அத்தியாயம் 6: எந்த முடிவு எடுக்கும் முன்பு யோசியுங்கள்🔗

ஒரு சின்ன கதையோடு துவங்கலாம்:

பட்ஜெட்டிலான ஒரு படத்திற்கு, பாலைவனப்பகுதியில் படப்பிடிப்பு நடத்திக்கொண்டிருந்தார். இந்தப் படங்களை எப்படி தயாரிக்கிறார்கள் என்று உங்களுக்கே தெரியும். செயற்கையான காட்சி அமைக்க நிறைய பணம் செலவு செய்வார்கள். அந்தப் படம் முழுவதுமே, நம் கனவுகளை திருப்திப்படுத்துவதை நோக்கியே இயக்கப்படுகிறது. அதில் நடிக்கும், நடிகை, நடிகர்களுக்கு அளவில்லாமல் பணம் செலவு செய்வார்கள். நேரத்தை வீணடிக்க அவர்களுக்கு வாய்ப்பே இல்லை. ஏனென்றால் அவர்களுக்கு நேரம் தான் பணம்.

ஒரு நாள் நல்ல வெயில் நேரத்தில், படப்பிடிப்பின் நடுவில், வயதான அமெரிக்கவாழ் இந்தியர் ஒருவர் செட்டிற்குள் வந்தார். அவர் இயக்குனரின் காதி; கரகரப்பான குரலில், ரகசியமாக ‘நாளைக்கு மழை வரும்’ என்று சொல்லிவிட்டு விலகிச் சென்றுவிட்டார்.

‘ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். கொள்ளவும் மாட்டார்.

கிருஷ்ணர், இதற்கு முன் சொன்னதையே இன்னும் விளக்கமாக தொடர்ந்து சொல்கிறார். தன்னுடைய செயலுக்கான (பலனின் மீது, பற்றில்லாத சாது, அவர் ஒரு கர்ம யோகி. பலனின் மீது பற்று இல்லாமல் தொடர்ந்து நேர்மையான வேலை செய்யும் ஒருவர்).

தயவு செய்து புரிந்து கொள்ளுங்கள், 'நீங்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் செயல்களுக்கும், 'கர்மா° - செயல்களின் நிலை, 'சந்நியாசி°, துறவு நிலை என்பதற்கும் சம்மந்தமேயில்லை. அவை நேரடியாக உங்கள் இருப்போடு தொடர்பு கொண்டவை. ஒரு சந்நியாசியாக இருப்பது, எல்லாவற்றையும் துறந்து துறவியாக இருப்பது என்பது ஒரு அந்தஸ்து அல்ல, அது ஒரு நிலை. அது மனிதனுடைய ஒரு நிலை.

நீங்கள் கர்மயோகத்தை செய்தாலும் சரி அல்லது சந்நியாசியாகவே இருந்தாலும் சரி அது எந்தவிதத்திலும் உங்களை பாதிக்கப் போவதில்லை.

ஒருவர் கர்மயோகியாக இருந்தால் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலைகளை, பற்றில்லாமலும் எந்தவொரு பலனையும் எதிர்பார்க்காமல் செய்வார்.

வீட்டின் சொந்தக்காரர் இருந்தாலும், தொழிலதிபராக இருந்தாலும் தொழிலாளியாக இருந்தாலும் இவர்களின் வாழ்க்கையின் இடையிலும் இது நடக்கும். அந்தஸ்து என்பது எந்தவொரு பலனிலும் இல்லை.

அதே போல் தான், ஒருவர் துறப்பதற்காக அல்லது துறவியாவதற்கான காவி உடுத்துவது ஆன்மீக வாழ்க்கை.

ஒருவர் துறவிக்கான அனைத்து அலங்காரங்களையும் அணிந்தாலும் அவர் இன்னும் முழுமையாக 'சம்சார மாயா° என்ற வாழ்க்கையின் மாயையில் சி க்கியிருப்பார்.

'ஆதி சங்கராச்சார்யா° இவர் பழமையான இந்தியாவின் ஞானமடைந்த குரு.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இல்லாதவற்றைத் துறந்து விடுங்கள். உங்களின் எல்லா பிரச்சனைகளும் தீர இதுவே போதுமானது.

பிறகு, உங்களிடம் இருப்பவைகளோடு ஆழமாக உணர்வு பூர்வமாக வாழத் துவங்குவீர்கள். இதுவரை நீங்கள் சம்பாதித்தவைகளோடு உங்கள் இருப்பில் ஆனந்தமாக இருப்பீர்கள்.

நமக்கு நாமே கொடுத்துக் கொள்ளும் பெரிய பிரச்சனைகளில் ஒன்று. ஆசைகள் மற்றும் பொருட்களின் பின்னால் ஓடுவது. நமக்குத் தேவையானதை நாம் அடைந்துவிட்ட பிறகு அதை அனுபவிக்க நமக்கு நேரமிருக்காது.

நம்முடைய சந்தோஷம் எப்படியிருக்கிற தென்றால், நமது ஆசைகளைத் துரத்துவதில் மட்டும் தான் இருக்கிறது. அதை அனுபவிப்பதில் கூட கிடையாது. ஒரு முறை அனுபவித்து விட்டால் அடுத்த ஆசையைத் துரத்துவோம்.அவ்வளவு தான்.

நம்மிடம் இருப்பதை அனுபவிப்பதில் நாம் நேரத்தைச் செலவழிப்பது இல்லை. ஆனால் நம்மிடம் என்ன இருக்கவேண்டும் என்று எண்ணுகின்றோமோ அதைத் தேடியே நாம் நேரத்தை செலவழித்துக் கொண்டு இருக்கின்றோம்.

நம்மில் பலருக்கு நிகழ்காலம் என்பது அர்த்தமில்லாதது. அதனால் தான் நாம் நிஜத்தைத் தவறவிட்டு விடுகிறோம். உண்மையான மகிழ்ச்சியை இழந்துவிடுகிறோம்.

எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கற்பனை என்கின்ற மாயை தான் நமது ஆர்வத்தைத் தூண்டி, நம்மை அதன் பின்னால் இழுத்துச் செல்லும். இறுதியில் நமக்குத் துக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

குருகுல அமைப்பின் நியதிப்படி குருகுலத்தில் இருக்கும் வரை அந்தக் குழந்தை திருமணமாகாமலேயே இருக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட காலத்தின் முடிவில் அந்தக் குழந்தையின் விருப்பம், திறமையின் அடிப்படையில் அவர்கள் 'கிரகஸ்தர்°, குடும்பஸ்தராகவோ, அல்லது, 'சந்நியாசி° ஒருதுறவியாகவோ தங்கள் வாழ்க்கையைத் துவங்குகிறார்கள்.

ஆரம்ப காலத்தில், குருவின் வழிநடத்துதலுடன் மேற்கொள்ளும் 'பிரம்மச்ச ர்யம்° வாழ்க்கை கற்பனைகளை நீக்கி, நிஜத்தின் வாழ்வதற்கான அடிப்படைத் தெளிவை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறது.

நீங்கள் ஆழ்ந்து உள்ளே பார்த்தீர்களென்றால், நாம் எந்த அளவிற்கு கற்பனைகளோடு வாழ்கி றோம் என்பது புரியும்.

50 வருடங்களுக்குமுன்புகூடஅப்படியில்லை, ஆனால் இன்று தொலைக்காட்சியும் வலை தளமும் நம்மைச் செய்திகளால் மூழ்கடிக்கின்றன.

அதற்குச் சமமாக நம்மை கற்பனைகளிலும் மூழ்கடிக்கின்றன.

எங்களது ஆசிரமத்திற்கு பெற்றோருடன் ஒரு பத்து வயது சிறுமி வந்திருந்தாள். 'நீ வளர்ந்ததும் யாரை மணந்து கொள்ளப் போகிறாய்' என்று வேடிக்கையாகக் கேட்டோம். அதற்கு அந்த சிறுமி, ஏற்கனவே திருமணமாகி குழந்தைகளுடன் இருக்கும் ஒரு பெரிய சினிமா நட்சத்திரத்தின் பெயரைச் சொன்னார். இன்றைய காலகட்டத்தில் ராமரும் சீதையும் வாழ்ந்திருந்தாலும், அவர்களின் மீது எறியப் படும் கற்பனைகளால்

எனக்குப் பொருத்தமான சிறந்த துணையைக் கண்டு பிடித்தேன்.

அந்த இளைஞர் கேட்டார், 'பிறகு என்ன ஆனது? ஏன் அவர்களை நீங்கள் திருமணம் செய்யவில்லை?'

முதியவர் பதில் சொன்னார், 'என்னைப் போலவே அவளும், அவளுக்குப் பொருத்தமான கற்பனை செய்து உவத்துள்ள துணையைத் தேடிக்கொண்டு இருந்தனர்'.

ஒவ்வொருவரும் அவர்களுடைய கற்பனையுடன் ஒத்துப்போகிற, ஒரு சிறந்த துணையைத் தேடுகிறார்கள்.

நாம் தேடுவது போன்ற துணையைக் கண்டு பிடித்தாலும், அவரோடு வாழ ஆரம்பித்த பிறகு தான் நாம் பல வருடங்களாக மிகவும் கவனமாக கற்பனையில் செதுக்கி வைத்திருப்பவர்க்கும், யாருடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோமோ அவருக்கும் உள்ள வித்தியாசம் மெல்ல புரியவரும்.

நாம் உருவகப்படுத்தி வைத்திருப்பது ஒருபோதும் நிஜத்தோடு பொருந்தாது, ஏனென்றால், உருவகம் கூட கற்பனையே!.

இன்னும் ஒரு சின்ன கதை.

ஒரு கணவனும் மனைவியும் 50 வருடங்களாக ஒன்றாக வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்களது மகள் முதல் அனைவர்க்கும் ஆச்சர்யம் அவர்கள் எப்ப பல வருடங்களாக வாழ்கிறார்கள்? என்று.

ஒரு நாள் அவர்கள் மகள் அதைப்பற்றி அவரின் அம்மாவிடம் கேட்டார். அதற்கு அவரது அம்மா பதில் சொன்னார், 'ஓ, அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை நீ உன் கண்களை மட்டும் மூடிக்கொண்டு, இது உனக்கு நடக்கவில்லை, என்று கற்பனை செய்துகொள், அவ்வளவு தான்!'.

நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்! பல திருமணங்களில் இது தான் நடக்கிறது.

| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

நம்முடைய கணவன் அல்லது மனைவியை நாம் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வதேயில்லை.

நாம் அவர்களோடு உண்மையாக வாழ்வதுமில்லை, உறவபடுவதுமில்லை. நம்முடைய சொந்த கற்பனைகளுடனும், நம்முடைய எண்ணங்களுடனுமே வாழ்கிறோம், நாம் ஒரே வீட்டில் வாழ்ந்தாலும் எத்தனை முறை நம்முடைய கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்திருக்கிறோம். கண்களால் தொடர்பு கொள்வது எத்தனை முறை நடந்திருக்கிறது.

காரணம் என்னவென்றால், நமக்கும் நம் வாழ்க்கைக்கும் இடையில் இருப்பதைப் போலவே, நமக்கும் நம் வாழ்க்கைத் துணைக்கும் இடையில் எப்போதுமே ஒரு கற்பனைத் திரை இருந்துகொண்டே இருக்கிறது.

'ஆண்கள் புதன் கிரகத்திலிருந்து வந்தவர்கள், பெண்கள் சுக்கிரனிலிருந்து வந்தவர்கள்' என்ற ஒரு புத்தகம் இருக்கிறது.

இந்தக் கதாசிரியர், நிஜ வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் பல விஷயங்களை இந்தப் புத்தகத்தில் விளக்கியிருக்கிறார்.

நான் நினைக்கிறேன், 'அந்தப் புத்தகத்திற்கு வேறு ஏதாவது தலைப்பை வைக்க வேண்டும்' என்று அவர்கள் கண்டிப்பாக வேறு தலைப்பைத் தேடவேண்டும் புதனும், சுக்கிரனும் மிகவும் நெருக்கமானவை.

அவை இரண்டும் ஒரே குடும்பத்தைச்

சேர்ந்தவை.

எப்படியிருந்தாலும் நம்முடைய வாழ்க்கை கற்பனைகளாலே நிறைந்தது. நம்முடைய வருங்காலத் துணையைப் பற்றியும் அவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்ற கற்பனைகளுடனும், நம்முடைய கற்பனைக்குள் நிஜத்தோடு பொருந்தவில்லை என்றால் என்ன செய்வது ? என்றெல்லாம் கற்பனை செய்து கொண்டு இருக்கிறோம்.

நமக்கு ஏற்ற துணையாக மாறிவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில், நம்மை அவர்களும், அவர்களை நாமும் தொடர்ந்து செதுக்கிக் கொண்டே இருக்கின்றோம்.

நம் வீட்டில் கேட்கும் சத்தம் எல்லாம் அந்த உளி மற்றும் சுத்தியலின் சத்தமாகவே இருக்கும். நாம் தொடர்ந்து செதுக்கிக்கொண்டே இருக்கின்றோம்.

சிவ சூத்திரத்தில், சிவன் தன் மனைவி பார்வதி தேவிக்கு, சூத்திரங்களைப் போதிக்கும்போது சொல்கிறார், 'ஒரு தம்பதியரின் படுக்கையில் நான்கு பேர் இருக்கிறார்கள்'. ஆச்ச ர்யத்தில் விரிந்த பார்வதி தேவியின் கண்களைப் பார்த்து, அவர் விளக்குகிறார், அங்கே ஒரு ஜோடி கணவன், மனைவி, அவர்களுடன் கற்பனை மனைவி, மனைவியின் கற்பனைக் கணவன்.

இப்படிப்பட்ட திருமணம், திருமணமே இல்லை. கணவனும், மனைவியும் மற்றவரை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்ற கற்பனை செய்து கொண்டு வாழ்க்கை நடத்தும் போது அந்தத் திருமணம் எப்படி உயிரோடு இருக்கும்?

நாம் பிறரை செதுக்க ஆரம்பிக்கும் போது, நடக்கும், அடுத்தவர்க்கும் துக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறோம். நிஜ வாழ்க்கையோடு வாழும் அளவிற்குப் போதுமான

அறிவியல் எல்லாம் ஒளித்துகள்களைப் பயன்படுத்துவதைத்தான் அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கிறது. அறிவியலை, அதன் ஒளித்துகள்களின் பயன்பாட்டிற்கு ஏற்றார் போல பயன்பாட்டிற்கு ஏற்றார் போல, குறைக்கப்படலாம், சுருக்கலாம்.

அது மின்சாரமாக இருக்கலாம், அணுகுண்டு அல்லது சக்தியின் வேறு வடிவங்களாகவும் இருக்கலாம். எல்லாமே ஒளித்துகள்களைப் பயன்படுத்துவதில்தான் இருக்கின்றது. ஆனால் சூத்திரங்கள் மட்டும் வேறு வேறு.

நம்முடைய மின்விசிறி, இஸ்திரிப்பெட்டி மைக்ரோஸ்கோப், கேமரா, லேப்டாப் அல்லது அணுகுண்டு எதுவானாலும், எல்லாவற்றையுமே ஒரே விஷயத்திற்குள் அடக்கிவிட முடியும், அந்த விஷயம் ஒளி அல்லது மின் காந்தத் துகள்களைக் கையாளும் நுட்பம் தான்.

விஞ்ஞானிகள் ஒளி சக்தியைக் கொண்டு எல்லா பொருட்களையும் உருவாக்கினார்கள். நமது கீழை நாட்டுத் துறவிகள் ஒலி சக்தியைக் கொண்டு எல்லா பொருட்களையும் உருவாக்கினார்கள்.

உண்மையிலேயே 'புஷ்பக விமானம்' (பறக்கும் ரதம்) நம்மிடருந்தாதது. உண்மையிலேயே நாம் 'பிரம்மாஸ்திரத்தை' (அணு ஆயுதம்) நாம் எய்திருக்கிறோம். எல்லாமே உண்மை.

ஆனால், காலப்போக்கில், நாம் அந்த நுட்பத்தைத் தொலைத்து விட்டோம். அவ்வளவு தான். ஒலி அலைகளைப் பயன்படுத்தும் அறிவியலும் தொலைக்கப்பட்டு விட்டது.

இந்த நுட்பங்கள் தொலைந்துவிட்டதால், உண்மையிலேயே அந்தப் பொருட்கள் எல்லாமே இருந்ததா என்பது, இன்று கேள்விக்கு உரியவைகளாகி விட்டன.

மக்கள் இப்போது, இவை எல்லாவற்றையுமே வெறும் கட்டுக்கதைகள்

இருபத்தைந்து வருடம்

நான்கு மணி நேரத்திற்கும் மேல் அப்படியே இருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஒலி சக்தியோடு விளையாடக்கூடிய பலபேர் இருக்கிறார்கள். சாமியே இதைக் 'கும்பமேளாவில்' பார்த்திருக்கிறோம்.

பத்து வருடங்களுக்கு முன் ஹரித்துவார் கும்பமேளாவில் நானே என் கண்களாலேயே பார்த்தோம், அந்தக் கும்பமேளாவில், ஒரு சந்நியாசி காற்றில் மிதந்துகொண்டிருந்தார். ஆச்சரியத்துடன் மக்கள் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அதேபோல் இன்னொரு சந்நியாசி, கூர்மையான ஆணிகள் நிறைந்த பலகையின் மேல் அமர்ந்திருப்பதையும் பார்த்தோம்.

சந்நியாசி காற்றில் பறப்பதையும், ஆணியின் மேல் அமர்ந்திருப்பதையும் படம்பிடித்து நம்முடைய ஆசிரமத்தில் கூட வைத்திருக்கிறோம்.

அதனால், கிருஷ்ணன் இங்கே சொல்கிறார், 'வெறுமனே தீயை துறப்பதன் சந்நியாசியாகிவிட முடியாது'. அதேபோல் இங்கே நான் சொல்கி றன், செல்போனை துறப்பதால் சந்நியாசி ஆகிவிட முடியாது.

நம் மன அமைப்பு தான் மாறவேண்டும். உண்மையாகத் துறப்பது என்பது, மனம் எண்ணங்களைத் துறப்பது தான். பொதுவாகவே, நம்முடைய உடல் இருக்கும் இடத்தில் மனமும் சேர்ந்து இருப்பதில்லை. நாம் வீட்டில் இருக்கும்போது நம் எண்ணங்கள் அலுவலகத்தில் இருக்கும். நாம் அலுவலகத்தில் இருக்கும் போது நம் மனம் வேறு எங்காவது 'அங்கு என்ன நடக்கும்' என்று கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும். விடுமுறையில் இருந்தால், வேலையைப் பற்றிக் கவலைப்படும்.

உடல் இருக்கும் இடத்திற்கே மனதைக்

முனிவர்கள், பெரிய ரிஷிகள் எல்லோருமே குடும்பஸ்தர்கள். அதனால் இந்திரன் அவர்களை தொல்லை செய்வதற்கும், வளர்ச்சியடைச் செய்வதற்கும் முயன்று கொண்டே இருப்பார்.

சிறந்த 'தபஸ்விகள்' (கடும் தவத்தின் பலனை அனுபவித்தவர்கள்) கூட இந்த கிளர்ச்சியில் இருந்து தப்பிக்க முடியாது.

மிகவும் பிரபலமான ஓவியம் ஒன்று, பல நாட்காட்டிகளில் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. திருவாங்கூர் ன் மன்னரான ரவி வர்மா, மேனகை என்ற விண்ணுலக தேவதையால் கவரப்பட்ட 'விசுவாமித்திரர்' என்ற பெரும் முனிவரின் ஓவியத்தை வரைந்திருந்தார்.

மேனகையின் மீதான தன் பார்வையைத் தடுக்க கைகளை வைத்து கண்களை மூடியிருந்தார். ஆனால் விரல்கள் விரிந்து இருந்ததால், விரல்களின் இடைவெளியில் அவர் இரகசியமாக மேனகையைப் பார்க்கிறார்.

நீங்கள் இதற்கு முன்பு பார்த்தே இராதப் பெண்கள் எல்லாம் உங்கள் முன்னால் வருவார்கள். நீங்கள் கற்பனைகளை துறக்க வேண்டும்.

அகங்காரம், மனம், நான் என்ற அடையாளம், இதை எப்படி வேண்டுமானாலும் பெயரிட்டுக் கொள்ளுங்கள், அங்கிருந்து தான் இந்தக் கற்பனைகள் எல்லாமே உருவாகின்றன.

இந்தப் போலியான கற்பனைக் காட்சிகள் நம்மை ஆட்சி செய்து, கட்டுப்படுத்துகின்றன. நம் மனதை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதாக நாம் நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வது, அனுபவிப்பது மேலும் அதை அப்படியே வெளிப்படுத்துவது இல்லையென்றால் நாம் தொடர்ந்து போரிட்டு துக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருப்போம். அதுதான் உண்மை, சத்தியம்.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒருவருடைய மனைவி ஆற்றில் விழுந்து விட்டதாக அவருக்குத் தகவல் வந்தது. மனைவியைக் காப்பாற்றுவதற்காக அவர் ஆற்றுக்கு ஓடினார்.

அனைவரும் ஆச்சரியப்படும் வகையில் அந்த மனிதர் ஆற்றில் குதித்து, அதன் போக்கில் செல்லாமல் எதிர்த்திசையில் நீந்தினார்.

இதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த மக்கள் எல்லோரும் கத்தினார்கள். அவரை 'முட்டாள்' என்றார்கள். மக்கள் அவரைப்பார்த்து, 'ஏன் நீரோட்டத்திற்கு எதிராக நீந்துகிறீர்கள்? உங்கள் மனைவி நீரின் போக்கிலேயேதானே அடித்துச் செல்லப்பட்டார்' என்று கேட்டார்கள்.

அந்த மனிதர் சொன்னார், 'உங்களுக்குத் தெரியாது, என் மனைவி ஆற்றில் கூட நீரோட்டத்திற்கு எதிராக மட்டும் தான் செல்வாள்'.

நீரின் ஓட்டத்தை எப்போதும் எதிர்த்து நிற்கும் பாறையை போல நாமும் இருக்கலாம். அந்த ஆறு திரும்பத் திரும்ப பாறையை அடித்துச்சென்று, இறுதியில் அதை மணலாக்கி, ஆற்றின் அடியிலேயே நிரந்தரமாக தங்கவைத்து விடும்.

இல்லையென்றால், தண்ணீர் எந்தத்திசையில் சென்றாலும், அதன் போக்கிலேயே தன்னை வளைந்து செல்லும் நாணலாகவும் இருக்கலாம். நாணலை ஆற்று நீர் எதுவும் செய்யப்போவதில்லை.

நீரின் போக்கிலேயே சென்றதால் நாணல் தண்ணீரிலேயே இருக்கிறது.

கிறிஸ்து சொல்லும்போதுஇதைத்தான் குறிப்பிடுகிறார், ‘பணிவுக்குத் தான் இந்த உலகம் சொந்தம்’.

அவர் நம்மை கோழைத்தனமாக இருக்க வேண்டுமென்றோ அல்லது நம் நிழலைப் பார்த்து நாமே பயப்படவேண்டும் என்றோ, அப்படி இருந்தால் நமக்காக உகத்தை உருவாக்கித் தருவதாகவோ சொல்லவில்லை.

இங்கே பணிவு என்பது கோழைத்தனமல்ல! பயமும் அல்ல! வாழ்க்கையின் போக்கிலேயே செல்ல நம்மை அனுமதிக்கும் ஒரு பண்பு தான் பணிவு.

நாம் செழித்து பணிவு அனுமதிக்கிறது. நாம் கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை, ஆனால் பிரபஞ்சம் கட்டுப்பாட்டில் தான் இருக்கிறது என்று நாம் தெரிந்து கொள்ளும் நுட்பம் தான் பணிவு. பணிவு என்பது 'ஞானம்’. ஞானம் இந்த உலகத்தையே உருவாக்கும்.

திருஷ்டி சிருஷ்டி, சிருஷ்டி, திருஷ்டி என்ற இரண்டு வழக்குகள் உண்டு.

உலகத்தின் உண்மை நிலையை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வதற்குப் பதில், நம்முடைய கற்பனைகளுக்கு ஏற்றார்போல இந்த உலகம் இயங்கவேண்டும் என்று நாம் நினைக்கிறோம்.

நீரோட்டத்திற்கு எதிர்த்திசையில் நீந்திய பெண்மணி சந்தித்த ஆபத்தைப் போலவே, இதுவும், நிச்சயமாக பேராபத்து நடக்கும் என்பதற்கான குறிப்புதான்.

நமக்கு ஒரு வாய்ப்பு இருக்கிறது, விதியை நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து, எல்லா நேரமும் போராட முடியும் என்று நம்பி வாழ்க்கையின் ஓட்டத்திற்கு எதிரான திசையில் செல்காம்.

மூச்சுப்பயிற்சியைப் பற்றியதும் அல்ல. யோகாவின் நோக்கம் உடலைக் கச்சிதமாக வைத்திருப்பதும் அல்ல. யோகா, உடல், மனம் மற்றும் ஆன்மாவை முழுமையாக்குகிறது. இது ‘நான்’ என்ற இருப்பை நோக்கியே உள் முகப் பயணம்.

பதஞ்சலி ஒரு சிறந்த மனிதர். யோகா செய்வதற்காக முறையை உருவாக்கினார். எட்டுப் பகுதிகளின் தொகுப்பாகிய ‘அஷ்டாங்க யோகத்தை’ அவருடைய யோக சூத்திரத்தில் அவர் வழங்கியிருக்கிறார்.

இன்று இது ‘யோகாவின் எட்டுப் படிகள்’ என்று தவறாக விளக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்த எட்டுப் படிகளையும் ஒவ்வொன்றாகவும், வரிசையாகவும் செய்து வந்தால், நாம் எங்கும் சென்று சேர மாட்டோம். பதஞ்சலியின் நோக்கம் அது அல்ல.

பதஞ்சலி கொடுத்த எட்டுப் பகுதிகளுமே ஒரே நேரத்தில் செய்ய வேண்டியவை, ஒன்றின் பின் ஒன்றாக அல்ல!.

இந்த எட்டில், இரண்டு பகுதிகளின் மூலமாக மட்டும் யோகம் பயில்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. (1) ‘ஆசனம்’ உடற்பயிற்சி (2) ‘பிராணாயாமா’ மூச்சுப்பயிற்சி. ஆனால், இந்த இரண்டு பயிற்சிகள் மட்டும் தான். இன்று பெரும்பாலான யோகா ஆசிரியர்களால் கற்றுத் தரப்படுகின்றன. இதனால் என்ன பயன்? உண்மையான பலன் அதிலிருந்து கிடைக்கப்போவதில்லை.

பதஞ்சலியின் அஷ்டாங்க யோகத்தின் இறுதிப் பலனும், அதன் பாதையும் ஆனந்தத்தை உள்ளடக்கியது. முறையாகப் பயிலும்போது ஆனந்தம் என்பது நாம் அடையவேண்டிய இலக்கு மட்டுமல்ல, அதனுடைய பாதையும் அதுவே.

‘நீங்கள் எப்போதாவது பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஒரே ஒரு யோகா பயிற்சியாளராவது, அவர்செய்யும் யோகத்தை ஆனந்தமாக செய்கிறாரா என்று?’.

எப்போதும் முகத்தை சுழிக்கிறார்கள், உடலை வற்புறுத்தி, மூச்சைக் கட்டுப்படுத்தி, தன்னைத்தானே வேதனைப்படுத்துகிறார்கள். எதற்காக?

பதஞ்சலி ஒருபோதும் அவர்களையும் அவர்களது மாணவர்களையும் சி

இருபத்தைந்து வருடம்

யோக நிலையை நாம் அடைந்துவிடுவோம்.

‘அஹிம்சா’ (சாய் யண்ட்ரப்யூயீங்) முதல் பகுதியான ‘யமா’வின் மற்றொரு பிரிவு. மதம் அஹிம்சையை நீதியின் உரிமை கட்டளையாக ‘நாம் அஹிம்சாவாதியாக இருந்தால் சொர்க்கத்திற்குச் செல்வோம், வன்முறைவாதியாக இருந்தால் நரகத்திற்குத் தான் செல்வோம்’ என்று போதிக்கிறது.

ஆனால் நான் சொல்கிறேன், எந்த ஒழுக்கத்தையும் கடைப்பிடிக்க முடியாது. அறிவுரை என்பது எல்லோருமே கொடுக்கத் தயாராக இருப்பது, ஆனால் எடுத்துக்கொள்ள ஒருவரும் விரும்புவதில்லை.

ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பது மிகவும் கஷ்டமானது. அதில் நாம் வெற்றிபெற்றால், பிறகு நாம் பைத்தியமாவோம். நாம் எந்த ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடித்தாலும், அடக்கப்படுவோம், கூடவே துக்கத்திலும் தள்ளப்படுவோம்.

நாம் புரிந்து கடைப்பிடித்தால், அது ஒருபோதும் ஒழுக்கமாக இருக்காது. அது நம்மோடு ஒன்றிவிடும். நாமும் பிரபஞ்சத்தோடு இணைந்து விடுவோம்.

சொர்க்கம், நரகம் என்பது உண்மையல்ல. நாம் ஒழுக்கத்தை, நரகத்திற்குப் பயந்தோ சொர்க்கத்தை நம்பியோ கடைப்பிடித்தால், நாம் வளரவில்லை என்று அர்த்தம்.

அஹிம்சையை புரிந்து கொண்டு கடைப்பிடிக்க வேண்டும் அதன் பிறகு நம்முடைய நடையிலும் பேச்சிலும் அது தானாகவே ஒளிரத் துவங்கும்.

‘யமா’வின் மற்ற விதிகளில் ஒன்று ‘சத்யா’

சூத்திரங்களை மாற்றியமைக்கவோ அல்லது பகுதியாகவோ, துண்டு துண்டாகவோ செய்யவோ முடியாது.

தனக்குள் இருக்கும் கடவுள் தன்மையை உணர்வதற்கு, ஒருவர் இந்தச் சூத்திரங்கள் எந்த முறையில் சொல்லப்பட்டு உள்ளதோ, அப்படியே பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

யோகா என்பது ஒரு சூத்திரம் அதில் கடவுள் தன்மையை அமைபதற்காக செய்யப்படவேண்டிய நுட்பங்கள் அடங்கியிருக்கின்றன.

