31. isbn 979-8-88572-883-6

எப்போது எல்லாம் நீங்கள் உங்கள் மன அமைதிப்பைக் கொண்டு வரத் தொடங்குகிறீர்களோ, அப்போது நீங்கள் அதற்கேற்ப எதிர்செயல் புரிவீர்கள். உங்கள் மனப் பழக்கங்களுக்கேற்ப செயல்படுவது இதுதான் இன்னும் உங்கள் நிலையாக இருக்கிறதோ அப்போது சரணாகதி செய்து விட்டதாகச் சொல்ல முடியாது. உண்மையான சரணாகதி உங்கள் வாழ்க்கையை நிச்சயம் உருமாற்றும்.

நீங்கள் உண்மையில் சரணாகதி செய்யும்போது, நீங்கள் எதைத் தேர்வு செய்கிறீர்களோ, அது உண்மையில் உங்களுடைய தேர்வு அல்ல. நீங்கள் சரணாகதி ஆட்துவிட்டால், நீங்கள்விமர்சனத்திலிருந்து விலகிப்பட்டவர்கள் ஆகிவிடுவீர்கள். விமர்சனங்கள் பற்றிக் கவலைப்பட மாட்டீர்கள். தம்மை விமர்சனம் செய்யப்பட்டதாகவே உணரமாட்டீர்கள். செய்யப்பட்டதாகவே விமர்சனம் செய்யப்பட்டதால் சங்கடப்பட்டவர்கள் என்றால், நீங்கள் சரணாகதி அடையாத வரியல்லை. மீண்டும் மீண்டும் சேர்ந்திடுப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். உண்மையில் சரணாகதி செய்துவிட்டீர்களா என்று.

சரணாகதி என்பது மிகவும் அழகான வார்த்தை. அதனால் நீங்கள் வெகு அழகாக ஏமாற்றப்படுவீர்கள், நான் சொல்கிறேன் ரீங்கள் என் குருநாதரிடம், கடவுளிடம் சமர்ப்பித்துவிட்டேன் அவர் பார்த்துக் கொள்வார்" என்று. இது வெறும் உடற்பயிற்சி வார்த்தைதான். அது மேற்தோல் அளவு மட்டுமே ஆழம் நிறைந்தது. சிறிதளவு சுரண்டிப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். உண்மையில் நீங்கள் சரணாகதி செய்து விட்டீர்களா என்று.

நீங்கள் உண்மையில் உங்கள் 'நான்' என்ற உணர்வை, சரணாகதி செய்திருந்தால், உங்கள் மன அமைதி ஒரு குணைக்கப்படாமல் தனித்தனியாகிறது. அகங்காரம் நிறைந்த மனம் கடவுள் நிறைந்த மனம் ஆகிவிடுகிறது. அகங்காரம் நிறைந்த மனம் தான்.

895

வெளிப்புறமாக இயங்குவது. அகங்காரம் நிறைந்த மனம் கடவுள் நிரம்பும் மனமாக மாறுகிறது. நீங்கள் உங்கள் ‘நான்’ என்ற உணர்வை சரணாகதி செய்யும்போது, உங்கள் மனம் கடவுளிடம், அகங்காரம் கடவுளிடம், சிந்திக்கும் அமைப்பு கடவுளிடம் சரணாகதி செய்யப்படும்போது, அது எப்போதும் மகிழ்ச்சியில் தங்கும்பிக் கொண்டே டயிருக்கும். ஏனென்றால் தெய்வீக சக்தி ஆனந்தமயமானது நிரந்தர ஆனந்தம், நித்யானந்தம். நீங்கள் எப்போது உங்கள் மனமாடைப்பை சரணாகதி செய்கிறீர்களோ, அப்போது உங்கள் வாழ்க்கை சந்தோஷத்திலும், உற்சாகத்திலும் பொங்கி வழிந்து கொண்டிருக்கும்.

குழந்தைகள் அதுவும் 7 வயதிற்கு கீழ் உள்ள குழந்தைகள் எப்போதும் உயிர்த்துவமாக, இயங்கிக்கொண்டே, குதிர்த்திக்கொண்டே இருப்பார்கள். அதுவரை அவர்களுக்கு மனம் என்ற அமைப்பு கிடையாது. அதற்குப்பிறகுதான் அவர்கள்சுமயாத்தால்கட்டுற மனப்பிறப்புகள் காரணமாக மனம் என்ற ஒன்றை உருவாக்கிகொள்கிறார்கள். எந்தக் குழந்தையாவது அழுகிறது, அசிங்கமாகிறது. காணப்படுகிறதா? எந்த சமூகமனாலும், பாரம்பரியமானாலும் சரி, குழந்தைகளிடம் அசிங்கம் என்பதே இல்லை. மிகவும் எளிமை நாடுகின்ற ஏழோபாயில் கூட அழுகிறது, அசிக்கிறது. இருப்பதில்லை. மிகவும் இளைத்து வாழி எளிமையில் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் கூட அழகாக இருக்கின்றார்கள். ஒரு வசிரம் குழந்தைகளிடம் காணப்படுகிறது. ஒரு குழந்தைகள் அழகற்று இல்லை; அதேபோல் எந்த ஒரு வள்ளந்த ஆணவது அழகாக இருக்கின்றார்களா? ஏன் இல்லை?

கட்டுப்படுத்துதலின் சாரமும் இல்லாமல் இருந்தால், நமக்குள் மனம் என்பதே இல்லை. அகங்காரம் இருப்பதில்லை. நன்மைச்சுற்றி ஒரு வசேரத் தன்மை, இனிமை உருவாகிறது. நாம் சந்தோஷத்திலும், மகிழ்ச்சியிலும் இருக்கிறோம். நமக்குள் எளிமையும் கள்ளம்படமற்ற தன்மையும் ஏற்படுகிறது. சரணாகதி செய்வுலிட்ட மனிதர் இரும்புவும் குழந்தையாக மாறிவிடுகிறார். அதனால்தான் சமஸ்கிருத்தில் ஒரு அழகான வார்த்தை உள்ளது, ‘த்விஜா’ மீண்டும் பிறந்தவர்’ என்ற பொருள் கொண்ட வார்த்தை அது.

சரணாகதி செய்யும்போது நீங்கள் திரும்பப் பிறக்கிறீர்கள்.

