முன்னுரை🔗

வாழும் ஞானி பரமஹம்ஸ நித்யானந்தர் பகவத்கீதைக்கு இந்தத் தொடரில் விளக்கமளிக்கிறார்.

பகவத்கீதைக்கு பல வருடங்களாக நூற்றுக்கணக்கான விளக்கவுரைகள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த, ஆதி சங்கராச்சாரியர், இராமானுஜர், மத்வர் போன்ற மாபெரும் ஜ்ஞான குருமார்களும் கீதைக்கு விளக்கவுரைகளை எழுதியிருக்கிறார்கள்.

அண்மைக் காலத்தில் வாழ்ந்த தலை சிறந்த குருமார்களான இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர், இரமண மஹரிஷி ஆகியோர் கீதையிலிருக்கும் ஞானக்கருத்துகளைப் பற்றி விரிவாகவும் ஆழமாகவும் பேசியிருக்கிறார்கள்.

பலர் இந்தப் புனித நூலின் மீது எண்ணிலடங்கா விளக்கவுரைகள் எழுதியிருக்கிறார்கள்.

பரமஹம்ஸ நித்யானந்தர் அளித்திருக்கும் இந்தத் திறனாய்வு உரை, கீதையின் ஒரு மொழிபெயர்ப்போ அல்லது அதன் ஒரு விளக்கவுரையோ அல்ல. அவர் ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்தையும் விளக்கும்போதும் நம்மை உள்ளுலகச் சுற்றுலாவிற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.

கீதையின் ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்திற்குமான அர்த்தங்கள் ஏழு நிலைகளில் உள்ளதாக நம்பப்படுகிறது. ஆனால் பொதுவாக, முதல் நிலை விளக்கமே கொடுக்கப்படுகிறது. இங்கே நம்மோடு வாழும் ஸத்குருநாதர், பொதுவான முதல் நிலை விளக்கவுரையைத் தாண்டி, நாம் அறியாத பிற நிலைகளுக்கு எளிதாகவும் தெளிவாகவும் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்.

பரமஹம்ஸரின் கீதை திறனாய்வு உரையைப் படிப்பது, ஒருவருக்குள் கிடைப்பதற்கு அரியதான நுண்ணிய ஸூக்ஷ்மமான உள்முகப் பார்வையைத் தரும். இது வெறுமனே படித்தல் அல்ல. இது ஒரு அனுபவம். இது ஒரு அருமையான தியானம்.

சிறந்த ஸத்குருவும் தத்துவஞானியுமான சங்கரர், "கீதையைச் சிறிதளவு படிப்பது, ஒரு துளி கங்கை நீரைப் பருகுவது, கிருஷ்ணரை அவ்வப்பொழுது நினைப்பது - இம்மூன்றும் மரண தேவனான யமனுடன் உங்களுக்கிருக்கும் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்துவிடும்," என்று சொல்கிறார். "நீங்கள் மரணபயத்திலிருந்து விடுபட்டு விடுவீர்கள், மரண பயத்தைக் கடந்து விடுவீர்கள்," என்று சொல்கிறார்.

பரமஹம்ஸரின் பகவத்கீதை ஸத்ஸங்கங்களில் அளிக்கப்பட்ட விரிவுரைகளை, பதிப்பாசிரியர்கள், பரமஹம்ஸரின் நேரடி வழிகாட்டுதலுடன் மேலும் விரிவாக்கியிருக்கிறார்கள். படிப்பவர்களின் வசதிக்காகவும் அவர்களது கற்கும் ஆர்வத்திற்காகவும் ஸம்ஸ்க்ருʼத ஸ்லோகங்களும் அதன் தமிழ் மொழி பெயர்ப்பும் இப்புத்தகத்தின் இறுதியில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

இதைப் படிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய தினசரி வாழ்வில் பயன்பெறவும் அதையும் கடந்து அவர்களின் இறுதி நிலையான ஸத்யத்தை உணர்வதற்கான பெரு முயற்சிக்கு உறுதுணையாகவும் இந்நூல் விளங்கும் என்பது உறுதி!

முடிவற்ற பேரின்ப நிலையாம் நித்யானந்தத்தை அடைவதற்கான எல்லா வாய்ப்புகளையும் இப்புத்தகம் ஏற்படுத்துகிறது!

✍ துரோணர், கர்ணன், இறுதியாக துரியோதனன் இவர்களைத் தாண்டிச் செல்ல நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

✍ துரோணரையும் ஸஹதேவனையும் எப்படி நாம் வேறுபடுத்திப் பார்ப்பது?

✍ குந்தியும் திரௌபதியும் எதன் உருவமாகக் காட்டப்படுகிறார்கள்?

✍ விதுரர், பலராமர் இவர்களின் பங்கு என்ன?

✍ ஸ்வாமிஜி, உடலளவில் கண்பார்வையற்றவர்களைப் பற்றியும் பார்வை இருந்தும், அறியாமையால் குருடர்களாகவே இருப்பவர்களைப் பற்றியும் பேசியிருந்தீர்கள். திருதராஷ்டிரர் போன்ற பேரரசர்களே தம் மகன் மேல்கொண்ட அன்பு எனும் பெரும் திரையால் மூடப்பட்டு அறியாமையால் பார்வையற்றவராக இருக்கும்பொழுது சாதாரண மனிதர்கள் எப்படிச் சிறந்தவர்களாக இருக்க முடியும்?

✍ மஹாபாரதப்போர் அஹங்காரங்களுக்கு இடையேயான போரா? அப்படியென்றால் நல்ல அஹங்காரம், கெட்ட அஹங்காரம் என்று இருக்கிறதா?

✍ ஸ்வாமிஜி, சடங்குகள், மந்த்ரங்கள் மற்றும் அஸ்த்ரங்கள் இவை எல்லாம் இந்த நவீன விஞ்ஞான தொழில்நுட்ப யுகத்தில் பொய்யாகத் தோன்றுகிறது!

உங்களைப் பின்பற்றுபவர்கள் உங்கள் உருவத்தோடுகூடிய சந்தன மாலையை அணிந்திருப்பது, புனித சின்னத்தைத் தாங்கிய ஒரு சமயம் போன்ற சூழ்நிலையை ஏற்படுத்துகிறது.

இதை நம்ப வேண்டும் என்றுதான் நினைக்கிறேன். ஆனால் நான் இதுவரை கற்ற கல்வி இதற்கு எதிராக இருக்கிறது. இதைப் புரிந்துகொள்ள தயவுசெய்து எனக்கு உதவுங்கள்.

✍ பூர்ண அவதாரமான கிருஷ்ணர் உபதேசித்தார் என்ற காரணத்தினால் மட்டுமே, கீதை வேதங்களின் உரிமையைப் பெற்றிருக்கிறது என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள். ஆனால் வேதங்கள் துறவிகளுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டவை.

கிருஷ்ணர் 'கடவுளின் அவதாரம்' என்பதற்கான சரித்திரப்பூர்வமான ஆதாரம் ஏதாவது இருக்கிறதா?

✍ ஸ்வாமிஜி, குருட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்ட துரியோதனனைப் பற்றியும் அர்ஜுனனின் முழு விழிப்புணர்வடையாத தன்மையைப் பற்றியும் விளக்கியிருந்தீர்கள்.

அர்ஜுனனும் துரியோதனனைப் போன்றே போரில் தம் உறவினர்களைக் கொல்வதால், துரியோதனனுக்கும் இவருக்கும் என்ன வித்தியாசம் இருக்கிறது? சரியும் தவறும் நம்முடைய கட்டுறு மனப்பாங்கினால்தான் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது என்று சுட்டிக்காட்டி இருந்தீர்கள். பிறகு எப்படி துரியோதனனைவிட அர்ஜுனன் சிறந்தவர் ஆவார்?

✍ அர்ஜுனன் ஒரு சிறந்த போர் வீரர். இருந்தும் அவரே மனச்சோர்விற்கு உள்ளானார். அவருக்காவது உதவுவதற்கு குரு இருந்தார். மற்றவர்கள் என்ன செய்வது?

✍ அர்ஜுனனின் தடுமாற்றத்தைப் பற்றிச் சொல்லியிருந்தீர்கள். உண்மையில் அங்கே தடுமாற்றம் இருந்ததா? ஒருவருக்குப் பல வாய்ப்புகள் இருக்கும்பொழுதுதான் தடுமாற்றம் ஏற்படுகிறது. ஆனால் அர்ஜுனனுக்கு,தம் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர்களோடு போர்புரிவதைத் தவிர வேறு ஒரு முடிவு எடுப்பதற்கு எந்தவிதத்திலும் வாய்ப்பே இல்லை. இந்நிலையில், அர்ஜுனனுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் இக் குழப்பம் பயத்தினால் ஏற்பட்டதுதான் இல்லையா?

✍ மக்கள், தாங்கள் ஜீவன் முக்தர்கள் ஆவதற்குத் தகுதிபெற வேண்டியது தேவையா, ஞானடைவதற்குத் தகுதிகள் இருக்கிறதா என்று வியப்படைகிறார்கள். அவர்கள் அவசியம் நற்செயல்களைச் செய்ய வேண்டுமா? பண்டிதர்களாகவும் அதிகம் கற்றவர்களாகவும் இருக்க வேண்டுமா? ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தை, வகுப்பை, மதத்தைச் சார்ந்தவராக இருக்க வேண்டுமா?

✍ ஜீவன் முக்தியடைந்தவர் உடல்சார்ந்த சூழலில் எப்படிச் செயல்படுவார்?

✍ போர் பற்றிய கதைகள் நம் அன்றாட வாழ்க்கைக்கு எப்படி உதவுகின்றன?

நூற்றுக்கணக்கான ஏன் ஆயிரக்கணக்கான போர்கள் மனித இனத்தின் சரித்திரத்தில் நடந்திருக்கின்றன. அவற்றில் பல பதிவும் செய்யப்பட்டுள்ளன. ஆனாலும் அவை மற்ற போர்களை நிறுத்தவும் இல்லை; மனித குலம் கற்பதற்கும் உதவவில்லை.

ஆனால் பகவத்கீதை மட்டும் மக்களின் மனப்பான்மையை மாற்றுவதற்கு உதவும் என்று எவ்வாறு நம்புவது?

இந்த உலகில் கோடிக்கணக்கான வேத நூல்களும் புத்தகங்களும் உள்ளன. காலங்காலமாக மனிதர்கள் அந்த வேத நூல்களுக்கான விளக்கங்களை உருவாக்கி வந்திருக்கிறார்கள். இன்றளவிலும்கூட ஆன்மீக நூல்களைத் தொடர்ந்து உருவாக்கிக்கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள்.

ஆனால் அவற்றுள் பகவத்கீதை ஈடு இணையப்பில்லாதது. எந்த ஒரு நூலுடனும் ஒப்பிட முடியாதது. ஏனென்றால் எந்த ஒரு புத்தகமும் பகவத்கீதை அளவுக்கு மனிதரின் விழிப்புணர்வை இவ்வளவு வெகு ஆழமாக ஊடுருவவில்லை.

வேறு எந்தப் புத்தகமும் பகவத்கீதை அளவுக்கு, எத்தனை எத்தனையோ மனிதர்களை ஞானமடையச் செய்வதற்கான, அவர்களை ஞானியாக மலரச் செய்வதற்கான நுட்பத்தை அளிக்கவில்லை. கீதை எத்தனையோ ஞானிகளை இந்தப் பூவுலகிற்கு அளித்திருக்கிறது.

ஆன்மீக இலக்கியங்களை மூன்று வகையாகப் பிரிக்கலாம். அதில் முதலாக வருவது வகை சா'ஸ்த்ரங்கள் - இவை நமக்கு, வாழ்வின் குறிக்கோளைப் பற்றியும், மனித குலத்தின் இலக்கைப் பற்றியும் ஒரு தெளிவைக் கொடுக்கின்றன.

மேலும் அவை நாம் வாழ்வை எவ்வாறு வாழ்வது, வாழ்வின் நோக்கம் என்ன, வாழ்வின் குறிக்கோள் என்ன, நாம் அடைய வேண்டிய இலக்கு எது என்பவற்றைப் பற்றியும் நமக்குக் கற்பிக்கின்றன. அவை, மனிதன் மற்றும் கடவுளைப் பற்றிய இறுதி ஸத்யத்தை அறிவுப்பூர்வமாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.

சா'ஸ்த்ரங்கள் தத்துவ ரீதியாகவும் அறிவுப்பூர்வமாகவும் எல்லாவித முக்கியமான கேள்விகளுக்கும் விடையளிக்கின்றன. அவற்றின் மூலமாக, நாம் அவசியம் பின்பற்ற வேண்டிய வழிமுறைகளைப் பற்றி, ஒரு தர்க்க ரீதியான முடிவுக்கும் வரலாம். சா'ஸ்த்ரங்கள், ஒரு வழிகாட்டியாக இருந்து நம்மை வாழ்க்கையில் வழி நடத்துகின்றன. இவை, செய்யப்பட வேண்டியவை எவை, செய்யக் கூடாதவை எவை, எதைக் கண்டிப்பாகச் செய்ய வேண்டும்; எதைக் கண்டிப்பாகச் செய்யக்கூடாது என்பன போன்ற பல்வேறுவிதமான வரைமுறைகளை நமக்குத் தருகின்றன.

சா'ஸ்த்ரங்களுக்குப் பல உதாரணங்களைச் சொல்லலாம். பத்து கட்டளைகளும் ஒரு சா'ஸ்த்ரமே. ஹிந்துக்களின் ச்'ருதி, ஸ்ம்ரு'திகளும் புனித நூல்களான வேதங்களும் உபநிஷதங்களும் வாழ்க்கை வழிகாட்டிகளான மநுஸ்ம்ரு'தி, இராமாயணம் போன்ற இதஹாஸங்களும் சா'ஸ்த்ரங்களே. பைபிள், குர்-ஆன், புத்தரின் தம்மபதம், சொராஸ்டியரின் சென்ட் (Zend) அவஸ்தா, யூதர்களின் கப்பாலா (Kabbalah) எல்லாம் சா'ஸ்த்ரங்களே.

நாம் தெய்வத்தைப் பணிந்து சரணாகதி அடையும்பொழுது நம்முள்ளிருந்து வரும் வெளிப்பாடுகளே ஸ்தோத்ரங்கள், பக்தி கீதங்கள். இதயத்திலிருந்து எழும் ஆனந்த இலக்கியம் ஸ்தோத்ரம். அறிவு ரீதியாக எழும் இலக்கியம் சா'ஸ்த்ரம்.

மூன்றாவது வகை இலக்கியம் ஸூத்ரங்கள். தெய்விகத்துடன் இணையும் நிலையை உணர்வதற்கான வழிமுறைகளை, நுட்பங்களை நமக்குத் தருபவை ஸூத்ரங்கள்.

சா'ஸ்த்ரங்கள் அறிவுப்பூர்வமான புரிதலைத் தருகின்றன. ஸ்தோத்ரங்கள் உணர்ச்சிப்பூர்வமான உணர்வைத் தருகின்றன. ஸூத்ரங்கள் இருப்புத் தன்மையின் அனுபவத்தைக் கொடுக்கின்றன.

சா'ஸ்த்ரங்கள் விளம்பரப் பலகைகள் போன்றவை. அவை வாழ்வின் அடிப்படையை விளக்கும் அறிவுப்பூர்வமான இலக்கியங்கள். இறைசக்தியிடம் நாம் சரணாகதியடைய, நமக்கு உதவும் பக்திப்பூர்வமான இலக்கியங்கள் ஸ்தோத்ரங்கள்.

ஸ்தோத்ரங்கள் இறை சக்தியின் புகழை விரிவாக எடுத்து விளக்கிப் போற்றுகின்றன. ஸூத்ரங்கள் நமக்கு ஞானமடைதலுக்கும் சரணடைவதற்குமான வழிமுறைகளைத் தருகின்றன.

சா'ஸ்த்ரங்கள் மட்டுமே நம்மை ஞானத்தை நோக்கி அழைத்துச் சென்றுவிட முடியாது. ஆனாலும் அவை, நமக்கு ஒரு நல்ல ஆதாரமாகவும் பக்கபலமாகவும் இருக்க முடியும். அவை நம்மை ஒரு ஞானமடைந்த குருவிடம் அழைத்துச் செல்ல முடியும்.

நாம் ஸத்குருவைச் சென்றடையும்வரை சா'ஸ்த்ரங்கள்தான் நமக்குச் சிறந்த வழிகாட்டிகளாக இருந்து, நம்மை வழிநடத்திச் செல்கின்றன. உணர்ச்சிகரமான, உணர்வுபூர்வ நிலையிலிருந்து வெளிப்படுபவை ஸ்தோத்ரம். நமக்குள் ஒரு ஆழ்ந்த உணர்வு ஏற்படும்பொழுது, அதை அப்படியே வெளிப்படுத்துகிறோம்.

சா'ஸ்த்ரங்களின் இலக்கு நமது ஆத்மா; நம்முள் இருக்கும் இறைத் தன்மை. ஸ்தோத்ரங்களின் இலக்கு கடவுள். நிச்சயமாக இரண்டுமே ஒன்றுதான்; அதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால் அவை இரண்டும் வேறு வேறுவழிகளைக்கொண்டவை.

அறிவுப்பூர்வமான மார்க்கத்திலும் தர்க்கத்திலும் பகுத்தறிவதிலும் திட்டமிடுதலிலும் மையம்கொண்டவர்களுக்கு சா'ஸ்த்ரங்கள் போன்ற அறிவுப்பூர்வமான நூல்கள் தேவைப்படுகிறது. அவர்கள், ஒன்றை அறிவுப்பூர்வமாக உணர்ந்து அதில் திருப்தியாகாதவரை எதையும் செய்ய மாட்டார்கள். முழுமையான தெளிவு கிடைக்காதவரை எதையும் செய்ய மாட்டார்கள்.

அவர்களின் இந்த மனப்பான்மையை மட்டுமே வைத்து, அவர்கள் ஆன்மீகத்தைத் தேடக் கூடாது என்று நாம் சொல்ல முடியாது. இருந்தாலும் "உங்களுக்கு நம்பிக்கையில்லாவிட்டால் உள்ளே வராதீர்கள்," என்று சொல்லும் பல வேத நூல்களும் உள்ளன.

உங்களுக்கு ஒன்றைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். மனிதனை இன்னும் அதிகக் கருணையுடன் நாம் பார்க்க வேண்டும். ஆன்மீகத்திற்குள் நுழைவதற்கு நம்பிக்கையை ஒரு முக்கிய அளவுகோலாக, அடிப்படையாக நாம் வைக்க முடியாது. நாம் திடநம்பிக்கையை முதல் அளவுகோலாய் வைத்தால் என்ன ஆகும்? பலர் உடனடியாக எதையும் நம்ப மறுப்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். அதனால் 90% மக்களுக்கு நாம் ஆன்மீகத்தைக் கொடுக்க மறுப்பவர்களாகிறோம். எதையும் உடனடியாக ஏற்றுக் கொள்வது என்பது அத்தனை எளிதான விஷயமல்ல.

நம்பிக்கை என்பது உடனடியாக ஏற்பட்டு விடும் ஒரு விஷயம் அல்ல.

நம்பிக்கை, திடநம்பிக்கை போன்ற வார்த்தைகளுக்கு ஓரளவுதான் சம்பந்தமுள்ளது. இந்த வார்த்தைகள் இன்றைய நடைமுறையில் இல்லை. பல்லாண்டுகளுக்கு முன் அவற்றிற்கு இருந்த அர்த்தமும் இன்றில்லை. இந்த வார்த்தைகள் நமது வாழ்விலிருந்து முழுமையாக நீக்கப்பட்டுவிட்டன. நம்பிக்கை உடையவர்களும் முழுமையாக ஏற்பவர்களும் மட்டுமே ஆன்மீகத்திற்குள் வரலாம் என்று நாம் இன்று சொல்லவும் முடியாது.

நமது வேத பாரம்பரிய தீர்க்கதரிசிகள், நமக்கு அறிவுப்பூர்வமான புரிதலைக் கொடுப்பதற்காக சா'ஸ்த்திரங்களை உருவாக்கினார்கள். அவர்கள் தர்க்க ரீதியாக நமக்கு இலக்கையும் இலக்கை அடைவதற்கான வழிமுறைகளையும் கற்றுக் கொடுத்தார்கள். நாம் ஏன் இவற்றை எல்லாம் செய்ய வேண்டும்; நமக்கு ஏன் ஆன்மீகம் தேவைப்படுகிறது என்பவற்றை எல்லாம் தர்க்க ரீதியாக விளக்கினார்கள்.

சா'ஸ்த்திரங்கள் இது போன்ற எல்லா முக்கிய கேள்விகளுக்கும் அறிவுபூர்வமாகவும் தர்க்க ரீதியாகவும் விடையளிக்கின்றன. இவற்றை எல்லாம் தெளிவாக ஆராய்ந்து தீர்மானமான முடிவுகளையும்கூட தருகின்றன.

சாஸ்திரங்களைப் பற்றிய சில விஷயங்களை நாம் அவசியம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். சாஸ்திரங்கள் நமது சந்தேகங்களை முழுவதுமாகப் போக்கிவிடும். சந்தேகம் என்பது ஒரு பேய் போன்றது! ஒரு சந்தேகம் நமது மனத்திற்குள் நுழைந்து விட்டால், அது தீரும்வரை நம்மால் உறங்கவோ, ஓய்வெடுக்கவோ முடியாது. இந்தச் சந்தேகங்களை அறிவுப்பூர்வமாகப் போக்குவதற்கு சாஸ்திரங்கள் நமக்கு உதவுகின்றன.

‘அறிவுப்பூர்வமான தெளிவு’ என்பதைப் பற்றி நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். முழுமையான அறிவுப்பூர்வமான தெளிவு நமக்கு இல்லாவிட்டால், நமது நம்பிக்கை கற்பனை நம்பிக்கையாகத்தான் இருக்கும்.

அந்த நம்பிக்கையை யார் வேண்டுமானாலும் அசைத்துவிடலாம். ஏனென்றால் நமது நம்பிக்கைக்கு உறுதியான அஸ்திவாரம் இல்லை. நமது நம்பிக்கை ஏறக்குறைய ஒரு அஸ்திவாரம் இல்லாத கட்டடம் போன்று ஆகி விடுகிறது. அஸ்திவாரம் இல்லாமல் கட்டடம் கட்டினால் என்ன ஆகும்? கட்டடம் இடிந்து விழுந்து விடும். சாஸ்திரங்கள் என்னும் அஸ்திவாரம் இல்லாவிட்டால், நமக்கும் அதுதான் நடக்கும். நம் வாழ்க்கை என்னும் கட்டடம் வலுவில்லாமல் போய்விடும்.

ஸ்வாமி விவேகானந்தரிடம் ஒருவர் கேட்டார், "குருவே, வேதங்களின் முக்கியத்துவம் என்ன? நாம் ஏன் அதைப் படிக்க வேண்டும்?"

விவேகானந்தர் சொன்னார், "நீங்கள் வேதங்களைப் படித்தால், உங்களது நம்பிக்கையும் நேர்மையும் மிகவும் வலிமையானதாகிவிடும். உங்களை யாராலும் அசைக்க முடியாது."

இல்லையென்றால் ஒரு முட்டாள்கூட நம்மிடம், "நீங்கள் செய்கிற இந்தச் செயல்கள் எல்லாமே மூடநம்பிக்கையின் விளைவால் விளைந்தவைதான்," என்று சொல்லிவிட முடியும். உடனே நாமும், 'நான் என்ன

நமக்கு எதன் மீதோ ஆழ்ந்த நம்பிக்கை இருப்பதாகவும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் நம்முடைய நம்பிக்கை போதுமான அளவுக்கு ஆழமானதாக இல்லை. தெளிந்த அறிவுப்பூர்வமான, உறுதியான ஆழ்ந்த நம்பிக்கையாக இல்லாவிட்டால், நாம் முன்னேற முடியாது. தெளிவற்ற, உறுதியற்ற நம்பிக்கையால் நம்மை மேன்மையான நிலைக்கு எடுத்துச் செல்ல முடியாது.

