிலையில் இருப்பவர்கள். நினைவு திரும்புகின்றனர். அவர்கள் நிறைவேறாத ஆசைகளால் திரும்பவும் இழுக்கப்படுகின்றார்கள். எப்படியிருந்தாலும், அந்த ஆன்மா ஒருமுறை இந்த காரணச் சரீரத்தை கடந்து விட்டால், அது அந்த உடலுக்குள் திரும்ப முடியாது. மிக உயர்ந்த விழிப்புணர்வு தியான வழியின் மூலமாக விழிப்புணர்வற்ற நிலைக்கு, விழிப்புணர்வைக் கொண்டு வந்து, சேர்த்துவைக்கப்பட்ட சம்ஸ்காரங்களை அழிப்பதற்கு மிக உயர்ந்த விழிப்புணர்வு தியானமே சிறந்த வழி.

கேள்வி: அகங்ஹாரம் என்ற வார்த்தை நீங்கள் உபயோகிக்கும் (அர்த்தமும்) ப்ரெட் உபயோகிக்கும் அர்த்தமும் ஒன்றல்ல என்று சொல்கின்றீர்கள். தயவு செய்து விளக்குங்கள்.

ப்ரெட் பற்றி எனக்கு அதிகம் தெரியாது. அவர் நிறைய மன நலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களை வைத்து ஆராய்ச்சி செய்து வந்த முடிவுகளை எல்லோருக்கும் அதை பரயோகித்தார். அவருடையக் கருத்துக்கள் நிறைய மக்களை தவறான வழியில் செலுத்தியுள்ளது. அவர் இந்த ஆராய்ச்சியை மன நலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களை வைத்து செய்யாமல், ஞானமடைந்த மக்களை வைத்து செய்து சரியான சமமான முடிவிற்கு வந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகின்றேன்.

ப்ரெட்டும் (ஊழ்ங்ன்க்) அவர் காலத்தைச் சேர்ந்த கார்ல் ஜங்கும், (இஹழ்turned ஒன்ய்ஞ்) நான் என்ற அடையாளத்தைப் பற்றியும் அகங்காரத்தைப் பற்றியும் சூப்பர் ஈகோ பற்றியும் பேசுகின்றார். ஜெர்மனியில் ஆரம்பத்தில் இவை அது, நான் மற்றும் தன்னையும் தாண்டிய என்னும் குறிப்பிடப்பட்டது. இந்த நான் என்கின்ற அடையாளமும் அது என்பதும் பிரெட்டின் வார்த்தைகள் இல்லை. அவை மொழிப்பெயர்ப்பாளர்களின் வார்த்தைகள்.

ப்ரெட்டைப் பொருத்தவரை, நான் என்கின்ற அடையாளமும் அது என்பதும் இயற்கையாக இயல்பான இன்பங்களை பற்றியது. இது முதன்மையான உணர்ச்சிகளான பயத்தையும், பேராசையையும் பற்றியது. இது பெரும்பாலும் விழிப்புணர்வில்லாதது. சூப்பர் ஈகோ அல்லது தன்னையும் தாண்டிய என்பது அரசியல் நிபந்தனைகளையும் மற்ற நிபந்தனைகளையும் சார்ந்த ஒரு விதமாக கட்டுப்படுத்தும் தந்தைபோல் உருவம் கொண்ட மன சாட்சி இது நம்மை ஆட்சி செய்யும் சமுதாய ஒழுக்க முறைகள். அகங்காரம் என்பது ப்ரெட்டை பொருத்த வரை ஒரு பகுதி விழிப்புணர்வு கொண்டதும், மற்றொரு பகுதி விழிப்புணர்வற்றதும் ஆகும். இது தான் எளிய உதாரணம்.

இருபத்தைந்து வருடம்

உண்மையாகவே அகங்காரத்தின் வெளிப்பாடு வேண்டுமானால் விழிப்புணர்வில் நடக்கலாம். ஆனால் இந்த உணர்வு வெளிக்காட்ட வைப்பது விழிப்புணர்வற்ற நிலை. நீங்கள் உங்களுக்குத் தேவையான எந்த வார்த்தையை வேண்டுமானாலும் உபயோகிக்கலாம். ஆனால் குரு, அகங்காரத்தை நான் என்பதற்கு மட்டும் அல்லாமல் எனது என்பதைக் குறிக்கவும். உபயோகிக்கின்றார். அவை ஒன்றாகச் சேர்ந்து நீங்கள் யார் என்று நினைக்கின்றீர்களோ அதை உருவாக்குகின்றது. நம்மில் சிலர் எனது என்ற கருத்து, நான் என்பதை உணர்வதால் ஏற்படுகின்றது என்று நினைக்கின்றார்கள். உங்களுடைய முதல் தேவைகள், நீங்கள் என்னுடையவை என்று எவற்றை கருதுகின்றீர்களோ அதாவது வாழ்க்கையும் இன்பங்களின் தேவைகளும் தான். இவை மூலாதாரம் சக்கரத்தில் இருந்து ஆதார சக்தி மையத்திலிருந்து எழுகின்றன.

நீங்கள் எதை உங்களுடையதாக உரிமைக் கொள்கின்றீர்களோ, அதைச் சார்ந்தே நீங்கள் உங்களை அடையாளம் காண்கின்றீர்கள். நீங்கள் என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகின்றீர்களோ அதை முடிவு செய்யுங்கள். நான் என்ற வெளிப்பாடு ஸ்வாதிஷ்டான சக்கரத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கின்றது. ஆனால் எனது என்பது பேராசையைப் பற்றியது. மூலாதாரச் சக்கரத்திலிருந்து எழுகின்றது. பாதுகாப்பின்மை நான் என்பது பயத்தையும், பாதுகாப்பின்மையையும் பற்றியது. சுவாதிஷ்டான ச க்கரத்திலிருந்து எழுகின்றது.

ஒரு குரு அகங்காரம் என்பதை நான் எனது இன்று இரண்டாகக் குறிப்பிடுகின்றார். அகங்காரத்திற்கு இரண்டு முகங்கள் உண்டு, உள்முகம் வெளிமுகம், அதாவது அஹங்காரம் மமகாரம் நீங்கள் மற்றவர்களிடம் உங்களை யாராகக் காட்டுகிறீர்களோ அது நீங்கள் வெளியுலகில் நீங்கள் யாராக இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவது. இது அகங்காரம் இது உங்களை நீங்கள் என்னவாக இருக்கின்றீர்களோ அதிலிருந்து மிகப்படுத்தி காட்டுவது. நீங்கள், நீங்களே மாயையாக ஆகின்றீர்கள். அகங்காரம் என்பது ஒரு பெரிய மாயையே.

மமகாரம் என்றால் நீங்கள் உள்ளுக்குள் உங்களை யாராக நினைக்கின்றீர்களோ அதுவே. நீங்கள் எப்போதும் உங்களைக் குறைத்து மதிப்பிடுகிறீர்கள். நீங்கள், அது உண்மையல்ல, நான் உயர்ந்த மதிப்பீடு செய்பவன் என்று சொல்லலாம். அந்த உணர்ந்த சுயமதிப்பீடு பாதுகாப்பின்மையால் நிறைய நேரங்களில் பிறக்கின்றது.

இருபத்தைந்து வருடம்

ஜென் புத்த மதம் ஒரு விதமான புதிரை கோன் என்று அழைக்கின்றது. ஒரே ஒரு வார்த்தை மட்டும் கொடுக்கப்படும். ஒரு பிரபல ஜென் ககான் இது பின்வருமாறு நடக்கின்றது. ஒரு கை மட்டும் தட்டினால் அதன் ஓசை எப்படி இருக்கும்? மற்றொருவர் உன்னுடைய தாயும், தந்தையும் பிறக்கும் முன் உன்னுடைய முகம் எப்படி இருந்திருக்கும்?

அந்த சீடர்கள் இந்த கோனைப் பற்றி தியானம் செய்து விட்டு பிறகு பதிலுடன் தங்கள். குருவிடம் திரும்புவர். அந்த குரு அவர்களை முதுகில் வேகமாகத் தட்டி அவர்களை அவர்களுடைய சொந்த வழியில் செல்லுமாறு அனுப்புவார். இறுதியாக அவர்கள் ஒரு கை தட்டினால் வரும் ஓசையை அனுபவமாகப் பெறுவர். கோன் என்பது விவரிக்கக் கூடிய பதில் இல்லை. அது அனுபவிக்க மட்டுமே முடியும்.

இங்கே கிருஷ்ணர், யாரெல்லாம் அகங்காரத்திலிருந்தும், தவறான நம்பிக்கைகளிலிருந்தும் பந்தத்திலிருந்தும் விடுதலைப் பெற்றவர்களோ, யாரெல்லாம் தனக்குள் வசிக்கின்றார்களோ, யாரெல்லாம் காமத்தைக் கடந்தவர்களோ, சுகம், துக்கம் என்ற இருமையிலிருந்து சுதந்திரம் பெற்றவர்களோ யாரெல்லாம் குழம்பாதவர்களோ நிரந்தரமான விழிப்புணர்வுநிலையை அடையபரமாத்வாவிடம் எவ்வாறு சரணாகதி அடைய வேண்டும் என்பதைத் தெரிந்தவர்.

என்ன அழகாக வார்த்தைகள் உபயோகிக்கப்பட்டுள்ளன. அவர் காமத்தை விட்டவர்கள் என்று சொல்லவில்லை. இல்லை, ஏனென்றால் உதறித் தள்ளுதல் கூடாது. வைராக்கியம் என்றால் பந்தத்தையும் பந்தமில்லாத தன்மையையும் தாண்டியது. ராகா என்றால் பற்று என்றும் என்றால் பற்றின்மை என்றும் அர்த்தம். விரர்கள் அல்லது வைராக்யா என்றால் பற்று பற்றின்மை என்பதை விட மேலானது. அது பற்றற்று இருத்தல்.

ஏழு வயது வரை நாம் பொம்மைகளின் மீது பற்றாக இருக்கின்றோம். எட்டு ஒன்பது வயதில் நம்மை நாம் கட்டாயத்தினால் அவற்றை விட்டு விடுகின்றோம். இருபது வயதில், நிறைய பேர் குழந்தைகள் விளையாடும் விளையாட்டுப் பொருட்கள் மீது பற்று, பற்றின்மை என்பதைத் தாண்டிய நிலையில் மேலான நிலையில் இருப்பார்கள். பற்றின்மையால் நாம் அதை வெளியில் வேண்டுமானால் விட்டுவிட்டிருக்கலாம் ஆனால் நம் உள் மனது அந்த பழக்கத்தைச் செய்யுமாறு தூண்டும்.

அதனால் தான் கிருஷ்ணர் பொருத்தமான வார்த்தைகளை உபயோகிக்கின்றார். அவர் யாரெல்லாம் காமத்தை கடந்தவர்களோ என்று சொல்கின்றார். இந்த நிலையில் நமக்குத் தெரியும் நமக்கு எவ்வளவு போதும் என்பது. அது இருப்பது நமக்குத் தெரியும். நம் தேவைக்கு ஏற்றவாறு அதை உபயோகிக்கலாம் அல்லது தூக்கு எறிந்து விடலாம். வாழ்க்கையும் ஒரு பொம்மை மாதிரி தான். இதை முழுதாகப் புரிந்து கொண்டால், நீங்கள் ராஜாவைப் போல் வாழலாம். சாதாரண பொருள் சார்ந்த ராஜாவாக அல்ல, ஆனால் ஞானமடைந்த ராஜாவைத் ராஜரிஷியாக.

இது ஒரு ஜென் கோன். இது புரிந்து கொள்வதற்காக இல்லை. இதைக் கொண்டு தியானம் செய்வதற்காக இந்த யுக்தியைத் தியானித்தால், இந்த பண்புகள் உங்களில் மலர ஆரம்பிக்கும், உங்களுக்கு காரண சரீரத்தை பற்றி தெளிவாகக் புரிந்து கொள்ளுதலைத் தரும்.

கிருஷ்ணர் காரணச் சரரத்தைப் புதுப்பிக்கும் யுக்திகளைக் கொடுக்கின்றார்.

கிருஷ்ணருடைய வார்த்தைகள் ஜென் கோன் களைப் போன்றவை. உண்மையாக கிருஷ்ணர் ஒரே வார்த்தைகளையே திரும்பவும் உபயோகிக்கின்றன. வார்த்தைகளும், வெளிப்படுத்துதலும் மட்டுமல்ல, அவர் அதே எழுத்துக்களை திரும்பவும் பயன்படுத்துகின்றார். ஆரம்பத்தில் அவர் இந்த வார்த்தைகளை அறிவுரைகளாக பயன்படுத்தினார். இப்பொழுது அதே வார்த்தைகளை செயல்படுத்தும் யுக்திகளாக பயன்படுத்துகின்றார். இந்த அத்தியாயம் நம்முடைய காரணச் சரீரத்தை செயல்முறைப் படுத்துதல் பற்றியும், சம்ஸ்காரங்களை செயல்முறைப் படுத்துதல் பற்றியும், சம்ஸ்காரங்களை செயல்முறைப்படுத்துதல் பற்றியுமானது. இந்த செயல்முறை நம்முடைய காரணச் சரீரத்தில் நேர்மறையான சம்ஸ்காரங்களை உருவாக்குகிறது. அர்ஜீனன் கேள்வி கேட்கும் மன நிலையில் இருக்கும் போது அதே வார்த்தைகள் அறிவுரைகளைச் சொல்லப்பட்டன. அவர் சந்தேகங்களுடன் கூடிய மனநிலையில் இருக்கும் போதும், அதே வார்த்தைகளை யுக்திகளாக பெற்றுக் கொள்கின்றன. சீடர்கள் கேள்வி கேட்கும் மன நிலையில் இருக்கும் போது குருவின் வார்த்தைகள் அறிவுரைகளாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படும். எப்போது சீடர் கேள்வி கேட்பதை நிறுத்தி கவனிக்க ஆரம்பிக்கின்றாரோ அப்போது இந்த வார்த்தைகள் யுக்திகளாக இருக்கும்.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | ‘ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘ஈரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

யார் ஒருவர் கர்வம், மாயை, பந்தம் இவற்றிலிருந்து விடுபட்டவர்களும் தன்னில் நிலைத்திருப்பவர்களும் காமத்தை கடந்தவர்களும், இருநிலைகளிருந்து விடுபட்டவர்களும், குழப்பமில்லாதவர்களும், மேலான பிரபஞ்ச த்திடம் எப்படி சரணாகதி அடைய வேண்டும் என்று அறிந்தவர்களும், எல்லையற்ற விழிப்புணர்வை அடைகின்றார்கள்.

காமத்தை விடுவது மனிதனுக்கு கடினமானது. மாமுனிவர்களும் கூட காமத்திற்கு அடிப்பணிந்திருக்கிறார்கள். காமம் உடலைப் பொருத்தது. உடலைப் பற்றிய உணர்வு இருக்கும் வரை காமம் இருக்கும். உடல் உணர்வுக்கு அப்பால் சென்றிவிட்ட ஒருவரே காமத்தைத் துறக்க முடியும்.

ஒரு சின்னக் கதை.

ஒரு சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் ஒரு குழந்தைகள் படத்திற்குச் சென்றான். அது ஒரு சிங்க குட்டி மற்றும் பிற வனவிலங்குகளைப் பற்றியது. சிறுவன் அதை முழுமையாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். திடீரென ஒரு காட்சியில் சிங்கம் குட்டி வேடனின் பொறியில் சிக்கி பீதியுற்றது.

சிறுவனால் இந்த காட்சியை பொறுக்க முடியவில்லை. அவன் தன் இருக்கையில் இருந்து துள்ளி எழுந்து திரையின் பக்கம் ஓடினான். திரையில் சிங்க குட்டியை கூண்டில் அடைக்க இருந்த வேடனுடன் சண்டை போடுவது போல தன் கை, கால்களை வீசி அசைக்க ஆரம்பித்தான்.

விரைவில் மற்ற வன விலங்குகள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து வேடனை விரட்டி சிங்க குட்டியை காப்பாற்றின.

சிறுவன் தன் இருக்கைக்குத் திரும்பி தன் தாயிடம் பெருமையாக சொன்னான்.

பாருங்கள் எப்படி நான் முதலில் போக எல்லா விலங்குகளும் என்னைப் பின் தொடர்ந்து

மீண்டும் காலம் இந்த வார்த்தையை மணமாகாதவர் என்ற பொருளில் எடுத்துக் கொண்டது. ஏனென்றால் வேதகாலத்தில் ஒருவரின் வாழ்க்கையின் முதல் நிலை பிரம்மச்சரியம். இந்த காலத்தில் தான், சிறிய ஆண் அல்லது பெண் குழந்தைகளை ஏழு வயதளவில் ஆன்மீக தலைவரான குருவின் பொறுப்பில் விட்டுவிடுவர். குழந்தையின் இயல்பான ஆர்வத்தை (மனப்பாங்கை) பொருத்து எந்த வகையான கல்வி கற்பிக்க வேண்டும் என்று குரு தீர்மானிப்பார்.

ஏழு வயதில் மனதை நிலைநிறுத்தி தன் உள்ளResource/Image க்கள்ளேயே குவிப்பதற்காக காய்த்ரி மந்திரம் கற்றுத் தரப்படும். விடலைப் பருவம் முடியும் வரை குழந்தைகள் தன் குருவுடன் இருப்பர். கொடுக்கப்பட்ட பயிற்சி, வளர்ப்பு முறையை பொருத்து அவர்கள் திருமண செய்து கொள்ளாமல் இருந்தார்கள். இப்படிதான் பிரம்மச்சரியம் என்ற வார்த்தை திருமணமாகாதவர் என்ற பொருளை பெற்றுக் கொண்டது.

இந்த குழந்தைகள் தங்களின் ஆர்வத்தை பொருத்து வெவ்வேறு பாடத்திட்டத்தை கற்றார்கள். உறுதியான ஆன்மீக விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தியவர்களுக்கு சுருதி, வேதங்கள் உபநிடதங்கள், பிரம்ம சூத்திரங்கள் போன்றவை கற்றுத் தரப்பட்டன.

ஆன்மீகத்தில் அதிக ஈடுபாடு இல்லாதவர்களுக்கு குடும்பத்தில் வாழ்வதற்கான பயிற்சியும், காம சூத்திரமும் கற்றுத் தரப்பட்டது.

காம சூத்திரம் ஆண் பெண் உறவுக்கான குறிப்புகள் கொண்ட புத்தகமில்லை வாட்சயயனா, இந்த புத்தகத்தின் ஆசிரியர், ஒரு ஞானமடைந்த குரு. அவர் இதைப் பதினாறு வயதில் எழுதினார்.

வாட்சயயன சிறு வயதிலேயே ஞான மடைந்துவிட்டார். அவர் தன் அன்னையிடம் சென்று தான் ஞானமடைந்துவிட்டதாகத் தெரிவித்தார். தன் தாய்க்கு அவர் இன்னும் சிறு குழந்தை தான். தாய் கேட்டார், நீ ஞானம் அடைந்துவிட்டாய் என்று சொல்வதன் பொருள் என்ன?

வாட்சயயனா சொன்னார், இப்போது எனக்கு எல்லாம் தெரியும். அவரது தாய் குறுக்கிட்டு, நீ வெறும் குழந்தை தான். உனக்கு அவ்வளவு தெரியும் என்றால் காதலைப்

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பண்தான் எங்களுக்குத்

இந்த காமம் காதலாக மாறுவதை காண்பார்கள். அதற்கு ஒவ்வொரு தேவையும் அடுத்தவருக்குள் மூழ்கடிக்கப்பட வேண்டும். பின்பு இந்த அனுபவம் காதலை வெளிப்படுத்தும் செயலாகி இருக்கும்.

பழங்காலத்தில், முழுமையாக அனுபவித்ததால் காமமும் உறவும் குடும்பஸ்தர்களை கிட்டத்தட்ட அவர்களது நாற்பது வயதில் விட்டுச் சென்றுவிடும். எப்போது ஒரு ஆசை முழுமையாக அனுபவிக்கப்படுகிறதோ அது உங்கள் அமைப்பை விட்டுச் சென்றுவிடும்.

திருமணத்தின் போது உச்சாடனம் செய்யப்படும் மந்திரங்கள் உங்களுக்குத் தெரியுமா? இந்த காலத்தில் திருமணம் நடத்தும் அர்ச்சகர்களுக்கு மட்டும் தான் திருமணம் நடக்கிறது. ஏனென்றால் அவர்கள் மட்டும் தான் அர்த்தத்தை புரிந்து கொள்கின்றார்கள். வேறு ஒருவரும் புரிந்து கொள்வதில்லை.

சப்தபதியில், இந்து மத திருமண சம்பிரதாயங்களின் திருமண முடிச்சி டப்பட்ட பிறகு தம்பதிகள் ஒன்றாக சேர்ந்து எடுத்துக் கொள்ளும் ஏழு நிலைகளில், அக்கினி சாட்சிக்கு முன் தெய்வீக மந்திரங்கள் உச்சாடனம் செய்யப்படும். அதில் மனைவி கணவரிடம் என் பதினொறாவது மகனாகுங்கள் என்று சொல்வார். கணவன் மனைவியிடம் என் பதினொறாவது மகளாகுங்கள் என்று சொல்வார்.

இதன்பொருள் அவர்கள்திருமணத்தின்பதினொறாவது வருடத்தில் அவர்களது நெருங்கிய உறவு ஒருவருக்கொருவர் குழந்தையாகும் அளவிற்கு உயர்ந்திருக்கும். அங்கு ஆழமான நெருங்கிய உறவு இருக்கும். அங்கு அருமையான உறவு இருக்கும். இந்த வார்த்தைகள் கவிதைகள் இல்லை. அவை வாழ்வதற்கான வழி முறைகள்.

இப்போது திருமண உறவுகள் பாதுகாப்பு அல்லது பொருள்சார்ந்த லாபத்திற்கான தொழிலாக ஆகிவிட்டன. நீங்கள் அதே வீட்டில் வாழலாம். ஆனால் அதே சாதாரண முறையில் இல்லை.

நீங்கள் கற்பனையையும் கனவுகளையும் உங்கள் காமத்திலிருந்து நீக்க

| 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

என்று விரும்புகிறோம். நம் உடல் எங்கு இருக்கிறதோ, நம் மனம் அங்கு இருப்பதில்லை.

மேலும், நாம் யாராவது ஒருவரை, அந்த நபர் நாம் சொல்வதை செய்யும் வரை நமக்கு கீழ்படியும் வரை விரும்புகிறோம். ஒரு தாய் சொல்கிறார்கள். என் மகள் எனக்கு விருப்பமில்லாத ஒருவரை திருமணம் செய்வதற்கு முன் வரை நான் அவளை ஆழமாக விரும்பினேன். இது தான் அன்பா? இது உங்கள் அகங்காரத்திற்கான அடிமை தனம். தாயின் கருத்துக்கும், தனிப்பட்ட குணத்துக்கும் நீட்டிப்பதாக மகள் இருக்கும்வரை தன் மகளின் மீது அன்பை உணர்ந்தார்.

நாம் நம் உடலுடனே கூட சிநேகமாக இருக்கிறோமா? இல்லை. நாம் நம் உடலை அவமரியாதை செய்கிறோம். மோசமாக பயன்படுத்துகிறோம். நம் உடலுக்கு தூக்கம் மிக தேவையாக இருந்தால் கூட வெகு நேரம் கண் விழித்து தொலைகாட்சி பார்க்கிறோம். நம் வயிறு நிரம்பி இருக்கும் போது கூட உணவை திணித்துக் கொள்கிறோம்.

நம் நுரையீரல்கள் அலறினாலும் கூட புகை பிடிக்கிறோம். நினைவற்றுப் போகும் வரை குடிக்கிறோம். நம் உடலை ஒரு குப்பைத் தொட்டி போல நடத்துகி றாம். அசுத்தத்தின் நாற்றத்தில் இருந்து தப்ப அந்த அசுத்தத்திற்கு உள்ளேயே மூக்கை துலைக்கும் பன்றி போல நாம் இருக்கிறோம். எதை நாம் களிப்பென்று எண்ணுகின் றாமோ அதற்காக நம் உடலை சித்திரவதை செய்கிறோம்.

உலகளாவிய பயங்கர வாதத்தினால் நாம் கவலையடைந்திருக்கிறோம். ஆனால் நம் வீட்டில் நடக்கும் வன்முறைகளையும். நம் உடலுக்கு எதிரான வன்முறையையும் அலட்சியம் செய்கிறோம். பிறரை துன்புறுத்துவதும், பிறர் துன்புறும் பிரகாசமாக்கப்படுவதில்லை. அந்த வெளியில் நுழைபவர்கள் யாரும் மீண்டும் இந்த பொருட்சார்ந்த உலகிற்கு திரும்புவதில்லை.

இச்சொற்கள்அறிவுரைகள்இல்லை.அவைகள்ஆழ்ந்துதியானிப்பதற்கானவை அறிவுரை ஒன்றைமட்டும் தான் எல்லோரும் கொடுக்கிறார்கள் ஆனால் ஒருவரும் எடுத்துக் கொள்வதில்லை.

கிருஷ்ணர் நம் காரண சரீரத்தை வடிவமைப்பதற்காக இந்த வார்த்தைகளை சொல்கிறார். இந்த வார்த்தைகள் சிந்தித்து பார்த்து அதன் மேல் தியானம் செய்யப்பட வேண்டியவை.

தியானம் செய்வதற்கான மந்திரங்கள் அவை

நித்யானந்த ஸ்பரண தியான அனுபவ முகாம், கூகூட-2-ல் பங்கேற்கவர்கள் காரண சரீரத்தில் வேலை செய்யும்போது, இருள் மேல் தியானம் செய்வதற்கு வழிநடத்தப்படுகிறார்கள். இந்த இருள் வெறும் ஒளியில்லாமை என்பதில்லை. அது ஒரு சக்தி.

சக்தியின் இறுதி சரீரமான காரணசரீரம் வழியாகதான், ஆன்மா இந்த பொருட்சார்ந்த உலகத்தைவிட்டு தன் இறுதி அடியை எடுத்து வைத்து செல்கிறது. எப்போது ஆன்மா இந்த காரண சரீரத்தில் மாட்டிக் கொள்கிறதோ, ஒருவர் கோமாவில் இருக்கிறார். ஒருவர் இந்த அடுக்கிலேயே சிக்கிக்கொண்டு நீண்டகாலம் இருக்க முடியும்.

ஸ்தூல சரீரத்தால் எப்போது மரணத்தின் போது ஏற்பட கூடிய வலியை தாங்க முடியவிலையோ, அப்போது கோமாவிற்குள் போய் தப்பித்துக் கொள்கிறது. அந்த நபர் கோமாவில் இருக்கும் வரை, ஆன்மா

சக்தியின் காரண சரீரத்திலேயே இருக்கும். இதன் பொருள் ஆன்மா எப்போது வேண்டுமானாலும் காரண சரீரத்திலிருந்து ஸ்தூல சரீரத்திற்கு திரும்பிவர முடியும். அதனால் தான் பல வருடங்களாக கோமாவில் இருந்து வாழ்க்கைக்கு திரும்பிய மனிதர்களை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது.

இருபத்தைந்து வருடம்

பிரகாசமாக்கப்படுவதில்லை. அந்த வெளியில் நுழைபவர்கள் யாரும் மீண்டும் இந்த பொருட்சார்ந்த உலகிற்கு திரும்புவதில்லை.

இச்சொற்கள் அறிவுரைகள் இல்லை. அவைகள் ஆழ்ந்து தியானிப்பதற்கானவை அறிவுரை ஒன்றைமட்டும் தான் எல்லோரும் கொடுக்கிறார்கள் ஆனால் ஒருவரும் எடுத்துக் கொள்வதில்லை.

கிருஷ்ணர் நம் காரண சரீரத்தை வடிவமைப்பதற்காக இந்த வார்த்தைகளை சொல்கிறார். இந்த வார்த்தைகள் சிந்தித்து பார்த்து அதன் மேல் தியானம் செய்யப்பட வேண்டியவை.

தியானம் செய்வதற்கான மந்திரங்கள் அவை

நித்யானந்த ஸ்பரண தியான அனுபவ முகாம், கூகூட-2-ல் பங்கேற்கவர்கள் காரண சரீரத்தில் வேலை செய்யும்போது, இருள் மேல் தியானம் செய்வதற்கு வழிநடத்தப்படுகிறார்கள். இந்த இருள் வெறும் ஒளியில்லாமை என்பதில்லை. அது ஒரு சக்தி.

சக்தியின் இறுதி சரீரமான காரணசரீரம் வழியாகதான், ஆன்மா இந்த பொருட்சார்ந்த உலகத்தைவிட்டு தன் இறுதி அடியை எடுத்து வைத்து செல்கிறது. எப்போது ஆன்மா இந்த காரண சரீரத்தில் மாட்டிக் கொள்கிறதோ, ஒருவர் கோமாவில் இருக்கிறார். ஒருவர் இந்த அடுக்கிலேயே சிக்கிக்கொண்டு நீண்டகாலம் இருக்க முடியும்.

ஸ்தூல சரீரத்தால் எப்போது மரணத்தின் போது ஏற்பட கூடிய வலியை தாங்க முடியவிலையோ, அப்போது கோமாவிற்குள் போய் தப்பித்துக் கொள்கிறது. அந்த நபர் கோமாவில் இருக்கும் வரை, ஆன்மா

சக்தியின் காரண சரீரத்திலேயே இருக்கும். இதன் பொருள் ஆன்மா எப்போது வேண்டுமானாலும் காரண சரீரத்திலிருந்து ஸ்தூல சரீரத்திற்கு திரும்பிவர முடியும். அதனால் தான் பல வருடங்களாக கோமாவில் இருந்து வாழ்க்கைக்கு திரும்பிய மனிதர்களை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | ‘ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘ஈரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

நாம் இந்த வட்டங்களை அழிக்கும் போது, வட்டத்திற்குள் இருக்கும் வெண்மை, பின்புறத்தில் இருக்கும் வெண்மையுடன் கலக்கிறது. தனி மனிதரின் தான் என்பது பிரபஞ்சத்தின் தானோடு ஒன்று சேர்கிறது. எப்போது ஆன்மா பற்று, காமம், இவற்றை கடந்து எப்போதும் தன்னை நோக்கி குவிகிறதோ அப்போது அந்த ஆன்மாவிற்கு இன்னொரு உடல்-மன சிக்கலுக்குள் திரும்பி வருவதில்லை. இல்லாவிட்டால் அது திரும்பி வரும்.

கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார், கடலின் மரணம் நிச்சயமானது, என்றாலும் ஆன்மாவின் மரணம் சாத்தியமில்லாதது. ஆன்மா வாழ்ந்துகொண்டே இருக்கும். ஆன்மா வெளிப்படும் போது முன் பிறவியில் தாண்டிச் சென்ற மன அமைப்பிற்குத் திரும்பாது அவ்வளவு தான்.

கேள்வி : மரண - அனுபவம் ஞானத்தை நோக்கி கொண்டு செல்ல முடியுமா?

மரண அனுபவம், மேலான ஆன்மீக அனுபவத்தை தரலாம். ஆனால், அது ஞான அனுபவமில்லை. நீங்கள் ஞானம் அடைவதற்கு இறக்கவோ அல்லது இறப்பிற்கு அருகில் செல்வதோ தேவையில்லை! அதே சமயம், நீங்கள் ஞானம் அடைந்தால், வேறு வகையில் இறப்பீர்கள். ஏனென்றால் நீங்கள் பழைய அடையாளத்தை இழக்கின்றீர்கள்.

நிறைய மக்களுக்கு அத்தகைய சக்தி வாய்ந்த மரண அனுபவம் நிகழ்ந்திருக்கும். அது அவர்களின் தர்க்க அறிவிற்கு மிகவும் வித்தியாசமாகவும், அதிர்ச்சியாகவும் இருக்கும். ஏனென்றால் அவர்கள் ஒரு உணர்வு மாற்றத்திற்குள் செல்கின்றார்கள். அவர்கள் சிந்திக்கும் விதத்திலும், செயல்படும் விதத்திலும் மாற்றத்தை நோக்கி எடுத்துச் செல்கிறது.

கிருஷ்ணர் கட்டுறு மனப்பாங்கு என்றும் புதிய வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறார்.

சமீப பாலத்திய ஆராய்ச்சி நமக்கு சொல்கிறது, மனிதர்கள் கட்டுறு மனப்பாங்கினால் இரண்டு கால்களால் நடக்கிறார்கள். சமீபத்தில் ஒரு விஞ்ஞான ஆராய்ச்சி குழு காட்டில் ஒரு பதினேழு வயது வாலிபனைப் பார்த்தார்கள். நாய்கள் அவகை வளர்த்துள்ளன. விஞ்ஞானிகள் அவனுக்கு இரண்டு கால்களில் நடப்பதற்கும், சில வார்த்தைகளை பேசுவதற்கும் கற்றுத்தர முயன்றார்கள். அவர்களால் இதைச் செய்ய முடியவில்லை. அவன் ஒரு வருடத்திற்குள் இறந்து விட்டான்.

மனிதன் கட்டுறு மனப்பாங்கினால் தான் இரண்டு கால்களால் நடக்கிறார். மனிதரின் இயற்கை என்று நாம் நினைப்பவை எல்லாமும் கட்டுறு மனப்பாங்கு தான் வேறொன்றுமில்லை.

ஜென் புத்த மதத்தில் கட்டுறு மனப்பாங்கை நீக்குவதற்கு ஒரு அழகான நுட்பம் இருக்கின்றது. ஆசைப்படுபவர் இருபத்து ஒரு நாட்களுக்கு தொடர்ந்து ஒரு தனி அறையில் இருக்க வேண்டும். அவர் உணவருந்தலாம், தூங்கலாம், ஆனால் அவர் பார்த்தது, கேட்டது அனைத்தையும் தம் மனதில் இருந்து தூக்கி எறிந்து விட வேண்டும்.

அவர் பார்த்த, கேட்ட எதுவுமே அவர் மனதிற்குள் செல்லக் கூடாது. அவர்கள் சொல்கிறார்கள், இருபத்து ஒரு நாட்களுக்குள் அவர் ஞானமடைந்திருப்பார் என்று. இது ஒரு கடுமையான வேலை. இத்தகைய நிலையில் இருபத்தொரு நிமிடங்கள் இருப்பது கூட கஷ்டமான ஒன்று.

இங்கு கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், கட்டுறு மனப்பாங்குடைய உலகம் எல்லாமே கட்டுறுத்தப்பட்டவை தான். சரியானது - தவறானது, மரியாதை, அவமரியாதை, எல்லாமே கட்டுறு மனப்பாங்குதான். நாம் மரியாதை இல்லை அவமரியாதை என்று நினைப்பது அப்படி நினன்க கற்றுத்தரப் பட்டதால் அவ்வாறு நினைக்கின்றோம்.

நாம் கட்டுறு மனப்பாங்குடையவர்கள். மக்கள் கூட்டமாக சேர்ந்து நமக்கு

இருபத்தைந்து வருடம்

சான்றிதழ் அளித்து, கைகளைத் தட்டினால் அதை நாம் மரியாதை என்று எடுத்துக் கொள்கின்றோம். அப்படி தான் நமக்கு சொல்லித் தரப்பட்டுள்ளது.

ஆனால், ஒரு போதும் அடுத்தவரின் கைதட்டல்களை வைத்து உங்களை எடை போடாதீர்கள். இந்த அங்கீகாரத்தை பற்றிய கருத்து பலரைப் பைத்தியமாக மாற்றியுள்ளது. கூட்டத்தின் தீர்ப்பை ஒரு போதும் ஏற்றுக் கொள்ளாதீர்கள்.

ஒரு சின்னக் கதை:

வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் ஒரு உரை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தார். கிட்டத்தட்ட பத்தாயிரம் மக்கள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். பத்திரிக்கையாளர் ஒருவர் ச ர்ச்சிலிடம் இவ்வளவு பெரிய கூட்டத்தைப் பார்த்து நீங்கள் எப்படி உணர்ந்தீர் என்று கேட்டார்.

சர்ச்சில் ஒருபோதும் கூட்டத்தை வைத்து என் முக்கியத்துவத்தை எடைபோடாதீர்கள். இன்று பத்தாயிரம் மக்கள் இருக்கின்றார்கள் நாளை நான் பொது மக்கள் முன் தூக்கிலிடப்படுவேன் என்று நீங்கள் அறிவித்தால் அங்கு ஒரு லட்சம் மக்கள் கூடியிருப்பார்கள். அது பார்க்க வேண்டிய காட்சியாக இருந்திருக்கும் என்று பதிலளித்தார்.

சரி, தவறு என்று இல்லை மரியாதை, அவமரியாதை என்பதை கூட்டத்தின் அளவு, முடிவு செய்ய முடியாது. உங்கள் மேன்மை, உண்மையாக இருப்பதில் உங்களுக்கு இருக்கும் நேர்மை, உங்களின் ஆழமான சுய - விழிப்புணர்வு இவைகளே உங்களின் மதிப்பை தீர்மானிக்கும்.

இங்கு கிருஷ்ணர் உங்கள் காரண சரீரத்தை உங்கள் சம்ஸ்காரத்தை மாற்றி வடிவமைக்கும் தியான மந்திரத்தை வழங்குகிறார்.

மற்றொரு ஒரு சின்னக் கதை :

ஒரு சூஃபி ஞானி ஒரு மன்னரிடம் தன் ஒருவேளை உணவிற்காக பிச்சை கேட்டார். மன்னன் அவரிடம் இவரு யாருக்குமே உன்னைத் தெரியாது என்று பதலளிக்கிறார். மக்கள் தங்களுடன் ஒரு பிறவியிலிருந்து மற்றொரு பிறவிக்குப் பாவங்கள், வருகின்றனவா என்று கேட்டார். பாங்கள் ஒரு போதும் தொடர்வதில்லை. அதன் பதிவுகள் தான் பயணிக்கின்றன.