ஒரு முறை நாம் அந்த எட்டு கொள்கைகளுடன் ஆழ்ந்து இணைந்து விட்டோமானால், நம்முடைய முழுமையான இருப்புத்தன்மையின் பாகமாக அது மாறிவிடும். நம்முடைய நாளின் ஒரு நிமிடம் கூட அதை மறப்பது கஷ்டமாகிவிடும்.

நாம் யோகாவை கடவுள் தன்மையை சந்திப்பதற்காக செய்யும் போது. நாம் யோகாவை ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அட்டவணை போட்டு செய்ய வேண்டிய செயலாகப் பார்க்க மாட்டோம்.

நாம் யோகாவை மூச்சாகவும் வாழ்க்கையாகவுமே வாழ்வோம்.

யோகாவின் இந்த எட்டுப் பகுதிகள் நாம் செய்யும் செயலை மேலும் சிறப்பாக்கும். உதாரணத்திற்கு, நாம் யாரிடமாவது பேசிக் கொண்டிருந்தால், நாம் நிலையாக, பேச வேண்டிய சத்தியத்தில் விழிப்புணர்வோடு இருப்போம்.

யோகாவை ஒரு நாளின் குறிப்பிட்ட மணி நேரம் மட்டும் செய்யவேண்டிய உடற்பயிற்சியாகவோ, விதிமுறைகளாகவோ பார்க்கக் கூடாது.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நுழைந்து, பிறகு அதுவே நம் வாழ்க்கை முறையாக மாறிவிடும்.

இந்தக்கால நவீன மனிதன் கூட, அவர் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலிலும் இந்தக் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

நாம் எந்தக் காரணத்திற்காக எந்த நோக்கத்திற்காக நாம் தீவிரமாக உடலை அசைத்து (அ) வளைக்கிறோமோ, அந்த எண்ணம், அந்த நோக்கம் முழுவதுமாக நம் உடல் மற்றும் மனதில் நுழைக்கப்படுகிறது. அதுவும் பதிவு செய்யப்படுகிறது.

நமக்கு இது அதிர்ச்சியாக இருக்கலாம். ஆனால் இது தான் சத்தியம். இது என்னுடைய அனுபவத்திலிருந்து இது கண்ட சத்தியம்.

நீங்கள் உடலை அசைக்கும் போது எந்தவொரு எண்ணத்தை நோக்கத்தை சம்ஸ்காரத்தை பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்களோ, அந்த சம்ஸ்காரம் உங்களுக்குள் நுழைந்து உங்கள் உடலிலிருந்து தானாகவே அந்த சம்ஸ்காரம் வெளிப்படும்.

உதாரணத்திற்கு, நல்ல ஆரோக்யம் வேண்டுமென்ற எண்ணத்தோடும், திடமான நம்பிக்கையோடும் உங்கள் உடலை அசைக்கும் போதும், நீங்கள் உங்கள் உடலை எப்படி அசைத்தாலும், ஆரோக்கியம் என்பது சாதாரணமாக நடந்துவிடும்.

சும்மா உட்காருவது உட்பட எந்த உடல் அசைவு என்றாலும், நீங்கள் ஆரோக்யம் கிடைக்கும் என்று திடமாக நம்பினால், ஆரோக்கியம் சுலபமாக உங்களுக்குள் நடந்துவிடும்.

இது நம்மை இன்னொரு முக்கியமான தீர்மானத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. நாம் எந்த முறைகளில் இந்த யோக ஆசனங்களைச் செய்கிறோம் என்பது முக்கியமில்லை.

அந்த ஆசனத்தில் நாம் எந்த எண்ணம், கருத்தோடு உடலை அசைக்கிறோ நாம் என்பது தான் முக்கியம். புரிந்து கொள்ளுங்கள் நம்முடைய உடல் கூட எண்ணப்பதிவுகளால் ஆனதே. நாம் நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும், நாம் நம்முடைய சொந்த சுயகட்டுப்பாட்டின் வெளிப்பாடுதான் நம்முடைய எண்ணப்பதிவு நம்முடைய திசுக்களிலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

இந்த சத்தியத்தை அனுபவப்பூர்வமாக உணர ஒரு எளிய நுட்பம் காலையில் ஒரு

| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

முயற்சியின் போது உடல், மன அமைப்பை படித்து, முடிவில் அஷ்டாங்க யோகத்தின் அடிப்படையாக பதஞ்சலியால் உருவாக்கப்பட்டது.

ஆசனங்களும், மூச்சுப்பயிற்சியும் இந்த மொத்த செயல்முறையின் பாகம் தான். ஆனால் இன்று செய்யப்படுவது போல நாளின் ஒரு பாகம் அல்ல.

தயவு செய்து புரிந்து கொள்ளுங்கள், ஆன்மாவோடு இணைவதற்கு உடலும் மனமும் இணைந்து ஒரே மாதிரடியாக வேலை செய்ய வேண்டும்.

யோகாவை அடைய, மனதிற்கு தீவிரம் இருக்க வேண்டும், உடலும் அதற்கேற்றார் போல் அசைவுகளைச் செய்ய வேண்டும், மனம் மிகவும் முக்கியமானது. அதனால் தான் பதஞ்சலி அவருடைய ஆராய்ச்சி நூலில் யோகா என்பது 'மனதை நிறுத்துதல்' என்ற கூற்றுடன்தொடங்குகிறார். இது மிகவும் ஆழமானது. மிகவும் உண்மையானது / சத்தியமானது.

அலுவலகத்தில் அமர்ந்து வேலை செய்பவர்கள் கூட, அவர்களை சுறுசுறுப்பாக வைத்துக்கொள்ளத் போதுமான அசைவுகளை செய்கிறார்கள். நம்முடைய அசைவுகளில் உண்மையில் என்ன குறை இருக்கிறது என்றால் தீவிரமும் விழிப்புணர்வு தான் நம்மைப் பற்றிய உண்மைகளை நாமே தேடுவதற்கான வழி தான் நமக்குக் குறைவாக இருக்கிறது. அதனால் நான் சொல்கிறேன். தயவு செய்து, உங்களின் அசைவுகளுக்கு ஏற்ப வாழ்க்கையைச் சேருங்கள்.

என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யுங்கள், ஆனால் அதை விழிப்புணர்வோடு செய்யுங்கள்.

நித்ய யோகா நமக்கு விழிப்புணர்வோடு இருக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. மேலும் எப்படி ஒரு சின்ன அசைவாக இருந்தாலும், அதை விழிப்புணர்வையும், ஆனந்தத்தையும் தரும் தியானமாக செய்யலாம் என்றும் கற்றுத்தருகிறது.

இது தான் கிருஷ்ணர் சொல்ல நினைத்தது பதஞ்சலி உறுதிப்படுத்தியது.

இது சத்தியங்களின் மூலங்கள் வெவ்வேறு என்பதைக் குறிப்பது அல்ல. நாம் இந்த சத்தியங்கள் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும், சாவிகளையும் ஒழுக்கநெறிகளையும் தொலைத்துவிட்டோம்.

இவற்றை நம்முடைய ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்கு உட்பட்ட மனச்சாட்சியின் மூலம் புரிந்து கொள்கிறோம். பிறகு நாம் நினைத்தது தான் சரி என்று நம்முடைய அரைகுறையான தர்க்க அறிவை அதில் பொருத்திப் பார்க்கின்றோம்.

இறுதியில் அது வேலைசெய்து, நாம் லாபகரமான தொழிலை உருவாக்கினால் நாம் சந்தோஷமடைகின்றோம். ஆனால் அதில் ஏதாவது பிரச்சனை ஏற்பட்டது என்றால், நாம் பழிபோடுவதற்கு எப்போதும் பதஞ்சலி இருக்கின்றார்.

நீங்களே உங்களின் நண்பரா, எதிரியா?

6.5 நீங்களே நீங்கள் உங்களின் நண்பன்; நீங்களே உங்கள் எதிரி.

உங்களை நீங்களே உயர்த்திக் கொள்ளுங்கள். உங்களை நீங்களே தாழ்த்திக் கொள்ளாதீர்கள்.

6.6 தன்னைத்தானே வென்றவர்களுக்கு, அவர்களே தான், அவர்களின் நண்பர்களிலேயே மேலான நண்பன்.

இதைச் செய்வதில் தோல்வி அடைந்த ஒருவருக்கு, அவரே அவரின் மேலான எதிரி.

6.7 தன்னைத்தானே வெற்றி பெற்றவர், அமைதியை அடைந்துவிட்டவர், ஏற்கனவே மேலான நிலையை அடைந்துவிட்டார் என்பது ஏற்கனவே

இருபத்தைந்து வருடம் பொதுவாக அடைவதலில் தான் நாம் சிக்கிக் கொண்டு உள்ளோம்.

நாம் நிலையாக நம்முடைய உடமைகளின் மீதே கவனமாக இருக்கின்றோம்.

கொஞ்சம் புத்திக் கூர்மையுள்ள ஒருவர் வைத்திருத்தல் என்பதிலிருந்து செய்தல் என்ற நிலைக்கு நகர்வார். அதாவது மந்தத்தன்மையில் இருந்து சுறுசுறுப்பிற்கு பிறகு 'செய்தலி'லிருந்து 'இருத்தல்'க்கு நகரலாம். அதாவது சுறுசுறுப்பிலிருந்து அதிர்வுள்ள அமைதி நிலைக்கு.

அதிர்வுள்ள அமைதிநிலை 'சத்வா' விற்கு செல்லும் மாற்றம், ஆன்ம ரீதியாக முன்னேற்றி, நம் விழிப்புணர்விற்கு ஆழமாகச் செல்ல உதவுகிறது.

சென்ற அத்தியாயத்தில் கிருஷ்ணரிடமிருந்து நாம், பயம் மற்றும் பேராசையிலிருந்து கடவுள் தன்மையின் உணர்வுநிலை மற்றும் ஆனந்தத்திற்குச் செல்வதற்கான நுட்பத்தைக் கற்றுக்கொண்டோம்.

இந்த உபதேசத்தில் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்:

ஒருவர் தன்னுடைய உண்மையான இருப்பிலிருந்து தன்னை வெளிப்படுத்த வேண்டும், அவரையேத் தாழ்த்திக் கொள்ளக்கூடாது. இந்த இருப்பு தான் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆன்மாவின் நண்பனும் அதேபோல எதிரியும்.

நீங்களே உங்களின் நண்பன், நீ ங்களே உங்களின் எதிரி. உங்களை நீங்களே உயர்த்திக்கொள்ளும் நுட்பத்தை நீங்கள் தெரிந்துக் கொண்டால், நீங்களே உங்களின் நண்பனாகி

நாம் புதிதாக எதைச் செய்ய ஆரம்பித்தாலும், நமக்கு எப்போதும் மூன்று நிலைகள் இருக்கும். முதலாவது எதிர்த்து நிற்பது. இரண்டாவது தவிர்ப்பது. அக்கறை மற்றும் எதிர்த்து நிற்பது இரண்டையுமே தவிர்க்க வேண்டும். மூன்றாவது ஏற்றுக்கொள்ளல்.

இந்த முறையில் தான் எல்லாமே ஆரம்பிக்கிறது. தான், நமக்குள் என்ன செய்ய ஆரம்பித்தாலும், இதே முறையில் நாம் வளர ஆரம்பிக்கின்றோம்.

முதலில் எதிர்த்து நிற்பது:- நாம் திரும்பத் திரும்ப தோல்வி அடைவோம். மறந்து விடுவோம். நமது அமைப்பு எதிர்த்து நிற்கும். நாம் சிக்கல்களையும், குற்றச்சாட்டுகளையும், சாத்தியமாகக்கூடிய விவாதங்களையும் உருவாக்க முயற்சி செய்வோம்.

சில நேரங்களில் நம்மால் கிருஷ்ணரின் போதனைகளை கடைப்பிடிக்க முடியாத போது, நாம் கிருஷ்ணரை திட்ட ஆரம்பித்து விடுவோம்.

நிறைய மக்களை நான் பார்த்திருக்கேன், அவர்களால் கிருஷ்ணரின் போதனைகளை பின்பற்ற முடியாதபோது கிருஷ்ணன் மீது குற்றம் சுமத்த ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

கிருஷ்ணனை குறை சொல்வதன் மூலம் கிருஷ்ணரிடம் இருந்து நாம் சுலபமாக தப்பித்துக் கொள்ளலாம்.

நம்மால் இந்த உபதேசங்களைப் பின்பற்ற முடியாதபோது, நம்மைப் பற்றி நாமே எடைபோட ஆரம்பித்து விடுவோம்.

நாம் இவற்றை எல்லாம் பின்பற்றாதபோது உள்ளுக்குள் நம் உள்ளுணர்வு இயற்கையிலேயே நம்மைப் புண்படுத்தும். அதனால் நாம் சரியான செயலைத் தான் செய்கின்றோம் என்று நம் உள்ளுணர்வை நாம் நம்ப வைக்க வேண்டும்.

நாம் ஏதாவது விவாதத்தைத் தேடவேண்டும் அதுவரை நம்மால் பின்பற்ற முடியாதவரை, நாம் கிருஷ்ணரை குற்றம் சாட்டுவோம். கிருஷ்ணரின் உபதேச சென்று உண்மையிலேயே எவ்வளவு பேருக்கு ஞானம் வேண்டும் என்று ஒரு கணக்கெடுத்து வா'.

அன்று மாலையே, அந்த நகரத்தில் ஒரு நீண்ட கணக்கெடுப்பு நடத்திய பின் அந்த மனிதர் திரும்பி வந்தார். 'குருவே, இரண்டு பேருக்கு மட்டும் தான் ஞானம் தேவை'.

உண்மையிலியாருக்கும்அதுதேவையில்லை!. அப்படியே தேவை என்றாலும், அது நம் வீட்டில் காட்சிப் பொருட்களின் எண்ணிக்கையில் ஒன்று அதிகமாகும்.

நம் வீட்டிற்கு மக்கள் வரும்போதெல்லாம் நாம் சொல்லிக்கொள்வோம், 'இது டெல்லியிலிருந்து வாங்கி வந்தது. இது நியூயார்க்கிலிருந்து வந்தது, இந்தச் சிலை ஜப்பானிலிருந்து வந்தது'.

அதே போல நாம் சொல்லிக் கொள்வோம், 'ஓ! இந்த ஞானம்... உனக்கு அந்த குருவைத் தெரியுமா? அவர் எனக்குக் கொடுத்தார்'.

அவருடைய 'கீதை' சத்சங்கத்திற்கு நான் சென்றிருந்தேன். அப்பொழுது அவர் எங்களுக்கு இதைக் கொடுத்தார். இது பார்க்க எப்படி இருக்கிறது?

இன்னும் ஒரு காட்சிப் பொருளாக

ஒரு சின்ன கதை:

அப்துல்லா ஒரு சிறந்த சூஃபி ஞானி. அவர் எப்போதும் பரவசத்தோடும், பேரானந்தத்தோடும் இருந்தார்.

அவருடைய சீடர்களில் ஒருவர் அவரைக் கேட்டார், 'குருவே, நீங்கள் எப்படி இவ்வளவு ஆனந்தமாக இருக்கிறீர்கள்? நீ ங்கள் துயரப்பட்டு/துக்கப்பட்டு நான் எப்போதுமே பார்த்ததில்லை. நீங்கள் எப்போதும் ஆனந்தமாக இருக்கிறீர்கள். இது எப்படி சாத்தியம்?'.

அப்துல்லா பதிலளித்தார், 'தினமும் காலை நான் படுக்கையிலிருந்து எழும்போது, என்னை நானேகேட்பேன், 'அப்துல்லா, இன்றைக்கு உனக்கு என்ன வேண்டும்? இன்று ஆனந்தமாக இருக்க வே ண்டுமா? அல்லது துக்கப்பட வேண்டுமா?' மனம் எதைத் தேர்ந்தெடுக்கும்? இயல்பாகவே அது ஆனந்தமாக இருப்பதைத்தான் தேர்ந்தெடுக்கும். பிறகு, உடனே நான் மனதிடம் சொல்வேன்: சரி ஆனந்தமாயிரு. அவ்வளவுதான்!'.

நாம் நினைக்கலாம், 'இது எப்படி அவ்வளவு பமாக இருக்கும்?' தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள், நம்முடைய இருபத்தி நான்கு மணி நேர நடைமுறை செயல்கள் நமக்குத் தெரியும்.

அடுத்த இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்திற்கு என்ன நடக்கும் என்று நமக்குத் தெரியும். இதை நாளை காலை முயற்சி செய்து பாருங்கள்.

விபத்துக்களோ அல்லது லாட்டரி அடிப்பதோ மிகவும் அரிது. உங்களுடைய சாதாரண அன்றாட நடவடிக்கைகள்/நடைமுறைகள், நமக்கு என்ன நடக்கப் போகிறது என்று தெளிவாகத் தெரியும்.

நீங்கள் முடிவு மட்டும் எடுங்கள், உங்களது தினசரி நடவடிக்கைகளை ஆனந்தத்தோடு எதிர் கொள்ளப் போகிறீர்கள் அல்லது துக்கத்தோடா? முடிவு செய்யுங்கள். அன்றாட வேலைகளை மகிழ்ச்சியுடன் எதிர்கொள்ளப் போகிறீர்களா? அல்லது எப்போதும் இருக்கும் நீளமான தொங்கப் போட்ட முகத்துடன் எதிர்கொள்ளப் போகிறீர்களா? நீங்களே முடிவு செய்யுங்கள்.

உங்களுக்கு தேர்ந்தெடுக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. நீங்கள் நீ ளமாக முகத்தைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு சென்றாலும் சரி இல்லை, சிரித்த முகத்தோடு சென்றாலும் சரி, உங்களுடைய அன்றாட வேலைகள் அதே தான்.

நான் எப்போதும் மக்களுக்கு சொல்வதுண்டு, 'வலி தவிர்க்க முடியாதது; துக்கம் என்பது ஒரு வாய்ப்பு' நாம் தேர்ந்தெடுக்கலாம் என்ற ஒன்று நமக்கு இருக்கிறது. அது தான் நம் மனப்பான்மை.

நம் உள்ளுலகத்தையும் நாம் தேர்ந்தெடுக்க முடியும். நமக்கு அதற்கு முழு சுதந்திரம் இருக்கிறது. இது சுத்தமாக நம்முடைய சொந்த முடிவுதான் இதில் குற்றம் சாட்ட யாரும் இல்லை.

வலி என்பது துக்கத்தைச் சார்ந்தது அல்ல. வலி என்பது வெளி உலகைச் சார்ந்தது. துக்கம் என்பது உள்ளுலக வாய்ப்பு.

அப்துல்லா சொல்கிறார், 'காலையில் என் மனம் நான் சந்தோஷத்தைத் தே ர்ந்தெடுக்கின்றேன்' என்று சொல்லும் போது, நான் என் மனதிற்குள் சொல்வேன், 'ஆனந்தமாயிரு அவ்வளவுதான்' இது முழுவதும் நம்முடைய வாய்ப்புதான்.

சொர்க்கமோ, நரகமோ, நம்முடைய உணர்வின் தேர்வுதான். மக்கள் எப்போதும் இன்னுமொரு கேள்வியை வைத்திருப்பார்கள், 'நான் துக்கப்படப் போகிறேன் என்று என் மனம் சொன்னால் நான் என்ன செய்வது?'

துக்கப்படுங்கள், அவ்வளவுதான். அதில் என்ன இருக்கிறது? நம் மனம் துக்கத்தை அனுபவிக்க விரும்பும் போது, துக்கமும் மகிழ்ச்சியாக நமக்கு மாறிவிடும்.

அதனால், நீங்கள் தினமும் காலை எழும்போது உங்கள் மனதைக் கேளுங்கள், 'இன்று உனக்கு என்ன வேண்டும்? உங்கள் மனம் ஆனந்தத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தால், மனதிடம் 'ஆனந்தமாயிரு' என்று சொல்லுங்கள். அவ்வளவுதான்.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

கண்கள் ஒளிர வேண்டும், நம் உடல் முழுதும் ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

அவர் தொடர்ந்தார், 'நாம் நரகத்தைப் பற்றிப் பேசும்பொழுது, நாம் எப்படி இருக்கிறோமோ அப்படியே இருந்தால் போதும். மக்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்°.

விவேகாந்தர் சொல்கிறார், 'நீங்கள் மன அழுத்தத்தில் இருந்தால், உங்கள் அறையை விட்டு வெளியே வராதீர்கள். இந்த உலகத்தில் போதுமான துக்கம் இருக்கிறது. நீங்கள் வெளியே சென்று இன்னும் துக்கத்தைப் பரப்பாதீர்கள்°.

நம் மனதை வெல்லும் போது, சந்தோஷமும் துக்கமும் இரண்டுமே ஒன்றுதான். நாம் அவற்றால் பாதிக்கப்பட மாட்டோம்.

இந்த அத்தியாயம் முழுவதுமே, கிருஷ்ணர் புலன்களைப் பற்றியும், நம் புலன்கள் எப்படி வேலை செய்கின்றன, மேலும் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்கிறார்.

நம் மனம் எப்படி வேலை செய்கிறது, நம் புலன்கள் எப்படி வேலை செய்கின்றன என்பதற்கு நான் ஒரு சிறு வரைபடத்தைக் கொடுக்கிறேன். அதன் பிறகு நம்மால் கீதையை இன்னும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இப்போது மனம் எப்படி வேலை செய்கிறது. நாம் தகவல்களை எப்படித் தெரிந்து கொள்கிறோம்? எப்படி நாம் முடிவுகள் எடுக்கிறோம் என்று நாம்

நாம் பார்க்கக் கூடிய காட்சி அல்லது படம் அந்த 'சக்ஷு'விற்கே செல்லும். 'சக்ஷு'வில் ஒரு முக்கியமான வேலை நடக்கும். அது மொத்தப் பட்டியலும் டிஜிட்டல் பட்டியலுக்கு மாற்றப்படுகிறது.

இது கிட்டத்தட்ட கணினியில் உள்ள Digital Signal Processor-ஐப் போன்றது.

நாம் ஏதாவது ஒரு தகவலை கணினியில் செயல்படுத்த / செய்ய வே ண்டுமென்றால், அது டிஜிட்டல் (Digital) ஆக மாற வேண்டும். அது படம் அல்லது சப்தம் எதுவாக இருந்தாலும் அது டிஜிட்டல் பட்டியலாக மாற்றப்பட வேண்டும்.

இதேபோல், மனதின் உள்ளே, எந்த செயல் நடக்க வேண்டுமென்றாலும், அது மொத்தமுமே Bio-Signal file (or) Digital fileஆக மாற்றப்பட வே ண்டும்.

இந்தப் பட்டியலின் செயல்முறை 'சக்ஷு'-வில் நடக்கும். இப்போது நாம் எந்தக் காட்சியைப் பார்த்தாலும் அந்தக் காட்சி, 'சக்ஷு'-வால் Digital File-ஆக மாற்றப்பட வே ண்டும்.

இப்போது அந்தப் பட்டியல் 'சிட்டா' அல்லது ஞாபக சக்திக்குச் செல்கிறது. இந்த ஞாபக சக்தியில் வெளியேற்றும் செயல் நடக்க ஆரம்பிக்கிறது.

நீங்கள் பகுத்து ஆராயவும் பொருட்களை வெளியேற்றவும் ஆரம்பிக்கிறீர்கள். இது அல்ல, இது அல்ல என்று சொல்லவும் ஆரம்பிப்பீர்கள்.

இந்த 'இது அல்ல' என்ற செயல் முடிந்தபின், இந்தப் பட்டியல் 'மனஸ்' மனதிற்குச் செல்கிறது.

இங்கே மனம் அடையாளம் கண்டு சொல்ல ஆரம்பிக்கிறது. 'இதுதான் அது', 'இது தான் அது' என்று.

இந்த அடையாளம் காணும் செயல் மனதில் நடக்கிறது. நம் மனம் சொல்கிறது,

அகங்காரம் ஆணையிட்ட அந்த க்ஷணம், தானாகவே நம்முடைய மொத்த இருப்புமே அதை செயல்படுத்தத் துவங்கிவிடும்.

இந்த முறையில்தான், நாம் தகவல்களைப் பெற்று, செயல்படுத்தி அதற்கு விடையளிக்கிறோம்.

தகவல்கள் புலன்கள் மூலம் வந்து செயல்படுத்தப்பட்டு பிறகு பதில் கொடுக்கப்படுகிறது. இப்படித்தான் நம் புலன்கள் வேலை செய்கின்றன.

இப்போது கிருஷ்ணர் இங்கே ஒரு முக்கியமான குறிப்பை வைத்திருக்கிறார். அவர் சொல்கிறார், 'ஆனந்தத்தின் உச்சியை அடைந்த ஒருவுக்கும், மகிழ்ச்சியும் துக்கமும், வெயிலும், குளிர்ச்சியும், மரியாதையும், அவமரியாதையும் எல்லாமே ஒன்றுதான்'.

இந்த அத்தியாயம் முழுவதும், கிருஷ்ணர் 'புலன்கள்' என்ற இந்த ஒரு எண்ணத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்திருக்கிறார்.

எப்படி சந்தோஷம், துக்கம், வெப்பம், குளிர்ச்சி, மரியாதை, அவமரியாதை இவையெல்லாம் ஒரு மனிதனுக்கு ஒரே மாதிரியாக இருக்கும்? இது எப்படி சாத்தியம்?

முதலாவதாக, புலன்கள் இந்த வேலையை செய்யும் போது, நம்முடைய கடந்த கால அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, 'ஆம்' அல்லது 'இல்லை' என்று முடிவெடுக்கிறோம்.

அனுபவங்களோடுதான் நாம் வளர்ந்தோம் அல்லது அந்த வார்த்தைகள் தான் நம் மனதையும் எண்ணப் பதிவுகளையும் கட்டுப்படுத்தின.

நம்முடைய அறிவு நம்முடைய மனதையும், எண்ணப்பதிவுகளையும் கட்டப்படுத்தும் கட்டுப்பாடுகளின் அடிப்படையில்தான் முடிவெடுக்கிறது.

தயவு செய்து தெளிவாகப் புரிந்துங் கொள்ளுங்கள்; நமக்கு மிகவும் ருசியாகத்

| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

புலன்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் அல்லது புலன்களை அழிக்க வேண்டுமு் என்று சொல்லவில்லை.

நாம் கட்டுப்படுத்தவோ அல்லது அழிக்கவோ முயற்சி செய்தால், நாம் இன்னும் அதிகமாகப் போராடுவோம், இன்னும் அதிகமாக துக்கப்படுவோம்.

ரமண மகரிஷி, இந்திய ஞானி மிக அழகாகச் சொல்கிறார், 'மனிதனைக் கொல்வதற்குப் பதில், நீங்கள் நாற்காலியை அழிக்க முயற்சி செய்யுங்கள். நாற்காலியை அழித்தால், மனிதன் கொல்லப்பட மாட்டான்”.

இங்கே நம்முடைய புலன்கள் வெறும் நாற்காலிகள் மட்டுமே. அகங்காரம் தான் அங்கே அமர்ந்திருக்கும் மனிதன்.

அதனால், நம்முடைய புலன்களைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றால், அது வேலை செய்யாது. நாம் நம் உடலைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றால் அதுவும் வேலை செய்யாது.

கிருஷ்ணர் அழகாகச் சொல்கிறார், 'தன்னை வென்றவருக்கு இதில் ‘தன்னை’ என்று அவர் சொல்வது முடிவு எடுக்கும், கே வலை நடக்கும் அந்த மொத்த அமைப்பையுமே குறிக்கிறது. மனம், அறிவு, அகங்காரமும் தான் முடிவு எடுப்பது நிகழும் இடம்.

நாம் வெறுமனே புலன்கயோடு ஜெயிக்க முயற்சி செய்தால், நாம் மீண்டும் மீண்டும் தே தாற்றுக் கொண்டே இருப்போம்.

நம் புலன்களோடு சண்டைபோடும்போது நாம் தோற்ற பிறகுதான், நாம் தானாகவே அது முடியாது என்று எண்ண ஆரம்பித்து விடுவோம். நம்பிக்கையை இழந்து விடுவோம். இந்த வழியில் செயல்பட நமக்கு புத்திசாலித் தனம் வேண்டும்.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒருவர் விடுமுறைக்கு மும்பையில் உள்ள 'ஜூஹு கடற்கரைக்கு செல்ல கே என்ன விரும்புகிறோமோ அதைச் செய்யலாம்.

கவனிக்க வேண்டிய ஒரு முக்கியமான விஷயம், நாம் எதையாவது அடக்கினால், தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள், அது தானாகவே நம் கனவுகளில் தன்னை வெளிப்படுத்தும்.

கனவுகள் என்பது வேறு ஒன்றுமில்லை. அடக்கப்பட்ட ஆசைகள் மற்றும் பயங்களின் வெளிப்பாடுதான்.

நம்முடைய பயம் அல்லது ஆசை, அடக்கப்படும்போது, நம் கனவுகளில் வெளிப்படுகிறது. அது மட்டுமல்ல, அது தன்னை தவறான வழியிலும் வெளிப்படுத்தும்.

நாம் புலன்களோடு ஆனந்தமாக இருந்தால், நாம் எப்போதும் சோர்ந்து போக மாட்டோம்.

ஆனால், நாம் நம் புலன்களை அடக்கும் போது, நம்முடைய இருப்பு நம் கனவுகளில் துக்கப்படுகிறது.

நாம் தெளிவாகப் பார்க்கலாம், நாம் இரவு பயங்கரமான கனவு கண்டிருந்தால், நாம் எழுந்த பிறகும் சில மணி நேரத்திற்கு நாம் அந்த மன நிலையிலேயே இருப்போம். நம் முழு உணர்வுமே நடுங்கிக் கொண்டிருக்கும்.

இப்போது அவர்கள் ‘பயத் தாக்குதல் (Fear Stroke)’ என்ற புதிய கருத்தே தாடு வருகிறார்கள். இவை எல்லாம் கற்பனைப் பயங்கள். ஒரு கயிற்றை இருட்டில் பார்த்து பாம்பு என்று கற்பனை செய்து கொள்வது. பேய்கள் இருட்டான மூலைகளில் ஒளிந்திருப்பதாக கற்பனை செய்வது போல.

இது மட்டுமல்ல திடீரெனத் தொலைபேசி மணியடித்தல் போன்ற சாதாரண காரணங்களுக்காக உடனே பயத்தின் உச்சிக்குச் சென்று விடுவார்கள்.

| 'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள் ?' என விசாரித்ததற்கு, 'நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இதுபோன்ற பயத் தாக்குதல்களை நாம் கனவிலும் பெறுகிறோம்/அடைகிறோம்.