முதல் பிறப்பு அப்பா, அம்மாவிடமிருந்து நடைபெறுகிறது. இரண்டாவது

பிறப்பு கடவுள் மற்றும் குருவிடமிருந்து நடக்கிறது.

உடல் ரீதியாகப் பிறக்கும்போது நீங்கள் ஸ்தூல சரீரத்தில், பருவடலில் நுழைகிறீர்கள். முதல் பிறப்பு ‘ஜன்மம்’, அகங்காரத்தைக் குருவிடம் மற்றும் கடவுளிடம் சரணாகதி செய்யும்போது நீங்கள் அடுத்த ‘ஜன்மம்’, இரண்டாவது பிறப்பு எடுக்கிறீர்கள். அப்போது நீங்கள் ‘த்விஜா’ என்று அழைக்கப்படுகிறீர்கள்.

நீங்கள் உங்கள் அகங்காரத்தை மன அமைப்பை சரணாகதி செய்யும்போது, மிகுந்த சந்தோஷம், மகிழ்ச்சி, ஆனந்தப் பெருக்கை அனுபவிக்கிறீர்கள். சந்தோஷம், இன்பம், ஆனந்தம் பெருக்கு இவை வேறு வேறு அடுக்குகள். இன்பம் புலன்களால் வருவது. சந்தோஷம் இயற்கையை ரசிப்பதால், ஒரு அழகான மலை, பள்ளி, கடல், காடு கள் இவற்றைப் பார்த்து ஏற்படும் உணர்வு. ஆனந்தம் என்பது காரணியில்லாத சந்தோஷம் பொங்குவது. அது நம் உள்ளுணர்விலிருந்து பொங்கும். எப்போது நீங்கள் உங்கள் அகங்காரத்தைச் சரணாகதி செய்கிறீர்களோ அப்போது இன்பம், மகிழ்ச்சி, ஆனந்தம் தோன்றிஉங்களைப் பொங்கக் கொண்டேடமிருக்கிறது.

நீங்கள் உங்கள் அகங்காரத்தைச் சரணாகதி செய்யும் போது, உங்கள் மனம் உயிரோட்டம் உடையதாகி, தள்ளிர்ச்சியாகச் சந்தோஷமடைகிறது. இப்போது வரை, நீங்கள் ஒவ்வொரு நிமிடமும் எதிர்காலத்தை நாடி வாழ்ந்து தயங்காதிக் கொண்டே இருக்கிறீர்கள். திட்டமிடுதல் மற்றும் பெரிய பெரிய பட்டியல் தயார் செய்கிறீர்கள். ஒரு நண்பரைச் சந்திக்கக்கூட நீங்கள் பல சேவைகளைச் செய்துகொண்டு தயார் செய்து கொண்டு தான் போகிறீர்கள். நண்பர் வீட்டுக்குக் காதில் போய்க் கொண்டு இருக்கும் சமயம் என்ன செய்கிறீர்கள்? நீங்கள் மனதுக்குள் என்ன பேசிக்கொண்டும், எப்படி பேசுவேன் என்று தயார் செய்து கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் தயார் செய்யும் நேரம் எப்போதும் ஒரு விஷயத்தில் இரசசவது ஏதோ ஒரு கவலை. எல்லா விஷயத்தையும் குழப்பிவிடுகிறீர்கள். அதனால்தான் ஒரு எதிர்பாராத குழ்நிலை வந்தால் உங்களால் எதிர்கொள்ள முடிவதில்லை. எப்போதும் ஒரு குறிப்பு தயார் செய்து வைத்துக்கொண்டு அதன்படிதான் நடக்கிறீர்கள். உங்களை நடைமுறையிலிருந்து, குழ்நிலைகளிலிருந்து, ஒரு குறிப்பு தயார் செய்து வைத்துக்கொண்டு அதை பாதுகாப்புக் கருவியாக வைத்து உங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்கிறீர்கள்.

இருபத்தைந்தி வருடம்

‘கவலை அப்படி சொல்கிறீர்களா?’ என்று விசாரித்ததற்கு, ‘நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென்று, என் சிறுவயதிலிருந்தே எனக்குள் இருந்த தீர்மானம். தகவை நிஜமாக உள்ள பொருள், இன்னைப் பழகி வாழ்ந்தால் வெற்றிக்கு உத்தரவாதம்’ என்றனை நம்புகிற செளந்திருள் என்னைப் பழக வைத்தாள். வெற்றிக்கு உழைப்பவன் தான் உயர்வான்’ என்ற மனநிலையில்தான் இருந்தேன்.

சரணாகதி செய்கையில், நீங்கள் குறிப்புரை எடுமின்றி இயங்குகிறீர்கள். அதுபோல் எளிமையாக இயங்கும் போது, உங்களுக்குள் அசாத்திய திறமையும், நம்பிக்கையும் உங்களுக்குள் எழுகிறது.

ஒரு சின்னக் கதை

ஒரு எலி ஒன்று ஒரு அரசரின் அரண்மனைக்குள் அவர் தூங்கும்போது நுழைந்துவிட்டது. திடீர் என்று அவரது முகத்தின் மேல் அது குந்தித்து. அந்த அரசர் மிகவும் அதிர்ச்சி அடைந்து கத்தினார். எப்படியோ அந்த எலி தப்பித்துப் போய்விட்டது. அரசர் தன் அறையை விட்டு வெளியே வந்து அவரது படைத்தலைவரிடம் அந்த எலியைக் கொன்றுவிடச் சொன்னார். படைத்தலைவர் அந்த எலியைத் தேடினார். தற்செயலாக, அந்த எலி இவரது முகத்தின் மேலும் குந்தித்து ஓடியது.

படைத்தலைவர் கத்திக்கொண்டே ஓடினார், ‘அப்பா, எத்தனை பெரிய எலி; ரொம்ப பெரியது’.

எப்படியோ, இந்தப் படைத்தலைவர்வரை ஒன்று அரசரின் அறையிலிருந்ததாகவும் அது மிகவும் பெரியது; பலசாலி என்று செய்தியைப் பரப்பிவிட்டார். இந்த செய்தியை மிகவும் பெரிதாக்கிப் பரப்பிவிட்டார்.