உதாரணமாக, ஒரு மனிதர் நூறு கொலைகள் செய்கிறார் என்றால், அந்த எண்ணிக்கை தொடராது, ஆனால் அந்த வன்முறை என்ற அடிப்படையான மன அமைப்பு உடன் வந்து அவரை தொந்தரவு செய்யும். வெறும் அந்த மன அமைப்புத்தான் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.

கர்மாஎன்னும்கருத்துநிறைய நேரங்களில்செயல்களைநியாயப்படுத்துவதற்காக இது நம் கர்மா, இது நம் விதி என்று சொல்வதன் மூலம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது நம் தலையெழுத்து என்ன செய்ய முடியும்? என்ன நடக்க வேண்டும் என்று இருக்கின்றதோ அது நடக்கிறது? இது சுத்த பொய். இது நம் எதிர்மறை செயல்களை நியாயப்படுத்துவதே.

நமக்கு செயல்படுவதற்கான சு தந்திரம் இருக்கின்றது. தீர்மானிப்பதற்கும், செயல்படுவதற்கும் சுதந்திரமான விருப்பம் இருக்கின்றது. மாறாக ஞானமடைந்த குருவிற்குத் தான் சுதந்திரம் இருப்பதில்லை. ஞானமடைந்த குருமார்கள் பராசக்தியின் விருப்பப்படி நடத்திச் செல்லப்படுகிறார்கள். அவர்கள் அவளால் வழிநடத்தப்படுகிறார்கள். அந்த பிரபஞ்ச சக்தி, அவர்கள் எதை செய்ய வேண்டுமோ அதை செய்ய வழி நடத்துகின்றது. புரிந்து கொள்ளுங்கள், ஒரு அடியை கூட நாமாக சுயமாக எடுத்து வைக்க முடியாது. என் கை கால்கள் கூட அவளின் விருப்பப்படியே அசையும்.

ஒரு சாதாரண மனிதர், அவர் கர்மாவின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பார். இயற்கை நமக்கு வழங்குவதெல்லாம் வாழ்க்கையின் பதைகள். எந்தப் பாதையில் செல்கிறோம் என்பதை நாம் தான் தீர்மானிக்கின்றோம்.

நாம் எந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றோம் என்பதை நம் ஆன்மா சுமந்து வரும் வாசனையே தீர்மானிக்கின்றது. இது நம் கடந்த கால செயல்களின் நுட்பமான பதிவுகளே சம்ஸ்காரங்களும், கர்மங்களும் ஆகும். அது வரையறுக்கப்பட்டதோ, இல்லை முன்பே தீர்மானிக்கப்பட்டதோ இல்லை.

அந்த வாசனையை, மணத்தை, துர்நாற்றமாகவோ அல்லது அருமையான நறுமணமாகவோ மாற்றிக் கொள்ளும் வாய்ப்பு நமக்கு இருக்கின்றது. அது நம் கையில் தான் இருக்கின்றது.

நாம் அதே சுற்றி வரும் ராட்டிணத்தில் பயணிக்க விரும்புகிறோமோ அல்லது உடைத்து வெறியே பந்து சுதந்திரமாக நடக்க முடிவு செய்கிறோமோ என்பதை நாம் தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

இராமகிருஷ்ணர் அழகாக சொல்கிறார். அதாவது நாம் ஒரு அறையிலிருந்து இன்னொரு அறைக்கு நகர்வது போல் ஆன்மா ஒரு உடலிலிருந்து மற்றொன்றிற்குப் பயணிக்கின்றது. தன் ஸ்தூல உடலை விட்டுச் சென்றபோது, அவர் மனைவி சாரதா தேவி தன் நகைகளை காட்டவிருந்தார் (பாரம்பரிய இந்துமத குடும்பங்கள் கணவனை இழந்த பெண்களை ஒரு போதும் நகைகள் அணிய அனுமதிப்பதில்லை. முக்கியமாக திருமண நிலையை குறிக்கும் புனித கயிறையும் (மஞ்சள் கயிறு), மெட்டியையும் அணிய அனுமதிப்பதில்லை.

சாரதா தேவி அவரது தாலியைக் கழட்ட போகும்போது ராமகிருஷ்ணர் அவர் முன் தோன்றி, கழட்ட வேண்டாம் எனச் சொன்னார். மேலும் அவர் நான் எங்கே சென்றேன்? இன்னொரு அறைக்குத்தானே சென்றுள்ளேன். அதனால், நகைகளைக் கழட்டாதே என்று சொன்னார்.

அப்போது முதல் தன்னுடைய இறுதிகாலம் வரை, சாரதா தேவி அவரின் வார்த்தைகளைப் பின்பற்றினார். இன்றைய காலக்கட்டத்தில் இது சுலபமாகத் தெரியலாம். ஆனாலங், அந்தக்காலத்தில் ஒரு பழைமையில் ஊறிப்போயிருக்கும் வைதீகமான ஒரு குடும்பத்தில், அதுவும் ஒரு கிராமத்தில் செய்வது மிகவும் கஷ்டம் அவர் மிகவும் தைரியமானவர்.

எவரொருவர் எல்லா சமூகக் கட்டுறு மனப்பாங்குகளையும் விட்டுவிட்டு தன் காரண சரீரத்தின் பதித்திருக்கும் சம்ஸ்காரங்களையும் விட்டுவிட்டு எப்படி ஒரு அறையில் இருந்து இன்னொரு அறைக்கு செல்கின்றோமோ, அது போல அவர் ஒரு உடலில் இருந்து இன்னொரு உடலிற்கு செல்கின்றார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

புரிந்து கொள்ளவோ முடியவில்லை. அவளை சோதித்த நரம்பியல் வல்லுனர்கள், அவளது மூளையின் பல பகுதிகள் செயலிழந்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள்.

எந்த அளவிற்கு மூளையை உபயோகிக்கின்றோமோ, அந்த அளவிற்கே நமது மூளையில் உள்ள சினாப்டிக் தொடர்புகள் (மூளை செல்களுக்கு இடையேயான தொடர்புகள்) அமையும் என்பதை இதன் மூலம் தெரிந்து கொள்ளலாம். நம் மூளை அதனுள் லட்சக்கணக்கான, ஏன் கோடிக்கணக்கான தொடர்புகளை அதனுள் ஏற்படுத்தக்கூடிய சாத்தியத்துடன் தான் வருகின்றது. நாம் எந்த அளவிற்கு அந்த மூளைப்பகுதியை உபயோகப்படுத்துகின்றோமோ, அதைப்பொறுத்தே அந்த இணைப்புகள் ஏற்படுகின்றன. நடப்பதும், அசைவுகளும் சில இணைப்புகளை ஏற்படுத்துகின்றன.

எவ்வளவு பெரிய சக்தி இந்த உடல் மனம் என்ற அமைப்பிற்கு இருந்தாலும், கட்டுறு மனப்பாங்கு அதை வீணடித்து விடுகிறது என்பதை அறிவியல் ஏற்றுக்கொள்கின்றது. நம்முடைய வட்டாரப் கலாச்சாரமும் (கர்ழீஹைப் ஸ்ரீன்ப்ற்ன்ழ்ங்) வளர்க்கப்படும் சூழ்நிலையுமே, நல்ல வழி அல்லது தீய வழி என்று நம்மால் சொல்லப்படும். ஏதோ ஒரு வழியில் அந்த சக்தி வீணடிக்கப்படலாம். பிறக்கும் போதே இருக்கும் இந்த உடல் மனம் அமைப்பானது. சுயமாகவே செய்யும் சில செயல்கள் அந்த குழந்தைக்கு எப்படி உணவு, இருப்பிடம், பரிவு என்று பராமரிக்கப்படுகின்றதோ, அதை பொறுத்தே அமைகின்றது.

அதனால் எதுவுமே முன்பே முடிவு செய்யப்பட்டது இல்லை. ஆம், நம்முடைய முந்தைய பிறப்பின் கடைசி ஆசையே இந்தப்பிறவியில் நம் உடல் எந்த சூழ்நிலையில் பிறக்க வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்கின்றது. இதையெல்லாம் மீறி, இந்த உடல் எப்படிப்பட்ட பரிமாணத்தை அடையவேண்டும் என்பதற்கு சாத்தியங்களை மட்டுமே சொல்ல முடியும். இப்படித்தான் நடக்கும் என்று கண்டிப்பாக சொல்ல முடியாது.

குவாண்டம் இயற்பியல் இதை ஏற்றுக் கொள்கின்றது. ஒவ்வொரு நிகழ்வும் இயற்கையின் விதிப்படி தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நடப்பதற்கான சாத்தியம் உண்டு ஆனால் நிச்சயமாக நடக்கும் என்று சொல்ல முடியாது என்பதை இன்றைய அறிவியல் அறிந்திருக்கின்றது. இயற்கை வெறுமனே இருக்கின்றது, அதற்கென்று விதிகள் கிடையாது. அது விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்டது.

உங்களின் சம்ஸ்காரங்களே நீங்கள்

15.9 எப்போதும் அழியாத ஆன்மாவானது, ஒரு உடலில் இருந்து இன்னொரு உடலிற்கு செல்லும்போது காரண சரீரத்தில் பதிந்திருக்கும் சம்ஸ்காரங்களைப் பொருத்து புதிதாய் கண், காது, மூக்கு, நாக்கு மற்றும் தொடுவுணர்வுடன் கூடிய உடல் ஆகியவற்றைப் பெற்று, அது தன், புது மன அமைப்பைச் சந்தோஷமாய் வாழ்கின்றது.

எப்போதும் அழியாத ஆன்மாவானது, ஒரு உடலில் இருந்து இன்னொரு உடலிற்கு செல்லும்போது, காரண சரீரத்தில் பதிந்திருக்கும் சம்ஸ்காரங்களைப் பொருத்து புதிதாய் கண், காது, மூக்கு, நாக்கு மற்றும் தொடுவுணர்வுடன் கூடிய உடலைப் பெற்று, அது தன் புது மன அமைப்போடு சந்தோஷமாய் வாழ்கின்றது.

கிருஷ்ணர் இங்கே இன்னொரு ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகின்றார். அவர் சொல்கின்றார், உங்களுடைய காரண சரீரத்தில் பதிந்திருக்கும் சம்ஸ்காரங்களைப் பொருத்து, நீங்கள் உங்களுடைய உடலை உருவாக்குகின்றீர்கள்.

இந்திய அறிவியலில், உடல் கூறுகளைப் படிக்கும் நுட்பத்திற்கு, சாமுத்ரிகா லக்ஷண சாஸ்த்திரம் உள்ளது. இதில் கைதேர்ந்தவர்கள், நம்முடைய உடல் கூறுகளைக் கவனித்தே நம்முடைய மன அமைப்பைக் கணித்துவிடுவார்கள். அவர்களுக்கு உடல் மற்றும் மனதிற்கான தொடர்பு நன்றாகத் தெரியும்.

இந்தியாவின் சிறந்த காப்பியங்கள் ஒன்றான இராமாயணத்தின் அதன் கதாநாயகியான இளவரசி சீதையைப்பற்றி சொல்கின்றது. சீதை தனது தந்தையானஜனகரின் அரசவையில் நுழையும்போது., அங்கே உட்கார்ந்திருந்த அவரது தந்தை, மற்ற பெரிய அரசர்கள், குருமார்களுள் ஞானிகள் என அனைவரும் தானாகவே எழுந்து நின்றார்கள். இது ஒன்றும் அரசவையின் நடைமுறை இல்லை.

சீதை வெளிப்படுத்திய அந்த கருணை இதை நிகழச்செய்தது. அழகு அடுத்த மனிதரிடம் ஏக்கத்தைத்தூண்டும். கருணை ஒன்றே மரியாதையை ஏற்படுத்தும். சீதையிடம் இருந்து வெளிப்பட கருணையும் எழுந்து நிற்க செய்தது.

ஜென் புத்தபுதம் சொல்கின்றது. ஒரு புல்வெளியில் நடக்கும்போது புல் சாகாமலும், நாம் நடந்த தடயம் ஏற்படாமலும் நடக்க முடியுமென்றால் நமக்கு சன்னியாசம் சாத்தியம் என்று சொல்கின்றது. நான் இதை சந்தேகப்பட்டேன். இது சாத்தியம் இல்லை என்று நினைத்தேன். நம்முடைய முழு எடையையும் எப்படி புல்லால் தாங்க முடியும். அதுவுமில்லாமல் நடந்த தடயம் ஏற்படாமல் எப்படி இருக்க முடியும்?

ஒரு முறை நான் ஒரு தென்னிந்திய காட்டுக்குள்பயணம்செய்தேன்.நான்யானையின்மீது அமர்ந்திருந்தேன். யானை பாகனும் கூடவே வந்தார். அது சாயந்திர நேரம். இருட்ட ஆரம்பித்திருந்தது. அந்த பயணம் பாகனிடம் டார்ச் லைட்டே அல்லது வேறு ஏதாவது விளக்கோ இல்லை. அவரிடம் எப்படிப் பாதையை கண்டுபிடித்து வீட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்வீர்கள் என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் சொன்னார், நான் தினமும் நடப்பதால், இங்கே ஒரு பாதை அமைந்திருக்கின்றது, அதில் இருட்டில் கூட என்னால் போக முடியும்.

மிருகங்களும் நடக்கும்போது புல்லை சேதப்படுத்துவது கிடையாது. நான் ஒரு சி றிய கணக்குப் போட்டேன். யானையின் ஒரு காலால் பூமியில் ஏற்படும் அழுத்தம் குறைந்தபட்சம் சராசரி மனிதர்கள் நான்கு பங்கு அளவுக்காவது இருக்கும் இருந்தும். பாதை உருவாகவில்லை. ஒரு சிறு புல் நுனியைக் கூட சேதப்படுத்துவதில்லை. அவ்வளவு எடை அதிகமாக இருந்தும் கூட, சுற்றுச்சூழலுக்குச் சேதாரம் செய்வதில்லை.

அதனால் தான் ஜென் புத்தமதம் சொல்கின்றது. நம்மால் புல்வெளிமீது ஒரு புல் நுனியைக் கூட சேதப்படுத்தாமல் நடக்க முடியுமானால், நாம் சன்னியாசத்திற்கு தகுதியானவர்கள்என்றுநம்பமுடையகாரணசரீரத்தில்பதிந்திருக்கும்எதிர்மறைத்தன்மை, ஆணவம், வன்முறை, எதிர்மறை சம்ஸ்காரங்கள், நம்மை பூமிக்குப் பாரமானவர்களாக உணரச் செய்கின்றது. நம்முடைய வயிற்றுப்பகுதியில் ஒரு பாரத்தை உணர்ந்தோமென்றால், நாம் எதிர்மறை சம்ஸ்காரங்களைச் சுமக்கின்ே றாம். பமாக உணர்வது நம்முடைய உடல் எடையைப் பொறுத்து இல்லை. அது நம் உள் வெளியில் இருக்கும் பதிவுகளைப் பொறுத்தது. தன்னை லேசாக உணரும் ஒருவர், தன்னுடைய இருப்புத்தன்மையிலிருந்து கருணையை வெளிப்படுத்துவர். அவர் புல்வெளியில் நடக்கும்போது பாதை உருவாவதில்லை. அவர் தான் நடப்பதால் ஒரு புல் நுனியைக் கூட சேதப்படுத்துவது இல்லை.

இயற்கைக்கு எதிராக போன ஒரே மிருகம் மனிதன் மட்டுமே.

ஒரு சின்னக் கதை,

ஒருவர் தன்னுடைய மனைவியிடமிருந்தும், செல்லமான பூனையிடமிருந்தும் விலகியிருக்க நினைத்தார். இந்தியாவில் விவாகரத்து இல்லாத சூழ்நிலை அப்போது இருந்தது. அதனால் பூனையிடமிருந்தாவது தபிக்கலாம் என்று முடிவு செய்தார். அந்த பூனையை காரில் ஏற்றிக்கொண்டு ஒரு பத்து மைல்களுக்கு அப்பால் சென்று விட்டுவிட்டு, வீட்டிற்கு வந்தார். அவர் வீட்டிற்குள் நுழையும் போது பூனையும்

நம்முடைய அந்த நாள் முழுதும் சந்தோஷமாக இருக்கும் அல்லது எரிச்சலை வெளிப்படுத்தினால், அந்த நாள் முழுதும் எரிச்சலாகவே இருக்கும்.

சூஃபி குருக்கள் ஒரு அழகான தியானத்தை தினமும் செய்வார்கள். அவர்கள் விழித்தவுடன் சூட்சம சரீரம் ஸ்தூல சரீரத்தில் சேரும்போது இந்தத் தியானத்தை செய்வார்கள்.

படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டே கண்களை மூடியவாறு, கைகளால் தலையை தடவியபடியே மிகுந்த விழிப்புணர்வுடனும் நம்பிக்கையுடனும் என் தலையையும் தலை முடியையும் நான் மிகவும் நேசிக்கின்றேன். அவை மிகவும் அழகாக இருக்கின்றன. இவ்வளவு அழகான தலையையும் தலைமுடியையும் தந்ததற்காக நான் இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு நன்றி தெரிவிக்கின்றேன்.

இப்படியே உடல் முழுவதும் செய்ய வேண்டும். உடம்பில் கை, கால் மற்றும் ஒவ்வொரு பாகத்தையும் மிகுந்த அன்புடன் தொடுங்கள். அந்த உடல் பாகத்திற்கு உங்கள் அன்பினை வெளிப்படுத்துங்கள். அந்த பாகத்திற்குள் அதன் அழகுக்கும் கருணைக்கும் பாராட்டுதலைத் தெரிவியுங்கள். இவ்வளவு அழகான உடல் மன அமைப்பை கொடுத்ததற்காக பிரபஞ்சத்திற்கு நன்றியை வெளிப்படுத்துங்கள்.

இதை உங்கள் உடல் முழுவதும் தொடர்ந்து, கால்களுக்கும், பிறகு பாதங்கள் வரை செய்யுங்கள். இறுதியாக உங்கள் பாதங்களை மிகுந்த அன்புடன் உணர்வுடன் தொட்டப்படி என் பாதங்களை நான் நேசிக்கின்றேன். இவை மிகவும் அழகாக இருக்கின்றன. இவ்வளவு அழகான பாதங்களைக் கொடுத்ததற்கு பிபஞ்சத்திற்கு நன்றி சொல்கின்றேன் என்று உணர்வுபூர்வமாக சொல்லுங்கள்.

இந்த விழிப்புணர்வைக் குறைந்தபட்சம் ஒரு இருபத்தியோரு நாட்களுக்கு தொடர்ந்து செய்யுங்கள். உங்கள் உடல் மற்றும் மனம் ஆகியவற்றில் ஏற்படும் மாற்றத்தைப் பார்த்து நீங்களே ஆச்சர்யப்படுவீர்கள். நீங்கள் கருணையை வெளிப்படுத்த ஆரம்பிப்பீர்கள். அது மட்டுமில்லாமல், நீங்களே உங்களை நேசிக்க ஆரம்பித்திருப்பீர்கள். இதனால் நீங்கள் அடுத்தவரை நேசிப்பதில் கஷ்டம் இருக்காது.

இருபத்தைந்து வருடம்

சாதுர்யமாக, நாம் பதில் சொல்லலாம். ஆனால், உண்மையை அப்படியே சொல்லவேண்டுமானால், ஆன்மீக வளர்ச்சி என்பது தனியாக அந்த வழியில் பயணிக்கும்போதோ அல்லது அதே மன அமைப்புகள் உள்ளவர்கள் ஒன்றாக இருக்கும்போது மட்டுமே நடக்கும்.

ஒரே மாதிரியான சக்தி ஒன்றை ஒன்று ஈர்க்கும். இது ஒன்றை மற்றொன்று உயர்த்தும். இந்தப் பாகத்தின் நடுவில் கிருஷ்ணர் மிக அழகாக ஒரு வாக்கியத்தைச் சொல்கின்றார்.

மூடாள்கள் என்கின்றார் கிருஷ்ணர் முதா என்று சம்ஸ்கிருதத்தில் சொல்கின்றார். முதா என்றால் 'சுமுட்டாள். ஆன்மாவானது எப்படி ஒரு உடம்பை விட்டு இன்னொரு உடம்பிற்கு செல்கின்றது என்பதையும் மூடாள்கள் புரிந்து கொள்ள முடியாது என்கின்றார். இயற்கையின் சில மன நிலைகளின் அடிப்படையிலான எந்த குணங்களைப் பொறுத்து நாம் இந்த உடலை அனுபவிக்கின்றோம் என்று மூடாள்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாது'".

காலையில் எழும்போது. நமக்குள் தோன்றும் முதல் எண்ணத்தைப் பொறுத்தே அந்த நாள் அமையும் பொதுவாக நம்முடைய முதல் எண்ணம் எதுவாக இருக்கின்றது? முதலில் எழுந்திருக்கின் றாம். நம் உடலை உணருகின்றோம் அடுத்தது, நாம் ஆபீஸ் போகவேண்டுமே என்ற அச்சமோ அல்லது ஏதோ ஒரு வேலையை முடிக்க வேண்டுமே என்ற

ஆசையோ தோன்றும் ஆசையாவோ அச்ச த்தாலோ தான் நாம் படுக்கையில் இருந்து எழுகின் றாம். நம் உடலுடன் ஆசையாவோ அல்லது அச்ச த்தாலோ தான் நம்மை தொடர்புபடுத்துகின்றோம்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், 'சுநம்முடைய உடலை ஆசையாலோ அச்சத்தாலோ பிடித்தோமானால், அந்த நாள் முழுவதும் ஆசை அல்லது அச்சம் சார்ந்த விஷயங்களையே ஈர்ப்போம். உடம்பிற்குள் நுழைய எத்தனையோ கதவுகள் இருக்கின்றது. ஆசை, அச்சம் என்ற கதவுள் வழியே

414

நான் இங்கே ஒரு கருத்தைச் சொல்லவில்லை. நான் இதை அனுபவ பூர்வமாக உணர்ந்திருக்கிறேன். உலகெங்கும் சில ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் இதை செய்துகொண்டிருக்கின்றார்கள். அதனால் தான் இது மிகவும் சக்தி வாய்ந்த நுட்பம் என்று ஆழமாக சொல்கின்றோம்.

மன அழுத்தத்துடன் அமைதியற்றத் தன்மையுடனோ உடலுக்குள் நுழையாதீர்கள். ஆசை அல்லது அச்சத்துடன் எழும்போது, ஆசை அச்சத்தை வெளிப்படுத்தும் உடலை வடிவமைக்கின்றோம். ஆசை அச்சம் கொடுக்கக்கூடிய விஷயங்களையே ஈர்ப்போம்.

காரண சரீரத்திலிருந்து ஸ்தூல சரீரத்திற்கு வரும்போது அமைதி மற்றும் ஆனந்தம் சார்ந்த சம்ஸ்காரங்களான சத்வ சம்ஸ்காரங்களை எடுத்து வரவேண்டும். உங்களுடைய முதல் எண்ணம் ஆன்மீக எண்ணமாக இருக்கட்டும் ஆன்மீக எண்ணத்தைத் தரக்கூடிய வகையில் கடவுளையோ, உங்கள் குருவையோ அல்லது ஆன்மீக சிந்தனையை தரக்கூடிய ஏதாவது ஒன்றை நினையுங்கள். அதனால் தான் இந்தியாவில், நமது ரிஷிகளும் ஞானிகளும், அதிகாலையில் தியானம் செய்ய சொல்கின்றார்கள். ஒரு சில நிமிடங்களுக்காவது ஆனந்தமான மன நிலையில் இருங்கள். உங்கள் உள்வெளி புத்துணர்ச்சியுடனும் புதிதாகவும் இருக்கும்.

கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார், யாருடைய கண்கள் புத்திசாலித்தனத்துடன் பார்க்க பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றதோ, அவர்களால் தான் இந்த அறிவியலின் சத்தியத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். எல்லாமே உங்கள் முன்னால் இருக்கின்றது. முட்டாள்களால் இதையெல்லாம் புரிந்து கொள்ள முடியாது. புத்திசாலித்தனமுடைய கண்களை உடையவர்களால் தான் இந்த சத்தியங்களைப் பார்க்க முடியும். முட்டாளாக இருப்பதோ அல்லது புத்திசாலித்தனமான கண்களுடன் பார்ப்பதோ என்பது உங்கள் கையில் தான் இருக்கின்றது. எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை நீங்கள் தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

கேள்வி: சுவாமிஜி, ஆன்மீக வளர்ச்சியில் ஆசிரமங்களின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி சொன்னீர்கள். ஆசிரமங்களில் வாழ முடியாதவர்களால் ஆன்மீகத்தில் முன்னேற முடியுமா? தன்னை உணராதவர்களால், எவ்வளவுதான் முயன்றாலும் இதைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது.

15.12: சூரியனில் இருந்து வெளிப்படும் ஒளியும், சந்திரனிலிருந்து வெளிப்படும் ஒளியும், தீயிலிருந்து வெளிப்படும் ஒளியும், இவை அனைத்தில் இருந்தும் வெளிப்படும் ஒளியுமே என்னுள் இருந்து தான் வெளிப்படுகின்றது.

15.13: இந்தப் பூமியில் நுழையும் அத்தனை உயிர்களையும் என் சக்தியால் பாதுகாக்கின்றே ன். குளிர்ச்சியான நிலாவாக ஆகின்றேன். எல்லா செடிகொடிகளுக்கும் நானே உணவளிக்கின்றேன்.

15.14: ஒவ்வொரு உயிருக்குள்ளும் செரிமானத்தை ஏற்படுத்தும் தீயாகவும், ஒவ்வொரு உயிருக்குள்ளும் உள்சென்று வெளிவரும் மூச்சாகவும் இருப்பதால் நான்கு மடங்கு உணவை (ஊர்ன்ப் ச்ர்ட்க் ச்ர்ட்க்) செரிமானிக்கின்றேன்.

கிருஷ்ணர் இங்கே யோகினா என்ற வார்த்தையை உபயோகிக்கின்றார். அவர் இதிலிருந்து என்ன சொல்கின்றார் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டாம். யோகானன்பது இன்றைய மனிதர்களால் ஒரு நவீனமான, சொகுசான விஷயமாக பார்க்கப்படுகின்றது. சமீபத்தில் ஒரு விளம்பரத்தை பார்த்தோம். உடனடி விடுதலைக்கு சூப்பர் டீலக்ஸ் குண்டலினி யோகா என்று அறிவித்திருந்தார்கள்.

யோகா என்பது தனி உணர்வான ஆத்மாவிற்கும், பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வான பிரம்Alphabetமான இணைப்பு. இந்த இணைப்பைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு. அதாவது ஜீவாத்மாவும் பரமாத்வாவும் ஒன்றே என்ற விழிப்புணர்வு நம்மை விடுதலையடையச் செய்யும். இந்தப் புரிதல் உடனடியாக நடக்கும். ஆனால், இதை அடைய என்றும் கூறப்படுகின்றது. இது, பதஞ்சலியில் யோக சூத்திரத்தில் கூறப்பட்டிருக்கும் எட்டு வழிகளில் ஒன்றாகும்.

நான்காவது பாதை பிராணயாமம் சுவாசமாய் இருக்கும் உயிர்ச க்தியைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருப்பது. இது உடலையும் மனதையும் உள்முகப்படுத்துவது. ஐந்தாவது பாதை பிரத்யாஹரா.ழ புலன் இன்பங்களிலிருந்தும், உலகியல் சந்தோஷங்களிலிருந்தும் நம்மை விடுபடுத்திக் கொள்வது. இது நம்மை உள்முகப்படுத்த உதவும்.

ஆறாவது பாதை தாரணா. நாம் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு பொருளின் மீது உணரவை ஒன்றாக்குவது. இது நம் மனதை கட்டுப்படுத்த உதவும். எப்போது ஒருவரால், ஒரு பொருளின் மீது தன் உணர்வை ஒன்றுபடுத்த முடிகின்றதோ, அப்போது அந்த மனம் வாளின் கூர்மையுடன் இருக்கும்.(கஹள்வ்ட் ஏட்ஹழல்). அப்படி இருக்கும் போது அந்த உணர்வை ஒன்றுபடுத்தும் தன்மையை வேறு எந்தவொரு பொருளின் மீதும் செய்ய முடியும்.

தியானம் ஏழாவது பாதை. அதாவது தன்னுடைய இருப்புத்தன்மையை தியானிப்பது.

எட்டாவது மற்றும் கடைசிப்பாதை சமாதி. இது முழு விழிப்புணர்வு நிகழும் போது, ஒன்றாகக் கலப்பது. முழுமையாகும் போது ஏற்படுகின்றது. தொடர்ந்து தீவிரமாக இந்த யோக முறையை கடைப்பிடிக்கும் போது ஒருவர்தான் இந்த பிரபஞ்ச த்தின் ஒரு பகுதி என்பதை அனுபவபூர்வமாக உணர்கின்றார். மிகவும் ஆழமான ஈடுபாடு கொண்ட சில சாதகர்கள், இடைப்பட்ட பாதைகள் எதிலும் பயணிக்காமலேயே சமாதி அனுபவத்தைப் பெறுகின்றார்கள். இது மிகவும்

அரிதாக நடப்பது.

இன்றைய உலகத்தில், ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கும், தான் இந்த பிரபஞ்ச த்தின் ஒரு பாகம் தான் என்பதை உணர்வதற்கும் தியானமேசிறந்த பாதை என்று கருதுகின்றோம்.

கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார், விழிப்புணர்வு ஏற்படாதவரை ஒருவர் என்னதான் முயற்சித்தாலும் என்னை அடைய முடியாது. நன்றாக புரிந்து கொள்ளுங்கள். நாம் பேசிக்கொண்டிருப்பது விழிப்புணர்வைப்பற்றி, சாதனையைப் பற்றி கிடையாது. ச த்தியம் என்னவென்றால், நம்முடைய தனி விழிப்புணர்வானது, இந்தப் பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வின் ஒரு பாகம் தான். இந்த உண்மையை நோக்கி நாம் சொல்ல வேண்டும் என்பதில்லை. அது இருக்கின்றது. அதை உணரவேண்டும், அவ்வளவு தான். நம்முடைய தனிப்பட்ட அடையாளம் என்ற அஹங்காரத்தினால், அந்த மாயையினால், நம் கண்கள் கட்டப்பட்டிருக்கின்றது. அந்த மாயையினால், நம் கண்கள் கட்டப்பட்டிருப்பதால், நாம் இந்தப் பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வின் ஒரு பாகம் என்பதை மறந்துவிட்டோம்.

ஆன்மிகதேடுதலுடையவர்கள், யோகிகள், மாயைஎன்னும்திரையைவிலக்கி, மாயையை அழித்து, அதன் பின்னால் இருக்கும் சத்தியமான தெய்வீகத்துடனான நம் ஒருமையை உணர்ந்து கொள்வார்கள். இந்தத் திரையை விலக்குவதற்கான ஒரு நுட்பம், ஒரு பாதையே தியானம். தியானம் ஒருவரை தனக்குள் மேலும் மேலும் ஆழமாகச் செல்ல வைக்கின்றது. தியானம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகின்றது.

வெளிச்சம் என்பது விழிப்புணர்வு. வெளிச்சம் என்பது வாழ்வின் ஆதாரம் பைபிள் சொல்கின்றது. கடவுள் சொல்கின்றார், ஒளி இருந்தது. அந்த ஒளி தொடர்ந்து இருக்கட்டும் ஒளிதான் கடவுள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் தோற்றுவித்த முதல் படைப்பு. சூரியனின் ஒளியும் வெப்பமும் இல்லாமல் நாம் இருக்கவே முடியாது. ஒவ்வொரு பொருளும் உயிரும், சூரியனிடமிருந்து வெளிப்படும் ஒளியிலிருந்தும் வெப்பத்திலிருந்தும் கிடைக்கும் சக்தியினை மையமாகக் கொண்டு சூழல்கின்றன.

சூரியன் இருளைப் போக்கும் சக்தி. கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார், சூரியனும், சந்திரனையும் நம் வாழ்க்கையை வாழச்செய்யும் நெருப்பினையும், இந்தப் பிரபஞ்ச த்தையும் படைத்தது நானே என்று சொல்கின்றார். அது மட்டுமல்லாமல் மேலும் சொல்கின்றார், இருளை போக்குவதும் நானே என்று சொல்கின்றார்.

கிருஷ்ணர் ஒரு குருவாகவும், ஒரு தலைவனாகவும் இருந்து இருளை அழிப்பவர். குரு என்பவர் இருளை நீக்குபவர். சூரியனைப்போல, சந்திரனைப்போல, நெருப்பைப்போலவும், குரு என்பவர் இருளை அழிப்பவர். சூரியன், சந்திரன் மற்றும் நெருப்பைப்போன்று கிருஷ்ணர் ஒரு தலைசிறந்த குருவாக இருந்து நம்மை விழிப்புணர்வை நோக்கி அழைத்துச் செல்கின்றார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். தன்னுடைய இதயத்தில் இறுதியான சத்தியமான தெய்வீகத்தை உணர்வார்கள். அவர்களுக்கு எல்லா வரங்களும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் அருளப்படும். இந்த அடிப்படை சத்தியத்தைக் கொண்டு உருவானது தான் இந்த நாம் பார்க்கும் இந்த பொருள் சார்ந்த உலகம். இந்த ஆகாசத்திலிருந்து காற்று உருவானது. காற்றிலிருந்து நெருப்பு உண்டானது. நெருப்பிலிருந்து நீர் உருவானது. நீரிலிருந்து பூமி உருவானது. இந்தப் பூமியில் செடிகள் உருவானது. மரங்களும் செடிகளும் உணவைத் தந்தன. அந்த உணவிலிருந்து மனித உடலும், தலையும், கையும், காலும், இதயமும் உருவானது.

கிருஷ்ணர் தான் தான் பிரம்மன் என்கின்ற சத்தியத்தை வெளிப்படுத்துகின்றார். அது மட்டுமில்லாமல் கிருஷ்ணர் மேலும் சொல்கின்றார், தன்னுடைய படைப்புகளான நிலம், நீர், காற்று, நெருப்பு ஆகாயம் ஆகியவற்றின் மூலமாக இந்த உலகில் உயிர்வாழும் செடிகளையும் மரங்களையும் வாழவைக்கின்றே ரன். அதன் மூலம் உருவாகும் காய்களையும் பழங்களையும் கொண்டு மனிதர்களையும் வாழச் செய்கின்றேன்.

மரம், செடிகொடிகள் இல்லாமல் உணவு கிடையாது. உணவு இல்லாமல் உடலும் மனமும் இருக்க முடியாது. இதே உடலும் மனமும் இறந்தபிறகு அடுத்தவர்களுக்கு உணவாகின்றது. உணவு என்பது தெய்வீகத்தன்மையின் வெளிப்பாடு. சம்ஸ்காரங்களை ஆக்குபவரும் அழிப்பவரும் உணவில் இருக்கும் ச க்தியின் பின்னால் இருப்பவரும் ஒருவரே. பெரும்பாலானவர்கள் உணவை ஒரு அடிப்படைத் தேவையாகவோ அல்லது நா சுவைக்கான ஒரு பொருளாகவோதான் பார்க்கின்றோம். உணவை நாம் வெறுக்கின்றோம் அல்லது அதற்கு அடிமையாய் இருக்கின்றோம். நாம் என்ன சாப்பிடுகின்றோம் என்பதில் விழிப்புணர்வுடன் இருக்க வேண்டும்.

ஒரு ஜென் குருவிடம், அவருடைய சீடர் கேட்கின்றார், குருவே, நீங்கள் ஞானமடைந்தபின், உங்களிடம் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது ? என்றார்.

அதற்கு அந்த குரு, 'சுஅப்பா, நான் ஞானமடைந்தபின், சாப்பிடும் போது சாப்பிடுகின்றேன். தூங்கும் போது தூங்குகின்றேன்” என்றார்.

இந்த பதில் கொஞ்சம் குழப்பமாகக்கூட இருக்கும். நம்மில் எத்துனை பேர் சாப்பிடும் போது விழிப்புணர்வுடன் சாப்பிடுகின்றோம்? சாப்பிடும்போது தான்,

சாப்பிட்டதைத் தவிர மற்ற எல்லா விஷயங்களிலும் கவனம் செலுத்துவோம். பேசுவது, எதையாவது கனவு காண்பது. தொலைக்காட்சி பார்ப்பது, சண்டை போடுவது என்று சாப்பிடுவதைத்தவிர மற்ற அனைத்து விஷயங்களிலும் கவனம் செலுத்துவோம்.

நாம் உணவை ஒரு குப்பையாகவே நினைக்கின்றோம். அப்படி நினைப்பதாலேயே அது குப்பையாகவே மாறுகின்றது. உணவின் உண்மையான தன்மையான சக்தியின் வடிவமாக, உயிர் சக்தியாக பார்க்கத் தொடங்கும் போது, நமக்குள் ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றம் ஏற்படும். கிருஸ்துவ மதத்தில் ஒரு அருமையான பழக்கம் உள்ளது சாப்பிடுவதற்கு முன்பாக அந்த உணவிற்கு நன்றியுணர்வுடன் பிரார்த்திப்பார்கள். இது ஒரு அருமையான பழக்கம்.