சா'ஸ்த்ரங்களைப் பற்றிய புரிதல் இல்லையென்றால், அதன் ஞானக் கருத்துகளால் ஆன ஆழமான அஸ்திவாரம் இல்லையென்றால், நம்மால் எதிலும் நம்பிக்கைகொள்ள முடியாது.

தயவுசெய்து தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், நமது உணர்ச்சிகள்கூட ஆழமற்றவைதான். நாம், நமக்கு அன்பு இருப்பதாக நினைக்கிறோம்; நமக்கு நம்பிக்கை இருப்பதாக நினைக்கிறோம். 'தாங்கள் நினைப்பது மட்டுமே சரி என்றும், அவற்றை மட்டுமே தாங்கள் நம்புவதாகச் சொல்லும் பலவிதமான மக்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு சமயம் ஒரு மனிதர் என்னிடம், ' ஸ்வாமி, நான் இந்த உலகம் முழுவதையும் நேசிக்கிறேன்,' என்று சொன்னார்.

மீண்டும் மீண்டும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லும் ஒரு ஸத்யம் இது. "உலகை நேசிப்பது எளிது. ஆனால் பக்கத்திலிருக்கும் உங்கள் மனைவியை நேசிப்பது மிகவும் கடினம்!"

அங்கேதான் நாம் மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம். முழு உலகையும் நேசிப்பது மிகவும் எளிது. நாம் எப்போதும், வஸுதைவ குடும்பகம் – உலகமே எனது குடும்பம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம்.ஆனால் பிரச்சினை என்னவென்றால், நம்முடைய சொந்தக் குடும்பத்தாருடனேயேகூட நாம் இணக்கமாக இருப்பதில்லை.

நாம் மற்றவர்களுடன் அன்பாக இருப்பதாக நினைத்து கொள்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் அன்பானவராக இருப்பதில்லை. நமது உணர்ச்சிகள் ஆழமானதாக இல்லை. நமது நம்பிக்கை ஆழமானதாக இல்லை. ஏனென்றால் நமக்கு அறிவுப்பூர்வமான திட நம்பிக்கை இல்லை.

நம்முடைய நம்பிக்கை அறிவார்த்தமான நம்பிக்கையாக இல்லாமல், வெறும் நம்பிக்கையாக மட்டுமே இருந்தால், யாராலும் அந்த நம்பிக்கையை அசைத்துவிட முடியும். நமது நம்பிக்கையை உடைக்க ஒரே ஒருவர் போதும். நாம் அடியோடு ஆடி விடுவோம்.

சா'ஸ்த்ரங்கள் - அறிவார்த்தமான புரிதல்கள், அவை நமக்கு, ஒரு அடிப்படையைத் தருகின்றன. அந்தப் ‘புரிதல்’ ஏற்படும்பொழுது, நம்முடைய தீர்மானமான முடிவுகளும் நம்பிக்கைகளும் கருத்துக்களும் நம்முடைய இருப்புத் தன்மைக்குள் எளிதாக நுழைந்துவிட முடியும்; அங்கு வேலை செய்யவும் முடியும்.

பக்தி, அது ஒரு ரஸவாத செயல்முறை போன்றதே! ஒரு ரஸவாத கல் நம்மைத் தொடுவது போன்றது அது. இராமகிருஷ்ணர் அழகாகச் சொல்வார், “ஒரு ரஸவாத கல் எந்த உலோகத்தையாவது தொட்டால், அது பொன்னாகி விடும். அந்தக் கல்லின் ஒரு தொடுதலே போதுமானது; அது எந்த உலோகத்தையும் தங்கமாக மாற்றிவிடும்.”

முழுஈடுபாட்டுடன்கூடிய வழிபாடு என்பது ஒரு ரஸவாத கல். பக்தி நம்மைத் தொட்ட மாத்திரத்திலேயே நாம் கடவுளாகிறோம். நாம் தெய்விக தன்மை உடையவர்கள் ஆகிறோம். ஆனால் பிரச்சினை என்னவென்றால், பக்தி நம்மைத் தொட, நாம் அனுமதிப்பது இல்லை. பக்தி நம்மீது வேலை செய்ய நாம் அனுமதிப்பதே இல்லை. பக்தி நமது இருப்புத் தன்மையை ஊடுருவாமல் நாமே தடுத்து விடுகிறோம்.

ஆனால் அந்த பக்தி நமக்குள் இறங்கி, இருப்புத் தன்மையில் ரஸவாதத்தைத் தொடங்கினால், உடனே நாம், “இல்லை! இல்லை! அந்தளவுக்கு வேண்டாம். இது போதும்! எனக்கு இதுவே மிக மிக அதிகம்,” என்று சொல்கிறோம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள்ளேயே நாம் நின்று விடுகிறோம். இன்றைய நம்முடைய நம்பிக்கை என்பதெல்லாம் கற்பனையானது, பொய்யானது.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒருவர், தம்முடைய வாழ்நாள் முழுவதும் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாமலேயே வாழ்ந்து வந்தார். அவர் ஒரு நாள் மலை உச்சியிலிருந்து தவறி விழுந்து விட்டார். விழும்பொழுது, அதிர்ஷ்டவசமாக ஒரு சிறு மரக் கிளையைப் பிடித்துக்கொண்டு தொங்கிக் கொண்டிருந்தார். மெதுவாக அதுவும் உடையத் தொடங்கியது. அந்த மனிதர் உடனே உதவிக்காகக் கதறத் தொடங்கினார், “ஓ! கடவுளே! நான் இதுவரை உங்களை நம்பியதே இல்லை; ஆனால் இப்பொழுது நம்புகிறேன். தயவுசெய்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள். நான் இப்பொழுது உங்களை நம்புகிறேன், என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்.”

இடி முழக்கம்போல சுவர்க்கத்திலிருந்து கடவுளின் குரல் சொன்னது, “ஓ! மகனே, கவலைப்படாதே. நான் உன்னைக் காப்பாற்றுகிறேன்! கைப்பிடியைத் தளர்த்து. மரக்கிளையை விட்டு விடு. நான் உன்னைக் காப்பாற்றுகிறேன்.”

உடனே அந்த மனிதர் , “என்னைக் காப்பாற்ற இங்கு வேறு யாராவது இருக்கிறார்களா?” என்று மீண்டும் கத்த ஆரம்பித்துவிட்டார்.

தொலைக்காட்சியில் நல்ல திரைப்படம் இல்லையென்றால், நாம் கோயிலுக்குச் செல்கிறோம். குறிப்பிட்ட நாளில் வேறு வேலைகளோ அல்லது கேளிக்கை விருந்துகளோ இல்லையென்றால் மட்டுமே நாம் கோயிலுக்குச் செல்கிறோம். அதுபோலத்தான், நமது வாழ்விலும் செய்வதற்கு, வேறு ஒன்றுமே இல்லாதபொழுது தேர்ந்தெடுப்பதற்குரிய மற்றொரு பொருளாகத்தான் கடவுளை நாம் நினைக்கிறோம்.

நாம், நம் வாழ்வைப் பட்டறிவைக்கொண்டு தீர்மானித்துக் கொண்டிருக்கும்வரை நாம் விரும்பித் தேர்வு செய்கிற பல பொருள்களில் ஒன்றாகத்தான் கடவுள் இருக்கிறார். ஆன்மீகமும் விரும்பித் தேர்வு செய்யப்படுகிற மற்றொரு பொருளாகவே இருக்கிறது.

நாம் வெறுமனே தேர்வு செய்கிறோம். இதுவும் ஒரு மார்க்கெட், சூப்பர் மார்க்கெட், மெகாசூப்பர் மார்க்கெட் போன்றதுதான். இது ஆன்மீக மார்க்கெட் அவ்வளவுதான். எந்தக் கடைக்குள் நுழைவது என்று நாம் தேர்வு செய்கிறோம்.

ஒரு சின்ன கதை:

இரவு படுப்பதற்கு முன் தமது பேரனுக்கு இரவு வாழ்த்துக்களைச் சொல்ல அவனது

பேரன் சொன்னான், "இல்லை, எனக்குப் பகலில் பயமில்லை."

கடவுளுடனான நமது உறவும் இப்படித்தான் இருக்கிறது. கடவுளுடனான நமது உறவு இவ்வளவுதான்! நமக்கு, ஆன்மீகம் என்பது ஒரு விளையாட்டு. நமக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டால் மட்டும் கடவுளை நினைப்போம். நாம் நினைத்தபடி எல்லாம் நன்றாக நடந்ததென்றால், கடவுள் சிறந்தவர். இல்லாவிடில் அவரைத் தூக்கியெறிந்து விடுவோம்.

பரீட்சையில் தேர்ச்சி அடைந்தால் பிள்ளையார் கோயிலில் வேண்டுதலை நிறைவேற்ற தேங்காய் உடைப்பவர்களையும், பரீட்சையில் தேர்ச்சி அடையவில்லை என்றால் பிள்ளையாரையே போட்டு உடைப்பவர்களையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

நமது நம்பிக்கை, நமது வாழ்வை உருமாற்றமடையச் செய்ய வேண்டும். இல்லையென்றால் அது பொய்யான, கற்பனையான நம்பிக்கைதான். பக்தி நம்மீது வேலை செய்ய நாம் அனுமதிப்பதில்லை.

மற்றும் எல்லாவற்றைப் பற்றியும் ஒரு தெளிவான, அறிவுப்பூர்வமான புரிதல் இருக்க வேண்டும்.' சா'ஸ்த்ரங்கள் மட்டுமே நமக்கு அந்த அறிவுப்பூர்வமான தெளிவையும் அறிவுப்பூர்வமான புரிதலையும் தருகின்றன.

பக்தியில் மூழ்கிய சைதன்யர், இராமானுஜர், மத்வர் ஆகியோர் சிறந்த அறிவுப்பூர்வமான அடிப்படையைக் கொண்டிருந்தார்கள். சைதன்ய மஹாபிரபு ஒரு பெரிய, சிறந்த நையாயிக தத்துவவாதியாக இருந்தார். நையாயிகம் என்றால் தர்க்கம்.

அவர் ஒரு சிறந்த 'தர்க்க தத்துவ ஞானி'யாக இருந்தார். அந்த அளவுக்குத் தர்க்கத்தின் சிகரத்தைத் தொட்ட பின்புதான், ஒருவரால் அன்பென்னும் பள்ளத்தாக்கிலே விழ முடியும். தர்க்கத்தின் சிகரத்தைத் தொட்ட பிறகே, நீங்கள் அன்பில் விழ தகுதி பெறுகிறீர்கள்.

தர்க்கத்தின் உயரத்தையும் உச்சியையும் எட்டாதவரை நீங்கள் அன்பு என்னும் பள்ளத்தாக்கில் விழ தகுதி பெறுவதில்லை. அறிவார்த்தமாக சிகரத்தைத் தொட்ட எல்லாச் சிறந்த குருமார்களும் சிறந்த பக்தர்களும் சா'ஸ்த்ரத்தில் உறுதியான அடிப்படையைப் பெற்றிருந்தார்கள்.

பக்தியில் சிறந்த சைதன்ய மஹாபிரபு, இராமானுஜர், மத்வர் போன்ற மஹான்கள் எல்லாம் சா'ஸ்த்ரங்கள் என்னும் முதல் வகை வேத நூல்களில் திடமான அறிவுப்பூர்வமான அடிப்படையைப் பெற்றிருந்தார்கள்.

அடுத்து வருவது ஸ்தோத்ரங்கள். நமது ஆழமான அனுபவங்களையும் ஆழ்ந்த தூய்மையான அன்பையும் பக்திப்பூர்வமான வழிபடுதலையும் குரு சக்திக்கும் இறை சக்திக்கும் வெளிப்படுத்துவதே ஸ்தோத்ரங்கள். நாம் இறை சக்தியின் முன் நின்று, அந்த இறை சக்தியை நம்முள் உணர்ந்து, நமக்குள் ஏற்படும் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துகிறோம். அதுவே ஸ்தோத்ரங்கள் எனப்படுகின்றன.

பலர் என்னிடம் கேட்பதுண்டு, "ஸ்வாமிஜி, ஹிந்து மதத்தில் ஏன் விக்ரஹங்களை வழிபடுகிறார்கள்? '"

ஹிந்து மதத்தில் விக்ரஹ வழிபாடு கிடையாது. நாம் விக்ரஹங்களை வழிபாடு செய்வதில்லை. விக்ரஹங்களின் மூலமாக வழிபடுகிறோம்.

சிலைகளின் முன் நிற்கும்பொழுது, "ஓ! கல்லே! எனக்கு வரம் கொடு; ஓ! கல்லே! என்னைக் காப்பாற்று!" என்றா கேட்கிறோம்?

இல்லை! "ஓ கடவுளே! தயவுசெய்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்," என்று கேட்கிறோம். நாம் விக்ரஹத்தை வழிபடுவதில்லை. நாம் விக்ரஹத்தின் மூலமாக வழிபடுகிறோம். அதனால் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், நாம் விக்ரஹங்களை வணங்குவதில்லை. விக்ரஹங்கள் மூலமாக வணங்குகிறோம்.

ஹிந்து மதத்தின் பக்தி மார்க்கமான வைஷ்ணவத்தில் அர்ச்சாவதாரம் என்ற அழகான சொல் உண்டு. கோயிலில் வழிபடப்படும் விக்ரஹம்கூட 'கடவுளின் அவதாரம்' என்பதுதான் அதன் பொருள்.

அர்ச்சாவதாரம் என்றால் இறைவனின் அவதாரம் என்று பொருள். சிலை என்பது வெறும் கல் அல்ல. அவதாரம் என்ற சொல் தெய்வ சக்தி பூமிக்கு இறங்கி வருதலைக் குறிக்கிறது. அதாவது விஷ்ணுவின் தசாவதாரம்போல தெய்வ சக்தி பூமிக்கு இறங்கி வருவது. நாம் வணங்கும் எல்லா விக்ரஹங்களுமே இந்தப் பத்து அவதாரங்களைப் போன்றவையே! இந்த அவதாரங்களைப் போன்றே அர்ச்சாவதாரம் என்றழைக்கப்படும் நாம் வணங்கும் கல்லும்கூட அவதாரம்தான்.

நாம் விக்ரஹங்கள் மூலமாக இறை சக்தியுடன் தொடர்புகொள்கிறோம்.

நாம் விக்ரஹத்தின் முன்பு நின்றுகொண்டு, நமது இதயத்தை திறக்கும்பொழுது, இதயத்திலிருந்து அன்பைப் பொழியும்பொழுது வெளிப்படுகிற ஸ்லோகங்களே ஸ்தோத்ரங்கள்.

என்றாலும் நான் அவற்றை இயந்திரம்போல் பாட வேண்டுமா?"

நான் சொல்கிறேன், "பாடுங்கள். அதை இயந்திரத்தனமாக ஓரிரு நாட்களுக்குத்தான் நினைப்பீர்கள். இருந்தாலும் எதை நீங்கள் வெளிப்படுத்துகிறீர்களோ, பாடுகிறீர்களோ அதன் பொருள் புரிந்து மகிழும்பொழுது, அதை அனுபவப்பூர்வமாக உணரும்பொழுது, அதுவே உங்கள் இருப்புத் தன்மையாகிவிடும். அதுவே உங்கள் உணர்வாகி விடும்." உங்கள் இதயத்திலிருந்து வெளிப்படும்பொழுது, அதுவே ஸ்தோத்ரமாகிறது.

அடுத்து வருவது ஸூத்ரம். ஞானமடைதலுக்கான நுட்பங்களைத் தருவது ஸூத்ரங்கள். சா’ஸ்த்ரங்கள் பட்டறிவு நிலையிலிருந்து வருபவை. ஸ்தோத்ரங்கள் இதயப்பூர்வமான பக்தியிலிருந்து வருபவை. ஸூத்ரங்கள் இருப்புத் தன்மையிலிருந்து வருபவை.

மூன்றுவிதமான மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அறிவுப்பூர்வமானவர்கள், இதயப்பூர்வமானவர்கள், இருப்புத் தன்மையில் இருப்பவர்கள். இவர்களின் தேவைகளை நிறைவேற்ற, நமது ஞானமடைந்த குருமார்கள் மூன்றுவிதமான நூல்களை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அவை சா’ஸ்த்ரங்கள், ஸ்தோத்ரங்கள், ஸூத்ரங்கள். அவற்றில் பகவத்கீதை மட்டுமே சா’ஸ்த்ரங்களையும் ஸ்தோத்ரங்களையும் ஸூத்ரங்களையும் ஒருங்கே கொண்டிருக்கிறது.

கீதை ஒரு சா'ஸ்த்ரம். அது வாழ்வைப் பற்றியும் ஆத்மாவைப் பற்றியும் செய்யக்கூடியவை, செய்யக் கூடாதவை பற்றியும் ஒழுக்க விதிகள் மற்றும் ஒழுங்குபடுத்தும் முறையைப் பற்றியும் ஒரு தெளிவான, அறிவுப்பூர்வமான புரிதலைத் தருகிறது.

சில புத்தகங்கள் மட்டுமே ஒன்றை நாம் ஏன் செய்ய வேண்டும்; ஏன் செய்யக் கூடாது என்ற விளக்கங்களைத் தரும். அந்த சில புத்தகங்களில் கீதை மட்டுமே நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும்; ஏன் செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான வலுவான அறிவுபூர்வ அடிப்படையையும் தெளிவையும் புரிதலையும் ஒருங்கே தருகிறது.

வேறு எந்த மதத்திலும் ஹிந்து மதத்தில் இருப்பதுபோல் சமய இலக்கிய நூல்கள் இல்லை. வேத நூல்களிலிருந்து நமது குருமார்கள், ப்ரஸ்தானத்ரயம் என்னும் மூன்று நூல்களைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்கள். இந்த நூல்கள்தான் ஆன்மீகத்தில் இறுதி அதிகாரம் பெற்ற நூல்களாக இருக்கின்றன.

வேத வியாஸர் என்னும் ஞானமடைந்த ஞானி ப்ரஹ்ம ஸூத்ரத்தை எழுதினார். பல ஞானமடைந்த குருமார்களால் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டவை உபநிஷதங்கள். ஆனால் கீதை கடவுளால், பூர்ணாவதாரமான கிருஷ்ணரால் நேரடியாகக் கொடுக்கப்பட்டது.

எல்லா அவதாரங்களுள், கிருஷ்ணரையே பூர்ணமானவர், முழுமையானவர் அதாவது பூர்ணாவதாரம் என்று கருதுகிறோம்.

ஏன் கிருஷ்ணரை ஒரு முழுமையான அவதாரம் என்கிறோம்? அவரையும் இன்னுமொரு அவதாரம் என்று மட்டும் சொல்லலாமே?

முதலில் அவதாரங்கள் ஏன் பூமிக்கு வருகிறார்கள்? என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இராமகிருஷ்ணர் அழகாக விவரிக்கிறார். பலவித மரங்கள், பூக்கள்,

பழங்கள் நிறைந்த தேவலோகத் தோட்டம் ஒன்று இருந்தது. அதைச் சுற்றி பெரிய மதில் சுவர் இருந்தது. அந்த வழியாக நடந்து சென்றுகொண்டிருந்த மூன்று நண்பர்கள் மதிற்சுவருக்குள்ளே என்ன நடக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்பினார்கள். உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்றுபார்த்து வர, அதில் ஒரு நண்பர் சுவற்றில் ஏறி உள்ளே பார்த்தார்.

பார்த்தவர் உற்சாகத்துடன் சப்தமிட்டார், “ஓ! கடவுளே! எவ்வளவு அழகான இடம்,” என்று சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே குதித்துவிட்டார். தாம் மட்டும் அங்கிருந்த பழங்களைச் சுவைக்கத் தொடங்கினார்.

இரண்டாமவர் சுவரில் ஏறினார். தோட்டத்தைப் பார்த்தார். அவரும் அது அழகாக இருப்பதாக நினைத்தார். அவரும் உடனே உள்ளே குதித்துவிட எண்ணினார். ஆனால் அவருக்குச் சிறிதளவு கருணை இருந்ததால் கீழே நின்றுகொண்டிருக்கும் மூன்றாம் வரைப் பார்த்து, “நண்பனே! இங்கே ஒரு தேவலோகத் தோட்டம் இருக்கிறது. நான் போகிறேன், நீயும் வா,” என்று சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே குதித்து, அவரும் பழங்களைச் சுவைக்கத் தொடங்கி விட்டார்.

மூன்றாமவர் சுவரின் மீது ஏறினார். தோட்டத்தைப் பார்த்தார். தமது இரண்டு நண்பர்களையும் அங்குப் பார்த்தார். அவர்கள் அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சி, ஆனந்த நிலையினைப் புரிந்து கொண்டார். பின்னர் தமக்குள், “நான் கீழே இறங்கி மற்ற அனைவருக்கும் இந்த அழகிய தோட்டத்தைப் பற்றிச் சொல்லி, அவர்கள் எல்லோரையும் இந்தத் தோட்டத்தை அனுபவிக்க அழைத்து வருவேன்,” என்று சொல்லிக்கொண்டார்.

இவ்விதமாக தாம் அனுபவித்த ஆனந்தத்தை மற்றவர்களுக்குச் சொல்ல இறங்கி வருபவர்களே அவதாரங்கள். தெய்வத் தன்மையைப் பற்றி நமக்கு எடுத்துரைக்கவும், தாம் அனுபவித்ததை நாமும் அனுபவிக்க செய்யவும் இந்தப் பூமிக்குத் திரும்ப வருபவரே, அவதாரபுருஷர்!

வெளியுலகப் பொருட்களின் தத்துவங்களைப் புரிந்துகொண்டு அதை அனைவரும் புரிந்துகொள்ள ஸூத்ரங்களை வகுப்பவர்தான் ‘விஞ்ஞானி’.

நியூட்டன், மரத்திலிருந்து ஆப்பிள் விழுவதைப் பார்த்தார். அந்தக் கணம் ‘பளிச்’ என அவருக்குள் ஏதோ ஒரு புரிதல் ஏற்பட்டது.

நியூட்டன், ‘புவி ஈர்ப்பு விசை’ பற்றிய அந்த ஸூத்ரத்தை உருவாக்கி உலகிற்குக் கொடுத்தார். வெளியுலக சம்பந்தப்பட்ட உண்மைகளை ஆராய்ந்து அதற்கான ஒரு ஸூத்ரத்தை வகுப்பவர் விஞ்ஞானி.

தமக்குள் ஏற்பட்ட உள்ளுலக அனுபவங்களை, மற்றவர்களுக்குள்ளும் மலரச் செய்வதற்கான நுட்பங்களை, ஸூத்ரங்களை வகுத்துத் தருபவர் மெய்ஞானி.

விஞ்ஞானிகள் தங்களது வெளியுலக அனுபவங்களை ஸூத்ரங்களாக உருவாக்குகிறார்கள்; ஞானிகள் தங்களது உள்ளுலக அனுபவங்களை ஸூத்ரங்களாகத் தருகிறார்கள். இந்த ஸூத்ரங்கள்தான் த்யான நுட்பங்கள்.

மனிதர்களை, அவர்களும் தெய்விக தன்மைகொண்டவர்கள்தான், அவர்களும் கடவுள்தான் என்பதை உணரச் செய்வதற்காகவும் மறுபக்கம் அழகாக இருப்பதை மனிதர்களுக்குச் சொல்லவும் மட்டுமே எல்லா அவதாரங்களும் பூமிக்கு இறங்கி வருகிறார்கள். “சுவரைத் தாண்டி வந்து பாருங்கள், தேவலோகத் தோட்டம் ஒன்று இருக்கிறது, வாருங்கள், நாம் சென்று ஆனந்தமாக இருப்போம். வாருங்கள்! என்னுடன் சேருங்கள்,” என்று அழைக்கிறார்கள்.