இந்தச் செய்தி நாடு முழுதும் பரவியது. யாரும் கொல்ல முடியாத எலி ஒன்று உலாவுகிறது. அரண்மனை பாதுகாப்புப் படை அரண்மனை பூனையிடம் அந்த எலியைக் கொல்ல உத்தரவிட்டது. அவர்கள் அந்தப் பூனையைக் கொஞ்சம் பயமுறுத்தி விட்டார்கள். அதனாலது இந்த அரசர் அல்லது அவரது படை எதனாலும் இந்த எலியைக் கொல்ல முடியவில்லை என்பதாகச் சொல்லி அந்தப் பூனையை மூலைச் சலவை செய்து வைத்திருந்தார்கள்.

அதனால், அந்தப் பூனை மிகுந்த பயத்தோடு அந்த எலி இருந்த அறையில் நுழைந்தது. இந்த முறையும் அந்த எலி குந்தித்து, அந்தப் பூனையின் முகத்தின் மீது விழுந்தது. பூனை முழுக்க முழுக்க அதிர்ச்சியும், பயத்தாலும் தாக்கப்பட்டு மீது விழுந்தது.

‘சுசன் அட்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுசன் பெரிய துணாக வேண்டுமென, என சிருவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என தத்தை. கனவை நிழமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செவ்வழித்து என்னைப் பயன்படுத்த வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.

இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபோது அவருக்கு ராஜவெட்டுத்தார். வாழ்க்கையில் வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் தெரம் கிடைத்தது. அதன் பயணம் எங்களுக்குத் தெரிந்தது…

‘சுசன் அட்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுசன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிருவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என தத்தை. கனவை நிழமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். ஊக்கமளித்தார்.

இடிவிட்டது. அது உடனே கதையை இன்னும் கொஞ்சம் பெரிதாக்கி, இல்லை இல்லை; அந்த எலி சாதாரணமான எலி இல்லை; என்னை மாதிரி 2 பங்கு பெரிதாய் உள்ளது என்று பரப்பிவிட்டது. தன்ளைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக இப்படி எல்லாம் சொல்லிவிட்டது.

செய்தி இன்னும் வேகமாகப் பரவியது. மொத்த நாடு முழுவதும் இந்த எலியைப் பற்றிப் பயந்தார்கள். அரசர் ஒரு அறிவிப்பு செய்தார். இந்த எலியைக் கொல்பவர்களுக்குத் தகுந்த பரிசு தரப்படும் என்று.

கடைசியில், ஒரு விவசாயி தன் பூனையிடம் சொன்னார். ‘சரி இந்த எலியைக் கொண்டால் உனக்கு ஒருவேளை சாப்பாடாவது கிடைக்கும். உனக்குத் தரவும் என்னிடத்தில் எதுவும் இல்லை. நீ எப்படியாவது சமாளித்துக் கொள்’ என முயற்சி செய்யச்சொன்னது. ‘சரிதான், பூனை சொன்னது, ‘சரிதான், நாம் போகலாம்’ மற்ற பூனைகள் இந்தப் பூனையிடம், ‘சுவன்டாம். அரண்மனைப் பூனைக்கு எலி பிடிக்கப் பயிற்சி கொடுத்தும், அதனால் நீ போய் எதுவும் முட்டாள் மாதிரி முயற்சி செய்யாதே!’ என்று சொன்னா.

ஆனால் இந்தப் பூனை, நான் பார்க்கிறேன் என்று சொல்லியது.

விவசாயி பூனையை எடுத்துக்க் கொண்டு அரண்மனைக்குச் சென்றார். பூனை எலித்துளி உள்ளது சென்று அந்த எலியைக் கொன்றுவிட்டு வந்தது. பிறகு அரசர் அந்தப் பூனைக்கு ஒரு பெரிய விருந்து கொடுத்து, பணம் பரிசாகக் கொடுத்து மரியாதை செய்தார்.

சிலபேர் அந்தப் பூனையைப் பார்த்துப் பகட்டார்கள், எப்படி இந்தச் செய்தியை? ராஜாவால் முடியவில்லை; படைத்தலைவரால்வவத அரண்மனைப் பூனையால் கூட முடியவில்லை; நீ எப்படி இதைச் சாதித்தாய்?

பூனை தெளிவாகச் சொன்னது, 'நான்? சாதனையா? இல்லை; நான் ஒரு பூனை; எலிகளைக் கொல்வது என் இயல்பையான அமைப்புதானே!*'

அவ்வளவுதான். ஒரே வார்த்தை. நான் ஒரு பூனை. எலிகளைக் கொல்வது என் இயல்பு. அவ்வளவுதான். இடையில் வேறெதுவும் கிடையாது.

நம் மனம் எல்லாவற்றையும் பொருத்துபடுத்துகிறது. ஒரு சாதாரண விஷயம், 'நான் பூனை; எலியைக் கொல்வது என் பழக்கம். வேறு எதுவுமில்லை*' இது ஒன்று உணர்ந்து புரிந்து அதற்கு மதிப்பளித்தது. ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம். ஒரு நன்பனைச் சகித்துக்கொள்ள முடியாது என்பதுனான் இயற்கை. பூனைதன் இயற்கையைப் பேசுகிறோம். நம் இயல்பே நம்மால் இருக்கின்றே ஆகிறது. நாம் ஆன்மிகவாதிகள் நம்மைச் சாதிக்க முடியும் என்று நம்புவதில்லை.

எல்லாவற்றுக்கும் நமக்கு ஒரு குறிப்பு வைத்துக்கொண்டு அதன் படிதான் செயல்படுகிறோம். நாம் எதையும் உணர்ந்து செய்வதில்லை. நம் இயல்பே நாம் நம்புவதில்லை. நம்மால் எதையும் நம்புவதில்லை. நம்மால் எதையும் நம்பமுடியும் என்று நம்பிக்கை இல்லை. சாதிக்க முடியும் என்று நம்பிக்கை இல்லை. பூனை சொன்னது 'நான் ஒரு பூனை; எலியைக் கொல்ல முடியும். வேறு எதுவும் தேவையில்லை. இதற்குப் பயிற்சி தேவையில்லை; பெரிதாக உத்தி எதுவும் தேவையில்லை; என் இயல்பே எலியைக் கொல்வது தான். அதுவே போதுமானது*'.