சாப்பிடுவதற்கு முன், இந்த உணவை நமக்காக அருளிய இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு நன்றி தெரிவியுங்கள். அந்த உணவை சி றிது நேரம் தியானியுங்கள். பாரம்பரியமாக இந்து கலாச்சாரத்தில் ஒரு பழக்கம் உள்ளது. இறைவனுக்கு நன்றி செலுத்தி, மந்திர உச்சாடனம் செய்த பின்னரே சாப்பிடுவார்கள். இந்த பழக்கத்தை விழிப்புணர்வுடன் பின்பற்றும்போது மிகப்பெரிய மாற்றங்கள் உங்களுக்குள் நிகழும்.

சாப்பிடும் போது நாம் சாப்பாட்டில் கவனம் செலுத்துவதினால், நாம் நிகழ்காலத்தில் இருப்போம். நிகழ்காலத்தில் நிகழும் அனைத்து விஷயங்களுமே புதியதாய் இருக்கும்.

ஒரு குருவுக்கு, அவருடைய டாக்டர் பத்திய உயவு சாப்பிட சொல்லியிருந்தார். அந்த பத்திய உணவை சமைத்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த அந்த சமையல்காரம்மா ஒரு நாள் மிகுந்த சலிப்படைந்து அந்த குருவிடம் ஐயா எப்படித்தான் ஒரே உணவை தினமும் சலிக்காமல் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்களோ! சமைக்கும் எனக்கே சலிப்பாக இருக்கிறது என்றார்.

அதற்கு அந்த குரு, நான் எங்கே அம்மா, ஒரே சாப்பாட்டை சாப்பிடுகின்றே றன்? நேற்று நான் சாப்பிட்ட சாப்பாடும், இன்று நான் சாப்பிடும் சாப்பாடும் வேறு வேறு தானே. இன்று சாப்பிடும் சாப்பாடும் நாளை சாப்பிடபோகும் சாப்பாடும் வேறு வேறுதானே? என்றார்.

நிகழ்காலத்தில் வாழும் மனிதர் மிகுந்த விழிப்புணர்வுடன் இருப்பார். அவர் கிருஷ்ணனோடு வாழ்பவர்.

பண்டைய இந்து கலாசாரத்தின் மருத்துவ முறையான ஆயுர்வேதம், வைஷ்வணரா விதியின் அடிப்படையிலேயே அமைந்துள்ளது. நம்முள் இருக்கும் நெருப்பின் தரத்தைப் பொறுத்தே நம்முடைய பசியும் பசியின்மையும், நம்முடைய உடல் நலமும் அமைந்துள்ளது.

கிருஷ்ணர் இங்கே உணவு என்பது என்னுடைய சக்தி அதில் நிறைந்திருப்பதால், அது தெய்வீகத் தன்மையுடையது என்கின்றார். நாம் உணவை மதிப்பதே இல்லை. உணவு பற்றாக்குறை ஏற்படும்போது தான் அதன் அருமையை நாம் உணருகின்றோம். அப்போது மட்டும் அதைக் கொண்டாடுகின்றோம்.

நம்மைச் சுற்றிப் பாருங்கள். உங்களையும் பாருங்கள். நாம் சாப்பிடும் உணவை எத்தனை தடவை நாம் மதித்து சாப்பிட்டிருக்கின்றோம்? ஒரு ஏழை, தான் சாப்பிடும் பற்றாக்குறை உணவைக் கூட எவ்வளவு ஆனந்தத்துடனும் விழிப்புணர்வுடனும் சாப்பிடுகின்றார். நமக்கு வசதி வாய்ப்புகள், அதிகமாக அடிசுமைக, சாப்பாடு மீதான நமது விழிப்புணர்வு குறைகின்றது. நம்முடைய நோய்களுக்கான அடிப்படைக்காரணமே சாப்பாட்டிற்கு நாம் செய்யும் அவமரியாதையே.

இந்தியாவில் கிராமப்புறங்களில் உள்ள பாரம்பரியமான வீடுகளில், வீட்டில் உள்ள மனிதர்கள் சாப்பிடுவதற்கு முன்பாக காக்கைக்கோ அல்லது மற்ற விலங்குகளுக்கோ, படைப்பது வழக்கம். மேலும் பல நேரங்களில், வீட்டில் உள்ளவர்கள் சாப்பிடுவதற்கு முன்பாக யாராவது ஒரு துறவிக்கோ அல்லது பிச்சைக்காரருக்கோ சாப்பாடு கொடுப்பது வழக்கம். மற்ற உயிர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் உணவளிப்பது ஒரு மிகச்சிறந்த வழிபாடாக இந்து கலாசாரத்தில் போற்றப்படுகின்றது. உணவு என்பது இறைவன் குடிக்கொண்டிருக்கும் விஷயமாகவே கருதப்படுகின்றது.

ஒரு சின்னக் கதை.

ஒரு ஆரம்பப்பள்ளி ஆசிரியை தன்னுடைய மாணவனுக்கு, சாப்பிடும் போது எப்படி உட்கார வேண்டும், எப்படி உணவை கையில் எடுக்க வேண்டும், எப்படி சாப்பிட வேண்டும் என்பதைச் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

| ‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

ஆச்சர்யப்படும் வகையில், அவ்வளவு சுலபமாக எந்தவொரு சிரமுமின்றி அவர்கள் உடல் இயங்கியது.

இந்த கம்ப்யூட்டர் காலத்தில், மூளை மாசுபாடு எனும் விஷயத்தால் நாம் பாதிக்கப்பட்டுள்ளோம். இதற்கு தியானம் ஒன்றேத் தீர்வு. நித்ய யோகா தியானத்தின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டது. எனக்குத் தெரிந்த வரையில், இதுதான் பாதுகாப்பானதும், நல்ல பலன் தரக்கூடியது யோகா.

நமது மனம் எப்படி இயங்குகின்றது.

15.15: நான் ஒவ்வொருவரின் இதயத்திலும் வீற்றிருக்கின்றேன். நினைவுப்பதிவுகளும், அறிவும் அதன் இழப்பும் அத்தனையும் என்னில் இருந்து தான் வெளிப்படுகின்றது. வேதங்களினால் தான் அறியப்படுகின்றேன். உண்மையில் வேதாந்தத்தை உருவாக்கியவனும் நானே, வேதங்களால் அறியப்படுபவனும் நானே.

கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார், "சுநானே நினைவுப்பதிவுகளும், நானே அறிவும் ஆவேன்" என்கிறார். அப்படி என்றால் என்ன?

நமது மனம் எப்படி இயங்குகின்றது? அது எப்படி நம்பிக்கைகளை ஏற்படுத்திக் கொள்கின்றது? நமக்கு நம் மனம் எங்கே இருக்கின்றது என்பதே தெரியாது. உங்கள் மனம் எங்கே இருக்கின்றது என்று உங்களைக் கேட்டால், உங்கள் தலையைக் காண்பிப்பீர்கள். அது உங்கள் மனம் இல்லை.

நம் உடலில் இருக்கும் அத்தனை செல்களுக்குள்ளும் ஒரு இயல்பான அறிவு நிறைந்திருக்கின்றது. இந்த செல்கள் அனைத்தும் தங்களைத் தாங்களே புதுப்பித்துக் கொள்ளும் திறன் கொண்டவை. அதனால் நமது அறிவானது எப்போதுமே புதிதாகவும் தற்காலத்திற்கேற்றவாறு இருக்கின்றது. அது ஒன்றும் பழமையானது இல்லை. இந்த செல்களே நமது உடல் மன அமைப்பை உருவாக்குகின்றது. அவை நம் உடலெங்கும் நிறைந்து இருக்கின்றது. அதனால், நம் மனம் உடலின் இந்தப் பகுதியில் தான் இருக்கின்றது என்று நம்மால் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல இயலாது. மேலும், அது தலையில் மட்டும் இருப்பதில்லை.

இந்த மனமானது எப்படி இயங்குகின்றது! எப்படி நம் செல்களின் கூட்டு புத்திசாலித்தனமானது ஒன்றாகி இந்த உடல் மன அமைப்பிற்குள் இயங்குகின்றன? அறிவியலால் இதற்கு விளக்கம் அளிக்க, ஒரு சிறு விளக்கம் கூட தெரியவில்லை புலன்களால் நாம் உணரும் தன்மையை அறிவியலால் இன்னும் எப்படி நடக்கின்றது என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. விஞ்ஞானிகளும் நரம்பியல் வல்லுனர்களும் மனவியல் அறிஞர்களும் மற்ற பல துறை அறிஞர்களும் எண்ணங்கள் எப்படி ஏற்படுகின்றன. எந்த பாதையில் எப்படி பயணிக்கின்றன? எப்படி எண்ணங்கள் உருவாகின்றது என்று சொல்லலாம். ஆனால், அதற்கு எந்தவொரு ஆதாரமும் கிடையாது.

நம்முடைய ரிஷிகளும் ஞானிகளும், இந்த அமைப்பு எப்படி இயங்குகின்றது என்று அழகாக விளக்கியிருக்கின்றார்கள். அவர்கள், எப்படி எண்ணங்கள் ஒரு பாகத்திலிருந்து மற்றொன்றிற்கு பயணம் செய்கின்றது என்பதை விளக்கவில்லை. அதற்கும் மேலாக, எண்ணங்களின் இயல்பை அன் தன்மையை விளக்கியிருக்கின்றார்கள். அவர்களுடைய இந்த விளக்கங்கள் நம் மனம் எப்படி இயங்குகின்றது என்பதை அழகாகத் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

இப்போது, நம் கண்களால் பார்க்கும் காட்சியை எப்படி உள்வாங்குகின்றே றாம் என்பதை இந்தப் படத்தின் துணையோடு பார்ப்போம். இது கண்கள் வழியாக நாம் உள்வாங்கும் விஷயங்கள் மட்டுமல்லாது. மற்றப் புலன்களால் காது, மூக்கு, நாக்கு மற்றும் உடலின் வழியாக நாம் உள்வாங்கும் அனைத்து விஷயங்களுக்கும் பொதுவானது. ஒரு எடுத்துக்காட்டாக, நாம் கண்களை எடுத்துக் கொண்டுள்ளோம்.

கண்களால் நாம் பார்க்கும் செயலை எடுத்துக்காட்டாக எடுத்துக்கொள்வோம். புலன் சார்ந்த செயல்களில் என்பது சதவீதம் பார்ப்பதே. உங்கள் கண்கள் என்னைப் பார்க்கின்றன. சம்ஸ்கிருதத்தில் இந்தப் பார்க்கும் திறனை, சக்ஷீ என்று சொல்கின்றே றாம். இது கண்களுக்கு பின்னால் இருந்து இயக்கும் சக்தி. இருந்தாலும் இது ஒரு உறுப்பு இல்லை. சக்ஷீ என்பது காட்சிகளைச் சிக்னல்களாக மாற்றும் திறன் கொண்டது.

இருபத்தைந்து வருடம்

நம்முடைய அஹங்காரம் இந்தக் கோப்பை தனக்குள் ஏற்கனவே பதிந்திருக்கும் எண்ணப்பதிவுகளோடு சம்பந்தப்படுத்திப் பார்க்கும். அந்தப் பதிவுகளைப் பொறுத்து இந்த சூழ்நிலையில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்கும் நாம் ஏற்கனவே இப்படி ஒரு நிகழ்ச்சியில் பங்குகொண்டு அதில் நமக்கு ஒரு நல்ல அனுபவம் கிடைத்திருந்தால், தொடர்ந்து உட்கார்ந்திருந்து என் பேச்சைக் கேட்டார்கள். அப்படி இல்லாமல், உங்களது முந்தைய அனுபவம் மோசமானதாக இருந்திருந்தால், நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு உடனடியாக சென்றிருப்பீர்கள்.

நம் அஹங்காரம் தான், நாம் இந்த நிகழ்ச்சி யைகூட கவனிக்க வேண்டுமா அல்லது இங்கிருந்து எழுந்து செல்ல வேண்டுமா என்பதை முடிவு செய்கின்றது. நாம் அந்த முடிவை வெளிப்படுத்துகின்றே றாம், அந்த முடிவைப் பொறுத்து நாம் செயல்படுகின்றோம். இந்த அஹங்காரம் என்னும் பகுதியானது நம்முடைய விழிப்புணர்விற்கும், தர்க்க அறிவிற்கும். யோசித்து முடிவெடுக்கும் பட்டறிவு மனதிற்கு, அப்பாற்பட்டது. இந்த அஹங்காரமானது தொடர்ந்து தன்னுள் ஞாபகப் பதிவுகளையும், தடையங்களையும் நிறை வேறாத ஆசைகளையும், மற்ற உணர்ச்சிமயமான எதிர்செயல்களையும் சேகரித்துக் கொண்டே இருக்கின்றது. நாம் விழிப்புணர்வுடன் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், இது நமக்குள் நடந்து கொண்டே தான் இருக்கின்றது. இந்த அஹங்காரம் தூங்குவதே இல்லை.

இந்த விழிப்புணர்வற்ற பகுதியானது எதிர்மறையான ஞாபகங்களாலும், ஓய்வற்றதாகவும் இருக்கின்றது. நம் எல்லா மந்தைய ஞாபகங்களும், சம்ஸ்கிருதத்தில் இதை சம்ஸ்காரம் என்று சொல்வோம். இந்த சம்ஸ்காரங்களுள் மற்றும் நமது எண்ண ஓட்டங்களின் தொகுப்பும் இந்த விழிப்புணர்வற்ற பகுதியில் கோப்புகளாக இருக்கின்றன. விஞ்ஞானம் இந்தச் சேமிக்கப்பட்ட எண்ணங்கள் எண்ணப்பதிவுகள் அல்லது என்கிராம்ஸ் என்று அழைக்கின்றார்கள். இந்தப் பகுதியில் தான். இந்தக் கோப்புகள்

அதைப்பார்த்தவுடன் அந்த மரம்வெட்டுபவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அந்த வெள்ளிப் படிமங்களை எடுத்து சுத்தம் செய்து, அதை விற்று, வந்த பணத்தால் செல்வந்தரானார்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அந்த ஞானி அதே வழியாகப் பயணம் செய்தார். அந்த மரம் வெட்டுபவர் இந்த முறையும் அந்த ஞானியை மிகவும் நன்றாக கவனித்துக் கொண்டார். அந்த ஞானியின் அறிவுரைப்படி தான் பணக்காரர் ஆனதால், அந்த மரம்வெட்டுபவர் ஞானியிடம் மிகுந்த பரிவுடன் நடந்து கொண்டார். அந்த ஞானி புறப்படுவதற்கு முன் மீண்டும் ஆழ்ந்து உள் செய் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

அந்த மரம்வெட்டுபவர் ஞானியின் சொல்படி இன்னும் ஆழ்ந்து காட்டிற்குள் சென்றார். அங்கே ஒரு தங்க சுரங்கத்தைக் கண்டார். அந்த தங்கப் படிமங்களை வெட்டி எடுத்து விற்று, அவர் மேலும் செல்வந்தர் ஆனார். அவர் அந்த ஞானியிடம் ஆழ்ந்த நன்றியுணர்வுடனும், பிரார்த்தனை உணர்வுடனும் இருந்தார். அந்த ஞானியைச் சந்தித்து அவருக்கு நன்றி தெரிவிக்க விரும்பினார்.

இன்னும் சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அந்த ஞானி மீண்டும் அவ்வழியாகச் சென்றார். அந்த மரம் வெட்டுபவர் தன்னுடைய சொத்துக்களை ஞானியுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினார். அந்த ஞானி அதற்கு சிரித்து விட்டு அதே புன்னகையுடன் அதை நிராகரித்துவிட்டு மீண்டும் ஆழ்ந்து உள்செல் என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார்.

ஞானியின் வார்த்தைகளை வேத வாக்காக எடுத்துக்கொண்டு அந்த மரம்வெட்டுபவர் காட்டிற்குள் இன்னும் ஆழ்ந்து உள்ளே சென்றார். இம்முறை அவர் வைர சுரங்கத்தை கண்டு வியந்தார். அதை வைத்து அந்த நாட்டின் அரசனை விட பெரிய செல்வந்தர் ஆனார். அவர் அந்த ஞானியின் வருகைக்காக மிகுந்த ஆவலுடன் காத்திருந்தார். அவர் வந்தவுடன் இந்த நல்ல செய்தியை அவருடன் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற பூரிப்பில் இருந்தார்.

இம்முறை அந்த ஞானி அவ்வழியாக செல்லும்போதும், ஆழ்ந்து உள்செல் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

இம்முறை, மரம்வெட்டுபவர் சற்று நிதானமாக சிந்திக்க ஆரம்பித்தார். ச ட்டென அவருக்கு இந்த எண்ணம் பளிச்சிட்டது. அதாவது அந்த ஞானி சொல்வதில் இன்னும் ஆழமான ஏதோ ஒரு சத்தியம் இருக்கின்றது. என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்ததை மீறிய ஒரு சத்தியம் அதற்குள் உள்ளது. அந்த ஞானி, என்னை இந்தக் காட்டிற்குள் ஆழ்ந்து உள்செல்ல சொல்லவில்லை. நமக்குள் ஆழ்ந்து உள்செல்ல சொல்கின்றார் என்பது அவருக்குப் புரிந்தது. இம்முறை ஆழ்ந்த விழிப்புணர்வுடனும், அந்த ஞானியின் மீது வைத்திருந்த ஆழ்ந்த பக்தியினாலும் நம்பிக்கையினாலும், தன்னுள் ஆழ்ந்து உள்சென்று ஞானமடைந்தார்.

மிகச்சிறந்த வெளி உலகில் இல்லை. அவை நமக்குள் தான் இருக்கின்றது. வெளியுலகத்தில் சந்தோஷமான ஒரு அனுபவத்தின் பின்னாடியே ஒரு சோகமான அனுபவமும் இணைந்தேவருகின்றது. சந்தோஷம் எதிர்பார்ப்புகளைஏற்படுத்துகின்றது. அந்த எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவடையாத போது சோகம் ஏற்படுகின்றது. தேடுதல் நமக்குள்ளேயே நிகழும்போது எதிர்பார்ப்புகள் நின்றுவிடும், பந்தங்கள் அறுந்து ஒரு புது ஆனந்தத்தை அனுபவிப்போம்.அந்த ஆனந்தமே எங்கும் எப்போதும் நிறைந்திருக்கும் நித்யானந்தம்.

நமக்கு இதைப்பற்றி விழிப்புணர்வு இல்லாததால், நாம் இந்த ஆனந்தத்தை வெளியுலகில் தேடிக்கொண்டிருக்கின்றோம்.

ஒரு சின்னக் கதை.

ஒரு மாணவர் அவரது கல்லூரியில் நடக்கும் பாடவேளைகளின் போது தூங்குவதை வழக்கமாக கொண்டிருந்தார், ‘சுஒருநாள் அவருடைய நண்பர் மாணவரிடம் கேட்டார், இப்படி பாடவேளையில் வகுப்பறையில் படுத்து தூங்குவதற்குப் பதிலாக, நீ உன் அறையிலேயே படுத்துத் தூங்கலாமே" என்றார்.

அதற்கு அந்த மாணவர் சொன்னார், ‘சுநான் தூக்கமின்மையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளேன். வகுப்பறையில் மட்டும் தான் என்னால் நிம்மதியாக தூங்க முடிகின்றது" என்றார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

முடிகின்றதோ, அங்கே ஆன்மீகம் துவங்குகின்றது.

கிழக்கத்திய ஞானிகளும் ரிஷிகளும் சொல்லியிருக்கின்ற விஷயங்களையே விஞ்ஞானிகளும் சொல்ல தொடங்கியுள்ளனர். சில நூறு வருடங்களுக்கு முன்னால் அவர்கள் இயற்கையின் விதிகளை மாற்றி எழுதுவதாக நினைத்தார்கள். அந்த மனநிலை இப்போது இல்லை.

குவாண்டம் இயற்பியலில் மூலக்கூறுகளின் உயிரியலில் நர்ஃப்யூரீன்ப்ஹ்ழ் க்ஷண்ட்ர்ப்ர்ஞ்க்ட் ஏற்பட்டுருக்கும் முன்னேற்றத்தினால், தங்களின் இயற்கையை ஓரளவிற்கு தான் யூகிக்க முடியும் என்பதை விஞ்ஞானிகள் உணர்ந்துள்ளார்கள்.

ஒரே ஆராய்ச்சியை, ஒரே மாதிரியாக இரண்டு வெவ்வேறு விஞ்ஞானிகள் மேற்கொள்ளும்போது, அந்த ஆராய்ச்சியின் முடிவுகளும் வேறுவேறாக இருக்கின்றன. அந்த ஆராய்ச்சியை மேற்கொள்ளும் மனிதரும் அந்த முடிவின் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றார். இதையே நமது சாஸ்த்திரங்களில் பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னரே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதையே பார்ப்பவர் பார்க்கின்ற பொருளின் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றார் என்று சங்கரர் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லியிருக்கின்றார். இது பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னால் சொல்லப்பட்டது.

மூல சக்தியான புருசா என்பது சாத்தியாகக்கூடிய சக்தி. அது ஒரு சக்தி னால் அது வெளிப்படுத்தப்படாமல் இருக்கும். அது தான் பிரபஞ்சம் இயங்குவதற்குப் பின்னால் இருக்கும் அடிப்படை விதி. இந்த சக்தி இல்லாமல் எதுவும் இருக்க முடியாது. இந்த சக்தி இல்லாமல் எதுவும் வாழ முடியாது.

கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார், இரண்டு வகையான புருசா சக்தி இருக்கின்றது. ஒன்று எங்கும் நிறைந்திருக்கும் அழியாத சக்தி. மற்றொன்று அழியக்கூடியது.

உடல் மன சக்தியான அனைத்து உயிர்களுக்குள்ளும் மனிதர்களுக்குள்ளும் இருக்கும் சக்தியானது. அழியக்கூடிய சக்தி. இதற்கு வரையறையும், கால அளவும் உள்ளது. இது எப்போதும் மாறக்கூடியது. இது நிலையானது இல்லை. இது அழிக்கப்படுவதற்காகவே படைக்கப்பட்டது.

புருசாவில் கிடாஸ்தா என்னும் சக்தியே என்றும் அழியாத சக்தியாகும். இது இருக்கலாம். அல்லது உயர்ந்த விழிப்புணர்வுடன் செயல்பட்டு உள்ளுணர்வால் முடிவுகளை எடுக்கும் நிலையில் இருக்கலாம்.

சம்ஸ்காரங்கள் என்னும் ஞாபகப்பதிவுகளால், பொதுவாக இது எதிர்மறையான உணர்வுகளே பதிந்திருக்கின்றது, இவ்வாறான பதிவுகளால் நிரம்பியிருக்கும் போது நம் மனம் ஏதேச்சை நிலையிலேயே இருக்கின்றது. சிறு வயது முதல் திரும்பத் திரும்ப ஏற்படுத்தப்பட்ட கட்டுறு மனப்பாங்கால் இந்த சம்ஸ்காரங்கள் நம்முடைய விழிப்புணர்வற்றப் பகுதியில் மிக ஆழமாக பதிந்து விடுகின்றது. நாம் கஷ்டத்தில், வலியில், வேதனையில் இருக்கும்போது தெளிந்த மனதுடன் முடிவுகளை எடுக்க வேண்டும். ஆனால், விழிப்புணர்வற்ற பகுதியில் பதிந்திருக்கும் இந்தப் பதிவுகள் ச ட்டென மேலெழுந்து ஒரு முடிவை நம்மை அறியாமலேயே எடுக்கச் செய்கின்றன. நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நம்முடைய சம்ஸ்காரங்களே முடிவு செய்கின்றன. நம்முடைய மனதின் விழிப்புணர்வு பகுதி அதை செய்வதில்லை.

பத்து சதவீத விஷயங்களில் தான் நம் மனதின் விழிப்புணர்வு பகுதி முடிவுகளை எடுக்கின்றது. அதிலும் கூட பல்வேறு வாய்ப்புகளிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்க முடியாமல் குழப்பம் அடைகின்றோம். ஏதோ ஒரு முடிவை, நம்முடைய தர்க்க அறிவால் சரியானது என்று நினைத்து தேர்ந்தெடுக்கின்றோம். பின், அந்த முடிவை வாய்ப்பை தேர்ந்தெடுத்தாலும் அது நூறு சதவீதம் சரியாக இருப்பதில்லை.

உண்மையிலே, நாம் தேர்ந்தெடுக்க வாய்ப்புகள் இருக்கின்றதா? என்றால் இருக்கின்றது. நாம் உள்ளுணர்வால் முடிவுகளை எடுக்கும்போது, அது தவறாக இருக்கவே முடியாது. எப்படி நாம் இந்த உள்ளுணர்வு நிலைக்குள் நுழைவது?

நம் மனது ஒரு நிலைப்படுத்தும்போது நம்மால் இந்த உள்ளுணர்வு நிலைக்குள் நுழைய முடியும். இதைத் தான் நாம் நிகழ்காலத்தில் இருப்பது என்கின்றோம். பொதுவாக, நாம் கடந்த கால நினைவுகளிலோ அல்லது எதிர்காலத்தைக் கணிப்பதிலேயோ தான் புதைந்திருக்கின்றோம். நாம் எப்போதாவது தான் நிகழ்காலத்துக்கே வருகின்றோம். நம் மனம் எப்போதாவது நம் உடல் இருக்கும் அந்த இடத்திலேயே இருக்கின்றது. இதைத்தான். நம் ஓட்டங்கள் நமக்காக செய்கின்றன. எண்ண ஓட்டம் என்பது தொடர்ந்து கடந்த காலத்திற்கும் எதிர்காலத்திற்கும் தாவிக்கொண்டே இருப்பது. காப்பதும் அவரே.

15.18: நான் அழிவது மற்றும் அழியாதது ஆகியவற்றுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட மிக உயர்ந்தவன். இந்த உலகத்தாலும் வேதங்களாலும் நானே உயர்ந்த தலைசிறந்தவன், புருசோத்தமா என்று அழைக்கப்படுகின்றேன்.

15.19: யாரெல்லாம், நான் தான் தலைசிறந்தவன் என்று எந்தவித சந்தேகமும் இல்லாமல் ஏற்றுக்கொண்டு, தன்னுடைய அத்துணை உணர்வையும் கொண்டு வழிபடுகின்றார்களோ, அவர்களே அனைத்தையும் உணர்ந்தவர்கள். ஓ! பரதத்தின் புதல்வனே!.

கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார், அழியக்கூடிய புருசான உடல் மன அமைப்பும். அழியாத ஆன்மா என்கிற புருசாவையும் தாண்டிய, அதைவிடப் பெரிய சக்தியானது இருக்கின்றது. அந்த புருசா அந்த சக்தி, அந்த புருசோத்தமா நானே.

புருசா என்ற சக்தியே நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் நிறைந்திருக்கின்றது. புருசோத்தமா என்ற சக்தியே இந்த பிரபஞ்சம் முழுதும் நிறைந்திருக்கின்றது. புருசோத்தமா என்பது பிரபஞ்ச சக்தியான பராசக்தியிலிருந்து வேறுபட்டதில்லை. இந்த பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வை புருசா என்று ஆணாகவும், ச க்தி என்று பெண்ணாகவும் பிரித்துப் பார்ப்பது, வெறும் வார்த்தை விளையாட்டு.

புத்தர் சொல்கின்றார், இந்தப் பிரபஞ்சம் தன்னைத்தானே உருவாக்கிக் கொள்கின்றது. பிரபஞ்சம் இல்லாத நேரம் என்ற ஒன்று இருந்ததில்லை. பிரபஞ்சம் இல்லாத நேரம் இருக்கப்போவதும் இல்லை.

இந்தப் பிரபஞ்சம் அழிவற்றது. இந்தப் பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் சக்தி அழிவற்றது. கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார், இந்த பிரபஞ்ச இயக்கத்தின் பின்னால் இருக்கும் சக்தியான, புருசோத்தமாநானே. என்பதை விளக்கவில்லை. புதிது புதிதாய் நட்சத்திரங்களையும், அண்டங்களையும் பிக்பேங்க்்கள் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருப்பது போல, பிளாக் ஹோல்கள் அந்தச் அண்டங்களையும் நட்சத்திரங்களையும் தனக்குள் உள்வாங்கிக்கொண்டே இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு பிறப்பிற்கும் இறப்பு இருக்கின்றது. அப்படி இருக்கும்போது, அந்த முதல் பிறப்பு எப்படி நிகழ்கின்றது? அது நிகழவில்லை. அது எப்போதும் இருக்கின்றது, அவ்வளவு தான்.

கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார், அழிவதும் அழிவற்றதுமாய் இருப்பவைக்கும் மேலான புருசோத்தமாய் நானே இருக்கின்றேன். இவர், வாசுதேவர் மற்றும் தேவகியின் மகனான, யாதவ அரசர், வாசுதேவ கிருஷ்ணனைப் பற்றி பேசவில்லை. அவர் பரப்பிரம்ம கிருஷ்ணனான, ஈஸ்வரனைப் பற்றி பேசுகின்றார். அவர் தான், பிரபஞ்ச உருவில் இருக்கும் சகுனா மற்றும் உருவற்ற சக்தியாக நிர்குணா இரண்டும் அவரே. அழிவற்ற ஆன்மாவும், அழியக்கூடிய உடல் மன அமைப்பு. இவை இரண்டும் சங்கமிக்கும் பிரம்மம் நானே என்கின்றார்.

இந்தப் பூமியில் வாழும் அறுநூறு கோடி மனிதர்களும், எண்ணிலடங்காத உயிர்களும், மற்ற கிரகங்களில் இருக்கும் பல்லாயிரக் கோடிக்கணக்கானவையும் பிரம்மமான அவருக்குள்ளேயே சங்கமிக்கின்றன. அவர் தான் சக்தியின் புருஷாவும், பொருட்களான பிரக்தியும் ஆவார். அவரினன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது.

நாம் வளர்க்கப்பட்ட விதத்தை பொருத்தும், நம்முடைய உள்வாங்கும் திறனைப் பொறுத்துப், புருசோத்தமனை பல வகையாகப் பார்க்கின்றோம். சிலர் ஆற தலைகளையும், பன்னிரண்டு கைகளையும் உடைய முருகனாகவும் சிலர் நான்கு கைகள் கொண்ட பாலாஜியாகவும், சிலர் இரண்டு கைகளுடன் இருந்து புல்லாங்குழல் வாசிக்கும், மயிலிறகால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கிருஷ்ணனாகவும் பார்க்கின்றோம். நமக்கு எந்த வகையில் சௌகரியமாக இருக்கின்றதோ அந்த உருவத்தில் பார்த்து, அவரை அடைகின்றோம்.

ஒரு மிகச்சிறந்த பண்தரும் பக்திமானுமாகிய ஒருவர், ஈஸ்வரனை இடைவிடாது பல வருடங்களாக ஈஸ்வரனின் தரிசனத்தைப் பார்ப்பதற்காக வழிபட்டுக் கொண்டிருந்தால். பல வருடங்களாக வழிபட்டடும் எதுவும் நடக்கவில்லை.

இருபத்தைந்து வருடம்

ஒரு நாள் அவருக்கு, தான் இன்னும் அதிக நாள் வாழப்போவதில்லை என்ற பயம் வந்தது. சிவனை விட விஷ்ணு கருணை மிக்கவர் என்று அவர் கேள்விப்பட்டதால் சி வனை வழிபடுவதை நிறுத்திவிட்டு விஷ்ணுவை வழிபட ஆரம்பிப்போம் என்று முடிவெடுத்தார்.

தான் வழிபட்டு வந்த ஈஸ்வரனின் சிலையை எடுத்து விட்டு பரணியில் வைத்து விட்டு, ஒரு அழகான விஷ்ணு சிலையை வைத்து வழிபட ஆரம்பித்தார். ஈஸ்வரனின் சிலையை வெளியே தூக்கி எறிய அவருக்கு இதயமில்லை. அவரது இதயத்தின் இதயத்திற்குள் அவர் இன்னும் ஈஸ்வரனின் பக்தராகவே இருந்தார். அவரால் அப்படி செய்ய முடியவில்லை. விஷ்ணு சிலைக்கு முன்பாக ஊதுபத்தியை கொளுத்தி வைத்துவிட்டு பூஜையைத் தொடங்கினார்.

அந்த ஊதுபத்திப் புகை விஷ்ணு சிலைக்குப் போகாமல் பரணியில் இருந்த ஈஸ்வரனின் சிலைக்கு சென்றதைப் பார்த்து மிகவும் கோபமானார். உடனே அவர் எழுந்து சென்று, பரணியில் இருந்த ஈஸ்வரன் சிலையின் மூக்கை மூடியபடியே ‘சுஇது உனக்காக புகை கிடையாது. விஷ்ணுவிறுகு. நான் உன்னை வழிப்படவில்லை"" என்றார்.

இவ்வாறு செய்த அந்த க்ஷணமே அவர் ஈஸ்வரனை உணர்ந்தார், அவருக்கு ஈஸ்வரனின் தரிசனம் கிடைத்தது. உடனே அவர் மனம் உருகி கதற ஆரம்பித்துவிட்டார். ‘சுஓ! இறைவா! பல வருடங்களாக உங்களை சாஸ்திரப்படி வழிபட்டு வந்தேன். ஆனால், நீ எனக்கு காட்சி கொடுக்கவேயில்லை. ஆனால், இப்போது நான் உன்னை வழிபடாமல் அவமதித்தேன். அது மட்டுமல்லாமல், உங்கள் மூக்கை மூடி அவமதித்தேன். இருந்தும் நீங்கள் காட்சி தந்தீர்கள். இது ஏன்?"" என்று கதறினார்.

அதற்கு ஈஸ்வரன் சொல்கின்றார், அப்பா, இன்றுதான் நான் சத்தியம் என்று நம்பி, என் மூக்கை மூடினாய். இதநாள் வரை நான் ஒரு கருத்தாகவே உனக்கு இருந்து வந்துள்ளேன்.

நம்மில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு, இறைவன் என்பது ஒரு கருத்து ஒரு கோட்பாடு, அவ்வளவு தான். நம்முடைய பயத்தையும், கவலையும் மறைப்பதற்கு

| ‘சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’" என |

முதல் சத்தியம்.

நம்முடைய எல்லாருடைய மனமும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் தனித்தன்மையானவை கிடையாது. அவை அனைத்துமே ஒன்றே ஒன்றுதான்.

நம் மனங்கள் அனைத்துமே ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையவை. ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையவை மட்டுமல்ல. அவை ஒன்றை மற்றொன்று நேரடியாக பாதிக்கும். நம் மனம் நேரடியாகவே மற்றவரைப் பாதிக்கும். இதைத்தான் கூட்டு விழிப்புணர்வு என்கின்றோம். ஜலதோஷத்தைப் போல நமது எண்ணங்களும் பரவக்கூடியது ஜலதோஷம் பிடித்திருக்கும் ஒரு மனிதரிடம் இருந்து, நமக்கு ஜலதோஷம் பரவாமல் சுலபமாக தப்பிக்கலாம். ஏனென்றால் ஜலதோஷம் அவ்வளவு தீவிரத்தன்மையுடன் பரவுவதில்லை. ஆனால், நமது எண்ணங்கள் ஜலதோஷத்தைவிட தீவிரமானவுக பரவக்கூடியவை.

நமக்கு வேறு யாரிடமிருந்தாவது ஜலதோஷம் தொற்றிக் கொண்டால் உடலளவில் ஒரு சில நாட்களுக்குத் தான் பாதிக்கப்படுவோம். நாம் எண்ணங்களை மற்றவரிடம் பிடித்துக்கொள்ளும் போது, நாம் மனதளவில் பாதிக்கப்படுகின்றோம். அது மட்டுமில்லாமல், அது நீண்ட நாட்களுக்கு தொடரும். நம்முடைய எண்ணங்கள் நம்மை சுற்றியிருப்பவர்களைப் பாதிக்கின்றது. நம்மை சுற்றியிருப்பவர்களை மட்டுமல்லாமல் இந்த பூமியில் வாழும் அனைத்து உயிர்களையும் பாதிக்கின்றது.

நன்றாக புரிந்து கொள்ளுங்கள். நம்முடைய பட்டறிவு இதை நம்ப மறுக்கும். நாம் இதை பிறகு ஆராய்வோம். இது எப்படி ச த்தியமாகும்? இதை நாம் கேள்விபதில் நேரத்தின் போது ஒவ்வொன்றாக அங்குலம் அங்குலமாக பார்ப்போம்.

முதல் சத்தியத்தை சாமி வெளிப்படுத்தி இருக்கின்றேன். நாம் எல்லோரும் வேறுவேறு உயிரனங்களும் கிடையாது, மனமும் கிடையாது., நாம் அனைவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் பிணைக்கப்பட்டவர்கள். நாம் எளிதில் தொடர்பு கொள்ளும் வகையில் இணைக்கப்பட்டுள்ளோம். எந்த ஒரு எண்ணமும் உங்களை மாற்றக்கூடியது உங்கள் எந்த ஒரு எண்ணமும் என்னை தொடக் கூடியது, நாமெல்லாம் தனித்தனியானவர் கிடையாது.

இது தான் சத்தியம், நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல், நாம் இந்த சத்தியங்களைக் கேட்க விரும்புவதில்லை. ஏனென்றால் இந்த சத்தியம் நம் உணர்வு நிலையையே உயர்த்திவிடும், இந்த சத்தியம் நம்மை மாற்றிவிடும் என்பதால் தான். நாம் கூட்டு விழிப்புணர்வின் ரு பகுதியே. நமக்கு துக்கங்கள் தேவை இல்லை என்று நினைக்கின்றோ றாம். அதே சமயம் அந்த துக்கத்திலிருந்து நாம் வெளியேற நினைப்பதே இல்லை. மீண்டும் மீண்டும், அது உடல் வழியாக இருந்தாலும் சரி, மன கஷ்டமாக இருந்தாலும் சரி அல்லது ஆன்மீக பந்தங்களாக இருந்தாலும் சரி, நாம் மீண்டும் மீண்டும் அதற்குள்ளேயே சுழன்று கொண்டே இருக்கின்றோம்.