அவதாரப் புருஷர் என்பவர், உலகிற்குத் தெய்வத் தன்மையைப் போதிக்க இறங்கி வந்த மனிதர். சரி, ஏன் கிருஷ்ணர் மட்டும் பூர்ணாவதாரமாகக் கருதப்படுகிறார்? மனிதர்களை, தெய்வத் தன்மையை நோக்கி உயர்த்துவதற்குத் தேவையான எல்லாக் குணங்களும் அவரிடம் இருக்கின்றன. மனிதர்களுக்குள் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி, அவர்களை தெய்வத் தன்மையை நோக்கி முன்னேற்ற முடிந்தவர்தான் ஜகத்குரு. அவரே ஆசிரியர்; அவரே இந்த முழு பிரபஞ்சத்திற்கே குருவாகத் திகழ்கிறார்.

பகவத்கீதையை வணங்கித் தொடங்கும் பாடல் சொல்கிறது:

இந்த ஸ்லோகம் கிருஷ்ணரை ஜகத் குரு என்று சொல்கிறது. ஜகத் குரு என்பவர் இந்த உலகிற்கே உதவக்கூடியவர்; எல்லா வகையான மனிதர்களுக்கும் உதவக்கூடியவர்; எல்லா நிலைகளிலும் உதவக்கூடியவர்.

இந்தப் பிரம்மாண்டம் என்பது எல்லாவிதமான மனிதர்களையும் பலவித மன முதிர்ச்சி நிலைகளில் உள்ள மனிதர்களையும் தம்மிடத்தேகொண்டது.

கிருஷ்ணர், எல்லா நிலைகளில் உள்ள மனிதர்களையும் தெய்வத் தன்மையை உணர வைக்கிறார்; இறுதி நிலையை அடைய வைக்கிறார்; உண்மையை, ஸத்யத்தை உணரவைக்கிறார்.

அறிவுப்பூர்வமானவர்கள், உணர்ச்சிப்பூர்வமானவர்கள், இருப்புத் தன்மையில் இருப்பவர்கள் என மக்கள் மூன்று வகையினர்களாக இருக்கிறார்கள். சங்கரர் போன்ற அவதாரங்கள், அறிவுப்பூர்வமான மனிதர்களுக்குக் உதவுபவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

சங்கரர் அறிவுப்பூர்வமாகச் சிந்தித்து நடப்பவர்களுக்குப் பொருத்தமானவராக இருக்கிறார். புத்தரும் அறிவு சார்ந்த மக்களுக்கானவர்தான். அறிவுப்பூர்வமாகச் சிந்திப்பவர்கள் புத்தருடன் தங்களைச் சுலபமாக இணைத்துக்கொள்ள முடியும்.

ஆனால் அதுவே உணர்ச்சிப்பூர்வமானவர்களுக்கு மிகவும் கடினம். புத்தரை ஒரு புல்லாங்குழலுடன் நம்மால் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாது!

புத்தர் ஆடிப் பாடுவதையும் சங்கரர் ஆடிப் பாடுவதையும் எண்ணிப்பார்க்க முடியாது. சங்கரர் ராஸ லீலையில் ஈடுபடுவதையும் நம்மால் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாது!

புத்தரும் சங்கரரும் அறிவுப்பூர்வமான மக்களுக்கு மட்டுமே உதவ முடியும்.

தமக்குள்ளேயே, தம் இருப்புத் தன்மைக்குள்ளேயே மையம் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அறிவுப்பூர்வமான குருமார்களையோ, உணர்ச்சிப்பூர்வமான குருமார்களையோ தமக்குள் தொடர்புபடுத்திக் கொள்வது மிகக் கடினம். அவர்கள் நேரடியாக மட்டுமே அனுபவிக்க விரும்புகிறார்கள். அவர்கள் ஆராய்ந்து அறிந்துகொள்ளவோ அல்லது அப்படியே நம்பி ஏற்றுக் கொள்வதற்கோ தயாராக இல்லை.

ஆராய்ந்து அறிந்துகொள்ள விரும்புவர்கள் சா’ஸ்த்ரங்களுக்குள் செல்கிறார்கள். நம்பிக்கையுடன் இருப்பவர்கள் ஸ்தோத்ரத்திற்குள் செல்கிறார்கள்.

ஆனால் நேரடியான அனுபவத்தை வேண்டுபவர்களால், இன்ஸ்டன்ட் காபி (திடீர் காபி)போல் இன்ஸ்டன்ட் அனுபவம் வேண்டுபவர்களால், சா'ஸ்த்ரங்களுக்கோ, ஸ்தோத்ரங்களுக்கோ காத்துக் கொண்டிருக்க முடியாது. அவர்கள் நேரடியான வழிமுறையையே, தொழில் நுட்பத்தையே, ஸூத்ரங்களையே விரும்புகிறார்கள். நேரடியாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய தொழில்நுட்பம், அந்த விஞ்ஞானம் மட்டுமே அவர்களுக்குத் தேவை.

சா'ஸ்த்ரங்கள் என்பவை முக்கிய பாடங்கள் போன்றவை. அவை அடிப்படை விஞ்ஞானம்.

ஸ்தோத்ரங்கள் என்பவை விற்பனைத் துறையினரால், பலரைச் சென்றடைவதற்காகச் செய்யப்படும் விளம்பரம் போன்றவை.

ஸூத்ரங்கள் நேரடியாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய விஞ்ஞானம். அவை நேரடியாகவே விடையளிக்கின்றன.

இந்த விற்பனைப் பிரிவைப் பற்றி நீங்கள் சிறிது புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒருவர் தமது மரணத்திற்குப் பிறகு, தீர்ப்புக்காக யம தர்மனின் நீதிமன்றத்தைச் சென்றடைந்தார். யமன் நீதிக்கும் மரணத்திற்கும் அதிபதியான கடவுள். யமன் அவரைப் பார்த்து, "நீங்கள் சில பாவங்களைச் செய்திருக்கிறீர்கள். சில புண்ணியங்களையும் செய்திருக்கிறீர்கள். நீங்கள் சொர்க்கத்திலோ அல்லது நரகத்திலோ எங்கு வேண்டுமானாலும் உங்கள் விருப்பம்போல் இருக்கலாம். இரண்டையும் பார்த்து விட்டு உங்கள் விருப்பம்போல் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளலாம்," என்றார்.

இதைக் கேட்ட அந்த மனிதர், "அப்படியா! சரி. நான் இரண்டையும் பார்த்து விட்டு பிறகு ஒரு முடிவுக்கு வருகிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு, நரகத்திற்கு முதலில் சென்றார். அங்கு அழகான மனிதர்கள் பாடிக்கொண்டும் ஆடிக்கொண்டும் இருந்தார்கள். அது ஒரு உயர்ந்த தொழில் நுட்பங்களைக்கொண்ட இடமாக மாறி இருந்தது. கம்யூட்டர்கள் இருந்தன. இணையதள இணைப்பும் இருந்தது. அங்கே இருப்பவர்கள் தினமும் செய்திகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

எல்லாம் புதியதாக, குளிர்சாதன வசதியுடன் இருந்தன. அங்கு எத்தனையோ விதமான உணவு வகைகளைப் பரிமாறிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டவராய்க் கேட்டார் "என்ன இது? என்னவாயிற்று நரகத்திற்கு? இவ்வளவு அழகாகவும் புதுமையாகவும் இருக்கிறதே!"

"இங்கே எல்லாவிதமான தொழில் வல்லுனர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களின் உதவியினால் நாங்கள் இங்குள்ள அமைப்பையே ஒட்டு மொத்தமாக மாற்றிவிட்டோம். இந்தக் காலத்திற்கு ஏற்றவாறு அனைத்தையும் மாற்றி விட்டோம். எல்லாமே புதுதுதான். பழங்காலம்போல் எதுவும் இல்லை," என்று நரகத்திலிருந்தவர்கள் சொன்னார்கள். பின்னர் அந்த மனிதர், "சரி! நான் போய் சொர்க்கத்தையும் பார்த்து விட்டு வந்து விடுகிறேன். சில தொழில் நுட்ப வல்லுனர்கள் அங்கும் சென்றிருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது," என்று சொல்லிவிட்டுச் சொர்க்கத்திற்குச் சென்றார்.

உங்கள் விருப்பம்போல் வாழ்வை எப்படி வேண்டுமானாலும் தேர்வு செய்யலாம்.

அந்த மனிதர் சொன்னார், "ஆம்! நான் நரகத்திற்குத்தான் போகப் போகிறேன். அது மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது."

அவர் முடிவெடுத்தவுடன், ஒரு கதவு திடீரென்று திறந்தது. அவர் நரகத்திற்குள் விழுந்தார். அவருக்கு ஒரே அதிர்ச்சி! அது வழக்கமான நரகமே! கொடூரமான பூத கணங்கள் மனிதர்களைச் சித்ரவதை செய்து கொண்டிருந்தன. அது பரம்பரை பழக்க வழக்கங்களுடனான அதே நரகம்தான். அவர், "என்னவாயிற்று? இது என்ன? நான் அரைமணி நேரத்திற்கு முன் பார்த்த நரகம் இதுவல்ல. அது வேறு நரகம். இப்பொழுது எல்லாம் மாறிவிட்டதே!" என்று அதிர்ச்சியுடன் கேட்டார்.

அங்கிருந்த எல்லோரும் அவரைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். அதில் ஒருவர் "இல்லை! இங்கு எதுவும் மாறவில்லை! நீங்கள் அரைமணி நேரத்திற்கு முன் பார்த்தது எங்கள் விற்பனைப் பிரிவின் ஷோரூம், அது, உங்கள் கவனத்தை ஈர்த்து நரகத்தை அபிவிருத்தி செய்வதற்கான வழிமுறை," என்று சொல்லி முடித்தார்.

மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், நாம் சில சமயங்களில் விற்பனைப் பிரிவிடம் சிக்கி விடுகிறோம். விற்பனைப் பிரிவிடம் மாட்டிகொள்ளாதீர்கள். அப்படி விற்பனைப் பிரிவுக்கு நீங்கள் போக வேண்டியிருந்தால் எது ஸத்யம்? எது மிகைப்படுத்துதல்? என்பதைத் தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் அதைப் பற்றிக் கண்டிப்பாக ஆராய வேண்டும்.

நான் ஸ்தோத்ரங்களைப் படியுங்கள் என்றால், நாம் அதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய தேவையும் அதில் இருக்கிறது. தெளிவாயிருங்கள்! நம் இதிஹாஸங்கள், புராணங்கள் இவற்றைப் படிக்கும்பொழுது நாம் அவற்றின் உட்பொருளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நாம் உண்மை என்று சொல்லும் செய்திக்கும் ஸத்யத்திற்கும் மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. நமது புராணங்களும் இதிஹாஸங்களும் ஸத்யங்கள். அவை நமக்கு ஸத்யத்தை விளக்கிக் காட்டி, அதை நோக்கி நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றன. அதனால் ஸ்தோத்ரங்களின் வெளிப் பொருளைப் புரிந்து கொள்வதற்கு முன் ஸ்தோத்ரங்களின் சாரத்தை, உட்பொருளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் செய்திகளை, நிகழ்ச்சிகளை மட்டுமே எடுத்துக்கொள்ளாமல், அதன் சாரத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் ஸத்யங்களை மட்டுமே உள்வாங்கி, அவற்றை நம் வாழ்வின் பாகமாகவே மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

அடுத்தவகை மனிதர்கள் இருப்புத் தன்மையில் இருப்பவர்கள், உள் இருப்பில் இருப்பவர்கள். சாஸ்த்ரங்களையோ, ஸ்தோத்ரங்களையோ விரும்புவதில்லை. அவர்கள் நேரடியாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய விஞ்ஞானத்தை, நடைமுறை அறிவியல் நுட்பத்தையே கேட்கிறார்கள்.

சிவனால் உருவாக்கப்பட்ட விஜ்ஞாந் பைரவ் தந்த்ரம்தான் அவர்களுக்கான நுட்பம்.

அவரால் கொடுக்கப்பட்ட மேலான ஞான வழிமுறைகள் அனைத்துமே தங்கள் இருப்புத் தன்மையிலேயே மையம் கொண்டிருப்பவர்களுக்காகக் கொடுக்கப்பட்டதுதான்.

ஆனால் பகவான் க்ரு'ஷ்ணர் இந்த மூன்றுவிதமான நிலைகளிலும் உள்ள மக்களுடனும் தொடர்புகொள்கிறார். நீங்கள் அறிவுப்பூர்வமானவராக இருந்தால், உங்களுக்கு அவர் கீதையைத் தருகிறார். அவர் ‘கீதை கிருஷ்ணர்’.

நீங்கள் உணர்ச்சிப்பூர்வமானவராக இருந்தால், உங்களுக்காக ராதையுடன் இணைந்து அன்பிற்குரிய ‘ராதா கிருஷ்ணராக’ இருக்கிறார். அவரால் பாட முடியும், ஆட முடியும். அவர் விளையாடுவார், குறும்புகள் செய்வார். உங்களின் உணர்ச்சித் தன்மையைப் பூர்த்தி செய்வார். உங்கள் உச்ச நிலை உணர்ச்சிகளை நிறைவேற்றித் தருபவராகவும் இருக்கிறார்.

இருப்புத் தன்மையில், விழிப்புணர்வு நிலையில் நீங்கள் நேரடியாக ஞானமடையும் வழிமுறைகளை வேண்டுபவராயிருந்தால் இங்கே பகவத்கீதையில் உங்களுக்கு, யோகத்தையும் த்யான பாதையையும் அதன் விதிமுறைகளையும் தருகிறார். அவர் உண்மையை, ஸத்யத்தை அப்படியே தருகிறார்.

கிருஷ்ணர் முழுமையான நிறைவைத் தருகிறார். அவரது மொத்த வாழ்வே ஒரு வழிமுறைதான்; ஒரு த்யானநுட்பம்தான். அவரது வாழ்க்கை முறையே உங்களை ஞானத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் வழிமுறைதான். ஒரு ஞானமடைந்தவரின் உடல் அசைவுகளின் மூலம் வெளிப்படும் செய்திகளே ஒரு ஸூத்ரம்தான், ஒரு வழிமுறைதான்.

கிருஷ்ணரின் உடல் அசைவே உங்களை நேரடியாக ஞானத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் சக்தி வாய்ந்தது. ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், இராமர் உங்களைத் தர்மத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்வார். நீங்கள் இராமரைப் பின்பற்றினால், நீங்கள் தர்மத்தை அடைவீர்கள்; ஆனால் கிருஷ்ணருடன் இணைந்தால் நீங்கள் நேரடியாக மோக்ஷத்தை அடைவீர்கள்; விடுதலை அடைவீர்கள்.

நாம் கிருஷ்ணரின் இருப்புத் தன்மையை உணர்ந்துகொள்ளும்பொழுது, நாம் கிருஷ்ணரைப் புரிந்துகொள்ளும்பொழுது, அவரது இருப்பே நமக்கு ஒரு த்யான நுட்பமாகி விடுகிறது. அவரது வாழ்வே ஒரு த்யானம்தான். அதனால்தான் பாகவதத்தில் லீலா த்யானம் என்ற ஒரு வார்த்தை இருக்கிறது.

வெறுமனே ஒருவர் கிருஷ்ணரின் லீலைகளைநினைப்பதாலும் பேசுவதாலும் ஆடிப்பாடி மகிழ்வதாலுமே அவருக்குள் த்யானம் நிகழ்ந்துவிடும். கிருஷ்ணரின் விளையாட்டுத்தனமான குறும்புகளை நினைப்பதேகூட போதும். அதுவே ஒரு த்யானமாகிறது.

வேறு எந்த அவதாரத்தின் கதையிலும் லீலா த்யானம் என்ற வார்த்தை கொடுக்கப்படவில்லை. வேறு எந்த அவதாரமும் இவ்வாறு போற்றப்படவில்லை. வெறுமனே அவருடைய செயல்களை, லீலைகளை நினைத்துப் பார்ப்பதே ஒரு த்யானம்தான்!

ஒருமுறை பிருந்தாவனத்திற்கு அருகில் இருக்கும் காட்டில் தவம் செய்து கொண்டிருந்த ரிஷிகளுக்கு, கோபிகைகளின் ஆடல்களும் பாடல்களும் இடையூறு விளைவிப்பதாக இருந்தது. உடனே அந்த ரிஷிகள், அங்கு என்னதான் நடக்கிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள, கிருஷ்ணரின் பிறந்த இடமான பிருந்தாவனத்திற்குச் சென்றார்கள். அங்கு நடப்பதை அவர்களே நேரடியாகக் காண வேண்டுமென்று விரும்பினார்கள்.

அவர்களுக்கு ஒரு சந்தேகம். ஏன் இந்த கோபிகைகள் எப்போதும் மிக மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள்? அது எப்படி இவர்களால் மட்டும் அப்படி ஆடிக்கொண்டும் பாடிக்கொண்டும் இருக்க முடிகிறது?

நாமோ பெரும் ரிஷிகள், கண்களை மூடி அமர்ந்து, முகத்தில் எந்தவித மகிழ்ச்சியுமில்லாமல் த்யானம் செய்ய முயற்சி செய்கிறோம். நீண்ட நாட்களாக த்யானம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். நமக்கு ஒன்றும் நடக்கவில்லை.

ஆனால் பிருந்தாவனத்திலோ ஒரே கோலாகலமாக, கொண்டாட்டமாக இந்தக் கோபிகைகள் ஆடிக்கொண்டும் பாடிக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள். உண்மையில் அங்கு அப்படி என்னதான் நடக்கிறது என்று நினைத்தார்கள்.

கதைக்குள் ஒரு சின்ன கதை:

ஒருவர் ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்து த்யானம் செய்ய முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அருகில் கொலுசுச் சத்தம் கேட்டது. கண்களைத் திறந்து பார்த்தார்.

அடுத்தநாள், அதே நேரத்தில், அதே சப்தத்தை அவர் கேட்டார். தன்னையுமறியாமல் கண்களைத் திறந்து அப்பெண்ணைப் பார்த்து, “தினமும் ஏன் இப்படித் தொந்தரவு செய்கிறாய்?” எனக் கேட்டுவிட்டு, கண்களை மூடி மீண்டும் த்யானம் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

மூன்றாவது நாள், அந்தக் குறிப்பிட்ட நேரம் வந்தவுடன் அவர் பரபரப்பாகிவிட்டார். அந்தக் கொலுசுச் சப்தத்திற்காகக் காத்திருக்க ஆரம்பித்தார்!

ஒரு கோபிகை அதற்கு, "ரிஷிகளா?! அப்படி என்றால் யார்? அவர்கள் என்ன செய்வார்கள்?" என்று கேட்டார்.

அவர்களில் ஒரு ரிஷி, "நாங்கள் கடவுளின் திருவடியை எங்கள் இருதயத்தில் வைத்து இடைவிடாமல் த்யானம் செய்ய முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறோம்," என்று விளக்கினார்.

அந்த கோபிகை கேட்டார், "அவரது பாதத்தின் மீது த்யானம் செய்கிறீர்களா?! நாங்கள் அவரது முழு உருவத்துடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறோம். வாருங்கள்! வந்து பாருங்கள், நாங்கள் அவருடன் எப்படி விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறோமென்று வந்து பாருங்கள்! அவரை நினைவில் நிறுத்த முயற்சி செய்கிறோம் என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள். இங்கே நாங்கள் அவரை மறக்க முயற்சி செய்கிறோம். அந்த அளவுக்கு அவர் எங்களுள் கலந்துவிட்டார். எங்கள் இருப்புத் தன்மையுடன் கலந்து விட்டார். அவரை மறக்க முடியாமல் தவிக்கிறோம். எங்களால் எங்களது வேலைகளைச் சரிவரச் செய்ய முடியவில்லை. அவர் எங்களின் உள்ளே முழுவதுமாக நிறைந்திருக்கிறார்" என்று பதிலளித்தார் அந்த கோபிகை.

"ஸ்வாமிஜி, நாங்கள் உங்களை நினைத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டுமா? உங்களை எங்களது குருவாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா?" என்றுபலர் என்னிடம் கேட்பதுண்டு.

நான் அவர்களுக்குச் சொல்வதுண்டு, "அந்தத் தவறைச் செய்யாதீர்கள். நான் உங்களுக்கு குரு என்றால், நான் உங்களுக்கு உதவி செய்கிறேன் என்றால் உங்களால் என்னை மறக்கவே முடியாது. அதுதான் சரியான அளவுகோல். அதன் மூலம், நான் உங்கள் குருவா, இல்லையா என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். நீங்கள் ஒரு முயற்சி எடுத்தால் மட்டுமே என்னை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள முடிகிறது என்றால், நான் உங்கள் குரு அல்ல. என்னை மறந்து விடுங்கள். உங்கள் வேலையைத் தொடர்ந்து செய்யுங்கள். உங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடருங்கள்."

நீங்கள் ஒரு முயற்சி செய்துதான் எதையாவது உணர்கிறீர்கள் என்றால், அது அருவருக்கத்தக்கது; அது போன்ற முயற்சி தேவையில்லை! உங்களால் என்னை இயல்பாகவே மறக்க முடியவில்லை எனும்பொழுதுதான் உங்களுக்குள் பக்தி பொங்குகிறது, பக்தி நிகழ்கிறது. கோபிகைகள், “எங்களால் கிருஷ்ணரை மறக்க முடியவில்லை,” என்று சொல்கிறார்கள்.

கிருஷ்ணர் இருப்புத் தன்மையில் இருப்பவர்களுக்கும் பொருந்திகிறார். அவர்களுக்கும் உதவக்கூடியவராகவே இருக்கிறார். இருப்புத் தன்மையில் இருப்பவர்கள் தங்களுக்குள் நேரடியான அனுபவத்தைப் பெறத்தான் ஆவல்கொள்கிறார்கள்; அதைத்தான் அவர்களும் விரும்புகிறார்கள்.

அவர்களுக்கு அந்த ஞான அனுபவத்தைத் தம்முடைய விருப்பத்தினால் மட்டுமே கிருஷ்ணர் தந்துவிட முடியும். கிருஷ்ணர் தம் விஸ்வரூபதர்’நத்தைக் காட்டுவதன் மூலம் அர்ஜுனனுக்கு ஞான அனுபவத்தைக் கொடுத்துவிட முடியும்.

கிருஷ்ணர், தாம் அனைவருக்குள் இருப்பதையும் அனைவரும் தமக்குள் இருப்பதையும் அர்ஜுனனுக்கு உணர்த்தினார். கிருஷ்ணர் தம் விஸ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்திக் காட்டிய அந்தக் கணமே அர்ஜுனனுக்குள் ஞான அனுபவத்தையும் மலரச் செய்துவிட்டார். வெறும் தமது விருப்பத்தினால் மட்டுமே, தெய்விக தன்மையின் அனுபவத்தை, பேரானந்தத்தை அர்ஜுனனுக்குக் கிருஷ்ணரால் தர முடிந்தது.

நான் உங்களுக்கு குரு என்றால், உங்களுக்கு உதவி செய்கிறேன் என்றால், உங்களால் என்னை மறக்கவே முடியாது.

இந்தியாவில் ஒருவர் என்னிடம், "நான் ஒரு ஜகத்குரு," என்றார்.

எனக்கு அதிசயமாக இருந்தது! 'என்ன இது? சாலையோரத்தியில் ஒரு சின்ன ஹோட்டலை வைத்துக்கொண்டு, அதற்கு 'பார்க் ஷெராட்டன்' என்று பெயரிடுவதுபோலல்லவா இருக்கிறது' என ஆச்சரியப்பட்டேன். நான் அவரைத் திருப்பிக் கேட்டேன், "ஜகத்குருவா? நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்? ஜகத்குரு என்றால் என்னென்ன தகுதிகள் இருக்க வேண்டும் என்று தெரியுமா?" அதற்கு அவர் சொன்னார், "எனக்கு ஒரு சீடர் இருக்கிறார், அவர் பெயர் ஜகத், நான் அவர் குரு," என்றார்.

தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், ஜகத் என்பவரின் குரு ஜகத்குரு அல்ல. ஜகத் குரு, என்பவர் இந்த உலகையே, மனித இனத்தையே, படைக்கப்பட்ட எல்லாவற்றையுமே தெய்வீக உணர்விற்குள் அழைத்துச் செல்பவர்.