அதேபோல்தான், நம் இயல்பே நம்மை ஆனந்தமாக வாழ வைக்கும்படியும், நம் இயல்பே நம்மை இறச்சுதியிடம் சரணாகதி அடைய வைக்க முடியும். தெய்வச் சக்தியிடம் நம்மை சரணடையச் செய்ய முடியும். ஆனால் நாம் நமக்குத் தெரிந்த எதையும், எல்லாவற்றையும் செய்து பார்த்து அதன்பிறகு தான் நமக்குத் தெரிந்து எதையும், எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியும். நம் மனம், மன அமைப்பு, நம் வேலை செய்யும் முறை எல்லாமே எல்லாவற்றையும் சிக்கலாக்கிவிடும்படி உள்ளது. மனதியிடம் எப்படி பேசவது, என்னப் பேசவது, என்று குறிப்பு தயார் செய்து வைத்து அதன்படிதான் பேசுகின்றோம்.

இன்னும் ஒரு அழகான விஷயம். நீங்கள் உண்மையைப் பேசினால், அதை நினைவில் வைக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை; எந்தப் பிரச்னையும் வராது. மக்கள்

கேட்கின்றனர், 'சுவாமிஜி, என் ஞாபகசக்தியை அதிகப்படுத்த உதவ முடியுமா?' எதற்கு அதிக ஞாபகசக்தி வேண்டும்?

நமக்குள் பார்த்தால், நாம் உணர்வோம்; நான் என்னென்ன பொய்கள் சொல்லிவருகிறோம் என்று நினைவில் வைத்துக்கொள்ள விரும்புவோம். உண்மையைப் பேசினால், நமக்கு அதிக ஞாபகசக்தி தேவையில்லை. நமக்கு உள்ள ஞாபகசக்தி போதுமானது. கடவுள் நம் வாழ்க்கையை வழித் தேவையான அளவு ஞாபகசக்தி தந்துள்ளார். நம் பொய்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளதான் இன்னும் அதிக ஞாபகசக்தி நாவிரும்பின்றோம். யாரிடம்? யார்க்குத் தெரியும்? நாம் தோடர்ந்து பொய் சொல்லினால், எல்லாவற்றையும் ஞாபகம் வைத்துக்கொள்வேனும். அதனால்தான் நாம் சி ரம்பமுறையில் இழுக்கிறோம். உண்மையைப் பேசினால், நமக்கு அதிக ஞாபகசக்தி தேவையில்லை. உண்மையின் வழி நாம் வாழ்ந்தால் நமக்குக் குறிப்புரை எல்லாம் இல்லாமலே வாழலாம்.

கேள்வி: நாம் என்ன வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள பயப்படுகின்றோம்?

ஒவ்வொரு நிமிடமும் நாம் எது இல்லையோ அதையே எடுத்துக்காட்டுகிறோம். அதுதான் உண்மை. நாம் எல்லாரிடமும் நம்மைப்பற்றி நாம் எது இல்லையோ அதுவாகத்தான் எடுத்துக்காட்டுகிறோம். அதனால்தான் நமக்கு ஒரு குறிப்பு தேவைப்படுகிறது. நம் ஒவ்வொரு நாளும் அதே குணங்களைச் சினிதக்க வேண்டும். முதல் நாள் நம்மைப்பற்றி ஒரு மாதிரி ஒருவரிடம் காட்டிக் கொண்டுவிட்டோமானால், தோடர்ந்து அதை நாம் நிலைநாட்டிக் கொள்ளவேண்டும். அதற்காக நாம் திரும்பத் திரும்ப ஒரு குறிப்பு உண்டாக்கி அதன்படிதான் நடக்கவேண்டும்.

நான் உலகம் முழுதும் சுற்றி, மணிக்கணக்கில் பேசுகிறேன். என்னைச் சுற்றியிருப்பவர்களுக்குத் தெரியும். நான் அதற்காக எதையும் தயார் செய்துகொள்ள எனக்கு நேரமோ, விருப்பமோ இல்லையென்று. நான் தயார் செய்வதே இல்லை, நான் அறைகுள் நுழையும் போது உதவியாளர் அறிவிப்பார், 'சுவாமிஜி, இதுதான் இன்றைய தலைப்பு' அவ்வளவுதான்.

என்னைச் சுற்றி இருந்து பார்த்தால் உங்களுக்குப் புரியும். எனக்கு நேரம்

கிடையாது என்று. எதுவும் தயார் செய்து கொண்டு பேசவதில்லை. நான் எப்படிப் பிறறகு பேசுகிறேனோ? ஓரே ஒரு பதில்தான் பாறாவது உங்கள் பெயரைக் கேட்டால் நீங்கள் தயார் செய்து கொள்ள வேண்ணுமா? கிடையாது. தேவையில்லை. உங்கள் பெயர் உங்கள் உணர்வாக அனுபவமாக ஆகிவிட்டது. உங்கள் பெயரைச் சொல்லி, உங்களுக்கு எதும் தயார் செய்து கொள்ளவேண்டிய தேவையில்லை. அதேபோல்தான், நான் பேசுகிறேனோ அது என் அனுபவமாகிவிட்டது. எது உங்கள் அனுபவமோ, தவையில்லை. நீங்கள் எது இல்லையோ அதை வெளிப்படுத்த வேண்ணும் என்றால், அதற்கு நீங்கள் தயாரிக்க வேண்ணடியுள்ளது.

வாழ்வோம். வாழ்க்கை எப்படி நடக்கின்றதோ அப்படி வாழ்வோம். நம் வாழ்க்கையை அது எப்படி வருகிறதோ அப்படியே வரவேற்று ஏற்றுக் கொள்வோம்.

கிளையில் ஒரு அழகான செய்யுள் கூறுகிறது. அன்னியாள் - சின்ன யானை மா மே ஜனா பார்யபாசது தேசம் நித்யா பியுட்டானாம் யோகாக்ஷேமம் வாகா ம்யாகம்

எனக்குள் தொடர்ந்து மூழ்கியிருங்கள். தெய்வீகத்தில் ஆழ்ந்து இருங்கள். உங்கள் தேவைகள் என்னவோல பொறுப்பேற்கப்படும். அவற்றை உங்களுக்கு அளிப்பதும் அவற்றை கவனிப்பதும் எல் கடமை.