நாம் கூட்டு விழிப்புணர்வின் ஒரு பகுதி என்கின்ற விழிப்புணர்வு நமக்கு இல்லாததே இதற்குக் காரணம். எப்போது நாம் கூட்டு விழிப்புணர்வின் ஒரு பாகம் என்பதை உணர்கின்றோமோ, எப்போது நம்முடைய தனிப்பட்ட அடையாளத்தை நாம் இழக்கின்றோமோ, அப்போது நாம் பிடித்துக்கொள்ளவோ பாதுகாக்கவே நமக்கென்று ஒரு அஹங்காரம் கிடையாது என்பதை உணருகின்றோம்.

நாம் நமது தனி அடையாளங்களை கொண்டிருப்பதாக நினைக்கின்றோம். பிரபஞ்ச இருப்புத்தன்மைகள், தனிப்பட்ட அடையாளம் என்று எதுவுமில்லை. இந்த ச த்தியத்தை நாம் உணரும்போது, வலி, துன்பம், கஷ்டம், வியாதி போன்றவற்றிலிருந்து விடுதலை அடைகின்றோம்.

நன்றாக புரிந்து கொள்ளுங்கள். நாம் ஒரு தனிப்பட்ட விழிப்புணர்வு என்ற விஷயத்தை பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் வரையில் நாம் தொடர்ந்து உடலளவிலும், மனதளவிலும், ஆன்ம அளவிலும் துன்பப்பட்டுக் கொண்டே தான் இருப்போம். நாம் ஏன் தொடர்ந்து இயற்கையை எதிர்த்துக் கொண்டே இருக்கின்றோம்? இயற்கை எதையெல்லாம் கொடுக்கின்றதோ, அதையெல்லாம் நிராகரிக்கின்றோம்.

குளிராக இருக்கும் போது அதை எதிர்க்கின்றோம். நாம் இயற்கையிலிருந்து வேறுபட்டதாக நினைக்கின்றோம். இமயமலையில், நான் நிறைய சந்நியாசிகளையும் ஞானிகளையும் பார்த்திருக்கின்றோம். அவர்களெல்லாம் அந்தக் குளிரும் அந்த, பனியிலும் கிட்டத்தட்ட நிர்வாணமாகவே வாழ்கின்றார்கள். நான் அதே மாதிரி குளிரிலும் பனியிலும் இருந்திருக்கின்றேன். இருந்தும் உடல் நிலை பாதிக்கப்படாமல்,

இருபத்தைந்து வருடம்

எடுத்துக்கொள்வோம். இறந்த உடல் தண்ணீரில் மிதக்கின்றது. இறந்த உடல் தண்ணீரைவிட கனமானது. இருந்தும் மிதக்கின்றது. மற்றொரு பக்கம் பார்த்தால், உயிரோடு இருக்கும் ஒருவரின் உடல், தண்ணீரைவிட லேசானது. இருந்தும் அப்படி மிதப்பதில்லை. மிதக்க முடியாமல், தண்ணீரில் மூழ்கிவிடுகின்றோம். இது ஏன் நடக்கின்றது? நாம் உயிரோடு இருக்கும்போது, தண்ணீருடன் நம்மை தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க தெரியவில்லை. நம்முடைய அகங்காரம், அதைத் தடுக் கின்றது. இறந்த உடலில் மனம் கிடையாது, அகங்காரமும் கிடையாது. நம்முடைய மனமும், அகங்காரமும்தான் உடலில் கனத்தை ஏற்படுத்துகின்றது.

நயாகரா வீழ்ச்சியிலிருந்து வீழ்ந்த ஒருவரின் பேட்டியை, நான் சமீபத்தில் படித்தேன். கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள், எப்படி நயாகரா வீழ்ச்சியிலிருந்து விழுந்த ஒருவர் உயிர்பிழைத்திருப்பார் என்பதை. நயாகரா நீ ர் வீழ்ச்சியை நீங்கள் பார்த்திருந்தால், அதன் வேகமும் பிரமாண்டமும் உங்களுக்குத் தெரிந்து இருக்கும். எல்லா பத்திரிகையாளர்களும், அவரிடம் அந்த அசாதாரணமான, சூழ்நிலையைப் பற்றிக் கேட்டார்கள். அதற்கு அவர் மிக அழகா கச் சொன்னார், நான் நயாகரா வீழ்ச்சியில் விழுந்தபோது, நான் நயாகரா வீழ்ச்சியின் ஒரு பாகம் ஆனேன். அதன் ஒரு பகுதியானேன். நயாகரா வீழ்ச்சியிலிருந்து வேறாக என்னை நினைக்கவில்லை.

கூட்டு விழிப்புணர்வுடன் நாம் இசைந்து இருக்கும்போது, கூட்டு விழிப்புணர்வின் பாகமாக நம்மை உணரும்போது, இயற்கை நம்மோடு இருக்கும். இயற்கை நமக்கொரு நண்பனாக இருந்து நம்மைப் பாதுகாக்கும். இயற்கை நம்மை துன்பப்படுத்தாது. நாம் இயற்கையிலிருந்து வேறுபட்டவர்கள் என்று நினைக்க ஆரம்பிக்கும்போது, நாம் தனிப்பட்ட விழிப்புணர்வு என்று நினைத்துக் கொண்டு இருக்கும்வரை, இயற்கை நமக்கு எதிராகவே இருக்கும். நாம் கூட்டு விழிப்புணர்வோடு இசைந்து இருக்கும்வரை இயற்கை நம்மைக் காக்கும்.

நாம் எப்பொழுதெல்லாம் சமூக மற்றும் பொருளாதார வெற்றிகளை அடையவேண்டும் என்று நினைக்கின்றோமோ, எப்பொழுதெல்லாம் நம்முடைய இலக்கை அடையவேண்டும் என்று நினைக்கின்றோமோ, அவையெல்லாம் நாம் அந்த சூழ்நிலையோடும், அந்தக் குழுவோடும் இசைந்து இருக்கும்போதே சாத்தியமாகின்றது. நாம் கூட்டு விழிப்புணர்வுடன் இசைந்து நடக்க வேண்டும். நாம் தனிப்பட்டவர்கள். நம் ஏதோவொன்று என்ற அடையாளப்படுத்தும்வரை நாம் எந்த சூழ்நிலைக்கும் தடையாகவே இருப்போம். நாமும் தடைபடுத்தப்படுவோம். இது நாம் வேலைசெய்யும் இடத்திலோ, வீட்டிலோ, அலுவலகத்திலோகூட நடக்கலாம்.

கூட்டு விழிப்புணர்விற்குள் கரையும்போது, நாம் பாதுகாப்பாக இருப்போம். நம்மை அந்தக் கூட்டு விழிப்புணர்வே பார்த்துக் கொள்ளும். இதனால், நாம் சமூக மற்றும் பொருளாதார வெற்றிகளை அடைவது மட்டுமில்லாது இந்த உணர்வை அனுபவிக்கஆரம்பிப்போம். இது ஒரு பூரணத்துவமான உணர்வு. இதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. இதை நமக்குள் நிகழாமல் தடுப்பதன்மூலம், நமக்கே நாம் ஒரு நரக அனுபவத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்கின்றோம்.

ஒரு சின்னக் கதை

இரண்டு எறும்புகள், சாகாவரம் அளிக்கக் கூடிய அமிர்தம் இருக்கும் ஒரு பாத்திரத்தின் மேலே உட்கார்ந்திருந்தன. பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே ஒரு எறும்பு தவறி அமிர்தத்துக்ககு உள்ளே விழுவது போல இருந்தது. எப்படியோ தட்டுத் தடுமாறி மறுபடியும் மேலேயே, பாத்திரத்தின் நுனியிலேயே வந்து உட்கார்ந்துக் கொண்டது. இதைப்பார்த்த இன்னொரு எறும்பு கேட்டது, நீ ஏன் அமிர்தத்துக்குள்ளே விழ விரும்பவில்லை. அப்படியே, நீ அமிர்தத்துக்குள்ளே மூழ்கியிருந்தாலும், அமிர்தம் உன் வாயில் சி றிதளவு சென்றாலே நீ சாகாவரம் பெற்றுவிடுவாய். அப்புறம் ஏன் நீ விழவில்லை.

கூட்டு விழிப்புணர்விற்குள் கரைவதே நம்மை முழுமையாக சுதந்திரமடையச் செய்யும் என்பதே நாம் உணருவதில்லை, நான் என்ற அகங்காரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு, இதை நாம் தடுக்கின்றோம். கூட்டு விழிப்புணர்வுடன் கரையாதவரை, நமக்கும் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களுக்கும் நாம் தொடர்ந்து நரகத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருப்போம்.

பண்டைய சீனத் தத்துவமான, தவோயிசமும் இதையே சொல்கின்றது. அதாவது, தாவோ என்பது இயற்கையுடன் மிதந்து செல்வது, இயற்கை ஓட்டத்திற்கு, தண்ணீர் ஒரு மிகச்சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. அது நிலத்தில் பாய்கின்றது. தடைகள் வந்தாலும் அழகாகவும், உற்சாகத்துடனும் துள்ளிப் பாய்கின்றது. தாவோ, தண்ணீரில் ஏற்படும் வேண்டியிருக்கின்றது.

கூட்டு விழிப்புணர்விற்குள் நாம் கரையும்போது, நமக்குள் நாம் புதுப்புது பரிமாணங்களையும், சாத்தியங்களையும் நாம் உயிர்ப்பிப்போம். பாருங்கள், இந்த ஒரு உடலைக் கொண்டே, நம்மால் இவ்வளவு ஆனந்தத்தை உணர முடிகின்றது. இந்த ஒரு உடலிலேயே, இன்னும் எவ்வளவோ ஆனந்தத்தை உணரலாம். கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள், இரண்டு உடல்கள் இருந்தால், இன்னும் எவ்வளவு ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கலாம் என்பதை, இரண்டு உடல்கள் இருந்தால் இன்னும் எவ்வவு சாதிக்கலாம் என்பதை கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

உடல்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும்போது, ஆனந்தமும், மகிழ்ச்சியும் அதிகமாகும். கூட்டு விழிப்புணர்வின் ஒரு பகுதி நாம் என்று உணரும்போது அது நமக்கு அனுபவமாகின்றது.

நித்யானந்த ஸ்பூரண தியான முகாமில், நாம் கூட்டு விழிப்புணர்வின் ஒரு பகுதி என்பதை உணர்வோம். கூட்டு விழிப்புணர்வின் ஒரு பகுதி நாம் என்பது மட்டுமல்ல. நாமேதான் கூட்டு விழிப்புணர்வு. நாம் நினைப்பதுபோல, நாம் தனி த்தனி விழிப்புணர்வுகள் கிடையாது. ஒவ்வொரு உடலாக, நாம் உள்ளே ஆழ்ந்து செல்லச்செல்ல, நாம் எல்லாவற்றிலும் இருக்கும் ஒன்று, என்பதை உணருகின்றோம். இதனால், நோய்கள் தானாகவே குணமாகின்றன. நம்முடைய மன சரீரம், பிராண ச ரீரம், சூட்சும சரீரம், ஸ்தூல சரீரம் மற்ற அனைத்து ச ரீரங்களிலும் இனிமையை உணருகின்றோம்.

நாம் எல்லையில்லா விழிப்புணர்வு என்பதை உணரும்போது, அது ஒரு அருமையான அனுபவம். இதை கற்பனை செய்துப் பார்ப்பது கடினம். தியான முகாமின் இறுதியில், நிறைய பேரை சாமி பார்த்திருக்கின்றேன், தங்களது பெயர், அடையாளம், சமூக அந்தஸ்து, கல்வித்தகுதி, பணம், மதம், மற்ற வேறெதெல்லாம் அவர்கள் தன்னுடைய அடையாளமாக பிடித்திருந்தார்களோ, அத்தனையையும் மறந்து, அவ்வளவு ஆனந்தத்துடன் இருப்பார்கள்.

மாமனார் தன்னுடைய மருமகனின் காலில் விழுந்து வணங்குவதைப் பார்த்திருக்கின்றோம். இந்தியாவில் இது பொதுவாக நடக்காத காரியம். ஆனால் நமது தியான முகாமில் இறுதியில் இது நடக்கும். ஏனென்றால் அவர் அந்தப் பெண்ணிற்குள் இறைவனைப் பார்க்கின்றார். மாமியார் தன்னுடைய மருமகனுக்குள் இறைவனைப் பார்ப்பதால், அவருடைய கால்களில் விழுந்து வணங்குகின்றார். தாத்தா பாட்டிகள் தங்களுடைய பேரன் பேத்திகளில் காலில் விழுகின்றார்கள். முதலாளிகள் தங்களுடைய தொழிலாளிகளின் காலிலும், உடன் வேலை செய்பவர்களின் காலிலும் விழுகின்றார்கள்.

தன்னுடைய மோசமான எதிரியின் கால்களைத் தொடுவதாலும், தன்னுடைய வயதைவிட மிக கம்மியான வயதுடையவரின் கால்களைத் தொடுவதாலும், மக்கள் தங்களது அடையாளங்களை மறந்துவிடுவதை, பார்த்திருக்கின்றோம். அவர்கள் ஆன்மீகத்தில் முன்னேறுகின்றார்கள். அவர்களின் அகங்காரம் கரைந்ததனால், ஆழமான விழிப்புணர்வையும், ஆழமான ஆனந்தத்தையும் உணருகின்றார்கள். அனைவரிடத்திலும் கடவுளைப் பார்ப்பதால், அவர்கள் ஆனந்தத்திலும், உற்சாகத்திலும், கூட்டு விழிப்புணர்விலும் இருக்கின்றார்கள்.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பண்தான் எங்களுக்குத்

இதை அவர்கள் கற்பனை செய்துப் பார்ப்பதில்லை. இந்த அனுபவம் ஏற்படும்போது, அங்கே இருக்கும் அனைவருமே, தாங்கள் அனைவருமே ஒன்று என்பதை உணருகின்றார்கள். அவர்கள், நாம் தனித்தனியானவர்கள் கிடையாது என்பதை புரிந்துக் கொள்கின்றனர். கூட்டு விழிப்புணர்வை நாம் உணரும்போதுதான், ஆனந்தம், நித்யானந்தம் என்ற வார்த்தைகளின் உண்மையான அர்த்தம் தெரியும்.

கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார், எல்லோருடைய இதயங்களிலும் நான்

ஒரு உருவத்தைத் தியானம் செய்யும்போது, நம்முடைய அகங்காரத்தை அந்த உருவத்தில் பொருத்திப் பார்க்கின்றோம். நமக்கு ஒரு கனிவான அன்பான அம்மா தேவைப்பட்டாலோ நமக்கு ஒரு கனிவான, அன்பான அப்பா இல்லையென்றாலோ, அந்த ஏக்கம் என்னும் அகங்காரத்தை கடவுளின்மீது செலுத்தி, கடைசியாக கடவுளை கனிவும், அன்பும் நிறைந்த அம்மாவாகவோ, அப்பாவாகவோ நினைத்து வழிபடுவோம். எவ்வளவு ஆழமாக இதை மனதில் பார்க்கின்றோமோ, அவ்வளவு ஆழமாக அது உண்மையாகும்.

ராமகிருஷ்ணர் ஆழமாக தன் மனதில் பார்த்ததை, நிஜத்திலும் பார்த்தார். அவர் சந்தோஷமாகவும் இருந்தார், அது இறுதியானது கிடையாது. தோத்தாபுரி, அவரை இந்த இடைப்பட்ட ஆனந்தத்திலேயே தேங்கி இருக்க விடவில்லை. தோத்தாபுரி ராமகிருஷ்ணரை, உருவங்களிலிருந்து நித்ய ஆனந்தமான உருவங்களற்ற நிலைக்கு செல்லுமாறு சொன்னார். தோத்தாபுரி ராமகிருஷ்ணரிடம் உருவமற்ற அனுபவத்தை அடைவதற்காக, உருவங்களை மனதுக்குள்ளிருந்து அழிக்குமாறு சொன்னார். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் அப்படியே செய்து முடிவிலா பேரானந்தத்தை அடைந்தார்.

நாம் எங்கேயும் தேங்கிவிடாமல் இறுதியான நிலையை அடைவதை குரு உறுதி செய்கின்றார். அதனால்தான் கிழக்கத்திய கலாச்சாரத்தின், குருவிற்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் தரப்படுகின்றது. மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தில், குருவிற்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் தரப்படுகின்றது. மேற்கத்திய கலாச்சாரத்தில், ஆசிரியர்களே இருக்கின்றார்கள். மேலும், அங்கு ஆன்மீக குரு என்ற ஒரு விஷயமே கிடையாது. கிழக்கத்திய கலாச்சாரத்தில், பாரம்பரிய பள்ளிகளான குருகுலங்களிலே சொல்லித் தரப்படும் வழக்கமான ஆன்மீகம் அல்லாத மற்ற கல்விகளைக்கூட ஆசிரியர்கள் கற்றுத் தரவில்லை. ஆன்மீக குருமார்களே கற்றுத்தந்தனர்.

குருவிற்கும், ஆசிரியருக்கும் என்ன வித்தியாசம்? ஆசிரியருக்கு அறிவுப்பூர்வமாக மட்டுமே தெரியும். குருவிற்கோ அனுபவப்பூர்வமாகவும் தெரியும். குருவானவர் தான் சொல்லும் சத்தியத்தை உணர்வுப்பூர்வமாக உணர்ந்தவர். இந்திய மன்னர்கள், போர்க்கலைகளை கற்றுக் கொள்ள, குருவிடமே சென்றார்கள். ஞானமடைந்த ஒருவருக்கு விவசாயத்தைப் பற்றியும், போர்க்கலைகள் பற்றியும், வர்த்தகம் பற்றியும் என்ன தெரிந்திருக்கும் என்று நீங்கள் ஆச்சர்யப்படலாம்.

இருபத்தைந்து வருடம் வீடு, மனைவி, குழந்தைகள் போன்றவற்றிலயே சிக்கியிருக்கவே ஆசைப்படுகின்ற றாம். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, மீண்டும் குரு அதே கருத்துக்களை சொல்லும் போது, நாம் அந்தக் கருத்துக்களை புறக்கணிப்பதில்லை. அதேசமயம், நாம் அதை முழுதும் ஏற்றுக் கொள்ளவுமில்லை. இன்னும் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, குருவின் ச க்தியானது நம்மை ஈர்க்கும். குருவையே எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருப்போம். குரு நம்முள் ஒரு பாகமாவார். இன்னும் அவர் சொல்வதை நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. நாம் குருவிடம் கண்ணாமூச்சி விளையாடுகின்றோம்.

ஒரு தருணத்தில், நாம் அவரை உணர்வுப்பூர்வமாக நம்புகின்றேம். அப்போது நாமும் அவரைப் போன்றவர்தான் என்பதை உணர்த்துகின்றார். நாம் இறுதி சத்தியத்தை அடையமுடியும், அவரைப்போல இருக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகின்றார். மறுபடியும் நாம் பயந்து ஒரு ஆட்டைப்போல இருக்கின்றோம். அப்போது நாம் சௌகரியமாக உணருவதற்காக, குருவும் ஆட்டைப்போல நம்மிடம் நடந்து கொள்வார். இப்படிச் செய்வதால் அவரும் நம்மைப் போன்றவரே என்ற உணர்வு வரும். எப்போதும் அவருடன் நம்மைத் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க முடிகின்றதோ, எப்போது நமக்கு அவரை உணர்வுப்பூர்வமாக நம்ப (படுள்ள்ற்) முடிகின்றதோ, அப்போது நாம் ஆடு கிடையாது. சிங்கம் என்பதை உணர வைக்கின்றார். இதை உணர்ந்த பிறகும்கூட நாம் மறுக்கின்றோம்.

ரொம்ப காலத்திற்குப் பிறகு, குருவானவர், நம்முடைய இயல்பான நிலையை உணரச்செய்து, இறுதியான சுதந்திரத்தை கொடுக்கின்றார். அதற்குப்பிறகுதான் நாம் எப்போதுமே சிங்கம்தான் என்பதை உணருகின்றோம்.

நாம் புதிதாக ஏதோவொன்றாக மாறவேண்டியதில்லை. நாம் விழித்துக்கொண்டு, ஏற்கனவே அதுவாகத்தான் இருக்கின்றோம் என்பதை உணர்ந்தால்போதும். குருவானவர், முழு மலர்ச்சிக்கு முந்தைய எந்த ஒரு நிலையிலும் நம்மை தேங்கவிடுவதில்லை. நாம் இந்தப் பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வு, நாம்தான் இறுதி சத்தியம். நாம்தான் பிரபஞ்ச சக்தி என்பதை உணரும்வரை, அவர் நம்மை உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றார்.

ஒரு அழகான ஜென் கதை.

ஒரு சீடர் அவனுடைய சிறு வயது முதலே குரவிடம் வளர்ந்து வந்தார். அவன், தனது குரவைப் போலவே பாவனை செய்வார். குருவானவர் பேசும்போது, சில சமயங்களில் கட்டை விரலை மேலே உயர்த்தியவாறு ஆட்டிக் காண்பித்தும் பழக்கம் உடையவர். இதை குரு தன்னுடைய சொற்பொழிவுகளில் செய்யும்போது, சீடரும் அப்படியே செய்தார்.

ஒருநாள், குரு ஒரு வாளை எடுத்து திடீரென அந்த சீடரின் கை விரல்களை வெட்டிவிட்டார். சீடர் எந்த ஒரு சலனமோ, சந்தேகமோ இல்லாமல், குரு எது செய்தாலும் நம் நன்மைக்குத்தான் செய்வார் என்ற ஆழ்ந்த சரணாகதி உணர்வுடன் இருந்தார். அந்த ஆழ்ந்த நம்பிக்கையே அந்த சீடரை உயர்ந்த விழிப்புணர்வு நிலைக்கு எடுத்துச் சென்றது. அந்த சீடரும் ஞானமடைந்தார்.

மற்றொரு ஜென் கதை.

திடீரென திரும்பிய அந்த குரு, சீடரை மாடியிலிருந்து கீழே தள்ளிவிட்டார். அந்த சீடன் குருவிடம் ஆழ்ந்த சரணாகதி உணர்வுடன் இருந்ததால், குரு என்ன செய்தாலும் தன் நன்மைக்காகவே இருக்கும் என்று உணர்ந்தார். அப்போது அவர் மிதப்பதைப் போன்று உணர்ந்தார். அவர்தரையை தொட்டபோது, சொர்க்கத்தில் இருந்தார். அவர் ஞானமடைந்தார்.

குருமார்கள், இந்த நுட்பத்தை, தங்களோடு ஆழ்ந்த சரணாகதி உணர்வோடு இருக்கும் சீடரிடம் மட்டுமே பயன்படுத்துவார்கள். தன்னோடு இசைந்து இருக்கும் சீடர்களிடம் மட்டுமே இதைச் செய்வார்கள். ஜென் தடி (முங்ய் நற்ண்ஸ்ரீந்) என்கின்ற உயர்ந்த நுட்பத்தை கனிவுடனும், அன்புடனும் உபயோகிப்பார்கள். வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்க்கு மிகவும் மனதைப் புண்படுத்தக்கூடியதாகத் தெரியும். அந்த சீடருக்கு மட்டுமே, குரு தன்னிடம் அந்த நுட்பத்தை உபயோகப்படுத்துவதன் பின்னால் இருக்கும் அன்பும், கனிவும் புரியும். இப்படிப்பட்ட அறுவை சிகிச்சையைப் பெறுவது பாக்கியமாகும்.

பதில் : உங்களுடைய கேள்வியின் இரண்டாவது பகுதிக்கு முதலில் பதில் சொல்கின்றேன். நீங்கள் இணைப்பை ஏற்படுத்தத் தேவையில்லை. ஏனென்றால் நீ ங்கள் ஏற்கனவே இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றீர்கள். நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் என்னவென்றால், நாம் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றோம் என்பதை உணர்வது ஒன்றுதான்.

உங்களுடைய இருப்புத் தன்மையின் ஆழத்தில், நிர்வாண சரீரத்தில், நீங்களும், இந்த உலகமும் கடவுளும் ஒன்றே. இதைத்தான் ஜீவன் (ஜீவாத்மா), ஜகத் (உலகம்), ஈஸ்வரன் (கடவுள்) ஒன்றே குறிக்கின்றது. உங்களைச் சுற்றியிருக்கும் அனைத்தையும் உங்களிலிருந்து வேறொன்றாக பார்க்க மாட்டீர்கள். சக மனிதர்கள் மீது மட்டுமல்லாமல் உயிரற்ற பொருட்களின் மீதும் அன்பு செலுத்துவேம். மரணத்தின் வாசல் வரை சென்று வந்தவர்கள் நிறையபேருக்கு இதே உணர்வு இருக்கின்றது.

உங்களுக்குள் இருக்கும் சக்தியானது, இந்த இயற்கையின், இந்தப்பிரபஞ்சசக்தின், இறைவனின் சக்தி என்பதை உணருங்கள். நீங்கள் எப்போதும் நித்யானந்தத்திலேயே இருப்பீர்கள். நீங்கள் ஏதோ ஒரு சிலவற்றுடன் மட்டும் இணைக்கப்படவில்லை. எல்லாவற்றுடனுமே இணைக்கப் பட்டிருக்கின்றீர்கள். அதனால் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளுடனோ, கருத்தடனோ அல்லது உறவுகளுடனோ மட்டும் பந்தப்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள். நீங்கள் விரிவடைந்து கொண்டே எல்லாப் பொருட்களையும், மனிதர்களையும் உங்களுக்குள் உணரும்போது, எப்படி உங்கள் அன்பையும், கனிவையும் ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் செலுத்த முடியும்?

எல்லை வகுக்க முடியாத நிலையில் இருக்கும் அத்தனையையும் தனக்குள் உணரும் இந்த நிலையைத்தான், சங்கரர் பூரணம் என்று சொல்கின்றார். இதே ச த்தியத்தைத்தான், புத்தரும், தனி அடையாளம் மறைந்து, ஜீவாத்மா பரமாத்வாவுடன் இணைவது என்கின்றார்.

நாம் எப்படி இதை அடைவது? இது பதில் சொல்ல சுலபமான கேள்வி. அதே சமயம் கஷ்டமானதுமே கூட. நாம் ஒவ்வொருவரும், புனிதர் அல்லது பாவி எல்லோரும் இந்த விழிப்புணர்விலிருந்து ஒரே தூரத்தில்தான் இருக்கின்றோம். நாம் மிகப் பெரிய அடி வைத்து வைக்க வேண்டாம். இது உடனடியாகவும், சரியான நேரத்திலும் ஏற்படும் விழிப்புணர்வு. இது ஒன்றும் ஒவ்வொரு பகுதியாக முடித்,

இருபத்தைந்து வருடம்

468

முடித்த ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் சர்ட்டிபிகேட் வாங்கி இறுதியாக விழிப்புணர்வு தேர்வில் தேர்ச்சி பெறுவது போன்றது கிடையாது.

நம்முடைய அனைத்து தியான வகுப்புகளும், உங்களின் ஒரு பகுதியை திறக்கச் செய்து, இந்த ச த்தியத்தின் ஒரு துளியையாவது அனுபவிக்கச் செய்கின்றன. முதல்நிலை தியான வகுப்பான, ஆனந்த ஸ்புரண தியான வகுப்பில், உங்களுடைய சக்தி மையங்களான சக்கரங்களை விழிக்கச்செய்து தூய்மை செய்யப்படுகின்றன. நீங்கள் இந்நிலையில் அந்த சத்தியத்தை ஒரு துளியாவது ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பீர்கள். மேலும் முன்னேறிச் செல்லவும் தயாராக இருப்பீர்கள். இரண்டாவது நிலை தியான வகுப்பான, நித்யானந்த ஸ்புரண தியான முகாமில், ஏழு சரீரங்களில் உங்களை அழைத்துச் செல்வோம். இதில் நீங்கள் அனுபவங்களால் பெறுவீர்கள். உங்களுக்கு ஒரு உண்மையின் ஒரு துளி கிடைக்கும். அடுத்ததாக, நித்யானந்தா தியான சிகிச்சையாளர் தீட்சை வகுப்பு. இதில் நீங்கள் விரும்புகின்ற வரைக்கும் அனுபவத்திலேயே நிலைத்திருப்பதற்கான தீட்சை தரப்படுகின்றது.

இதற்குமேல் உங்களது முயற்சி தேவைப்படுகின்றது. உங்களுடைய கேள்விகள் வேட்கையாக மாறி, உங்களுடைய தவிப்பு தீரா நெருப்பாக மாறும்போது, நீங்கள் விழிப்படைகின்றீர்கள். வேறு வழியே இல்லை. எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டு, இந்த அனுபவத்திடம் சரணடைவது ஒன்றே வழி என்று தீர்மானிக்கும்போது சத்தியத்துடன் இணைகின்றீர்கள். இதுதர்க்க ரீதியான வழிமுறையும் கிடையாது. இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற பயமும் கிடையாது. நீங்கள் சிரத்தையோடு இருக்கும்போது, பாதையே இலக்காக மாறிவிடும்.

கிருஷ்ணருக்கும், அர்ஜனனுக்கும் இடையேயான உரையாடலாக, யோகத்தின் அறிவியலை விளக்கும் பகவத்கீதையில் இருக்கும் பதினைந்தாவது அத்தியாயமான புருஷோத்தமா யோகா என்ற உபநிடதம் இத்துடன் முடிவடைகின்றது.

469 விளக்கி இருக்கிறேன். இப்போது அசுர குணங்களைப் பற்றியும் சொல்லிவிட்டேன். அதனால் நீ புரிந்துக் கொண்டு, உன் வாழ்க்கையை தெய்வீக இன்பத்துடன் ஆனந்தமாக வாழ வேண்டும்.

16.7 அசுர குணத்தோடு வாழ்பவர்களுக்கு கட்டுப்பாட்டுக்கும், விடுதலைக்கும் வித்தியாசம் தெரியாது. மேலும் அவர்களுக்கு தூய்மையைப் பற்றியும் தெரியாது; உண்மையான நடத்தை அவர்களுக்குத் தெரியாது.

அசுர குணம் என்றால் என்ன? ஒருவர் செய்யும் அனைத்து காரியங்களும் கர்வத்தினாலும், பெருமையினாலும் அகங்காரத்தினாலும், பெயருக்காகவும், புகழுக்காகவும், அதிகாரத்திற்காகவும் இருந்தால் அதுவே அரக்க குணத்தின் இயல்பாக கிருஷ்ணர் சொல்கிறார். இராவணனுடைய விஷயத்தில், அவர் தனக்கும், பிறர்க்கும் பயன்படும் வாழ்க்கை வாழவில்லை. அவருடைய செயல்கள் அனைத்தும் அறியாமையின் விளைவால் வெளிப்பட்டது. அதுவே அவருடைய இறுதியான வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தது.

இராவணனைப் போல தவறு செய்யும் மக்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். (இராமாயணம் என்ற இந்திய காவியத்தில் இலங்கை அரசன் இராமனின் மனைவி சீதையைக் கடத்தி அவனுக்கும் பயன்படவில்லை. மற்றவர்களுக்கும் பயன்படவில்லை. அவர் தனக்கும் பிறர்க்கும் ஒரு இரராட்சகனாகவே மாறிப்போனார். அவர் மற்றவர்களைக் கொன்று கடைசியில் தானும அழிந்து போனார். அவருடைய எனக்கு என்ற எண்ணத்தாலும் அதிலிருந்து எனக்கு என்ன கிடைக்கும்? என்ற எண்ணத்தாலும் அவர் குற்றங்கள் எல்லாம் நடந்தன. அவருடைய நான் எனது என்ற எண்ணம் வலிமையடைந்ததால்தான் மொத்த கதையும் நடந்தது. தயவு செய்து புரிந்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் என்ன செய்தாலும், வேதநூல்களைப் படித்தாலும், தர்மங்கள் செய்தாலும், பொதுச் சேவை செய்தாலும், பூஜைகள் செய்தாலும், வேள்விகள் யாகங்கள் செய்தாலும் அல்லது தியானம் செய்தாலும், அது நான் மற்றும் எனது என்ற எண்ணத்தை வலிமையாக்கிக் கொண்டு சென்றால், அவர்கள் துக்கங்களை நோக்கித்தான் செல்கின்றார்கள்.

நான் என்று கவனம் செலுத்துவது உள்ளுணர்வின் காரணமாகத்தான். வாழ்க்கை வாழ்வதற்கான அழைப்பு இது. கட்டுப்பாடுகளும், பாதுகாப்பற்றத்தன்மையும் நிறைந்த வாழ்க்கையின் அழைப்பு இது. வாழவேண்டும் என்ற உள்ளுணர்வுதான் நான் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒன்றைப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற உள்ளுணர்வுதான் எனது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. யார் இவையிரண்டும் மாயை என்பதைப் புரிந்துக் கொள்கிறார்களோ அவர்கள் விழிப்படைந்த மனிதர்கள். அதுபோல மனிதர்கள் வாழ்வதற்கான உள்ளுணர்வு எதற்கும் உதவாது என்று புரிந்துக் கொண்டு இருப்பார்கள். ஒருவர் வைத்திருக்கும் பொருட்களும் உதவாது. ஏனென்றால், அவர் எப்போதும் வாழ்ந்திருக்க முடியாது.

வாழ்வதற்கான உள்ளுணர்வு என்பது முற்றிலும் மாயைதான். நமது வாழ்க்கை என்பது அதிகபட்சம் 70லிருந்து 80 வயதுவரை தான். சில நேரங்களில் மனிதர்கள் அதே அடையாளத்துடன் 90 முதல் 100 வயது வரை வாழ்ந்து இருக்கலாம். வாழ்வதற்கான உள்ளுணர்வு என்பது தன்னை விரிவாக்கவே முயற்சிக்கும். இது வாழ்க்கையை முடிவற்றதாக ஆக்க நினைக்கும். யாரும் இறக்க நினைப்பதில்லை. அதனால் இயற்கையாக நாம் துக்கத்தை நோக்கித்தான் செல்லும். எவ்வளவு நாள் இந்த உள்ளுணர்வோடு வாழ்க்கைக்கான உள்ளுணர்வை வைத்திருக்கிறோமோ, நாம் மீண்டும் மீண்டும் நம்மைத்தான் துக்கப்படுத்திக் கொள்கின்றோம்.

இன்று காலை ஒரு ஆசிரமவாசி புகார் சொன்னாள், சிறிய நல்ல அர்த்தத்துடன் செய்யப்பட்ட கேலியால் காயப்பட்டு இருப்பதாக சொன்னார். அவர் சொன்னால் அவன் மிக மென்மையானவள் என்று. நான் சொன்னேன், அந்த வார்த்தையை உபயோகிப்பதை நிறுத்தி விடுங்கள். நீங்கள் மென்மையான உணர்வுடையவர் இல்லை என்று நான் சொன்னேன். மென்மையான உணர்வுடைய மனிதர்கள் சல்லடை போன்று இருப்பார்கள். அவர்கள் வார்த்தைகள் அவர்களை தாண்டிச் செல்ல விட்டு விடுவார்கள். கடின மனம் கொண்டவர்கள்தான் காயப்படுவார்கள். நீங்கள் காயப்பட்டால் தயவு செய்து புரிந்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் கடினமானவர். நீங்கள் கல்லைப் போன்று ஊடுருவ முடியாதபடி இருக்கின்றீர்கள். அதனால்தான் வார்த்தைகள் உங்கள் மேல் மோதுகிறது. அதனால் நீங்கள் மென்மையான உணர்வுடையவர் என்று சொல்லாதீர்கள். ஒரு மென்மையான மனிதர், வார்த்தைகள் தன்னை ஊடுருவி செல்ல அனுமதிப்பார். மென்மையான மனிதர் ஒருபோதும் துக்கப்படுவதில்லை. நாம் வார்த்தையால் எப்போது துன்பப்படுகிறோம் என்றால், எப்போது அதை நிறுத்துகிே றாமோ, எப்போது அதை எதிர்க்கின்றோமோ, எப்போது நாம் அதற்கு நமக்கு தெரிந்த அர்த்தத்தை எடுத்துக் கொள்கிறோமோ அப்பொழுது துக்கப்படுகிறோம். நாம்

இருபத்தைந்து வருடம்

பயத்தை நம் இருப்புத் தன்மையில் இருந்து எடுக்க முடியாது. பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையிடம் சரணடைந்து விடுவது, இறப்பிடம், மரணத்திடம் சரணடைந்து விடுவது ஒன்றுதான். பயமற்றத் தன்மையை அடையும் வழி.

ஒரு அழகான உபநிஷத், கடோபநிஷத், அனைவரும் கண்டிப்பாக படிக்க வேண்டும். (உபநிஷத்-இந்து வேதநூல் ஒரு பகுதி) இது வேதாந்தத்தில் ஒரு அருமையான அமைப்பு (உபநிடதங்களை உள்ளடக்கிய வேதத்தின் சாரம்) வேத கால ரிஷிகளால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அவர்கள் இறப்பைப் பற்றிய அறிவியலை அறிந்துக் கொள்ள த்தான் மிக ஆழமாக சென்றிருக்கிறார்கள். மேற்கே, தங்கள் சக்தியை வாழ்க்கையைப் பற்றி தெரிந்துக் கொள்ள செலவழித்து இருக்கிறார்கள். ஆனால் கிழக்கே தங்கள் ச க்தியை மரணத்தைப் பற்றி தெரிந்துக் கொள்ள அர்ப்பணித்து இருக்கின்றார்கள். அதனால்தான் ரிஷிகள் தங்கள் மரணத்திற்குப் பிறகும் வாழ்ந்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மரணத்திற்குப் பிறகும் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் இரக்கிறார்கள்; இறப்பிற்குப் பிறகும் வாழும் கலையை அவர்கள் கண்டுபிடித்து இருக்கிறார்கள். இப்படித்தான் மக்கள் இந்த பொருள்சார்ந்த உலகில், அவர்கள் வாழ்ந்தாலும் கூட ஒவ்வொரு நிமிடமும் மரணமடைந்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். இந்த கடோபநிஷத் என்பது மரணத்தைப் பற்றிய அறிவியல்.