கிருஷ்ணர் ஒரு ஜகத் குரு. அறிவுப் பூர்வமானவர்களுக்கு உபநிஷதங்கள் பொருந்திகின்றன; சா'ஸ்த்ரங்கள் பொருந்திகின்றன; ப்ரஹ்மஸூத்ரம் பொருந்துகிறது.

உணர்ச்சிப்பூர்வமானவர்களுக்கு ஸ்தோத்ரங்கள் உதவுகின்றன. அவர்களுக்கு பக்த மீரா, சைதன்ய மஹாபிரபு, துளசிதாசர் மற்றும் ஆண்டாள் போன்ற பக்தர்களின் ஸ்தோத்ரங்கள் உதவுகின்றன.

இருப்பு நிலையில் இருப்பவர்களுக்கு விஜ்ஞான பைரவ தந்த்ரமும், பதஞ்ஜலி யோக ஸூத்ரமும் பொருந்துகின்றன. கிருஷ்ணர் படைக்கப்பட்ட எல்லாவற்றிற்கும் பொருந்துகிறார், உதவுகிறார்.

அவர் அறிவுப்பூர்வமானவர்களுக்கும், உணர்ச்சிப் பூர்வமானவர்களுக்கும், இருப்புத் தன்மையில் இருப்பவர்களுக்கும் மட்டும் அல்ல, அதற்கும் மேலாக உள்ள மற்ற எல்லோருக்கும் ஏற்றவராக இருக்கிறார். எல்லாவிதமான பூட்டுகளையும் திறக்கக்கூடிய சாவிகளைக் கிருஷ்ணர் தயாராக வைத்திருக்கிறார்.

மொத்த மனித குலத்திற்கும் ஆன்மீக அனுபவத்தை அளிப்பதற்கான நுட்பங்களை, வழிமுறைகளை உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார். இந்த உலகிற்கு இதுவரை வந்தவர்களுக்கும், இப்பொழுது இருப்பவர்களுக்கும், இனிமேல் வரப் போகிறவர்களுக்கும்கூட ஏற்ற வழிமுறைகளைக் கொடுத்திருக்கிறார்.

அவர் எதிர்காலத்திற்கான வாழ்வியல் நுட்பத்தையும்கூட உருவாக்கியிருக்கிறார். அவர் நித்ய ஆனந்தமாய், எல்லையில்லாத, முடிவில்லாத, பேரானந்தமாய் இருக்கிறார். கீதை, ஒரு இறுதியான முடிவான ஆன்மீக நூல்; அதுவே சாஸ்த்ரம்; அதுவே ஸ்தோத்ரம்; அதுவே ஸூத்ரம்; அவரே ஜகத்குரு! கிருஷ்ணர் ஆன்மீக நூல்களுக்கு எல்லாம் அப்பாற்பட்டவர்.

கிருஷ்ணர், "ஆத்மாவை ஆயுதங்கள் வெட்டாது, நெருப்பு எரிக்காது, நீர் நனைக்காது, காற்று உலர்த்தாது,'' என்று சொல்கிறார். கிருஷ்ணர் அடிப்படை ஸத்யங்களைப் பற்றியும் ஆன்மீகத்தைப் பற்றியும் பேசும்பொழுது அது சாஸ்த்ரம். அப்பொழுது அவர் நமக்கு அறிவுப்பூர்வமான அனுபவ அறிவைத் தருகிறார்.

வணங்குகிறேன். நீர் அளவிடமுடியாத அளவுக்குச் சக்திவாய்ந்தவராய் இருக்கிறீர்! எல்லாப் பொருட்களிலும் பரவி வியாபித்துள்ளீர். நீர்தான் இறுதி நிலை!'' என்று சொல்லும்பொழுது, அர்ஜுனன் ஸ்தோத்ரம் செய்கிறார், இறைவனைப் புகழ்ந்து பேசுகிறார். தமது ஆழ்ந்த பக்தியை வெளிப்படுத்துகிறார்.

“அர்ஜுனா! இந்த உடலை விட்டு நீங்கும்பொழுது, எந்த எண்ணத்துடன் இருக்கிறாயோ, அந்த எண்ணத்திலேயே ஆழ்ந்து, அதை மட்டுமே நீ அடைகிறாய்," என்று கிருஷ்ணர் சொல்லும்பொழுது, இங்கே கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கான வழிமுறையை, நுட்பத்தைத் தருகிறார்.

இது அர்ஜுனனுக்கான நுட்பம் மட்டும் அல்ல, அந்த நிலையை அடைய விரும்பும் அனைவருக்கும் உதவக்கூடிய நுட்பமும்கூட!

பகவத்கீதையில் சொல்லப்பட்ட ஸ்தோத்ரங்களும் சா'ஸ்த்ரங்களும் நமக்குள் மிக உயர்ந்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகின்றன.

சா'ஸ்த்ர அறிவையும், ஸ்தோத்ரங்களின் ஆழமான உணர்வுகளையும், ஸூத்ரங்களின் நடைமுறை ஸத்யங்களையும் ஒருங்கே தரும் ஒரே ஆன்மீக நூல் பகவத்கீதை. அது எல்லோருக்குமான ஞானமடையும் வழியாக, குருமார்களுக்கு எல்லாம் குருவான கிருஷ்ணரால் தரப்பட்டது.

பகவத்கீதையின் முதல் அத்தியாயத்தில், நாம் ஒரு வித்தியாசமான அர்ஜுனனைப் பார்க்கிறோம். அர்ஜுனன் பாண்டவ இளவரசர்களிலேயே மிகவும் தைரியசாலி, மஹாவீரர்; அவரது குருமார்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் பிரியமான சி'ஷ்யர்; திரௌபதியைச் சுயம்வரத்தில் வென்றவர்; கிருஷ்ணரின் நெருங்கிய நண்பர். ஆனால் அப்படிப்பட்ட அர்ஜுனன் ஆழமான மனக்கலக்கத்தில், சஞ்சலத்தில் இருக்கிறார்.

சில வருடங்களுக்கு முன் ‘ஆர்தர் கோஸ்ட்லர்' என்பவர் கம்யூனிசத்தைப்

'கம்மிஸ்ஸர்' (Commissar) என்றால் ஒரு இலாகாவின் தலைவர் என்று பொருள். அர்ஜுனன் ஒரு யோகியாகவும் கம்மிஸ்ஸராகவும் இருந்தார். ஒரு யோகியாக, அவர் ஒரு ஆழ்ந்த ஆன்மீகவாதியாகவும், தன்னிலேயே மையம்கொண்டவராகவும், தம்முடைய சமுதாய ரீதியான, ஒழுக்க ரீதியான பொறுப்புக்களையும் கடமைகளையும் உணர்ந்தவராகவும் இருந்தார்.

ஒரு தலைவராக, அர்ஜுனன் ஒரு தலைசிறந்த போர்வீரராகவும் பழிவாங்கவும் ஒழுங்கையும் கட்டுப்பாட்டையும் நிலைநிறுத்துவதற்குப் போர் புரியக்கூட தயாராகவும் இருப்பவர். ஒரு க்ஷத்ரிய இளவரசருக்குரிய எல்லாவிதமான தகுதிகளுடனும் இருப்பவர்.

ஞானமடைந்த நிலையில் மட்டுமே, ஒருவரால் தொடர்ந்து உறுதியாக இந்த இரண்டுவிதமான தன்மைகளுடன், தடுமாற்றமில்லாமல் இருக்க முடியும். மிகப்பெரிய மஹாபாரதப் போரில் தமது எதிரிகளைப் பார்த்ததும் அர்ஜுனன் தடுமாற்றமடைந்தார், கலங்கினார். அவரது தடுமாற்றமும், தர்மசங்கடமும் படிப்படியாக வெளிப்படத் தொடங்கியது.

அர்ஜுனனது குழப்பம் அவரை இப்பொழுது ஒரு யோகியாகவோ அல்லது தலைவராகவோ இருக்க முடியாமல் செய்தது.

இப்பொழுது அவர், ஒரு யோகிக்குரிய பற்றற்ற தன்மையையும் இழந்து விட்டிருந்தார்; ஒரு தலைவருக்குரிய தைரியத்தையும் இழந்துவிட்டிருந்தார்.

அர்ஜுனன் தமது எதிரே நிற்கும் எதிரிகளைப் பார்த்தவுடன், அவர்களிடத்தில் தம்மையே கண்டார். அவரெதிரே அவரது வழிகாட்டிகள், குடும்பத்தார் மற்றும் நண்பர்களே நின்றிருந்தார்கள். அவர்கள், அவரது இனம், அவரது தொடர்ச்சி மற்றும் அவரது அடையாளம்.

அவர்களைப் பார்த்த பிறகு, தம்மை ஒரு தலைவராகவோ அல்லது இரக்கமின்றி அவர்களைக் கொல்லக்கூடிய ஒரு சிறந்த போர்வீரராகவோ பாவித்துக்கொள்ள முடியவில்லை, போலியாகப் பாசாங்கு செய்ய முடியவில்லை.

ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், அர்ஜுனனின் குழப்பம்தான் மனித குலத்தின் குழப்பமும்கூட!

நாம், சாஸ்த்ரம், சம்பிரதாயம், நம்பிக்கை என்று எதையெல்லாம் நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறோமோ அவற்றிற்கும், அப்படி நம்புபவற்றில் இவற்றை மட்டும்தான் நம்மால் கடைப்பிடிக்க முடியும் என்று எதையெல்லாம் நினைக்கிறோமோ அவற்றிற்கும் இடையே நடக்கும் உள்போராட்டமே இந்தத் தடுமாற்றம்.

அர்ஜுனன் க்ஷத்ரிய தர்மத்தைப் பற்றி மிக நன்றாகப் புரிந்தவர். அதற்கான ஒழுங்கு விதிமுறைகளை உணர்ந்தவர். போர் செய்வதற்கோ, சூதாடுவதற்கோ சவால் விடப்படும்பொழுது அவற்றை அவர் மறுக்கக் கூடாது என்றுதான் க்ஷத்ரிய தர்மம் சொல்கிறது. அப்படி இருந்தாலும் அவரது இனத்தின் மீது, அவரது பரம்பரையின் மீது அவர் கொண்டிருந்த ஆழமான பற்றுதல், அவர் கடமையின் மீது வைத்திருந்த பற்றுதலைவிட உறுதியாக இருந்தது. அந்தப் பற்றுதல், அவரது தர்ம நடத்தையைவிட உறுதியாக இருந்தது.

அர்ஜுனனது ஸம்ஸ்காரங்கள் மிகவும் அடிப்படையானவை. அவை, அவரது வாழ்வா சாவா என்ற பிரச்சினையோடும், அவரது அடையாளத்தைப் பற்றிய பிரச்சினையோடும் தொடர்புகொண்டதாக இருக்கிறது. அவரது இனத்தாரைக் கொல்வது என்பது, மொத்தத்தில் அவர் தன்னில் ஒரு பகுதியையே அழித்துக் கொள்வது போன்றது என்று நினைத்தார். இந்த அழிவிற்கு எந்தவித தர்மமும் ஈடாகாது என்று நினைத்தார். இதுவே அவரது தடுமாற்றம்.

நாம் ஒவ்வொருவரும் இப்படிப்பட்ட குழப்பத்தில் ஒருமுறையாவது சிக்கிக்கொள்கிறோம். அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் சமுதாயக் கோட்பாடுகளையும் கட்டுப்பாடுகளையும் நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்றே கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

நம் அடிப்படை ஆசைகள், சமுதாயத்தின் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் கோட்பாடுகளோடு முரண்படாமல் அவற்றோடு இணக்கமாக இணைந்துவிடும்பொழுது, நம் வாழ்க்கையில் பிரச்சினை, குழப்பம், தடுமாற்றம் என்று எதுவுமே இருப்பதில்லை.

ஆனால் நாம் விரும்புவதும், விரும்புவதை அடைவதற்காக நாம் பின்பற்றும் வழிமுறைகளும் சமுதாயக் கோட்பாடுகளை மீறும்பொழுது, அதாவது நாம் சமுதாயக் கோட்பாடுகளுக்கு மாறாக நடக்க நேரிடும்பொழுது, நமக்குள் தடுமாற்றம் ஏற்பட ஆரம்பித்து விடுகிறது.

நமக்குத் தெரியாத, நாம் பார்த்திராத

சக்திகள், நமக்கு எதிராக எழுந்து, இந்த விதி மீறல்களுக்காக நம்மைத் தண்டித்து விடும் என்று பயப்படுகிறோம். ஆசைக்கும் குற்ற உணர்ச்சிக்கும் இடையே எழும் குழப்பமே தடுமாற்றம்.

"சட்ட திட்டங்களும் கோட்பாடுகளும் வேண்டுமானால், சிறிது காலம் காத்திருக்கட்டும், அவற்றைப் பிறகு கடைப்பிடித்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்து அவற்றைத் தள்ளி வைத்து விடுகிறோம்.

புரிந்துகொள்ளுங்கள், உண்மை என்னவென்றால் சமயமும் சமுதாயமும்தான் நாம் இப்படி நினைப்பதற்குக் காரணம். யாரையும் நூறு சதவீதம் கட்டுப்படுத்திவிட முடியாதென்று அவற்றிற்குத் தெரியும்.

அதனால் சமயமும் சமுதாயமும், "மனிதர்களின் மனத்திற்குள் குற்ற உணர்ச்சியைப் பதிவுசெய்வதன் மூலம் பல வேகத்தடைகளை ஏற்படுத்தி, அவர்களைப் பயத்தினாலும் ஆசையாலும் கட்டுப்படுத்தி வைப்போம். அவர்கள் எல்லாக் காலங்களிலும் நல்லவர்களாக இருந்து விட்டால் மிகவும் கடினம். நமக்கு வேலையிருக்காது. அதற்குப் பிறகு அவர்கள் அந்தக் கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தியுடன் தாங்களாகவே நேரடியாக தொடர்புகொள்ளத் தொடங்கி விடுவார்கள்.அவர்களை அப்படியிருக்க அனுமதிக்க முடியாது. ஆகையால், மக்களால் முழுவதுமாகக் கடைப்பிடிக்க முடியாத சட்ட திட்டங்களையும் கோட்பாடுகளையும் ஏற்படுத்திவிடலாம்.

நிச்சயம் அவர்கள் அதை மீறுவார்கள்; அதில் இடறி விழுவார்கள். அப்பொழுது நாம் அவர்களைப் பிடித்துக் கொள்ளலாம். அவர்களுக்குள் கடவுளைப் பற்றிய பயத்தை உருவாக்குவதன் மூலம் அவர்களைக் கட்டுப்படுத்திவிடலாம்," என்று எண்ணுகின்றன.

இப்படித்தான் சமயக் கோட்பாடுகளும் சமுதாய சட்ட திட்டங்களும் தோன்றின! சில சமயங்கள், இப்படிப்பட்ட கோட்பாடுகளை மட்டுமே அடிப்படையாகக்கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. அந்தக் கோட்பாடுகளைஆதரிக்கும் விதமாகவோ அல்லது ஏன் அந்தக் கோட்பாடுகள் உருவாக்கப்பட்டன என்பதற்கான அறிவுப்பூர்வமான விளக்கங்களோ, ஏற்றுக்கொள்ளத் தகுந்த வாதமோ, நியாயமோ அதில் இருக்காது.

நாம் அவற்றை மீற வேண்டும்; அதனால் நாம் குற்ற உணர்ச்சியில் விழவேண்டுமென்பதற்காகவே அவற்றை ஏற்படுத்தி இருக்கிறார்கள். நாம் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியில் வீழ்ந்து விட்டோம் என்றால், நாம் அவர்களுடைய பிடியில் சிக்கிக்கொள்கிறோம்.

ஆன்மீகத்தில் குற்றம், பாவம் என்று ஒன்றுமே இல்லை. முழுவதும் நல்லது என்றோ அல்லது முழுவதும் கெட்டது என்றோ எதுவும் இல்லை.

'தாவோ' என்ற சமயம் சொல்வதுபோல், நல்லவையுடன் தீயவை கலந்தே இருக்கும். இருள் இல்லாமல் வெளிச்சம் இருக்காது; தீயவை இல்லாமல் நல்லவை இருக்க முடியாது.

நீங்கள் உண்மையில் விழித்துக் கொள்ளும்பொழுது, ஜீவன் முக்த நிலையை அடையும்பொழுது, அங்கே பாவம் என்ற ஒன்றே இல்லை என்பதை உணர்ந்து கொள்வீர்கள்.

யார் ஒருவர் மனித குலத்தின் மீது கருணையைப்

அர்ஜுனன், தம்மை அறிவதற்காகப் பயணம் செய்யும் இந்தப் பாதைதான் பகவத்கீதையின் பாதை. நாமும் கீதையின் கருத்துகளை ஆழ்ந்து உள்வாங்கிக் கொண்டோமானால், அதை நம் பாதையாகவும் ஆக்கிக்கொள்ள முடியும். நாம் நமது ஸம்ஸ்காரங்களை உணரும்பொழுது, அந்த ஸம்ஸ்காரங்களைப் பற்றிய விழிப்புணர்வுடன், செயல்களை முழு ஈடுபாட்டுடன் செய்யும்பொழுது, நமக்குள் குழப்பம் அல்லது தடுமாற்றம் என்பதே இருக்காது. அப்பொழுது நாம் செய்ய விரும்புபவற்றிற்கும் நாம் நம்புபவற்றிற்கும் இடையே எந்த வேறுபாடும் இருக்காது. நாம் முழுமையை, நிறைவை உணர்கிறோம்.

நாம் எல்லோரும் நம்முள் ஏற்கெனவே நாம் சேர்த்து வைத்திருக்கும் ஆசைகளின் படியே பிறக்கிறோம். அவற்றை வாஸனைகள் என்று சொல்கிறோம். ஒவ்வொரு முறை புதுப் பிறவி எடுக்கும்போதும், நமக்குள் இருக்கும் ஆத்மா, வாஸனா எனப்படும் 'மன அமைப்பு'டன்தான் அந்த உடலுக்குள் நுழைகிறது.

அவற்றை ப்ராரப்த கர்மா என்றும் சொல்வார்கள். இந்தப் பிறவியில் நாம் நிறைவேற்றிக்கொள்ள விரும்பி எடுத்து வந்த ஆசைகளே ப்ராரப்தம்! இந்தப் பிறவியிலேயே அவற்றைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளத் தேவையான சக்தியையும் அவை தங்களுடனேயே எடுத்துக்கொண்டும் வருகின்றன.

ஆனால் இப்பொழுது பிரச்சினை என்னவென்றால், இறப்புக்கும் பிறப்புக்கும் இடையேயான கால நேரம் மிகக் குறைவு; அது மட்டுமல்லாமல், அது மிகவும் துன்பமானது, மிகவும் வேதனையானது. அப்பொழுது அந்தப் பிறவியின் நினைவுகளையே நாம் இழந்து விடுகிறோம்.

அதாவது, உயிர் உடலை விட்டு நீங்கும்பொழுது, உடல்-மன அமைப்பு விழிப்புணர்வopenற்ற 'கோமா' என்று சொல்லப்படும் மயக்க நிலைக்குச் சென்று விடுகின்றன. அதனால் உயிர், மற்றொரு உடல்-மன அமைப்புக்குள் நுழையும்பொழுது, ப்ராரப்த கர்மாவின் ஞாபகம் அழிக்கப்பட்டு விடுகிறது.

மரணத்தின்பொழுது, உயிரானது உடல்-மன அமைப்பில் அமைந்த ஏழு சக்ரீ சரீரங்களையும் கடந்து வெளியே செல்கிறது. அப்படி சரீரத்தைக் கடக்கும்பொழுது, நாம் அந்தப் பிறவியின் வாசனைகளையும் ப்ராரப்த கர்மங்களையும் அதாவது அந்தப் பிறவியில் அனுபவிக்காமல் வைத்திருக்கும் நிறைவேற்றப்படாத ஆசைகளையும் கடைசி எண்ணங்களையும் முழுவதுமாக இழந்து விடுகிறோம்; மறந்து விடுகிறோம்.

அதனால் நாம் அடுத்த உடலில் மீண்டும் பிறப்பெடுக்கும்பொழுது, நாம் ஏன் பிறப்பு எடுத்தோம், எந்த ஆசைகளுக்காக, எந்தக் காரணத்துக்காக இந்தப் பிறவியைத் தேர்ந்தெடுத்தோம் என்பதே நமக்கு ஞாபகம் இருப்பதில்லை.

இதுவே நமது தடுமாற்றத்திற்கான அடிப்படை காரணம்.

அவதாரங்களும், ஞானிகளும் எந்தநோக்கத்திற்காகப் பிறக்கிறார்களோ அதற்குரிய பிறப்பை முழு விழிப்புணர்வுடன் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.

அவர்கள் முழு விழிப்புணர்வுடனேயே பிறக்கிறார்கள் அவர்கள் எதற்காக இங்கே இருக்கிறார்கள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். அவர்களுக்கு ஒரு குழப்பமும் இல்லை, தடுமாற்றமும் இல்லை! அர்ஜுனன் இந்த நிலையில் இல்லை. நம்மில் பலரும் இதே நிலையில்தான் இருக்கிறோம்.

ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, நமது ப்ராரப்த கர்மாவை, அதாவது நமது ஆசைகளின் 'தொடக்கக் கணக்கை' நாம் தெரிந்துகொள்ள முடியும்; அதை நாம் கண்டுபிடித்துவிட முடியும். நாம் அதன் பின்பு, மேலும் அதிக கர்மாவைச் (ஆகாம்ய கர்மம்) சேர்த்துக்கொள்ளாமலேயே, அந்த ப்ராரப்த கர்மங்களை இதே பிறவியில் நிறைவேற்றிக்கொள்ளவும் முடியும்.

ஆகாம்ய கர்மா என்பது இந்தப் பிறவியில் நாம் சேர்த்துக்கொண்ட ‘நடப்புக் கணக்கு’ ஆசைகள். நம்முடன் எடுத்து வந்த ப்ராரப்த கர்மாவை, இப்பிறவியிலேயே தீர்த்து விடுவதன் மூலமும், மேலும் ஆகாம்ய கர்மாக்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளாமல் இருப்பதன் மூலமும், நாம் பல ஆயிரக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்த்து வைத்துள்ள மொத்தக் கர்மாவையும் கரைத்து விடுகிறோம். இப்படிச் சேர்த்துவைக்கப்பட்டுள்ள மொத்தக் கர்மாவையே, ஸஞ்சித கர்மா என்று சொல்கிறோம்.

இந்தக் கர்மாக்களையே, நிறைவேற்றப்படாத ஆசைகளையே ஸம்ஸ்காரங்கள் என்று சொல்கிறோம். நமது விழிப்புணர்வற்ற பகுதியில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள இந்த நினைவுப்பதிவுகளே, இந்த ஆசைகளைத் தூண்டி விடுகின்றன. அவற்றையே வாஸனைகள் அல்லது மன அமைப்பு என்று சொல்கிறோம். இந்த மன அமைப்பு மீண்டும் ஆசைகளை ஏற்படுத்தி, அவற்றை ஸம்ஸ்காரங்களாகப் பதிவு செய்கின்றன.

நாம் இந்தப் பிறவியில் எடுத்துவந்த ஸம்ஸ்காரங்கள், வாஸனைகள், கர்மாக்களின் இயல்பையும் அதன் வகைகளையும் ஆழ்ந்து தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டால் மட்டுமே, அவற்றை நிறைவேற்றுவதற்காக நாம் வேலை செய்ய முடியும், செயலில் இறங்க முடியும். அப்பொழுது மட்டுமே நமது ஸம்ஸ்காரங்களின் சேமிப்பு குறையும்.

ஆனந்த ஸ்புரண, நித்யானந்த ஸ்புரண நிகழ்ச்சிகள் (Life Bliss Level 1 and Level 2) நிகழ்ச்சிகள் இந்தக் கர்மாக்களைப் பற்றியதே. அவற்றிலிருந்து விடுபடுவது எப்படி என்பதைப் பற்றியதே!