இருஷ்ணர் இரண்ணியும் நிர்விக்கும் உறுதியிலக்கிறார். நாம் நிலைக்கலாம். இது எப்படி நடக்கும்? நம் மனதைக் கொண்டு செய்யப்படும் அல்லது எப்படி நம் தவைகளை நிறைவேற்றுவார்? நான் கவனித்துக் கொள்வேன் என்று அவர் சொல்வதன் பொருள் என்னவென்றால், உங்களுக்கு நீங்கள் எல்லாவற்றையும் அடையவும், எல்லாவற்றையும் நேசிக்கவும் தேவையான புத்திசாலித்தனத்தையும், தெளிவையும் அளிப்பார்.

இப்போதுள்ளவரை, உங்களிடம் உள்வாறேறோடுவாழுங்கள்.உங்களுக்குத் தெரியாது. ஏன் என்றால் தொடர்ந்து ஒரு தயார் செய்த குறிப்பு வைத்து அடங்கபடாதான் உங்களுக்கு வாழத் தெரியும். நீங்கள் சுயநிலை செல்கையில் மட்டுமே நீங்கள் யதார்த்தத்தில் வாழ உங்களுக்குத் தெரியது. அப்படியொதான் நடைமுறையை வாழ்கிறீர்கள். அப்படியோது நீங்கள் உங்களிடம் என்ன அனுபவிக்கிறீர்கள். எல்லாதியான வசதிகள், இன்பங்கள் இவை என்ன உங்களிடம் உள்ளதோ அதை அனுபவிக்கிறீர்கள். இது உங்கள் மனதை நீங்கள் திட்டமிட்டு செய்கிறீர்கள். உங்களமைதைப் பொறுத்தவரை, ஒவ்வொருக்கும் ஒரு தயார் செய்துவைக்கப்பட்ட குறிப்பை வைத்துக்கொண்டு, அறிவுக்கு பதில் யோசனை புறிக்கிறார்கள். செயல்புரிவதில்லை; வைத்துக்கொண்டு எதிர்செயல்தான் புறிகிறார்கள். ஏற்கனவே தயார் செய்து வைக்கப்பட்ட துறிப்பை, மன அமைப்பை ஏற்கனவே ஏற்படுத்தள சமயக நெறிப்படுத்தல்களை விட்டால் மட்டுமே, உங்களுக்கு வாழ்க்கை நிகழமுடியும்.

‘கடவுள் கப்பல் செல்கிறீர்கள்?’ என்று விசாரித்தற்கு, ‘கடல் பெரிய ஆழமான வெள்ளம்வரை, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிறைமாக்க உறல், போன்ற இரைந்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உழைத்தார்.

வளர்ச்சி என்பது பரிணாம வளர்ச்சி அல்ல. பரிணாம வளர்ச்சியால் எத்தனை காலம் வளர்ச்சி நடக்கமுடியும்? இல்லை. வளர்ச்சி புரட்டியால் நடக்கிறது. பரிணாம வளர்ச்சி என்பது மிகவும் மெதுவாக வளர்ச்சி அடைவது. புரட்டி என்று இங்கே குறிப்பிடுவது சரணாகதியை. நீங்கள் நீங்களாக வளரும் போது பரிணாம வளர்ச்சி மட்டுமே நிகழ்கிறது. 5000 வருடம் ஆனது குரங்கு மனிதனாக பரிணாம வளர்ச்சி அடைவது. அதே நீரில் நீங்கள் வளர்ந்தால், மனிதன் கடவுளாக இந்த மில்லியன் வருடங்கள் ஆகும். நாம் அதுவரை காத்திருக்க முடியாது. அதனால் நமக்கு வேண்டியது பரிணாம வளர்ச்சி அல்ல: பாட்டிசாரன். உங்கள் மெத் உடல், மனம், உணர்வு எல்லாவற்றையும் சரணாகதி செய்துவிடுங்கள்; புரட்டி உங்களுக்குள் உங்கள் உணர்வுகள் நடப்பதைப் பார்ப்பீர்கள்.

‘நான்’ மற்றும் ‘மன அமைப்பை’ சரணாகதி செய்து விடும்போது உங்கள் மெத்த உணர்வும் மாற்றிகிறது. உங்களை சிந்திக்கும் தாத்திலிருந்து, சக்தியாக, மனதிலிருந்து, மனம் கடந்த நிலைக்கு, மித்யத்திலிருந்து (நிலையற்ற தன்மை) நித்யத்திற்கு (நிலையானத் தன்மை மாற்றிகிறது.

இரண்டாவது: ‘எனது’ என்பவற்றை சரணாகதி செய்வது.

இங்கேதான் பெரிய சங்கடங்கள் வருகின்றன. ‘எனது’ என்பது உடைமைத் தன்மை. நாம் வைதிருப்பவற்றை எல்லாம் சொந்தம் கொண்டாடுவது.

நாம் நம் மனதை சரணாகதி செய்ய முடியும். ஆனால் நம் உடமைகளை சரணாகதி செய்ய முடியவதில்லை. நாம் என்று நினைக்கிறேன் நம் அகங்காரம் நம் உடமைகளுக்கும் முன்னதாக வருகிறது என்று. ஆனால் தந்திர சாஸ்திரம் சொல்கிறது, ‘சுங்கள் அகங்காரம் உங்கள் உடமைகளால் எற்படுகிறது’*. இது ஒரு புதுவிதமான கருத்து. இதில் நாள் கவனமாக ஆராய்ச்சி செய்யே

தன். அது உண்மைதான். உங்கள் அகங்காரம் உங்கள் உடமைகளால் உங்கள் ‘எனது’ என்பவற்றால் எற்படும் துணைப்பொருள்தான். அது நீங்கள் எவற்றையெல்லாம் உங்களுடையது என்று நினைக்கிறீர்களோ அவற்றால் எற்படுவது. ஆதவது உங்கள் உடமைகளிலிருந்து தான் உங்கள் ‘நான்’ என்கிற அடையாளம் மற்றிய உணர்வு அறிவு உருவாகிறது. நாம் சிறிது ஆழமாகப் பார்த்தால், நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும், நம் ‘என்னுடையதை’ நான் என்கிற கருத்தை உருவாக்கிறது. நம் மனம் நம் உடமை. நம் உடல் கூட நம் உடமைதான். நாம் நம்முடையது என்று எதை நினைக்கிறோமோ, இது என்னுடையது, அது என்னுடையது என்று நினைத்தால், அந்த மூலத்திலிருந்துதான் நம் அகங்காரம் வளர்கிறது. அகங்காரம் ஒரு மரம் என்றால், அதன் வேர் ‘என்னுடையது’ என்பது மரம். ‘என்னுடையது’ என்று நான் என்பது மரம்.