எமன் அவனை வரவேற்றார். இந்த இடத்தில் நாம் ஒன்றைக் கண்டிப்பாக புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும். எமனுடைய இருப்பிடத்துக்கு யாரும் போக மாட்டார்கள். எப்பொழுதும் அவர்தான் வருவார்! மரணம் என்று சொல்லப்படும் விஷயத்தில் இருந்து நாம் தப்பிக்கவே முயற்சி செய்வோம். அவர் நம்முடைய நான் மற்றும் எனது நம்முடைய எல்லாப் பொருட்களும் மற்றும் சொந்தங்களும் - என்பவற்றை நம்மிடம் இருந்து எடுத்துவிடுவார். நம்மை அவர் எடுத்துக் கொண்டுவிட்டால், நம்மால் காசோலையில் கையெழுத்து இடமுடியாது. அல்லது நம் காரை நாம் ஓட்ட முடியாது. அதன் பிறகு சொந்தங்கள் என்பது இல்லை. நம்முடையது என்று நாம் நினைப்பது

475 எல்லாம் எடுத்துக் கொள்ளப்படும். செல்வம், சொந்தம், வங்கி இருப்பு எல்லாம். எதை நான் என்று நினைக்கிறோமோ அது கூட எடுத்துக் கொள்ளப்படும். அதற்கு எதிர்ப்பதமாக, நாம் மரணத்தை நோக்கி நசிகேதனைப் போல் சென்றால், பயமற்று, மரணம் நம்மை வரவேற்கும். யமன் நம்மை கவனித்துக் கொள்வார்.

இந்த கதையில், யமன் நசிகேதனை அன்புடனும், கவனத்துடனும் வரவேற்கிறார். அவன் அங்கு அன்பான விருந்தாளியாக இருக்கிறார். அடுத்து அவன் மூன்று வரம் வேண்டுகிறார். நசிகேதன் நல்ல உறவுமுறையை வேண்டுகிறான். அவன் நான் என் குடும்பத்திற்கு திரும்பிச் செல்லும் போது, என் தந்தை என்னை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். என்னிடம் அன்பாக என்னைத் திரும்ப எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். எமன் நல்ல உறவுமுறை இருக்க ஆசீர்வதிக்கின்றார். பிறகு எமன் நல்ல செல்வம் கிடைக்கவும், செல்வம், மகிழ்ச்சி, சுகங்கள் அனைத்தையும் எப்படி உருவாக்கிக் கொள்வது என்றும் காட்டுகிறார். இப்பொழுது எமன் கடவுளைப் போல் நடந்து கொள்கிறார். முதலில் அவர் நல்ல விருந்தோம்புபவராக (ட்ர்ட்) நடந்து கொண்டார். பிறகு கடவுள் மாதிரி நடந்து கொள்கிறார். இறுதியில் ஆத்ம ஞானத்தையும் நான் என்ற அறிவையும் கொடுக்கின்றார். இப்போது நசிகேதன் தானாகவே ஞானமடைந்து குருவைப் போல நடந்து கொள்கிறான். மூன்றாவது வரத்தையும் கொடுக்கிறார். ஏனென்றால் நசிகேதன் மரணத்தின் இரகசியத்தைக் கேட்கிறான். இரைஞ்சி கேட்கும் அச்சிறுவனின் நேர்மையும், தைரியமும் எமனை ஞானத்தையும் வழங்கி ஆசீர்வதிக்க வைத்தது.

வாழ்க்கையின் முரண்பாட்டைப் பாருங்கள். நாம் மரணத்திலிருந்து தப்பித்து ஓடினால், மரணம் அல்லது எமன் நாம் எங்கிருந்தாலும் துரத்திப் பிடிக்கின்றது. எதையெல்லாம் நான் எனது என்று நினைத்தோமோ அந்த சொந்தங்கள், செல்வம் எல்லாவற்றையும் மரணம் எடுத்துச் செல்கிறது. ஆனால் இங்கே நசிகேதனுடன், முழு சூழ்நிலையும் அப்படியே மாறியிருக்கிறது! நாம் யமனிடம் சரணடைந்தால், நாம் அவரை நோக்கிப் போனால் அவர் நம்மை அன்பாக உபசரிப்பார். நாம் அவரைப் பற்றி கற்பனை செய்துக் கொண்டு இருந்தது போல் அவர் அத்தனை பயங்கரமானவர் இல்லை. நாம் யமனை எப்போதும் ஒரு பெரிய உருவத்தில், கருமை நிறத்தில், பெரிய மீசையுடன், மெதுவாக எருமையின்மேல் பயணம் செய்தபடி, கையில் பாச க்கயிற்றுடன் பயங்கரமான, இரக்கமற்ற அகங்காரம் பிடித்த அரக்கனைப்போல் உருவகப்படுத்தி விடுகிறோம். கலாச்சார படையெடுப்பால் இந்த உபசரிக்கும் குணம் அழிந்து கொண்டு இருக்கிறது. குறைந்தபட்சம் கிராமங்களில், வேத பாரம்பரியம் உயிரோடு உள்ள இடங்களில், இந்த பண்பாடு உயிரோடு இருக்கிறது. அதிதி தேவோ பவ என்பது விருந்தினரை எங்கே நாம் கடவுளாக மதிக்கிறோமோ அதுதான்.

யமன் நசிகேதனிடம் சொல்கிறார், நீ என் விருந்தினன், வைஸ்வநரக்னி (வழிபடப்படும் அக்னி) என்ற ரூபத்தின் என் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறாய். பண்டிதர்கள் விருந்தினர்களை அக்னியின் ஒரு பகுதி, தெய்விக அக்னி என்று குறிப்பிடுகின்றார்கள். தெய்வீகத்தின் ஒரு பகுதியாய் நீ என் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறாய். நீ இங்கே இருக்கிறாள். நான் உனக்கு மரியாதை செலுத்த வேண்டும். நீ வரும்போது உன்னை வரவேற்க நான் இங்கு இல்லை. உன்னை வரவேற்க மூன்று நாட்களாக நான் இங்கு இல்லாதது குறித்து என்னை மன்னித்து விடு.

பொதுவாக நாம் எமனை, மரணத்தைத் தள்ளிப் போடுவோம். பொதுவாக, நாம் அவனிடம் இருந்து தப்பிக்கவே முயற்சி செய்வோம். ஆனால் அவரைத் தேடி நாம் போனால், நாம் பயப்படுவது போல அவன் அங்கு இல்லை. இதுதான் அந்த கதையின் சாரம்.

பொதுவாக அவர்தான் நம்மை துரத்திக் கொண்டிருப்பார். நாம் அவரை விட்டு ஓடுவோம். அவன் நம் பின்னால் இருப்பான்! ஆனால் நாம் திரும்பி அவனை நோக்கிச் சென்றால், நாம் உடனே தெரிந்துக் கொள்ளலாம் அவன் அங்கு இல்லை என்று. மூன்று நாட்கள் நசிகேதனால் எமனை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இந்த முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்துக் கொள்ளுங்கள். இந்த கதை முக்கியமானது. இதில் அளப்பரிய உண்மை இருக்கின்றது. நசிகேதன் மரணத்தை விரும்பியபோது, மரணம் அங்கு இல்லை. நாம் மரணத்தை நோக்கி திரும்பினால், நம்மால் மரணத்தை கண்டுபிடிக்க முடியாது. நாம் கற்பனை செய்திருப்பது போல். நாம் மரணத்தைப் பற்றி என்னவெல்லாம் கற்பனை செய்துகொண்டு இருக்கிறோமோ, நாம் அதனிடம் ச ரணடையும் போது, மரணம் அப்படி இருப்பதில்லை. இப்போது பயத்தின் காரணமாக நாம் தப்பிக்க முயற்சி செய்கின்றோம். நாம் தப்பிக்க முயற்சி செய்வதால், அவர் நம்மை துரத்துகிறார்.

| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுனெ, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

இருக்கிறீர்கள். பயங்கள் நிகழ அனுமதியுங்கள். உங்கள் இருப்புத் தன்மையில் இரந்து பயம் வெளியே வரட்டும்.

உங்கள் பயம் அடக்கப்படாமல், விழிப்புணர்வு நிலைக்கு மேலே வரட்டும். எல்லா பயங்களும் உண்மையாகவதற்கு சாத்தியக்கூறுகள் இருப்பதை ஒப்புக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் செல்வம் திருடப்படலாம். உங்களுக்கு விபத்து நடக்கலாம். நமக்கு நெருக்கமானவர்கள் இறக்கலாம். அல்லது நீங்கள் இறக்கலாம். எல்லா சாத்தியக்கூறுகளும் உண்மைதான். ஆம் என்ன செய்ய முடியும், இது வாழ்க்கை. இது தான் உண்மையை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வது.

சிறு குழந்தைக்குத்தான் உண்மையை எதிர்கொள்ள கனவுகளும், கற்பனைகளும் தேவை. எப்படி இருந்தாலும் நாம் உண்மையைப் புரிந்துக்கொள்ளத் தேவையிருக்கிறது. நாம் எவ்வளவு அதிகமாக தப்பிக்க நினைக்கிறோமோ, அவ்வளவுஅதிகமாக அது நம்மை வேட்டையாடும். அவ்வளவு அதிகமாக நம்மைத் துரத்தும். நமது பயங்களை வெளியே வர அனுமதித்தால் உடனே அது நம்மை விட்டு விலகுவதைப் பார்க்கலாம். பிறகு நாம் மேலும் பொறுப்புள்ளவர்களாகவும், ஆழமானவர்களாகவும் மாறிவிடுவோம்.

நமது இரண்டாவது நிலை தியான நிகழ்ச்சியான, நித்தியானந்தா ஸ்புரணம் (ஈநட) அல்லது கஆட- 2, மரண அனுபவம் என்பது ஒரு தியானமாக அப்படியே செய்யப்படுகிறது. இது என் தனிப்பட்ட மரண அனுபவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மக்கள் இந்த தியானத்திற்குள் நுழைய பயப்படுவார்கள். ஆனால் இந்த அனுபவத்தில் இருந்து வெளியே வரும்போது புதிதாக பிறந்ததுபோன்றdisplay தெளிவாகவும் இருப்பதை உணர்வார்கள்.

அவர்கள், நான் நிறைய விஷயங்களை தள்ளிப் போட்டு இருக்கிறேன். நான் வீட்டிற்கு திரும்பிய உடன் அவை அனைத்தையும் செய்துவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்து விட்டேன் என்று சொல்கிறார்கள். இயற்கையாக இந்த மரண தியானத்தில் இருந்து வெளியே வந்தவுடன் மக்கள் ஆழமாக மாறியிருப்பார்கள். அவர்கள் உறவுகளின் மதிப்பை புரிந்துக் கொண்டு இருப்பார்கள். பல மக்கள் என்னிடம் இந்த தியானத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் வாழ்க்கைத் துணைவருக்கு அதிக மரியாதை கொடு க்கத் தொடங்கியிருப்பதை சொல்வதுண்டு; அவர்களை நன்றியுணர்வுற்று ஒருபோதும் எடுத்துக் கொண்டதில்லை. நாம் மரணத்தின் சாத்தியக் கூறுகளைப் பற்றி நினைக்கத் தொடங்கினால், வாழ்க்கையையோ, வாழ்க்கைத் துணையையோ நன்றியுணர்வற்று எடுத்துக் கொள்ள மாட்டோம். நாம் உண்மையாக வாழத் தொடங்குவோம்.

அதேபோல, நமது உடல்நலம் நம்மிடம் இருந்து எடுத்துக் கொள்ளட்டும் சாத்தியங்கள் இருப்பதால், இந்த தியானத்திற்குப் பிறகு, இந்த உடல்நலம் சாதாரணமாக கிடைத்தது என்று எடுத்துக் கொள்ள மாட்டோம். நாம் ஆழமாக வாழ்க்கையை வாழ ஆரம்பிப்போம். மரணத்தின் சாத்தியக்கூறுகள் இருப்பதால் எதையும் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ள மாட்டோம். இந்த வாழ்க்கை எப்போது வேண்டுமானாலும் நம்மிடம் இருந்து எடுத்துக் கொள்ளப்பட சாத்தியக் கூறுகள் இருப்பதால் நம் இருப்புத் தன்மைக்குள் நுழைவோம், நாம் நமது பொறுப்புகளையும் இந்த பிரபஞ்ச இருப்புத்தன்மை நமக்கு அன்பு கொண்டு வழங்கிய அனைத்தும் நம் வாழ்க்கையின் பரிசு என்றும் உணர்ந்துகொள்வோம்.

நாம் விஷயங்களை எப்படி நன்றியுணர்வு இல்லாமல் எடுத்துக் கொள்கி றோம் என்று காட்டுவதற்கு ஒரு சிறிய கதை சொல்கிறேன்.

ஒர் ஊரில் ஒரு அரசர் இருந்தார். அவனுடைய நாற்பத்து ஐந்து வருட நல்ல வாழ்க்கைக்கு பிறகு மிகவும் சலிப்படைந்தான். அவன் என்ன கேட்டாலும் கிடைத்தது ; செல்வம், ஆடம்பரங்கள் மற்றும் அனைத்து சந்தோஷங்களும் அனுபவிப்பதற்கு என்னவெல்லாம் வேண்டுமோ, அனைத்தும் அவனிடம் இருந்தது. அவர் செய்வதற்கு அங்கே ஒன்றும் இல்லை.

எல்லா ஆர்வமும் குறைந்து போனது. அவன் சலிப்படைந்தான்.

நான் ஒன்று சொல்கிறேன், உங்களுக்கு எல்லா உலகாயுதமான சுகங்களும் இருந்தாலும், இந்த உலகத்தில் நீங்கள் வேண்டும் அத்தனை பொருட்களும் இருந்தாலும் ஒரு மிகப்பெரிய வெறுமை உங்களுக்குள் வெளிப்படும்.

உங்களுக்கு எல்லாம் கிடைக்காவிட்டால், குறைந்தபட்சம் அதை அடையும் ஆர்வமாவது மிச்சம் இருக்கும். அதற்காக வேலை செய்வோம். தொடர்ந்து செய்யத் தேவை இருக்கிறது. வாழத் தேவை இருக்கிறது. நமக்கு சில குறிக்கோள் இருக்கலாம்.

இருபத்தைந்து வருடம்

ஞானமடைந்திருக்கிறாரா? இல்லையா? என்பதற்கு இதுவே அளவுகோல். மக்கள் என்னிடம் கேட்பார்கள், எல்லா நேரமும் என்னை நினைத்துக் கொண்டு இருப்பதாக, நான் சொல்வேன், இல்லை என்னை மறக்க உங்களால் முடிந்த அளவுக்கு முயற்சி செய்து பாருங்கள், என்னை சந்தேகப்படுங்கள். நீங்கள் உண்மையாக என்னால் தொடப்பட்டு இருந்தால், உங்களால் செய்ய முடியாது. உங்களால் முடிந்த அளவு முயற்சி செய்யுங்கள். என் சாநித்யமே உங்கள் பட்டறிவைத் தாண்டி வேலை செய்யும். நீங்கள் என்னால் உதவி பெற போகிறீர்கள் என்றால், என்னோடு இயல்பாக ஒன்றிவிடுங்கள்.

நான் இந்த நிலையை தெளிவாக்கி விடுகிறேன். நீங்கள் எளிமையாக இந்த இசைக்குள் விழுந்து விடுங்கள். பட்டறிவின் வழியாக ஆராயவோ, புரிந்து கொள்ளவோ முடியாது. நீங்கள் உங்களுடைய பட்டறிவுடன், இல்லை என்று சொல்ல முடிந்த அளவு முயற்சி செய்யுங்கள். நீங்கள் எப்போது இல்லை என்று சொன்னல், நீங்கள் ஏமாற்றப்பட மாட்டீர்கள். அதனால் அதுதான் நம்மால் செய்ய முடிந்தது. ஒருவர் ஞானமடைந்தவராக இருந்தால், உங்கள் பட்டறிவையும் தாண்டி உங்களுக்குள் அவர்களால் ஊடுருவி பரவ முடியும். உங்கள் இருப்புத் தன்மையுடன் அவரால் இருக்க முடியும். அவர் எப்போதும் உங்கள் மனதிலும், இரவில் உங்கள் கனவிலும் அவர் இருந்துக் கொண்டே இருப்பார். அவர் உங்களைக் கொள்ளையடித்து விடுவார். உங்களால் முடியாது.

அதனால் அந்த அரசர் குருவால் கொள் ளையடிக்கப்பட்டதாக, வேட்டையாடப்பட்ட தாக உணர்ந்தார். அரசர் படுக்கையில் திரும்பி திரும்பி படுத்துக் கொண்டு இருந்தார். நான் முயற்சி செய்தால் என்ன? அவர் என் செல்வத்தை எடுத்துக் கொண்டால், நான் சுலபமாக அவரை பிடிக்க முடியும். இது என்னுடைய அரசாட்சி தானே. அவர் எல்லா கணக்குகளையும் செய்து முடித்தார். எப்படி இருந்தாலும் நான் இந்த செல்வத்துடன் சந்தோஷமாக இல்லை. அவர் எடுத்துக் கொண்டால் இழப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது? எனக்கு உபயோகமில்லை. அவர் வைத்துக் கொள்ளட்டும்.

அதனால் அரசர் இந்த இடர்பாட்டை துணிந்து எதிர்கொள்ள நினைத்தார். அடுத்த நாள் அவர் செல்வத்தையெல்லாம் வைரங்களாக மாற்றி, எல்லாவற்றையும் ஒரு பையில் போட்டு குருவிடம் எடுத்துக் கொண்டு வந்தார். அவர் குருவின் முன்னால் நின்றார். ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாமல், குரு திடீரென அந்த பையைப் பறித்துக் குரு சொன்னார், முட்டாள், உனக்கு கொடுக்கப்பட்ட எல்லாவற்றுக்கும் நீ நன்றியுணர்வுடன் இல்லாததால் நீ மனச் சோர்வுக்கு ஆளானாய். இப்போது அதே செல்வத்தை ஒருநாள் இழந்து பிறகு திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டாய். சென்று இதை அனுபவி. அந்த அரசர் தன் மன அழுத்தத்தில் இருந்து வெளியே வந்தார், ஒரே ஒரு நாள் தன் செல்வத்தை இழந்ததனால்!

நாம் பாதுகாப்பற்ற விழிப்புணர்வை அனுமதித்தால், நம் வாழ்க்கையிலும் இதுபோன்ற அனுபவங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். தயவு செய்து புரிந்துக் கொள்ளுங்கள். நான் விழிப்புணர்வு என்ற வார்த்தையை உபயோகப்படுத்தியிருக்கி றேன். பாதுகாப்பற்ற நிலையை உணர்வது ஒரு விழிப்புணர்வு ; இது உண்மை. இந்த உணர்வை நாம் அனுமதித்தால் வாழ்க்கை ஒரு வரம் என்று எடுத்துக் கொள்ளவே முடியாது. நாம் வாழ்க்கையை ஆழமாக அனுபவிக்க தொடங்க வேண்டும். ஒரே ஒரு நாள் நாம் வைத்திருக்கும் அனைத்தையும் இழந்துவிட்டதாக ஆழமாக நினைத்தால், மீண்டும் நம்மால் வாழ்க்கையை நன்றியுணர்வு இல்லாமல் எடுத்துக் கொள்ளவே முடியாது.

எடுத்துக்காட்டாக, நம் கண்களைத் திறக்காமல் ஒரு பனிரெண்டு மணி நேரம் வாழ முயற்சி செய்யலாம். அவற்றை மூடி வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பிறகு கண்களை நன்றியுணர்வு அற்று நினைக்கவே மாட்டீர்கள். இந்த வாழ்க்கை எப்போது வேண்டுமானாலும் நம்மிடம் இருந்து எடுத்துக் கொள்ளப்படும் என்று நமக்குத் தெரிந்தால், நாம் வாழ்க்கையை நன்றியுணர்வு இல்லாமல் எடுத்துக் கொள்ள மாட்டோம். இது ஒரு நாள் நம்மிடம் இருந்து எடுத்துக் கொள்ளப்படும் என்று நாம் மறந்துவிடுகிறோம், அதுதான் பிரச்சினை. நாம் பயத்தை அடக்கும்போது, நாம் வாழ்க்கையை இழந்து விடுவோம் என்ற பாதுகாப்பற்றத் தன்மையை அடக்கி விடுகி றோம். அதனால் தான் நாம் வாழ்க்கையை அனுபவிப்பதில்லை. மேலும் நன்றியுணர்வு இல்லாமல் எடுத்துக் கொள்கிறோம்.

நாம் பாதுகாப்பற்றத் தன்மையை அனுபவிக்கும் நேரத்தில், எந்த நேரத்திலும் வாழ்க்கை நம்மிடம் இருந்து எடுத்துக் கொள்ளப்படும் என்று புரிந்துக் கொண்டால், நாம் ஆழமாக வாழ ஆரம்பிப்போம்.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?"' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

நாம் வாழ்க்கையில் சோர்வோ, சலிப்போ அடைந்தால், ஒரு பனிரெண்டு மணி நேரம் நாம் எல்லாவற்றையும் இழந்து விட்டால், நாம் உடனே இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொள்வோம். அதன்பிறகு எப்போதும் வாழ்க்கையை நன்றியுணர்வு இல்லாமல் எடுத்துக் கொள்ள மாட்டோம். அந்த அரசர் வாழ்க்கையை சாபம் போல உணர்ந்ததால்தான் சலிப்படைந்தார். நாம் வாழ்வின் மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் போதோ, பாதுகாப்பற்றத் தன்மையை எதிர்கொள்ளும் போதோ, வாழ்க்கையை நாம் நன்றியுணர்வோ அதன் மதிப்போ தெரியாமல் எடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறோம் என்பது உடனே புரியும். அதுதான் இந்தக் கதை சொல்லும் அர்த்தம்.

யமன் முதலில் உறவுகள், செல்வம் பிறகு கடைசியாக ஞானத்தை நசிகேதனுக்குக் கொடுக்கிறார். எப்போது மக்கள் இருளில் இருந்து அல்லது ஆனந்தஸ்புரண நிகழ்ச்சியில் மரண தியானத்தில் இருந்து வெளிவருகிறார்களோ, அவர்கள் உறவுகளின் உண்மையான அர்த்தங்களைப் பற்றி புரிந்துக் கொண்டதா கச் சொல்கிறார்கள். இதன் அர்த்தம் யமன் அவர்களை ஆசீர்வதித்து இருக்கிறார் என்பதுதான். அவர்களின் செல்வத்தின் மதிப்பு இப்போது அவர்களுக்குத் தெரியும். இதன் அர்த்தம் யமன் அவர்களுக்கு செல்வத்தையும் ஆசீர்வதித்து இருக்கிறார் என்பதுதான். இப்பொழுது அவர்கள் வாழத் தொடங்குவார்கள். அவர்கள் வாழ்க்கை என்பது மகி உணர்ந்த ஆசீர்வாதம் என்பதை உணர்ந்துக் கொண்டு இருப்பார்கள். மேலும் இயற்கையாக யமன் அவர்கள் மேல் ஆசீர்வாதங்களை பொழிவார். அவர்கள் உடல் இறப்பதையும், அதைத் தாண்டிய ஏதோ ஒன்று, உடலையும் மனதையும் தாண்டி அவர்களுக்குள் இருப்பதைப் புரிந்துக் கொண்டு இருப்பார்கள் ; அதைத்தான் ஆத்மஞானம் என்று அழைக்கிறோம்.

நமக்கு உறவுகளுக்கும், செல்வத்துக்கும், ஞானத்திற்கும் ஆசீர்வாதம் கிடைத்துவிட்டால், நாம் நம் மரணத்தையும், பயத்தையும் தெளிவாக எதிர்கொள்வோம். இங்கே கிருஷ்ணர் பயமற்றத் தன்மையைப் பற்றி பேசும்போது, அவர் சொல்வதன் அர்த்தம். அதை எதிர்கொள், பயத்தை எதிர்கொள், அப்போதுதான் பயமற்ற தன்மை மலரும். வாழ்வதற்கான நுண்ணுணர்வையும், பற்றுதலுக்கான நுண்ணுணர்வையும் நாம் எதிர்கொள்ளும் போதுதான் நாம் பயமற்ற தன்மை என்ற இடத்திற்குள் நாம் நுழைகிறோம்.

இருபத்தைந்து வருடம்

முழு இருப்புத் தன்மையும் அமைதியடைந்து இருப்பதை உணர்வீர்கள். எனக்கு என்பதில் கவனம் செலுத்தாத போது, நீங்கள் இறுக்கத்தில் இருக்கவே மாட்டீர்கள். எவ்வளவு தூரம் நீங்கள் எனக்கு என்ற மனப்பான்மையில் இருக்கிறீர்களோ, அதுவரை தொடர்ந்து இறுக்கத்தில்தான் இருப்பீர்கள்.

எப்பொழுது எனக்கு என்பதை நீங்கள் என்று மாற்றும்பொழுது, உள்ளே ஒரு ஆழமான மன அமைதி உங்களுக்கு உள்ளே ஏற்படும்.

நான் பேசிக்கொண்டு இருப்பது நீதிநெறி பற்றி அல்ல. நான் வாழ்க்கையை எப்படி சந்தோஷமாக வாழ்வது என்று போதித்துக் கொண்டு இருப்பதாக தயவுசெய்து

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபிறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பின்தான் எங்களுக்குத்

நினைக்க வேண்டாம். கவலைப்படுவதை நிறுத் திவிட்டு வாழ்க்கையை தொடங்குவது எப்படி? என்பது போன்ற புத்தகங்களை நிறையபேர் எழுதி இருக்கிறார்கள். எப்படி திணிப்பது? என்பது பற்றி போதிக்கும் மனிதன் நான் அல்ல. நான் இதை வெறும் நீதிநெறியாக கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கவில்லை. நான் இதை ஒரு ஆன்மீக சாதனையாக கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். நீங்கள், ஆன்மீக வளர்ச்சியை நோக்கி வேலை செய்துக் கொண்டு இருந்தால், தொழில் முறையில் தேடுபவராக இருந்தால், தயவுசெய்து இதை மட்டும் ஒருமுறை பயிற்சி செய்து பாருங்கள். நான் தொழில்முறை தேடுதல் உள்ளவர் (stretch வார்த்தையை நான் பயன்படுத்தி இருக்கிறேன். ஏனெனில் ஒரு மக்கள் கூட்டம் எப்பொழுதுமே தொழில்முறை தேடல் உள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள். யாராவது ஒரு ஸ்வாமி (புனிதமான மனிதர்) வந்தால், அவர் நிகழ்ச்சிகளை இவர்கள் சென்று பங்கெடுப்பார்கள். யாராவது ஒரு ஸ்வாமி, ஏதாவது புத்தகம், ஏதாவது ஒரு ஆன்மீக நிகழ்ச்சி

நீங்கள் இதுபோன்ற தொழில்முறை தேடல் உள்ளவராக இருந்தால் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ள வேண்டாம். தயவுசெய்து தெளிவாக இருங்கள், நீங்கள் தொழில்முறை தேடல் உள்ளவர் என்று பெருமைப்பட்டுக் கொண்டு இருந்தால், அல்லது யாரோ ஒரு சுவாமியையோ அல்லது வேறு யாரையோ தெரியும் என்றோ, அல்லது ஏதாவது ஒரு சொற்பொழிவோ அல்லது ஏதோ ஒன்றை சென்று கலந்து கொள்வதோ, அல்லது சில தியான முகாம் அல்லது மற்றதில் கலந்து கொண்டு

தயவு செய்து புரிந்துக் கொள்ளுங்கள், வார்த்தைகளோடு விளையாடாதீர்கள் ; நேரடியாக இருங்கள். ஒரே ஒரு வாரத்திற்கு மட்டும் இந்த சோதனையை செய்யுங்கள். அதிகம் வேண்டாம். அதன் பிறகு நீங்கள் உங்களுடைய பழைய தன்மைக்கு மாறிவிடுவீர்கள். நீங்கள் மாற வேண்டாம். அது வேறு பிரச்சனை! இதை சிறிய நிகழ்ச்சிகளில் முயற்சி செய்யுங்கள். எனக்கு என்ற அடிப்படையில் முடிவு செய்வதற்கு பதிலாக, நீங்கள் என்ற அடிப்படையில் முடிவு செய்யுங்கள். நீங்கள் தொடர்ந்து வைத்துக் கொண்டு இருக்கும் எரிச்சல் காணாமல் போகும். வாழவேண்டும் என்ற உள்ளுணர்வு, பற்றுகள் காணாமல் போகும். நீங்கள் ஒரு உள்ளீடற்ற இருப்புத் தன்மையாக மாறுவீர்கள்.

நீங்கள் காலியாக மூங்கில் போல் மாறுவீர்கள். நீங்கள் காலியான மூங்கிலாக மாறும்போது, நீங்கள் தெய்வீகத்தின் கைகளில் ஒரு புல்லாங்குழல்போல் மாறிவிடுவீர்கள். உங்கள் மூலம் என்ன நடந்தாலும் அது தெய்வீகமாக இருக்கும்.

தெய்வீகத்தை உள்ளிழுத்துக் கொள்வது எப்படி என்று படிப்படியாக கிருஷ்ணர் மேலும் விளக்குகிறார். விளக்க முடியாத ஒரு நுட்பமான நிலையில், மிக ஆழத்தில், எப்படி உணர்ந்தறியும் நிலை மேம்பாடு அடைய இது எப்படி காரணமாக என்று விளக்குகிறார்.

தயவு செய்து புரிந்துக் கொள்ளுங்கள். சத்வம் (மனக் கட்டுப்பாடு), ரஜஸ் (கோப உணர்வு), அல்லது தமஸ் (சோம்பேறித்தனம்) என்ற நிலையில் இருந்து இந்த வேலையை செய்வது கஷ்டம். இது எஜமானரை மாற்றுவதற்கு பதிலாக எல்லா வேலைக்காரர்களையும் மாற்றுவதை ஒத்தது. நாம் எப்பொழுதும் இதை செய்ய முடியாது. எஜமான் மாறினால் எல்லா வேலைக்காரர்களும் மாறுவார்கள்.

இங்கே, கிருஷ்ணர் அந்த எஜமான், முடிவுகள் எடுக்கும் அந்த அகங்களும் மாறுவதற்கு நுட்பங்களைக் கொடுக்கிறார். நம் உணர்ந்தறியும் திறன் மேம்பாடு நிகழ்வதற்கு ஒரு நேரடியான நுட்பத்தை இங்கே கொடுக்கிறார். இப்பொழுது, நம் உணர்ந்தறியும் நான் என்பதை மையமாக வைத்துக் கொண்டு நிகழ்கிறது. அவர் ஒரு எளிய நுட்பத்தை கொடுக்கிறார். நான் என்பதற்கு பதிலாக நீ என்று மாற்றிக் கொண்டால் அந்த உணர்ந்தறியும் திறனில் மேம்பாடு நிகழும். இந்த அமைப்பு முறைதான் தெய்வீகத் தன்மைக்கும் உபயோகமாக இருக்கும்.

இருபத்தைந்து வருடம் ஏனென்றால் நாம் நமக்கு போதும் என்று எண்ணுவதால் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறோம். தானம் என்ற வார்த்தையுடன் அகங்காரம் இருக்கிறது, அந்த எண்ணம், நான் உயர்ந்தவன், கொடுப்பவன் ; நீ தாழ்ந்தவன், வாங்குபவன் என்று அர்த்தமாகிறது. பகிர்தல் என்பதில் நன்கொடை என்ற கருத்தே எழவில்லை. நாம் பெற்றிருக்கிறோம், பகிர்ந்து கொள்வோம் என்ற எண்ணம் மட்டும் இருக்கும்.

பகிர்தல் என்பது சரியான மனப்பான்மை. நான் என்ற மனப்பான்மையுடன் செய்யப்படும் தர்மம், பிறகு தன் பெயர் பெயர்ப்பலகையில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளதா என்று சோதித்துக் கொள்ள செய்யும். என் பெயர் சரியான எழுத்துக்களுடன் இருக்கிறதா? சரியான அளவில் இருக்கிறதா? மற்றவரின் பெயரைவிட நம் பெயரின் எழுத்தின் அளவு பெரிதாக இருக்கிறதா? சீ ரிதாக இருக்கிறதா? குறிப்பாக இந்தியாவில் ஒரு மின்விளக்கை கோவிலுக்கு அன்பளிப்பாக கொடுத்தாலும், சோமநாதனின் மகன் இராமநாதன், தாய் சௌந்தர்ய லட்சுமியின் நினைவா, இந்த கோவிலுக்கு இந்த நாளில் கொடுத்தார்கள் என்ற வார்த்தை அதன் மேல் பதிவு செய்யப்பட்டு இருக்கும். அது கருப்புச் சாயத்தால் எழுதப்பட்டு இருக்கும். நாம் மின்விளக்கைப் போட்டால், வெறும் கருப்பு கோடுமட்டும்தான் சுவற்றில் தெரியும். வெளிச்சம் இருக்காது.

இரமண மகரிஷி அழகாக சொல்கிறார். நீங்கள் கேட்காமல் இருந்தால், உங்களுக்கு கொடுக்கப்படும். நான் மக்களிடம் சொல்வதுண்டு, நீங்கள் என்ன நல்ல செயல்கள் செய்தாலும் நீ ங்கள் சொல்லக்கூடாது, நான் சொல்வேன். மக்கள் ஆஸ்ரமத்திற்காக என்ன செய்தாலும் அவர்கள் அதைப்பற்றி பேசுவதில்லை. நான் உலகம் முழுவதும் அவர்களைப் பற்றி சொல்வேன். ஆனால் அவர்கள் சொல்ல ஆரம்பித்தால் நான் அமைதியாகி விடுவேன். நீங்கள் நான் என்ற மனப்பான்மையுடன் எதுவும் செய்யவில்லை என்றால், எதுவும் உங்களிடம் இருந்து எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டதாக நினைக்க மாட்டீர்கள். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அளப்பறிய ஒரு நிறைவை உணர்வீர்கள். நீங்கள் என்ற மனப்பான்மையால் நீங்கள் எது செய்தாலும், அது உங்களை அழகான தெய்வீக குணங்களை வெளிப்படுத்தும் மனிதராக உங்களை மாற்றும்.

யசோதைக்குக் கூட (கிருஷ்ணரின் வளர்ப்புத்தாய்) நான் என்ற கருத்தில்தான் இருந்தாள்.

நான் ஒரு அருமையான கதை சொல்கிறேன். இது தரங்கினி என்ற சிறந்த பக்தையைப் பற்றியது. இது அன்பின் மிகச் சிறந்த அருமையான வெளிப்பாடு; நான் மற்றும் நீ இங்கு உண்மையாக வெளிப்படுத்தப்பட்டு இருக்கிறது.

இந்தக் கதை கிருஷ்ணர் பிறந்து பன்னிரெண்டு மணி நேரத்திற்குள் யசோதையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டதில் இருந்து ஆரம்பிக்கின்றது. அவர் நடு இரவில் பிறந்தார். சூரிய உதயத்துக்கு முன்னால் யசோதையிடம் கொடுக்கப்பட்டார். இது ஏனென்றால், அசரீரி வாக்கினால் கம்சன், அவருடைய மாமா, சூரிய உதயமானால் வந்து கிருஷ்ணனை கொன்றுவிடுவான் என்பதால் யசோதையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டார். யசோதைதான் கிருஷ்ணர் பிருந்தாவனத்தை விட்டு செல்லும் வரை வளர்த்தாள். அவரை வளர்த்தவளாக இருந்தும் கூட, யசோதை அவரிடம் பாடவோ, புல்லாங்குழல் வாசிக்கவோ கேட்டால், அவர் செய்யமாட்டார்.

இருந்தும் கூட கிருஷ்ண பக்தையான தரங்கினி, தாழ்ந்த ஜாதி என்று அழைக்கப்பட்ட குலத்தைச் சேர்ந்தவள். கிருஷ்ணரை வாசிக்கச் சொல்லி கேட்டாள், அவளுக்காக வாசிப்பார். அவள் ஒரு ஓரத்தில் இருந்து கொள்வாள். அவர்முன்வரமாட்டாள். அமைதியாகஅவருடைய இருப்பையும், இசையையும் தூரத்தில் இருந்து அவள் இரசிப்பாள். பிறகு கிருஷ்ணர் போனபிறகு, அவர் நின்று வாசித்த இடத்தில் இருந்து அவர் பாத தூசியைத் தொட்டுக் கொள்வாள்.

ஒரு நாள் கிருஷ்ணர் புல்லாங்குழலை மறந்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். கண்டிப்பாக, அவர் மறக்கவில்லை, மறந்துவிட்டது போல நடித்துக் கொண்டு இருந்தார். கிருஷ்ணர் மறப்பாரா? அவர் மற்றவர்களைத்தான் மறக்கச் செய்வார். அவர் ஒருபோதும் மறப்பதில்லை. அவர் புல்லாங்குழலை மறந்துவிட்டதுபோல் நடித்துக் கொண்டு இருந்தார். தரங்கினி புல்லாங்குழலைக் கவனித்து, அன்போடும், கவனத்தோடும் அதை தன்வீட்டில் வைத்திருந்தாள், கிருஷ்ணரிடம் கொடுத்துவிடுவதற்காக.