நாம் கனவிலேயே (துன்ப) துக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தால் தயவு செய்து தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள், நம் மனதின் புத்திசாலித் தனத்தில் ஏதோ தவறு இருக்கிறது.

நாம் மனதைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குப் பதில், புலன்களைக் கட்டப்படுத்த முயற்சி செய்கிறோம்.

நாம் நெருப்பை அகற்றுவதற்குப் பதில் இன்னும் அதிகமான அழுத்தத்தைக் குக்கருக்கு உருவாக்குகிறோம். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், நெருப்பை அகற்றி மனதின் மீது வேலை செய்ய வேண்டும்.

எரிபொருளை கொடுப்பதை நிறுத்தி, சக்தியைக் கொடுப்பதை நிறுத்த வேண்டும்.

நம்முடைய புத்திசாலித்தனம் / அறிவும் எண்ணங்களும், பழைய எண்ணப்பதிவுகளாலே நிரப்பப்பட்டிருந்தால், நாம் சரியான முடிவுகளை எடுக்க முடியாது.

நம் மனம் தர்க்க ரீதியாகத் தான் முடிவுகளை எடுக்கிறது என்று நினைக்காதீர்கள். சில நேரங்களில் அது மிகவும் வேடிக்கையான முறையில் முடிவுகளை எடுக்கும்.

நான் ஏற்கனவே விளக்கியது போல், இங்கே அமர்வோமா, வேண்டாமா என்று முடிவு எடுப்பதைப் பற்றி, சில நேரங்களில் நம் அறிவு இந்த அளவிற்குக்கூட யோசிக்காது.

உங்கள் கண்களால் என்னைப் பார்த்துக்

1050

வேலையாட்களை மாற்றுவதன் மூலம் நாம் தலைவனை மாற்ற முடியாது. ஆனால் தலைவனை மாற்றுவதன் மூலம் வேலையாட்களை மாற்றலாம்.

மனம்தான் தலைவன் அல்லது குரு அதுதான் முடிவுகளை எடுத்து, புலன்களை வழிநடத்துகின்றது. அதனால் நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், மனத்தின்மீது வேலைசெய்வதுதான், புலன்களின் மீது இல்லை.

கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார், மனதை வெற்றிகொள்ளும் ஒருவர், பரமாத்மனை, (தன்கடவுள்தன்மையை) அடைகின்றார். நாம் ஆனந்தத்தை அடையவேண்டியதில்லை. அது எப்போதும் நமக்குள்ளேதான் இருக்கின்றது.

நான் எப்போதும் மக்களுக்கு சொல்வதுண்டு. ஆனந்த ஊற்று நமக்குள்ளே பொங்கிக்கொண்டே இருக்கின்றது. ஆனந்தம்தான் நம்முடைய வாழ்க்கையின் சக்தி.

நமக்குள்ளே, அந்த ஆனந்த சக்தி இல்லையென்றால், நம்மால் மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளிவிட முடியாது. மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளிவிடுவதுகூட நமக்குள்ளிருக்கும் ஆனந்த சக்தி, முழு விழிப்புணர்வால் தான் நடக்கின்றது. இருக்கும்.

நாம் வெளியில் வந்து இந்தத்தென்றல் காற்றை அனுபவிக்கலாம்.

நான் அவரைக் கேட்டேன், நாம் இப்போது அதை அனுபவிக்கவில்லையா? இதை அனுபவிக்க நமக்கு எதற்கு ஒரு குடிசை வேண்டும்? இப்போதே நீங்கள் அனுபவியுங்கள்!.

தயவுசெய்து தெளிவாகப் புரிந்துக்கொள்ளுங்கள். ஒரு மனிதன் எதையும் தனதாக்கிக் கொண்ட அதை அனுபவிக்க முயற்சி செய்தால், அதை எப்போதும் அனுபவிக்கவே முடியாது.

அந்தக் குடிசையைச் சொந்தமாக்கிக் கொண்ட பிறகு நாம் கவலைப்பட ஆரம்பித்துவிடுவோம், இதுபோன்ற மரச்சாமான்கள் வேண்டும் என்று நான் நினைக்கின்றேன், நான் இதுபோன்ற ஏற்பாடுகளைச் செய்யவேண்டும், அல்லது நாம் வேறு இடத்தில் அடுத்த குடிசையைப் பற்றி யோசி க்க ஆரம்பித்திருப்போம்.

முதன் முறையாக ரமண மகரிஷியைப் பார்க்கச் சென்ற ஒருவர் சொன்னார், குருவே, என்ன அழகான இடம் இது!

புலன்களிலிருந்து ஆரம்பிக்காதீர்கள்; அகங்காரத்திலிருந்து ஆரம்பிப்பதற்குப் பதில், மனதிலிருந்து ஆரம்பியுங்கள்.

நாம் எப்போதும் புலன்களைப் பற்றியே குறை சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றோ நாம். மீண்டும், மீண்டும் நம் புலன்கள்தான் நம்மை களங்கப்படுத்துகின்றன என்று சொல்கின்றோம்.

இல்லை, நாம்தான் அவற்றைக் களங்கப்படுத்துகின்றோம். பொறுப்பைப் புலன்களின்மேல் போடாதீர்கள்.

நம் வாழ்க்கையினுள் நாம் நன்றாக பார்க்க வேண்டும்.

அது நள்ளிரவாக இருக்கலாம், காலை இரண்டு மணியாகக் கூட இருக்கலாம், ஆனால் நாம் அதுவரை மட்டைப்பந்து அல்லது கால்பந்து விளையாட்டைத் தொலைக்காட்சியில் பார்த்துக் கொண்டிருப்போம்.

ஆனால் நாம் தொடர்ந்து அமர்ந்து, மீதி விளையாட்டையும் பார்ப்போம்.

கோங்குரா சட்னி (தென்னிந்தியாவின் அந்தமான மசாலா உணவு வகை) யுடனும் இதே கதைதான்.

நாக்கு எரியும், கண்களில் கண்ணீர் கொட்டும், ஆனாலும் நாம் அதிக அளவில் அதை நம் வாய்க்குள் போடுவதைத் தொடர்ந்து செய்வோம்.

உணர்வதைப் பார்ப்பீர்கள்! இந்தச் சோதனையை நாம் செய்யும்பொழுது, நம்முடைய அமைப்பிற்குள் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாகச் செல்லும்போது, சூடு மற்றும் இனிப்பு இந்த இரண்டு அனுபவங்களுமே ஒன்றாய் இருப்பதை நாம் பார்ப்போம்.

இது சூடு, இது எனக்கு நல்லதில்லை. அல்லது இது இனிப்பு, இது எனக்குப் பிடிக்கும் என்று சொல்லி, அதன்மீது முத்திரைக் குத்தும் போது மட்டும்தான் பிரச்சி னை ஆரம்பமாகின்றது. குறிப்புச் சீட்டை அதன்மீது ஒட்டுவதால் மட்டும்தான் பிரச்சி னை ஆரம்பிக்கின்றது.

இயல்பாகவே இந்த இரண்டு செயல்களுமே ஒன்றுதான். நம்முடைய நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் இந்த அனுபவங்களை நாம் குறிப்பிடுகின்றோம்.

இதற்கு முந்தைய நம்முடைய நம்பிக்கையின் அமைப்பின் அடிப்படையில், நம் அனுபவங்களை ஒரு பெட்டியில் அடைக்கின்றோம்.

நம் எண்ணப் பதிவுகளின் அடிப்படையில் இது எனக்கு நல்லதும் இல்லை என்று நாம் எண்ண ஆரம்பித்து விடுவோம். விரைவு உண்மையிலேயே நாம் நமக்கு அது நல்லதல்ல என்று உணர ஆரம்பித்து விடுவோம்.

இன்னும் ஒரு விஷயத்தை நாம் புரிந்துக் கொள்ளவேண்டும். நம் எண்ணங்கள் நம்முடைய புலன்களை உருவாக்குகின்றன. நம் மனம் நம் புலன்களை உருவாக்குகிறது.

நம்மிடம் என்ன இருக்கின்றதோ, அவற்றோடு நாம் வாழ்கிறோம் என்று நினைக்காதீர்கள். நமக்கு வேண்டியவற்றை நாம் உருவாக்குகின்றோம்.

நம் எண்ணங்கள் மிக வலிமையானவை, மேலும் நம் மனதும் மிகவும் வலிமையானவை, இது நம் முழு உடலையுமே மாற்றிவிடும்.

உதாரணத்திற்கு, நமக்கு உள்ளே குழப்பத்தை உண்டாக்கக்கூடிய ஒரு எண்ணத்தை நினையுங்கள். அல்லது ஒரு எதிரியை நினையுங்கள். அல்லது உங்களிடம்

இருபத்தைந்து வருடம்

எல்லாவற்றையுமே அவர்களால் சொல்லிவிட முடியும். இது எப்படியென்றால் மனம்தான் உடலை உருவாக்குகின்றது என்ற இரகசியம் துறவிக்குத் தெரியும்.

உடல் என்பது மனதின் வெளிப்பாடு வளையே. மனம் என்பது உடலின் உள் அனுபவம் நம் மனம் மாறுமானால், நம் உடலும் மாறிவிடும். நம் மொத்த அமைப்புமே மாறிவிடும்.

ஆன்மீக எண்ணங்களுக்கு ஏற்றார்போல் தெளிவாக மீண்டும் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒருவரின் மனம், அவருடைய புலன்களை முற்றிலும் மாற்றிவிடும்.

நீங்கள் இதை எப்படி நம்புவீர்களோ எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் இமயமலையில் மக்கள் வெறும் இரண்டே ஆடைகளுடன் வாழ்வதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

நான் உங்களுக்குத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன். இதே பருத்தி ஆடையுடன்தான் நான் இமயமலையில் வாழ்ந்தேன், பனியின்மீது படுத்துத் தூங்கினேன்.

இது நம்புவதற்குக் கஷ்டமாக இருக்கலாம், ஆனால் இது சத்தியம். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் எதிர்ப்பதை நிறுத்துவது, அவ்வளவுதான். சென்றிருந்தேன்.

அங்கே அவர்களின் ஆராய்ச்சி விவரங்கள் அடங்கிய ஒரு புத்தகத்தை என்னிடம் காட்டினார்கள்.

இது போன்ற ஒரு ஆராய்ச்சி காட்டுகிறது. மருத்துவக் கல்லூரிகளில், ஏதாவது ஒரு நோயைப் பற்றிய பாடங்கள் கற்பிக்கப்பட்டால், 40 சதவீதத்திற்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களிடம் அந்த நோயின் அறிகுறி தென்படுகிறது.

இது ஏற்றுக் கொள்ளக் கஷ்டமாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் இந்த விலக்கத்தக்க நிகழ்வுக்குக் காரணம் என்னவென்றால், அந்த மாணவர்கள், அந்த நோயின் அறிகுறிகளைப் பற்றியே தொடர்ந்து நினைத்துக் கொண்டிருந்தது தான்.

இன்னுமொரு பெரிய பிரச்சினை என்னவென்றால், எந்த வியாதியைப் பற்றி நாம் கேள்விப் பட்டாலும், முதலில் நம் செய்வது, நமக்கு அந்த அறிகுறிகள் இருக்கின்றனவா என்று சோதித்துப் பார்ப்பது.

எனக்கு அது இருக்கிறதா?. நமக்கு அந்த அறிகுறிகள் இருக்கின்றனவா என்று தெரிந்துக் கொள்வதற்காகச் சோதித்துப் பார்ப்பது (இட்ங்ஸ்ரீந்).

அந்த மாணவர்கள், அந்த அறிகுறிகளையே தொடர்ந்து மாறாமல் தியானிப்பதால், அவர்களில் நாற்பது சதவீதம் பேருக்கு அந்த அறிகுறியே அவர்கள் வாழ்க்கையில் வெளிப்படுகிறது.

நாம் என்னவெல்லாம் நினைக்கின்றோமோ, அதையே வெளிப்படுத்துகிறோம். நாம் தவறானவற்றைப் பற்றியே தொடர்ந்து மாறாமல் நினைத்துக் கொண்டிருந்தால், நம் புலன்களும் அதுபோலவே உருவாக்கப்படுகின்றன.

நாம் செய்யவேண்டியது எல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'ஈஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'ஈநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழிந்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

மனதின்மீது வேலை செய்யுங்கள். மனதை விடுவியுங்கள். பிறகு நம்முடைய முழு அமைப்புமே சுத்தம் செய்யப்பட்டுவிடும்.

நம் புலன்கள் மீண்டும் உருவாக்கப்படும். மனதின் மீது வேலை செய்வதற்காக கிருஷ்ணர் ஒரு அழகான நுட்பத்தை நமக்குக் கொடுக்கின்றார்.

இன்னுமொரு முக்கியமான விஷயத்தை அவர் சொல்கின்றார், மரியாதையும், அவமரியாதையும் ஒன்றே. இது நம்புவதற்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கும். குளிர்ச்சியும் சூடும் ஒன்றாக இருக்கலாம். காரமும், இனிப்பும் ஒன்றாக இருக்கலாம்.

அதைக்கூட நாம் ஏற்றுக் கொள்வோம். ஆனால் மரியாதை, அவமரியாதை இவை இரண்டும் எப்படி ஒன்றாக இருக்க முடியும்? ஒரு வார்த்தை போதும் நம்மைக் கோபப்படுத்த. ஒரேஒரு வார்த்தை நம் மீது எறியப்பட்டால், நம் கோபத்தைத் தூண்டவும், மரியாதையை இழிவுபடுத்தவும் அதுபோதும்.

இன்னுமொரு நாள் ஒருவர் என்னைக் கேட்டார். சுவாமிஜி, அடுத்தவர்களின் கருத்துக்களைப் பற்றி நாம் ஏன் அதிகமாக கவலைப்படுகிறோம்?

நாம் மற்றவரின் கருத்துக்களைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறோம், ஏனென்றால், நம்மைப் பற்றி நமக்கே ஒரு அபிப்ராயம் இல்லை.

பிறருடைய வார்த்தைகள் மற்றும் கருத்துக்கள் மூலம்தான் நாம் நம்மைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்கின்றோம்.

மற்றவர்கள் மூலம்தான் நாம் நம்மைப் புரிந்துக் கொள்கிறோம். எல்லோரும் நீ அழகாக இருக்கின்றாய், என்று சொன்னால், நாம் அந்த சான்றிதழைப் பெறுகின் றாம்.

எல்லோரும் நீ அறிவாளி, புத்திசாலி என்று சொன்னால், நாம் அந்த சான்றிதழைப் பெறுகிறோம். எல்லோரும், நீ சிறந்தவன் என்று சொன்னால் நாம் அந்த

இருபத்தைந்து வருடம் |

இதேபோல, ஒரே ஒரு நபர் அவருடைய சான்றிதழை எடுத்துவிட்டால், நம்முடைய தனித்தன்மைக்க என்ன நடக்கும்?

அது அப்படியே இடிந்துவிடும். நாம் மீண்டும் மீண்டும் துக்கத்திற்குள்ளேயே விழுவோம்.

தயவுசெய்து தெளிவாகத் தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள். நாம் துக்கத்தில் விழும்போதெல்லாம், யாராவது அவர்களுடைய சான்றிதழை எடுத்துவிட்டிருப்பார்கள், அல்லது யாராவது நமக்குக் கொடுத்தக் சான்றிதழை எடுத்துவிடுவார்களோ என்று நாம் பயந்துகொண்டிருப்போம்.

கிறிஸ்து சொல்கின்றார், உங்கள் பக்கத்தில் இருப்பவரை நேசியுங்கள். ஆனால் நம்மைக்கூட நம் நேசிப்பதில்லை. அதனால்தான் அங்கு அதிக அளவில் வெறுப்பு இருக்கின்றது. நம்மை நாமே நேசிப்பதில்லை. நமக்கு எந்த சுய மரியாதையும் இல்லை. இதுதான் நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் எல்லாம் சண்டைகளுக்கும் காரணம்.

சுஐட -ன் முதல் பகுதி இதைப் பற்றியதுதான். நான் மக்களுக்குச் சொல்வதுண்டு, நாம் வாழ வேண்டுமென்றால், நம்முடைய சொந்த கால்களில் நாம் நிற்பது எப்படி, நம்மோடு நாம் வாழ்வது எப்படி என்று நாம் கண்டிப்பாகக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

பிறருடைய அபிப்ராயம் தான் நம் சக்தியின் மூலம் இருக்கின்றது. நீங்கள் உண்மையில் மிகவும் சிறந்தவர் என்று யாராவது நம்மிடம் சொன்னால், இல்லை, இல்லை, நான் அப்படியெல்லாம் இல்லை என்று சொல்ல முயற்சித்து பணிவாக நடப்பதுபோல் நடிப்போம். ஆனால் உள்ளே என்ன நடக்கும்.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபிறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பின்தான் எங்களுக்குத்

விடுவிக்கப்படுவீர்கள்.

யார் ஒருவருடைய மனம் ஆன்மீக அறிவால் நிரம்பியிருக்கிறதோ, தன் புலன்களை யார் ஒருவர் வெற்றிகொண்டிருக்கின்றாரோ, யாருக்கு கல்லும் தங்கமும் ஒன்றாகத் தெரிகின்றதோ, யார் தன்னிடம் உள்ளவற்றோடு திருப்தியாயிருக்கின்றாரோ அவர் தன்னை உணர்ந்தவராகின்றார். அவர் ஞானி என்று அழைக்கப்படுவார் என்று கிருஷ்ணர் சொல்கின்றார்.

ஒரு குருவினுடைய எல்லா தகுதிகளைப் பற்றியும் ஏன் கிருஷ்ணர் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார் என்று நாம் முதலில் புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏன் இந்த எல்லா தகுதிகளையும் அவர் விளக்கிக் கொண்டிருக்கின்றார்.

இந்தத் தகுதிகள் தான் நுட்பங்கள். நாம் இவற்றை பின்பற்றினாலே, பயிற்சி செய்தாலே, நாம் அந்த ஞான நிலையை அடைந்துவிடுவோம். தெளிவாகத் தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள். ஒரு ஞானியினுடைய வார்த்தைகள் மந்திரங்கள், அந்த வார்த்தைகள் நமக்குள் உணர்வு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்.

அவருடைய வாழ்க்கை தந்திரம், நம்மை மாற்றும் ஒரு நுட்பம், அவருடைய உருவம் யந்திரம், அது நாம் தியானிக்க வேண்டிய ஒரு புனித உருவம்.

அவருடைய செயல்கள், நம் வாழ்க்கையின் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால் நமக்குள் அதே உணர்வு நிலையை உருவாக்கும்.

உதாரணத்திற்கு பாரம்பரிய கர்நாடக சங்கீதம் மாதிரியான இதயத்திலிருந்து வரும் இசையை நாம் கேட்டால், அதை இயற்றிய இசை ஞானிகளின் பெற்ற அதே அனுபவத்தை நாமும் பெறுவோம்.

மூலாதாரத்திலிருந்து (பாலுணர்வு மையம்) உருவான இசையை நாம் கேட்போமானால், அதேபோன்ற இச்சையான மனநிலையை அது நமக்குள் உருவாக்கும்.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

அதனால், ஒருவர் பைத்தியமாவதற்கும் பல காரணங்கள் இருக்கின்றன.

பணத்தின் மீதிருந்த ஆசையால் பைத்தியமானவர்கள் அனைவரும், ஒரேவிதமாக வரைந்து வர்ணம் தீட்டியிருந்தார்கள். காரணம் என்னவென்றால், உள்ளே இருப்பது மட்டும்தான் வெளியில் வருகின்றது. உண்மையில் உணர்வுத் தூய்மையின் வடிவமான இந்த வர்ணம் பூசும் செயலில், அவர்களின் உணர்வற்ற நிலையில் என்னென்ன இருக்கின்றதோ எல்லாம் அந்தத் துணியின்மீது எறிந்துவிட்டார்கள்.

இந்தக் கதையின் இறுதியான ஆனால் மிக முக்கியமான பகுதி : இவற்றையெல்லாம் ஆராய்ச்சி செய்துகொண்டிருந்த மருத்துவர், அந்த ஓவியர்களை எல்லாம் பார்த்துப் பைத்தியமானார்.

ஞானிகள் எப்படி வாழ்கின்றார்கள், அவர்கள் வெளிப்படுத்தும் உயர்ந்த பண்புகள் இவற்றைப் பற்றியே மீண்டும் மீண்டும் கிருஷ்ணர் பேசுகின்றார்.

அதனால் நாம் அதன்மீது தியானிக்க வேண்டும். இந்த எண்ணங்களை எல்லாம் நம் வாழ்க்கையில் எடுத்துக் கொள்ளும்போது, நாம் ஒரு ஞானியின் உணர்வு நிலையை அடைகின்றோம்.

இந்த எண்ணங்களின் மீது ஆழ்ந்து தியானிக்கும் போது நாம் இயற்கையாகவே அவற்றை வெளிப்படுத்த ஆரம்பிப்போம். அவை நமக்குள் ஆழ்ந்துவிடும்.

கிருஷ்ணர் மீண்டும் மீண்டும் விஜிதேந்திரியன் என்று சொல்கின்றார். (புலன்களை வெற்றிகண்டவர்)

இந்த அத்தியாயம் முழுவதுமேப் புலன்களைப் பற்றியதுதான்.

நாம் இந்த ஒரு வரைபடத்தை (சக்ஷா-சிட்டா-மனஸ் வரைபடம்) புரிந்து கொண்டோம் என்றால், பிரச்சினைகள் எங்கே இருக்கின்றன என்று புரிந்துக் கொண்டார். அந்தப் பிரச்சினைகளை குணப்படுத்த கிருஷ்ணர் ஒரு அழகான நுட்பத்தைக் கொடுக்கின்றார்.

பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கவும், தாண்டிச் செல்லவும் அவர் நமக்கு ஒரு வழியைத் தருகின்றார். நாம் செய்யவேண்டியதெல்லாம், பிரச்சினைகளைப் புரிந்துக் கொள்வதும் நாம் எங்கே சிக்கியிருக்கின்றோம், எங்கே நம் பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன என்று புரிந்துக் கொள்ளுங்கள்.

நம்முடைய மொத்தப் பிரச்சினையும் மனம், (பட்டறிவு) மற்றும் அகங்காரத்தில் தான் இருக்கிறது.

மொத்தப் பிரச்சனையும் என்னவென்றால், எனக்கு அதில் என்ன இருக்கின்றது? அந்த சூழ்நிலைக்கு நான் எப்படி சம்மந்தப்பட்டேன்? இதிலிருந்து நான் எப்படிப் பயன்பெறப் போகிறேன்? அல்லது இதனால் எனக்கு என்ன நஷ்டம்? என்று நாமாகவே தீர்மானித்து இதையெல்லாம் எண்ண ஆரம்பித்துவிடுவோம். பிரச்சினை இங்கிருந்துதான் ஆரம்பிக்கின்றது.

அகங்காரமும் புத்திசாலித்தனமும் இந்த அமைப்பிலிருந்து நீக்கப்பட்டால், இந்த தான் (நான்) என்பது சக்தியை நேரடியாகப் புலன்களின் மூலம் வெளிப்படுத்த ஆரம்பித்துவிடும்.

செலுத்தும்முன்பே, இவர் முதலில் நமஸ்காரம் (தலை குனிந்து, கைகளைக் கூப்பி பிறருக்கு மரியாதை காட்டுதல்) செய்வார்.

ஒருமுறை, தலைக்கணம் கொண்ட மனிதர் ஒருவர் இராமகிருஷ்ணரைப் பார்க்க வந்தார். அறிவு, குறிப்பாக (அனுபவம் இல்லாத) ஆன்மீக அறிவு ஒரு பிரச்சினைதான்.

வேத நூல்களை எல்லாம் கற்று, ஆனால் ஞானமடையாதவர் இவர். ஏற்கனவே நரகத்தில்தான் இருப்பார். இப்படிப்பட்ட மனிதருக்கு ஏகப்பட்ட அகங்காரம் இருக்கும்.

தொழிலின்நுட்பங்கள் எல்லாம் அவருக்குத் தெரியும். ஆனால் (அந்தத் தொழிலுக்கான) முதலீடோ அல்லது தெரியுமோ அவர்களிடம் இருக்காது.

இராமகிருஷ்ணர், தன்னைக் காணவந்த அந்த மேதை முன் எப்போதும் போல் வணங்கினார்.

சுற்றி நின்றிருந்த மக்களைப் பார்த்து அந்த மேதை சொன்னார், இவர் என்னைவிட சி றியவர்தான். இவர் என்னை வணங்கலாம். ஒன்றும் பிரச்சினையின்றி என்று சொன்னார்.

அதனால் தெளிவாகத் தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள், நாம் மக்களை சமமாக நடத்தும் போது, அவர்களை நாம் நம் நிலைக்குக் கொண்டுவரலாம். நாம் அதைச் செய்ய வேண்டாம்.

தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு

எதிரிகள்கூட நம் வாழ்க்கைக்கு பங்களித்திருக்கின்றார்கள். நாம் துக்கப்படும்போது நம்முடைய எதிரிகளை நினைவுபடுத்திக் கொள்ளலாம்.

பின்னர் நாம் அந்த துக்கத்திலிருந்து வெளிவந்து மீண்டும் சண்டையிட துவங்கிவிடுவோம்!. மக்கள் எந்தெந்த வழியில் நம் வாழ்க்கையில் பங்கெடுப்பார்கள் என்று நமக்கே தெரியாது.

ஒரு சின்னக் கதை

உலகம் முழுவதும் உயர்வாக திக்கப்பட்ட ஒரு சிறந்த, புகழ்வாய்ந்த சன்னியாசி

இருந்தார். திடீரென, அவருடைய நெருங்கிய சீடர் ஒருவர், துறவியைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான இரகசியத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்.

அந்தச் சீடர் சன்னியாசியின் தனி விடுதியில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. அப்போது அவர் துறவியின் விவாகரத்து செய்யப்பட்ட மனைவியின் (படத்தை) அவர் அறையில் பார்த்து விட்டார்.

அந்தச் சீடர் சன்னியாசியைக் கேட்டார், குருவே, நீங்கள் மிகவும் சிறந்தவர் என்று நான் நினைத்திருந்தேன். உங்கள் வாழ்க்கையில் இதுபோன்ற குடும்பப் பந்தங்களுக்கு இடம் கொடுப்பீர்கள் என்று நான் எப்போதும் எதிர்பார்க்கவில்லை; ஏன் உங்கள் மனைவியின் படத்தை இன்னும் உங்கள் அறையில் வைத்து இருக்கிறீர்கள்?.

அந்த சன்னியாசி சிரித்துவிட்டு, நான் இந்த சன்னியாச வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிவிட நினைக்கும்போதெல்லாம், அவளுடைய படத்தைப் பார்ப்பேன். உடனே, இந்த வாழ்க்கை முறையிலேயே இருந்துவிடலாம் என்ற தைரியம் எனக்குக் கிடைக்கும் என்று பதிலளித்தார்.

அதனால் யார் எந்த வேடத்தில் நம் வாழ்க்கையில் நடிப்பார்கள் என்று நமக்குத் தெரியாது.

நம்முடைய எதிரிகள் கூட முக்கியமான கதாபாத்திரத்தில் நடிக்கலாம், அது நம்முடைய க்ஷங்ண்ய்ஞ் தனிப்பண்பு மற்றும் நம் வளர்ச்சிக்கு முக்கியமான/உதவும் பாத்திரமாகவும் இருக்கலாம்.

ஒருவர் ஏன் நம் வாழ்க்கைக்கு முக்கியம் அவசியம். அல்லது ஏன் நம் வாழ்க்கைக்கு அவசியம் இல்லை என்று நம்மால் சொல்லமுடியாது.

நம் நண்பர்களைப் போலவே, நம் எதிரிகளும்கூட நம் வாழ்க்கையில் ஒரு கதாபாத்திரமாக இருக்கலாம்.

ஒவ்வொரு க்ஷணங்ங்ய்ஞ்-ம் தனித்தன்மையானவை/இணையற்றவை என்பதை நாம் புரிந்துக் கொள்ளும்போது, நாம் ஒவ்வொருவரையும் ஒரே மனதோடு, அல்லது ஒரே மாதிரியாகப் பார்ப்போம்.

இன்னும் க்ஷணங்ங்ய்ஞ்-ம் தனித்தன்மையானவை/இணையற்றவை என்பதை நாம் புரிந்துக் கொள்ளும்போது, நாம் ஒவ்வொருவரையும் ஒரே மனதோடு, அல்லது ஒரே மாதிரியாகப் பார்ப்போம்.

இன்னும் ஒரு விஷயம், கிருஷ்ணர் சொல்வது, எதைப்பற்றியென்றால், பக்தர்கள் மற்றும் பாவிகள்.

தயவுசெய்து தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். மனித உயிர்களைப் பாவிகள் என்று அழைப்பதைத் தவிர, வேறு எதுவும் பாவமில்லை.

பூமியின் மேல் வேறு எந்தப் பாவமும் இல்லை. கிருஷ்ணர் மிகச் சரியாகச் சொல்கிறார். அதாவது ஞானிகள் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் கடவுள் தன்மையை மட்டுமே பார்க்கின்றார்கள். மேலும் அவர்களால் யார் மீதும் பக்தர் அல்லது பாவி என்று முத்திரைக் குத்த முடியாது.

இன்னொரு சின்னக் கதை

ஒரு காலத்தில் யாரிடமும் பிறர் குறை காணாத ஒரு துறவி இருந்தார். ஒருநாள், அவர் ஒரு கப் காபி குடிப்பதற்காக ஒரு உணவகத்திற்குச் சென்றார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

இந்தச் சமுதாயத்தை உருவாக்கியவர்கள் தான், இந்தப் பாவம் மற்றும் உயர்ந்தவை என்ற எண்ணங்களை உருவாக்கினார்கள். உடனே அப்படியென்றால் நாம் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாமா? என்பதுதான் அடுத்த கேள்வியாக இருக்கும்.

மீண்டும், மீண்டும், மக்களுக்கு நான் சொல்கிறேன், நம் பாவம் மற்றும் (ம்ங்ழ்ண்ற்) நற்செயல்கள் நம்முடைய பயம் அல்லது பேராசையின் அடிப்படையில் இருக்கக்கூடாது.