இந்த இரண்டு பயிற்சிகளின் மூலம், அதில் பங்கேற்பவர்கள் அவர்களுடைய ஸம்ஸ்காரங்கள் பற்றியும் அவர்களை ஒரு குறிப்பிட்ட வகையில் நடந்து கொள்வதற்கு எது தூண்டுகிறது, அந்தக் கர்மாக்களை எவ்வாறு கரைப்பது என்பது பற்றியும் அனுபவத்தால் உணர்ந்துகொள்கிறார்கள். இதன் மூலம் அவர்கள், பிறக்கும்பொழுது தங்களுடன்கொண்டு வந்த ஆசைகளின் தொடக்கக் கணக்கையும் இப்பொழுது இந்தப் பிறவியில் புதிதாகச் சேர்த்துக்கொள்ளும் கர்மாக்களைப்பற்றியும் இந்தக் கர்மாக்களிலிருந்து விடுபட வேண்டுமானால், இப்பிறவியிலேயே எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்பதையும் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறார்கள்.

இதுவும் யோகத்தின் ஒரு வழிமுறைதான்.

கிருஷ்ணர் இந்த யோக வழிமுறையின் வாயிலாகத்தான், அர்ஜுனனை பகவத்கீதையின் பதினெட்டு அத்தியாயங்களுக்குள் அழைத்துச் செல்கிறார். இந்தப் போதனைகள் அர்ஜுனனுக்கு மட்டுமானது அல்ல. அவை நமக்கும்தான். அதன் மூலமாக நாம் நமது ஸம்ஸ்காரங்களை அழிக்கலாம், நமது தடுமாற்றங்களுக்கு ஒரு தீர்வு காணலாம், முடிவாக இறுதி ஸத்யத்தையும் அனுபவிக்கலாம்.

கேள்வி: ஸ்வாமிஜி! மஹாபாரதப் போர் ஓர் உருவகம் என்று குறிப்பிட்டு இருந்தீர்கள். அதைத் தயவு செய்து விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

உங்களுக்கு அந்தக் கதை தெரியுமானால், நான் உருவகத்தை மட்டுமே விவரிக்க முடியும். ஆனால் இங்கே பலரும் இந்த இதிஹாஸத்தை விரிவாகப் படித்திருக்கமாட்டார்கள் என்பதால், சில முக்கியமான கருத்துகளையும் சேர்த்து உங்களுக்கு விவரிக்கிறேன்.

பண்டைய காலத்தில், ஸத்யத்தின் காலம் என்றழைக்கப்படும் ஸத்ய யுகத்தில் மக்களுக்கு மூன்றுவரை மட்டுமே கணக்கிடத் தெரிந்திருந்தது. அடுத்து வந்த த்ரேத யுகத்தில், ஏழுவரை கணக்கிடத் தெரிந்திருந்தது. அதைத் தொடர்ந்து வந்த த்வாபர யுகத்தில், மனிதர்களுக்கு எட்டுவரை கணக்கிடத் தெரிந்திருந்தது. எட்டுக்கு மேற்பட்டு, ஒன்பது என்று கணக்கிடத் தொடங்கியபொழுதுதான், இப்பொழுது நாம் இருக்கும் மனப் போராட்டமும், சண்டை, சச்சரவும் போட்டியுணர்ச்சியும் மிகுந்த இந்தக் கலி யுகம் பிறந்தது.

போட்டி, பூசல், சச்சரவு நிறைந்ததே கலி யுகம். எட்டு எண்ணங்களுக்கு மேல் நம் நினைவுப்பகுதியில் கணக்கு வைக்கும்பொழுது, அது ஒரு சங்கடத்தை, அசௌகரியத்தை, மன உளைச்சலை ஏற்படுத்துகிறது.

நமக்கு அதிகமாக எண்களைக் கணக்கிடும் திறமை இருக்கிறது என்றாலே, தர்க்க ரீதியான அறிவில் படிப்படியான முன்னேற்றம் ஏற்பட்டு, நம் மனத்தில் அதிக எண்ணங்கள் பாய்ந்து ஓடத் தொடங்குகிறது என்பதைத்தான் அது குறிக்கிறது. உங்களிடமிருந்து தொடர்ந்து வெளியுலகை நோக்கிய எண்ணங்களாக எட்டு எண்ணங்கள் வெளிப்படுமானால், அது நீங்கள் உலகப் பொருட்களின் மீது பற்றுள்ளவர்களாக இருக்கிறீர்கள்; நீங்கள் வெளியுலகை நோக்கியே உங்கள் கவனத்தைச் செலுத்துகிறீர்கள்; இன்னமும் நீங்கள் வட்டத்தின் வெளி எல்லையில்தான் இருக்கிறீர்கள் என்பதைத்தான் குறிக்கிறது.

தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், உங்களுடைய இருப்புத் தன்மையால், நீங்கள் உள்முகமாகச் செல்லத் தூண்டப் படாமல், வெளியுலகைப் பற்றிய எட்டு எண்ணங்களைத் தொடர்ந்து நீங்கள் உருவாக்க முடிந்தாலே, அது நீங்கள் வெளியுலக நாட்டமுடையவர்கள் என்பதைத்தான் குறிக்கிறது. அது உங்களை மனச்சோர்விற்கு எடுத்துச் செல்லும்; நீங்கள் மனச்சோர்விற்குள் விழுவீர்கள்.

வெளியுலகை நோக்கிப் பாய்கிற எண்ணங்களைத் தடுத்து, உங்களை இருப்புத் தன்மை நோக்கித் திருப்பாத எண்ணங்களாகவும் உங்களுக்கு உங்களின் இயல்புத் தன்மையை உணர்த்தி, தம்மைத்தாமே குணப்படுத்திக்கொள்ள முடியாத எண்ணங்களாகவும் தொடர்ந்து எட்டு எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கும் திறமை பெற்றிருந்தீர்கள் என்றால், அதுவே உங்களை நரகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் வழி.

வெளியுலகுடன் நீங்கள் தொடர்பு கொள்வதற்கான வழிகளாக இருக்கிற உங்களுடைய பத்துப் புலன்களும் மனத்தின் எட்டு எண்ணங்களுடன் சேர்ந்துகொள்ளும்பொழுதெல்லாம் நீங்கள் மனச்சோர்விற்குள் விழுகிறீர்கள், பிரச்சினைகளுக்குள் சிக்கிக்கொள்கிறீர்கள்.

தெரிந்துகொள்ளுங்கள், நீங்கள் உங்களுடைய புலன்களுடன், உங்களது எண்ணங்களைச் சேர்க்காமல் இருக்கும்வரை நீங்கள் நன்றாக இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் நினைப்பதுபோல் உங்களுக்கு ஐந்து புலன்கள் மட்டுமல்ல, உங்களுக்குப் பத்துப் புலன்கள் இருக்கின்றன.

ஞானேந்திரியங்கள் என்றழைக்கப்படும் 'உணரும் புலன்கள்' ஐந்து; கர்மேந்திரியங்கள் என்றழைக்கப்படும் 'செயல்படும் புலன்கள்' ஐந்து.

ஐந்து புலன்கள் வெளியுலகில் இருந்து விஷயங்களை உள்வாங்கிக்கொள்கின்றன. ஐந்து புலன்கள் விஷயங்களை வெளியுலகுக்குத் தருகின்றன. ஆக பத்துப் புலன்கள் இருக்கின்றன. உங்களது நாக்கு, பேசும்பொழுது கர்மேந்திரியமாகவும் உணவை ருசிக்கும்பொழுது ஞானேந்திரியமாகவும் இருக்கிறது. இந்தப் பத்துப் புலன்களும் உங்களது மனத்தின் எட்டு எண்ணங்களுடன் சேரும்பொழுது நீங்கள் மனச்சோர்விற்கு ஆளாகிறீர்கள்.

ஒன்று உங்களுக்கு எட்டுவரை

எண்ணிக்கை தெரியாதிருக்க வேண்டும் அல்லது உங்களது பத்துப் புலன்களும் செயல்படாமல் இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் இரண்டும் சேர்ந்து நிகழும்பொழுது, நீங்கள் மிகவும் இக்கட்டான, மிகவும் ஆழ்ந்த துக்கத்தில் இருப்பீர்கள்.

சில மிருகங்களுக்கு இந்தப் பத்துப் புலன்களும் செயல்படுவதில்லை. அவை இது போன்ற தீமைகளிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டுவிட்டன. உங்களது பத்துப் புலன்களும் செயலாற்றும்பொழுது, உங்களால் எட்டுவரை எண்ணவும் முடியுமானால், நீங்கள் மனச்சோர்விற்குள் இருக்கிறீர்கள். அதனால்தான் எண் பதினெட்டு என்பது பெருமளவு முக்கியத்துவம்வாய்ந்தது என்கிறோம்.

உங்கள் மனத்தால் தொடர்ந்து எட்டு எண்ணிக்கைவரை கணக்கிட முடியும் எனும்போது, உங்கள் மனம் தொடர்ந்து, வெளியுலகை மையமாகக்கொண்ட எட்டு எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கும்போது என்ன நிகழ்கிறது? மனம் கண்ணைத் தொடும்பொழுது, கண்ணுக்குத் தொடர்புடைய இலட்சக்கணக்கான எண்ணங்களை உருவாக்குகிறது.

மனம் மூக்கைத் தொடும்பொழுது, மூக்குடன் தொடர்புடைய இலட்சக்கணக்கான எண்ணங்கள் உருவாகின்றன. அது நாக்கைத் தொடும்பொழுது, நாக்குடன் தொடர்புடைய இலட்சக்கணக்கான எண்ணங்கள் எழுகின்றன.

நீங்கள் எண்ணங்களில் மூழ்கி குழப்பம் அடைகிறீர்கள்; அந்த எண்ணங்களின் மூலம் நடக்கும் செயல்களிலும் குழப்பமடைகிறீர்கள்.

மஹாபாரதப் போரில், பதினெட்டு அக்ஷௌஹிணி வீரர்கள் அடங்கிய காலாட்படை, குதிரைப்படை, யானைப்படை மற்றும் தேர்ப்படை என்றுபலவிதமான படைகள் இருந்தன. அவற்றில் கௌரவ சேனைக்கு பதினோரு அக்ஷௌஹிணிகளும் பாண்டவர்களுக்கு ஏழு அக்ஷௌஹிணிகளும் இருந்தன. அவை மொத்தமாகப் பதினெட்டு மில்லியன் எண்ணங்களைக் குறிப்பாகக் காட்டுகின்றன.

பொதுவாக எண்ண ஓட்டங்கள் அதிகமாகும்பொழுது, அவற்றில் அதிகமான எண்ணங்கள் மனச்சோர்வைச் சார்ந்ததாகவே இருக்கும். அதனால் பதினெட்டு மில்லியன் எண்ணங்களில் பதினோரு மில்லியன் எண்ணங்கள் எதிர்மறை எண்ணங்களாகவும் ஏழு மில்லியன் எண்ணங்கள் நேர்மறை எண்ணங்களாகவும் இருந்தன. அவற்றில் பதினோரு மில்லியன் எதிர்மறை எண்ணங்கள் கௌரவர்களுடன் சேர்ந்தன; ஏழு மில்லியன் சுயமாகக் குணமளிக்கும் நலமளிக்கும் நேர்மறை எண்ணங்கள் பாண்டவர்களுடன் இணைந்தன.

நான் இப்பொழுது உங்களுக்கு, குணமளிக்கும் எண்ணங்களைப் பற்றியும் உங்களை அழிக்கும் எண்ணங்களைப் பற்றியும் சின்ன உதாரணத்தின் மூலமாக விளக்குகிறேன்.

| உங்கள் புலன்களைத் தொட, உங்கள் மனத்தை அனுமதிக்காதீர்கள். அப்பொழுது உங்களை நீங்களே காப்பாற்றிக் கொள்பவராவீர்கள். | ஒரு திருடன் உங்கள் வீட்டில் நுழைந்து நீங்கள் இதுநாள்வரை சேர்த்து வைத்திருந்த பணத்தையும் விலையுயர்ந்த பொருட்களையும் எடுத்துச் சென்று விட்டான் என்று உங்களுக்கு ஒரு செய்தி வருகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். இப்பொழுது உங்களுக்கு, இது ஒரு பெரிய இழப்பு. இதைக் கேட்டவுடன் நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள். ‘ஓ, கடவுளே! நான் என்ன செய்வேன்? எப்படி இருப்பேன்? எல்லாம் போயிற்று! எதுவும் இல்லையே?’ என்று நினைக்கிறீர்கள். |

எல்லாவிதமான எதிர்மறை எண்ணங்களும் உங்கள் மனத்தில் எழுகின்றன. மனச்சோர்வைத் தரும் எண்ணங்களின் போக்கு அதிகரிக்கத் தொடங்குகிறது.

இதற்கு மாறாக, இப்பொழுது நீங்கள் குணமளிக்கும் எண்ணங்களைக்கொண்டும் செயல்படலாம். உதாரணமாக, நீங்கள் நினைக்கலாம், ‘சரி, நான் பணத்தை இழந்து விட்டேன், பரவாயில்லை. எனக்கு இது ஒரு பொருட்டல்ல. என்னால் இதை எப்பொழுது வேண்டுமென்றாலும் மீண்டும் சம்பாதித்துக்கொள்ள முடியும். இதற்கு மேலும்கூட சம்பாதித்துக்கொள்ள முடியும்.

இப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள்தான் ‘தானாகக் குணமளிக்கும் எண்ணங்கள்’.

தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், உடலையும் உலகப் பொருட்களையும் ‘தமது அல்ல’ என்று விட்டு விட்ட ஒருவர், அதன் மீதுள்ள பற்றைத் துறந்து விட்ட ஒருவர் எல்லாவற்றிலும் இன்பமடைகிறார்.

ஒரு குருவின் வார்த்தைகளைக் கேட்பதன் மூலமாகவோ அல்லது உங்கள் சுய சிந்தனைகள் மூலமாகவோ அல்லது உங்கள் அனுபவங்கள் மூலமாகவோ எழும் இந்தத் தானாகக் குணமளிக்கும் எண்ணங்கள் உங்களுக்குள் சில க்ளிக்குகளை (Clicks) உணர்த்தி இருக்கலாம்.

கிளிக்ஸ் என்று நான் எதைச் சொல்லுகிறேன் என்றால், உங்கள் உள்ளுலகில் ஆழமான மாற்றத்தை, உங்களுக்குள் ஒரு உணர்வு மாற்றத்தை, ஒரு மன ரீதியான புரட்சியை, அவை நிகழ்த்தியிருக்க வேண்டும். அவற்றைத்தான் நான் க்ளிக்ஸ் என்று சொல்கிறேன்.

வாழும் ஞானியான குரு பேசும்பொழுது உங்களுக்குள் ‘பளிச்’ என்று தோன்றும் மிகப் பிரகாசமான எண்ணத் தெளிவையே க்ளிக்ஸ் என்கிறோம்.

உங்களுக்குள் அந்த க்ளிக் நடந்த போதே, உங்களுக்குள் தீட்சை நடந்து விட்டது. ‘ஆம்! அவர் சொல்வது சரிதான்!’ என்று உங்களுக்குள் ‘பளிச் என்று ஒரு எண்ணம்தோன்றலாம் அல்லது நீங்கள் உங்களுக்குள் ஆழ்ந்து சிந்தனை செய்து, அதன் மூலமாகவும் தீட்சை பெற்றிருக்கலாம்; சுயமாகவே ஒளி பெற்றிருக்கலாம்; ஆன்மீகத் தெளிவு பெற்றிருக்கலாம்.

"ஆம், இதுதான் உண்மை!" என்று உங்கள் உள்ளிருந்து ஒரு குரல் கேட்டிருக்கலாம். இந்த எண்ணங்கள்தான் சுயமாகக் குணமளிக்கும் எண்ணங்கள்.

அர்ஜுனன் என்பது தனிமனித உணர்வு. அவர் நல்லது என்று எதைப் பார்க்கிறாரோ, கெட்டது என்று எதைப் பார்க்கிறாரோ அதற்கிடையில் சிக்கித் தவிக்கிறார்.

நமக்குள் எழுகிற எதிர்மறை எண்ணங்களை எதிர்த்து செயல்படாமல் இருக்கும் சோம்பலான தன்மைதான் தமஸ். "இந்த எதிர்மறை எண்ணங்களை எதிர்த்து ஏன் போராட வேண்டும்? நடப்பது நடக்கட்டும்; அவையே ஆளட்டும்," என்று உங்களை நீங்களே நியாயப்படுத்திக் கொள்வதுதான் தமஸ். இதுவே அர்ஜுனன் போரிடுவதற்குத் தயங்குவதாகக் குறிப்பால் காட்டப்பட்டுள்ளது.

உங்கள் உடல்தான் இங்கே பூமியாக, நிலமாக உருவகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அதற்காகத்தான் பதினோரு அக்ஷெளஹிணி எதிர்மறை எண்ணங்களும் ஏழு அக்ஷெளஹிணி நேர்மறை எண்ணங்களும் போரிடுகின்றன.

கௌரவர்கள் நூறு பேர் இருந்தார்கள்; நூறு எதிர்மறை குணங்கள். நூறு சகோதரர்கள் என்பது ஒரே ஒரு பிரதான எண்ணத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட நூறு பிரதிகள். ஆம்! அது பிரதியெடுப்புதான். 'க்ளோனிங்' (Cloning) என ஆங்கிலத்தில் சொல்வார்கள். இந்தப் பூமியிலே நடந்த முதல் பிரதியெடுப்பு, க்ளோனிங், கௌரவர்கள்தான்!

பாண்டவர்கள் ஐவர் யார்?

அவர்கள் இயற்கையின் குழந்தைகள்; தூய்மையான, களங்கமில்லாத, குற்றமற்ற மனத்தால் உருவானவர்கள்.

யுதிஷ்டிரர் நீதிக்கும் மரணத்திற்கும் அதிதேவதையான யமனுக்கும் பீமன் காற்றுக்கு அதிபதியான வாயுவிற்கும் அர்ஜுனன் இந்திரனுக்கும் இரட்டையர்களான நகுல, ஸஹதேவர்கள் அஸ்வினி புத்திரர்களுக்கும் பிறந்தவர்கள். பாண்டவர்கள் அனைவருமே இயற்கையின் குழந்தைகள்!

இயற்கையின் குழந்தைகள் எப்போதும் சுயமாகச் சுகமளிக்கும் குணமாக்கும் எண்ணங்களாகவே இருக்கும்.

தங்களை பல வடிவங்களாகப் படிவம் எடுத்துக்கொள்ளும் எதிர்மறை எண்ணங்கள், எப்போதும் தடுமாற்றத்தையும் குழப்பத்தையும் அழிவையும் தருபவையாக இருக்கும்.

கௌரவர்களில், துரியோதனன்தான் எதையும் தமது 'உடைமை' ஆக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிற ஆதிக்க மனப்பான்மையைக் குறிக்கிறார். துரியோதனனின் மாமா சகுனி, அந்த ஆதிக்க மனப்பான்மையைத் தூண்டிவிட்டு, அந்தச் சூழலைத் தனக்காக பயன்படுத்திக்கொள்ளும் ஒரு சுயநல சக்தியைக் குறிக்கிறார். சகுனி வஞ்சகம், சூழ்ச்சி, தந்திரம் இவற்றின் குறியீடு.

அழிவுப் பாதையில் செலுத்தும் பதினோரு அக்ஷௌஹிணீ எண்ணங்களின் உதவியுடன் துரியோதனனும் சகுனியும் அர்ஜுனனை எதிர்க்கிறார்கள். பிரச்சினை என்னவென்றால் அர்ஜுனனின் தனிமனித விழிப்புணர்வு, இந்த எதிர்மறை எண்ணங்களை எதிர்த்து நிற்க வேண்டிய நேரத்தில் மனச்சோர்விற்குள்ளாகிறது.

அவர் சொல்கிறார், “கடவுளே! நான் எவ்வளவு குற்றங்கள் புரிந்துள்ளேன். என்னுள் எவ்வளவோ எதிர்மறை எண்ணங்கள் இருக்கின்றனவே! எப்படி நான் அவற்றை எதிர்த்து வெற்றி பெறுவேன்? எவ்வாறு அவற்றை முடிவுக்குக்கொண்டு வருவேன்?’,

அப்பொழுதுதான் ஒருவருக்கு, ஒரு குரு, ஒரு கிருஷ்ணர் தேவைப்படுகிறார். "கவலைப்படாதே! இது போன்ற எண்ணங்களுக்கு வாழ்வில்லை. அவை எல்லாமே ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்றவை; குறிக்கோளில்லாதவை; முன்னுக்குப் பின் முரணானவை; வாதத்திற்குப் பொருந்தாதவை; அவை வெறும் அர்த்தமற்ற வார்த்தைகளே," என்று சொல்கிறார்.

உங்களுடைய எதிர்மறை எண்ணங்கள் எல்லாமே பொருளற்றவை, தொடர்பற்றவை என்பதை நீங்கள் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்ட அந்தக் கணமே, உங்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தும் சக்தியை அவை இழந்து விடுகின்றன. ஒருமுறை அவற்றிடமிருந்து நீங்கள் விலகி விட்டீர்களென்றால் போதும், அவற்றிடமிருந்து அன்க்ளட்ச் (Uuclutch) செய்து விட்டீர்களென்றால் போதும், அவை செயலிழந்து விடுகின்றன.

இதுவே நீங்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய ஸத்யம்! இதுதான் கீதையின் சாரம். நீங்கள் நித்யானந்தம் பயிற்சி வகுப்பில் பங்கு பெற்றவராகவும் மஹாபாரதக் கதையைத் தெரிந்தவராகவும் இருந்தால், இந்தக் காட்சி யை முழுமையாக உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியும், உணர்ந்துகொள்ள முடியும்.

ஒரு பக்கத்தில், பதினோரு மில்லியன் எதிர்மறை எண்ணங்கள். பதினோரு மில்லியன் எதிர்மறை எண்ணங்களைப் பார்க்கும் எந்த ஒரு தனிமனித விழிப்புணர்வும் இயற்கையாகவே, தடுமாறத்தான் செய்யும்.

அப்பொழுது அது, 'நான் எப்படி ஞானமடைய முடியும்? எப்பொழுது

| எதிர்மறை எண்ணங்கள் எப்போதும் தடுமாற்றதையும் குழப்பத்தையும் அழிவையும் தருபவையாக இருக்கும். | இந்த எண்ணங்களை எல்லாம் என்னுள் இருந்து வெளியேற்றி முடிப்பேன்?' என்று ஒரு புறம் நினைக்கிறது. மறுபுறம் 'சரி! இந்த எண்ணங்களை வெளியேற்ற வேண்டிய தேவையென்ன இருக்கிறது? நான் ஒரு குடும்பத் தலைவன், சாதாரண குடும்பஸ்தன். எனக்கு இதுதான் சரி. அவை அப்படியே இருந்து விட்டுப்போகட்டும். எனக்கென்று பொறுப்புகள் இருக்கின்றன. எனக்கென்று கடமைகள் உள்ளன. என்னுடைய சொந்தங்களை நான் விட்டுவிட முடியாது. |

வெறுமனே, அதற்குத் தேவையான தைரியத்தை ஒருங்கிணைக்க முடியாமல் இருக்கிறீர்கள். அதுமட்டுமல்ல, உங்கள் பலவீனத்திற்கும் தடுமாற்றத்திற்கும் உங்களது பெற்றோரையும் குடும்பத்தினரையும் காரணமாகக் காட்டுகிறீர்கள்! அதுதான் தந்திரத்தனம், சூழ்ச்சி!

தெரிந்துகொள்ளுங்கள், ச்ரத்தா, உண்மையான உறுதி இருக்கும்பொழுது முரண்பட்ட மனப் போராட்டமோ, மறுப்போ இருக்காது.