அடுத்த நாள் கிருஷ்ணர் சொன்னார், யாரோ என் புல்லாங்குழலை எடுத்துக் கொண்டு விட்டார்கள் அவர் அதைத் தேடுவது போல் நடித்துக் கொண்டு இருந்தார். அவர் தரங்கினி அதை எடுத்துக் கொண்டு சென்று வீட்டில் வைத்திருப்பதாக கேள்விப்பட்டார். அவர் உயர் ஜாதியிலிருந்து வந்ததால், தாழ்ந்த குல மக்கள் வாழும் பகுதிக்குச் செல்ல ஒரு காரணம் தேவைப்பட்டது. யசோதை, என் அங்கு சென்றாய்,

கிருஷ்ணர் யசோதையிடம் சொல்கிறார், நீங்கள் எனக்கு சேவை செய்தீர்கள், சந்தேகமில்லை. ஆனால் நான் என்ற மனப்பான்மையுடன் செய்தீர்கள். தரங்கிளி என்னிடம் பக்தி கொண்டவள். நீங்கள் உங்கள் மேல் பக்தி கொண்டு இருக்கிறீர்கள். நான் உன்னுடைய கிருஷ்ணராக இருக்கும் வரை நீங்கள் கவனித்துக் கொள்வீர்கள் ; இதன் பொருள் நீங்கள் உங்கள் மேல் பக்தி கொண்டு இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் உங்களையே மையப்படுத்திக் கொண்டு இருக்கிறீர்கள். என்னை இல்லை. அதனால்தான் இந்த ஐந்து நிமிட பிரிவைக்கூட ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

இதுதான் பற்றுதலுக்கான உள்ளுணர்வு. கிருஷ்ணர் தொடர்ந்தார், நீங்கள் இங்கே வந்துவிட்டீர்கள் ; நீங்ள் ஒரு ஐந்து நிமிடம்கூட என் இடத்தை அவளுக்கு கொடுக்க விடவில்லை. தரங்கிளி அவள் வீட்டுக்கு வரச்சொல்லிக் கேட்கவே இல்லை. அவள் தனக்காக வாசிப்பேன் என்று எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவள் முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்டவள், நீ என்ற மனப்பான்மையுடன் மட்டும்.

கிருஷ்ணர் தரங்கிளியை ஆசீர்வதித்து சொல்கிறார், நீ சாமீப்ய முக்தி (நஹம்ண்ட்ஹ்ஹ நன்ற்ற்ண்) அடைவாய். நீ செண்பக மலராக மாறி என் மாலையை அலங்கரிப்பாய். நீ என்றும் என்னுடனே இருப்பாய்.

இங்குநான்கு வகையான முக்திகள் அல்லது விடுதலைக்கான நிலை இருக்கிறது ; சாலோக்ய முக்தி (நஹப்ர்ந்ஹ்ஹ நன்ற்ற்ண்) சாரூப்ய முக்தி (நஹ்ம்ன்ல்ஹ்ஹ நன்ற்ற்ண்) சாமீப்ய முக்தி (நஹம்ண்ட்ஹ்ஹ நன்ற்ற்ண்) மற்றும் சாயுஜ்ய முக்தி (நஹஹ்ன்ஸ்ரீட்ஹ்ஹ நன்ற்ற்ண்). சாலோக்யம் என்றால் அதே இடம் ; இதன் பொருள் நாம் விஷ்ணுவின் இருப்பிடமான வைகுண்டத்தில் வசிக்க அனுமதிக்கப்படுவோம். நமக்கு சொர்க்கத்தில் ஒரு இடம் இருக்கும். சாரூப்யம் என்றால் இறைவனின் வடிவத்தை கொண்டு இருப்பது. எடுத்துக் காட்டாக, துவார பாலகர்களான ஜெயன், விஜயன் இருவரும் அதே சங்கு, சக்கரம், கதை, தாமரை (பத்மம்) போன்ற எல்லா கருவிகளையும் வைத்துக் கொண்டு விஷ்ணுவின் அதே ஸ்வரூபத்தில் இருப்பார்கள்.

சாமீப்யம் என்பது அவருடன் உள் வட்டத்திலேயே வாழ்வது. விஷ்ணு வைத்துக் கொண்டு இருக்கும் சக்கரம் சாமீப்ய முக்தி அடைந்து இருக்கிறது. ஞான நிலையை அடைவதுதான் சாயுச்ய முக்தி சாமீப்ய முக்தி அடைவதுதான் சிறந்த

| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

சாமீப்ய முக்தியில் பாதிதான் அடைந்து இருக்கிறேன் என்பது உண்மையா? என்ன தவறு செய்தேன் நான்?

விஷ்ணுபகவான்சிரித்துக்கொண்டேசொன்னார், நேரமோ, மனப்பான்மையோ, நீ முக்கியமற்றவன் என்றோ அல்லது அவர்கள் முக்கியமானவர்கள் என்றோ அர்த்தப்படுத்தாது. நேரம், மனநிலை இரண்டும் சலுகை காட்டாது. நான் யாரிடமும் அடக சலுகை காட்டுவதில்லை. நீங்கள் ஒவ்வொருவரம் வித்தியாசமான இடத்தில், வேலையில், செயல்களை செய்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்கள்.

அவர் மேலும் சொன்னது, சங்கு சக்கரத்தை வழிபடுவதால் மக்கள் விடுதலை,

(ஞானம்) அடைய மாட்டார்கள். ஆனால் உன்னை வழிபட்டால் அவர்கள் விடுதலை அடையலாம்! பாதுகை வழிபடப்படும்போது ஞானத்தை அளிக்கிறது. சக்கரம் சொல்லும். சங்கு வெற்றியை பறைசாற்றும். இது அவர்களுடைய பாத்திரம் ; ஆனால் அவர்களை வழிபட்டால் அவர்களால் விடுதலையை அளிக்க முடியாது. உங்களுடைய கடமைகள் வெவ்வேறானவை. உங்கள் இடம் வேறு. உன்னைப் பற்றிக் கொள்வதால் மக்கள் ஞானமடையலாம். அவர்கள் உன்னை கேலி செய்த காரணத்தால், அவர்கள் பூமியில் பிறந்து, உன்னை பதினான்கு ஆண்டுகள் வழிபடட்டும். இதனால் சங்கும், ச க்கரமும் பூமியில் பரதனாகவும், சத்ருக்கனாகவும் பறிந்து (ஸ்ரீராமனின் சகோதரர்களாக இந்திய இதிகாசமான இராமாயணத்தில்காட்டப்படுகிறது) இராமரின் பாதுகையை பதினான்கு ஆண்டுகள் வழிபட்டார்கள். இராமன் காட்டிற்கு சென்ற பிறகு பாதுகை வழிபடப்பட்டது. அவர்கள் உன்னை வணங்கும்போது உன்னால்தான் முக்தி கொடுக்க முடியும் என்பதை புரிந்துக் கொள்வார்கள்.

குருவைச் சுற்றி இருக்கும் மக்களுக்கு வெவ்வேறு விதமான பொறுப்புகள் கொடுக்கப்பட்டு இருக்கும் என்பதை நாம் கண்டிப்பாக புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும். நாம் சிலரை முக்கியமானவர்கள் என்றும், சிலரை முக்கியமற்றவர்கள் என்றும் நினை த்தால், நாம் துன்பங்களைத்தான் எதிர்கொள்ள வேண்டி இருக்கும். யார் ஒருவர் தன்னை முக்கியமானவர் என்று நினைக்கிறாரோ, அவர் முக்கியமற்றவர் என்று நினைத்தவர் முன் மண்டியிட வேண்டி இருக்கும்.

சங்கும், சக்கரமும் எனக்கு, எனக்கு, எனக்கு என்று எண்ணத் தொடங்கியதால், இயல்பாக துக்கங்களைச் சந்தித்தது. பாதுகை நீ, நீ, நீ என்ற நினைவுடன் இருந்ததால் வழிபடப்பட்டது. விஷ்ணு பாதுகையை ஆசீர்வதித்து சொன்னார், சங்கும் சக்கரமும் உன்னை வழிபட்டு விடுதலை அடையப்படும். அதன் பிறகு உன்னைப் பற்றி இதுபோல் பேசவே மாட்டார்கள்.

நாம் எப்படி மையம் கொண்டு இருக்கிறோம். நம் கவனம் எப்படி குவிக்கப்பட்டு இருக்கிறது என்பதுதான் நம் வாழ்க்கை தெய்வீகமா அல்லது அசு ரத்தனமா என்பதை முடிவு செய்கிறது. தெய்வீகம் அல்லது அசுரத்தனம், நீ அல்லது எனக்கு என்ற ஒரே கருத்தினால்தான் பிரிக்கப்படுகிறது.

இப்பொழுது மற்றொரு முக்கியமான விஷயம். நீ மற்றும் எனக்கு என்பதைக் கேட்ட பிறகு அடுத்து நம் மனதிற்குள் வரும் எண்ணம், சுவாமிஜி, நான், நீ என்ற அடிப்படையில் வேலை செய்கிறேனா அல்லது எனக்கு என்ற அடிப்படையில் வேலை செய்கிறேனா என்று தெரியவில்லை. நான் அசுரத் தன்மையில் இருக்கிறேனா அல்லது தெய்வீகமாக இருக்கிறேனா என்பது பற்றி கவலைப்படுகிறேன். தயவுசெய்து வழிகாட்டுங்கள், எனக்குச் சொல்லுங்கள் நான் எந்த தன்மையில் வேலை செய்கி றேன்.

நான் உறுதியாக சொல்கிறேன். எப்பொழுது இந்த பயம் உங்களுக்குள் வந்ததோ, அதுவே நீங்கள் தெய்வீகத் தன்மையில் இருக்கிறீர்கள் என்பதற்கு சாட்சி. எவர் தன் மனதை பார்க்க தயாராக இருக்கிறாரோ, எவர் தான் செய்வது சரியா தவறா என்று பயப்படுகிறாரோ அவர் சரியாகவே வாழ்வார். யார் கர்வம் பிடித்து இருக்கிறார்களோ அவர்கள்தான் அசுரத் தன்மையில் இருப்பவர்கள். அசுரத் தன்மையில் இருப்பவன் தான் செய்வது சரியா, தவறா என்று கூட நினைக்க மாட்டான். தான் செய்வதே சரி என்றுதான் நினைப்பான்.

அர்ஜனனுக்கும் அந்த பயம் இருந்தது, பகவான், நான் வாழ்வது தெய்வீகமாகவா அல்லது அசுரத்தனமாகவா? என்று அவர் வெளிப்படையாக கேட்கவில்லை என்றாலும் அவர் முகம் அதை வெளிக்காட்டியது.

இப்போது கிருஷ்ணபகவான் விளக்குகிறார். இயல்பான வரம்புகளைத் தாண்டிய தன்மையில் வாழ்வது, அது நீ என்ற மனப்பான்மையில் வாழ்வது, ஒருவரை

இருபத்தைந்து வருடம்

வேறு யாரோ என்று எண்ணிக் கொள்ளுங்கள். இது பார்க்க வேடிக்கையாக இருக்கும். எடுத்துக்காட்டாக, நீங்கள் ஒரு மருத்துவராக இருந்தால், ஒரு மூன்று நாட்களுக்கு உங்களை ஒரு கடற்கரை பைத்தியமாக (க்ஷீஹ்ழூறீட் ச்ழ்ங்ஹந்) எண்ணிக் கொள்ளுங்கள். தெளிவாக உங்களை வேறு ஒருவராக காட்சியாக்கிப் பாருங்கள். மருத்துவராக அல்ல. உங்களைப் பற்றிய கருத்து மாறிய அந்த க்ஷணமே, ஒரு மிகப் பெரிய சுதந்திரம் உங்களுக்குள் நடக்கும். உங்கள் மன இறுக்கம் காணாமல் போகும்.

சன்னியாசம் எடுப்பதற்கு முன்னால், அதை விரும்பியவர் ஒரு தியானம் மேற்கொள்ள வேண்டும். அது பூத சரீரவாசம் (ஆட்ன்ற்ற்ஹ நஹழ்ண்ழ்ஹ யஹள்ஹ) என்று அழைக்கப்படும். இதன் பொருள் தன் கடந்த காலம் முழுவதும் கொடுத்துவிடுவது. அவர்கள், தங்கள் பெற்றோ ரார் உயிருடன் இருந்தாலும் கூட அவர்களுக்கு இறப்புக்குரிய சடங்குகளை, சிரார்த்தம் செய்ய வேண்டும். இது எதற்காக என்றால் அந்த மனிதன் சந்நியாசம் எடுத்த பிறகு அவர் பெற்றோர் இறந்தால் யார் அவர்களுக்கு இறப்புச்சடங்குகளை செய்வார்கள்? அதற்காக அவர்கள் இப்போதே செய்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களுக்கும் சிரார்த்தம் செய்து கொள்ள வேண்டும். அவர்களுக்கு குழந்தைகள் இல்லாததால், அவர்களுக்காக செய்ய யாரும் இல்லை என்பதால் அவர்களே செய்து கொள்கிறார்கள்!

சிரார்த்தம் செய்த பிறகு அவர் தன் அடையாளத்தை விட்டுவிட வேண்டும். அவர் என்னவாக இருந்தாலும் - மருத்துவர், வழக்குரைஞர், பொறியாளர், இதை செய்வதற்கு அவர்கள் உடல் முழுவதும் திருநீறு பூசிக் கொண்டு, ஒரு ஆவியைப் போல, ருத்திராட்சம் போட்டுக் கொண்டு கொண்டாட வேண்டும். அவர் தன் அடையாளத்தை சுத்தமாக துறந்த பிறகு, தன் கைகளால் பிட்சை ஏந்த வேண்டும். அவர் தன் அடையாளத்துடன் ஒன்றிணையக் கூடாது. அவர்கள் அடையாளத்தை முழுவதுமாக உடைக்க வேண்டும். மூன்று நாட்களுக்கு, அவர்களை யாரோ போல எண்ணி தியானிக்க வேண்டும். இந்த தியானத்தில் வெற்றி பெற்றால் மட்டும்தான், மூன்று நாட்களுக்கு தன் அடையாளத்தை உடைத்தால் மட்டும்தான். அவர்களுக்கு ச ன்னியாசம் வழங்கப்படும்.

இது, பூத சரீர வாசம், கடந்த கால அடையாளத்தை உடைப்பது.

மூன்று நாட்கள் இந்த தியானத்தை முயற்சி செய்து பாருங்கள். மூன்று ஒன்றிற்கு பொதுநல உறவாக சென்றிருந்தார். அவர் அனைவரும் அறிந்த மனிதர், எனவே அவரைப் பார்த்தவுடன் அனைவரும் தெரிந்துக் கொண்டார்கள். அவர் அந்த காப்பகத்தைச் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கும்போது, அந்த காப்பகத்தில் தங்கியிருப்பவர் ஒருவர் இவரை ஆர்வமாக கேட்டார், நீங்கள் யார்? என்று.

அந்த நடிகருக்கு ஆச்சர்யம், அவர் தன்னை எல்லோருக்கும் தெரிந்திருக்கும் என்று நினைத்தார். அவர் கொஞ்சம் பகட்டாக தான் யார் என்றும், புகழ்பெற்ற மனிதர் என்றும் சொன்னார்.

அதைக்கேட்டு அந்த காப்பகவாசி நடிகரை சைகை செய்து உள்ளே அழைத்து குசுகுசுவென்று, உங்களுக்கு தெரியுமா, இதைத்தான் நான் வந்த புதிதில் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தேன். என்னை ஆறு மாதத்திலர் குணமாக்கிவிட்டார்கள். நீங்கள் இங்கே ஆறுமாதம் தங்கியிருந்தால் நீங்கள் சரியாகிவிடுவீர்கள், என்று சொன்னார்.

பலபேர் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள்! நம்மைச் சுற்றி ஒரு சிறைச் சுவர் இரப்பதை நாம் அறியவில்லை. அவ்வளவுதான். எப்படி இருந்தாலும் நாம் ஆசை, அச்சத்தின் வழியாகவும் விருப்பு வெறுப்புகளின் மூலமாகவும்தான் சென்றுக் கொண்டு இருக்கிறோம்.

குழப்பமான வழியில் இரந்து வெளியேற வழி தெரியாமல் ஓடிக்கொண்டு இருக்கும் ஒரு எலியை மன்னித்துவிடலாம். ஆனால் ஆழமாக அறிந்துணரும் ஆற்றலும், எதையும் பகுத்து நன்மை தீமைகளை அறிந்துக் கொள்ளும் ஆற்றலும் பரிசாக கொடுக்கப்பட்ட இந்த மனிதர்களை எப்படி மன்னிப்பது? ஏன் நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட உயர்ந்த அறிவைப் பயன்படுத்தக்கூடாது. குறைந்தபட்சம் நாம் எங்கே தவறு செய்கிறோம் என்பதையாவது தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும் அல்லவா?

ஒரு சிறிய கதை

ஒரு மதபோதகர் நிறைய பக்தர் கூட்டத்தை வசீகரித்து வைத்து இருந்தார். ஏனென்றால் அவர்கள் இறந்தபிறகு அவர்களைச் சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்வதாக உறுதிமொழி கொடுத்திருந்தார்.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இந்த நான்கு சுவற்றுக்குள் மட்டும்தான் கிடைக்கும். உங்களால் அந்த ஜன்னல்களை திறக்க முடியாது.

அந்த போதகர் சொன்னார், பாருங்கள், நாங்கள் சலிப்படைந்து விட்டோம். எங்களுக்கு வீட்டின ஏக்கமாக இருக்கிறது. நாங்கள் எங்கிருந்து வந்தோமோ அந்த பூமியைப் பார்க்க வேண்டும் போல் இருக்கிறது. நாங்கள் அங்கு போக முடியாவிட்டால் கூட, குறைந்தபட்சம் அதைப் பார்க்க முடியுமா?

அந்த காவலாளி சொன்னார், ஐயா இல்லை, அது முடியாது என்றார்.

அந்த காவலாளி அவரை திரும்பிப் பார்த்து ஆச்சர்யமாய், நீங்கள் இந்த வாரம் முழுவதுமு; எங்கே இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்கள்?

நமது அசுர குணத்தோடு நமது சொந்த நரகத்தில் நாம் சௌகர்யங்களை பெற்றுக் கொண்டு இருக்கிறோம். நம்மால் சொர்க்கத்திற்கும், நரகத்திற்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல் இருக்கின்றே றாம்!. நாம் அசுர குணத்தையும், தெய்வீக குணத்தையும் பார்த்துச் சொல்ல முடியாது. நமக்கு பந்தத்திற்கும், விடுதலைக்கும் வித்தியாசமே தெரியாது.

கேள்வி: நான் கேட்டதில் இருந்து, இயல்பான தெய்வீகக் குணத்திலிருந்து நாம் அசுர குணத்தில் விழுந்து விடுகிறோம். மற்றவர்களை நன்றாக கவனித்துக் கொள்வது நம்மை தெய்வீக நிலையில் வைத்திருக்குமா?

மற்றவர்களை கவனித்துக் கொள்வது, நீ, நான் என்பதற்கு பதிலாக, நீ என்பதில் கவனம் செலுத்துவது தெய்வீகத்தை நோக்கி எடுத்துச் செல்லும். பல மக்களிடம் உள்ள பிரச்சினை என்னவென்றால், அவர்கள் கவனிப்பு என்பது ஒரு வியாபார பரிமாற்றமாக இருக்கிறது. அவர்கள் தங்களுக்கு அதில் ஏதாவது இருந்தால் மட்டுமே கவனிப்பை கொடுக்கிறார்கள். இந்த பரிமாற்றம் அம்மாவுடனோ, அப்பாவுடனோ, வாழ்க்கைத் துணையுடனோ, மகனுடனோ, மகளுடனோ, உறவினருடனோ அல்லது நண்பர்களுடனோ யாருடன் இருந்தாலும் எனக்கு அதில் என்ன இருக்கிறது? என்று பார்க்கும் மனப்பான்மையில் இருக்கின்றது.

கவனிப்பு என்பது உண்மையான அன்பில் வராமல், பற்றினாலோ, வெறுப்பினாலோவெளிவருகிறது.நாம்கவனிக்கிே றாம். எதற்காக என்றால், நாம் செய்யாவிட்டால் ஏதாவது நடந்துவிடும் அல்லது ஏதாவது நல்லது நடக்கும் என்று நாம் கவனிக்கிறோம். இது மற்ற சேவைகள் செய்வது போலத்தான். இது ஒரு ஒப்பந்தமாக மாறிவிடுகிறது.

நீ என்பதில் நாம் கவனத்தைக் குவித்தோமானால், எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் நம் அன்பையும் கவனிப்பையும் கொடுத்தோமானால், எந்த பந்தமும் இல்லாமல், நாம்ஆனந்தம்என்றநிலைக்குள்நழுவிவிடுவோம். இந்த ஆனந்த நிலைதான் நம் இயற்கையான நிலை. நான் என்பதில் கவனம் செலுத்தினால், நாம் துக்கத்தையும், வேதனையையும் வரவேற்கிே றாம்.

ஒன்றை ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் ; நாம் ஆனந்தமயமாய் இருந்தால் கடவுள் நம் அருகில் இருப்பார். நாம் துக்கத்தில் இருந்தால், நாம் கடவுளை விட்டு தூர விலகிவிடுகிறோம். ஆனால் குழப்பம் என்னவென்றால் நம்முள் பலபேர் துன்பம் வரும்போது மட்டும்தான். கடவுளை நினைக்கிறோம். ஆனால் அந்த க்ஷணமே நாம் கடவுளை விட்டு தூர விலகிவிடுகிறோம். நாம் துக்கம் என்ற இடத்தில் இருந்து கத்தினால் கூட, நாம் குரல் கடவுளை அடைவதில்லை. நாம் ஆனந்தமாக இருக்கும்போது, நாம் கிசுகிசுக்கக்கூட தேவையில்லை. ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் நம் பிரார்த்தனை புரிந்துக் கொள்ளப்படும். நமது மௌனமே கூட சொல்வன்மை மிக்க பேச்சாகிவிடுகிறது.

இது எல்லா வயதினருக்கும் இருக்கும் பிரச்சினை ; மனிதர் கடவுளை துக்கம் வரும்போது மட்டும் நினைக்கிறார். அது நினைப்பதற்கு உரிய நேரம் அல்ல. நீங்கள்

தயவுசெய்து, ஆழமாக புரிந்துக் கொள்ளுங்கள். நமக்குள் இருக்கும் சக்தி, நமக்குள் இருந்து நம்மை இயக்கும் சக்தியே. இந்த பிரபஞ்சத்தையும் இயக்குகின்றது. அதுவே சூரிய குடும்பத்தையும் (நவகோள்களையும்) பூமியையும் இயக்குகின்றது. இந்த சக்தியே புத்திசாலித்தனம், மேலான புத்திசாலித்தனம்.

கிருஷ்ணர் சொல்வது என்னவென்றால், எப்போது நம்மால் இந்த சக்தியை உணர முடியவில்லை என்றால், நாம் அசுரத் தன்மை உடையவர்கள். நம்முடைய பேராசையினாலும், காமத்தினாலும், ஆசையினாலும் மட்டுமே எல்லா செயல்களும் நிகழ்வதாக நாம் நம்புகின்றோம். அனைத்துமே இந்த சக்தியினால் இயக்கப்படுகின்றது என்பதை நாம் நம்புவதில்லை. நாமெல்லாம் நம்முடைய அற்ப பட்டறிவினாலேயே இந்த உலகையே இயக்குகின்றோம் என்று நம்புகின்றோம். அதையே நாம் புத்திசாலித்தனம் என்று சொல்லி கொள்கின்றோம்.

பல வருடங்களாக, நிறைய சமய நிறுவனங்கள், இந்த பூமி என்னும் ஒரு கிரகமே, பிரபஞ்சத்தின் மையம் என்று நம்பினார்கள். அதற்கு மாறாக நினைத்த இலட்சக்கண க்கான வர்களை அவர்கள் கொலைகள் செய்தார்கள். பல உருவங்களில் வெளிப்படும், கடவுள்தான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே உருவாக்கியது என்று அவர்கள் நம்பினாலும், இந்த பூமி கிரகத்தில் தான், கடவுள் இருப்பதாக அவர்கள் நினைத்தார்கள்.

அவர்கள், தாங்களே பூமியை ஆளுவதாக நினைத்தார்கள். அவர்களைத் தாண்டி வேறொன்றுமில்லை என்றும், அதனால் தங்கள் மத நம்பிக்கையை பகிர மறுக்கும் மக்களை கொலையும் செய்தார்கள். நாம் அசுரத் தன்மையிலிருக்க, மதம் சார்பற்றும் இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாதிருந்தது. நாம் உண்மையாக மிகவும் தன்னலத்துடன் இருந்ததாலே, கடவுளையே உபயோகத்திற்கேற்ப பயன்படுத்துவதாகிலிட்டது. இதனால் நாம் அசுரர்கள்தானே!.

இது போன்ற நம்பிக்கை, நீங்கள் கடவுள் என்று நம்புவதிலிருந்தும், கடவுள் நம்முள் வாழ்கிறார் என்ற நம்பிக்கையிலிருந்தும் வேறுபட்டது. இது மாதிரியான நம்பிக்கை, அறியாமையால் ஏற்படுவதல்ல, ஆழ்ந்த விழிப்புணர்வினால் எழுகிறது. முழுமையான தன்னலமற்றது. நீங்கள் கடவுளான பிறகு, இந்த உலகமே உங்கள் பாகமாகிவிடும். நீங்கள் உலகத்தின் பாகமாக மாறிவிடுகிறீர்கள். அப்போது அங்கே

இருபத்தைந்து வருடம்

அந்த விஞ்ஞானிகள் இது ஒன்றும் பெரிய வேலையில்லை என்று, இப்போது எங்களால் க்ளோனிங் செய்ய முடியும் என்றார்கள். அவர்கள் ஒரு சிறிய தூசியை எடுத்து மனிதரை உருவாக்கச் சென்றார்கள்.

கடவுள் சொன்னார், நிறுத்து! உன்னுடைய சொந்த தூசியை எடுத்து வந்து உருவாக்கு. என்னுடைய தூசியை உபயோகிக்காதே!

நாம் எதைவேண்டுமானாலும் சாதிக்கலாம், அறிவியல் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் முன்னேறியிருக்கலாம். தெய்வீகம் உயிரோடு இருக்கிறது. கடவுள் இருக்கிறார். பிரபஞ்சத்தின் புத்திசாலித்தனம் இந்த உலகத்தை நடத்துகிறது. நம்மால் தூசியிலிருந்து மனிதரை உருவாக்க முடியும். ஆனால் எங்கிருந்து அந்த தூசியைப் பெறுவோம்? நம்மால் தூசியை உருவாக்க முடியாது! அது கடவுளுடையதாகவே இருக்க முடியும்! தெளிவாக இருங்கள். இந்த மொத்த பிரபஞ்சமே, தூய்மையான சக்தியையும், புத்திசாலித்தனத்தையும், மூலமாகக் கொண்டு இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது.

நிறைய இளம்வயதினர் தங்கள் பெற்றோர்களுடன் என்னிடம் வந்து, அவர்களின் கட்டாயத்திற்காக என் கால்களில் விழுந்து வணங்குவார்கள். இவ்வாறு கட்டாயப்படுத்தி கால்களில் விழுந்து வணங்குவதை நான் விரும்புவதில்லை. அப்படி அவர்களுக்கு விருப்பம் இல்லாவிட்டால் அவர்கள் அங்கிருந்து செல்லலாம். ஆனால், அவர்கள், எதற்காக நான் உங்கள் காலில் விழ வேண்டும்? என்று என்னை கேட்பார்கள். நான் அதற்கு, நானும் அவ்வாறு செய்யுமாறு கேட்கவில்லை என்று சொல்வேன். நீ எதற்காக இங்கு நின்று வாதம் செய்கிறாய்? என்று கேட்பேன். இருந்தாலும் பிடிவாதமாக அவர்கள் நின்று வாதம் செய்வார்கள். அப்போது எனக்குள் நான் கட்டாயமாக அவர்கள் கல்யாணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று நினைப்பேன்.

ஒரு வருடம் கழித்து திருமணமாகி பின் வருவதுண்டு. அப்போது எதுவும் பேசாமல், வெறுமனே சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்வர், ஏனென்றால் ஒரு வருடத்தில் அவர்கள் முழுமையாக சரணாகதியடையும் தன்மையை பழகியிருப்பார்கள்.

நம்மால் பத்து வருடத்தால் செய்யமுடியாததை, ஒரு வருட கல்யாண

இந்த முயற்சியினால், அவர்கள் தங்களை உணர்ந்துக் கொண்டு, விடுதலையும் பெற்றார்கள். அவர்கள் உணர்ந்த ஒரே உணர்ச்சி மிகவும் எளிமைத்தன்மை. பல நூற்றாண்டுகளாக மற்றவர்கள் கண்டுபிடித்ததை போல, அவர்களும் தாங்கள் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையின் பாகம் என்பதை உணர்ந்தார்கள். தாங்கள் கடவுள் என்பதையே அவர்கள் உணர்வுப்பூர்வமாகவும், அனுபவப்பூர்வமாகவும் அறிந்தார்கள். இந்த பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் சக்தியே தங்களுக்குள்ளும் இருந்து தங்களை இயக்குகிறது என்பதை கண்டறிந்தார்கள். இந்த பூமியில் வாழும் ஒவ்வொரு ஜீவனும் அந்த மூலத்தில் இருந்தே தோன்றியது என்பதை அனுபவப்பூர்வமாக உணர்ந்தார்கள். அந்த மூலமே எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமாக இருக்கின்றது என்பதை உணர்ந்தார்கள்.

நாம் தொடக்கக் கல்வியில், புவியியலில் பாடத்தை, பள்ளியில் படிக்கும்போது, பூமியின் மத்தியப் பகுதியில் உருகிய நிலையில் மாக்மா இருப்பது தெரியும். இது மற்ற கோள்களில் இருப்பதை விட வேறுபட்டது இல்லை என்பதையும் அறிந்திருப்போம். அந்த மையத்தைச் சுற்றி குளிர்ந்த அடுக்குகளும், இறுதியாக அதன் மேற்பரப்பில் செடிகள், தாவரங்கள் வளர்வதற்கான மண் மற்றும் நாம் வாழ்வதற்கான பகுதியையும் பூமி பெற்றிருக்கின்றது.

இப்போது, நமக்கு நீர் தேவைப்படும்போது, அருகில் எந்த ஆறும் இல்லாதபோது நாம் என்ன செய்வோம்? நாம் ஒரு கிணற்றை வெட்டுவோம். அதில் மாயஜாலமாக நீரும் தோன்றும். நம்முடைய அண்டை வீட்டாருக்கும் தண்ணீர் தேவைப்படும். அவர்களும் கிணறு வெட்டி தண்ணீர் எடுப்பார்கள். நம் கிணறும் அவர் கிணறும் வெவ்வேறு வீட்டில் இருந்தாலும், இரு வேறு மனிதர்கள். அதை வைத்திருந்தாலும், அந்த தண்ணீர் தன் தன்மையிலிருந்து வேறுபடுமா?

அது ஒரே மூலத்திலிருந்து வருவதால், நீங்கள் இந்தியாவி; கிணறு வெட்டினாலும் அமெரிக்காவில் கிணறு வெட்டினாலும், அது ஒரே இடத்தில், இருந்துதான் வருகின்றது. இந்த இடங்கள் உலகின் வெவ்வேறு மூலைகளில் இருந்த போதிலும் அதன் மூலம் ஒன்றே. மூலம் மட்டும் ஒன்றல்ல. அந்த தண்ணீரும் ஒன்றே. இருந்த போதிலும், நாமே அந்த இயற்கை செல்வங்களை உருவாக்கியதுபோல், ச ண்டை போடுகிறோம். அவற்றிற்காக சொந்தம் கொண்டாடுகிறோம்.

இருபத்தைந்து வருடம்

'ஈரான் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'ஈரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். நம்மில் எத்தனைப்பேர் ஒரு வேலையில் ஈடுபடும்போது வேலையை மட்டும் நினைத்து செயல்படுகின்றனர்? நாம் வாகனம் ஓட்டும்போது செய்தி கேட்கிறோம், பாட்டுக் கேட்கிறோம். நாம் கணினியில் (இர்ம்ள்ன்ற்ங்)வ் வேலைப் பார்த்துக் கொண்டே சாப்பிடுகிறோம். நாம் தொலைக் காட்சி பார்த்துக் கொண்டே மற்றவரிடம் பேசிக் கொண்டிருப்போம். குளிக்கும்போதும், நாம் நம்முடனே வாதம் செய்வோம்? இவ்வாறு உற்று நோக்குவதால், நிகழ்காலத்தில் நாம் என்ன செய்வோம்? ஆச்சரியப்படவேண்டாம், சந்தேகமில்லாமல், எல்லா பூதங்களும் நம்மை இரவில்தான் துரத்தும். பின் நம்மால் தூங்கவும் முடிவதில்லை.

நாம் நிகழ்காலத்தில் இல்லாதபோது, நாம் குறைந்த அறிவில் செயல்படுகி றோம், அதனால் அசுரர்கள் ஆகின்றோம். நாம் ஹிட்லராகவும் அதை விட மோசமாகவும் ஆகின்றோம். ஹிட்லர் இந்த நவீன உலகத்தில் அவருடைய பாதுகாப்பற்றத் தன்மையால் மோசமான அசுரர்களில் ஒரு அசுரர் ஆனார். அவர் இந்தச் சமுதாயத்தால் பயப்படும்படியாகவும், வெறுக்கத்தக்கப்படியாகவும் ஆக்கப்பட்டார். அவரைப் பற்றிய பயம் பெரிதாக காண்பிக்கப்பட்டதால், இந்த உலகமே அவரை பயத்துடன் பார்த்தது.

கீழான புத்திசாலித்தனம் மிருகத்தனமான செயல்களைச் செய்ய வைக்கும். நாம் யார் என்ற விழிப்புணர்வு இல்லாதபோது, நாம் யாரைப் பற்றியும் கவலைப்படுவதில்லை. நம் பெற்றோ ரைக் கூட பொருட்படுத்துவதில்லை. நாம் சுயநலத்துடன் இருப்பதால், நம் கற்பனைப்படி, அவர்கள் நம் பாதையில் குறுக்கே நிற்பதாக எண்ணி, அவர்களுக்கே தீங்கு செய்கிறோம்.

இவை அனைத்தும் மாறும், மாற்றப்படக்கூடியது. எல்லாவற்றிற்கு தேவையானது. உணர்வரீதியான மாற்றம், அசுரத்தன்மையிலிருந்து, தெய்வத்தன்மைக்கு, நான்என்ற உணர்விலிருந்து நீ என்ற மாற்றம். நம் குழந்தைப்பருவம் முதலே ஒரு புரிதல் இருக்க வேண்டும். இந்த பூமி பொது சொத்து, இதை யாரும் சொந்தம் கொண்டாட முடியாது. சீரழிக்கவும் முடியாது அல்லது ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து விளையாட பயன்படுத்த முடியாது. இந்தக் கோளை நாம் ஒற்றுமையால் மட்டுமே பாதுகாக்கவும், பகிர்ந்துக் கொள்ளவும் முடியும்.

ஒவ்வொருவரும் புரிய வைக்கும் விதமாக கல்வி முறையில், எது இந்த சு ற்றுச்சூழலைப் பாதித்தாலும், அது பூமியில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரையும் பாதிக்கும்

நம்மில் எத்தனைப்பேர் ஒரு வேலையில் ஈடுபடும்போது வேலையை மட்டும் நினைத்து செயல்படுகின்றனர்? நாம் வாகனம் ஒட்டும்போது செய்தி கேட்கிறோம், பாட்டுக் கேட்கிறோம். நாம் கணினியில் (இர்மல்ன்ற்டிங்) வேலைப் பார்த்துக் கொண்டே சாப்பிடுகிறோம். நாம் தொலைக் காட்சி பார்த்துக் கொண்டே மற்றவரிடம் பேசிக் கொண்டிருப்போம். குளிக்கும்போதும், நாம் நம்முடனே வாதம் செய்வோம்? இவ்வாறு உற்று நோக்குவதால், நிகழ்காலத்தில் நாம் என்ன செய்வோம்? ஆச்சரியப்படவேண்டாம், சந்தேகமில்லாமல், எல்லா பூதங்களும் நம்மை இரவில்தான் துரத்தும். பின் நம்மால் தூங்கவும் முடிவதில்லை.

நாம் நிகழ்காலத்தில் இல்லாதபோது, நாம் குறைந்த அறிவில் செயல்படுகிறே நாம், அதனால் அசுரர்கள் ஆகின்றோம். நாம் ஹிட்லராகவும் அதை விட மோசமாகவும் ஆகின்றோம். ஹிட்லர் இந்த நவீன உலகத்தில் அவருடைய பாதுகாப்பற்றத் தன்மையால் மோசமான அசுரர்களில் ஒரு அசுரர் ஆனார். அவர் இந்தச் சமுதாயத்தால் பயப்படும்படியாகவும், வெறுக்கத்தக்கப்படியாகவும் ஆக்கப்பட்டார். அவரைப் பற்றிய பயம் பெரிதாக காண்பிக்கப்பட்டதால், இந்த உலகமே அவரை பயத்துடன் பார்த்தது.