நம் பாவச் செயல்களோ அல்லது நற்செயல்களோ நம்முடைய புரிந்துக் கொள்ளுதலால் இருக்க வேண்டும். சொர்க்கத்திற்கான ஆசைக்காகவோ அல்லது நரகத்தைப் பற்றிய பயத்தாலோ (அமையக்கூடாது) கூடாது

சொர்க்கத்தைப் பற்றியத் தூண்டுதல், அல்லது நரகத்தைப் பற்றிய பயத்திற்காக ஒரு ஒழுக்கமான வாழ்க்கையை வாழாதீர்கள்.

ஒழுக்கம் என்பது புரிந்துக் கொள்ளுதலாக, இயற்கையான மலர்ச்சியாக உங்களுக்கு நிகழட்டும்.

ஒவ்வொரு உணர்ச்சிக்கும் தனித்தனியான (ய்ன்ஒ்மர்-ல்்ஸல்ற்ட்ண்ப்ஸ்ரீ ல்்ழ்ட்ற்டிண்வ்)-ஐ மூளை வெளிவிடுகின்றது.

மீண்டும் மீண்டும் வரும் உணர்ச்சிகளைத் தங்க விடுவதற்குப் பதில், செல் அமைப்பை வளர்ப்பதற்கு புதிய உள்வாங்கிகளை இந்த ய்ன்ஒ்மர்-ல்்ஸல்ற்ட்ண்ப்ஸ்ரீக்கள் உருவாக்குகின்றன.

கோபத்திற்கு இணையாக கோபம் பெருகுகின்றது.

உணர்ச்சிகள் நம் மூளையை மட்டுமல்ல, நம் உடலையும் கட்டிவைக்கின்றன.

மீண்டும் மீண்டும் வரும் உணர்ச்சிகளைத் தங்க வைக்கும் அவற்றின் முயற்சியில், செல்கள் சக்தியை உறிஞ்சும் தன்மையை இழந்துவிடுகின்றன.

அவை குறைவாக வளர்ந்து, குறைவாகவே புதுப்பித்துக் கொள்கின்றன.

இந்த மாற்றங்கள் நம்மைப் பாதிக்கின்றன, மிகவும் முக்கியாக நம் சந்ததியைப் பாதிக்கின்றன, இதைப் போலவே, நம் மொத்த செல் மற்றும் ஈசஅ அமைப்பும் நம் நடத்தையால் மாற்றப்படும்.

உயிரியல் சொல்கின்றது, நம்முடைய உணர்ச்சிகள் எல்லாம் வேதிப்பொருட்கள், நம் மூளைதான் இந்த வேதிப்பொருட்களை வெளியிடுகிறது.

நாம் இந்த வேதிப்பொருட்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறோம். ஆனாலும் அதிகமானநேரம் இந்த வேதிப்பொருட்கள் நம்மை மாற்றிக் கட்டுப்படுத்துகின்றன.

அடுத்த முறை நாம் கோபப்படும்போது நாம் கவனிக்க வேண்டும். எதைப்பற்றி நாம் கோபப்படுகின்றோம்?

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?"' என விசாரித்ததற்கு, 'ஈநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமௌ, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

நாமும், ஒவ்வொருவரும் சூழ்நிலையில் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கின்றோம் என்ற சத்தியத்தை விழிப்புணர்வு நமக்கு உணரவைக்கின்றது.

நம்முடைய இரண்டாம் நிலை வகுப்பான கண்சங் க்ஷப்ணாள் ல்ழ்ர்ஞ்ழ்ஹம் பங்ஸ்ங்-2,

நித்யானந்த ஸ்புரண நிகழ்ச்சியில், பங்கு பெறுபவர்களுக்கு தியான நுட்பங்களின் மூலம் அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்து, அவர்களின் அமைப்பையும் சுத்தம் செய்கின்றோம்.

சம்ஸ்காரங்களை மேலே கொண்டுவரப்பட்டு அவை செய்து பார்க்கப்படுகின்றன.

மன-உடல் அமைப்பு மீண்டும் தன் பழைய நிலைக்கேத் திரும்புகின்றது. அவை உண்மையில் மீண்டும் புதிதாகப் பிறக்கின்றன.

உங்கள் குழந்தைப் பருவத்தின் காலத்தை திரும்பிப் பாருங்கள். நீங்கள் எவ்வளவு சுதந்திரமாக, ஆர்வமாக துணிச்சலாக மற்றும் மகிழ்ச்சியாக இருந்திருக்கின்றீர்கள். வேறு எந்தத் திசையிலும் பார்க்காமல், மூக்கின் நுனியைப் பார்த்தவாறு, உடல் தலை மற்றும் கழுத்து ஆகியவற்றை நேராக வைக்கவேண்டும்.

அவர் கலக்கமில்லாத அமைதியான மனதோடு அமர்ந்து பயமில்லாமல், பிரபஞ்சத்தோடு இசைந்து மனதைக் கட்டுப்படுத்தி என்மீது ஒருமுகப்படுத்தியும் என்னையே உணர்ந்த இலட்சியமாக அமைக்க வேண்டும்.

இந்த சுலோகங்களில் கிருஷ்ணர், யோகத்தைப் பயிற்சி செய்யும் யோகிக்கும் பல வழிமுறைகளைக் கொடுத்திருக்கின்றார்.

உடல் நிலை மற்றும் மனநிலை இரண்டுக்கும் வழிமுறைகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த சுலோகங்களில் அடிக்கடி எடுத்துச் சொல்லப்பட்டு இருக்கின்றது. சரியான புரிந்துக் கொள்ளுதல், உள் அர்த்தத்தை உள்வாங்கிக் கொள்ள மற்றும் அதன் சிறப்பும் தெரியாமல் தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

நாம், பாதி அல்லது முழுவதுமாக மூடிய கண்களுடன், முதுகுத் தண்டு நேராக இருக்குமாறு அமைதியான இருட்டு அறையில் அமரலாம். ஆனாலும் ஞானத்தை விட்டு வெகு தொலைவில் இருப்போம்.

புரிந்துக் கொள்ளுங்கள்.

புரிந்துக் கொள்ளுங்கள். இவை எல்லாம் நாம் எப்படி அமர்ந்து தியானம் செய்யவேண்டும் என்று நமக்கு உதவுவதற்காக பொதுவான மற்றும் பயிற்சி வழிமுறைகள். இவையெல்லாம் ஞானத்திற்கான அவசியமானத் தகுதிகள் இல்லை.

கிருஷ்ணர், நம் புலன்களைக் கட்டுப்படுத்துவதன் முக்கியத்துவத்தைத் திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றார். ஏன்?

புலன்கள் வெளி உலகத்திற்கான நம்முடைய கதவுகள். அவை திறந்து வைக்கப்பட்டு, கட்டுப் படுத்தப்படாமல் இருக்கும்வரை நாம் வெளி உலகத்தில் மட்டும்தான் மூழ்கி இருப்போம். கதவைத்தட்டலாம், பொருட்களைவிற்பவர்கள் யாராவது அழைக்கலாம். உண்மையில் இதுபோன்ற இடையூறுகளில் இருந்து நம்மை தூர எடுத்துச் செல்வதுதான் இந்த தனிமையான இடம்.

குசா (அமர்ந்து தியானம் செய்ய உகந்ததாகக் கருதப்படும் ஒருவகைப் புல்), மான்தோல் இந்தப் பொருட்கள் எல்லாம் நாம் உருவாக்கும் சக்தியை பூமி இழுத்துக் கொள்ளாமல் இருக்க ஒரு தடைப்பொருளாகப் பயன்படுகின்றன.

இப்போது அதைப்பற்றியெல்லாம் நாம் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. தரைமட்டத்தில் இருந்து சற்று உயரத்தில் நாம் சாதாரணமாகவே நாற்காலியில் அமருங்கள்.

1. தலை, முதுகெலும்பு மற்றும் கழுத்து நேர்க்கோட்டில் இருக்கவேண்டும்.

2. நம் மூக்கு நுனியின் மேல் கண்களை வைக்க வேண்டும். (பார்வையை நிறுத்த வேண்டும்) நாம் மூக்கின் நுனியைப் பார்த்தால், இயல்பாகவே நம் விழிப்புணர்வு மூன்றாவது கண்ணின் மேல் இருக்கும்.

நம் கவனம் ஆக்ஞா சக்ராவில் இருக்கும். (புருவ மத்தியின சக்தி மையம்)

3. நம் உயர்ந்த லட்சியமாக நான் என்பதின் மீது நாம் தியானிக்க வேண்டும். இவையெல்லாம் எளிமையான, பொதுவான வழிமுறைகள். தலை, கழுத்து மற்றும் முதுகெலும்பை ஒரே நேர்க்கோட்டில் வைப்பது இரண்டு வகையில் உதவியாக இருக்கும்.

முதலாவதாக, நாம் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடாமல் தடுக்கிறது.

நாம் கொஞ்சம் தூங்கினாலும், நம் கழுத்துத் தொங்கிவிடும். நீண்டநேரம் நம்மால் நிலையாக இருக்க முடியாது.

இரண்டாவதாக, தலை, கழுத்து மற்றும் முதுகெலும்பு நேராக நிலையாக இருக்கும்வரை உயிர் சக்தியான பிராண சக்தி, ச க்திப் பாதைகளின் அடைப்பின்றி தடையில்லாமல் பாயும்.

ஒரு சின்னக் கதை ;

பேருந்துக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் உள்ள மக்கள் அவர்களுடைய பாதுகாப்பிற்காக பிரார்த்தனை செய்வார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் சொர்க்கத்தின் வாசலை அடைந்தபோது, ஓட்டுனர் வேகமாக, சொர்க்கத்தின் முதல் வகுப்பு அறைக்கு முதலில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்கள்.

அந்த போதகரைப் பாதுகாப்பாக மிகவும் சூடான மற்றும் ஈரக்கசிவான, அதாவது சென்னையின் சீதோஷ்ண நிலையை ஒத்த இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். வேண்டுமா என்று.

தேவையில்லை. நீங்கள்தூக்கக்கலக்கமாகவே உணர்ந்தால் குளிப்பது ஒரு நல்ல வழி. அப்போதுதான் புத்துணர்வாய் உணர்வீர்கள்.

காலையில்கூட, படுக்கையிலிருந்து எழுந்து நேராக தியானத்திற்குப் பல்கூடத் தேய்க்காமல் சென்றால், அரைகுறையாக விழித்த நிலையில் தியானம் செய்ய முயல்வீர்கள்.

அதுமட்டுமல்லாமல் கண்டிப்பாக குளித்துவிட்டு தான் செய்ய வேண்டும். அல்லது தர விரிப்பின்மேல்தான் அமரவேண்டும் என்றோ கடுமையான விதி எதுவும் இல்லை.

என்ன செய்யவேண்டுமென்றால், மற்ற செயல்களில் உங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்வதுபோல இதற்கும் சில அடிப்படை ஒழுக்கமுறைகள் தேவை.

தியானம் கூட ஒரு விதமான திறமை. மற்ற செயல்களில் எப்படி (மய்க்ங்ழ்ற்ஹந்ங்) ஈடுபடுகிறீர்களோ, அதேபோல இதில் வெற்றிபெற உங்களுக்குத் தீவிரமான பயிற்சித் தேவை.

அதனால்தான் இது ஆன்மீக செயலாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தத் திறமை அல்லது பழக்கம் மேலே சொர்க்கத்தில் இருந்து உங்கள்மீது பொழியும் என்று உங்களால் சொல்ல முடியாது.

கிருஷ்ணர் இந்த அடிப்படையான தியான முறைகளைக் கொடுப்பதற்கு இதுதான் காரணம். நம் மனங்கள் எல்லாம் எந்தளவிற்கு உறுதியற்றவை என்று அவருக்குத் தெரியும்.

இந்த வழிமுறைகள் எல்லாம் இவ்வளவு தெளிவாகக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தாலும், உங்களுக்கு எப்படி வசதியோ அப்படித்தான் நீங்கள் செய்வீர்கள்.

எதுவுமே கொடுக்கப்படவில்லை என்றால் நீ

சொல்கிறார்.

யோக சூத்திரத்தின் முதல் வரி யோக சித்த விருத்தி நிரோதா என்றுத் துவங்குகிறது. யோகா என்பது மனதை நிறுத்துதல் என்று பொருள்.

இந்த முதல் வரியை யோகாவின் வழியையும், அதன் இலக்கையும் சொல்கின்றது. யோகா என்ற சொல்லுக்குக் கடவுள் தன்மையோடு ஒன்றிவிடுதல் என்று பொருள்.

முடிவான குறிக்கோளை அடைய, யோகப் பயிற்சிதான் இலக்குப்பாதை.

இந்த வழி மனதை விட்டுவிடுவது, அதாவது எண்ணங்களைக் கடந்து செல்வது.

நாம், நம்மை ஆன்மீக அனுபவத்திற்காகப் போராடும் மனிதர்களாக நம்மை நாம் கருதினால், நம்முடைய இயல்பான பண்பாக இல்லாத ஏதோ ஒன்றை அடைவதற்காக நாம் போராடிக் கொண்டிருப்போம்.

ஆனால், நம்முடைய சுபாவமே ஆனந்தம் தான் என்று நான் உங்களுக்கு சொல்கிறேன். நாம் மனித அனுபவமுள்ள ஆன்மீகவாதிகள்.

நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், நம்முடைய மூலத்திற்கு நாம் திரும்பவும் சென்று, நம்முடைய உண்மையான சுபாவத்தை உணரவேண்டும்.

புலன்களைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தி அதனால் இன்பத்தை அனுபவிக்கிறோம். இந்தத் தற்காலிக மகிழ்ச்சியை நோக்கியே நம் மனம் நம்மை இழுக்கின்றது.

உதாரணத்திற்கு, நமக்குப் பிடித்த ஏதோ சில இனிப்புகள் இருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். நாம் அதனுடைய சுவையால் நாம் ஈர்க்கப்படுகிறோம். நாம் அதை அமர்ந்து சுவைக்கும்போது நம் மனம் அமைதியாகின்றது. ஏனென்றால் அந்த நேரத்தில் நம் மனதில் சில நிமிடங்களுக்கு எண்ணங்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துவிடுகின்றது.

நாம் அந்த இனிப்பைச் சுவைக்கும்போது, புலன்களில் ஒரு அமைதியான உணர்வு நமக்குத் தெரிவது போலிருக்கும்.

உண்மையில் நாம் அந்த நேரத்தில் அமைதியில் தான் இருக்கின்றோம். ஏனென்றால் அந்த ஒரு சில நிமிடங்களுக்கு நம் எண்ணங்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துவிடுகின்றது.

ஆனால் இதை உணராவிட்டால், நாம் உணர்ந்த அமைதி அந்த இனிப்பால்தான் என்று நாம் நினைப்போம்.

புரிந்துக் கொள்ளுங்கள். இனிப்பின் சுவையை விரும்புவதில்லை எந்தத் தவறுமில்லை. நாம் அந்த இனிப்பில் நிறைவாக உணர்கின்றோம்.

ஆனால், நாம் அந்த இனிப்பு சுவையால் ஈர்க்கப்பட்டு விட்டால், அந்த இனிப்புதான் நம்முடைய நிறைவுக்குக் காரணம் என்று நாம் நினைத்தால், அப்போதுதான் பிரச்சினை ஆரம்பமாகின்றது. ஏனென்றால் அடுத்தமுறை அதே இனிப்பு, அதே நிறைவான அனுபவத்தைத் தராமல் போகலாம்.

இந்த அனுபவத்தின் நிறைவுத்தன்மை/பொருள்களால் ஏற்படும் அனுபவத்தைக் கொண்டு நோக்கத்திற்கு எதுவும் செய்ய முடியாது.

இதேபோல்தான், நமக்கு ஆனந்தம் தரும் என்று நாம் நினைத்து ஒரு பொருளை

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

நம்முடைய முதல்நிலைப் பயிற்சி முகாம், ஆனந்த ஸ்புரண தியான முகாம் அல்லது கூகூட நிலை 1, என்பது ஏழு சக்கரங்கள் எப்படி அடையடுகின்றன. எப்படி ஏழு சக்கரங்களும் சக்தியூட்டப்படுகின்றன என்பதைப் பற்றியதுதான்.

இந்தப் பயிற்சி முகாமில், பங்குபெறுபவர்கள் அவர்களுக்குள் எப்படி இந்த (நிலையான ) எல்லையற்ற ஆனந்த ஊற்றை தங்களுக்குள் கொண்டு வருவது என்று கற்றுக் கொள்கின்றார்கள்.

நிலையான ஆனந்தம் என்று நான் சொல்லும்போது என்ன சொல்கிறேன்? நித்ய அல்லது நிலையான என்றால் கடந்தகாலம், நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலம் இவை எல்லாமும் ஒன்று சேர்ந்தது, ஏனென்றால் அது காலத்திற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது.

நிகழ்காலத்தில் இருப்பதுதான் நிலையானது என்பது. ஆனந்தம் என்பது கடந்த காலத்திலோ அல்லது எதிர்காலத்திலோ உணர முடியாது. ஏனென்றால் அவை உண்மையானவை இல்லை. ஒரே ஒரு சத்தியம் நிகழ்காலம் மட்டும்தான். அதனால் ஆனந்தம் நிகழ்காலத்தில் மட்டுமே உணரப்படும்.

தெளிவாகத் தெரிந்துக்க் கொள்ளுங்கள்,

நாம் முழுமையாக நிகழ்காலத்தில் இல்லை என்பதைத்தான் இது குறிக்கின்றது. ஏனென்றால், அந்த க்ஷணம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நாம் அந்த நேரத்தில் கற்பனைகளோடு இருக்கும்போது நாம் எப்படி நிகழ்காலத்தை உணர முடியும்.

நாம் முழுமையாக சத்தியத்தில், நிகழ்காலத்தில் இருக்கும்போது, நாம் பிரபஞ்ச த்தோடு முபமையாக இணைந்து பேசுகின்றோம், ஆனந்தத்திலேயே இருக்கின்றோம்.

இதுதான் நிலையான ஆனந்தம், நிகழ்கால ஆனந்தமான நேரம், அடுத்த விநாடியைப் பிரசவிக்கின்றது, அதுவும் ஆனந்தமாகவே இருக்கும்.

இது தானாகவே ஆனந்தத்தின் அடுத்த நிலைக்கு உயர்த்தும். ஆனால் நாம் எதிர்காலத்தில் ஆனந்தத்தைத் தேட முயன்றும், ஆனந்தமான எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதற்காக நாம் பல்வேறு செயல்களைச் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தால், அது ஒருபோதும் நடக்காது.

ஆனால் நாம் நீரை மூடிய கைகளால் பிடித்து வைக்க முயற்சி செய்தால், நம் கைகளை வெறுமையாக்கிவிட்டு அது நம்மிடமிருந்து பாய்ந்து சென்றுவிடும்.

நாம் நிலையான ஆனந்தத்தில் இருக்க விரும்பினால், நாம் ஒவ்வொரு க்ஷணமும் ஆனந்தமாக இருக்கவேண்டும்.

நாம் கடந்த காலத்தில் ஆனந்தமாக இருந்தோமா, அல்லது எதிர்காலத்தில் ஆனந்தமாக இருப்போமா என்பதைப்பற்றி வருத்தப்படவேண்டியதில்லை. இப்போது ஆனந்தமாக இருங்கள்.

1100

1101

மனம் மற்றும் புலன்கள் கட்டுப்பாட்டோடு இருப்பதைப் பற்றி பேசும்போது, அவர் மனம் மற்றும் புலன்களை அடக்குவதைச் சொல்லவில்லை.

அது செய்ய சாத்தியமில்லாதது. உலகம் மற்றும் பொருள்சார்ந்த எண்ணங்களையும் துறக்க (ஸ்ரீப்ஹ்மண்ட்) நினைக்கும் மக்கள் இன்னும் ஆசையைப் பற்றிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றார்கள்.

அவர்களுடைய ஆசைகளை அடக்கும் அவர்களின் முயற்சி நடக்காது, விளைவு துக்கம் மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத செயல்கள்.

அடக்குதல் ஒருபோதும் உதவாது. உணர்வு மாற்றம்தான் வேலை செய்யும்.

நாம் என்ன செய்தாலும் சமநிலையில் இருப்பதும், பற்றுதல் இல்லாமல் இருப்பதும்தான் ஒரு யோகியின் பாதை.

நாம் சாப்பிட்டாலும் சரி அல்லது தூங்கினாலும் சரி, அல்லது வேலை செய்தாலும் சரி, நாம் உடலின் புத்திசாலித்தனத்திற்கு ஏற்றார்போல, நம் உணர்வோடு இருக்கவேண்டும்.

நாம் விழிப்போடு இருக்கும்போது, நம் எல்லா செயல்களிலும் நாம் உணர்வுப்பூர்வமாக இருப்போம்.

நம் அமைப்புக்கு எது சாதகமாக இருக்கும் என்று விழிப்புணர்வு நமக்கு

ஆனால் நாம் நம் உடலின் இயல்பான புத்திசாலித்தனத்தை நம்புவதில்லை.

நம் உடலை, நம் மனம் அல்லது ஆசைகள் அல்லது நம் புலன்களுக்கேற்றார்போல நாம் இயக்குகின்றோம்.

இல்லையென்றால், நம் கண்கள் ஏற்கனவே சோர்வாகி, நம் உடல் தூக்கத்திற்காகக் கெஞ்சினாலும் நாம் ஏன் இரவில் தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறோம்?

நாம் ஏன் அதிகமாக உண்கிறோம்? ஏதாவது விலங்கு அதிகமாக உண்பதை யாராவது எப்போதாவது பார்த்திருக்கிறார்களா?

இயற்கையான சூழலில் ஒரு எடை அதிகமான குண்டான விலங்கினை நாம் பார்த்திருக்கிறோமா?

வீட்டு விலங்குகளும், மிருகக்காட்சி சாலையில் உள்ள விலங்குகள் வேண்டுமானால் எடை அதிகமாக இருக்கலாம். ஏனென்றால், நாம் உண்பது போலவே அவற்றிற்கும் நாம்தான் உணவளிக்கிறோம். ஆனால் நாம் ஒரு எடை அதிகமான குண்டான வனவிலங்கைப் பார்த்திருக்கிறோமா?

அவர்களுடைய உடலுக்கு ஏற்றார்போலதான் அவை உண்ணும். அவர்களுடைய உடல் உணவு வேண்டுமென்று உணர்த்தும் போது அவை உண்கின்றன.

அவர்களின் உடல் தூக்கம் வேண்டுமென்று உணர்த்தினால் அவை தூங்குகின்றன.

பிரச்சினை என்னவென்றால், நம் உடலின் புத்திசாலித்தனத்தோடு, எப்படி உறவாட வேண்டும் என்பதை நம் மறந்துவிட்டோம்.

உண்டபின், உடலுக்கு சக்தியைக் கொடுத்த பிறகு, நாம் சுறுசுறுப்பாக உணரவேண்டும். ஆனால் நாம் மதிய உணவை எடுத்துக்கொண்ட பிறகு சுறுசுறுப்பாக

| ‘ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

முடியும். இந்த எட்டுமணிநேரத் தூக்கத்தில், நாம் ஆழ்ந்த தூக்க நிலையில் இருப்பது வெறும் இரண்டுமணி நேரம் மட்டும்தான்.

அதனால் தான் சிலமணிநேரத் தூக்கத்தைப்போல சில நிமிட தியானம் நமக்கு புத்துணர்ச்சியைத் தருகின்றது. ஏனென்றால் தியானத்தின்மூலம் நாம் காரண உடலின் அதே சக்திக்குள் நுழைகின்றோம்.

மிக அதிக அல்லது குறைந்த தூக்கம், அல்லது அதிக உணவு அல்லது பட்டினி இவற்றிற்கு இடையில் மனம் ஒருமுறை நுழைந்து அதிகாரம் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டால், நாம் உடலின் புத்திசாலித்தனத்தை மதிக்காமல் மனதோடு சென்றுகொண்டிருக்கிறோம். மனம், புலன்கள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களால் இயக்கப்படாமல் நம் உடலின் புத்திசாலித்தனத்தை நாம் நம்பவேண்டும். உடலுக்கு உணர்ச்சிப்பூர்வமாக மாறி வாழ நாம் முயற்சி செய்யவேண்டும்.

இந்த உபதேசத்தில் கிருஷ்ணர் ஆகாரம் என்பதைப் பற்றிக் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார். ஆகாரம் என்றால் சமஸ்கிருதத்தில் உணவு என்று பொருள்.

நாம் எல்லாப் புலன்களின் மூலமும் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியது. நம் கண்கள் மூலம் பார்க்கும் காட்சிகள், நம் காதுகள் மூலம் நாம் கேட்கும் ச த்தங்கள், நாம் நுகரும் நறுமணங்கள், தொடு உணர்வு மேலும் நாம் சேர்த்து வைத்திருக்கும் மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளும் எண்ணங்கள், எல்லாம் அடங்கியது.

பிரத்யாகாரம், புலன்களின் உட்கொள்ளுதலைக் கட்டுப்படுத்தும் யோகத்தின் எட்டுப் பகுதிகளில் ஒன்று.

அதாவது இந்த ஆகாரங்களைக் கடந்து செல்வது, புலனால் அறியும் பொருட்களைக் கடந்து செல்வது. அப்போதுதான் அந்த உயர்ந்த உணர்வுநிலை விழிப்பூட்டப்படும்.

ஆனந்தம் எப்போதும் நமக்குள் நிகழ்ந்துக்கொண்டே இருக்கின்றது என்பதை நாம் உணரும்போது, ஆசைகள் தானாகவே விழுந்துவிடும்.

உங்களால் ஆசைகளை விடமுடியாது. அவற்றை உங்களால் அடக்க முடியாது. ஏனென்றால் அவை மீண்டும், மிக அழகாக பதிந்துவிடும். உங்களின் விழிப்புணர்வின்மூலம் உங்களுடைய ஆசைகள்தான் உங்களை விடவேண்டும்.

நம் செயல்களில் நாம் விழிப்போடு இருக்கும்போது, நாம் எதற்கும் அடிமையாக மாட்டோம். தெளிவாகத் தெரிந்துக்கொள்ளுங்கள். எல்லா அடிமைப்பழக்கங்களுமே, புகைப்பிடித்தல், அல்லது குடித்தால் போதைப்பொருள் அல்லது வேறு எதுவாக இருந்தாலும் அந்த செயலில் நாம் ஈடுபடும்போது நாம் விழிப்புணர்வோடு இருந்தால் அவை இருக்காது. மறைந்துவிடும்.

நாம் விழிப்போடு இருப்பதற்குப் பதில் ஆசைகளை அடக்க முயற்சிக்கி றோம். அங்கே தான் பிரச்சினை ஆரம்பிக்கிறது.

நான் புகைப்பதை விடவேண்டும் என்ற வார்த்தைகளை நாம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லும்போது, அதைப்பற்றிய விழிப்புக்கூட இல்லாமல், நாம் உண்மையில் அந்த புகைத்தல் என்ற வார்த்தைக்கு சக்தியைக் கொடுக்கிறோம். வார்த்தைகள் சக்தி வாய்ந்தவை.

நாம் பேசும்போது, நம் மனம் என்ன நினைக்கிறதோ அது நம் உடலில் பதிவு செய்யப்படுகிறது. நம் உடல் அந்தச் செயலை வெளிப்படுத்த தயாராகிறது.

அதனால் புகைத்தல் என்ற வார்த்தையை நம் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தக்கூடாது. இராமகிருஷ்ணர் வாழ்வில் நடந்த ஒரு அழகான சம்பவம்.

ஒருமுறை ஒரு பக்தர் இராமகிருஷ்ணரிடம் வந்து அவர் குடிப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாகியிருப்பதையும், அதை எப்படி விடுவதென்று தெரியவில்லை என்றும் சொன்னார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

குற்ற உணர்வை விடும்போது நாம் பொறுப்பை எடுத்துக்கொள்வோம். அப்போது நம்முடைய மீண்டும் மீண்டும் வரும் எதிர்மறையான நடத்தை அமைப்புகள் தானாகவே நின்றுவிடும். எல்லாவற்றிற்கும் மேல், நாம் விழிப்புணர்வோடு கெடுதலானவற்றை நம் உடல் அமைப்புக்குள் அனுப்பமாட்டோம்.

நம் உடல் அமைப்புக்குள் நாம் கெடுதலான புகையைத் தொடர்ந்து நம்மால் அனுப்பமுடியாது. ஒரு சடங்குபோல நாம் குடிக்க அல்லது புகைக்கும் வரை அது அடிமைப் பழக்கமாகிறது.

அடிமைப் பழக்கங்களோடு என் உதவி நாடி வருபவர்களுக்கு, நான் சொல்வது, உங்களுக்குத் தேவையான அளவு புகையுங்கள், எவ்வளவு வேண்டுமோ அவ்வளவு குடியுங்கள். ஆனால் அதை விழிப்புணர்வோடு செய்யுங்கள். அதைச் சந்தோஷமாகச் செய்யுங்கள். சில நாட்களில் அவர்கள் திரும்ப வந்து அவர்களால் குடிக்க அல்லது புகைக்க முடியவில்லை என்று சொல்வார்கள்.

விழிப்புணர்வு என்பது மனதைக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வருவதற்கான ஒரு சாவி. ஏனென்றால், மனம் நமக்குத் தலைவனாக இருப்பதற்கு பதில், நம் மனதிற்கு நாம் தலைவனாகி விடுவோம்.

பொதுவாகவே, நம் மனம், கடந்த காலத்திற்கும், எதிர்காலத்துக்கும் இடையில், காற்றில் ஆடும் விளக்கின் ஒளியைப்போல ஊசலாடிக்கொண்டே இருக்கின்றது.

அதே விளக்கு காற்றில்லாத இடத்தில் வைக்கப்படும்போது அது அசைவது நின்றுவிடுகின்றது. ஸ்சுபாவத்தாலே நம் மனம்

கொண்டிருப்போம்.

ஆனால், நாம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை மறந்து விடுகின்றோம். அது நம்மால் தண்டை உருவாக்கவோ அல்லது உடைக்கவோ முடியாது. ஏனென்றால் அங்கு தண்டை கிடையாது!

நம்கற்பனைகளால்தான் பிரச்சனையே ஆரம்பமாகிறது. அது பேராசையாகவோ அல்லது பயத்தாலோ இயக்கப்படலாம்.

நாம் சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொண்டோமானால், வெறுமனேஏற்றுக்கொள்வதல்ல,

|

றோம்.

நாம் இந்த கூட்டை உடைத்து நம் அகங்காரத்தை விடும்போது மட்டும்தான் வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்று பார்ப்போம்.