அதிகாரத்தால், உங்களின் ‘என்னுடையது’ விரிவடையத் தொடங்கும் போராட்டம் தான் அமைரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்துவிட்டதால் அவர் தம் வெறுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்படியொரு நேரம் கிடைத்தது. அதன் பந்தான் எங்களுக்குத் தெரிந்தது…

ஆம். உங்களுக்கு சுதந்திரம் இருக்கிறது. உண்மைதான். பணமிருந்தால்,நீங்கள் ஒருயுயர்ந்த கார் வாங்க முடியும்; வீடு இன்னும் பலவற்றை வாங்க முடியும். பலவற்றைக் கையாள நீங்கள் திறமையாக இருந்தாலும் இலை எல்லாமே துணைத்தைத் தேர்ந்து எடுக்கும் வாய்ப்பு மட்டுமே. இப்படத்தைத் தேர்வு செய்யும் வாய்ப்பு இல்லை.

இப்படத்தைத் தேர்வு செய்யும் வாய்ப்பு, ‘நான்’ மற்றும் ‘எனது’ இரண்டையும் விடுவதின் மூலம் தான் வரும். அது ‘என்னுடையது’ என்பதைப் பிடித்து வைத்துக்கொள்வதன் மூலம் வராது. உங்கள் உடமைகளை அனுபவித்தாலும்கூட, அதற்குப் பின்னால், ஒருவித பயம் உங்களுக்கு இருந்துகொண்டேதான் இருக்கும். அதற்கான காரணம் இந்த உடமைகள் நம்மைவிட்டுப் போய்விட்டால் என்று பயம்தான். இந்த எண்ணுடையது என்கிற உணர்வு உங்களை அதை அனுபவிக்க அழும்பிப்பட தயில்லை. இந்த பயத்தினால் நான் இதை எப்போது இழந்து விடுவேனோ என்கிற

பயம் உங்களை அதை அனுபவிக்க விடுவதில்லை. நான் இதை இழந்துவிடுவேனோ என்கிற உணர்வு உங்களை அந்தப் பொருளையோ, உறவையோ அனுபவிக்க விடுவே தயில்லை.

இது ‘என்னுடையது’ என்கிற உணர்வின் தாக்கம் அதிகமில்லாத ஒருவர் அந்தப் பொருளை அதிகமாக அனுபவிப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஏனென்றால் இதை இழந்துவிடும் பயம் அவர்க்கில்லை. இது ‘என்னுடையது’ என்கிற உணர்வையும் அந்தப் பொருளையும் எப்போதும் பிரித்து வைத்துக் கொண்டேயிருப்பவர் அந்தப் பொருளுக்குச் சொந்தக்காரனாயிருப்பார் தவிர, அவர் அதை அனுபவித்து மகிழ்வதில்லை.

இந்து தெய்வங்கள் இரண்டு தேவதைகள் மற்றது லட்சுமி

இது தொடர்பாக இருக்கின்றன. ஒன்று குபேரன் உள்ளான். ஒன்று ‘என்னுடையது’ என்கிற உணர்வைக் கொண்டிருக்கும் சொத்தில் இரண்டு விதமான தன்மைகள் உள்ளன. ஒன்று ‘என்னுடையது’ என்கிற உணர்வைக் கொண்டிருக்கும் சொத்து, அந்த உணர்வு இல்லாத சொத்து.

உடமையுணர்வு உள்ள சொத்து குபேர ஆனால் அதை அனுபவிக்க மாட்டான். யசுடின் ஆனால் அதை அனுபவிக்காது சொத்தை வைத்துக்கொண்டு, அதை வைத்து ஒரு ஆளுமை. அதை வைத்துக்கொண்டு பிறரிடம் அடித்தட்டு அடையாள விளையாட்டு ஆனால் அதை அனுபவிப்பதில்லை. உதாரணத்திற்கு, பழைய கட்டடு குடும்பத்தில் மூதாதையரின் சிலையை வைத்திருப்பார்கள். ஆனால் அதை அனுபவிக்கவே மாட்டார்கள்.

நான் என் கிராமத்தில் இதேபோல் ஒரு நடந்த சம்பவத்தைப் பார்த்துள்ளேன்

ஒரு வயதான பாட்டி. நான் பிறந்து வளர்ந்த வீட்டிற்குச் சில வீடுகள் தள்ளி வாழ்ந்தார். அதிகாலையில் என்னை அந்தப் பெண்மணி கூப்பிட்டு கொஞ்சம் புகையிலை வாங்கி வரச் சொல்வார். அதற்குத்த் கடையில் வாங்கத் தேவையான காசை நான் கேட்டால், ‘அந்தப் பாட்டி, உங்கப்பாவிடம் கேட்டு வாங்கிக்கொள்’ என்பார். நான் அப்படி சிறு பையன். என் அப்பாவும் காசு தருவார். நான் புளியிலை வாங்கிக் கொண்டு போய்க் கொடுப்பேன். அந்தப் பாட்டி மிகவும் ஏழை போலுள்ளது

என்று என்ணித் தினமும் வாங்கிக் கொண்டுபோய்த் தருவேன். அந்தப்பாட்டிக்குச் சொந்தமான ஒரு நிலத்தில் பொய் கிணறு இருந்தது. ஊரில் உள்ள மற்ற கிணறுகள் எல்லாம் வற்றிக் காய்ந்து போனால்கூட அந்தக் கிணற்றில் தண்ணீர் இருக்கும். ஆனால் அந்தப் பாட்டி அதிலிருந்து தண்ணீர் எடுக்க் யாரையும் அனுமதிக்க மாட்டார்கள். ஒரு முறை ஒரு மருத்துவர் ஒரு அவசரத் தேவைக்குத் தண்ணீர் கேட்டபோது அந்தப் பாட்டி தர மறுத்துவிட்டார்கள்.