கீழான புத்திசாலித்தனம் மிருகத்தனமான செயல்களைச் செய்ய வைக்கும். நாம் யார் என்ற விழிப்புணர்வு இல்லாதபோது, நாம் யாரைப் பற்றியும் கவலைப்படுவதில்லை. நம் பெற்றோரைக் கூட பொருட்படுத்துவதில்லை. நாம் சுயநலத்துடன் இருப்பதால், நம் கற்பனைப்படி, அவர்கள் நம் பாதையில் குறுக்கே நிற்பதாக எண்ணி, அவர்களுக்கே தீங்கு செய்கிறோம்.

இவை அனைத்தும் மாறும், மாற்றப்படக்கூடியது. எல்லாவற்றிற்கு தேவையானது. உணர்வுரீதியான மாற்றம், அசுரத்தன்மையிலிருந்து, தெய்வத்தன்மைக்கு, நான்என்ற உணர்விலிருந்து நீ என்ற மாற்றம். நம் குழந்தைப்பருவம் முதலே ஒரு புரிதல் இருக்க வேண்டும். இந்த பூமி பொது சொத்து, இதை யாரும் சொந்தம் கொண்டாட முடியாது. சீரழிக்கவும் முடியாது அல்லது ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து விளையாட பயன்படுத்த முடியாது. இந்தக் கோளை நாம் ஒற்றுமையால் மட்டுமே பாதுகாக்கவும், பகிர்ந்துக் கொள்ளவும் முடியும்.

ஒவ்வொருவரும் புரிய வைக்கும் விதமாக கல்வி முறையில், எது இந்த சு ற்றுச்சூழலைப் பாதித்தாலும், அது பூமியில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரையும் பாதிக்கும்

16.10. திருப்தியடைய முடியாத பேராசையினாலும், தவறான நடைமுறையினாலும், தற்பெருமையினாலும், பிடிவாதத்தாலும் நிறைந்து, தவறான கண்ணோட்டத்தால் கற்பனையைப் பிடித்துக் கொண்டு, அவர்கள் தவறான நோக்கத்தோடு நிரந்தரமில்லாதவற்றை அடைவதற்காக செயல்படுகின்றனர்.

16.11.12. தொடர்ந்த நிறைவேறாத எதிர்பார்ப்புகளுடன் சாகும் வரை முடிவில்லாமல் வருந்திக் கொண்டும், புலனின்பங்களையே பெரிதாகக் கருதி, அதைப் பூர்த்தி செய்வதையே குறிக்கோளாக கொண்டு, புலன்களின் மூலம் மகிழ்வதையே, எல்லாம் என்று தங்களைச் சமாதானம் செய்துக் கொண்டு, நூற்றுக்கணக்கான ஆசை முடிச்சுகளால் கட்டுப்பட்டும், அமைப்பட்டும், கோபத்தில் நிறைந்து, நீதிக்கு புறம்பாக தங்கள் புலன்களின் இன்பத்திற்காக, தவறான வழியில் சென்று உழைத்துப் பொருள் சம்பாதிக்கின்றார்கள்.

கிருஷ்ணர் சொல்லும் இந்த கருத்து, இன்றைய காலக்கட்டத்திலுள்ள, பெரும்பாலான மக்களுக்குப் பொருந்தும்.

வேதகாலக் கல்வி, சிறுவயது முதல் அளிக்கப்பட்டு சுய விழிப்புணர்வில் வழிநடத்தப்படும் காலம் மாறிவிட்டது. நவீன கால கல்வி தர்க்கத்தையும், அறிவியலையும் மற்ற விதிகளையும் சார்ந்துள்ளதால், சுய விழிப்புணர்வும், தர்மமும், நியாயமும் குறைந்துள்ளது.

நாம் பொருள் சார்ந்த உலகத்தில் மாட்டிக் கொண்டு இருப்பதால், நான், எனது என்பதிலேயே வேகமாக இருக்கின்றோம். அதனால் மூலாதாரச் சக்கரத்திலும், ஸ்வாதிஷ்டான சக்கரத்திலும் சிக்கிக் கொண்டுள்ளோம். பேராசையும், பயமும் தான் நம்மை ஆள்கின்றது. அதனால் நாம் எப்பொழுதும் விருப்பு, வெறுப்பு எனும் பந்தத்திலே இருக்கின்றோம். நாம் சுயநலத்துடனும், தவறான நோக்கத்தோடும் எதைச் செய்தாலும் அதன் விளைவுகள் பெரும்பாலும் போலியானவையே.

முன்பு சொன்ன சுலோகங்களில் கிருஷ்ணர், எப்படி ஒரு மனிதர் அசுரத் தன்மையில், இந்த உலகையே அழிக்கின்றான் என்று விளக்கினார். இங்கே, அவன் எவ்வாறு தன்னையே அழித்துக் கொள்கிறான் என்று விளக்குகிறார். தற்பெருமையிலும்,

இருபத்தைந்து வருடம்

அடங்காதத் தன்மையாலும் (பிடிவாதத்தாலும்) அதர்மத்தினாலும், எவ்வாறு மனிதன், சுயநலமுள்ள பாதையிலும், பொருள் சார்ந்த பாதை நோக்கி திருப்பப்படுகிறான் என்றும், அதனால் அவன் துக்கங்களையே பலனாக பெறுகிறான் என்றும் சொல்கிறார்.

நாம் ஒரு பொருளில் கவனம் செலுத்தும்போது, அதன் சக்தியைப் பார்ப்பதைத் தவறவிடுகிறோம். நாம் உருவத்தில் கவனம் செலுத்தும்போது, நம்மால் அந்த உருவத்தை உருவாக்கிய உருவமற்றத் தன்மையைப் பார்க்க முடிவதில்லை. இரண்டிலும் நிலையானதாக இருக்கும் உருவமற்ற சக்தியே அந்த உருவத்தையும், பொருளையும் இயக்குகிறது.

அறிவியல், நியூட்டனின் பொருள், உருவம் இதைச் சார்ந்த (விதியிலிருந்து) மிக நீண்ட தூரம் நகர்ந்துவிட்டது. இந்த மாதிரி நீண்ட நாட்கள் வழக்கத்தில் இல்லாமல் போனது. ஐன்ஸ்டீனின் காலக்கட்டத்திலிருந்து, பொருளையும், சக்தியையும் ஒன்றையொன்று பிரிக்க முடியாது என்ற கருத்தும் மாறிவிட்டது. இன்று எல்லா அறிவியலும், பொருளும், சக்தியும் ஒன்றையொன்று சார்ந்தது மட்டும் இல்லை. ஆனால் அதே பொருள் அல்லது செயல், தனித்தனியாக பொருளாகவும், சக்தியாகவும் அல்லது இரண்டும் சேர்ந்தும் இருக்க முடியும் என்று ஆய்வாளர் ஆய்வு செய்தும் நிரூபித்தும் இருக்கின்றார்கள்.

அதனால் நாம் மீண்டும் இந்திய குருவான ஆதி சங்கராச்சாரியாரின் கருத்துப்படி ஆய்வாளர்கள் எதை உணர்ந்தார்களோ, அதையே சொல்கின்றார்கள். நாம் இதை வினோதமாக இருப்பதாக நினைக்கலாம். இருந்தபோதிலும் இதுவே ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட, மிகவும் தற்கால மாற்றங்களுடன் உருவாக்கப்பட்ட க்வாண்டம் இயற்பியல் தத்துவம்.

அடிப்படை அணுக்களின் துகள்கள், ஒரே மாதிரியான சூழ்நிலையில் வைத்து, ஒரே மாதிரியான கருவிகள் கொண்டு பார்த்தபோது, அவை வேறு

ரத் தன்மையிலிருந்து தெய்வீகத் தன்மைக்கு மாறுகின்றோம்.

இங்கே பகவான் கிருஷ்ணர், இதே கருத்தை, இன்னும் ஆழமாக அழகான வரிகளில் ஷீற்கோள் காட்டுகிறார்.

பெரும்பாலானவர்கள் அவர்களுடைய இறுதியான மரணத்திற்கு காரணமான சந்தோஷத்திற்கும், துக்கத்திற்குமே இடமளிக்கின்றனர். சிலருக்கு மரணத்தின் நேரத்திலும், அவை முடிவதில்லை. தாங்கள் கட்டிய ஆயுள் காப்பீட்டுப் பணத்தைப் பற்றியும், தங்கள் விலை உயர்ந்த பொக்கிஷங்கள் நிறைந்த பெட்டிகளையும், தங்கள் கல்லறையில் வைக்க வேண்டிய பளிங்குக் கல் பற்றியும் மற்றும் பலவற்றை குறித்தும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். அவர்களின் வாழ்க்கையின் விலையுயர்ந்த ஒரே நோக்கமே, அவர்களுடைய ஆசைகளின் மேலிருக்கும் மதிப்பீடே என்று கருதுகின்றார்கள்.

நிறைய பேர் என்னிடம் கேட்பதுண்டு, சுவாமிஜி, கீதையில் கிருஷ்ணர், நம்முடைய மரணத்தின்போது கடைசியாக வரும் எண்ணமே, நம்முடைய அடுத்த பிறவியில் எப்படி பிறப்போம் என்பதை நிர்ணயிப்பதாக சொல்கின்றார், நம்மால் மரணத்தின்போது நல்ல எண்ணங்களைப் பெற வழி இருக்கிறதா?

நான் இந்த யதார்த்தமாகக் கேட்கப்படும் கேள்வியை ஒப்புக் கொள்கிறேன். துரதிருஷ்டவசமாக, இதற்கு எந்த யதார்த்தமான பதிலும் இல்லை. சமஸ்கிருதத்தில் வாச னைக்கள (யஹள்ஹய்ஹள்) என்னும் வார்த்தை நம்முடைய மனப்பாங்கைக் குறிக்கிறது. வாசனை (ஸ்ஹள்ஹய்ஹள்) நம்முடைய குழந்தை பருவம் முதல், வாழ்க்கை முழுவதும், இவற்றில் சில நம் பிறப்பிற்கு முன் இருந்தும் உருவாக்கப்படுபவை. இவை நம் மனதின் சேகரித்து வைக்கப்பட்ட எண்ணப் பதிவுகள் (நர்ர்ஜ்ஞ்ஹழ்ங்) நம்மை இயக்குபவை. இதுவே நம் இயக்கங்களுக்கான நுட்பம், (இதுவே நாம் இயங்கும் முறை) நம் மனதிலும் அந்த மென்பொருள்களை பார்க்கும் தன்மையில் (ஙண்ஸ்ரீழ்ர்ள்ர்ச்ட் யண்ள்ற்ஹ) சமமான மனப்பாங்கு இருக்கின்றது.

வாசனைகள் என்றால் நம்முடைய எல்லா மதிக்கக்கூடிய பழக்க வழக்கங்களும், நம்பிக்கைகளுமே, அவையே நம் மனதின் தன்மையை நிர்ணயித்து, செயலாக்கி

இந்த உடல் சீரழிந்துவிட்டது, முடி நரைத்துவிட்டது. வாயில் பற்கள் விழுந்து விட்டன. துணைக்குத் தடியை ஊன்றும் வயதான காலத்திலும், மனிதர் இன்னும் ஆசைகளால் நிறைந்துள்ளார். உண்மையாகவே ஆசைகளுக்கு முடிவில்லை.

பிரச்சினை என்னவென்றால், நமக்கு எவ்வாறு ஆசைகளைப் பூர்த்தி செய்வது என்பது தெரிவதில்லை. நாம் ஆசைகளினால், உணர்ச்சிகள் தூண்டப்பட்டு, உச்ச நிலைக்கு சென்று பிறகு மன அழுத்தம், குற்ற உணர்ச்சி என்னும் பள்ளத்தாக்குகளில் தவறி விழுந்து விடுகிறோம். நம்முடைய உணர்ச்சிகள் உண்மையானவை இல்லை. ஏனென்றால் அவை நம்முடைய உள்மையத்தை தொடுவதில்லை. நாம் ஆழமாக, இந்த ஆசைகளினால் உண்டாகும் செயல்களையும், புலன்களால் உணரப்படுபவற்றையும் ஆழ்ந்து அனுபவித்தால், நம்மை எந்த உச்சங்களும் சிலிர்ப்புற செய்யாது ; எந்த துன்ப பள்ளத்தாக்குகளும் நம்மை சோகத்திற்கும் எடுத்துச் செல்லாது. நாம் உணர்ச்சி களைக் கட்டுப்படுத்தவோ அல்லது தவிர்க்கவோ தேவையில்லை. அவற்றை நாம் ஆழ்ந்து முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டுமே தவிர அதை வேறுபடுத்தியோ அல்லது அதை தவிர்த்தோ செல்ல வேண்டியதில்லை.

நாம் எத்தனையோ முறை, நாம் எப்படி புரிந்துக் கொள்ளவேண்டுமோ அப்படி புரிந்துக் கொள்ளாமல் நாம் பார்ப்பவற்றையும், கேட்பவற்றையும்தவறாக புரிந்துக் கொண்டுள்ளோம் அல்லவா? நம்முடைய புலன்கள், நம்முடைய வாசனைகளாலும், சம்ஸ்காரங்களாலும் (வாசனை மற்றும் சம்ஸ்கார வெளிச்சத்தில்) அதை எப்படி உணருகின்றதோ அப்படியே அர்த்தம் செய்து கொள்கிறது. நாம் பார்க்கும் எதிலும் உண்மையில்லை.

வெவ்வேறு மனிதர்கள், ஒரே பொருளையும், என்று பிரபஞ்சத்தின் பிரதிபலிப்பாகக் காணப்பட்டது. இந்த காரணங்களினால், பசு மதிப்பிற்குரியதாகவும், புனிதமாகவும் கடவுளாகவும் கருதப்பட்டது.

உணர்வினால், பசுவிற்கு சிறந்த பாதுகாப்பான இடம் வழங்கப்பட்டது. இந்த பாதுகாப்பு மற்ற விலங்குகளுக்கு கிடைக்கவில்லை. நாம் இந்தப் பாதுகாப்பை மற்ற விலங்குகளுக்கும் கொடுத்தாலும், மற்ற ஜீவ ராசிகளான, தாவரங்கள், மீன்கள் மற்றும் பலவற்றின் வாழ்க்கைக்கு என்ன செய்வது?

விழிப்புணர்வுள்ள மனிதன் மட்டுமே அஹிம்சையில், வன்முறையற்றத் தன்மையில் நடக்க முடியும். அதுவே உண்மையான சத்தியம். நாம் அஹிம்சையும், உண்மையும் செயலில் மட்டும் இரக்க வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. எண்ணங்களிலும், வார்த்தைகளிலும் கூட இருக்க வேண்டும். இந்த அஹிம்சைக்கும், உண்மைக்கும் எண்ணங்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் செய்யும் செயல்கள் தூய்மையானதாக இருக்க வேண்டும். இதை நாம் உயர்ந்த விழிப்புணர்வு நிலையில் இருக்கும்போதுதான் செயல்படுத்த முடியும்.

நாம் விலங்குகள் விழிப்புணர்வு நிலையில் இருக்கும் போதுதான் செயல்படுத்த முடியும்.

நாம் விலங்ககள் கொல்லப்படலாமா, இல்லை தாவரங்களை உணவாக பயன்படுத்தலாமா என்னும் நீதி நியாயங்களைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கவில்லை. நாம் இயற்கையோடு சேர்ந்து வேலை செய்யும்போது, எப்படி உள்ளுணர்வு விழிப்புணர்வு நிலையில் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான். கொடிய காட்டு விலங்குகளான சிங்கம், புலி போன்றவை இயற்கையாகவே, வேட்டையாடி மான் முதலியவற்றை கொன்று சாப்பிடும். அதில் எந்த அதர்மமும் (அநீதியும்) கிடையாது. அது பிரபஞ்சத்தின் நீதி புலி மற்றும் சி ங்கம் போன்ற விலங்குகள் தங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்வதற்காக மற்ற விலங்குகளை கொல்கின்றன.

மனிதர்களுக்கு இது போன்ற நிலை இல்லை. மனிதன் முழு உள்ளுணர்வு மற்றும் விழிப்புணர்வு நிலையிலிருக்கும் போது அவன் மாமிசம் உண்ண வேண்டும் என்று ஆசைப்பட மாட்டான். அந்த மனிதனுக்குள் அஹிம்சை குடிகொண்டிருக்கும். ஒருவர் தாவரங்களைப் பற்றி தர்க்கம் செய்யும்போது, பழங்காலத்தில், தாவரப் பொருட்களை அவை முதிர்ந்து கீழே விழும் நேரத்தில்தான் பயன்படுத்தும்

நாம் தியானம் செய்து, முழு விழிப்புணர்வு நிலையில் வளரும் போது, நம்முடைய இந்த மாதிரியான தேவைகள் தானாகவே விழுந்துவிடும். அமெரிக்காவில் ஒரு சிறப்பு நிகழ்ச்சி ஒன்றை நடத்தினோம், அது யாருக்கெல்லாம் தியான சி கிச்சையாளராக ஆவதற்கான தியானங்களைக் கற்க ஆசை. ஆனால் அவர்களுக்கு மாமிசம், மது, மற்றும் பலவற்றை விட முடியாது என்று நினைத்தவர்களுக்கானது. அந்த தியானப் பயிற்சிகளைச் செய்த பின் நிறைய பேர் அவர்களுக்கு இந்தப் பொருட்களை வாழ்நாள் முழுதும் சாப்பிட வேண்டும் என்ற எண்ணமே வரவில்லை என்று உணர்ந்தார்கள். பிறகு அவர்கள் உயர்ந்த தியான சிகிச்சை நிகழ்ச்சியில், ஈடுபட்டு தங்களை முழுவதும் தயார் செய்துகொண்டு, மாமிசம், மது போன்றவற்றைத் தொடுவதில்லை என்ற தீர்மானத்தை எடுத்துக் கொண்டார்கள்.

இதுதான் நடந்தது. தியானத்தினால், உடலில் விழிப்புணர்வு அதிகரித்தது. அவர்கள் தங்கள் உடலைக் கவனிக்க ஆர்பித்தார்கள். தொடர்ந்து நம் உடலானது, நச்சுத் தன்மையுள்ள பொருட்களை உட்கொண்டு அதை நாம் துஷ்பிரயோகம் செய்வதை நிறுத்தும்படி அழுகிறது. அதை நாம் கேட்காதபோது தான் பிரச்சனைகளே ஆரம்பிக்கிறது. இப்போது அந்த தியான சிகிச்சையாளர்கள் அதைக் கவனித்து, நச்சுத் தன்மை நிறைந்த பொருட்களை சாப்பிடுவதை நிறுத்தி விட்டார்கள். அவர்களுடைய விழிப்புணர்வு மலர்ந்துவிட்டது.

மனிதர் விழிப்புணர்வால் மலர்ந்துவிட்டால், அவர் கடவுள் ; அவர் ஆனந்தமாகின்றார். அவர் நித்யானந்தத்தில் இருக்கின்றார்.

16.13. அவர்கள் நினைக்கின்றார்கள். இது இன்று என்னால் பெறப்பட்டது. என்னால் இந்த ஆசையை பூர்த்தி செய்ய முடியும் ; எனக்கு இவ்வளவு சொத்து இருக்கின்றது. எதிர் காலத்தில் இன்னும் நிறைய சொத்து அடைவேன்.

16.14. அந்த எதிரி என்னால் கொல்லப்பட்டான், நான் மற்றவர்களையும் கொல்லலாம். நானே கடவுள். நான் தான் சந்தோஷப்படுபவன். நான் சாதனையாளன். சக்திவாய்ந்தவன் மற்றும் சந்தோஷமானவன்.

16.15. நான் செல்வந்தன், நல்ல உயர் குடும்பத்தில் பிறந்தவன். யார் எனக்கு சமமானவர்? நான் தியாகம் செய்யலாம், தர்மம் செய்யலாம், மகிழ்ச்சியாக

| ‘ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘ஈரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருக்கலாம். இவ்வாறான தறான நம்பிக்கை, அறியாமையினால்தான்.

கிருஷ்ணர் எப்படியோ போ என்று விட் டுவிடவில்லை. அவர் அர்ஜுனனுக்கும், மற்ற மனிதகுல இனத்திற்கும், அகங்காரத்தினால் எப்படி மனித உடல் ஆழமாக பாதிக்கப்படுகிறது என்பதை புரிய வைக்கிறார்.

நிறையபேர் வாழ்வதற்காகவே உண்கின்றார்கள். ஆனால் சிலருக்கு மட்டுமே, இதுவே வாழ்க்கை வாழ்வது என்று தெரிந்திருந்தும் இந்த உடலைத் தாங்க ஒருமுறை உண்டாலே போதுமானது.

ஒவ்வொரு உணர்ச்சி புலன்களும், அதற்கான உணவைக் கொண்டுள்ளன. உள்வாங்குகின்றன. அவற்றையே உட்கொள்கின்றன. இந்த உள்வாங்கும் உணவைச் சார்ந்தே, கண், காது, நாக்கு, மூக்கு மற்றும் தோல் ஆகியவை தங்கள் ஆசைகளை, அவற்றிற்கேற்றாற் போல் உருவாக்கி, இந்த ஆசைகளை உடல், மன அமைப்பில் வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்த புலன்களைக் கட்டுப்படுத்துவதையும், அவைகள் உருவாக்கும் ஆசைகளைப் பற்றியும், மகரிஷி பதஞ்சலி,

நம்முடைய இரண்டாம் நிலையான, நித்யானந்த ஸ்புரணம் நிகழ்ச்சி (நநட) என்றும், கண்Schwங் ஆப்ணன்ள் கSchwங்iப்-2 என்றும் அழைக்கப்படும் நிகழ்ச்சியில் பங்குபெறுவோரை, ஆசைகளுக்கான தியானங்களைச் செய்ய வைப்போம். அவர்கள் அப்போது அவர்களுக்கு எப்போதும் என்னென்ன தேவையோ அனைத்தையும் எழுதுவார்கள். சில நேரங்களில் அவர்களுடைய ஆசைகளையும், எழுதுவார்கள். அவர்களை இவற்றையெல்லாம் திரும்பவும் நினைத்துப் பார்க்கச் சொல்வோம். பிறகு அவர்களைத் தியானத்திற்குள் வழிநடத்தி, தியானத்தின் முடிவில் அவர்கள் எழுதிய எல்லா ஆசைகளையும் மீண்டும் எண்ணிப் பார்க்குமாறு சொல்வோம்.

அவர்கள் ஆச்சரியப்படும் விதமாக, சிலவற்றையே அவர்களால் மீண்டும் நினைத்துப் பார்க்க முடியும். அவர்கள் நினைத்துப் பார்க்கும்போது வருபவை, அவர்களுக்கு தனியாக பலனளிப்பதை விட மற்றவர்களுக்கு அதிகமாக பலனளிப்பதாக இருக்கும். இந்த தியானமுறை அவர்களுடைய சம்ஸ்காரங்களை, சேர்த்து வைக்கப்பட்ட நிறைவேறாத ஆசைகளை அழிக்கும் விதமாக வடிவமைக்கப்பட்டது. கடைசியாக அவர்களிடம் மீதம் இருக்கும் ஆசை மட்டும்தான், அவர்கள் பிறக்கும்போது அவர்களுடன் எடுத்து வந்தது. இவற்றைத்தான் பிராரப்த் கர்மா (Lpஹ்ழஹ்kக்ஷஹட் ஒஹ்ழ்ம்ஹ), என்கிறோம். அதாவது இந்த உடலை நாம் எடுப்பதற்கு காரணமாக இருந்த ஆசைகள்.

நம்முடைய உடல் மன அமைப்புகள், நாம் இந்த உடலை எடுப்பதற்கு காரணமான ஆசையைப் பூர்த்தி செய்வதற்கான சக்தியை கூடவே எடுத்து வந்திருக்கிறது. மஹாவீரரும், மற்ற சிறந்த குருமார்களும் சொல்வதைப் போல, இயற்கை நம்முடைய எல்லாத் தேவைகளுமே கட்டாயமாக நிறைவேறும் விதமாகத்தான் இந்த உலகத்திற்கு நம்மை அழைத்து வருகிறது. அவ்வாறு இருந்தபோதிலும், நாம் மற்றவர்களுடைய ஆசைகளை கடன் வாங்கி, நம்முடைய தேவைகளாகவும், ஆசைகளாகவும் பெருக்கிக் கொள்கின்றோம். அவை நம்முடைய தேவைகள் இல்லை.

மக்கள் ஆச்சரியப்படும் விதமாக ஒரு காலக்கட்டத்தில் இந்த மாற்றத்திற்குப் பின் அவர்களுக் நிறைய பொருட்கள் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையின் பின்னால் ஓடும் என்னத்தை விட்டு விடுகின்றார்கள். அதன்பிறகு அது அர்த்தமற்றதாக தோன்றுகிறது. அவர்கள் பற்றற்றத் தன்மையை வளர்த்துக் கொள்கின்றார்கள். அதே

இருபத்தைந்து வருடம்

'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'நீதான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். வளர்த்துக் கொண்டார்கள். ஒன்றுமே உபயோகம் இல்லாத ஆசைகளின் பின்னால் தேவையில்லாமல், இனி ஓடுவதில்லை என்று நிறுத்தி விட்டார்கள். அவர்களுக்கு என்ன வேண்டுமோ அது அவர்களுக்கு கிடைக்கும் ; அவர்கள் தேவைகள் அவர்களைத் தொடரும்.

நான் திரும்ப, திரும்ப அவர்களிடம், என்னுடைய உருவத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்று விடாதீர்கள் என்று சொல்வேன். என் பின்னால் ஓடி வராதீர்கள். என்னை பின் தொடராதீர்கள். உங்களை தியான பீடத்தின் சேவையில் உண்மையாக இணை த்துக் கொள்ளுங்கள், அதுவே உலகத்திற்கு நல்ல பலன் தரும். தியான பீடத்தின் சேவையையே நோக்கமாக கொள்ளுங்கள். பிறகு, நான் உங்கள் பின் ஓடி வருவேன். நான் உங்களோடு இருப்பதற்காக, உங்களைப் பின் தொடர்வேன். பலர் சீக்கிரமாக இதைப் புரிந்துக் கொள்கின்றனர். நான் எங்கு உடலளவில் இருந்தாலும், அவர்கள் எங்கிருந்தாலும் அதில் அவர்களுக்கு எந்தவொரு பெரிய வேறுபாடும் கிடையாது. அவர்கள் எங்கிருந்தாலும், நான் அவர்களுடன் இருப்பேன். இது வெறும் தத்துவமோ, மாயையோ இல்லை. அவர்களைக் கேளுங்கள். இதுவே உண்மை.

ஒருமுறை நாம் நான் (ம்ங்) என்னும் அசு ரத் தன்மையில் இருந்து உங்களுடையது (ஹ்ர்ன்) என்ற தெய்வ நிலைக்கு மாறிவிட்டால், நாம் பிறகு சொத்து சேர்ப்பது பற்றியோ, நமக்கென்று ஒரு நிலையை உருவாக்குவது பற்றியோ, உறவுமுறைகளை விரிவுபடுத்துவதைப் பற்றியோ அல்லது நம்முடைய வாழ்க்கைக்குத் தேவையான, எந்தவிதமான நோக்கங்களைப் பற்றியோ கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. பிரபஞ்சம் அவை எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொள்ளும். பிரபஞ்சம் நம்மை பொறுப்பெடுத்துக் கொள்ளும்.

அப்படி இல்லையென்றால் நம்முடைய நான் என்பதில் ஒருமுகப்பட்டு இருந்தோம் என்றால், தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள் ஏற்ற இறக்கத்தில் கீழாக இறங்கி விடுவோம். கிருஷ்ணர், நரகத்திற்கு எடுத்துச் சென்று விடும் என்று சொல்கின்றார்.

கேள்வி : நம்முடைய கல்விமுறையைச் சார்ந்து, நம்மில் பலர் அறிவியல் நம்முடைய அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் பதில் வைத்திருப்பதாக நம்புகின்றார்கள். அறிவியலில், வேதங்களில் என்ன சொல்லப்பட்டுள்ளதோ, அதற்கு பதில் கிடைக்காதபோது, அறிவியலில் குறைபாடுகள் இருந்த போதிலும், அதை மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொண்டு, நாம் வேதங்களில் சொல்லப்பட்டதை மறுக்கின்றோம். நிறையபேருக்கு வேதங்களில் மறைந்துள்ள உண்மை புரிந்தது, உங்களுக்கு நன்றி!

உண்மைக்கும் (ஊஹழஸ்ரீற்) சத்தியத்திற்கும் (ற்ம்ஹ்ர்ட்) இடையில் பெரிய வேறுபாடு உண்டு. அறிவியல், வரலாறு, மற்றும் அறிவு சார்ந்து உருவாக்கப்பட்டவை எல்லாம் உண்மைக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் அளிப்பவை. உண்மை என்பது ஒருவருடைய புரிந்து கொள்ளுதலுக்கும், ஒருவர் மூளையின் தீர்மானங்களுக்கும் உட்பட்டது. உண்மை மூன்று பரிமாணங்களையுடையது; அது அளவு, இடம் மற்றும் காலத்திற்கு உட்பட்டது.

மீண்டும் சீடர்கள் என்னிடம் சொல்வார்கள், சுவாமிஜி, எங்களால் நீங்கள் ஒரு வருடம் முன் சொன்னதையும், இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் சொன்னதையும் புரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை. அதை எங்களால் புரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை. ஏனென்றால் அப்போது நாங்கள் உண்மையை பார்த்த விதம், எங்களால் அதை வைத்து எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. இப்போதுதான் எங்களால் நடப்பதையெல்லாம் வைத்து பார்க்கும்போது, நீங்கள் எதைப்ப ற்றி எந்த விதத்தில் மூன்று சொன்னீர்கள் என்று பார்க்க முடிகிறது.

எங்களால் நிறைய விஷயங்களை மனதைத் தணா;டி விழிப்புணர்வாலும், அனுபவத்தினாலும் புரிந்துக் கொள்ள முடிகிறது. அவற்றையெல்லாம் வெறும் பூ, கடற்கரையிலிருக்கும் கூழாங்கல், வானத்தில் பறக்கும் பறவை, இவை எல்லாம் நமக்கு ஆச்சரியமாகத் தோன்றும். அறிவியல் மறுப்பதை ஆன்மீகம் நம் வாழ்க்கை முழுவதுமே ஒரு அதிசயமாக நமக்கு திருப்பிக் கொடுக்கிறது.

நம் வெளியில் இருந்து காணும்போது மனிதன் ஒரு மிருகமாகத் தோன்றுவான். இது வெறுமனே நம் புலன்களின் தீர்மானமே, ஏனென்றால் நாம் அனைத்தையும் வெளியில் இருந்தே காண்கிறோம்.

மனிதரைப் பற்றி தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றால், நாம் நமக்குள் இருந்து பார்க்க வேண்டும். மனிதருக்கு விழிப்புணர்ச்சி உண்டு. மனிதனின் தன்மை உள்மயமானது. நம்முடைய புலன்கள் நம்மை நம் வெளி உடலுக்கு இழுத்து செல்கின்றது. நம்முடைய இயற்கையான குணம் நம்மை மீண்டும் நம்முடைய மையத்திற்கு இழுக்கின்றது. இதனால், மனிதன் இயற்கைக்கு மாறாக இருக்கின்றான். நாம் தொடர்ந்து முக்கியமில்லாத உணர்ச்சிகளில் இருந்து நம்முடைய உண்மையான மையத்திற்கு திரும்பி வருகிறோம். இரண்டிற்குமிடையில் நாம் ஊசல் போன்று ஊசலாடுகிறோம்.

தியானமே நாம் இயற்கைக்கு மாறான தன்மையிலிருந்து நம்முடைய மையத்திற்கு வரும் பாலம். அது நம்முடைய உள்தன்மையை கண்டுபிடிக்க வேண்டும். நம்முடைய வாழ்க்கையின் மையத்தை கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்ற முயற்சியே நாம் தீர்மானமாக இருந்தால், நம்முடைய ஒவ்வொரு முடிவும் நம் உருமாற்றத்திற்கான செயலாக ஆரம்பிக்கும்.

16.17. சுய திருப்தியும், தற்பெருமையும், செல்வச் செருக்கால் தவறான நம்பிக்கையும், அகங்காரமும் கொண்டவர்கள் மேலோட்டமாக பெயருக்காக தியாகங்களை செய்கின்றார்கள். அவர்கள் வேத விதிமுறைகளையோ, நம்பிக்கைகளையோ பின்பற்றுவதில்லை.

16.18. அசுரத் தன்மையுள்ள மனிதர், அகங்காரம், அதிகாரம், தற்பெருமை, காமம், கோபத்தினால் நிறைந்து, மேலான தெய்வத்தின் மேல் பொறாமை கொள்கின்றான். தன் உடலில் இருக்கின்றவரும், மற்ற எல்லா உடல்களிலும் இருக்கின்றவரும் ஆன தெய்வத்தை, தெய்வ நிந்தனை செய்கிறான்.

இருபத்தைந்து வருடம்

வழிநடத்துபவரை அழைத்தேன். அவர் யாருமே போவதாகச் சொல்லவில்லை என்றார். எப்படியிருந்த போதிலும், ஒருவர் மட்டும் முன்னாள் இரவு என்னுடைய எச்சரிக்கையையும் மீறி, அவருடைய பாதுகாப்பிற்காக அவரை என்னிடம் சரணாகதி செய்து விட்டு செய்வதாக திட்டம் போட்டிருந்தார்.

பத்துபேர் கிட்டத்தட்ட அன்று அவர்களுடைய குழுத் தலைவர்களிடம் கூடச் சொல்லாமல் சென்றிருந்தார்கள். அங்கே வழி முழுவதும் நிலச்சரிவுகளாகவும், பனிச்சரிவுகளாகவும் இருந்தன. அவர்கள் பாதுகாப்பாக வந்து சேர்ந்தார்கள்.

இந்தம க்கள் உண்மையாகவே சரணாகதியடைந்திருந்தால், அவர்கள் என்னுடைய எச்சரிக்கையை மீறிப் போகாமல் இருந்திருப்பார்கள். சரணாகதி தவறாகப் புரிந்துக் கொள்ளுதல் என்பது எப்போது ஒருவர் என்னுடைய எச்சரிக்கையையும் மீறிச் சென்றதோடு இல்லாமல், இன்னும் நான் அவர்களைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்கிறார்கள். இப்படித்தான் நம்மில் பலர் நடந்து கொள்கின்றார்கள். நாம் மற்றவர்களை கஷ்டப்படுத்துவோம், தீங்கிழைப்போம். எல்லாவிதமான தவறானவற்றையும், செய்யக்கூடாது என்று தெரிந்திருந்தும், செய்துவிட்டு பின் கோவிலுக்குச் சென்று அவை எல்லாம் சரியாக வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்வோம். எப்படி அது சரியாகும்? எதனால் அது சரியாக வேண்டும்?

1. ஒவ்வொரு செயலுக்கும் எதிர்மறைச் செயல் உண்டு. அந்த எதிர்ச்செயலைத்தான் நாம் வழக்கமாக கர்மா என்று அழைக்கின்றோம். எல்லா தத்துவங்களையும், ஆன்மீக கருத்துக்களையும் மறந்துவிடுங்கள். நம் சுயபுத்தி நமக்கு எதைச் செய்தாலும் அதற்கு பின் விளைவு ஒன்று இருப்பதைச் சொல்லும். தொண்ணூறு சதவிகிதம் நேரங்களில் நமக்கே முன்கூட்டியே பின்னால் வரும் விளைவுகள் தெரியும். ஆனாலும் கூட நாம் தவறான முடிவுகளை எடுத்து விட்டு அதற்காக வாதாடுகின்றோம். ஏன் பின் கடவுளையும் குருவையும், நம்முடைய தவறான முடிவுகளுக்கு பொறுப்பாக்குகின்றே றாம்? என்மீது நம்பிக்கை இருக்கும் என்றால், எதனால் அவர்கள் என் பேச்சை முதலிலேயே கேட்கவில்லை? எதனால் இப்படி என் அறிவுரைக்கு எதிர்மறையானச் செயல்களைச் செய்து பின் என்மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை அவர்களைக் காக்கும் என்று சொல்கின்றார்கள். இது என்னைச் சோதிப்பதற்காகவா? இது அவர்களுடைய முட்டாள்தனமான செயல்களுக்கு என்னைப் பொறுப்பாக்குவதற்காகவா? அடைந்துவிட்டோம்.

இங்கே, அவர்தன்னிடம் சரணடைய வேண்டாம் என்று நினைக்கும் மக்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றார். அவர்கள் முழுவதும் அகங்காரத்தினால நிறைந்துள்ளார்கள். அதனால் அவர்களுக்கு அவர்தான் போட்டியாளர். அவர் அவர்களை பொருள் சார்ந்த உலகில் எறிந்து விடுவேன் என்று சொல்கின்றார்.