இல்லாவிட்டால் நாம் கற்பனை களைத்தான் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருப்போம். நாம் நோக்கமில்லாத வாழ்க்கையை உணரும் போது, நம்மால் ஆசைகளையும், பயங்களையும் விட்டுவிட முடியும்.

இந்த வழியில் நாம் ஒருபோதும் வெற்றிகாண முடியாது. நாம் முழு விழிப்புணர்வோடு நம் மனதை ஓய்வாக்கிக் கவனித்தால் பிறகு எந்தப் புதிய எண்ணமும் உருவாகாது.

இந்தியாவில் கடவுளுக்கு மூன்றுவிதப் பாத்திரங்களில் இருப்பதாக நாம் சொல்கிறோம். அவை உருவாக்குபவர், காப்பாற்றுபவர் மற்றும் அழிப்பவர். பிரம்மாதான் படைப்பவர் அல்லது படைக்கும் கடவுள் என்று அழைக்கப்படுகின்றார். விஷ்ணு, காப்பவர் அல்லது பராமரிக்கும் கடவுள். சிவன், அழிப்பவர் அல்லது புதுப்பிக்கும் கடவுள் என்று அழைக்கப்படுகின்றார்.

நம் எண்ணங்களைப் பொருத்தவரைக்கும், எண்ணங்களைப் படைக்கவோ, காக்கவோ நாம் உருவாக்குதலை மற்றும் புதுப்பிக்கவோ என்ற மூன்று வேலைகளையும் நிறுத்தும்போது, இந்த மூன்றையும் கடந்து செல்லும்போது, நாம் பரப்பிரம்மாவாக மேலாக இருப்பவர் ஆகிவிடுவோம்.

அங்கே புதிதாக எண்ணங்கள் உருவாக்கப்படாமல் காப்பாற்றப்படாமல் அல்லது அழிக்கப்படாமல் இருக்கும்போது, மனம் அப்படியே நின்றுவிடுகின்றது.

இந்துக் கடவுளான விஷ்ணுவின் பல்வேறு அவதாரங்களைப் பற்றி பாகவதத்தில் ஒரு அழகான கதை சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது.

அசுரர்களால் கொடுமைப்படுத்தப்பட்ட தேவர்கள் விஷ்ணுவிடம் அவரின் உதவி கேட்டு முறையிட்டார்கள்.

அவருடைய அறிவுரைப்படி, தேவர்கள் மகா மேருமலையை மத்தாகக் கொண்டு வாசுகி எனும் நரகத்தைக் கயிறாகக் கொண்டு, பாற்கடலைக் கடைந்தார்கள்.

இப்படிக் கடையும்போது, அந்தப் பாற்கடலில் இருந்து பல பொருட்கள், வெளிவந்தன. ஒரு யானை, ஒரு குதிரை, தெய்வீக ரதம் உட்பட மற்றும் பல தெய்வீகப் பொருட்கள் வெளிவந்தன. இறுதியில் ஒரு கொடிய விஷம் வெளிவந்து, எல்லோருடைய உயிரையும் வாங்கிவிடும் போல் அச்சுறுத்தியது.

இருபத்தைந்து வருடம் தியானத்தின் முழு அர்த்தத்தையுமே இழக்க ஆரம்பிக்கின்றோம்.

தியானம் என்பது நிகழ்காலத்திலேயே இருப்பது. இந்த அனுபவத்தை விவரிக்கவோ, வரையறுக்கவோ அங்கு எதுவுமில்லை. நாம் அப்படியே இருப்போம் அவ்வளவுதான்.

அவர்கள் தியானம் செய்வதற்கு முன்பே, எல்லா கட்டுப்பாடுகளையும் வலியுறுத்தும் மக்கள் இருக்கின்றார்கள். முழுமையான அமைதி தேவை. லேசான சத்தம் கூட அவர்களின் அமைதியைக் குலைத்துவிடும். இது எல்லாமே வெறும் ஆரவாரம்தான்.

ஒரு சின்னக் கதை:

அந்த மனிதர் தன் காலணிகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக பலத்த ஓசையுடன் கழற்றி வீசுவதில் தான் அவர் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டார்.

இவை எல்லாம் சேர்ந்து அவரை எழுப்பிவிடும். அதே மனிதர் எப்போதும் எழுப்பும் சத்தங்கள் எல்லாம் முடியும்வரை இவரால் தூங்க முடியாது.

இதுபோன்ற பல தூக்கமில்லா இரவுகளுக்குப் பிறகு, அவர் அந்த அண்டை வீட்டாரிடம் நேருக்குநேர் சென்று பேச தைரியத்தை ஒன்று திரட்டினார்.

அவர், இரவில் அந்த எல்லாச் சத்தங்களையும் எழுப்ப வேண்டாம் என்றும் குறிப்பாக அவருடைய காலணிகளை வீச வேண்டாம் என்று சொன்னார். அவர் தாழ்மையுடன் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டு, அவர் இரவு மிகவும் அமைதியாக நடந்துக் கொண்டார்.

மிகவும் அமைதியாய் மாறியதால் கீழே இருந்த மனிதரால் தூங்க முடியவில்லை. அவர் இதுவரை கதவு அடிக்கப்படும் சத்தம் மற்றும் காலணிகள் ச

நாங்கள் எப்படிப் பற்றிக்கொள்வது என்று கேட்பார்கள்.

உண்மை என்னவென்றால், உங்களால் முடியாது. அதைப்பிடிக்க முயலும் க்ஷணம் ஆனந்தம் வழுக்கிச் சென்றுவிடும். இது ஓடும் தண்ணீரில் கைகளை வைத்து மூடிவைத்துக் கொள்வது போன்றது.

நம் கைகள் திறந்திருக்கும் வரை தண்ணீர் கைகளில் தங்கும். கைகளை மூடி அதைப் பிடிக்க முயற்சிக்கும் க்ஷணம், அங்கே இல்லாததை நாம் உணர்வோம்.

அதனால், தியானத்தோடே செல்லுங்கள்.உங்கள் உடலோடு தளர்வாகவும், வசதியாகவும் இருங்கள். உங்கள் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்தாமல் அதன்மீது கவனம் செலுத்துங்கள். அல்லது உங்களுக்கு வசதியான வேறு ஏதாவது நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துங்கள்.

இதற்கு முன்பு நீங்கள் என்ன அனுபவத்தைப் பெற்றிருந்தாலும் சரி, அல்லது இப்போது ஏதாவது அனுபவம் வேண்டும் என்றாலும் சரி அதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதை நிறுத்துங்கள். உங்களுக்கு என்ன அனுபவம் வந்தாலும், அது சி ரியான அனுபவமே.

தியானத்திற்கு எந்த நோக்கமும் இல்லை. அனுபவத்திற்கான இலக்கை உங்களால் நிர்ணயிக்க முடியாது. செயல்முறைதான் தியானத்தின் பொருள். நீங்கள் எதையெல்லாம் அனுபவிக்கிறீர்களோ அதெல்லாம் அனுபவம்தான்.

யோகாவில் மனம் அமைதியாகின்றது, பிரபஞ்ச சக்தி, பிரபஞ்ச சக்தியின் உள்இருக்கும் பிரபஞ்ச சக்தியால் திருப்தியடைகின்றது.

புலன்களைக் கடந்து செல்லும் புத்திசாலித்தனத்தால் உயர்ந்த ஆனந்தம் கவரப்படுகிறது. மிக உயர்ந்த நிலையை அடைவதால், வேறு எந்தப் பலனையும் ஒருவர் இதைவிட உயர்வாகக் கருதுவதில்லை.

இந்த உயர்ந்த நிலையிலே நிலைத்து இருப்பதால், ஒருவர் எவ்வளவு பெரிய

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?” என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

சத்யா சத்தியம் (உண்மை) என்பது அஷ்டாங்க யோகத்தின் எட்டுப்படிகளில் முதல் படியான யமாவின் ஒரு பகுதி.

நாம் நிலையாக மாறாமல் உண்மை நிலையை மட்டும் பயிற்சி செய்தால், நாம் விடுதலையை அல்லது ஞான நிலை என்று சொல்லக்கூடிய சமாதி என்ற நிலையை அடைவோம்.

பிரச்சினை என்னவென்றால், ஒருவர் ஞான நிலையில் மட்டும்தான் உண்மையிலேயே உண்மையானவராக, உண்மை பேசுபவராக இருக்கமுடியும்.

இதைத்தான் கிருஷ்ணர் சொல்லும்போது, பிரபஞ்சசக்தி, பிரபஞ்ச சக்தியில் இருக்கும் பிரபஞ்ச சக்தியால் திருப்தியடைகின்றது.

எந்த சந்தோஷமும் அதை இன்னும் ஆனந்தமாக்க முடியாது, எந்த துன்பமும் அந்த ஆனந்தத்தைக் குறைக்க முடியாது. ஒருவர் ஆனந்தத்தில் மையமாக ஆகிவிடுகின்றார். ஆனந்தத்தில் நிலைகொள்ளும்போது அது எப்போதும் இருக்கின்றது.

இன்றைய நாட்களில் யோகா என்பது ஆன்மீகத் தேடுதலாக இல்லை. அது வெறுமனே தன்னலத்திற்காகப் பிறரைப் பயன்படுத்தும் வர்த்தர்தியாகவே உள்ளது. இது ஒரு நாகரீகக் கூற்றாக, நாகரீகப் பழக்கமாக, பொருளாக ஆகிவிட்டது.

யோகா செய்பவர்களுக்கும், அதைக் கற்றுத் தருபவர்களுக்கும் யோகாவின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்றுகூடத் தெரியாது.

கிருஷ்ணர், சத்தியத்திற்குள் நுழையும் புலன்கள் மற்றும் மனதைக் கடந்து செல்வதைப் பற்றிச் சொல்கின்றார்.

தன்னுடைய கற்பனையானத் தேவைகளை நிறைவேற்ற, ஒருவர் நிஜத்திலிருந்து கற்பனை உலகத்திற்குச் செல்கிறார். இந்த வகையில் தான் பல இடங்களில் யோகா, கற்றுத்தரப்பட்டு பயிற்சி செய்யப்படுகின்றது.

புலன்களும், மனமும் குறிக்கோள் இல்லாமல் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன.

நாம் ஆசைகளை அடக்க முடியாது. ஏனென்றால் எது அடக்கப்பட்டாலும் அது இன்னும் தீவிரமாக மேலே எழும்.

ஆனால் ஆசைகளின் பின்னால் செல்வது ஒரு தீர்வாகாது. நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையில் இதை அனுபவித்திருக்கலாம். ஒரு ஆசை மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே திருப்திப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அதற்குப் பிறகு விரைவிலேயே அது மறுபடியும் வரும்.

அதற்குப் பதிலாக, என்ன நடக்கிறது, எப்படி நடக்கிறது என்று நாம் புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு சிறிய கதை

புத்தருக்கு பல ஆயிரக்கணக்கான சீடர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு தினமும் அவர் காலை உரை நிகழ்த்துவார்.

ஒருநாள் அவர் இறுக்கமாக முடிச்சுப் போடப்பட்டக் கயிறை எடுத்துவந்து அவர்கள் முன் வைத்து, யாராவது இந்த முடிச்சை அவிழ்க்க முடியுமா? என்று கேட்டார்.

பல சீடர்கள் வந்து, அந்தக் கயிறை இழுத்து அந்த முடிச்சு இன்னும்

'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'' என விசாரித்ததற்கு, 'நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.

அதை அடக்கவோ அல்லது அதிலிருந்து தப்பிக்கவோ முயற்சிக்காதீர்கள்.

நான் உங்களுக்கு சொல்கிறேன், நீங்கள் விழிப்போடு பயத்தைப் பார்க்கும்போது, நீங்கள் இருப்பதாக நினைத்தது போல, பயம் அங்கு இல்லை என்பதை நீங்களே பார்ப்பீர்கள்.

அது அங்கே இருக்காது. ஏனென்றால், பயம் நமக்குத் தெரியாத ஏதாவது ஒன்று இருக்கும்போது, அந்த அறியாமையில் இருந்துதான் பயம் பிறக்கின்றது.

ஏனென்றால் நமக்கு அந்தப் பொருளைப் பற்றியோ அல்லது சூழலைப்பற்றியோ முழுமையாகத் தெரியாது. நாம் அது எப்படி இருக்கும், நம்மை எப்படிப் பாதிக்கும் என்று கற்பனையை வளர்த்துக் கொள்கின்றோம், இதுதான் அதைப் பற்றிய பயம் என்று சொல்லப்படுகிறது.

அந்தப் பயத்தின்மேல் அறிவு என்ற விளக்கை நாம் கொண்டு வரும்போது, அறியாமை விலக்கப்பட்டு அந்தப் பொருளை அப்படியே பார்க்க நாம் தைரியத்தைப் பெறுகின்றோம்.

அதனால், புரிந்துக் கொள்ளுங்கள், பயம் என்பது எதிர்மறையான கற்பனைகள்.

ஒருநாள் நாங்கள் விவாதித்துக் கொண்டு இருந்தபோது, ஒரு பெண் சிலந்தியைப் பார்த்தபோது எகிறிக் குதித்தான்.

நான் அவர்களை ஏன் சிலந்தியைப் பார்த்துப் பயந்தீர்கள் என்று கேட்டேன். அவர்கள் பதிலளித்தார்கள், ஏன் என்று சரியாகத் தெரியாது. ஆனால் அவர் எப்போதும் தன்னுடைய குழந்தைப்

| இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்ததுமறுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பலன்தான் எங்களுக்குத் தெரிந்தது... | 'ஈஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'ஈநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

பருவத்திலிருந்தே சிலந்தியைக் கண்டு பயப்படுவாராம்.

அவர்கள் ஒவ்வொரு முறை சிலந்தியை பார்க்கும் போதும் அதன் மீதே தியானிக்குமாறு நான் சொன்னேன்.

அவர் இதைப் பின்பற்றினார், ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும்போதும், அவர் அதை விழிப்போடும் மனதை ஒருநிலைப்படுத்தியும் பார்த்தார்.

மெதுவாக, அவர் அதைக் கண்டு ஏன் பயந்தார் என்று வியக்க ஆரம்பித்தார். மேலும் சிலந்தியின் மீதான அவருடைய பயம் தானாகவே சென்றுவிட்டது.

நாம் பொருட்களின் பின்னால் ஓடுவதில் ஒன்றிவிட்டோம். அடுத்து என்ன? அடுத்து என்ன? என்பதே நம் தாரக மந்திரமாக மாறிவிட்டது. நாம் எப்போதாவது எதற்காக ஓடுகின்றோம் என்று நினைத்துப் பார்க்க நின்றிருக்கின்றோமா?

நமக்கு நிறைவாகக் கிடைத்ததை அனுபவிக்க நாம் நின்றிருக்கிறோமா?

ஒரு ஆசையை அடைந்த பிறகு, நாம் அமர்ந்து அதைத் தீவிரமாக ஆழ்ந்து யோச னை செய்தால், இப்போதிலிருந்தே, நாம் தவறான ஆசைகளின் விஷச் சுழற்சியில் இருந்து வெளிவந்துவிடுவோம்.

கானல் நீரில் இருந்து நாம் எப்போதாவது தண்ணீர் குடித்ததுண்டா? மனதால் உருவாக்கப்பட்டக் கற்பனைகளின் பின்னால் ஓடுவது, என்பது கானல்நீர் அல்லது தொடுவானத்தின் பின்னால் ஓடுவதைப் போன்றது. நமக்குப் பயம் இருப்பதில்லை.

நம்மில் பலரும், நமக்கு மலையேறும் திறமை நமக்கு இல்லாததால், நம்மால் மலையேற முடியவில்லை என்பதைப் பற்றிய பயம் இருப்பதில்லை.

ஒரு பயிற்சி பெற்ற மலையேறுபவர்க்கு எவரெஸ்ட் மலை அல்லது வேறு ஏதாவது உண்மையிலேயே உயரமான மலையில் ஏற முடியாது என்பது அவருடைய பெயரையும் அந்தஸ்தையும், புகழையும் பாதிக்கிறது.

ஒரு மில்லியன் டாலரை இழந்துவிடும் பயம் என்பது வெறும் ஆயிரங்களை வைத்திருப்பவர்க்கு சம்மந்தமில்லாதது, ஆனால் இது ஒரு கோடீஸ்வரருக்கு உண்மையான பயம்.

அவர் எப்படி அந்தப் பயத்தை எதிர்கொள்கின்றார்? அந்த நபர் தன்னுடைய எல்லா சொத்துக்களையும் இழந்துவிட்டது போன்ற ஒரு மோசமான நிலையைக் காட்சியாக தானாகவே கற்பனை செய்வதன்மூலம் தன் பயத்தை எதிர்கொள்ளமுடியும்.

அந்தப் பாவனை போதுமான அளவிற்கு வாய்ந்ததாக இருந்தால், அந்த அனுபவம் உண்மையாக இருக்கும்.

அந்தப் பாவனையுடனே அவர் அந்தக் காயங்களைப் பார்ப்பார். ஒருமுறை இதை அனுபவித்துவிட்டால், அவரால் இழப்பினால் வரும் எவ்வளவு பெரிய துக்கத்தையும் எதிர்கொள்ள முடியும் என்பது அவருக்குத்தெரியும்.

பலர், குறிப்பாகப் பெண்கள் பாம்பு, பல்லி போன்ற ஊர்வனவற்றையும், பூச்சிகளையும் பார்த்து பயப்படுகிறார்கள். இந்தப் பயங்கள் எல்லாம் நம்முடைய விழிப்புணர்வற்ற மூளையில் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கின்றன.

நான் குறிப்பிட்டிருந்தது போல் சிவலிங்கத்தின் மீதான ஒரு பெண்மணியின்

இருபத்தைந்து வருடம்

கொடுத்திருக்கின்றார்கள்.

அறிவுப்பூர்வமான புரிந்துகொள்ளுதல், திடமான நம்பிக்கை மற்றும் இந்த செயலுக்கான பொறுப்பு இவற்றைத்தரும் சாஸ்திரங்களையும், வேதநூல்களையும் நம் வேத தீர்க்கத் தரிசிகள் உருவாக்கினார்கள்.

தீர்க்க அறிவுப்படி இயல்பாக எழும் கேள்விகள் பற்றி நாம் தெளிவாக இருப்போம்.

சாம்சயா ராக்சச நாசனா ஆஸ்ரம்

அதாவது சாம்சயா என்பது ராக்சஸா சந்தேகம் என்பது பேய். சந்தேகம் நம் மனதில் நுழைந்துவிட்டதென்றால், அதைத் தெளிவாக்கும் வரை நம்மால் தூங்கமுடியாது, ஓய்வாய் இருக்க முடியாது.

சாஸ்திரங்கள் இந்தச் சந்தேகங்களிலிருந்து அறிவுப்பூர்வமாக நாம் வெளிவருவதற்கு உதவுகின்றன.

நமக்கு முழுமையான அறிவுப்பூர்வமான தெளிவு இல்லாதவரை, நாம் நம்பினாலும், அந்த நம்பிக்கைக்கூட போலியான நம்பிக்கையாகத் தான் இருக்கும்.

தயவுசெய்து தெளிவாகத் தெரிந்துக் கொள்ளுங்கள். நம் நம்பிக்கைக்கூட போலியான நம்பிக்கையாகத்தான் இருக்கும்.

சாஸ்திரங்களின் அஸ்திவாரம் நமக்கு ஆழமாக இல்லாவிட்டால், நம்மால் எதையும் நம்ப முடியாது. நம்முடைய உணர்ச்சிகள் ஆழமாக இல்லை. நம்பிக்கை ஆழமாக இல்லை. ஏனென்றால் நம்மிடம் பட்டறிவுப்பூர்வமான நம்பிக்கையில்லை.

ஒருவருக்கு பட்டறிவுப்பூர்வமான நம்பிக்கை இல்லாமல், வெறும் நம்பிக்கை மட்டும் இருந்தால் அவரை யார் வேண்டுமானால் அவரை அசைத்துவிடலாம்.

சாஸ்திரங்கள் நமக்கு பட்டறிவுப்பூர்வமான புரிந்துக் கொள்ளுதலைக் கொடுக்கின்றன, நமக்கு அடிப்படையான அஸ்திவாரத்தைக் கொடுக்கின்றன, அதனால் நம்முடைய எல்லா திடமான நம்பிக்கைகள், எல்லா மேலோட்டமான நம்பிக்கைகள், இருப்பிற்குள் நுழைந்து வேலை செய்ய ஆரம்பிக்கின்றது.

சைத்தன்யா, ராமானுஜர், மாதவர் போன்ற கடவுள்களின் பக்தர்களை நாம் பார்த்தால், அவர்கள் எல்லோரும் திடமான பட்டறிவுப்பூர்வமான அஸ்திவாரத்தைப் பெற்றிருந்தார்கள்.

சைத்தன்ய மகாப்பிரபு ஒரு சிறந்த தர்க்கரீதியான தத்துவ ஞானி. தர்க்கத்தின் உயரத்தையும், உச்சியையும் அடைந்த பிறகுதான் நாம் அன்பென்ற பள்ளத்தாக்கில் விழமுடியும்.

அப்போதுதான் நாம் அன்பில் விழுவதற்கு நாம் தகுதி பெறுகின்றோம். தர்க்கத்தின் உச்சியை அடையாதவரை நாம் அன்பு என்ற பள்ளத்தாக்கிலும் பக்தி என்ற பள்ளத்தாக்கிலும் விழ நாம் தகுதிபெற மாட்டோம்.

இன்னும் ஒரு விஷயத்தையும், நாம் தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும். அதாவது, திட நம்பிக்கையைக் கற்றுக்கொள்ளவும், வளர்த்துக் கொள்ளவும் பல விதமான வழிகள் இருக்கின்றன.

நம்முடைய அனுபவங்களில் இருந்தும் அதேபோல பிறருடைய அனுபவங்களில் இருந்தும் நாம் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுதான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

உதாரணமாக, ஒரு மெழுகுவர்த்தியின் ஜ்வாலையை நாம் தொடும்போது அது சுடும் என்று நாம் கற்றுக் கொள்கின்றோம். எரியும் கேஸ் ஸ்டவ்வைத் தொடும்போது நெருப்பு சுடும் என்று நாம் மீண்டும் தெரிந்துக் கொள்கிறோம். ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எல்லா நெருப்பும் சுடும் என்று உணர்ந்து கற்றுக் கொள்கின்றோம்.

அல்லது, முதல்முறை நெருப்பைத் தொடும்போதே, உடனே நாம் எல்லா நெருப்பும் சுடும் என்று தெரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரே அனுபவத்திற்குப் பிறகு, எல்லா நெருப்பும் சுடும் என்ற தெளிவான புரிந்துகொள்ளுதலுக்கும் முடிவுக்கும் விடுவது தான் புத்திசாலித்தனம்.

நம் வாழ்க்கையில் ஆன்மீகம் மலர்வதற்கு நமக்குத் திடமான நம்பிக்கைத் தேவை.

அதன்பிறகு மட்டும்தான் தடுமாற்றம் இன்றி அந்தப் பாதையில் நம்மால் செல்ல முடியும்.

ஒரு செயலை அந்த மொத்த செயலின் அறிவியலைப் பற்றி தெரிந்துக்கொண்டு செய்யும்போது, அந்த செயல் ஒரு தியானமாகின்றது.

அறிவியல் இல்லாமல் வெறும் செயல் மட்டும் இருந்தால் அது சடங்காகின்றது. ஒரு செயலில் அறிவின் சாரம் இல்லாதபோது அது சடங்காகின்றது, நாம் சமய பைத்தியங்களாகின்றோம்.

அறிவின் சாரத்தைச் சேர்க்கும்போது நாம் ஆன்மீகப் பழங்களாகிறோம்! ஒரு செயலை அதன் பின்னால் இருக்கும் அறிவியலைத் தெரிந்துக் கொள்ளாமல் செய்யும்போது அந்தச் செயலை நாம் சடங்காக்கிவிடுகின்றோம்.

ஆன்மாவைச் சடங்கில் சேர்க்க வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது. பிறகு அது ஆன்மீகம் ஆகிவிடும்!

இருபத்தைந்து வருடம்

பல நேரங்களில் நம்மில் பலருக்கு என்ன நடக்கின்றது என்றால், நாம் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்று உணரும்போது, சில முறை முயற்சி செய்கின்றோம். பிறகு நம்மால் முடியாது என்று நினைத்து விட்டுவிடுகின்றோம்.

இயற்கையாகவே, ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில் நாம் பல வருடங்கள் வாழ்ந்துவிட்டால், அந்தப் பழக்கம் நம் மனதில் ஆழப்பதிந்துவிடுகிறது.

நாமே உருவாக்கி இறுக்கமாக்கிக்கொண்ட நம் மன அமைப்பை, ஒருசில முயற்சிகளிலேயே கிட்டத்தட்ட உடனடியாக, உடைத்து மறுபடியும் புதிதாக உருவாக்க வேண்டும் என்று நாம் எதிர்பார்க்கின்றோம். இது எப்படி சாத்தியம்?

அதனால் சிலமுறை நாம் தோற்றால்தான் என்ன? நாம் ஏன் நேர்மறையான பக்கத்தைப் பார்ப்பதில்லை, அதேபோல் சில நேரங்களில் நாம் வெற்றி பெற்றிருப்பதையும் பார்ப்பதில்லை?

நாம் ஏன் தோல்விகளைக் கணக்கிட்டு துக்கமாக உணரவேண்டும்? நம்மால் வெற்றிகளையும் பார்த்து உத்வேகத்தை உணரமுடியும் அது ஒருமிகவும் சுறுசுறுப்பான/ சாதுர்யமான அணுகுமுறை!.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபிறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பன்தான் எங்களுக்குத்

திடமான நம்பிக்கை வந்துவிட்டாலே, நம் பழைய மன அமைப்பை உடைப்பதிலிருந்து எது நம்மைத் தடுக்கும்?

நம்முடைய மனதைத் தவிர வேறு எதுவும் தடுக்காது. மனம் என்பது ஒரு உண்மையான வேலைக்காரனைப் போன்றது. அதற்கு என்னவெல்லாம் ஊட்டப்பட்டதோ அதையெல்லாம் அது மீண்டும் உருவாக்குகின்றது.

இவற்றோடு, நம் மனதிற்கு, தோல்வியைப் பற்றிய எதிர்மறையான உருவாக்குகின்றோம்.

இது நமக்கு எந்த விதத்திலாவது உதவுமா? இல்லை! இது சக்திக் குறைவையே உருவாக்கும்.

நாம் இந்த குற்ற உணர்ச்சி மற்றும் ஆசை எனும் சுழற்சியில் சிக்கிக்கொள்ளக் கூடாது என்று நாம் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

நாம், நம்முடைய பலமான க்ஷணங்களில், நம்முடைய உணர்ந்த க்ஷணத்தில் இவற்றைக் கொண்டு நம்மை மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

நாம் நம்முடைய அபரிதமான விழிப்புணர்வை தைரியம் இருக்கும். அன்பு மற்றும் இன்னும் பல கடவுள்தன்மையின் தகுதிகளை வெளிப்படுத்திய நேரங்களை வைத்து நம்மை மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

இந்த நேரங்களில்தான் நாம் உண்மையில் நமக்குள் வந்திருக்கின்றோம். முயற்சி செய்தால் நாம் எதை அடையலாம் என்று நமக்கு நாமே காட்டிவிட்டோம்.

ஒரு மனித உயிர் என்பது அவருடைய சிறந்த க்ஷணங்களினால் ஆன மொத்தமே. அவர், தவறுகளின் அடிப்படையில் தோல்வி அடையும் ஒரு யந்திர கருவி இல்லை. அவர் தன்னுடைய பலங்களின் மேல் செழித்து வளரும் ஒரு ஆன்ம இருப்பு.

நீங்கள் தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டிய இன்னுமொரு விஷயம் என்னவென்றால், உங்கள் வாழ்க்கையில் விருப்பமான நிகழ்ச்சிகளையே நீங்கள் ஈர்க்கின்றீர்கள். விருப்பம் விருப்பத்தை ஈர்க்கின்றது.

நீங்கள் இதற்கு முன்பே இதைக் கேட்டிருப்பீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். ஒரு அலைவரிசையின் சக்தி, அதை ஒத்த அலைவரிசையை ஈர்க்கின்றது.

நாம் கோபப்படும்போது ஏற்படும் சக்திக் குறைவு அதேமாதிரியான சக்திக்

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

நாம் எத்தனை முறை தோல்வியடைந்தோம் • என்று எண்ணாமல், நம்மிடமிருக்கும் உள்ளுலக • பலத்தின் மீது முழுமையான நம்பிக்கை • வைக்கவேண்டும். பிறகு நாம் வெற்றியடையலாம். •

அடுத்த உபதேசத்தில் கிருஷ்ணர் காமம் • மற்றும் பாவம் பற்றிச் சொல்கின்றார். •

காமம் என்பது வேறு ஒன்றுமில்லை. ஏதோ • ஒரு பொருளின்மீது, அது கொடுக்கும் இன்பத்திற்காக • ஆழமான பந்தம கொள்வது. •

நாம் எப்போதும் காமம் பாவங்கள், மேலும் • இது போன்றவற்றை சரி அல்லது தவறு என்று • வகைப்படுத்தும் செயல்மூலம் இணைக்கின்றோம். •

ஆனால் இங்கே கிருஷ்ணர், சமுதாயம் • நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது போல், தவறுகளைப் • பற்றிச் சொல்லவில்லை. அவர் சொல்வது ஒழுக்க • முறைமையைப் பற்றி இல்லை. •

நான் சொல்கிறேன், எண்ணங்களைக் • கோர்த்துப் பார்த்து நாம் தர்க்க ரீதியானவர்கள் என்று • நினைப்பதைத் தவிர வேறு எதுவுமே தவறில்லை. • அதுதான் உண்மையான பாவம். •

எண்ணங்கள் ஒவ்வொன்றும் சு • தந்திரமானவை / தனித்தனியானவை, என்று புரிந்துக் • கொள்ளாததுதான் உண்மையான (முதன்மையான) • பாவம். •

நாம் அறியாமையில் இருக்கும்போது, • விழிப்புணர்வின்றி இருக்கும்போது, நாம் •

நாம் செய்யவேண்டிய சரியான செயல்களை கற்பிக்க, சமுதாயத்தையோ, ஒழுங்குமுறைகளையோ நாம் சார்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை.

நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், உணர்வு என்பது விழிப்புணர்விற்கு ஒரு பொருந்தாத மாற்று பொருள்.

உங்களுடைய புத்திசாலித்தனத்திற்கும், விழிப்புணர்விற்கும் ஏற்றார்போல் வாழுங்கள், நீங்கள் என்ன செய்யவேண்டும், எப்படி செய்ய வேண்டும் என்று பிறர் வடிவமைத்துத் தர வேண்டும் என்று பிறரை நீங்கள் சார்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை.

வயது முதிர்ந்த பிறகும் நீங்கள் பிறரைச் சார்ந்திருக்கிறீர்கள் என்றால் நீங்கள் இன்னும் பக்குவப்படவில்லை என்று பொருள்.

மனசாட்சி இல்லாமல் செய்யப்படும் எதுவும் மேம்போக்கானதாக ஆழமற்றதாக மட்டும்தான் இருக்கும்.

அதன் பின்னால் உங்களுக்கு அனுபவத்தின் ஆழமான நம்பிக்கை இருக்காது. அதனால்தான் அது எப்போதும் முழு மனதோடு செய்யப்படுவதில்லை. ஏனென்றால், நம்முடைய சக்தி, நம்முடைய புத்திசாலித்தனம் அந்தச் செயலுக்குப் பின்னால் இருப்பதில்லை.

அது யாரோ ஒருவருடைய அனுபவமாகத்தான் இருக்கும். நாம் அதை முழுமையாக அனுபவித்திருக்க மாட்டோம்.

ஒருமுறை ஒருவர் வந்து, சுவாமிஜி, ஒரு சில குறிப்பிட்ட வேலைகளை நான் கண்டிப்பாகச் செய்ய வேண்டும் என்று எனக்கும் தெரியும். ஆனால், அது தேவைப்படும்போது என்னால் செய்ய முடிவதில்லை.

உதாரணத்திற்கு, இன்னொருநாள் நான் பேருந்தில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தபோது ஒரு முதியவர் பேருந்தில் ஏறினார்.

நான் கண்டிப்பாக எழுந்து அவருக்கு என்னுடைய இருக்கையைத் தரவேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் நான், நானும் அதிக தூரம் செல்ல வேண்டும், நான் எழுந்தால் கொஞ்ச நேரத்தில் நானும் சோர்வாக உணர்வேன் என்று நினைத்தேன்.

நாம் வாழ்க்கையையும் வாழ்க்கையில் செய்யும் எல்லாவற்றையும் இதே முறையில் பார்க்க முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

பிறருக்கு முழுமனதோடு சேவை செய்வதால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியை நம்மில் பலரும் அனுபவித்ததில்லை.

இன்னொரு பக்கம், நாம் புகைப்பவராக இருந்தால், யாராவது நம்மை புகைக்கச் சொல்லி யாராவது நம்மைச் சம்மதிக்க வைக்க வேண்டுமா? இல்லை, புகைத்தல் நம்முடைய அனுபவமாக மாறிவிட்டது.

அதனால்தான் நாம் வேறு யாராவாவது அதை நம்பச் செய்யப்படவேண்டிய அவசியம் இல்லை.

இவையெல்லாம் ஒன்றையொன்று தொடர்ந்து வருபவை. நாம் ஆனந்தத்தில் அல்லது உயர்ந்த இன்பத்தில் இருக்கும்போது, எப்போதும் தவறு செய்யமாட்டோம். ஏனென்றால் நாம் விழிப்போடும், விழிப்புணர்வோடும் இருக்கின்றோம். நாம் உணர்ச்சி அல்லது சுறுசுறுப்பின்மையின் பிடியில் சிக்கமாட்டோம்.

நாம் மனமற்ற நிலையில் இருக்கும்போது ஆனந்தத்தில் இருக்கின்றோம். நாம் காமம் அல்லது பாபம் என்ற மனதின் உற்பத்திப் பொருட்களில் சிக்கமாட்டோம்.

மனதின் வேகம் குறையும்போது, ஒவ்வொரு செயலையும் இசைத்துக் கொண்டிருக்கும் தெய்வீகத் தன்மையின் கைகள், நம்முடைய ஒவ்வொரு செயலையும் வழிநடத்தும்.

கடந்தகால தவறுகளிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்வது என்பது எதைக் குறிக்கிறது?

நம் கடந்தகால பாவச் செயல்கள் எல்லாம் வேறு ஒன்றுமில்லை. அவை விழிப்புணர்வற்ற பகுதியில் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும் நம் கடந்தகால உணர்ச்சி

இருபத்தைந்து வருடம் (பங்யள்) மூலம் ஆராய முடியும்.

கடந்த காலத்தைப் பற்றி நாம் வைத்திருக்கும் இழப்புகள் மற்றும் குற்றவுணர்வு எல்லாவற்றையும் நாம் விட்டுவிட்டு நிகழ்காலத்தில் நாம் மூழ்க வேண்டும்.

நிகழ்காலத்தில் அழகாக வாழ நமக்குக் கடந்தகால வாழ்க்கைத் தேவையில்லை.

உண்மையில், கடந்தகாலத்தை நம் வாழ்க்கையை எப்படி நடத்துவது என்பதற்குக் குறிப்பாகப் பயன்படுத்துவதைத் தொடர்ந்தால், நாம் நிகழ்காலத்தில் ஆனந்தமாக வாழமுடியாது.

யோகி என்பவர் உயர்ந்த நான் மற்றும் ஆனந்தத்திலேயே இருப்பார்.

எனக்குப்பன்னிரெண்டுவயதிருக்கும்போது, எண்ணங்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன என்ற நுட்பத்தோடுதான் நான் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்த வயதில், அதுதான் தியானம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒருநாள் தென்னிந்தியாவில் இருக்கும் என் சொந்த ஊரான திருவண்ணாமலையில் அருணாச்சல மலையடிவாரத்தில், ஒரு பாறையின்மீது அமர்ந்து, இரண்டு வருடங்களாக நான் பயிற்சி செய்து வந்த இந்த நுட்பத்தை விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன்.

திடீரென ஏதோ நடந்தது ; எனக்குள் ஏதோ திறந்துகொண்டது. நான் உள்ளுக்குள் இழுக்கப்பட்டதுபோல் உணர்ந்தேன்.

திடீரென என்னால் 360டிகிரியில் எல்லா திசைகளையும் பார்க்க முடிந்தது. என் கண்கள் மூடியிருந்தன. ஆனால் எனக்கு முன்னாலும், பின்னாலும் இருந்தவற்றை என்னால் பார்க்க முடிந்தது.

அது மட்டுமல்ல, நான் என்னவெல்லாம் பார்த்தேனோ அதையெல்லாம் நானாகவேப் பார்த்தேன். மரங்களில், பாறைகளில், நிலத்தில், மலைகளில் என்று எல்லாவற்றிலும் என்னையே என்னால் பார்க்க முடிந்தது.

ஒரு ஞானமடைந்தவர் தனக்கும் பிரபஞ்சத்தில் மிச்சம் இருப்பவற்றிற்கும் இடையில் எந்த வித்தியாசத்தையும் பார்க்க மாட்டார்.

அவர் இந்தப் பிரபஞ்சத்தோடு ஒன்றானவர். அவருடைய எல்லை. அவருடைய ஸ்தூல உடலோடு முடியவில்லை.

உண்மையில் இப்போது கிர்லியன் போட்டோகிராஃபி மூலம் நாம் இந்த ஆரா உடலைப் பரிசோதித்தும் பார்க்கலாம்.

சாதாரண மக்களுக்கு இந்த ஆரா உடலைச் சுற்றி மட்டும் இருக்கும், ஆனால் நீங்கள் பிரபஞ்சத்தில் இணைந்தவராய் இருக்கும்போது இந்த ஆரா அளவில்லாமல் விரிந்துக்கொண்டே போகும்.

விஸ்வரூப தரிசனம் (பிரபஞ்ச உருவைப் பார்த்தால்) இந்தச் சத்தியத்தின் ஒரு க்ஷண நேரத் தோற்றம்தான் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குக் கொடுத்தது, அங்கேதான் அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரைப் பிரபஞ்சமாகப் பார்த்தார்.

குவாண்டம் இயற்பியல் படிப்பின் மூலம் அறிவியல் சமூகம், பிரபஞ்சத்தில் இருக்கும் எல்லாமே சக்திதான் என்ற முடிவுக்கு வந்திருக்கின்றது.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

மேலும் தூய அன்பு குறைகளைப் பார்க்காது. நாம் ஒவ்வொரு மனித உயிரையும் கடவுளின் பாகமாகப் பார்க்கும்போது, அதுதான் உண்மையான வழிபாடு. கடவுளைக் கோயிலில் வழிபடுவது சுலபம். உண்மையான வழிபாடு என்பது, எல்லாவற்றையும் கடவுளாகப் பார்ப்பது. நம் அண்டை வீட்டாரை கடவுளாகப் பார்ப்பதுதான் பிரபஞ்சத்தின் தூய அன்பு.

தூய்மையான அன்பை, சமுதாயம் எப்போதும் எதிர்க்கும். ஆழத்தில் உள்ளே சமுதாயம் உண்மையில் பிரபஞ்சம் அல்லது கடவுளுக்கு எதிரானது.

எதையும் பின்பற்றாமல் இருப்பதற்கான சி றந்தவழி அதை வழிபடத்துவங்குவதுதான். சமுதாயம் வழிபாடு என்ற பெயரில் தப்பித்துக் கொள்கின்றது.

அது நம்மைப் பைத்தியம் என்று சொல்லும். அது சமுதாய (ரீதியான) அன்பை மட்டும்தான் அங்கீகரிக்கும். கொடுத்துப் பெறும் அன்பு, ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக அல்லது நோக்கத்திற்காக வரும் அன்பு இதைத்தான் சமுதாயம் அங்கீகரிக்கும். அது எவ்வளவு நுட்பமானது என்பதைப் பற்றிக் கவலையில்லை.

ஆனால், நான் உங்களுக்குச் சொல்கி றேன், நீங்கள் கண்டிப்பாக இதயப்பூர்வமாக முழுமனதோடு அன்பு செய்வதை தொடருங்கள். எல்லாவற்றிலும் பிரபஞ்சத்தைப் பார்க்கும் அளவிற்கு விரிவடையுங்கள். அன்புதான் கடவுளின் வேர். கடவுளின் வேர் என்பது அவரை எல்லாவற்றிலும்

நாம் எப்போதும் எல்லா நேரமும் குறைசொல்லிக் கொண்டே இருந்தால், நம்மோடு இருக்கும் மக்கள் அவர்களும் குறைசொல்பவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள்.

அதனால் நமக்குள்ளேயே ஒரு அட்டவணை போட்டு ஒருவரைப் பற்றி ஒரு மணிநேரம் குறை கூறுவது, அடுத்ததற்கு இரண்டாவது மணி நேரத்தை எடுத்துக் கொள்வது, மூன்றாவது என்று இன்னும் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கின்றோம்.

உலகத்தில் உள்ள ஒவ்வொன்றையும் குறை சொல்வதன் மூலம், நம்மை நாமே வருத்திக் கொள்கிறோம். மேலும் மற்றவர்களையும் வருத்துகின்றோம். இது ஒரு விஷச்சுழல்.

அதேபோல் எப்படியிருந்தாலும் நாம் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தி நேர்மறையான செயல்களையே பார்க்கும்போது, நாம் அந்த மகிழ்ச்சியை நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் எல்லாரோடும், எல்லாவற்றோடும் பகிர்ந்துக்கொள்வோம். பிறகு இந்த மகிழ்ச்சி அதிகரிக்கும், வளரும். ஆனால் துக்கம் வளராது.

அதிக அளவிலான எதிர்மறை எண்ணங்கள் அங்கே அடியில் புதைந்துள்ளன என்பதைப் பற்றிய விழிப்புக்கூட அவர்களுக்கு இல்லை.

எப்படியோ ஒருவர் நேர்மறையாக நினைத்தாலும், எதிர்மறையானவற்றை எடுக்கும்வரை அங்கு நல்லது எதுவும் நடக்காது. இதுவே இறுதியும் இல்லை.

ஆனந்தம், வெறும் நேர்மறையான எண்ணங்களாலேயே நடந்துவிடாது. அது மிக ஆழத்தில் நிரந்தரமாக இருக்கின்றது.

நம்முடைய எதிர்மறை எண்ணங்கள் எல்லாம் கரைந்தால்தான் ஆனந்தம் நிகழும். ஆனந்ததம், நம் விழிப்புணர்வற்ற மனதில் ஆழப்பதிந்த எண்ணப் பதிவுகள், என்று பொருள் இல்லை. புரிந்துக் கொள்ளுங்கள். நிலையான என்றால் பழையது என்று பொருள் இல்லை. நிலையான என்றால் நிகழ்காலம்.

இந்த முக்கியமான மற்றும் அடிப்படை சத்தியத்தை நாம் புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும். அதனால் ஆனந்தம் நடப்பதற்கான உதாரணத்தை நம்மால் கொடுக்கமுடியாது.

திரும்பவும் வருகிறது என்றால் அது ஒருபோதும் ஆனந்தமாக இருக்காது. அது வெறும் மகிழ்ச்சி. அதே வழியில், ஒரே முறையில் நம் எதை உருவாக்க முயற்சி த்தாலும், அது மகிழ்ச்சியாக மட்டும் தான் இருக்கும். ஆனந்தமாக இருக்கமுடியாது.

தியானம் நம்மை ஆனந்தத்தின் புதுப்புது க்ஷணங்களுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றது. அது ஆனந்தத்தின் அதே க்ஷணங்களை உருவாக்குவதில்லை.

அது கடந்த காலத்தை நினைவுப் பதிவிலிருந்து உருவாக்க மட்டுமே முயற்சி க்கிறது.

அது ஒருபோதும் ஆனந்தம் ஆகாது. அது ஒருபோதும் ஒன்றாக இருக்க முடியாது. அது எப்போதும் புதிதாகவே இருக்கும். அதனால் நம்மால் உதாரணம் கொடுக்க முடியாது.

என்னால் உதாரணம் கொடுக்க முடியும் என்றால், நான் ஆனந்த கடை ஆரம்பித்திருப்பேன், நம்மால் முடியாது, அதுதான் பிரச்சினை.

தியானம் நம்மை ஆனந்தத்தின் புதுப்புது க்ஷணங்களுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றது. அது ஆனந்தத்தின் அதே க்ஷணங்களை உருவாக்குவதில்லை. அது கடந்த காலத்தை நினைவுப் பதிவிலிருந்து உருவாக்க மட்டுமே முயற்சிக்கிறது.

அது ஒருபோதும் ஆனந்தம் ஆகாது. அது ஒருபோதும் ஒன்றாக இருக்க முடியாது. அது எப்போதும் புதிதாகவே இருக்கும். அதனால் நம்மால் உதாரணம்

இருபத்தைந்து வருடம்

கடவுள் சொல்கிறார். ஓ வலிமையான கைகளை உடைய குந்தியின் மகனே, அலையும் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாமல் கஷ்டமான விஷயம்தான், ஆனால் பயிற்சி மற்றும் பற்றற்று இருப்பதன்மூலம், அதைக் கட்டுப்படுத்தலாம்.

இங்கே கிருஷ்ணர் ஒரு வாக்குறுதி தருகிறார். எல்லாவற்றிலும் தன்னைப் பார்க்கிறவர்க்கு தன்னில் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறவர்க்கு அவர்களுடன் அவர் எப்போதும் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்.

வடிவம் ஒருநாள் இருக்கும். மறுநாள் இருக்காது. அது நிலையில்லாதது.

அது போல என்னுடைய விரல் சந்திரனின் திசை நோக்கி காண்பித்தால், சந்திரனின் திசையில் பார்த்து அதன் அழகை அனுபவியுங்கள்.

அதற்குப்பதில் நீங்கள் என் விரல்களைப் பார்த்தால் நீங்கள் சந்திரனை இழந்துவிடுவீர்கள்!

கிருஷ்ணர் என்னை என்று சொல்வது கிருஷ்ண சக்தியை, கடவுள்தன்மையின் விழிப்புணர்வை. எல்லோருக்குள்ளும் மற்றும் எல்லாவற்றிலும் கடவுள் தன்மையைப் பாருங்கள், தானாகவே நீங்கள் தளர்வாவீர்கள்.

அதற்குமேல் நீங்கள் சண்டையிடமாட்டீர்கள். ஏனென்றால், உங்களையும் சேர்த்து உங்களைச் சுற்றியிருக்கும் எல்லாவற்றையும் கடவுள்தன்மையின் பாதமாகவே பார்ப்பீர்கள்.

அங்கே சண்டையிட என்ன இருக்கின்றது. மேலும் எதற்காக ச ண்டையிடவேண்டும்? நீங்கள் சாதாரணமாகவே தளர்வாகிவிடுவீர்கள்.

இருப்புத்தன்மை திறந்த கைகளுடன் நம்மை உள்வாங்கிக் கொள்ளத் தன்னில்

எல்லோரின் உணர்வையும் உணரமுடியும். ஏனென்றால் அவர் ஒவ்வொருவரையும் அவராகவே உணர்கின்றார்.

விவேகானந்தரின் வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு சம்பவம்.

ஒரு இரவில், விவேகானந்தர் காலை இரண்டு மணிக்கு எழுந்து அவருடைய சீடர்களையும் எழுப்பினார். அவருடைய சீடர்கள் எல்லாம் என்ன நடக்கின்றது என்ன தெரிந்துக்கொள்ள ஆர்வமாக இருந்தார்கள்.

விவேகானந்தர் சொன்னார், அவர் மிக அதிகமாக வலியை உணர்வதாகவும், உலகின் சில பகுதியில் இயற்கைப் பேரழிவு நடப்பதாகவும், அதுதான் வலியை அவருக்கு தருவதாகவும் சொன்னார்.

அடுத்த நாள் காலை, செய்தித்தாளில் ஃபிஜி தீவில் கடுமையான நிலநடுக்கம் என்றும், பலரின் வாழ்வை அது விழுங்கியதாகவும், பலபேர் அழிந்ததாகவும் செய்தி வந்திருந்தது.

ஆயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால், உலகின் எங்கோ ஒரு மூலையில் நடக்கும் சீரழிவை உணரும் நுண்ணறிவு பெற்றவர் விவேகானந்தர்!

விவேகானந்தருக்குள் நடந்த இதைத்தான் நாம் பிறர் உணர்வை அறிதல் என்று அழைக்கின்றோம். இது இரக்கம் இல்லை.

இரக்கம் என்பது ஒரு மேலோட்டமான வார்த்தை. வருந்துவது நம் எல்லோராலும் முடியும். யாராவது நம்மிடம் வந்து அவர்கள் வருத்தத்தில் இருப்பதாகச் சொல்லும்போது, நாம் சில சப்தத்தை எழுப்பி, சொல்லும்போது, நாம் சில சப்தத்தை எழுப்பி, அவர்களுடைய வருத்தத்தை அவர்களுக்கு உறுதி செய்கிறோம். அதுதான் இரக்கம்.

நாம் வருந்தும்போது, அவர்களுடைய கவலைகள் பெரியவை என்று அவர்களுக்கு உறுதி செய்கிறோம். அதனால் நாம் உண்மையில் அவர்களின்

இருபத்தைந்து வருடம்

இவற்றைத்தான் பிறருக்கு சேவை செய்யப் பயன்படுத்துவோம்.

நாம் இந்த ஒன்றாகிவிட்டதை உணரும்போது, நம்முடைய கட்டுப்பாடில்லாத அன்பை வெளிப்படுத்துவோம், ஒவ்வொருவரிடமும் எந்த வேறுபாடுமின்றி கருணை கொள்வோம். ஏனென்றால் எல்லா வேறுபாடுகளுமே அடிப்படை இல்லாதவை மற்றும் தவறானவை என்று நமக்குத் தெரியும்.

நம்முடைய ஒவ்வொரு பேச்சும், செயலும் ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்தத் துவங்கும். நம்முடைய உயர்ந்த பிறரைக் குணமாக்க ஆரம்பித்துவிடும். இந்தப் பூவுலகத்திற்கு நாமே ஒரு நன்கொடையாக இருப்போம். நம்முடைய இருப்பை உணரும் மக்களுக்கு நாமே ஒரு ஆசீர்வாதமாகிவிடுவோம்.

இந்தச் சீடர்கள் பிறர் பார்ப்பதற்காகவே இவ்வாறு நடப்பதாக மக்கள் நினைப்பார்கள். இல்லை, அவர்கள் என்னோடு அந்த அளவுக்கு இணைந்துவிட்டதால் என்னுடைய உடல்மொழியை அவர்கள் பிரதிபலிக்கின்றார்கள். அவர்களுக்குள் என்னுடைய சாநித்யம் இருக்கின்றது.

கிருஷ்ணர், ஒரு ஞானியின் நிலையை அல்லது கடவுள்தன்மையின்விழிப்போடு இருக்கும் ஒருவரின் நிலையைப் பற்றி இன்னும் அதிகமாக விளக்குகின்றார். ஒரு ஞானி தன்னுடைய மகிழ்ச்சியையும், வலியையும் போலவே பிறருடைய மகிழ்ச்சி யையும், வலியையும் சமமாக உணர்கிறார் என்று சொல்கிறார்.

அப்படிப்பட்ட நபர் இந்த மொத்த உலகத்தோடும் ஒன்றாக பார்ப்பார்.

அவருக்கு எல்லாமே அவரில் ஒரு பாகம் தான், அதனால் அவரைத்தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை.

குரு, பிறருடைய வருத்தங்களை தானும் உணர்வது/அனுபவிப்பது போல் தோன்றும்.

குரு பிறருடைய இன்ப துன்பங்களை உணர்ந்தாலும், குருவின் துன்பம் வரும்போதும் அமைதியாய் இருக்கும் மனநிலை, குலைக்கப்படுவதில்லை.

இந்தக் கூட்டு விழிப்புணர்வைத்தான் கிருஷ்ணர், இங்கே வாசுதேவ குடும்பகம் என்று விவரிக்கின்றார்.

அதாவது இந்த உலகமே நமது குடும்பம், மிச்சமுள்ள உலகத்தை நம்முடைய நெருங்கிய உடனடியாக நம்முடைய குடும்பமாக உணரவேண்டும். நாம் இந்த உணர்வு நிலையில் இருக்கும்போது நாம் உண்மையான யோகிகள்.

அர்ஜனன் இங்கே கஷ்டம் என்ற வார்த்தையை அறிமுகப்படுத்துகின்றார். தெளிவாகத் தெரிந்துக்கொள்ளுங்கள். இது கஷ்டம் அல்லது சுலபம் என்று நாம் வகைப்படுத்தும்போது நாம் அந்த வழியில் தான் செயல்படுகின்றோம்.

மக்கள் என்னைக் கேட்பதுண்டு, சுவாமிஜி! பிரம்மச்சர்யம் கஷ்டமானதா? நான் அவர்களுக்குச் சொல்வேன், அது சுலபமானது இல்லை, கஷ்டமானதும் இல்லை. அது ஒரு வாழும் முறை. நாம் அது சுலபமானது என்று சொன்னாலும், அது கொஞ்சம் கஷ்டமானது என்றுதான் குறிக்கும்!.

உதாரணத்திற்கு, இப்போது, நான் இங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறேன். உட்கார்ந்திருப்பது சுலபம் அல்லது கடினம் என்று நம்மால் சொல்லமுடியுமா?

எனக்கு மூட்டுவலி இருந்தால், உட்கார்வது கஷ்டமாக இருக்கும். இன்னொரு பக்கம், நான் நிறைய நேரம் நின்று கொண்டிருந்தால் உட்கார்வது சுலபமானதாக இருக்கும். இதுவெறுமனே ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் உண்மை.

இதேபோல்தான், மனதை நிறுத்துவது யோகம் எல்லாம் கூட இருப்பின் ஒரு வழி.

|

இருபத்தைந்து வருடம் | ‘ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி, சில விஷயங்களை நாம் சிக்கலாக்கும்போது, நம்முடைய அகங்காரத்தை திருப்திப்படுத்த, அதை நமக்குக் கஷ்டமானதாக்குகின் றோம்.

கடினமான விஷயங்கள் மூலம் மட்டும் தான் நம் அகங்காரம் திருப்திப்படுத்தப்படும். சாதாரண விஷயங்கள் அகங்காரத்தைத் திருப்திப்படுத்தாது.

மனதைக் கட்டுப்படுத்துவதைப் பற்றிக் கிருஷ்ணர் சொல்வதைக் கேட்ட பிறகு, மனதை நிறுத்துவதைப் பற்றிய சந்தேகங்களை அர்ஜனன் வெளிப்படுத்துகிறார்.

அவர் அப்போதிருந்த மக்களுக்காக மட்டும் கேட்கவில்லை. உண்மையில் எதிர்கால சந்ததியினரும் எதிர்கொள்ளப் போகும் பிரச்சனைகளைப் பற்றிய சந்தேகங்களையும் கேட்கின்றார்.

இந்தக் கேள்வியும், இந்த சந்தேகமும் நம் மனதிலும் இருக்கும். அர்ஜனனின் கேள்வி அவனுடைய தனிப்பட்ட கேள்வி இல்லை. அவருடை யகேள்வி, நம் ஒவ்வொருவராலும், வயது, ஆண், பெண் பாகுபாடு, சமுதாயக் கட்டமைப்பு அல்லது கலாச்சாரம் எல்லாவற்றையும் கடந்து, நம் ஒவ்வொருவராலும் எதிர்கொள்ளப்படும் கேள்வி.

மக்கள் என்னைக் கேட்கிறார்கள், ஏன் கீதை இன்றைய சூழ்நிலைக்கும் பொருந்துகிறது? ஏனென்றால், அர்ஜனனால் கேட்கப்பட்ட கேள்விகள் இன்று நாம் கேட்கும் அதே கேள்விகள் தான். கிருஷ்ணரின் பதில்கள் இன்றைய சூழலுக்கும் சம்மந்தப்பட்டவை.

இந்தக் கேள்விகள் தனிநபரின் அடிப்படையான தேடுதல், பதில்கள் நிலையான சத்தியங்கள்.

சத்தியம் பழையதுமல்ல, புதியதுமல்ல, அது நிலையானது. கிருஷ்ணா, இந்த சக்தியும் அவருடைய போதனைகளும், காலத்தைக் கடந்த சத்தியங்கள்.

| 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, ‘சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |

இருபத்தைந்து வருடம் |

1164

அர்ஜனனால் எழுப்பப்பட்ட சந்தேகங்கள், இன்றைய நாகரீக மனிதனுக்கும் பொருந்தும். இன்றைய காலக்கட்டத்தில் ஏகப்பட்ட போட்டிகள், பொருள் சார்ந்த தன்மை, மீடியாக்கள் மூலம் கற்பனைகளுக்கு நிறைய வழிமுறைகள் இருக்கின்றன.

நம் மூதாதையர்களைவிட நாம் அதிக சிக்கல் அடைகிறோம். ஏனென்றால், எல்லாத் திசைகளில் இருந்தும் குண்டுபோல் திக்கும் கற்பனைகளில் ஆன மூளையின் ஒரு அடுக்குதான் இதற்குக் காரணம்.

பிரச்சனை என்னவென்றால், நாம் உள்ளுலகத்தில் சில சாதாரண (எளிய) செயல்முறை நுட்பங்களை செய்யவோ அல்லது நேரம் செலவழிக்கவோ நாம் தயாராக இல்லை. ஏனென்றால், ஆசை மற்றும் அச்சத்தால் இயங்கும் வெளி உலகத்தில் நாம் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

நாம் மாறாமல் எலி ஓட்டப்பந்தயத்தில் இருக்கின்றோம். நிலையில்லாது அலையும் மனதின் இயல்பிற்கான யோகாவை எப்படிச் செய்வது என்று அர்ஜனனுக்குப் புரியவில்லை.

ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, தொலைக்காட்சி, பத்திரிகைகள், மீடியாக்கள் என்று எந்த ஆக்கிரமிப்பும் இல்லாதபோதே, மனதை எப்படிக் கையாளுவது, என்பது பற்றிய சந்தேகத்தை அர்ஜனர் எழுப்பியுள்ளார்.

மனம் வலிமையாக இருப்பதைப் பற்றியும் வளைந்து கொடுக்காமல், சிலநேரங்களில் புத்திசாலித்தனத்தை வெற்றிக் கொள்வதையும் (மீறி செயல்படுவதை)ப் பற்றியும் அவருடைய அக்கறையை கிருஷ்ணரிடம், அர்ஜனன் முன்னிலைப்படுத்தியிருக்கிறார்.

இந்த அத்தியாயத்தின் ஆரம்பத்தில் நாம் எப்படி நம் சம்ஸ்காரங்கள் அல்லது எண்ணப்பதிவுகளின் அடிப்படையில் நடைமுறைக்கு

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபிறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பலன்தான் எங்களுக்குத் தெரிந்தது...

‘சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.

1165

ஒவ்வாத முடிவுகளை எடுக்கின்றோம் என்று பார்த்தோம்.

அது நம்முடைய விழிப்புணர்வற்ற பகுதி, அதைப்பற்றிய விழிப்புணர்வுக் குறைபாடுதான் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத முடிவுகளை நம் மனம் எடுக்கக் காரணமாகிறது.

ஏன் இதுபோன்ற முடிவுகளை எடுக்கிறோம் என்று நாம் புரிந்துகொள்ளும்போதுதான், நாம் இதுபோன்ற முடிவுகளை எடுப்பதை நிறுத்துவோம். நமக்குப் பிரச்சனை இருக்கின்றது என்று ஒத்துக் கொள்வது முதலாவது மற்றும் முக்கியமான விஷயம்.

நாம் பிரச்சினைகளைத் தவிர்க்கவோ அல்லது பிரச்சினையிலிருந்து தப்பி ஓடவோ செய்தால், நாம் எப்போதும் அந்தப் பிரச்சி னையை சரிசெய்ய முடியாது. அதனால் நம் மனம் ச்ப்ப்ண்ஸ்ரீந்ங்ங் ஆவதையும், ஊசலாடுவதையும் முதலில் நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அதன்பிறகு மனம் எப்படி அலைகிறது, அல்லது ஊசலாடுகிறது என்று புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும். இதற்கு நாம் மனத்தைக் கவனிக்க வேண்டும்.

இதுதான் தியானம். இந்த மனத்தைக் கவனித்தலும், மனதைப்பற்றி விழிப்போடு இருப்பதுமே நம்மை மனம் கடந்து எடுத்துச் சென்றுவிடும்.