ஆனால் ஒரு குரு, உங்களை ஒன்றைச் செய்யச் சொல்லும்பொழுது, “எனக்கு வேறுபல கடமைகள் இருக்கின்றன, மேற்கொள்ள வேண்டிய பொறுப்புகள் இருக்கின்றன,” என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள். நீங்கள் வெறுமனே உங்கள் மந்தத் தன்மையை, சோம்பலைத்தான் நியாயப்படுத்துகிறீர்கள்.

உங்களது செயல்படாத தன்மையாலும் மந்தத் தன்மையாலும் மட்டுமே நீங்கள் அதை நியாயப்படுத்துகிறீர்கள்.

போருக்கு முன்னால் அர்ஜுனன் இருந்த அதே இடத்தில்தான் நீங்களும் இருக்கிறீர்கள். அதனால்தான் பகவத்கீதையின் முதல் அத்தியாயத்திற்கு அர்ஜுன விஷாத யோகம் என்று பெயர். அர்ஜுன விஷாத என்பது அர்ஜுனனது மனச்சோர்வைக் குறிக்கிறது.|

கிருஷ்ணரது அறிவுரைப்படி நடந்த போரில், அர்ஜுனன் விடும் அம்புகள் யாவுமே அவரது எண்ணங்கள். அவர் தம்மை எண்ணங்களிலிருந்து அன்க்ளட்ச் செய்துகொள்கிறார்; அந்த எதிர்மறை எண்ணங்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்.

நீங்கள் ஒரு எண்ணத்திலிருந்து அன்க்ளட்ச் செய்யும் ஒவ்வொரு முறையும் ஓர் அம்பை விடுகிறீர்கள்! ஓர் எண்ணம் உங்களை விட்டுச் செல்கிறது! ஓர் எதிரி இறக்கிறான்!

அர்ஜுனன் தமது கோழைத்தனத்தையும் துணிவின்மையையும்தான் கருணை, இரக்க உணர்வு என நியாயப்படுத்துகிறார். தமது துணிவின்மையைக் கருணையாக வெளிப்படுத்துகிறார். அவர் மனச்சோர்விலும் குழப்பத்திலும் வீழ்கிறார்.

நீங்கள் மனச்சோர்வில் இருக்கும்பொழுது, "இல்லை! இது நடக்காது! செய்ய முடியாது! பிறகு ஏன் நான் செயல்பட வேண்டும்; எதற்காக முயற்சி செய்ய வேண்டும்?" என்று சொல்கிறீர்கள். அந்த நேரத்தில்தான், உங்களுக்கு ஒரு குரு தேவை! அந்த நேரத்தில் குரு, "இல்லை! இது உன்னால் செய்ய முடியும்! நீ இதை முடித்தே தீர வேண்டும்," என்று சொல்கிறார்.

மூத்தோர்களும் ஆச்சார்யர்களுமான பீஷ்மரும் துரோணரும் போரில் ஏன் எதிர்மறை எண்ணங்களுடன் சேர்ந்து கொண்டார்கள்?

இதை நீங்கள் மிக முக்கியமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சில சமயங்களில், குணமளிக்கும் எண்ணங்கள் எதிர்மறை எண்ணங்களால் சூழப்பட்டுவிடும். அப்பொழுது அவை எதிர்மறை எண்ணங்களையே ஆதரிக்க ஆரம்பித்து விடுகின்றன.

சில உதாரணங்கள் மூலம் இதைத் தெளிவாக்குகிறேன். இருந்தாலும் இந்த உதாரணங்கள் உங்களின் சிலரின் உணர்வைப் பாதிக்கக்கூடும்.

| ஓர் எண்ணம் உங்களை விட்டுச் சென்றால், ஓர் எதிரி இறக்கிறான்! | கடந்தகாலத்தில், சில வழிமுறைகள் நீங்கள் முன்னேற்றமடைவதற்கு உங்களுக்கு உதவியிருக்கும். ஆனால் இப்பொழுது, இதற்கு மேல் நீங்கள் வளர்வதற்கு அவை உதவப்போவதில்லை. ஆனாலும் உங்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கு அவை தொடர்ந்து முயற்சி செய்துகொண்டே இருக்கும். அப்பொழுது நீங்கள் அவற்றை எதிர்த்தே தீர வேண்டும். அவைதான், உங்களுக்கு எதிராகப் போரில் எதிர்மறையுடன் நிற்கும் பீஷ்மர்களும் துரோணர்களும். |

ஆனாலும் அவர் உங்களுக்குக் கடந்தகாலத்தில் செய்த நன்மைகளைக் கருதியே, நீங்கள் அவருடனேயே இருக்கிறீர்கள். உங்களால் அவரை விடவும் முடியவில்லை, அவரைத் தாண்டி மேலேயும் செல்ல முடியவில்லை எனும் சூழ்நிலை ஏற்படுகிறது. அப்பொழுது ஏற்படும் எண்ணங்கள்தான் பீஷ்மர்கள், துரோணர்கள்! அவையுமே துரியோதனனைப்போலவும் துச்சாதனனைப்போலவும் அபாயகரமானவைதான், ஆபத்தானவைதான்!

நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், அவையும் துரியோதனனைப்போல, துச்சாதனனைப்போல மிகவும் ஆபத்தானவைதான்!

பீஷ்மர் யார்?

உங்கள் பெற்றோர், வீட்டுத் தலைவர்கள், பெரியோர்களின் மொத்த உருவகம்!

பீஷ்மர், வீட்டுத் தலைவர்களுக்கு உருவகமாகக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவர் உங்களது கடந்தகால கட்டுறு மனப்பாங்கைக் குறிக்கிறார். உங்களது பெற்றோரிடமிருந்து பெற்ற வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்குதான், இங்கே பீஷ்மராக இருக்கிறது. உங்களுடைய மனத்திலிருந்து நீங்கள் அன்கிளட்ச் செய்யத் தொடங்கிய கணமே, உங்களுக்கு முன் முதலாவதாக வருபவர் பீஷ்மரே. அவரே உங்களுடைய கட்டுறு மனப்பாங்கு மற்றும் உங்களது எண்ணப்பதிவுகளின் நினைவு வங்கி.

அவரே பீஷ்ம பிதாமஹர், பெரிய பாட்டனார். அவர்தான் முதலில் உங்கள் முன் நிற்கிறார். அதனால்தான் பீஷ்மர் முதலில் போருக்கு வந்தார். அவருடைய பதினோரு மில்லியன் சேனைகளுடன், பதினோரு மில்லியன் வலுவான எண்ணங்களுடன் போருக்கு வந்தார்!

ஆக, சிறு வயதிலிருந்து உங்களுக்குள் புகுத்தப்பட்டிருக்கும் உங்களது வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்குதான் பீஷ்மர். அவர் எப்படிப்பட்டவராக இருந்தாலும் நீங்கள் அவரை 'பெரியவராக' மதித்தே ஆக வேண்டும். ஆனாலும் உங்கள் ஞானத் தேடுதல் பயணத்தில், அவரையும் நீங்கள் கடந்து செல்லத்தான் வேண்டும்!

வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கிற்குப் பிறகு, உங்களுக்குள் ஆன்மீகத் தீயைத் தொடங்கி வைத்த ஆச்சாரியார் வருகிறார். உங்களுக்குள் இருந்த அதிர்வுகளைச் சிறிதளவு உயர்த்த உதவியவர்களான அந்த ஆச்சாரியர்கள் வருகிறார்கள்.

துரோணர் யார்? துரோணர், அர்ஜுனனுக்கு வில் வித்தையைக் கற்றுத் தந்த ஆச்சாரியார். அவர் தொடக்க நிலை குரு. அர்ஜுனனுக்கு ஊக்கமளித்து ஆன்மீகத் தீயைத் தூண்டியவர். அவருக்குத் தர்க்கத்தையும் ஆன்மீக விசாரத்தையும் கற்றுக்கொடுத்தவர் துரோணர்.

இதுவரை நீங்கள் படித்து அறிந்திருக்கும் அறிவுப்பூர்வமான விஷயங்களே, உங்களை ஒரு ஞானமடைந்த குருவிடமிருந்து விலக்கி வைத்து விடுகின்றன. அந்தப்பட்டறிவே இங்கே துரோணராகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

சிறிது காலத்திற்குப்பின், அந்த ஆச்சாரியரே உங்களுடைய முன்னேற்றத்திற்குத் தடையாக இருக்கிறார். அர்ஜுனன், அவரது இறுதி நிலை குருவான கிருஷ்ணருடன் இருக்கும்பொழுது, இந்த முதல் நிலை குருவுமே ஒரு எதிரிதான். அவரும் சகுனியைப்போலவும் துரியோதனனைப்போலவும் ஆபத்தானவர்தான். அவரும் அபாயகரமானவரே!

துரோணருக்குப் பின், உங்களுடைய தர்மம் செய்யும் பண்பு மேலெழும். உங்களுடைய முன்னேற்றத்திற்கு அதுவும் ஒரு தடையே! அதுதான் கர்ணன். கர்ணன் என்பது யார்? தருமத்தைக் குறிப்பவர். புரிந்துகொள்ளுங்கள், இதுவும் ஒரு விரும்பத் தகாத மனோபாவமே.

“நான் பணம் சம்பாதித்து, தர்மம் செய்வேன்,'' என்றுபலர் சொல்கிறார்கள். தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், அவர்களும் தருமம், அன்பு, இரக்கம் என்ற மாறுவேடத்தில் இருக்கும் கட்டுறு மனப்பாங்கில் சிக்கிக்கொண்டவர்களே!

இருந்தாலும் வாழ்வின் கடைசி நேரத்தில் கர்ணன் அனைத்தையும் கிருஷ்ணரிடம், ஒரு ஞானமடைந்த குருவிடம், அர்ப்பணித்ததைப்போல, நீங்களும் ஒரு ஞானமடைந்த குருவிடம் உங்களுடைய தர்மங்களை அர்ப்பணித்து விட்டீர்களென்றால், பிறகு உங்களுக்கு ஞானமடைவதற்கான ஒரு வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இதற்கு என்ன பொருள்? குரு உங்களுடைய உடைமைகள் அனைத்தையும் பற்றுகள் அனைத்தையும் உங்களிடமிருந்து எடுத்து விடுகிறார். கர்ணனிடமிருந்து எடுத்துக்கொண்டவை மூலமாக கிருஷ்ணர் செல்வந்தராகிவிடவில்லை. இதை மிகத் தெளிவாக ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள்,

கர்ணனிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டவற்றால் கிருஷ்ணர் செல்வந்தரானார்

கர்ணனால் இறக்க முடியவில்லை. கர்ணனின் தர்ம செயல்களால்

விளைந்த பயன்களின் காரணமாக, மரண தேவதையும் நீதி தேவதையுமான தர்ம தேவதை அவரை மரணமடைய அனுமதிக்கவில்லை. அதனால்தான் கிருஷ்ணரால் கர்ணனுக்கு விடுதலை பெற்றுத் தர இயலவில்லை.

கர்ணனிடமிருந்து, "உன்னுடைய தர்ம செயல்களின் பலன்களை எனக்குக் கொடுத்து விடு," என்று கேட்டுப் பெறும்வரை கிருஷ்ணரால் கர்ணனுக்கு ஜீவன் முக்தி அளிக்க முடியவில்லை. கர்ணனும் தமது நற்செயல்களின் பலன்களை, கிருஷ்ணனிடம் கொடுத்த அந்தக் கணமே ஜீவன் முக்தி அடைந்தார். அதனால்தான் நாம் இதைக் கர்ண மோக்ஷம் என்கிறோம். கர்ண வதம் என்பதில்லை. அது கர்ணனின் விடுதலை; அது கர்ணனின் அழிவு அல்ல.

கம்ஸனைப் போன்ற தீயவர்களுக்குத்தான் கம்ஸ வதம், அழிவு. ஆனால் கர்ணனுக்கு, கர்ண மோக்ஷம், விடுதலை!

ஏனென்றால் அவர் தர்ம சிந்தனையில் சிக்கியிருந்தார், கொடிய சிந்தனையில் அல்ல.

ஒருவாறு கர்ணனைக் கடந்து, அதாவது உங்களது தர்ம சிந்தனையைக் கடந்து வந்தீர்களென்றால், உங்களது சுத்தமான அஹங்காரம் எந்தவிதமான துணையுமின்றி, உங்கள் முன்னால் வந்து இறுதிப் போருக்காக நிற்கும்.

அந்த அஹங்காரம்தான் பாரதப் போரில் துரியோதனனாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. ஆம், எதிர்பார்த்ததுபோல, கிருஷ்ணர் தமது சூரு விளையாட்டை விளையாடி துரியோதனனையும் மாய்த்தார்.

| கர்ணனைப்போல, நீங்களும் ஒரு ஞானமடைந்த குருவிடம் உங்கள் தர்மங்களை அர்ப்பணித்துவிட்டால், உங்களுக்கும் ஞானமடைவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. | உங்களிடம் உள்ள இந்தப் பண்புகள் எல்லாம் உங்களை விட்டு அகன்ற பிறகுதான் நீங்கள் ஞானமடைய முடியும். ஞானமடைவதற்கு முன் எதிர்மறை, நேர்மறை ஆகிய இரண்டுமே அழிந்தாக வேண்டும். மனச்சோர்வு, மனச் சுமை இவை குறைந்தாக வேண்டும்; எண்ணங்கள் இல்லாத நிலையை அடைந்தாக வேண்டும்.எண்ணங்கள் பூஜ்யமாக வேண்டும். மஹாபாரதம் அதைத்தான் தெளிவாக்குகிறது. தனிமனிதருக்குள்ள சிக்கலை நீக்குகிறது. |

மஹாபாரதம் இப்படியாக ஒவ்வொரு தனிமனிதப் பிரச்சினைக்கும் தீர்வு காண்கிறது.

உங்களை மனச்சோர்வில் விழச்செய்யும் இந்தப் பதினோரு மில்லியன் எதிர்மறை எண்ணங்களும் ஒரு பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் போன்றோர் உதவியில்லாமல் உங்களை எதிர்க்காது.

வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கு, உங்களது ஆச்சாரியார், உங்களது தர்ம சிந்தனை இந்த மூன்றும்தான் அதன் நேர்மறை முகமூடி!

எனவே பீஷ்மர்களிடமும், துரோணர்களிடமும், கர்ணர்களிடமும் எச்சரிக்கையாக இருங்கள். அவர்களைத் தாண்டிவிட்டால், நீங்கள் ஞானமடைந்து விடுவீர்கள். அவர்களைப் பார்த்து நீங்கள் மயங்கி தடுமாற்றம் அடைந்தாலோ அல்லது தன்னம்பிக்கை இழந்தாலோ, நீங்கள் உங்களை இழந்து விடுவீர்கள். நீங்கள் அர்ஜுனனாகி, மனச்சோர்விற்குள் விழுந்து விடுவீர்கள்!

இப்பொழுது, மஹாபாரதப் போரில் யார் யார் அர்ஜுனனுக்கு உதவி புரிகிறார்கள்? முதலாவதாக யுதிஷ்டிரர், தர்மர்; தர்மம், நடத்தையை, ஒழுக்கப் பண்பைக் குறிக்கிறது. நீங்கள் அன்க்ளட்ச் செய்யும்போதும்கூட, நன்னடத்தையை உங்களுடைய அடிப்படை குணமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

நீங்கள் அன்க்ளட்ச் செய்கிறீர்கள் என்பதாலேயே நீங்கள் போதைப் பொருட்களிலும் காமத்திலும் மூழ்கிவிடக் கூடாது. 'நான் அன்க்ளட்ச்

தனிமனித விழிப்புணர்வின் வீரமே பீமனாகக் காட்டப்பட்டிருக்கிறது. வீரத்துடனும் துணிவுடனும் அன்க்ளட்ச் செய்யுங்கள். இப்போதே முடிவெடுங்கள், "என்ன நடந்தாலும் நான் அன்க்ளட்ச் செய்யப்போகிறேன். எனக்கு முட்டி வலி வரலாம், முதுகு வலி வரலாம், வேறு எந்த வலியும் வரலாம். இருந்தாலும் தொடர்ந்து அன்க்ளட்ச் செய்வேன்."

அன்க்ளட்ச் என்றால் என்ன? அதுதான், எதிர்மறை எண்ணங்களைத் தாக்கி அழிக்கும் அர்ஜுனனின் அம்புகள். அந்த வீரமே பீமன்.

அர்ஜுனனின் மற்றொரு உதவியாக இருக்கும் ஸஹதேவன் யார்? ஞானமடைந்த குருமார்களின் சரித்திரத்தைப் படிப்பதாலும் அவர்களின் போதனைகள் அடங்கிய புத்தகங்களைப் படிப்பதாலும் பெறப்படும் அவர்களைப் பற்றிய அறிவே ஸஹதேவன்.

ஸஹதேவன், உங்களுக்கு ஞானமடைந்த குருமார்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து பல்வேறு குறிப்புகளை எடுத்துத் தருகிறார். உங்களது அறிவைக் குறிப்பதே ஸஹதேவன்.

ஸஹதேவனின் சகோதரர் நகுலன். நீங்கள் ஞானமடையும்வரை உங்கள் உடலைத் திடமாகவும் நலமாகவும் வைத்துக்கொள்ளும் உதவும் விஞ்ஞானமே நகுலன்.

உங்களது உடல் நலனைப் பேணிக்காக்க வேண்டிய தேவை உங்களுக்கு இருக்கிறது. நீங்கள் ஞானமடையும்வரை யோகாமற்றும் பல வழிமுறைகளால் உங்கள் உடல் நலனை நீங்கள் பேணிக்காக்க வேண்டியுள்ளது.

இவர்கள் எல்லாம் உங்களுக்கு உதவி செய்யத் தேவைப்படுகிறார்கள்! இவர்கள் எல்லோருக்கும் மேலாக, உங்கள் ரதத்தை ஓட்டிச் சென்று கொண்டிருக்கும் உங்கள் நண்பன், வழிகாட்டி, சித்தாந்த தத்துவ ஞானி, குரு, கிருஷ்ணர் தேவைப்படுகிறார்!

இப்பொழுது நீங்கள் போரைத் தொடங்குகிறீர்கள்.

பதினோரு மில்லியன் வீரர்கள் உங்கள் முன்னால் நிற்கிறார்கள். எல்லாக் கட்டுறு மனப்பாங்குகளும் அதாவது உங்களின் பெற்றோர்கள், பெரியோர்கள், உங்களின் ஆசான், உங்களின் தர்ம சிந்தனை, உங்களுடைய அஹங்காரம் என்று எல்லோரும் முன்னால் நிற்கிறார்கள்.

முதலாவதாக நீங்கள் இவ்வுலகில் பிறந்தது முதற்கொண்டு இதுவரை நீங்கள் எதைச் செய்யலாம், எதைச் செய்யக் கூடாது என்று போதித்த பெற்றோர்களும் பெரியோர்களும் உங்கள் முன்னால் நிற்கிறார்கள்.

வேறு யார் நிற்கிறார்கள்?

இரண்டாவதாக உங்களை ஆன்மீகப் பாதையில் ஊக்குவித்த ஆசான் நிற்கிறார்.

மூன்றாவதாக இரக்க குணமும் தர்ம சிந்தனையும் உங்கள் முன்னால் நிற்கிறது.

இப்பொழுது என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்?

அது மட்டுமல்ல, சகுனியும் துரியோதனனும் அனைத்து எதிர்மறை மனிதர்களும் இவர்கள் பின்னால் மறைந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் முன்னால் நிற்பதில்லை. அவர்கள் நேர்மறை சக்தியை முன்நிறுத்தி, அதற்குப்பின் நின்று தைரியமாக எதிர்க்கிறார்கள். அதனால் நீங்களும் மாயையில் வீழ்கிறீர்கள்.

உடனே கிருஷ்ணரைப் பார்த்து, "கிருஷ்ணா, நான் இதுபோல் போரிடத் தேவையில்லை. இல்லை, என்னால் போரிட முடியாது. நீங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லிக்கொள்ளுங்கள். நான் இப்பொழுது இங்கிருந்து செல்லப் போகிறேன்.

பிச்சை எடுத்து உண்ணுவதாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. நான் இந்த நாடகத்தில் பங்குகொள்ள விரும்பவில்லை. என்னால் போரிட முடியாது!" என்று புலம்ப ஆரம்பித்து விடுகிறீர்கள்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், "முட்டாளே! நீ இந்தப் பதினோரு மில்லியன் எண்ணங்களையும் அழிக்கவில்லையென்றாலும் அதனால் எந்த எதிர்மறை பலனும் ஏற்பட்டு விடப்போவதில்லை. ஏனென்றால் அவை ஏற்கெனவே இறந்துவிட்டவை! எப்படியிருந்தாலும் அவற்றிற்கு வாழ்வு இல்லை."

மேலும் அவர் சொல்கிறார்,

நீ சில முறை அன்கிளட்ச் செய்; உண்மையில் அவை அங்கே இல்லவே இல்லை. உன்னுடைய பயம்தான், இந்தப் பதினோரு மில்லியன் எண்ணங்களுக்கும் சக்தியைக் கொடுக்கிறது."

அர்ஜுனன் தமக்குப் பின்னால் அணி வகுத்துள்ள ஏழு மில்லியன் போர் வீரர்களைத் திரும்பிப் பார்க்கக்கூட முயற்சி செய்யவில்லை. அதாவது சுயமாக இதமாக்கும் குணமளிக்கும் எண்ணங்களைப் பார்க்கக்கூட முயற்சி செய்யவில்லை.அதைக் கவனிக்கவே இல்லை.

அதனால்தான் நான் சொல்கிறேன், "நீங்கள் எப்போதும் எதிர்மறை எண்ணங்களை மட்டும் பற்றிக்கொண்டு துன்பப் படுகிறீர்கள்; நேர்மறை எண்ணங்களைப் பற்றிக்கொண்டு ஆனந்தம் அடைவதில்லை, நீங்கள் முதலில் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், நேர்மறைகளைப் பற்றிக் கொள்வதுதான்."

குருவானவர் இதை மீண்டும் மீண்டும் உங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்த

பின்பும்கூட நீங்கள் இதை ஏற்க மறுக்கிறீர்கள். அவரை நம்புவதில்லை. பின்பு இறுதியில் குருவானவர் உங்களுக்கு சக்தி தர்சனம் தருகிறார். அவர் தமது விஸ்வரூப தர்சனத்தை, ப்ரபஞ்ச சக்தியின் ரூபத்தைக் காட்டுகிறார்.

கிருஷ்ணர், "சரி சரி! நீ ஒரு முட்டாளைப்போல இருக்கிறாய். நான் சொல்வதை அறிவுப்பூர்வமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமலிருக்கிறாய். இப்பொழுது பார். இதைப் பற்றியெல்லாம் உன்னிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பது யாரென்று நன்றாகப் பார்!" என்று சொல்லி அவர் தமது ப்ரபஞ்ச சக்தி ரூபத்தைத் தெரியப்படுத்துகிறார்.

பிறகு நீங்கள் முழுவதுமாக உலுக்கப்பட்டு விடுகிறீர்கள். நீங்கள் வியப்படைகிறீர்கள், "ஓ இவர் கடவுளே!" என்று ஏற்றுக்கொள்கிறீர்கள். குருவானவர், நேர்மறை, எதிர்மறை கருத்துகளின் உருவாக மட்டுமல்லாமல், அவர் அனைத்தையும் கடந்தவராகவும் இருக்கிறார். அவரே அனைத்துமாகவும் இருக்கிறார்; அவரது ப்ரபஞ்ச ரூபம், அந்த விஸ்வரூபம் என்பது ஒரு இறுதி அனுபவம்.

அதன் பிறகு நீங்கள் தைரியம்கொள்கிறீர்கள். "ஆஹா! நான் எதையும் இழந்துவிடமாட்டேன்," என்று நீங்கள் துணிவைப் பெற்று, அர்ஜுனனின் வில்லைக் கையில் எடுக்கிறீர்கள்!