திருடர் என்று ஒருநாள் அந்தப்பாட்டி இறந்துவிட்டார்கள். அந்தக் குடிசை நேரத்தில் அதே மருத்துவர்தான் அந்தப் பாட்டிக்கு வைத்தியம் செய்தார். அப்போது அவர் கேட்டார், ‘எனக்கு அன்று தண்ணீரை நீங்கள் எடுத்துச் செல்ல முடியவில்லையே? அப்போது நீங்கள் அந்தப் பாட்டிக்குத்தான் தவறு புரியவில்லை. தன் ‘உடமை’ என்ற உணர்வு தவறு என்று வருந்தப்படவேயில்லை.

அந்தப் பாட்டி அடக்கம் செய்யப்பட்ட பிறகு, அதன் படுக்கை அடியிலிருந்து ஒரு பெட்டி எடுக்கப்பட்டது. அதைத் திறந்து பார்த்தால் அதில் நிறைய நகைகள், பணம் இருந்தன. அந்தப் பாட்டி எதையும் அனுபவிக்கவேயில்லை.

இதுபோன்ற மனிதர்கள் அந்தச் சொத்தை வைத்திருப்பதிலேயே பாதுகாப்பாக உணர்கின்றார்கள். ‘பாரோ’ வாக உணர்கின்றார்கள். அதிலேயே திருப்தி அடைந்து விடுகின்றார்கள். ‘என்னுடையது’ என்கிற உடமை உணர்ச்சி வாழ்க்கையை அனுபவிக்க அனுமதிப்பதில்லை. நீங்கள் அது இருந்தால்தான் பாதுகாப்பாய் உணர்கிறீர்கள். உதாரணத்திற்கு பணம் வைத்திருப்பவர் எப்போதும் அதை என்ணிக் கொண்டேயிருக்கிறார். அதிலேயே, அவர் திருப்தி அடைந்து விடுகிறார், செலவு செய்யாமலேயே. அவர் திருப்பத் திரும்பப் பணத்தை என்ணிக் கொண்டேயிருப்பார். என்ணிய பிறகு, தலையணைக்கடியில் படுக்கையில் மறைத்து வைத்துக் கொள்வார். இது குபேரனின் தன்மை. உடமை என்ற உணர்வில் வாழ்வது.

குபேரன் பணக்காரத் தன்மைக்குதிபதி. லட்சுமி செல்வத்தைக் குறிப்பது. பணக்காரத்தன்மை என்பது இருக்கும். ஆனால் அனுபவிக்கப்படாதது. அதுவான் இருபத்தைந்து நீங்கள் அதை அனுபவிக்கவும் செய்வீர்கள்.

‘தன்னைக் காப்பாற்ற சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுறான் பெரிய தூணாக வேண்டுமெனில், சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தத்தை. கனவைத் திழுமாற்க உடல், பொருள், ஆவி என்றெல்லாம் செலவழித்து என்னைப் படிக்க லவத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

907

லக்ஷ்மி என்பதன் பொருள் ‘அபரிமிதம்’ தாராளம். இந்த தாராளமான செல்வம் உடமையுணர்வு இல்லாத ஒன்று. அப்போது நீங்கள் இதைத் தாராளமாக அனுபவிக்கலாம். உண்மையில் வாழ்க்கையை வாழலாம்.

நாம் ஒவ்வொருவருமே குபேரத்தன்மையில் உள்ளோமா அல்லது லக்ஷ்மித் தன்மையில் இருக்கிறோமா என்று முடிவு செய்து கொள்ளலாம். நாம் ‘என்னுடையது’ என்ற உணர்வை விட்டுவிட்டால், எப்போதும் சந்தோஷமாக, இருப்பதில் அனுபவித்து வாழலாம். எப்போது இவை நம்மைசேர்ந்த பொருள்விடுமோ என்ற பயத்தில் இருந்தால், நாம் அனுபவிக்கமாட்டோம்.

நாம் நம் படுக்கையின் உயரத்தை அதிகப்படுத்த உழைக்கிறோம். ஆனால் தூக்கத்தின் ஆழத்தை அதிகப்படுத்த மறந்து விடுகிறோம். நாம் நம் படுக்கையைப் பார்த்து நிறைய சமயம் ‘இன்று, நாம் எப்படி உறங்கப் போகிறோம்’ என்று ஆச்சரியப்படுவோம். எப்போது இழந்துவிடுவோமோ? யாருக்குக் கிடைக்கும்? ‘என்னுடையது’ என்ற உணர்வின் அடியில் இருக்கும் இந்த பயம் நம்மைத் தளர்வாக இருக்க அனுமதிப்பதில்லை. நன்மை அனுபவிக்க விடுவதில்லை. நாம் படுக்கையைப் பிடித்து வைத்துக்கொள்ள நினைத்தால், நாம் ஒழுங்காகத் தூங்கவில்லை. நாம் இந்த ‘என்னுடையது’ என்ற உணர்வை விட்டால் மட்டுமே நன்மால் வாழ்க்கையை வாழவும், வசதிகளை அனுபவிக்கவும் முடியும்.

இந்த ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். இந்த உலகம் உங்களால் இயங்கவில்லை. நீங்கள் இருந்தபோதும் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. 50 வருடம் முன்பு நீங்கள் யாரும் இங்கே இல்லை. உலகம் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. இப்போதிலிருந்து 50 வருடம் துக்கப்படுவால், நாம் யாரும் இருக்கமாட்டோம். உலகம் நின்றுவிடும் என்று என்னுகிறீர்கள்? இல்லை. இருந்தாலும் நாம் இந்த மொத்த உலகமும் நன்மால் இயங்குவதாய் என்னிக் கொள்கிறோம்.

ஒரு பழமொழி இன்னியாப்பில் உள்ளது. பூனை கற்பனை செய்து கொள்ளுமாம் தான் கண்ணை மூடிவிட்டால் உலகமே இருட்டாகிவிடும் என்று. அதனால்தான் பூனை எதையாவது திருட உள்ளே நுழையும் போதும் சரி, இருட்டுத்தன்மைய்ப் பார்த்துக் குடிக்கும்போதும் சரி, கண்களை மூடிக் கொள்கின்றது.