இங்கே கிருஷ்ணர், அர்ஜுனன் கேட்ட கேள்விக்கு அதே நிலையில் இருந்தே பதிலளிக்க வேண்டியிருக்கின்றது.

அர்ஜுனர் சொல்கிறார், மனம் அலைந்துகொண்டே இருக்கின்றது. அதைக் நம்பிக்கையை விடாதிருத்தல் என்று பொருள்.

மனதைக் கட்டுப்படுத்துவதில் உள்ள பிரச்சனையின் வேரையும், காண்பித்து அதைத் தீர்க்கும் நுட்பத்தையும் தருகிறார், அதுதான் பற்றற்று இருத்தல்.

இங்கே நாம் பற்றற்று இருத்தல் என்ற வார்த்தையைப் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும்.

அகங்காரம் என்று சொன்னாலும் சரி, மனம் என்று சொன்னாலும் சரி, அது எண்ணங்களின் தொகுப்புதான்.

நம்முடைய அடையாளம் மற்றும் இறந்தகாலம் அல்லது எதிர்காலத்திற்கும் இடையில் உள்ள தொடர்பில் மட்டும்தான் எண்ணங்கள் இருக்கின்றன.

நிகழ்காலத்தில் நமக்கு எண்ணங்கள் இருக்காது. ஏனென்றால், நாம் நினைக்கும்நேரம் அந்த க்ஷணம் நிகழ்காலம், கடந்த காலத்திற்குள் விழுந்துவிடும்.

நிகழ்காலம் தொடர்ந்து கடந்த காலத்திற்குள் விழுந்துகொண்டே இருக்கும். மனம் நிற்காமல் நகர்ந்துகொண்டே இருக்கும். ஏனென்றால் அது கடந்தகாலம் அல்லது எதிர்காலத்தோடு இணைந்திருக்கிறது.

நம் மனம் ஒரே மாதிரியாக மாறாமல் பயம் மற்றும் நம் அடையாளத்தோடு தொடர்புடைய ஆசையால் இயக்கப்படுகின்றது.

நமக்காக நாம் கவனமாக உருவாக்கிய அடையாளத்தை இழந்துவிடுவோமோ என்றும் இருக்கலாம். அல்லது நம்மைப்பற்றிய நல்லக் கருத்தை நமக்காகவும், பிறருடைய கண்களுக்காகவும் இன்னும் வளர்க்கும் பேராசையாகவும் இருக்கலாம். நாம் இரண்டு விதமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறோம். ஒன்று நமக்குள் மட்டும் தெரிவது, இன்னொன்று நாம் வெளி உலகிற்குக் காட்டுவது.

இருபத்தைந்து வருடம்

'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். இதுதான் கடந்தகாலம் மற்றும் எதிர்காலத்தல் இருந்து விடுதலையடைவது இதுதான். மயஸ்ரீப்ன்றீஸ்ரீட்-ல் இருப்பது.

கேள்வி: சம்பந்தப்பட்ட ஒருவர் கேட்கிறார். மரியாதைக்குரிய சுவாமிஜி, பற்றுதலில் இருந்து வெளிவர எந்த சாவி மிகவும் முக்கியமானது?

அருமையான கேள்வி. குறிப்பாக மந்தப்பட்ட ஒருவர் கேட்கிறார் என்பது இதற்கு நான் நேர்மையாக பதிலளிக்க முடியும்.

கேள்விகளுக்குப் பதில் எப்போதும் இரண்டு வகையில் கொடுக்கப்படும், சமூகரீதியாக அடக்கமாக இருத்தல், சத்தியத்தை உள்ளபடியே சொல்வது.

அதாவது அவர் இதைச் சென்று பின்பற்றுவார் என்று பொருள். அவர்/அந்த நபர் பின்பற்றத் தயாராக இல்லை என்றால் கவலைப்படாதீர்கள். கடவுளைப் பிரார்த்தியுங்கள் என்று என்னால் நல்ல வசதியான பதில்களைத் தரமுடியும்.

பற்றுதலிலிருந்து தப்பிக்க ஒரே ஒரு சாவிதான், தியானம் அல்லது உள்ளே பார்த்தல், நம்டைய பட்டறிவுபூர்வமான ஆராய்வுகள் எல்லாம் தைரியத்தை மட்டும் வேண்டுமானால் தரும். ஆனால் அது தீர்வைத்தாரமுடியாது.

பற்றுதலிலிருந்து விடுபட தியானம்தான் ஒரே வழி. தியானம்தான் ஒரே சாவி. தியானம் நம்மை நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்துச் செல்கின்றது. அது நம்மை எண்ணங்கள் இல்லாத நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.

எண்ணங்கள் என்பது வேறு ஒன்றுமில்லை. கடந்த காலத்திற்கும், எதிர்காலத்திற்கும் இடையிலான மனிதன் இயக்கம்தான்.

நம் மனம் முன்னும் பின்னுமாக பெண்டுலத்தைப் போல ஆடிக்கொண்டே இருக்கின்றது. கடந்தகாலமும் சத்தியமில்லை, எதிர்காலமும் சத்தியமில்லை.

கடந்த காலத்தில் நாம் செய்யாத செயல்களுக்காக நமக்கு வருத்தங்கள் இருக்கும், எதிர்காலத்தில், நிஜமாகும் என்று நாம் நம்பும் கற்பனைகளும், யூகங்களும் நம்மிடம் இருக்கும்.

இரண்டுமே பற்றுதலுக்குத் தான் வழிவகுக்கும். பற்றுதலைத் தாண்டிச் செல்வதற்கும், கற்பனைகளையும், வருத்தங்களையும் தாண்டிச் செல்வதற்கும் ஒரே வழி. நிகழ்காலத்திற்கும் சென்றுவிடுவதுதான். நிகழ்காலம் மட்டும்தான் ச த்தியமானது.

தியானம் மட்டும்தான் நாம் இங்கே வருவதற்கு உதவும்.

தியானம் நம் வாழ்க்கை முறையாகவே மாறவேண்டும். நம்முடைய வாழ்க்கை முறையாகவே மாறும் ஆனந்த கந்த தியான நுட்பம், நம்முடைய நித்திய ஆன்மீக தியான சிகிச்சையாளர்களுக்கு தீட்சையாகக் கொடுக்கப்படுகிறது. இந்தத் தியானத்தை எல்லா நேரமும் செய்யலாம். இதனால் நீங்கள் எப்போதும் நிகழ்காலத்திலேயே இருக்கலாம். எப்போதும் பற்றற்றே நீங்கள் இருக்க முடியும்.

மனம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத ஒருவருக்கு என்னுடைய கருத்துப்படி யோகத்தை அடைவது கஷ்டமானது.

ஆனால், தகுந்த வழிமுறைகள் மூலம் மனதின் மீதான கட்டுப்பாட்டை அடைவது சாத்தியம். அர்ஜுனன் சொன்னான். ஒருவர் யோகாவின் மீது நம்பிக்கை வைத்து செய்து, ஆனால், அலையும் மனதின் காரணமாக யோகத்தை அடைய முடியவில்லை என்றால் அவர் எந்த இடத்தை அடைவார்?

ஓ. வலிமையானகைகளையுடைய கிருஷ்ணா! அழிவுப் பாதையிலிருந்து விலகி நடக்கும் ஒருவர், சிதறிய மேகம் போல் எந்த நிலையிலும் இல்லாமல் இருப்பாரா?

த்ருதராஷ்ட்ர - த்ருதராஷ்ட்ரர்; உவாச - சொன்னார்; ஸஞ்ஜய - ஓ ஸஞ்ஜயா; தர்மக்ஷேத்ரே - தர்மபூமியான ; குருக்ஷேத்ரே - இந்த குருக்ஷேத்ரத்தில் ; ஸமவேதா: - கூடியிருந்தவர்களும் யுயுத்ஸவ : - யுத்தம் செய்ய விருப்பம் கொண்டவர்களுமான ; மாமகா: - என்னுடைய பிள்ளைகளும் ; பாண்டவாச்சைவ - பாண்டுவின் பிள்ளைகளும் ; கிம் - என்ன ; அகுர் வத - செய்தார்கள்.

1.1: த்ருதராஷ்ட்ரர் சொன்னார் : ஓ ஸஞ்ஜயா, இந்த தர்மபூமியான குரு க்ஷேத்ரத்தில் என்னுடைய பிள்ளைகளும் பாண்டுவின் பிள்ளைகளும் யுத்தம் செய்ய தொடங்கிவிட்டார்களா?

1.2 ஸஞ்ஜயா உவாச

ஸஞ்சய உவசேச - ஸஞ்ஜயன் சொன்னார்; த்ருஷ்ட்வர - பார்த்ததும்; து - அப்படியே ; பாண்டவானீகம் - பாண்டவர் படையை ; வ்வூடம் - அணிவகுத்து நிறுத்தப்பட்டிருந்த ; துர்யோதனூ - துரியோதனன் ததா - அப்பொழுது ; ஆசார்யம் - துரோணாச்சாரியார் : உபஸங்கம்ய - அணுகி ; ராஜா - மன்னர் ; வசநம் - வார்த்தையை ; அப்ரவீத் - சொல்லத் தொடங்கினான்

1.2 ஸஞ்ஜயன் சொன்னார் ; மன்னா, அணிவகுத்து நிறுத்தப்பட்டுள்ள பாண்டவர் படையை பார்த்த துரியோதனன் துரோணாச்சாரியாரிடம் சென்று பேசி னான்.

பஶ்ய - உற்றுப்பாருங்கள் ; ஏதாம் - இந்த ; பாண்டு புத்ராணாம் - பாண்டு புத்திரர்கள் ; ஆசார்ய - ஆச்சர்யரே ; மஹதீம் - மிகப்பெரிய ; சமூம் - படையை ; வ்யூடாம் - அணிவகுக்கப்பட்ட ; த்ருபத புத்ரேண - த்ருபதனின் புத்திரன் ; தவ சி ஷ்யேண - உங்களுடைய சிஷ்யனான ; தீமதா - புத்திசாலியான.

1.3 ஆச்சார்யரே! பாண்டு புத்திரர்களின் மிகப்பெரிய அணிவகுக்கப்பட்ட படையைப் பாருங்கள். உங்களுடைய சிஷ்யன் த்ருபதனின் புத்திசாலியான மகன் படையை போருக்காக அணிவகுத்து நிறுத்தியிருப்பதைப் பாருங்கள்.

1.4

அத்ர - இந்தப்படையில் ; சூரா - வீரர்கள் ; மஹேஷ்வாசா - மிகப் பெரிய வில்லாளிகள் ; பீமார்ஜந - பீமனுக்கும் அர்ஜூனனுக்கும் ஸமா - ஈபின் யுதி - யுத்தத்தில் ; யுயுதாந - யுயுத்தனன் ; விராடச: - விராடனும் த்ருபத: - ராஜா த்ருபதனும் ; மஹாரத : - மகா பலசாலிகள்.

1.4 இந்தப்படையில் பீமனுக்கும் அர்ஜனனுக்கும் நிகரான மிகச்சிறந்த வில்லாளிகள் அணிவகுத்துள்ளார்கள். யுயுத்தனன், விராடன் மற்றும் ராஜா த்ருபதன் போன்ற மகாபலசாலிகள் உள்ளார்கள்.

1.5

த்ருஷ்டகேத - த்ருஷ்டகேதுவும் ; சேகிதானூ ச - சேகிதானனும்; காசீராஜ : - காசிராஜனும் ; வீர்யவாந் - தைரியசாலியான; புருஜீத் - புருஜீத்தும் ; குந்திபோஜ : ச - குந்திபோஜனும் ; சைப்ய : ச - சைப்யனும் ; நரபுங் கவ :- மனிதர்களில் சி றந்தவர்.

1.5: இங்கே தைரியமிக்க பலசாலிகளான த்ருஷ்டகேதுவும், சேகிதானனும், காசிராஜனும், புருஜித்தும், குந்தி போஜனும், மனிதர்களில் சிறந்தவரான சைப்யனும் இருக்கிறார்கள்.

1.6

அந்யேச - வேறு பலரும் கூட : பஹவ: - பலர் ; சீரா : ச - வீரர்களும்; மதர்தே - எனக்காக ; த்யக்தஜீவிதா - உயிரைவிடுவதற்கு தயாராய்; நாநா சஸ்த்ர - பல ஆயுதங்களுடன் ; ப்ரஹரணா : - தயாராக நிற்கின்ற; ஸர்வே - அனைவருமே ; யுத்த விசாரதா - யுத்தத்தில் திறமை பெற்றவர்கள்.

1.9 : எனக்காக உயிரைக்கூட தியாகம் செய்யக்கூடிய வேறு பல சூர தீரர்களும், பற்பல அஸ்திர சஸ்திரங்களுடன் தயாராக நிற்கின்ற அனைவருமே யுத்த ஞானத்தில் திறமைப் பெற்றவர்கள்.

1.10

அபர்யாப்தம் - கணக்கிலடங்காத தத் - அந்த ; அஸ்மாகம் - நமது பலம்

1.10: பீஷ்மரால் காக்கப்படும் நமதுப்படை எல்லா விதங்களிலும் எதிரிகளால் வெல்ல இயலாதது, ஆனால் பீமனால் கட்டிக் காக்கப்படும் இவர்களுடைய படை நம்மால் எளிதில் வெல்லப்படக் கூடியது.

1.11

அயநேஷு ச - பல படை பிரிவுகளிலும்; ஸர்வேஷு - எல்லா இடங்களிலும்; யதாபாகம் - பிரிவுகளின் அடிப்படையில் ; அவஸ்திதா - அமையப்பெற்றுள்ளது. பீஷ்மம் ஏவ - பீஷ்மரை மட்டும்; அபிரக்ஷந்து - காப்பாற்றுங்கள் ; பவந்த - நீங்கள் ; ஸர்வே ஏவ : - எல்லோருமே ; ஹி - தவறாமல்.

1.11: நீங்கள் அனைவரும் அவரவர் பிரிவுகளில் இருந்தபடியே நாலாப்பக்கங்களில் இருந்தும் பீஷ்மருக்கு பாதுகாப்பு அளியுங்கள்.

1.12

தஸ்ய - அவன் (துரியோதனன்) ஹர்ஷம் - மகிழ்ச்சியை ; ஸஞ்ஜநயந் - உண்டு பண்ணுகின்ற வகையில் ; குருவ்ருத்த - கௌரவர்களில் பாஞ்சஜன்யம் - பாஞ்சஜன்யம் என்ற பெயர் கொண்ட சங்கு: ஹ்ருஷீகேசோ

1.15: பகவான்க்ருஷ்ணர் பாஞ்சஜன்யம் என்ற பெயர் கொண்ட சங்கை ஊதினார். அர்ஜுனன் தேவதத்தம் என்ற பெயர் கொண்ட சங்கை ஊதினார். பயங்கரமானச் செயல்களைச் செய்யும் பீமன் தன்னுடைய பௌண்ட்ரம் என்ற பெயருள்ள சங்கை ஊதினார்.

1.16,17,18

அநந்தவிஜயம் - அநந்த விஜயம் என்ற பெயர் கொண்ட சங்கு; ராஜா - மன்னர்; குந்தீபுத்ரோ - குந்தியின் மகனான ; யுதிஷ்டிர - யுதிஷ்டிரர் ; நகுல: - நகுலன்; ஸஹதேவ: -ஸஹதேவன்; ஸீகோஷமணிபுஷ்பகௌ - ஸகோஷம், மணிபுஷ்பகம் என்ற பெயர் கொண்ட சங்குகள்; காச்ய : - காசிராஜனும்; பரமேஷ்வாஸ: - சிறந்த வில்லாளியான ; சிகண்டீ - சிகண்டியும்; மஹாரத : - மஹாரதியான: - த்ருஷ்டத்யும்ச ச- த்ருஷ்ட்டத்யும்னனும் ; விராட : ச - விராட மன்னனும் ; ஸாத்யகி : - ஸாத்யகியும் ; அப்ராஜித:-தோல்வியே காணாத் த்ருபத:ச - த்ருபதராஜனும்; த்ரௌபதேயா : - திரௌபதியின் புதல்வர்களும்; ஸர்வச்:- எல்லோரும் ; ப்ருதிவீபதே - பூமியின் அரசரும்; ஸௌபத்ர - ஸீபத்ரையின் குமாரனும் (அபிமன்யு); மஹாபாஹு :-நீண்ட வலுவான கைகளை உடை ய: சங்காந் - சங்குகளை ; ப்ருதக் ப்ருதக் - தனித்தனியாக ; தத்மு : - ஊதினார்கள்.

1:16,17,18: குந்தியின் மகனான அரசர் யுதிஷ்டிரர் அநந்த விஜயம் என்ற ச ங்கையும், நகுலனும், சகதேவனும் ஸீகோஷம் , மணிபுஷ்பகம் என்ற பெயர் கொண்ட சங்குகளை ஊதினார்கள். சிறந்த வில்லாளியான காசிராஜனும், மஹாரதியான சி கண்டியும், த்ருஷ்டத்யும்ன்னும், விராட மன்னனும், தோல்வியே காணாத ஸாத்யகியும், த்ருபதராஜனும், திரௌபதியின் புதல்வர்களும், வலிமையான கைகளை உடைய ஸுபத்ரையின் புதல்வன் அபிமன்யுவும் இவர்கள் எல்லோரும் எல்லாப்பக்கங்களில் இருந்தும் தனித்தனியாக சங்குகளை முழங்கினார்கள். கைர்-மயா ஸஹ யோத்தவ்யம் அஸ்மின் ரணஸமுத்யமே ஐஐ 22

அர்ஜூந - உவாச - அர்ஜூனன் சொன்னார் ; உபயோ : - இரண்டு ; ஸேநயோ:

1:21 22: அர்ஜூனன் சொன்னார், அச்யுத! என்னுடைய ரதத்தை இரண்டு படை களுக்கும் நடுவில் நிறுத்துங்கள். இந்த போர் முயற்சியில் என்னால் எவரெவருடன் போரிட நேருமோ, யுத்தம் செய்யும் ஆசையுடன் அணிவகுத்து நிற்கும் இந்த எதிரிப்படை வீரர்களை எவ்வளவு நேரம் நான் பார்ப்பேனோ, அவ்வளவு நேம் ரதத்தை நிறுத்தி வையுங்கள்.

1.23

யோத்த்ஸ்யமா நாந் - போர்புரிய விரும்புகிறவர்களை ; அவேக்ஷே மோ - பார்க்கிறேன் அஹம் - நான் ; யே ஏதே - எந்தெந்த அரசர்களை ; அத்ர - இந்தப் படையில் ஸமாகதா

1.23: தீய புத்தியுடைய துர்யோதனனுக்கு யுத்தத்தில் நலனைச்செய்ய விரும்பி எந்தெந்த அரசர்கள் இந்தப் படையில் வந்து கூடியிருக்கிறார்களோ போர் புரியப் போகிற அவர்களை நான் பார்க்கிறேன்.

1.24 25

ஸஞ்ஜய உவாச

ஸஞ்சய உவாச - ஸஞ்ஜயன் கூறினார் ; ஏவம் - இப்படி ; உக்த் - சொல்லப் 1.27: கூடியிருந்த அந்த அனைத்து உறவினர்களையும் நன்கு பார்த்த அர்ஜுனன் மிகவும் இரக்கம் கொண்டு வருத்தத்தோடு இதை பேசத் தொடங்கினார்.

1.28

அர்ஜுன உவாச-

அர்ஜுந உவாச - அர்ஜுனன் சொன்னார் ; த்ருஷ்ட்வா - பார்த்து ; இமம் - இந்த ; ஸ்வஜநம் - உறவினர்களை ; க்ருஷ்ண - க்ருஷ்ணன் ; யுயுத்ஸும் - போர் புரியும் ஆவலுடன் ; ஸமுபஸ்திதம் - அணிவகுத்து நிற்கின்ற ; மம - ஏன் ; காத்ராணி - கைகள் ஸீதந்தி - சோர்வடைகின்றன ; முகம்ச - வாய் ; பரிசுஷ்யதி - உலர்கிறது.

1.28: அர்ஜுனன் சொன்னார், க்ருஷ்ணா! போர்க்களத்தில் ஒன்று கூடி போர் புரியும் ஆவலுடன் நிற்கின்ற என் உறவினர் கூட்டத்தைப் பார்த்து என் கைகள் சோர்வடைகின்றன, வாய் உலர்கிறது.

1.29

வேபது: - நடுக்கம் ; சரீரே - உடலில் ; மே - ஏன் ; ரோமஹர்ச: ச - மயிர்சிலிர்ப்பும் : ஜாயதே - ஏற்படுகின்றது ; காண்டீவம் - காண்டீவ வில் ; ஸ்ரம்ஸ்தே

1.29: என்னுடைய உடலில் நடுக்கம் ஏற்படுகிறது. மயிர்சிலிர்க்கின்றது. கை களில் உள்ள காண் டீவ வில் நழுவிக் கொண்டிருக்கிறது. மேலும் சருமத்தில் ஒரு எரிச்சல் உண்டாகிறது.

1.30

ந: - இல்லை ; அவஸ்தாதும் ச - நிற்பதற்குக் கூட ; சக்நோமி - இயலாதவனாக இருக்கிறேன். ப்ரமதி இவ - குழப்பம் அடைவது போல் ; மநச - மனமும் ; நிமித்தானிச 1.33: நமக்கு, எவருக்காக அரசும்போகங்களும் ஸுகங்களும் விரும்பத்தக்கனவோ அத்தகைய இவர்களே செல்வத்தையும் உயிர் மேலுள்ள ஆசையையும் துறந்து யுத்தத்தில் நிற்கிறார்கள்.

1.34

ஆசார்யா - ஆசார்யார்கள் ; பிதர: - பெரியப்பா, சிற்றப்பாக்கள் ; புத்ரா - மகன்கள், ததாஏவச - அவ்விதமே ; பிதாமஹா - பாட்டனார்கள், மாதுலா ; - தாய் வழி மாமன்கள் ; ச்வசீரா : - மாமனார்கள்; பௌத்ரா:-பேரர்கள் ; ச்யாலா - மைத்துனர்கள் ; ததா - மற்றும் ; ஸம்பந்திந - உறவினர்கள்.

1.34: ஆச்சார்யார்கள், பெரியப்பா, சிற்றப்பாக்கள், மகன்கள், அவ்விதமே, பாட்டனார்கள், தாய்மாமன்கள், மாமனார்கள், பேரர்கள், மைத்துனர்கள் மற்றும் உறவினர்கள் இங்கே கூடியிருக்கிறார்கள்.

1.35

மதுஸூத - மதுஸூத ; க் நத : அபி - என்னைக் கொன்றாலும்; த்ரைலோக்ய ராஜ்யஸ்ய ஹேதோ : அபி - மூவுலக ராஜ்யங்களின் அரசாட்சி என்ற காரணத்திற்காகக் கூட ; ஏதாந் - இவர்கள் எல்லோரையும் ; ஹந்தும் மாற்றாகக்கூட ; ந இச்சாமி - விரும்பவில்லை. மஹீக்ருதே - பூமியின் நலனுக்காக ; கிம்நு - சொல்ல வேண்டுமா?

1.35: மதுஸூதனா! மூவுலகங்களிலும் அரசாட்சி செய்யலாம் என்ற காரணத்திற்காகக் வட நான் இவர்கள் எல்லோரையும் கொல்ல விரும்பவில்லை. இவர்கள் என்னைக் கொன்றாலும் கூட இந்த பூமிக்காக நான் இவர்களை கொல்ல விரும்பவில்லை என்பதை சொல்லவும் வேண்டுமா?

1.36

ஜநார்தந ; - ஜனார்தன ; தார்தராஷ்ட்ராந் - த்ருத்ராஷ்ட்ரா புத்திரர்களை நிஹத்ய கதம் - ஏன் ; ப்ரபச்சத்பி - நன்கு உணர்கின்ற ; அஸ்மாபி - நம்மால் ; அஸ்மாத்

1.39: ஜனார்தந! இந்த குல நாசத்தினால் ஏற்படும் குற்றத்தை நன்கு உணர்கின்ற நாம் இந்தப் பாவச் செயலிலிருந்து விலகுவது பற்றி ஏன் யோசிக்காமல் இருக்க வேண்டும்?

1.40

குலக்ஷயே - குலநாசத்தினால் ; ஸநாதநா:- தொன்று தொட்டு வருகின்ற ; குலதர்மா: - குல தர்மங்கள் ; ப்ரணச்யந்தி - அழிந்துவிடுகின்றன ; தர்மே - தர்மம் ; நஷ்டே - அழிந்த பிறகு ; க்ருத்ஸ்நம் குலம் - குலம் முழுவதும் ; அதர்ம : உத - அதர்மமும் ; அபிபவதி - வெகுவாக பரவுகிறது.

1.40 : குலம் நாசமடைவதால் தொன்று தொட்டு வருகின்ற குல தர்மங்கள் அழிந்து விடுகின்றன. தர்மம் அழிந்த பிறகு குலம் முழுவதும் அதர்மம் வெகுவாக பரவுகின்றது.

1.41

க்ருஷ்ண - க்ருஷ்ணன் அதர்ம அபிபவாத் - அதர்மம் அதிகமாகப் பெருகுவதால் ; குலஸ்த்ரிய : - குலபெண்கள்; ப்ரதுஷ்யந்தி - நடத்தை கெட்டுப் போவார்கள் ; வார்ஷ்ணேய - வார்ஷ்ணேய (க்ருஷ்ண) ; ஸ்த்ரீஷீ - பெண்கள் ; துஷ்டாஸீ - நடத்தை கெட்டுப் போனால் ; வர்ணஸங்கர: - வர்ணக் கலப்பு : ஜாயதே - உண்டாகி விடுகிறது.

1.41: க்ருஷ்ண! அதர்மம் அதிகமாகப் பெருகுவதால் குலப்பெண்கள் நடத்தை கெட்டுப் போவார்கள். மேலும் வார்ஷ்ணேய! பெண்கள் நடத்தை கெட்டுப் போனால் வர்ணங்களுக்கு இடையில் (ஜாதிகளுக்கு) கலப்பு உண்டாகி விடுகிறது.

1.45

அஹோபத - அந்தோ பரிதாபம் ; வயம் - நாம் ; மஹத் - பெரும் ; பாபம் - பாவம் ; கர்தும் - செய்வதற்கு ; வ்யவசிதா - தயாராக இருக்கிறோம் ; யத் - ஏனெனில், ராஜ்யஸுகலோபேந - ராஜ்யம், சுகம் இவற்றிற்கு ஆசைப்பட்டு ; ஸ்வஜனம் - நம் உறவினர்களையே ; ஹந்தும் - கொல்வதற்கு ; உத்யதா - முனைந்துவிட்டோம்.

1.45: அந்தோ பரிதாபம்! நாம் அறிவு பெற்றிருந்தும், பெரும் பாவம் செய்வதற்கு தயாராக இருக்கிறோம். ஏனெனில், ராஜ்யம், ஸுகம் இவற்றிற்கு ஆசைப்பட்டு நம் உறவினர்களையே கொல்வதற்கு துணிந்து விட்டோம்.

1.46

அசஸ்த்ரம் - ஆயுதமின்றியும் ; அப்ரதீகாரம் - எதிர்த்து போரிடாமலும் ; மாம் - என்னை ; சஸ்த்ரபாணய: - கைகளில் ஆயுதம் ஏந்திய ; தார்தராஷ்ட்ரா : - த்ருதராஷ்ட்ர குமாரர்கள் ; ரணே - போரில் ; யதி ஹந்யு: - கொன்றாலும் ; தத் - அது; மே எனக்கு ; க்ஷேமதரம் - அதிக நன்மை அளிப்பதாக ; பவேத் - ஆகிவிடும்.

1.46 : ஆயுதமின்றியும் ; எதிர்த்துப் போரிடாமலும் இருக்கின்ற என்னை, கையில் ஆயுதம் ஏந்திய த்ருதராஷ்ட்ர குமாரர்கள் போரில் கொன்றாலும் அது எனக்கு அதிக நன்மை அளிப்பதாகவே ஆகிவிடும்.

1.47

ஸஞ்ஜய உவாச-

ஸஞ்ஜய உவாச - ஸஞ்ஜயன் சொன்னார் ; ஸங்க்யே - போர்க்களத்தில் ; சோக - ஸம்வந்ந மாநஸ:- சோகத்தினால் கலங்கிய மனதுடன் ; அர்ஜுந :- அர்ஜுனன் ; ஏவம் - இவ்விதம் ; உக்த்வா - சொல்லி ; ஸசரம் - அம்புகளுடன் ; சாபம் - வில்லை ; விஸ்ருஜ்ய - எறிந்துவிட்டு ; ரதோபஸ்த்தே - தேரின் பின்பகுதியில் ; உபாவிசத் - உட்கார்ந்துவிட்டார். ஸ்ரீ பகவானுவாச - ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்; அர்ஜுந - அர்ஜுந: ; த்வா - உன்னை ; விஷமே - தகாத சமயத்தில் ; இதம் - இந்த ; கச்மலம் - மோஹம்; குத: - எந்த காரணத்தினால் ; ஸமுபஸ்திதம் - வந்தடைந்தது அநார்யஜீஷ்டம் இது சான்றோர்களால் கடைபிடிக்கப்படாதது ; அஸ்வர்க்யம் - ஸ்வர்கத்தை அளிக்காதது; அகீர்திகரம் - புகழையும் தரத்தக்கதல்ல.

2.2: ஸ்ரீ பகவான் கூறினார். அர்ஜூன! தகாத சமயத்தில் இந்த மோஹம் எந்தக் காரணத்தினால் உன்னை வந்தடைந்தது. ஏனெனில் இது சான்றோர்களால் கடைப்பிடிக்கப்படாதது ; ஸ்வர்கத்தை அளிக்காது. மேலும் புகழையும் தரவல்லதன்று.

2.3

பார்த - அர்ஜுன ; க்லைப்யம் - அலியின் தன்மையை ; மாஸ்மகம:- அடையாதே ; த்வயி - உனக்கு; ஏதத் - இது ; நபபபத்யதே - பொருத்தமானதன்று; பரந்தப - எதிரிகளை அழிப்பவனே ; க்ஷத்ரம் - இழிந்த ; ஹ்ருதயதௌர்ப்பல்யம் - இதயத்தின் தளர்ச்சியை ; த்யக்த்வா - விடுத்து; உத்திஷ்ட - போருக்காக எழுந்து நில்.