காண்டீவ, இந்த ஸம்ஸ்க்ருத சொல்லைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், காண்டீவ என்றால் 'உங்களிடமிருந்து பிரிக்க முடியாத ஏதோ ஒன்று' என்று பொருள். அன்க்ளட்சிங் என்பதுதான் உங்களிடமிருந்து எடுத்துவிட முடியாத ஒரு நுட்பம். அர்ஜுனனைப் பற்றிச் சொல்லும்பொழுது, அவர் ஒரு பிறவி வில்லாளி என்றும், அவரது வில்லையும் அம்பையும் பற்றிச் சொல்லும்பொழுது, அவரது அம்பறாத்தூணி எப்பொழுதுமே வெறுமையாகாது, அது காலியாகாது என்றும் சொல்வார்கள்.

உச்சரிக்கப்படுகிற சக்திவாய்ந்த மந்த்ரங்களைக்கூட உங்களிடமிருந்து பிரித்துவிட முடியும். ஆனால் எண்ணங்களைக் கோர்த்துக் கோர்த்துப் பார்க்காத, அன்க்ளட்சிங் என்ற வழிமுறையை எப்பொழுதுமே உங்களிடமிருந்து பிரிக்க முடியாது. ஏனென்றால் அதுதான் உங்களது அடிப்படை இயல்பு. நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், அன்க்ளட்ச், அன்க்ளட்ச், அன்க்ளட்ச் !

பத்தே நாள்களில், பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் வீழ்கிறார். உங்களது எல்லாவிதமான கட்டுறு மனப்பாங்கும் அகன்று விடுகின்றன. உங்கள் மீதான எல்லாவிதமான வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்குகளும் பெற்றோரின் ஆதிக்கமும் மறைந்து விடுகிறது. அதனுடன் சில இலட்சம் எண்ணங்களும் அழிகின்றன. பீஷ்மரைக் கொன்றவர் சிகண்டி.

சிகண்டி யாரென்று தெரிந்துகொள்ளுங்கள். அவர் உடலால் ஒரு பாலினத்தையும் மனத்தால் மற்றொரு பாலினத்தையும் கொண்ட அலி. நன்றாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், உங்களுக்குள் செலுத்தப்படும் முதலும் அடிப்படையுமான கட்டுறு மனப்பாங்கு, நீங்கள் ஒரு ஆண் அல்லது பெண் என்பதே!

நீங்கள் ஆணாக இருந்தால் ஆண்களுக்குரிய குணங்களாகக் கருதப்படும் வீரம், தைரியம், கண்டிப்பு, எதற்கும் கலங்காத மனப்பான்மை ஆகியவற்றுடன் மட்டுமே உங்களை இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் பெண்ணாக இருந்தால் பெண்ணுக்குரிய குணங்களான அன்பு, கருணை, மென்மை, சிறிய விஷயங்களுக்குக்கூட பதற்றமடையும் மனப்பான்மை ஆகியவற்றுடன் மட்டுமே உங்களை இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்.

ஆண்கள் ஆண்களுடன் மட்டும், பெண்கள் பெண்களுடன் மட்டுமே சேர்ந்து பழக வேண்டும் என்று கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்.

பீஷ்மரை வீழ்த்துவதற்குச் சிகண்டிதான் வழிமுறை என்று குறிப்பால் காட்டப்படுகிறது. வேறு எவராலும் பீஷ்மரை வெல்ல முடியாது.

எப்போதும் ஆனந்த கொண்டாட்டத்துடன் இருப்பதும், நான் ஒரு ஆண் அல்லது பெண் என்று ஏதோ ஒரு பாலினத்துடன் நம்மை இணைத்துக்கொள்ளாமல் இருப்பதும்தான், அந்த அடிப்படை வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கிற்கு எதிரான ஒரு புரட்சியாக இருக்கிறது. சில நேரங்களில் சமுதாயக் கட்டுப்பாடுகளின் நடைமுறைக்கேற்ப செயல்படாமல், ஓரளவு முட்டாள்தனமாக நடப்பதுகூட நல்லதே!

‘முடியாது’ என்று சொல்லும் எதிர்ப்பு மனப்பாங்குதான், வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கைக் கடந்து வருவதற்கான ஒரே வழி. அதனால்தான் இந்தியாவில் வாழும் ஒருவர் ஞானமடைவதற்காக, சமுதாயக் கட்டுறு மனப்பாங்கை உடைத்து, வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருக்கிறது. கட்டுறு மனப்பாங்கை உடைப்பது மிகப்பெரிய தெளிவைத் தரும்.

பீஷ்மரை வெற்றிகொண்ட பின், உங்களது வளர்ப்புறு மற்றும் சமுதாயக் கட்டுறு மனப்பாங்குகளை வெற்றிகொண்டபின், நீங்கள் சிகண்டியின் மனப்போக்கை விட்டுவிட வேண்டும். நீங்கள் சிகண்டியை விட்டே ஆக வேண்டும். ஏனென்றால் அவர் துரோணருக்கு எதிராகச் செயல்பட முடியாது. வரிசையில் அடுத்து அழிக்கப்பட வேண்டியவர் துரோணரே!

வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கை அகற்றுவது ஒரு மிகப்பெரிய வெற்றி. இப்பொழுது ஒன்றைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கை முழுவதுமாக அழிக்க முடியாது. ஏனென்றால் நீங்கள் கற்றுக்கொண்ட மொழி உங்கள் உடல் இருக்கும்வரை உங்களுடன்தான் இருக்கும். அதுபோல வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கும் உங்கள் உடல் இருக்கும்வரை உங்களுடன்தான் இருக்கும்.

அதனால்தான் பீஷ்மர் உண்மையில் அழியவில்லை; இறக்கவில்லை. அவர் ஒரு மூலையில், அம்புப் படுக்கையில், அசைவற்றுப் படுத்திருந்தார்.

நீங்கள் வளர்ப்புமுறை கட்டுறு மனப்பாங்கைக் கடந்து, அவற்றின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு, அவற்றின் தாக்கத்தைக் கடந்து செல்கிறீர்கள்.

உங்களுக்குள் நிகழும் பயனில்லாத பேச்சும், உங்கள் பெற்றோர்களுடைய மரபுவழித் தோற்றமும் நீங்கள் உடலை விட்டுச் செல்லும்வரை உங்களோடு இருக்கும். ஆனால் அவற்றிற்கு உங்கள் மீது முன்பிருந்த தாக்கம், எதிர்மறைத் தாக்கம் இப்பொழுது இருக்காது. இதைத்தான் செயலிழந்த பீஷ்மரின் உடல் குறிக்கிறது.

மகாபாரதப் போர் முடிந்தபின் தர்மர் மன்னராக முடிசூட்டப்பட்டார். அதன் பிறகு பாண்டவர்கள் ஐவரும் அம்புப் படுக்கையில் படுத்திருக்கும் பீஷ்மரிடம் சென்று, தங்களை ஆசீர்வதிக்குமாறு கேட்கிறார்கள். அப்பொழுது பீஷ்மர் அவர்களுக்கு எவ்வாறு அரசாட்சி செய்வது என்பதைப் பற்றி அழகாக விவரிக்கிறார், கற்பிக்கிறார்.

ஆனால் திரௌபதி, பாண்டவர்களின் மனைவியால் இதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் பீஷ்மரிடம் சொன்னார், "தாத்தா, தயவு செய்து அறிவுரை சொல்வதை நிறுத்தி விட்டு அமைதியாக இருங்கள். நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்கக் கேட்க நான் வெறுப்படைகிறேன். நீங்கள் இப்பொழுது சிறந்த குணங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள். ஆனால் அரசவையில் எனது துகில் உரியப்பட்டபொழுது ஏன் மெளனமாக இருந்தீர்கள்? அப்பொழுது உங்கள் தர்மம் எங்கே சென்றது? உங்கள் நல்லொழுக்க விதிகள் என்னவானது? சொல்லுங்கள் எனக்கு விடை சொல்லுங்கள்!"

பீஷ்மர், "ஓ திரௌபதி! அப்பொழுது என்னால் பேச முடியவில்லை; எனக்கு அப்பொழுது விவேகமும், அறிவுத்திறனும் இல்லாமல் போயிற்று. ஏனென்றால் அப்பொழுது நான் துரியோதனன் இட்ட உணவை உண்டு கொண்டிருந்தேன். அதனால் நான் ஆச்'ரய தோஷத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தேன். தூய்மையற்ற, புனிதமற்ற, ஒழுக்கமற்ற வழியிலான உணவை உண்ட பாவத்தால் விவேகமற்றிருந்தேன்," என்று சொல்கிறார்.

உங்களுக்கு யார் ஊதியம் அளிக்கிறார்களோ அல்லது உங்களுடைய வாழ்க்கைக்கு யார் பாதை அமைத்துத் தருகிறார்களோ, அவர்களுடைய குணங்களே உங்களுக்கும் வரும். ஞானமடைந்த குருமார்களின் கீழ் பணி செய்பவர்களே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள், மகிழ்ச்சியானவர்கள், ஆனந்தமயமானவர்கள்.

உங்களுக்கு ஊதியம் கொடுப்பவர் யாராக இருந்தாலும் அவரது குணங்கள் உங்களுக்குள் சென்று, அது உங்களுடையதாகி விடுகின்றன. நீங்கள் நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும் உங்களுடைய உணர்வில்லாமலேயே, உங்களை அறியாமலேயே அவர்களுடைய குணங்களை உள்வாங்கிக்கொள்கிறீர்கள், ஏற்றுக்கொள்கிறீர்கள்

பீஷ்மர் சொல்கிறார், "நான் துரியோதனனின் உணவை உண்டேன். தூய்மையற்றவனும் பாவம் செய்தவனுமாகிய துரியோதனனிடமிருந்து உணவைப் பெறும் ஆச்'ரய தோஷ பாவத்தைச் செய்தேன். அதனால் எனது அறிவுத்திறன் அப்பொழுது வேலை செய்யவில்லை, செயல்படவில்லை. ஆனால் இப்பொழுது அர்ஜுனனது அம்புகளால் எனது அசுத்தமான இரத்தம் வடிந்து விட்டது. தனிமனித விழிப்புணர்வு பொழிந்த பல அன்க்ளட்சிங் அம்புகள் என்னைத் தூய்மைப் படுத்திவிட்டன."

நீங்கள் நிலையான உறுதிப்பாட்டுடன் வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கை அன்க்ளட்ச் செய்தால், வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கை வளப்படுத்தும் எண்ணங்கள் உங்களை விட்டு நீங்க ஆரம்பிக்கின்றன. அதன்பின் வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கில் இருந்து தர்மம் - நல்லொழுக்க விழிப்புணர்வு வெளிப்படுகிறது.

பொதுவாக, நீங்கள் எதிர்மறை எண்ணங்களால் தொடர்ந்து தாக்கப்படும்பொழுது, வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கு உங்களை எளிதில் துக்கத்தில், மனச்சோர்விற்குள் ஆழ்த்திவிடும்.

அப்படியில்லாமல், அவற்றிலிருந்து நீங்கள் உறுதியாக அன்க்ளட்ச் செய்து கொண்டிருந்தீர்களானால், அதே வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கு நீங்கள் நியாயமான தர்மத்தில் நிலைபெற உதவி செய்யும்; அதுவே உங்களுக்குத் தர்மத்தைப் போதிக்கும். அதுதான் பீஷ்மரின் மூலமாக வெளிப்படும் கதை.

பீஷ்மர்தான் வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்காக இருக்கிறார், "தூய்மையற்ற, எதிர்மறை இரத்தம் எல்லாமே இப்பொழுது என் உடலிலிருந்து வெளியேறிவிட்டது. அதனால்தான் இப்பொழுது நான் உங்களுக்கு எதைச் செய்யலாம், எதைச் செய்யக் கூடாது என்பதைச் சொல்ல முடிகிறது," என்று சொல்கிறார்.

வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கு உங்களுக்கு வழிகாட்டவும் உதவி செய்யவும் நீங்கள் தொடர்ந்து பத்து நாள்களுக்காவது அன்க்ளட்சிங் செய்ய வேண்டும். அதன் பிறகே அது அதன் எதிர்மறைத் தன்மையை இழக்கும். மஹாபாரதப் போரின்பொழுது, அர்ஜுனனால் பத்தாவது நாள் போரின்பொழுதுதான் பீஷ்மரை வீழ்த்த முடிந்தது.

வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கைக் கடந்து வந்துவிட்டால், அடுத்ததாக நீங்கள் புத்தகங்களிலிருந்து படித்து அறிந்த ஆன்மீக அறிவு வெளிவரும். அடுத்து அதை எதிர்த்துப் போரிட வேண்டும்! இது, நீங்கள் கற்றதன் மூலமாகப் பெற்ற தர்க்க ரீதியான அறிவைக் குறிக்கிறது. இது, ஆன்மீகத்தைப் பற்றி நீங்கள் பெற்றிருக்கும் வெறும்பட்டறிவே தவிர, உங்களுடைய நேரடியான அனுபவம் ஆகாது. அது இன்னும் வெறும்பட்டறிவாக மட்டுமே இருக்கிறது. ஒரு ஞானமடைந்த குருவிடம் சரணடைவதை இந்தப் பட்டறிவுப்பூர்வமான அறிவு தடுக்கிறது. இப்பொழுது நீங்கள், கல்வியினாலான கட்டுறு மனப்பாங்கில் சிக்கி விட்டீர்கள். இந்த நிலையில், நீங்கள் துரோணர் என்கிற கதாபாத்திரத்தை எதிர்த்துப் போரிட வேண்டியிருக்கிறது!

சிறிது ஆன்மீக அறிவை, புத்தகங்கள் வாயிலாகவோ அல்லது மற்ற குருமார்களின் மூலமோ பெற்றவர்களால், வாழும் ஞானமடைந்த குருவிடம் சரணடைய முடிவதில்லை. அவர்களுடைய ஆரம்பக் கால குருவோ, அவர்கள் இதுவரை புத்தகங்கள் மூலமாகப் பெற்ற ஆன்மீக அறிவோ அவர்களுக்கு குறுக்கே நின்று, விடுதலைக்கான வழியைத் தடை செய்கிறது. அதுதான் துரோணர்!

## கீதையின் சாரத்தைச் சொல்கிறேன்

சரி! இப்பொழுது மீண்டும் உங்களுக்குக் கீதையின் சாரத்தைத் தருகிறேன்.

எண் பதினெட்டு என்பது ஆழ்ந்த உட்பொருளுடனான எண். தர்க்க ரீதியாக நீங்கள் எட்டுக்கு மேல் எண்ணிக்கைகளை எண்ண இயலாது.

காலத்தின் முதல் கால் பகுதியான ஸத்ய யுகத்தில் நீங்கள் மூன்றுவரை மட்டுமே எண்ணக்கூடியவராக இருந்தீர்கள். இரண்டாவது கால் பகுதியான த்ரேதா யுகத்தில் நீங்கள் ஏழுவரை மட்டுமே எண்ணினீர்கள். மூன்றாவது கால்பகுதியான த்வாபர யுகத்தில் எட்டுவரை எண்ணக்கூடியவராக இருந்தீர்கள். நான்காவது கால் பகுதியான கலி யுகத்தில் எட்டுக்கு மேல் எண்ண ஆரம்பித்தீர்கள்.

சுயமாகக் குணமளிக்கும் எண்ணங்களுக்குள் ஒருமுறைகூட நீங்கள் செல்லாமலிருந்தால், நீங்கள் மனச்சோர்விற்குள் விழுவது நிச்சயம்.

ஞானேந்த்ரியம் எனப்படும் புலனுணர்வு, கர்மேந்த்ரியம் எனப்படும் செயல் உணர்வு ஆகிய பத்துப் புலன்களுடன், மனத்தின் எட்டு எண்ணங்களும் சேரும்பொழுது, அது மனச்சோர்விற்கு வழி வகுக்கிறது.

ஒவ்வொரு புலனும் பல மில்லியன் கணக்கில் எண்ணங்களை உருவாக்குகின்றன. ஞானமடைதலுக்கு இந்தப் பதினெட்டிலிருந்தும் நீங்கள் விடுபட வேண்டும்.

மஹாபாரதத்தில் காணப்படும் பதினெட்டு மில்லியன் வீரர்கள், உங்களது பதினெட்டு மில்லியன் எண்ணங்களைக் குறிக்கிறது.

அதில் பதினோரு மில்லியன் எண்ணங்கள் எதிர்மறை எண்ணங்கள்; ஏழு மில்லியன் நேர்மறை எண்ணங்கள் உங்களுக்கு குணமளிக்க உதவும் எண்ணங்கள்.

அர்ஜுனன் தனிமனித விழிப்புணர்வைக் குறிக்கிறார்.

எதிர்மறை எண்ணங்களுடன் போரிட்டு, அதை அழிக்காதிருக்கும் சோர்வான, சோம்பலான தன்மையைத்தான் தமஸ் என்கிறோம். ஞானமடைதலைத் தடுக்கும் காலந்தாழ்த்தும் நமது குணமே தமஸ்.

நிலம் என்னும் இந்த உடலுக்காகவே எதிர்மறை எண்ணங்களும் நேர்மறை எண்ணங்களும் போரிடுகின்றன.

துரியோதனனே அஹங்காரம் மற்றும் அனைத்தையும் தம்முடைய தாக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற மனப்பான்மைக்கும் உருவகமாக இருக்கிறார். சகுனி சூழ்ச்சி மனப்பான்மைக்கு உருவகமாக இருக்கிறார். "எவ்வாறு இப்படிப்பட்ட எதிர்மறை எண்ணங்களை எதிர்கொள்ளுவது!" என அர்ஜுனன் வியக்கும்பொழுதுதான் மனச்சோர்வில் விழுகிறார்.

அவருக்கு, ஒரு ஞானமடைந்த குரு, அன்க்ளட்ச் செய்யச் சொல்லும் ஒரு குரு தேவைப்படுகிறார்.

அர்ஜுனன் தமது இயலாமையையும் கோழைத்தனத்தையும் ஒத்துக்கொள்ளாமல், தமது குடும்பத்தாரிடமும் பரம்பரையிடமும் தமக்குள்ள பொறுப்பைப் பற்றியும் கடமையைப் பற்றியும் பேசுகிறார்.

அவர் தமது கோழைத்தனத்தை, தமது இரக்க குணமாக நியாயப்படுத்துகிறார்.

நம்மை எதிர்மறை எண்ணத்திலிருந்து விடுபடுத்தும் நுட்பமாகிய அன்க்ளட்ச் என்கிறத்யான நுட்பம்தான், அர்ஜுனன் எய்யும் அம்புகள்.

பெற்றோரும் ஆசிரியருமான பீஷ்மரும் துரோணரும் ஏன் எதிர்மறையுடன் சேர்ந்து உள்ளார்கள்?

எதிர்மறை எண்ணங்களால் சூழப்படும்பொழுது, சுயமாகக் குணமளிக்கும் எண்ணங்களும் எதிர்மறையாகி விடுகின்றன.

கடந்தகாலத்தில் உங்கள் வளர்ச்சிக்கு ஏதோ ஒன்று உதவி இருக்கலாம். ஆனால் தற்பொழுது அதற்கு உங்களை மேலும் வளர்ச்சியடையச் செய்யும் சக்தி இல்லாமல் இருக்கலாம்.

அதைத் தாண்டிச் செல்வது எப்படி என்பது பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாததினால், நீங்கள் அங்கேயே நின்று விடுவீர்கள். அதைத்தான் துரோணரும் பீஷ்மரும் குறிக்கிறார்கள். அவர்களும் பார்ப்பதற்கே கொடூரமானவர்களாகத் தெரியும் துரியோதனன், துச்சாதனன் போன்றவர்களே. துரோணர், அர்ஜுனனுக்கு வில்வித்தையைக் கற்பித்தார்; அவரை ஊக்கப்படுத்தினார்; ஆன்மீக உணர்வூட்டினார்; ஆனால் கிருஷ்ணரின் முன்னால் துரோணர்கூட ஒரு எதிரியே!

அடுத்ததாகப் போரில் அர்ஜுனன் சந்திப்பது கர்ணனை, தர்ம சிந்தனையை. இரக்க குணத்தைக்கூட சுயநலத்திற்காகவும் உலக இன்பங்களை அடைவதற்காகவும் பயன்படுத்துவதைக்குறிப்பதேகர்ணன். தம்முடைய தர்ம காரியங்களின் மூலம் கூட, அவரால் ஞானம் அடைந்துவிட முடியவில்லை.

தர்மமே என்றாலும் ஞானத்திற்குத் தடையானால், அது அதர்மமே!

ஞானமடைந்த குருவிடம், கிருஷ்ணரிடம் சரணடைந்த பின்னரே, கர்ணன் விடுதலை பெற்றார். ஞானமடைந்த குரு, நீங்கள் விடுதலை பெறுவதற்காக, முக்தியடைவதற்காக, நீங்கள் கொடுப்பதைப் பெற்றுக்கொள்கிறார்.

கர்ணன் செய்த தர்மத்தின் பலனே அவர் ஞானமடைவதைத் தடுத்து விடுகின்றன. கிருஷ்ணர் அந்த தர்மத்தின் பலனை அவரே கேட்டுப் பெற்றுக்கொண்டு, கர்ணனை முக்தியடையச் செய்தார். அதனால்தான் அதற்குக் கர்ண மோக்ஷம் என்று பெயர். அது விடுதலை, கர்ண வதம், அழிவு அல்ல.

பீஷ்மர், பெற்றோர் மற்றும் பெரியவர்களால் ஏற்பட்ட கட்டுறு மனப்பாங்கின் உருவகம். நீங்கள் அன்க்ளட்ச் செய்ய முயற்சி செய்யும்பொழுது, முதலாவதாக வருவது உங்களது சிறு வயதில் ஏற்பட்ட கட்டுறு மனப்பாங்கே. அதனால்தான் பீஷ்மர், மஹாபாரதப் போரில் முதலாவது தளபதியாக வருகிறார். அவருக்குப் பின் துரோணர் வருகிறார், அவர்தான் அவர்களின் முதல் ஆசிரியர்.

நாம் அன்க்ளட்ச் நிலையை அடைந்தாலும்கூட, தர்மம் என்ற நன்னடத்தையைக் கடைப்பிடித்தே ஆக வேண்டும். நாம் நெறி சாராத, ஒழுக்கமற்ற வழிமுறைகளில் விழுந்துவிட முடியாது என்பதையே தர்மர் குறிக்கிறார்.

போரில் அர்ஜுனனுக்குப் பக்க பலமாக, ஆதரவாகப் பலர் இருந்தார்கள். பீமன் தைரியத்தையும் ஸஹதேவன் படிப்பறிவையும் குறிக்கிறார்கள். நகுலனிடம், உடலை நலமாகவும் தகுதியானதாகவும் வைத்துக் கொள்வதற்காக யோகம் போன்ற பல வழிமுறைகள் உள்ளன. இவர்கள் எல்லாம் அர்ஜுனனின் ஆதரவாளர்கள்.

இறுதியாக, அர்ஜுனனின் இரதத்தை ஓட்டி வரும் ஸாரதியாக இருப்பவர், ஞானகுரு கிருஷ்ணரே!

உங்களுடைய வீட்டுப் பெரியவர்களும் ஆசிரியர்களும் தொடக்க நிலை குருமார்களும் உங்கள் முன்னால் நின்றுகொண்டு, உங்களை அன்க்ளட்சிங் செய்யவிடாமல் தடுக்கிறார்கள்.

உங்களது நற்செயல்களும் அஹங்காரமும்கூட உங்கள் முன்னால் நிற்கின்றன.

எல்லா எதிர்மறை எண்ணங்களும் இந்தப் பெரியவர்களின் பின்னாலும் நற்செயல்களின் பின்னாலும் ஒளிந்துகொண்டு தங்களை மறைத்துக்கொண்டு நிற்கின்றன.

அழிந்தே ஆக வேண்டும் என்பதுபோல் பாவனை செய்வதே!"

கிருஷ்ணரின் இந்த வார்த்தைகளாலும் அர்ஜுனன் மனநிறைவடையாமல், திருப்தியுறாமல், அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருந்தபொழுதுதான், கிருஷ்ணர் அவருக்கு விச்'வரூப தர்ச'னம் தருகிறார். இறைகாட்சியைக் காணும் திறனளிக்கிறார்.