இந்த பொருள் சார்ந்த உலகத்தில், அவர்கள் எந்தப் புலன்களின் இன்பம் என்று சாகும் வரை கருதுகின்றார்களோ, அவர்கள் அவர்களுடைய உணர்ச்சிகளைப் பின்பற்றலாம், பொருட்களைக் கருத்தில் கொண்டு வாழலாம். நான் முன் சொன்னது போல், இது நம்முடைய முடிவு. இதைக் கிருஷ்ணராலும் கூட மாற்ற உதவ முடியாது, ஏனென்றால் அவர் நம்மிடம் முடிவெடுக்கும் சக்தியைக் கொடுத்துள்ளார். அவர் நம்மிடமே முடிவெடுக்கும் பொறுப்பை ஒப்படைத்துமிருக்கிறார். அதாவது நான் அல்லது உங்கள் நிலையை நோக்கி இருக்க வேண்டுமா, அசுரத் தன்மை அல்லது தெய்வத் தன்மையா என்று நாம் தான் முடிவெடுக்க வேண்டும். நான் கிருஷ்ணர் சொல்வதை நம்புகிறேன், என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதால், எந்த அர்த்தமும் இல்லை. இது உதவாதது. உண்மை என்றால் நம்பிக்கை என்று அல்ல. நம்பிக்கை சத்தியம் அல்ல. நம்பிக்கை என்பது போலி சத்தியம், சத்தியத்தின் உருவம் போன்றது. பயத்தினால் உருவாக்கப்பட்டது. அது நம் உள் இருந்து வளர்க்கப்பட்டது ஒன்றும் இல்லை. அது மற்றவர்களால் நடப்பட்ட ஒன்றாகும் ; சமுதாயம், மதம், மாநிலம், அவர்கள் தங்களுடைய சுய விருப்பங்களை மக்களுக்குள் நம்பிக்கையாக வளர்க்கின்றனர். நம்புபவர்கள் பணிவுடையவர்கள். நம்புபவர்கள் புரட்சியாளர்கள் அல்ல. நம்புபவர்கள் முட்டாள்களாக இருப்பார்கள் ; அவர்கள் புத்திசாலித்தனத்தில் வளர மாட்டார்கள். இந்த சமுதாயம் மக்கள் புத்திசாலித்தனமாக இருப்பதை விரும்புவதில்லை.

சமுதாயத்தால் அறிவுள்ளவர்களைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியும். ஆனால் உண்மையான புத்திசாலிகளை அல்ல. அது பேராசிரியர்களையும், பட்டதாரிகளையும், படித்த மக்களையும், அறிவுள்ளவர்களையும் தாங்கிக் கொள்ள முடியும். அவர்கள் அறிவுள்ளவர்கள், விவேகமுள்ளவர்கள் இல்லை. புத்திசாலிகள் இல்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் புத்திசாலிகளாக இருந்தால், மதத்தின் பெயராலும்,

இருபத்தைந்து வருடம்

கலாச்சாரத்தின் பெயராலும், நாகரீகத்தின் பெயராலும், பாரம்பரியத்தின் பெயராலும் நடத்தப்படும் எல்லா சர்வாதிகார நாடகங்களுக்கு உடன்பட மாட்டார்கள். அவர்கள் புரட்சி செய்வார்கள்.

உண்மை நம்பிக்கையிலிருந்து வேறுபட்டது. இது முழுதும் வேறுபட்ட கருத்து. அது பொதுவானது இல்லை. அது தனிப்பட்டது. மற்றவர்கள் அதை நமக்குத் தர முடியாது. அது நம்முடைய சுய தேடுதல். அது நாம் பிரபஞ்சத்தை நம்ப ஆரம்பிக்கும் போது நம்முள் வளரும். அது பயத்தால் எழுவதல்ல, ஆனால் அது அனுபவத்தாலும், அன்பாலும், ஆனந்தத்தினாலும் எழுவது. உண்மை என்பது பெரிய சுதந்திரம், முடிவில்லா ஆனந்தம்.

உண்மையுடன் நாம் வளர்வோம். நாம் குருவின் அன்பிலும், கடவுளின் அன்பிலும் வளர்வோம். பெரும்பாலானவர் நம்மில் கடவுளை, பிரார்த்தனை செய்வதற்காகவும், பூஜை செய்வதற்காகவும் இருப்பவராகப் பார்க்கிறோம். நாம் கடவுளை மூன்றாவது மனிதராக நினைக்கிறோம். அவர் நம்முடையவர் அல்ல. பிரார்த்தனையும், பூஜையும் இந்த நிலையை அடைவதற்கு முக்கியம். அவர் மனிதர் என்ற கருத்தை, நாம் கீழே போட்ட அடுத்த க்ஷணமே, பிரார்த்தனை மறைந்து, அதற்கு பதிலாக தியானம் முக்கியம் வாய்ந்ததாக ஆகிறது.

பிரார்த்தனையில், நாம் கடவுளை வழிபடுகிறோம். தியானத்தினால், நாம் கடவுளாக ஆகிறோம். வழிபாடு செய்வதைநம்பி இருப்பது எளிது. அது வெளிமுகமானது. நாம் எப்பொழுதும் வெளிமுகமாக நோக்கியிருக்கப் பழக்கப்பட்டிருக்கிறோம். தியானம் உள்முகமாகச் செல்வது. அதனால் தவறானக் கருத்துக்கள் கற்பிக்கப்பட்டவர்களுக்கு தியானம் என்பது மிகவும் கஷ்டமானது. அதனால்தான் மேற்கத்திய நாடுகளில் தியானம் மதங்களில் உண்மையாக இருந்திருக்கவில்லை. கிழக்கில் எல்லா குருமார்களும் அவர்களுடைய கல்விமுறையை தியானங்களாக நிறுவினர். அவர்கள் தங்கள் சீடர்களுக்கு உள்முகமாகத் திரும்ப கற்பித்தனர். அவர்கள் அவர்களை கடவுளாக இருக்க கற்றுக் கொடுத்தனர். வழிபாடு செய்வதற்கு இல்லை.

தியானம் நம்மை சரணாகதிக்கு அழைத்துச் செல்லும். தியானம் என்பது விழிப்புணர்வை உருவாக்குதல். விழிப்புணர்ச்சி என்பது நாம் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பக்கம் என்ற அறிவு (புத்தி). இது எனது என்பதிலிருந்து நீங்கள் என்பதைக் குறி

இருபத்தைந்து வருடம்

குழந்தையாக இருக்கும்போது, அதைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற தேவை இருக்கின்றது. குழந்தை வளரும்போது அதன் வளர்ச்சியைக் குறித்த எல்லாவிதமான நிபந்தனைகளுடன் பிணைக்கப்பட்டு வளர்கிறது.

நிறைய பெற்றோர்கள், குழந்தைகள் அவர்களுடைய விருப்பப்படி இருப்பதாக புகார் சொல்கின்றார்கள்.

அவர்கள் குழந்தைகளை நேசிப்பதாகவும், அதனால் தங்கள் வாழ்க்கையை அவர்கள் சீரழித்துக் கொள்வதை தாங்கிக் கொள்ளமுடியவில்லை என்கின்றார்கள். நான் அவர்களை எவ்வாறு தங்கள் வாழ்க்கையை சீரழித்துக் கொள்கின்றார்கள் என்று கேட்டால், அவர்கள் விருப்பப்பட்ட ஆணையோ, பெண்ணையோ நேசித்து திருமணம் செய்துக் கொள்ள முடிவு செய்வதாகவும், திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் வேலை செய்ய வேண்டுமென்று சொல்கின்றார்கள் என்கின்றனர்.

இல்லையென்றாலும் (ய்ர்ய்ந்ற்ட்ட்ப்ர்கள்) அன்பு மற்ற எல்லா உணர்ச்சி களையும் ஆள்கிறது. இரண்டு விஷயங்களை மட்டும் கற்றுக் கொள்ளுங்கள். தியானம், அன்பு, சிலருக்கு அவர்களூடையத் தீவிரம் அன்பில் இருக்கும் ; தியானம் அதற்கு துணையாக உதவும். மற்றவர்களுக்கு, தியானம் முக்கியமான திறவுகோலாக இருக்கும் ; அப்போது அன்பு துணை நிற்கும். இரண்டுமே தேவையானது. கேள்வி தீவிரத்தைப் பொறுத்தது.

உங்களுடையத் தீவிரம் அன்பை நோக்கிச் சென்றால், எல்லாவற்றையும் அன்பு அகங்காரம் மறைந்த க்ஷணத்தில் கடவுள் உணரப்படுவார்.

சரணாகதி என்பது தெய்வீகத்தின் கொள்கையைத் தேடுதல், அதை கடவுள் சத்தியம், விடுதலை அல்லது நிர்வாணம் என்றும் அழைக்கலாம். எல்லாமும் ஒரே பொருளைத்தான் குறிக்கின்றது. இந்தத் தேடல், நாம் வாழ்க்கையில் இழந்த எதோ ஒன்றிற்கானது. நாம் உயிருடன் இருக்கின்றோம். ஆனால் வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்பதை உணராமல் இருக்கின்றோம். நாம் வாழ்கின்றோம், ஆனால் நாம் யார் என்ற உண்மையை முழுதும் மறந்திருக்கின்றோம்.

உயிரோடு இருத்தல் என்பது இருக்கிறது. ஆனால் விழிப்புணர்ச்சி இல்லை. உயிரோடு இருப்பது பற்றிய விழிப்புணர்வு இல்லாத வரை, வாழ்க்கை வெறுமையாகவும், முழுமையடையாமலும் இருக்கும். இந்தத் தேடல் விழிப்புணர்விற்கானது. விழிப்புணர்ச்சி என்ற தெய்வீகக் கொள்கை, அது உங்கள் வாழ்க்கையை ஒரு இயந்திர வாழ்க்கையிலிருந்து, விழிப்புணர்வுள்ள ஆனந்தத்திற்கு உருமாற்றமடையச் செய்யும், இது உள்ளுலகில் நடத்தப்படுவது. இந்த சத்தியத்தை கண்களை மூடி, ஒருவருக்குள் காண வேண்டியது. அது ஏற்கனவே இருக்கின்றது ; நமக்குள் நாம் குதிக்க வேண்டும்.

தியானம் என்பது நமக்குள் நாம் குதிக்கும் ஒரு கலை. சரணாகதி என்பது இதற்குள் மூழ்குவதற்கான தைரியம் (துணிவு). ஒருவர் புரிந்துக் கொள்ள முடியாத ஒன்றிற்குள் போகும் போது, ஆரம்பத்தில் அது பயத்தைத் தருவதாக இருக்கும். ஆனால் அது ஆரம்பத்தில் மட்டுமே. நீங்கள் மூழ்குவதில் மிக மிக ஆழமாக செல்வதால், மிக மிக திறமை வாய்ந்தவர்களாக ஆவீர்கள். வாழ்க்கையே மிகப் பெரிய துணிகரமான அழகாகவும், ஆனந்தமாகவும் மாறிவிடுகின்றது.

16.21. மூன்று வாயில்கள் இந்த நரகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது ; காமம், கோபம் மற்றும் பேராசை. அவை நம் ஆன்மாவை தாழ்ந்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்வதால் இந்த மூன்றையும் கைவிட வேண்டும்.

16.22 இந்த மூன்று நரக வாசல்களில் இருந்து தப்பியவர்கள், குந்தியின் மைந்தனே, அவர்கள் ஆன்மாவிற்கு பலன் தரும் விதத்தில் நடந்து, அதனால் பொறுமையாக மிக உயர்ந்த நிலையை அடைவர்.

இருபத்தைந்து வருடம்

காமினியையும், பொன்னையும், பெண்ணையும், பேராசையையும், காமத்தையும் விட்டுவிடுங்கள். நாம் சுதந்திரம் அடைந்து விடுவோம் என்று சொல்கின்றார். பெண் மீது காமம், பொன் மீது பேராசை, இவை இரண்டு ஆசையே, இவையே அனைத்தையும் விட போதுமானது. எல்லா துன்பங்களையும் விளைவிக்கும்.

குரோதம், கோபம் நாம் துன்பப்படுவதால் ஏற்படுகிறது. நாம் ஏமாற்றப்பட்டதாக, உணர்ந்து கோபப்படுகிறோம். இந்த வட்டம் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும். இதை மூன்றும் ஒன்று சேர்ந்து, மோகத்தையும், தவறான நம்பிக்கைகளையும் உருவாக்கும். இந்த காஞ்சனா -பொன்னைப் பற்றியும், காமினி -பெண்ணை பற்றியும் இருக்கும் எதுவும் உண்மையில்லை. ஏனென்றால் இவையெல்லாம் நிலையில்லாதவை ; அவற்றால் முடிவில்லா சந்தோஷத்தை அளிக்க முடியாது. நாம் சிறிது நேரம் சந்தோஷமாக உணரலாம். அதன்பிறகு, அதை நாம் தவறாக நம் விருப்பப்படி, எடுத்துக் கொள்வோம். நான் முன் சொன்ன கதையில் வரும் அரசரைப் போல், அவன் தன்னுடைய மன அழுத்தத்திலிருந்து வெளிவரும் முன் தன்னுடைய உடைமைகள் திருடப்பட்டன. நாமும் அப்படித்தான் இருக்கின்றோம்.

இந்த உணர்ச்சிகளைக் கையாள்வதைப் பற்றி மிக விரிவாக நம்முடைய (கண்ச்ங் ஆப்ஸ்கள் டர்ர்ங்ஞ்ப்ஹம்)ல் சொல்லப்பட்டு இருக்கின்றது. நாம் இந்த உணர்ச்சிகள் எங்கிருந்து உருவாகுகின்றன என்றும், அவற்றை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதைப் பற்றியும் விளக்குகின்றோம். நாங்கள் எவ்வாறு பாதிப்பை விளைவிக்கும் இந்த உணர்ச்சிகளிலிருந்து சு தந்திரம் அடையக்கூடிய தியான முறைகளைக் கற்றுக் கொடுக்கின்றோம்.

ஒரு வகையில் இந்த உணர்ச்சிகளே நம்முடைய ஆசைகள். கோபமும், பேராசையும், காமமும் ஆசைகளுடன் தொடர்புடைய உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாடுகள். ஆசைகளே ச க்தி, காமம், இது இனப்பெருக்கம் நடக்க காரணமானது. இது இனப்பெருக்கம் வாழ்கை க்குத் தேவை. பேராசை என்பது நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு தேவையானவற்றை மீறி ஆசைப்படும்போது ஏற்படுகின்றது. கோபம், எப்பொழுதும் செயல்கள் நடக்கக் காரணமான சக்தி. அவை நேர்மறையான பலன்களையும் சாதிக்கக்கூடியது.

எப்படியிருந்தபோதிலும், கிருஷ்ணர் இந்த உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாடே, மனம் நிறைவாக இருக்கக் காரணம் என்று குறிப்பிடுகின்றார். அவர் உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டின் சந்தோஷத்தைக் குறிப்பிடுகின்றார். உணர்ச்சி வேகத்துடன்,

நோக்கங்கள் தொடர்புடையவை. நான் என்ற தன்மையுடன் இந்த உணர்ச்சிகள் வெளிப்படுத்தப்படும்போது, அவை அசுரத் தன்மை கொண்ட உணர்ச்சிகளுக்கு ஆதாரம். அங்கே விடுதலைப் பெறுவதற்கான தன்மையில்லை.

காமம், சுயநலமில்லாமலும், பந்தப்படாமலும் வெளிப்படுத்தப்படும்போது அது உருமாற்றமடையும். காமம் முழுமையாகக் காணாமல் போகும். கருணையும், கவனிப்பும் (கனிவும்) அந்த இடத்தில் இருக்கும். ஒவ்வொரு பெண்ணும், தன்னுடைய மனைவியையும் சேர்த்து, தாயாகக் கருதினார். இந்தியாவின் ஞானமடைந்த குருவான இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர். அது அவருடைய தூய்மையின், பக்தியின் எல்லை. உண்மையிலேயே, அந்த மாதிரி மக்கள் விதிவிலக்கானவர்கள்.

தயவுசெய்து நன்றாகப் புரிந்துக் கொள்ளுங்கள். விலங்குகள் இனவிருத்திக்காக மட்டுமே துணையைத் தேடும். பொழுதுபோக்கிற்காக அல்ல. ஆனால் மனிதர்கள் பொழுதுபோக்கிற்காக உறவு கொள்கின்றனர். இதனால்தான் பாலியல் விகித வரைபடம் அதிகமாகக் காட்டுகிறது. விலங்குகள் இனப்பெருக்கத்திற்காக தங்கள் இனத்தை வாழவைப்பதற்காகவும் உறவுகொள்கின்றனர். அதனால் அவை ஓரின சேர்க்கையோ, பல இன சேர்க்கையோ, அதில் வேறுபாடில்லை. மனிதர்களைப் போல் இல்லாமல், அவைகள்கூட சில நேரங்களில் தேடும். விலங்குகளின் காமம் தூய்மையானது. அதில் விலங்குகள் துணைத்தேடி உறவு கொள்வதில் கற்பனைகள் கிடையாது. எந்த ஒரு விலங்கும் தான் உறவு கொள்ளும்போது தன்னுடையத் துணையைக் கற்பனை செய்துக் கொள்வதில்லை.

மனித குலம்தான் காமத்தைப் பற்றிய கற்பனைகளுக்கு இடங்கொடுக்கின்றது. அவர்கள் காமம் தூய்மையற்றது. அது சீரழிக்கப்பட்டது. ஏனென்றால் காமம் என்ன நோக்கத்திற்காக பயன்படுத்தப்பட வேண்டுமோ, அதற்காக பயன்படுத்தப்படவில்லை. அது இனப்பெருக்கத்தத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றிற்காகவும், பயன்படுத்தப்படுகின்றது. எத்தனை தம்பதியர்கள் எந்தவிதமான எண்ணங்களும் இல்லாமல் தங்களுடைய துணைக்காக உறவுகொள்கின்றனர்? சொல்கின்றார்கள். நான் என்பது நீங்கள் (ஹ்ரன்) என்று எந்தவித முயற்சியும் இல்லாமல் மலர்கிறது.

இந்த நிலையில், நாம் கோபத்தையும் விட்டுவிடுவோம். கோபமும், குற்ற உணர்ச்சியும் ஆசைகளினால் உண்டாக்கப்படுபவை. நம்மால் எதையாவது அடைய முடியாத போது அது நம்மை கோபப்படுத்துகிறது. கோபம் குற்றவுணர்ச்சி யைாக்குகிறது. ஒருவரை நோக்கி கோபப்படுவது எந்த பலனையும் தராது. மற்றவரை நோக்கி வெளிப்படுத்தப்படும் எதிர்மறைகள், நம்மிடமே திரும்ப வரும். நம்முடைய ச க்தியைக் குறைத்துவிடுகின்றது. கோபமும், குற்றவுணர்ச்சியும் கூட நம்மால் ஒன்றைச் செய்ய இயலாதபோது வெளிப்படுத்தப்படும் வெளிப்பாடு. இது ஒருவருடைய இயலாமையில் பிறக்கும் ஒரு சுயநலமான உணர்ச்சி.

கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல் உதவாது. அது புற்றுநோய் போன்ற தீராத நோய்களுக்கு அழைத்துச் செல்லும். நாம் கோப உணர்ச்சியை, ஒருவரை நோக்கி அல்லாமல், பிரச்சனையை நோக்கித் திருப்பக் கற்றுக் கொண்டோமென்றால், இது இயலாமையில் இருந்து சக்தியாக மாறும். கோபம், நேர்மறை சக்தியின் செயலாக உருமாற்றம் அடைய வேண்டும்.

கிருஷ்ணர், நம்மை என்ன செய்யுமாறு கேட்கின்றார் என்றால், எதிர்மறை உணர்ச்சிகளான காமம், பேராசை, கோபம் போன்றவற்றை நேர்மறை சக்திகளாக மாற்றுங்கள், என்று சொல்கின்றார். அவர் சொல்கின்றார், நாம் நான் என்ற உணர்வு நிலையில் இருந்து இவற்றை பயன்படுத்தும் வரை, இவையே நம்மை நரகத்திற்கு கொண்டு செல்லும் நுழைவாயில்கள் ; என்கின்றார். நாம் இந்த உணர்ச்சிகளை, நீங்கள் (ஹ்ரன்) என்ற உணர்வு நிலைக்கு மாற்றும்போது அது சக்தியாக மாறி நம்மை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் நுழைவாயில்களாக மாறும்.

என்ற நோக்கத்திலிருந்து (நீங்கள்) உங்களுடைய என்ற தன்மைக்கு நகர்வோம்.

காமம் என்பது ஆசைகள் கொண்ட பெரிய அகன்ற நிற மாலையின் ஒரு கருத்து. முடிவில்லா ஆசையே பேராசை. ஆசை எப்பொழுது உண்மையாகவே நிறைவேறுகிறதோ, அப்போது அது நம்மை விட்டுவிடும். கர்மா என்றால் நிறைவேறாத ஆசைகள் நம்மை அதைச் செயலாக்கும்படி தூண்டுவதாகும். நம்முடைய ஆசைகளை நம்மால் பூர்த்தி செய்ய முடியாது. ஏனென்றால் இந்த ஆசைகளில் பல உண்மையாகவே நம்முடையவை இல்லை. நாம் இந்த ஆசைகளை மற்றவர்களிடம் இருந்து கடன் வாங்குகிறோம். நமக்கு பெரிய வீடு, நவீன கார், அல்லது இளம் மனைவி தேவை. ஏனென்றால் அவை நம்முடைய நண்பர், பக்கத்து வீட்டுக்காரர் மற்றும் சகோதரர் வைத்திருக்கும் ஒன்று.

நாம் ஒன்றை அடைந்திருந்தாலும் கூட, அந்த திருப்தி தற்காலிகமானது. பெரிய வீடு வைத்திருக்கும், நல்ல கார் வைத்திருக்கும், அழகான மனைவியுடன் நாம் நம்முடைய நண்பரையோ, பக்கத்து வீட்டுக்காரரையோ அல்லது சகோதரரையோ சந்திப்போம். எனவே இது போய்க் கொண்டேயிருக்கும். இது முடிவில்லாமல் போய்க் கொண்டே இருக்கும். எப்போதும் திருப்தி என்பதே இருக்காது. ஒவ்வொரு ஆசையும் துன்பத்திற்கான விதை. அதனால் தான் கிருஷ்ணர் இதை நரகத்தின் வாயில் என்று அழைக்கின்றார். ஆனால் இந்த ஆசைகளை எவ்வாறு வெளியேற்றுவது.

இதைத்தான் நாங்கள், எங்கள் இரண்டாம் நிலையான கன்சங் ஆப்ஸன்ள் டூர்ரிஞம்ஹ்ம் ஆன நித்யானந்த ஸ்புரணம் அல்லது ஈநட நிகழ்ச்சியில் கற்றுத் தருகி றாம். நாங்கள் உண்மையான ஆசைகளான, நாம் இந்த உலகில் பிறப்பெடுக்கும்போது எடுத்து வந்த பிராரப்த் கர்மாவை அடையாளம் காண உதவி செய்கிறோம். இவைகளே நம்முடைய உண்மையான தேவைகள், கடன்வாங்கப்பட்ட ஆசைகள் இல்லை. நமக்கு அவற்றை பூர்த்தி செய்து கொள்வதற்கும், விட்டுவிடுவதற்கும் சக்தி இருக்கிறது. நம்முடைய கர்மா கரைந்து விடும்.

இந்த ஈநட (நித்யானந்த ஸ்புரண நிகழ்ச்சி) அனுபவக் கல்வி நம்மை எதிர்மறை எண்ணங்களில் இருந்து விடுவிக்கின்றது. இந்த நிகழ்ச்சியில் பங்கு கொண்ட மக்கள் அவர்களால் யாரையும் வெறுக்கவோ, பிடிக்காமல் போகவோ முடிய வில்லை என்று

இருபத்தைந்து வருடம் அடைய, துன்பங்களையே பலனாகத்தரும் தற்காலிக சந்தோஷங்களைத் தருபவற்றை, கோபம், காமம், பேராசை போன்றவற்றை மட்டும் விட்டுவிட்டால் போதுமா?

முதstatusலாக, ஆனந்தம் என்பது நம் தரப்பில் இருந்து அடையப்படவேண்டிய சாதனை இல்லை. ஆனந்தத்தை அடைய நாம் செய்யும் செயல் எதுவாகயிருந்தாலும் அது தோல்வியாகத்தான் முடியும். நம்முடைய எல்லா முயற்சிகளும் மனதில் (ம்ண்ய்க்) இருந்து வருவதால், இது அகங்காரத்தினால் வெளிப்படுகின்றது. இது நம்முடைய ஆழ்ந்த துக்கத்தினாலும், எதிர்பார்ப்பினாலும், ஆசைகளாலும், கனவுகளாலும் வெளிப்படுகின்றது. இது நம்முடைய குழப்பத்தால் வெளிப்படுகின்றது. இது நமக்கு ஆனந்தத்தைத் தராது. இது துக்கத்தை மட்டுமே தரும்.

ஆனந்தத்திற்காக கடுமையாக முயற்சி செய்தல் என்பது, மற்றொரு போராட்டம். இது காமினி, காஞ்சனத்திற்கும், பெண்ணிற்கும், பொன்னிற்கும், காமத்திற்காகவும், பேராசைக்காகவும் செய்யும் போராட்டத்தைப் போல மற்றொரு போராட்டமாகிவிடும். நீ ங்கள் ஒரு துக்கத்தில் இருந்து மற்றொரு துக்கத்திற்கு நகர்வதாகும். நீங்கள் அப்படி ஒரு துக்கத்திலிருந்து, மற்றொரு துக்கத்திற்கு மாறும் போது, நீங்கள் அதற்கு இடையில் இருக்கும் சில நிமிடங்களை ஆனந்தமயமானது என்று நினைக்கலாம். நீங்கள் பாதை மாறும்போது, அந்த சிறு இடைவெளிகளில் நீங்கள் சந்தோஷமாக உணர்வீர்கள் ; அவ்வளவுதான்.

ஆனால் ஆனந்தம் என்பது எப்போதும் எட்ட முடியாத தூரத்திலிருந்து வருகின்ற பரிசு. நாம் எதிர்ப்பில்லாமல் அதை பெற்றுக் கொள்ளத் tதயாராக இருக்க வேண்டும். நாம் அதை எதிர்த்து செயல்படாமல், வெறுமனே அதை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் கர்ப்பம் போல் இருக்க வேண்டும். ஆனந்தத்தை வரவேற்க நாம் பெண் தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும். நாம் கடவுளுடைய கர்ப்பத்தைத் தாங்க வேண்டும்.

அகங்காரம் மறையும்பொழுது, கோபம், பேராசை, காமம் கூட மறைந்துவிடும். மீதமிருப்பது என்னவென்றால், ஆனந்தம் மட்டுமே.

ஆனந்தம் தனக்கான பிரகாசமான ஒளியைப் பெற்று இருக்கின்றது. துக்கம் இருள்மயமானது ஆனந்தம் ஒளிமயமானது. துக்கமான மனிதன் தன் நிழலை மற்றவர்களின் மேல் கூட வெளிப்படுத்துகிறான். அவன் கருப்பு துவாரமாக என்றால் என்ன என்பதை உணரும் நேரம் ; அப்படியில்லை என்றால் அது வெறும் வார்த்தைதான்.

மிக அபூர்வமாக மக்கள் உண்மையான ஆனந்தத்தை உணர்ந்துள்ளீர்கள். மக்கள் அந்த வார்த்தையை உபயோகிப்பதால், தாங்கள் அதைப் புரிந்துக் கொண்டதாக நினைக்கின்றார்கள். அவர்களால் புரிந்துக் கொள்ள முடியாது. அதைப் புரிந்துக் கொள்ள கொஞ்சமாவது இருப்புத் தன்மையை அனுபவித்திருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் ஆனந்தம் என்பது கடவுள் என்ற பொருள் கொண்டது. ஆனந்தம் என்பது வாழ்க்கையின் இறுதியான அர்த்தம்.

ஒருவர் தன்னை யாருமில்லை (ய்ர்கக்ர்ஜ்ற்) என்று உணர்வது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஏனென்றால் அது அகங்காரத்தை வேறொரு வெட்டுதல். அகங்காரம் என்பது (மேன்மையான) உயர்ந்தக் கருத்துக்கள் மூலமாக வாழ்கின்றது. சில நேரங்களில் அகங்காரம் அதன் தலையில் ஏறி நின்றுகொண்டு ; தாழ்ந்த மனப்பான்மை மூலமாக வாழ்கின்றது. எதுவாகயிருந்தாலும், ஒருவர் தான் யாருமில்லை அதாவது அவர் உயர்ந்தவருமில்லை. தாழந்தவருமில்லை என்று தெரிந்துக் கொண்டால், அவர் வெறுமனே இல்லாமல் இருக்கிறார். இருப்புத் தன்மையில் இல்லாத அந்த நேரங்களில், ஆனந்தம் குறைந்து விடுகிறது.

அகங்காரம் இல்லையென்றால், உங்களால் கவலைப்பட முடியாது. கொஞ்சம் முயற்சி செய்யுங்கள்! யாருமில்லை என்பவர் வெற்றி பெறுவதும் இல்லை, யாரோ ஒருவராக இருப்பவரும் வெற்றி பெற்றவராக நான் நினைக்கவில்லை. அகங்காரம் இல்லாமல் கவலைப்படவே முடியாது. அதேபோல் அகங்காரத்தோடு ஆனந்த மயமாக இருக்க முடியவே முடியாது. அகங்காரம் இல்லாதிருக்கும்போது, அங்கே ஆனந்தம் மட்டுமே இருக்கும்.

அகங்காரம் உங்களை ஓய்வில்லாமலும், இதை செய், அதை செய், இது மாதிரி இரு, அது மாதிரி இரு என்று சொல்லிக் கொண்டே இருக்கும். அது உங்களுக்கு புது திட்டங்களைக் கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கும். அது உங்களைத் தனியாக இருக்கவிடாது. அது உங்களை சாட்டையால் விரட்டிக் கொண்டேயிருக்கும். நீங்கள் யாராகவாவது ஆக வேண்டும், நீங்கள் நாட்டின் குடியரசுத் தலைவராக வேண்டும்

இருபத்தைந்து வருடம்

அகங்காரத்தை விடுவதால், சிறந்த ஓய்வு ஏற்படுகிறது. பின் எந்தவிதமான ஓய்வெடுக்கும் முறையையும் முயற்சி செய்யத் தேவையில்லை. அங்கே இறுக்கமாக இருப்பதற்கு ஒன்றும் இருக்காது. அந்த இயற்கை, இடையீடற்ற ஓய்வை ஆனந்த வெள்ளமாகக் கொண்டு வரும். ஒருவர் அதில் மூழ்கடிக்கப்படுவார். ஆனந்தம் சிறிய அளவில் வருவதல்ல. அது வரும்பொழுது வெள்ளத்தைப் போல வருகிறது ; அது வரும்பொழுது, உங்களை முழுவதும் மூழ்கடித்துவிடும்.

அகங்காரத்தைத் தாண்டிச் செல்லுங்கள். அகங்காரத்தை கீழே போட வேண்டும். அதன் ஒவ்வொரு கருத்தும் ஆபத்தானது, ஏனென்றால் நீங்கள் உங்களை உயர்ந்தவர்களாக நினைக்கும் நேரங்களில், நீங்கள் மற்றவர்களைத் தாழ்ந்தவர்களாக நினைக்கின்றீர்கள். இது ஒப்பிடுதலைச் சேர்ந்தது. உங்களை மற்ற எவரோடும் ஒப்பிடுதல் ஆபத்தானது. அது மற்றவர்களுக்கும் உங்களுக்கும் தீங்கையே விளைவிக்கும். அனைவரும் சமமானவர்கள். யாரும் சிறந்தவரும், யாரும் சிறப்பு இல்லாதவரும் இல்லை. யாரும் பெரியவரோ அல்லது சிறியவரோ அல்ல. அனைவரும் தனித்தன்மையுடையவர். ஒப்பிட இயலாத தனித்தன்மையுடையவர்கள்.

இதுதான் ஆன்மீக புரிந்துக் கொள்ளுதல். ஒருவர் விழிப்புணர்வுடையவராக ஆனபின், இவ்வாறு தான் அவர் மக்களை காணும் விதம் இருக்கும். அவர்கள் அனைவரையும் போல இருக்க மாட்டார்கள் ; உள்ளத்தின் ஆழ்ந்த மையத்தில் அவர்கள் ஒன்றானவர்கள். ஆனால் சூழ்நிலைகளில் அவர்கள் தனித்தன்மை வாய்ந்தவர்கள். ஒரு ரோஜா, ரோஜாவாகவும், தாமரை தாமரையாகவும்

செய்பவர் இருக்க மாட்டார். ஆனால் தியானம் மட்டுமே இருக்கும். நீங்கள் செயல் மூலமாக ஆட்கொள்ளப்பட்டுச் செயலாகவே ஆவீர்கள், அங்கே செயல் மட்டுமே இருக்கும், உள்ளே செய்பவர் இருக்கமாட்டார். அதுதான் ஆனந்தம், ஆனந்தமயமான நடனம்.

தியானமே ஆனந்தத்தின் சாவி. சிலர் தியானத்தை ஒன்றும் இல்லை என்று நம்புகின்றனர். ஆனால் அது மாதிரியாக எண்ணுவது, உயர்ந்த விஷயங்களை எண்ணுதலாகும். நீங்கள் கடவுளைப் பற்றி நினைக்கும்போது, அன்பைப் பற்றி நினைக்கும்போது, அதுதான் தியானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இல்லை, அது சிந்தனை செய்வது, அது உபயோகமில்லாததை நினைப்பதைக் காட்டிலும் நல்லது. ஆனால் அது தியானம் அல்ல.

எண்ணிக் கொண்டிருப்பது தியானம் அல்ல. நீங்கள் கடவுளைப் பற்றி நினைத்தாலும், பணத்தைப் பற்றி நினைத்தாலும் அது விஷயம் இல்லை. எண்ணங்களைக் கடந்து செல்வதே தியானம்.

தியானத்தில் எந்த ஒரு விதத்தில் எந்த ஒரு பொருளைப் பற்றி நினைத்தாலும் அது பிரச்சினையே, கிழக்கில், தியானம் என்றால் எண்ணங்கடந்த நிலை என்று அர்த்தம். அது புனிதமான இருப்புத்தன்மை. வெறுமனே நீங்கள் எளிமையாக வாழும்போது, அதுவே வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய அனுபவம். எந்த எண்ணங்களும் உங்கள் இருப்பை கடந்து செல்லாது. மொத்த இடையூறுகளும் நின்று விடுவதோடு, மனமே காணாமல் மறைந்துவிடும். அனைத்துமே விழிப்புணர்வாக மாறும். எண்ணங்களுக்குப் பின் மறைந்திருக்கும், எதுவாகயிருந்தாலும், இனி அது மறைந்திருக்காது. உங்கள் எண்ணங்களில் ஈடுபட்டு இருக்கும். எதுவாகயிருந்தாலும் அது இனி இருக்காது. அனைத்து சக்தியில் வெளிப்படுத்தப்படும். ஒருவர் அவ்வளவு அமைதியாக ஒரு சிறு அலைக்கூட எழாத, அழகானச் சக்திக் குளமாக மாறுகின்றார்.

நாம் ஒரே ஒரு கட்டளையை நிறைவேற்றினால், அதாவது இதயத்தில் அமைதியாக இருப்போமானால் ஆனந்தம் ஏற்படுகிறது. அதை நிறைவேற்றுவது கஷ்டமானது இல்லை. இதயம் நாம் அங்கே இல்லாவிட்டாலும் அமைதி நிறைந்து இருக்கும். நாம் தலையில் வாழ்கின்றோம். தலையானது எண்ணங்களாலும்,

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இந்தக் கருத்து உங்கள் இதயத்திற்குள் ஆழமாக நுழையும்போது, நல்லதாகும். ஏனென்றால், நீங்கள் கடவுளால் அதிகம் நேசிக்கப்படுவதாக உணர்ந்தால், நீங்கள் மற்றவர்களை நேசிக்க முடியும். அவற்றை நம்மால் நேசிக்க முடியும் ; நாம் நேசிக்கப்பட்டால், நாம் நேசிப்போம். நாம் நேசி க்கப்படவில்லை என்றால், நமக்கு எவ்வாறு நேசிக்க வேண்டும் என்று தெரியாது; நமக்கு அன்பு என்றால் என்ன என்று தெரியாது.

கடவுளே நம் மூலப்பொருள். நம்முடைய இருப்புத்தன்மை, அவர் நமக்கு வெளியில் இருப்பவர் இல்லை. அவர் நம்முடைய உள்ளிருக்கும் மையம். நாம் அவரைத் தேடவும், கண்டுபிடிக்கவும் வேண்டாம். நாம் அதை மறந்துவிட்டோம் இதை மட்டும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். கடவுள் தொலைந்துவிடவில்லை ; நாம் தான், நாம் யார் என்பதை மறந்து விட்டோம்.

சரீரத்தை அடையாளமாகக் கொள்ளாதீர்கள். மனதையோ, நாட்டையோ, இனத்தையோ, மதத்தையோ நீங்கள் என்று உங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளாதீர்கள். இது நான் அல்லது அது நான் என்று நினைக்காதீர்கள். இதையும் நினைக்க வேண்டாம், நீங்கள் அதையும் நினைக்க வேண்டாம். அதுதான் வேதத்தில் கற்பிக்கப்படும் இரகசியம் ; நேத - நேதி (ய்ங்ற்ண்-ய்ங்ற்ண்) இதுவும் அல்ல அதுவும் அல்ல. இதையும் விட்டுவிடுங்கள், அதையும் விட்டுவிடுங்கள்.

உங்களால், இரவு-பகல், பிறப்பு-இறப்பு, உடல்-மனம் என்ற இரு துருவங்களை விட்டுவிட முடியுமானால், மெதுவாக உங்களுக்குள் மூன்றாவது சக்தி உருவாகும். மூன்றாவது பலம் உங்களுக்குள் எழும். அதுவே விழிப்புணர்ச்சி. அதுவே உங்கள் உண்மையானத் தன்மை. அதுவே விடுதலை ; பயம், எதிர்பார்ப்பு, துக்கம் போன்றவற்றிலிருந்து விடுதலை. உலகத்திலிருந்து விடுதலை, வாழ்க்கை, மரணம் என்ற சக்கரத்திலிருந்து விடுதலை. நீ ங்களே சாட்சியாக, கவனித்துக் கொண்டிருப்பீர்கள். இது அது என்று அடையாளம் காணாமல்,