2.3: அர்ஜூன! அலியின் தன்மையை அடையாதே. உனக்கு இது பொருத்தமானதன்று. எதிரிகளை அழிப்பவனே இழிந்த இதயத்தின் தளர்ச்சியை விடுத்தும் போருக்காக எழுந்து நில்.

2.4: அர்ஜுந உவாச

அர்ஜுன உவாச - அர்ஜூனன் சொன்னார்; மதுஸதந - மதுஸதன ; அஹம் - நான் ; ஸங்க்யே - போர்க்களத்தில் ; கதம் - எவ்வாறு; இஷீபி:- அம்புகளினால் ; பீஷ்மம் - பாட்டனார் பீஷ்மரையும் ; த்ரோணம் ச - ஆச்சார்யர்த்ரோணரையும், ப்ரதியோத்ஸ்வாமி

2.4: அர்ஜனன் கூறினார் : மதுஸதன! நான் போர்க்களத்தில் எவ்வாறு அம்புகளினால் பாட்டனார் பீஷ்மரையும், ஆசார்யர் த்ரோணரையும் எதிர்த்துப் போரிடுவேன். ஏனெனில் பகைவர்களை அழிப்பவனே! அவர்கள் இருவருமே பூஜிக்கத் தக்கவர்கள். ந யோத்ஸ்ய இதி கோவிந்த-முக்த்வா தூஷ்ணீம் பபூவஹ ।। 9

ஞ்ஜய உவாச - ஸஞ்ஜயன் கூறினார் ; பரந்தப - எதிரிகளை அழிப்பவனே ; குடாகேச:- அர்ஜுனன் ; ஹ்ருஷீகேசம் - அந்தர்யாமியான ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனிடம் ; ஏவம் - இவ்வாறு ; உக்த்வா - கூறிவிட்டு ; கோவிந்தம் - ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனிடம் ; ந யோத்ஸ்யே

2.9: ஸஞ்ஜயன் கூறினார் ; அரசே, எதிரிகளை அழிப்பவனான அர்ஜுனன் அந்தர்யாமியான ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனிடம் போர் புரிய மாட்டேன் என்று கூறிவிட்டு மௌனமாக ஆகிவிட்டார்.

2.10

பாரத - பரதகுலத் தோன்றல் த்ருதராஷ்டிரரே: - ஹ்ருஷீகேச - அந்தர்யாமியான ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனன் ; உபயோ - இரண்டு ; ஸேநயோ - படைகளுக்கும் ; மத்யே - நடுவில் ; விஷீதந்தம் - துயரப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ; தம் - அர்ஜுனனிடம் ; ப்ரஹஸந் இவ

2.10: பரத குலத்தோன்றல் த்ருதராஷ்டிரரே! அந்தர்யாமியான ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன் இரண்டு படைகளுக்கும் மத்தியில் துயரப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அர்ஜுனனிடம் சிரித்தாற் போல் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்.

2.11

ஸ்ரீபகவானுவாச-

ஸ்ரீ பகவான் உவாச - ஸ்ரீ பகவான் கூறினார் ; த்வம் - நீ ; அசோச்யாந் - துக்கப்படாத மனிதர்களின் பொருட்டு ; அந்வசோச - வருந்துகிறாய் ; ச - மேலும் ; ப்ரஜ்ஞாவாதாந் - படித்தவர்களைப் போன்று; பாஷஸே - பேசுகிறாய் ; கதாஸூந் - உயிர் போனவர்களுக்காகவும் ; அகதாஸூந் ச - உயிரை விடாதவர்களுக்காகவும்; பண்டிதா - பண்டிதர்கள் ; ந - அநுசோசந்தி - வருந்துவதில்லை.

2.11:ஸ்ரீபகவான்கூறினார்.நீதுக்கப்படாதமனிதர்களின்பொருட்டுவருந்துகிறாய் ; மேலும் பண்டிதர்களைப் போல பேசுகிறாய். ஆனால் உயிரை விட்டவர்களுக்காகவும், உயிரை விடாதவர்களுக்காகவும் பண்டிதர்கள் வருத்தப்படுவதில்லை.

2.12

அஹம் - நான் ; ஜாது - எப்பொழுதாவது ; நது ஆஸம் - இருந்ததில்லை. ந - ஏவ - இல்லவே இல்லை ; த்வம் - நீயும் ; ந - இருந்ததில்லை ; இமே - இந்த ; ஜநாதி பா : ச - அரசர்களும் ; ந - இருந்ததில்லை; ஏவ - என் யூம் ; அத : பரம் - இனிமேலும் ; வயம் ஸர்வே - நாம் அனைவரும் ; நபவிஷ்யாநூ - இருக்கப்போவதில்லை என்பதும் ; ந - இல்லை.

2.12: இவ்விதம் நான் எப்பொழுதாவது இருந்ததில்லை என்பது இல்லவே இல்லை. நீயும் இருந்ததில்லை. இந்த அரசர்களும் இருந்ததில்லை. இனிமேலும் நாம் அனைவரும் இப்படி இருக்குப் போவதில்லை என்பதும் இல்லை.

2.13

யதா - எப்படி ; தேஹினா-ஜீவாத்மாவுக்கு; அஸ்மிந் - இந்த தேஹே - உடலில் ; கௌமபம் - - இளமையும்; யௌவநம் - வாலிபபருவமும் ; ஜரா - முதுமையும்; ததா - அவ்வாறே ; தேஹாந்தரப்ராப்திஸ் - வேறு உடலும் வந்து சேர்கிறது ; தத்ர - அவ்விஷயத்தில் ; தீர - வீர புருஷன் ; நமூஹ்யதி - கலங்குவதில்லை.

2.13: எப்படி ஜீவாத்மாவுக்கு இந்த உடலில் இளமையும், வாலிபப் பருவமும், முதுமையும் வருகின்றதோ அவ்வாறே வேறு உடலும் வந்து சேர்கிறது. அந்த விஷயத்தில் வீர புருஷர்கள் கலங்குவதில்லை.

2.14

கௌந்தேய - குந்தியின் மைந்தனே ; சீத உஷ்ண ஸீகது: கதா :- சீதோஷ்ணம் மற்றும் சுகதுக்கங்களை கொடுக்கக்கூடிய ; மன்த்ராஸ்பர்சாது - புலன்களின் சுக விசயங்கள் ; ஆகமாபாயினூ- உண்டாகி அழிப்பவை; அநித்யா - நிரந்தரமற்றவை ; வ்யாபிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ. அஸ்ய - அந்த ; அவ்யயஸ்ய - அழிவற்றதற்கு; விநாசம்

2.17: அழிவற்றது தான் என்று அதை அறிந்து கொள். காணப்படும் பொருட்கள் அனைத்தும் எதனால் வியாபிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ, அந்த அழிவற்றதற்கு அழிவை உண்டாக்கும் ஆற்றல் எவருக்கும் இல்லை.

2.18

அநாசிந: - அழிவற்றி ; அப்ரமேயஸ்ய - விளக்க முடியாத. அளவிட முடியாத ; நித்யஸ்ய - நித்யமான ; சரீரிண - ஜீவாத்மாவினுடைய ; இமே - இந்த ; தேஹா:- அனைத்து உடல்களும் ; அந்தவந்த: - அழிக்கூடியவையாக ; உக்தா -கூறப்பட்டுள்ளன ; தஸ்மாத் - ஆகவே ; பாரத - பரதகுலத் தோன்றலே - யுத்யஸ்வ - போர்புரிவாயாக.

2.18: அழிவற்ற, விளக்கமுடியாத. நித்யமான ஜீவாத்மாவினுடைய இந்த அனைத்து உடல்களும் அழியக் கூடியவையாகக் கூறப்பட்டுள்ளன. ஆகவே பரத குல தோன்றலே! அர்ஜுன! நீபோர்புரிவாயாக!.

2.19

ய- எவன், ஏநம் - இந்த ஆத்மாவை ; ஹந்தாரம் - கொல்பவனாக ; வேத்தி

2.19: எவன் இந்த ஆத்மாவை கொல்பவனாக நினைக்கிறானோ மற்றும் எவன் இந்த ஆத்மாவைக் கொல்லப்பட்டவனாக நினைக்கிறானோ அந்த இருவருமே அறியாதவர்கள். ஏனெனில் இந்த ஆத்மா உண்மையில் யாரையும் கொல்வதுமில்லை ; யாராலும் கொல்லப்படுவதுமில்லை.

2.22: எப்படி மனிதன் நைந்து போன பழைய துணிகளை விட்டுவிட்டு புதிய துணிகளை எடுத்துக் கொள்கிறானோ, அவ்வாறே ஜீவாத்மா நைந்து போன பழைய உடல்களை விட்டுவிட்டு வேறு புதிய உடல்களை அடைகின்றது.

2.23

ஏநம் - இந்த ஆத்மாவை ; சஸ்த்ராணி - ஆயுதங்கள்; நசிந்தந்தி - வெட் டுவதில்லை ; ஏநம் - இவனை; பாவக - நெருப்பு ; நதஹதி - எரிப்பதில்லை ; ஏநம் - இல்லை ; ஆப: தண்ணீர் ; நக்லேதயந்தி - நனைப்பதில்லை ; ச - மேலும் ; மாருத: -காற்று ; ந சோஷயதி - உலர வைப்பதில்லை.

2.23: இந்த ஆத்மாவை ஆயுதங்கள் வெட்டுவதில்லை. இவனை நெருப்பு எரிப்பதில்லை. இவனைத் தண்ணீர் நனைப்பதில்லை. மேலும் காற்று உலர வைப்பதில்லை.

2.24

அயம் - இந்த ஆத்மா ; அச்சேத்ய - வெட்டுப்படமுடியாதவன் ; அயம் - இந்த ஆத்மா; அதாஹ்ய: - எரிக்கப்படமுடியாதவன் ; அக்லேத்ய: - நனைக்கப்படமுடியாதவன் ; ந - மேலும்; ஏவ - சந்தேகமின்றி ; அயோஷ்ய: - உலர்த்தப்பட முடியாதவன் ; அயம்

2.24: இந்த ஆத்மா வேட்டு பட முடியாதவன் ; எரிக்கப்படமுடியாதவன் ; நனைக்கப்படமுடியாதவன்; மேலும் சந்தேகமின்றி உலர்த்தப்படமுடியாதவன் ; மற்றும் இந்த ஆத்மா நித்யமானவன் ; எங்கும் நிறைந்தவன் ; இயக்கமற்றவன் ; ஸ்திரமாக இருப்பவன் ; சாஸ்வதமானவன். ஸ்வர்கவாயில் வடிவான இத்தகைய யுத்தத்தை பாக்யமுடைய க்ஷத்திரியர்கள் அடைகிறார்கள்.

2.33

அத - ஆகவே ; இமம் - இந்த ; தர்ம்யம் - தர்மத்தோடு கூடிய ; ஸங்க்ராமம் - யுத்தத்தை ; த்வம் -நீ ; நகரிஷ்யஸி சேத் - செய்யவில்லையானால் ; தத:- அப்போது ; ஸ்வதர்மம் - ஸ்வதர்மத்தையும் ; கீர்த்திம் ச - புகழையும் ; ஹித்வா - இழந்து ; பாபம் - பாவத்தை ; அவாய்ஸ்யஸி - அடைவாய்.

2.33: ஆகவே இந்த தர்மத்தோடு கூடிய யுத்தத்தை நீ செய்யவில்லையானால் அப்போது ஸ்வதர்மத்தையும் புகழையும் இழந்து பாவத்தை அடைவாய்.

2.34

ச - மேலும் ; பூதானி - அனைவரும் ; தே - உன்னுடைய ; அவ்யயாம் - நீ ண்டகாலம் இருக்கக் கூடிய ; அகீர்திம் அபி - இகழ்ச்சியைப் பற்றிக் கூட ; கதயிஷ்யந்தி

2.34: மேலும் அனைவரும் உன்னுடைய நீண்ட காலம் இருக்கக் கூடிய இகழ்ச்சியைப் பற்றிக் கூட பேசுவார்கள். மேலும் கௌரவம் உடையவனுக்கு இகழ்ச்சி மரணத்தைக் காட்டிலும் அதிகமான துன்பத்தைக் கொடுக்கக் கூடியது.

2.35

ச - மேலும் ; யேஷாம் - எவர்களுடைய ; த்வம் - நீ ; பஹீமத :- மிகவும் பெருமை பெற்றவனாக ; பூத்வா - இருந்துவிட்டு ; லாகவம் - தாழ்வை ; யாச்யஸி

2.38: வெற்றித் தொல்விகளையும், லாப நஷ்டங்களையும், சுக துக்கங்களையும் சமமாகக் கருதி அதற்குப் பின் யுத்தத்திற்கு தயாராவாயாக. இவ்விதம் யுத்தம் செய்வதால் நீ பாவத்தை அடையமாட்டாய்.

2.39

பார்த் - பார்த்தே! ; ஏஷா - இந்த ; புத்தி: - புத்தி, தே - உனக்கு ; ஸாங்க்யே - ஞானயோக விஷயத்தில் ; அபிஹிதா - கூறப்பட்டது ; து - இனி, இமாம் - இதனை ; யோகே - கர்மயோக விஷயத்தில் ; ச்ருணு - கேள் ; யயா - அந்த ; புத்த்யாயுக்த:- புத்தியோடு கூடியவனாக ஆகி; கர்மபந்தம் - கர்ம பந்தத்தை ; ப்ரஹாஸ்யஸி - முழுமையாக விலக்கி விடுவாய்.

2.39: பார்த்தனே! இந்த புத்தி உனக்கு ஞானயோக விஷயத்தில் கூறப்பட்டது. இனி இதனைக் கர்மயோக விஷயத்தில் கேள். அந்த புத்தியோடு கூடியவனாக ஆக கர்மபந்தத்தை முழுமையாக விலக்கிவிடுவாய். அதாவது முற்றிலும் அழித்து விடுவாய்.

2.40

இஹ - இந்தக் கர்மயோகத்தில் ; அபிக்ரமநாச:- ஆரம்பம் அதாவது விதை அழிவது என்பது ; ந அஸ்தி - இல்லை ; ப்ரத்யவாய :- நேരെதிரான விளைவும் ; நவித்யதே - இல்லை ; அஸ்யதாமஸ்ய - இந்த கர்மயோகம் என்கிற தர்மத்தை ; ஸ்வல்பம் அபி - சிறிதளவு கைக் கொள்வதும் கூட ; மஹத: பெரியதான ; பயாத் - பிறப்பு, இறப்பு என்ற பயத்திலிருந்து ; த்ராயதே - காப்பாற்றுகிறது.

2.40: இந்தக் கர்மயோகத்தில் ஆரம்பம் அதாவது விதை அழிவது என்பது இல்லை. நேരെதிரான விளைவும் இல்லை. இந்தக் கர்மயோகம் என்கிற தர்மத்தைச் சிறிதளவு கைக்கொள்ளும் கூடப் பெரிதான பிறப்பு இறப்பு என்கிற பயத்திலிருந்து காப்பாற்றுகிறது. நினைப்பவர்களான.

2.43: அர்ஜுனா! போகங்களில் மூழ்கியவர்களும், ஸ்வர்கமே மேலானது என்று நினைப்பவர்களும் கர்மங்களின் பயனான பிறவியை அளிக்கின்ற போகங்கள் மற்றும் மற்றும் செல்வங்கள் பெறுதற்குரிய பல வகையான கர்மங்களைக் கூறுகின்றவர்களின் புத்தி நிலை பெற்றிருப்பதில்லை.

2.44

தயா - அந்தப் பேச்சினால்; அபஹ்ருத சேதஸாம் - மனம் அபஹரிக்கப்பட்டு ; போகைக்வர்யப்ரஸக்தாநாம் - போகத்திலும் செல்வத்திலும் மிகுந்த பற்றுள்ளவர்களுக்கு ; ஸமாதௌ - பரமாத்மாவிடம் ; ஸ்யவஸாயாத்மிகா புத்தி - நிச்சயமான கருத்துள்ள புத்தி ; நவிதீயதே - நிலை பெற்றிருப்பதில்லை.

2.44: அந்தப்பேச்சினால் மனம் அபஹரிக்கப்பட்டு, போகத்திலும் செல்வத்திலும் மிகுந்த பற்றுடையவர்களுக்கு பரமாத்மாவிடம் நிச்சயமான கருத்துள்ள புத்தி நிலைபெற்றிருப்பதில்லை.

2.45

அர்ஜுந:- அர்ஜீனா! ; வேதா - வேதங்கள் ; த்ரைகுன்ய விஷ்யா: - முக்குணங்களின் செயல்களான போகங்களையும், அவற்றின் ஸாதனை முறைகளையும் பற்றிக் கூறுபவை ; நிஸ்த்ரைகுண்ய:- அந்த போகங்களிலும் அவற்றின் ஸாதனங்களிலும் பற்றுக் கொள்ளாதவனாக ; நிர்த் வந்த்வ :- மகிழ்ச்சி - துயரம் முதலிய இரட்டைகளுக்கு ஆட்படாதவனாக ; நித்யஸத்தவஸ்த : நித்யப் பொருளான பரமாத்மாவிடம் நிலை பெற்று; நிர்யோகக்ஷேம :- யோக க்ஷேமத்தை பொருள் சேர்ப்பது காப்பது என்பதை விரும்பாதவனாக ; ஆத்மவாந் - தனக்கு வசப்பட்ட மனமுடையவனாக ; பவ - ஆக க்கடவாய்.

2.45: அர்ஜீனா! வேதங்கள் மேலே கூறியவிதம் முக்குணங்களின் செயல்களான போகங்களையும், அவற்றின் ஸாதனை முறைகளையும் பற்றிக் கூறுபவை. ஆகவே நீ அந்த போகங்களிலும், அவற்றின் ஸாதனங்களிலும் பற்றுக் கொள்ளாதவனாக, ம்கழ்ச்சி - துயரம் முதலிய இரட்டைகளுக்கு ஆட்படாதவனாக. நித்யப் பொருளான பரமாத்மாவிடம் நிலைபெற்று யோகக்ஷேமத்தை பொருள் சேர்ப்பது, காப்பது என்பதை விரும்பாதவனாகத் தனக்கு வசப்பட்ட மனமுடையவனாக ஆகக்கடவாய். 2.48: அர்ஜுனா! பற்றினைத் துறந்து மேலும் கைக்கூடுவது, கைகூடாமலிருப்பது என்பதில் ஸமநோக்குடையவனாக இருந்து, யோகத்தில் நிலை பெற்றுச் செய்ய வேண்டிய கர்மங்களைச் செய். ஸமபாவனைதான் யோகம் என்று கூறப்படுகிறது.

2.49

புத்தியோகாத் - புத்தியோகத்தைக் காட்டிலும் ; கர்ம - பயன் கருதிச் செய்யப்படும் கர்மம் ; தூரேண - மிகவும் ; அவரம் - தாழ்ந்த ரகத்தைச் சேர்ந்தது ; தனஞ்ஜய - அர்ஜுனா! புத்தௌ - ஸமபுத்தியில் ; சரணம் - தஞ்சம் ; அந்விச்ச - அடைவாய் ; ஹி - ஏனெனில் ; பலஹேதவ :- பலனுக்குத் தம்மைக் காரணமாக்கிக் கொள்கிறவர்கள் ; க்ருபணா:- இரக்கத்துக்குரியவர்கள்.

2.49: இந்த ஸமபாவனையான புத்தியோகத்தைக் காட்டிலும் பயன் கருதிச் செய்யப்படும் கர்மம் மிகவும் தாழ்ந்த ரகத்தைச் சேர்ந்தது. ஆகவே அர்ஜுனா! ஸமபுத்தியில் தஞ்சம் அடைவாய். ஏனெனில் பலனுக்குத் தம்மைக் காரணமாக்கிக் கொள்கிறவர்கள் இரக்கத்துக்குரியவர்கள்.

2.50

புத்தியுக்த: - ஸமபுத்தியுடையவன் ; ஸுக்ருத் துஷ்க்ருதே - பாவ புண்ணியங்கள் என்ற ; உபே - இரண்டையும் ; இஹ - இவ்வுலகிலேயே ஜஹாதீ - விட்டுவிடுகிறான். அதாவது அவற்றிலிருந்து விடுபடுகிறான் ; தஸ்மாத் - இதனால் ; யோகாய - ஸமத்வயோகத்தில் ; யுஜ்யஸ்வ - ஈடுபடுட்டிடு ; யோக - ஸமத்வரூபயோகம் ; கர்மஸு - கடமையை ஆற்றுவதில் ; கௌசலம் - திறமையாகும். (கர்மபந்தத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கு உபாயமாகும்).

2.50: ஸமபுத்தியுடையவன் புண்ய பாவங்கள் என்ற இரண்டையும் இவ்வுலகிலேயே விட்டுவிடுகிறான். அதாவது அவற்றிலிருந்து விடுபடுகிறான். இதனால் ஸமத்து யோகத்தில் ஈடுபட்டிடு. இந்த ஸமத்வரூப யோகம் தான் கடமையை ஆற்றுவதில் திறமையாகும் - கர்மபந்தத்திலிருந்து ஈடுபடுவதற்கு உபாயமாகும். எப்பொழுது பரமாத்மாவிடம் அசையாமல் மேலும் திடமாக நிலை பெறுகிறதோ அப்பொழுது யோகத்தை அடைவாய் - நீ பரமாத்மாவிடம் நிரந்தரமாக ஒன்றி விடுவாய்.

2.54

அர்ஜுன உவாச-

அர்ஜுன உவாச - அர்ஜுனன் கூறினார் ; கேசவ - கேசவா ; ஸமாதிஸ்தஸ்ய ஸ்திதப்ரஜ்ஞஸ்ய - சமாதியில் நிலைபெற்றுப் பரமாத்மாவை அடைந்த ஸ்திர புத்தியுள்ளவனின் ; பாஷாகா - இலக்கணம் என்ன? ஸ்திததீ - ஸ்திர புத்தியுள்ள புருஷன் ; கிம் - எப்படி ; ப்ரபாஷேத - பேசுவான் கிம் - எப்படி ; ஆஸீத - உட்காருவான்? ; கிம்

2.54: அர்ஜுனன் கூறினார் ; கேசவா! ஸமாதியில் நிலைபெற்று பரமாத்மாவை அடைந்த ஸ்திர புத்தியுள்ளவனின் இலக்கணம் என்ன? இந்த ஸ்திர புத்தியுள்ள புருஷன் எப்படிப் பேசுவான்? எப்படி உட்காருவான்? மேலும் எப்படி நடப்பான்?

2.55

ஸ்ரீ பகவானுவாச-

ஸ்ரீ பகவான் உவாச : ஸ்ரீ பகவான் கூறினார் ; பார்த்த - அர்ஜுன ; யதா - எப்பொழுது ; மநோகதாந் - மனதிலுள்ள ; ஸர்வாந் - எல்லா; காமாந் - ஆசைகளையும், ப்ரஜஹாதி

2.55: ஸ்ரீ பகவான் கூறினார். அர்ஜுனா! எப்பொழுது இந்த மனிதன் மனதிலுள்ள எல்லா ஆசைகளையும் அறவே துறக்கிறானோ மேலும் ஆத்மாவினால் ஆத்மாவிடமே ஆனந்தமாக இருக்கிறானோ, அப்பொழுது அவன் ஸ்திதப்ரக்ஞன் என்று கூறப்படுகிறான். ஸ்திரமானது.

2.58: ஆமை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் தனது கால்களை உள்ளிழுத்துக் கொள்வது போல எப்பொழுது இந்த மனிதன் புலன்நுகர் பொருட்களிலிருந்து புலன்களை முற்றிலும் இழுத்துக் கொள்கிறானோ, அப்போது அவனுடைய புத்தி ஸ்திரமானது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

2.59

நிராஹாரஸ்ய - போகப் பொருட்களை ஏற்றுக் கொள்ளாத ; தேஹிந - மனிதனுடைய ; விஷயா - புலன்நுகர் பொருட்கள்தான் ; விநிவர்த்தந்தே - விலகுகின்றன ; ரஸ்வர்ஜம் - பற்று விலகுவதில்லை ; அஸ்ய - இந்த ஸ்திரப்ரக்ஞனுக்கோ ; ரஸ : அபி - அப்பற்றும் ; பரம் - பரமாத்மாவை ; த்ருஷ்ட்வா - தரிசித்தப்பிறகு ; நிவர்த்ததே விலகிவிடுகிறது.

2.59: புலன்களின் மூலம் போகப் பொருட்களை ஏற்றுக் கொள்ளாத மனிதனுடைய புலன்நுகர் பொருட்கள் தான் விலகுகின்றன. ஆனால் அவற்றில் தங்கியுள்ள பற்று விலகுவதில்லை. ஆனால் இந்த ஸ்திதப்ரஜ்ஞனுக்கோ பரமாத்மாவை தரிசித்த பிறகு அப்பற்றும் விலகி விடுகிறது.

2.60

கௌந்தேய - அர்ஜூனா! ; ஹி - பற்று அழியாததால் ; ப்ரமாதீநி - கலக்குபவையான ; இந்த்ரியாணி - புலன்கள் ; யதத :- முயற்சியுள்ள ; விபச்சித :

2.60: அர்ஜீனா! பற்று அழியாததால் கலக்குபவையான புலன்கள் முயற்சியுள்ள, புத்திசாலியான மனிதனின் மனதைக் கூட பலவந்தமாக இழுத்துச் சென்று விடுகின்றன. 2.63: கோபத்தினால் மிகுந்த அறிவின்மை ஏற்படும். அறிவின்மையால் நினைவுத் தடுமாற்றம் உண்டாகிறது. நினைவு தடுமாறுவதனால் புத்தி அதாவது விவேகத்தின் அழிவு உண்டாகிறது. விவேகம் அழிவதனால் மனிதன் தன் நிலையிலிருந்து வீழ்ச்சியடைகிறான்.

2.64

து - ஆனால் ; விதேயாத்மா - தன் வசப்பட்ட மனதுடைய ஸாதகன் ; ராகத்வேஷவியுக்தை - விருப்பு வெறுப்புகளின்றி ; ஆத்மவச்யை - தன்னால் வசப்படுத்தப்பட்டுவிட்ட ; இந்திரியை - புலன்கள் மூலம் ; விஷயாந் - போக விஷயங்களில் ; சரந் - ஸஞ்சரித்துக் கொண்டு ; ப்ரஸாதம் - உள்ளத்தெளிவை ; அதிகச்சதி - அடைகிறான்.

2.64: ஆனால் தன்வசப்பட்ட மனதுடைய ஸாதகன் விருப்பு வெறுப்புகளின்றித் தன்னால் வசப்படுத்தப்பட்டுவிட்ட புலன்கள் மூலம் போக விஷயங்களில் ஸஞ்சரித்துக் கொண்டு உள்ளத்தெளிவை அடைகிறான்.

2.65

ப்ரஸாதே - உள்ளத்தெளிவு ஏற்பட்டுவிட்டால் ; அஸ்ய - இவனுடைய ; ஸர்வது ; காநாம் - எல்லா துக்கங்களுக்கும் ஹாநி - அழிவு ; உபஜாயதே - ஏற்பட்டுவிடும் ; ப்ரஸந்ந சேதஸ :- தெளிவடைந்த மனமுள்ள கர்மயோகியின் ; புத்தி - புத்தி ; ஆசீஹி

2.65: உள்ளத் தெளிவு ஏற்பட்டுவிட்டால் இவனுடைய எல்லாத் துக்கங்களுக்கும் அழிவு ஏற்பட்டுவிடும். தெளிவடைந்த மனமுள்ள கர்மயோகியின் புத்தி விலைவிலேயே எல்லா விஷயங்களி லிருந்தும் விலகிப் பரமாத்மா ஒன்றிலேயே நன்கு ஸ்திரமாகிவிடுகிறது.

2.66

மனிதனுடைய புலன்கள் புலன்களுக்குரிய போகப்பொருட்களில் இருந்து எல்லா விஷயங்களிலும் மீட்கப்பட்டு விட்டனவோ, அவனுடைய புத்தி ஸ்திரமானது.

2.69

ஸர்வபூதானாம் - அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் ; யா - எது ; நிசா - இரவு போல இருக்கிறதோ ; தஸ்யாம் அந்த நித்யமான ஞானவடிவான பரமானந்தத்தை அடைவதில் ; ஸம்யமீ - ஸ்திதப்ரக்ஞனான யோகி ; ஜாகர்தி - விழித்திருக்கிறான் ; யஸ்யாம் - எதில் ; பூதானி - அனைத்து உயிரினங்களும் ; ஜாக்ரதி - விழித்திருக்கின்றனவோ ; பச்யத - பரமாத்மாவின் தத்வத்தை உணர்கின்ற ; முநே - முனிவருக்கு ; ஸா - அது ; நிசா - இரவு போல ஆகின்றது.

2.69: அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் எது இரவு போல இருக்கிறதோ, அந்த நித்யமான ஞானவடிவமான பரமானந்தத்தை அடைவதில் ஸ்திதப்ரக்ஞனான யோகி விழித்திருக்கிறான். மேலும் எதில் அழியும் தன்மையுடைய உலகியல் இன்பங்களை அடைவதில் அனைத்து உயிரினங்களும் விழித்திருக்கின்றனவோ பரமாத்மாவின் தத்வத்தை உணர்கின்ற முனிவருக்கு அது இரவு போல ஆகின்றது.

2.70

யத்வத் - எவ்விதம் ; ஆபூர்யமாணம் - எல்லாப்பக்கங்களிலும் நீர் நிறைந்ததும் ; அசலப்ரதிஷ்ட்டம் - அசைவில்லாமலும் இருக்கும் ; ஸமுத்ரம் - கடலை ; ஆப - பல ஆறுகள் ; ப்ரவிசந்தி - கலந்து விடுகின்றனவோ ; தத்வத் = அதே போல ; யம் - ஸ்திதப்ரக்ஞனான மனிதனை ; ஸர்வே - அனைத்து ; காமா - போகங்களும் ; ப்ரவிசந்தி

2.70: எவ்விதம் எல்லாப்பக்கங்களிலும் நீர் நிறைந்தும் அசைவில்லாமலும் இருக்கும் கடலில் பல ஆறுகள் அதைக் கலங்கச் செய்யாமலேயே கலந்து விடுகின்றனவோ, அதே போல் ஸ்திதப்ரக்ஞனான மனிதனை அனைத்து போகங்களும் எவ்வித மாறுதலும் உண்டு பண்ணாமலேயே வந்து அடைகின்றன. அவனே மேலான அமைதியை அடைகிறான். போகங்களை விரும்புபவன் அமைதியை அடைவதில்லை.