காண்டீவா என்பது நம் ஒவ்வொருவரிடமும் இருக்கும் கருவி. அது நம்மிடமிருந்து பிரிக்க முடியாத ஒரு கருவியாக இருக்கிறது. அர்ஜுனனது அன்க்ளட்சிங் தான் காண்டீவமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. அர்ஜுனனது அம்பறாத்தூணியில் முடிவேயில்லாத, எண்ணிக்கையில் அடங்காத அளவுக்கு அம்புகள் இருப்பதாக நம்பப்படுகிறது. அப்படியென்றால், அன்க்ளட்சிங் வழிமுறை உங்களிடமிருந்து பிரித்தெடுக்க முடியாதது என்று பொருள்படுகிறது. ஏனென்றால் உங்களது இயற்கை இயல்பே அதுதான்.

பத்து நாள்களுக்குப் பிறகு பெற்றோரின் கட்டுறு மனப்பாங்கு செயல்பட முடியாததாகிறது. அது எப்போதும் இறப்பதில்லை. ஆனால் அதைச் செயலிழக்கச் செய்யலாம், அதைத்தான் பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் செயலிழந்து இருப்பதாகக் காட்டுகிறார்கள்.

மகாபாரதப் போர் முடிவடைகிறது. பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் படுத்திருக்கிறார். அந்நிலையில் பீஷ்மர் பாண்டவர்களுக்கு நாட்டை எவ்வாறு ஆட்சி செய்வது எனக் கற்பிக்கிறார்.

அதற்கு பீஷ்மர், "என்னால் அப்பொழுது பேச முடியவில்லை. எதிர்மறை எண்ணங்களினால் அழுத்தப்பட்டிருந்தேன். துரியோதனனது உணவை உண்டேன். அதனால் என்னால் நேர்மறையில் சிந்திக்க இயலவில்லை. நான் ஆச்ரய தோஷத்தால், எதிர்மறை எண்ணங்களால் கொடுக்கப்பட்ட உணவை உண்பதால் வரும் பாவத்தால், பீடிக்கப்பட்டிருந்தேன்.

அர்ஜுனனது அம்புகள் என் உடலில் இருந்து எல்லா அசுத்த இரத்தத்தையும் எடுத்துவிட்டது. இப்பொழுது நான் அறிவுப்பூர்வமாக யோசிக்கிறேன். என்னால் அறிவுக் கூர்மையுடன் யோசிக்க முடிகிறது," என்று சொல்கிறார்.

வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கு உங்களை மனச்சோர்விற்குள் ஆழ்த்தி விடும். நீங்கள் அதிலிருந்து அன்கிளட்ச் ஆகிவிட்டால், அதுவே உங்களுக்கு வழிகாட்டி. பீஷ்மரைப்போல, அது உங்களை நேர்மையான விழிப்புணர்வுக்கு அழைத்துச் செல்லும்.

இவையே மகாபாரதத்தின் உருவகங்கள்.

| நாம் அன்கிளட்ச் நிலையை அடைந்தாலும்கூட, தர்மம் என்ற நன்னடத்தையைக் கடைப்பிடித்தே ஆக வேண்டும். |

கேள்வி: ஸ்வாமிஜி, ஆளுமைத்திறனை மேம்படுத்துவதற்கும் ஞானமடைதலுக்கும் உள்ள உறவு என்ன?

ஞானமடைதல் என்பது உங்களது ஆளுமைத் திறன்களை மேம்படுத்துவது அல்ல; அதை அடியோடு விட்டு விடுவதைப் பற்றியது.

ஆளுமைத் திறன் மேம்பாடு என்றால் என்ன?

நம் 'எண்ண அமைப்பில்' ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய, நமக்குள் ‘பளிச்’ என சில கிளிக்குகளை உருவாக்கக்கூடிய ஒரு எண்ணக் குவியலை நமக்குள் பெருக்கிக்கொள்கிறோம். அதனால் நாம் இதுவரை நம்முடைய பிரச்சினைகளாகக் கருதிக் கொண்டிருக்கும் விஷயங்கள் திடீரெனக் காணாமல் போய் விடுகின்றன.

ஆனால் அந்தச் சுய உதவி எண்ணங்களின் ஆயுள் காலம் சில நாள்கள் மட்டுமே! ஒன்றை கற்பனையில் உருவாக்கிப் பார்ப்பதற்கும் நேர்மறை எண்ணங்களுக்கும் சில நாள்களுக்கே சக்தி உண்டு. அவை தற்காலிகமான முன்னேற்றத்தை மட்டுமே தரும்!

அவை நிரந்தரமான தீர்வைத் தருவதில்லை.

ஞானமடைந்த ஒரு குரு மாத்திரமே, உங்களுக்குத் தொடர்ந்து க்ளிக்குகள் அளித்து, தீட்சை கொடுத்து, உங்களது பிரச்சினைகளை, சிக்கல்களைத் தீர்த்து வைப்பார்.

அது மட்டுமல்ல, உங்களது க்ளிக்குகள் வேலை செய்வதை நிறுத்தினாலும் ஒரு குருவானவர் உங்களுக்குத் தொடர்ந்து உதவிசெய்யக்கூடியவராகவும் உங்களுக்கு உறுதுணையாகவும் இருக்கிறார். உங்கள் க்ளிக்குகள் வேலை செய்வதை நிறுத்திய பின்புகூட உங்களது பிரச்சினைகளை யார் ஒருவர் தீர்த்து வைக்கிறாரோ அவரே ஞானமடைந்த குரு!

அவர்கள், க்ளிக் கொடுத்த வரைச் சந்தேகிப்பதில்லை, தாங்கள் தவறு செய்ததாகத்தான் கருதுகிறார்கள். தேவையற்ற குற்ற உணர்ச்சிக்குள் தங்களை ஆழ்த்திக்கொள்கிறார்கள்.

ஞானமடையாதவர்கள் கொடுக்கும் விஷயத்தை உள்வாங்கிக் கொள்வதால் ஏற்படும் மிகப்பெரிய ஆபத்து இதுதான்.

நீங்கள் உங்களது சக்தியையே சந்தேகிக்கும் அபாயத்தில் வீழ்ந்து விடுகிறீர்கள். ஒரு செயலுக்கும் உதவாத க்ளிக்கை, உங்களை உருமாற்றமடையச் செய்யும் வழிமுறையாக மாற்றுவதற்குக் கடுமையாகப் போராடுகிறீர்கள். அதுவே ஒரு கடுமையான பயிற்சியாக, ஸாதனாவாக மாறுகிறது.

கேள்வி: ஸ்வாமிஜி, துரோணர், கர்ணன், இறுதியாக துரியோதனன் இவர்களை எல்லாம் கடந்து செல்வதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?

துரோணரை முடிவுக்குக் கொண்டுவர, நான்கு மனிதர்களின் பங்களிப்புத் தேவையாய் இருக்கிறது; அர்ஜுனன்- தனிமனித விழிப்புணர்வு; கிருஷ்ணர்- ப்ரபஞ்ச விழிப்புணர்வு; யுதிஷ்டிரர்- நன்னடத்தை, நீதிநெறி, ஒழுக்கம் இவற்றின் வெளிப்பாடு; பீமன்-வீரத்தைக் குறிப்பவர்.

தம் ஆச்சாரியாருக்கு எதிராகச் செயல்பட வேண்டுமானால் நீதிநெறியை விட்டுவிட வேண்டும். அப்பொழுதுதான் ஆச்சாரியரையும் தாண்டிச் செல்ல முடியும். கிருஷ்ணர் இங்கே நிலைமையைத் தம் கட்டுக்குள் கொண்டு வருகிறார். அவர் அர்ஜுனனையும் யுதிஷ்டிரரையும் குற்ற உணர்ச்சியிலிருந்து விடுவித்து விடுகிறார்.

கிருஷ்ணர் யுதிஷ்டிரரிடம், அஸ்வத்தாமன் என்ற யானை இறந்துவிட்டதாக எல்லோருக்கும் அறிவிக்கும்படி சொல்கிறார். அதன்படி யுதிஷ்டிரரும் “அஸ்வத்தாமன் என்ற யானை இறந்துவிட்டான்,” என்று சொல்லும்பொழுது, ‘யானை’ என்ற சொல் துரோணருக்குக் கேட்காதவாறு அந்தச் சமயத்தில் கிருஷ்ணர் அவரது பாஞ்சஜன்யம் என்ற சங்கை எடுத்து ஊதினார்.

ஸம்ஸ்க்ரு'த மொழியைப் பொறுத்தமட்டில் யானை என்பது ஆண்பால் என்பதால் அஸ்வத்தாமன் என்ற யானை இறந்துவிட்டான் என்றே யுதிஷ்டிரர் சொன்னார்.

துரோணருக்கு, ‘அஸ்வத்தாமன் இறந்துவிட்டான்’ என்று மட்டுமே கேட்டது. ‘யானை’ என்பது கேட்கவில்லை. உடனே துரோணர் புத்திர சோகத்தில் ஆழ்ந்து ஆயுதங்களைக் கீழே போட்டுவிட, அவர் கொல்லப்படுகிறார்.

உங்களது நீதி, நேர்மைப் பண்பு துரோணரை விட்டுவிட ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். இங்கே நீங்கள் உங்கள் நீதி நேர்மைப் பண்பை, அதாவது சமுதாயத்தின் நெறி முறைகளைக் கடந்து செல்கிறீர்கள். இதை உங்களது இறுதி குருவுக்காகவும் நீங்கள் ஞானமடைவதற்காகவும் செய்ய வேண்டியுள்ளது.

அடுத்ததாக கர்ணன். நல்ல குணம், இரக்க குணம், தரும சிந்தனை போன்ற ஸத்வ குணத்தின் உருவகமாகச் சொல்லப்படுகிறார்.

வெளியுலகையும் அதில் உள்ள மக்களையும் நீங்கள் உண்மை என்று எண்ணுகிறீர்கள். அதனால் நீங்கள் இரக்க உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறீர்கள்.

ஆனால் இந்த அனுமானம் உண்மையல்ல. உங்களைச் சுற்றியிருக்கும் இந்த வெளியுலகம் நீங்கள் நினைப்பதுபோல் உண்மையானது அல்ல.

பார்ப்பவரும் பார்க்கப்படும் பொருளும் வேறு வேறானவை என்று நீங்கள் எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். பார்ப்பவர், பார்க்கப்படும் பொருள் இவற்றிற்கு இடையே முன்னும் பின்னுமாக மாறி மாறி சென்று கொண்டிருக்கும் செயலே பார்த்தல். பார்ப்பவர், பார்க்கப்படுவது இவற்றிற்கிடையே தொடர்ந்து சென்று, வந்து கொண்டிருப்பதை விட்டு விடுபவரே, ‘துறந்தவர்’.

இந்தத் ‘தொடர் மாற்றம்’ நிற்கும்பொழுது, தானாகவே ‘துறத்தல்’ அதாவது ‘விட்டு விடுதல்’ நிகழ்கிறது. அப்பொழுது ஞானம் பிறக்கிறது. பார்ப்பவர் _ப_க்தியில் கரைந்து விடுகிறார். வெறுமனே பார்க்கப்படுவது மட்டுமே இருக்கிறது. அப்பொழுது ஞானமடைதல், பார்த்தல் நிகழ்கிறது.

நீங்கள் இரக்க குணத்தின் ஆயுதங்களை நீக்க வேண்டும். "கோடிக்கணக்கானவர்கள் உணவிற்காகத் துன்பப் படும்பொழுது, நான் எனது ஞானமடைதலுக்காக உழைப்பது எந்த வகையில் நியாயம்?" என்று இரக்க உணர்வின் காரணமாக உங்களுக்குள் கேட்கப்படும் சில கேள்விகளால் உண்டாகும் போராட்டத்திலிருந்து விலக வேண்டும்.

இது, நீங்கள் இரக்கம் என்று எண்ணிக் கொண்டிருப்பதின் ஒரு வெளிப்பாடு. உங்களது தடுமாற்றம் இதுவானால், நீங்கள் மஹாபாரதப் போரின் பதினாலாவது நாளில் சிக்கிக் கொண்டீர்கள். அன்றுதான் கர்ணனை, அர்ஜுனன் எதிர் கொண்டார்!

| ஒரு ஞானமடைந்த குரு மாத்திரமே, உங்களுக்குத் தொடர்ந்து ‘க்ளிக்குகள்’ அளித்து, உங்களது பிரச்சி னைகளைத் தீர்த்து வைப்பார். | கர்ணனின் இரக்க குணத்தாலும் அவரது நற்செய்கைகளாலும் தர்மங்களாலும் அர்ஜுனனது அம்புகள் அனைத்தும் அவர் மீது மலர் மாலைகளாக விழுகின்றன. நீங்கள் இரக்க குணத்தில் சிக்கிக் கொண்டீர்களானால், உங்களை நேரடியாகக் கொல்ல முடியாது. நீங்கள் சொர்க்கலோகத்தில் இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறீர்கள். இருந்தாலும் அது ஞானமடைந்த நிலை அல்ல. ஒருவர் நல்லவராகவும் தர்ம சிந்தனையுடனும் சிறந்த வாழ்க்கையை வாழ்பவராக இருந்தாலும் அவர் ஞானமடையாதவரே. |

அவரும் மனத்தில் ஆழப்பதிந்திருக்கும் எண்ணப்பதிவுகளின் சுமையுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவரே!

ஜென் குருமார்கள் சொல்கிறார்கள், ‘ஞானமடைந்த ஒருவர் கொலையே செய்தாலும்கூட அதனால் நன்மையே விளையும்’. அதே சமயம், ஞானமடையாத ஒருவர் நன்மையே செய்தாலும்கூட தீமையும் நிகழலாம்! இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொண்டால், யாரும் கிருஷ்ணரின் செய்கைகளைப் பற்றிக் கேள்வி கேட்கமாட்டார்கள். போரில் அவரது செயல்களைக் குறித்து சந்தேகங்களை எழுப்ப மாட்டார்கள்.

கிருஷ்ணர், ஸத்வ குணத்தின் தன்மையான கருணையையும் தீமையற்றதாக மாற்றி விடுகிறார். சல்லியன், கர்ணனின் தேரோட்டி, தன்னிச்சையான இயல்பைக் குறிக்கிறார்.

இயல்பாகத் தன்னிச்சையாகச் செயல்படும் திறன்தான் இரக்க குணத்தை இயக்கும் சக்தியாக இருக்கிறது. கிருஷ்ணர் இரக்க குணத்திற்கும் தன்னிச்சை செயல்பாட்டிற்கும் இடையே கலக்கத்தை, அமைதியின்மையை, தொல்லையை ஏற்படுத்துகிறார். அவர் கர்ணனையும் சல்லியனையும் பிரித்து விடுகிறார். அதாவது பரிவு குணத்தையும் தன்னிச்சையாக செயல்படுவதையும் பிரித்து விடுகிறார்.

நல்ல குணம், இயற்கையின் சகோதரன்தான். ஆனாலும் அதுவும் ஞானமடைவதற்குத் தடையாக இருக்கிறது! அதனால்தான் குரு சொல்கிறார், "இந்த நல்ல குணத்தை உதறி விடு. விட்டு விடு. நீ இரக்கத்தின் பிடியில் சிக்கி நிற்க வேண்டாம். அதுவும்கூட ஒரு பற்றுதான்!

பீஷ்மரைக் கடந்து வருதல், ஆச்ரமவாஸியாவதற்குச் சமம்.

ஒரு ஆன்மீக சமுதாயத்திற்குள் வாழ்வது, பெற்றோரிடமிருந்து அன்க்ளட்சிங் செய்வது, வளப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கிலிருந்து வெளிவருவது இவை உங்களது கட்டுப்பாடுகளை விட்டு விடுவதற்கான முதல் படி. துரோணரைக் கடந்து செல்வது என்பது ஸந்யாஸத்திற்கு ஒப்பாகும். எல்லாப் பற்றுகளையும் விட்டு விடுதல்.

கர்ணனையும் கடந்து செல்வது என்பது ஜீவன் முக்தராக வாழ்தல்! ஜீவன் முக்தராக வாழ்தல் என்பது நாம் காலங்காலமாகக் கருதி வரும் நல்ல பண்புகளையும் விட்டு விடுவது, அவற்றின் மீதுள்ள பற்றையும்கூட விட்டு விடுவதுதான்.

அர்ஜுனன், நற்பண்புகளின் உருவகமாக இருக்கும் அவரது அண்ணன் யுதிஷ்டிரரைத் தாண்டிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

முடிவாக நீங்கள், பாதுகாப்பற்ற உங்களது அகந்தையை எதிர்கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் உங்களையே நேருக்கு நேராகச் சந்திக்கிறீர்கள்.

திடீரென்று நீங்கள் இனிமேல் குருவுடன் தொடர்ந்து இருக்க விருப்பமில்லாத தன்மையை உங்களுக்குள் உணர்கிறீர்கள். அவருடன் உங்களுக்கிருந்த தொடர்பை இழந்து விட்டதாக உணர்கிறீர்கள். நீங்கள் இந்த நிலையில் இருக்கும்பொழுது, நீங்கள் போரில் துரியோதனனைச் சந்திக்கிறீர்கள்.

துரியோதனை உங்களால் அழிக்க முடியாது. தனிமனித விழிப்புணர்வு அஹங்காரத்தினிடம் ஒன்றும் செய்ய இயலாது. பின்பு, எவ்வாறு போரிட்டு அஹங்காரத்தை வெல்வது?

இப்பொழுதுதான் உங்களுக்கு குருவினுடைய முழுப் பாதுகாப்பும், அரணும் தேவைப்படுகிறது. உங்களுக்கும் உங்களுடைய அஹங்காரத்திற்கும் இடையேயான போர் நடைபெறும்பொழுது, குருவினால்கூட உங்கள் மீது நேரடியாக வேலை செய்ய முடியாது.

துரியோதனன் வீழ்ந்தவுடன், அஹங்காரம் வீழ்ந்தவுடன், அவரது இரத்தம் அம்ருதமாகிறது. அமிர்தம்-இறவா மருந்து. அதனால்தான் திரௌபதி அதை தமது தலை முடியில் தடவி, தலை முடியை முடிகிறார். அவர் முன்பு செய்திருந்த சபதத்தையும் முடித்தார்.

இப்பொழுது வளர்ப்புறு கட்டுறு மனப்பாங்கு, அதன் எல்லா எதிர்மறைத் தன்மையையும் இழந்து விட்டதைக் காண்பீர்கள். அதன் நேர்மறைத் தன்மை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும். பின்னர் நீங்கள் உங்கள் பெற்றோரிடமிருந்து எப்படி வாழ்வை நடத்துவது என்ற ஆலோசனையைப் பெறலாம்.

கேள்வி: ஸ்வாமிஜி, துரோணருக்கும் ஸஹதேவனுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

ஸஹதேவன் ஒரு ஜோதிட வல்லுனர். துரியோதனன், போர் தொடங்குவதற்கான சிறப்பான நேரத்தைக் குறித்துத் தருமாறு கேட்டு ஸஹதேவனிடம் சென்றார். ஸஹதேவனும் அவ்வாறே ஒப்புக்கொண்டு, அமாவாசையன்று போர் தொடங்கினால் வெற்றி நிச்சயம் என நாள் குறித்துக் கொடுத்தார்.

அப்படியென்றால், அந்த நாளில் போர் தொடங்கினால், துரியோதனன் வெற்றி பெறுவார். இது உறுதி.

கிருஷ்ணருக்கு, ஸஹதேவன் சொல்வது உண்மையில் நடந்தேறும் என்பது தெரியுமாதலால், இப்பொழுது அவர் ஒரு சிக்கலுக்குள் மாட்டிக் கொண்டார். இப்பொழுது அவர் இந்தப் போரின் போக்கை மாற்றுவதற்காக ஒரு உபாயம் செய்ய வேண்டியதாயிற்று. வழக்கமாக அமாவாசை அன்று எல்லோரும் பித்ருக்களுக்குத் திதி கொடுப்பது மரபு. கிருஷ்ணர் அதை ஒரு நாள் முன்னதாகவே செய்தார். இதைக் கண்ட சூரிய, சந்திர தேவதைகள் திடுக்கிட்டு, கிருஷ்ணரிடம் வந்து, “ஏன் இப்படி மரபு மீறி நடந்துகொள்கிறீர்கள்,” எனக் கேட்டார்கள்.

கிருஷ்ணர் அவர்களிடம், "அமாவாசை என்றால் என்ன?" என்று விளக்கம் கேட்டார்.

அவர்களும் "சூரியனும் சந்திரனும் சந்தித்துக் கொள்வதே அமாவாசை' என்று சொன்னார்கள். அப்படியா? நீங்கள் இருவரும் இப்பொழுது சந்தித்துக்கொள்ள வில்லையா? அதனால் இன்றுதான் அமாவாசை!" என்று கிருஷ்ணர் சொல்லிவிட்டார். கிருஷ்ணரின் குறுக்கீட்டுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். போர் ஒரு நாள் முன்னதாகவே தொடங்குகிறது; அதாவது, அமாவாசைக்கு முந்தைய நாளே துரியோதனன் போரைத் தொடங்கினார். அதனால் அவர் தோற்கடிக்கப்பட்டார்.

ஸஹதேவனுக்கு, துரியோதனின் வெற்றியைப் பற்றியோ, தோல்வியைப் பற்றியோ எந்தவிதமான தனிப்பட்ட எண்ணமும் இல்லை. சரியான வழிகாட்டுதல் மட்டுமே அவரது பொறுப்பு என்று அவர் உணர்ந்திருந்தார். அதுதான் அவரது சிறப்பியல்பு.

எனக்குத் தெரியும் சில சி'ஷ்யர்கள் எனக்கு எதிராக எதிர்காலத்தில் செல்லக்கூடும் என்று இருந்தாலும் நான் அவர்களுக்கும் கற்பிக்கிறேன்; இந்த ஆச்'ரமத்தில் தங்கவும் அனுமதிக்கிறேன். அவர்களும் நன்மையடைந்து, உருமாற்றமடைவார்கள் என்ற வாய்ப்பைக் கருதியே வேலை செய்கிறேன்.

துரோணர் அப்படிப்பட்ட காரியத்தை ஒருபோதும் செய்யமாட்டார். அதுதான் ஸஹதேவனுக்கும் துரோணருக்குமிடையே உள்ள வேறுபாடு.

கேள்வி: ஸ்வாமிஜி, குந்தியும் திரௌபதியும் எதைக் குறிக்கிறார்கள்?

பஞ்ச பாண்டவர்களின் மனைவியான திரௌபதி ஒரு மாயை. மாயை என்பது உண்மையில் இல்லாத ஒன்று. ஆனால் இருப்பதாகக் கருதப்படுவது, உணரப்படுவது.

வாழ்வின் சாரம் அனைத்தையும் இழந்து விடும்பொழுது, நீங்கள் இப்பொழுது இருக்கும் வீடே உங்களை ஞானமடைதலை நோக்கி எடுத்துச் செல்லும். ஞானமடைதலை நோக்கி ஈர்க்கப்படுவீர்கள்.

திரௌபதி, ஞானமடைந்த குருவான கிருஷ்ணருக்குத் தங்கை. அவர் ஒரு நுட்பமான கதாபாத்திரம். உங்களைக் கட்டுப்படுத்தவும் ஞானமடையச் செய்யவும் அவரால் இயலும். அவரைத் துகிலுரிக்க மேற்கொண்ட முயற்சியின் பொருள் இதுதான்.

அதுதான் மஹாபாரதத்தின் மிகப்பெரிய திருப்பு முனை.

கேள்வி: ஸ்வாமிஜி! விதுரன், பலராமன் இவர்களது பங்கு என்ன?

விதுரனும் பலராமனும் ஞானமடைந்த, ஆனால் மனித அறிவுக்கு எட்டாத விசித்திரமானவர்கள். அவர்களால் யாருக்கும் உதவ முடியாது. போர் தொடங்கியதும் அவர்கள் மறைந்து விடுகிறார்கள்.