அந்தப் பூனையைப் போல் நீங்களும் இந்த உலகமே உங்களால் தான் இயங்குவதாய் என்னிக் கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் கண்ணை மூடினால் உலகம் இயங்குவது நிற்குமென்று என்னிக் கொள்கிறீர்கள். அது நம்மால் இயங்குவதில்லை. நமக்குப் பிறகும் அது இயங்குகின்றது.

ஒரு சிறிய கதை:

ஒரு மனிதர் ஒரு ஆஸ்ரமைக் கடக்க விரும்பினார். ஒரு பாதில் உட்கார்ந்திருந்தார். படகோட்டி துடுப்பைப் போட்டார். இரண்டு மூன்று நிமிடத்துக்குப் பின் இந்த மனிதர் படகு காட்டியிடம் ‘சக்கிரம், சக்கிரம்’ என்று சத்தினார். அவரும் இன்னும் வேகமாய்ப் படகைச் செலுத்த முயற்சி செய்தார். 10 நிமிடத்துக்குப் பின் இந்த மனிதர் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல், எழுந்து படகுக்குள்ளேயே முன்னும், பின்னும், குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்தார். 1/2 மணிக்குப் பிறகு படகிலேயே ஓடித் துவங்கிவிட்டான். படகே காட்டியும் அமைதியாய் உட்காருங்கள். என் இப்படி ஓடுகிறீர்கள்? என்று கேட்டார்.

படகுக்குள்ளேயே ஓடினால், அக்கரைக்குச் சீக்கிரம் போய்விட முடியும்மா, என்ன? உட்கார்ந்திருந்தாலும், ஓடினாலும், படகு அக்கரையை அதற்குரிய வழியில், உரிய நேரத்தில் தானே சென்று சேரும். லேலே ஓடினால் சீக்கிரம் எல்லையை அடைந்துவிட முடியுமா? உண்மையில், தாமதம் ஆனாலும் ஆகிவிடக்கூடும் அக்கரை சென்று

சேரும்?

‘சுழன் அப்படிச் சொல்வீர்களா?’

இருபத்தைந்து வருடம் போன்றார். அமைதிக்காகவே எனக்கு அவசியம் வேலை கிடைக்கவில்லை என்று அவர் ஒவ்வொருத்தரிடமும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அவர் வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பந்தான் எங்களுக்குத் தெரிந்தது...

‘சுழன் அப்படிச் சொல்வீர்களா?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘தான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, எவ சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என தத்தை. கனவை நிறைவேற்ற உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செயலித்து எனைப் பழிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உழைத்தார்.

இருபத்தைந்து வருடம்

அந்த மனிதர் கேட்டார், நான் சீக்கிரம் போக வேண்டும். அமைதியாய் உட்கார முடியாது. நான் அக்கரைக்கு எத்தனை சீக்கிரம் முடியுமோ அத்தனை சீக்கிரம் போகவேண்டும்.

படகுக்குள்ளேயே ஓடினால், அக்கரைக்குச் சீக்கிரம் போய்விட முடியுமா, என்ன? உட்கார்ந்திருந்தாலும், ஓடினாலும், படகு அக்கரையை அதற்குரிய வழியில், உரிய நேரத்தில் தானே சென்று சேரும்.

உழைத்து என்னைப் பழிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உழைமனித்தார்.

சேர.

90 சதவீத வாழ்க்கையில் நாம் இப்படித்தான் படகுக்குள்ளேயே ஓடுகிறோம். நாம் என்ன செய்தாலும் அது படகிற்குள்ளே ஒட்டும் செயல்தான்.

இன்னொரு தடவை, ஒரு மனிதர், இரயிலில் பிரயாணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவர் தன் பெட்டியைத் தலையில் சுமந்துகொண்டு சென்றார். சக பிரயாணிகள் ஒருவர் கேட்டார், ‘நீங்கள் ஏன் இப்படியை அதற்குரிய இடத்தில் வைக் கக் கடாது? அந்த மணிதன் சொன்னார், ‘இல்லை; அது ரொம்ப கனமாக உள்ளது இரயிலில் வண்டிக்கு சுமையாய் இருக்கும்’.

அந்த மனிதர் உணர்வில்லாத அந்த இரயில்தான் இவரையும், இவர் பெட்டியையும் சுமந்து செல்கிறது என்று.

அதனால் புரிந்து கொள்ளுங்கள் உங்களை மாட்டுமல்ல, உங்களுடைய ‘நான்’ மற்றும் ‘எது’ இரண்டுமே கடவுளால் தான் பார்த்துக் கொள்ளப்படுகிறது. கடவுள்தான் எல்லாவற்றையும் அதன் வழியில் பாது காக்கிறது. ஆனால் நாம்தான் நம் அகங்காரத்தால், எல்லாவற்றையும் நம் தலையில் சுமந்துகொள்கின்றோம்.

ரமணமகரிஷி, ஒரு ஞானிக்கு, இந்தியவைச் சேர்ந்த ஞானி. அழமாய்ச் சொல்லுகிறார். ‘சிறுவயில்செல்கிறது. நீங்கள் உட்கார்ந்திருக்கின்றீர்கள். அந்தப் பெட்டியை இறக்கிக் கீழே வைத்துத் தளர்வாக இருந்தால், உங்களுக்கு ஓய்வு கிடைக்கும். ஏன் வீணாகக் கஷ்டப்படுகிறீர்கள்? கிடைக்கும் இல்லையா?’

எப்படியிருந்தாலும், இரயிலில் அதன் செருமிதத்தை அடைந்தேதிரும். தலையில் சுமையை வைத்திருந்தாலும் சரி, கீழே இறக்கி வைத்தாலும் சரி, இரயிலில் அதற்குரிய நேரத்தில்தான் இலக்கை அடையும். படகுக்குள்ளே ஒட்டினாலும் சரி, படகு அந்த நேரத்தைத் தான் எடுத்துக் கொள்ளும். மெதுவாக செய்ய அல்லது செய்யாதிருக்க நினைத்தால், அதை அவசரமாய்ச் செய்யுங்கள். அதுபோதும்.

அவசரப்படுவதால் நாம் தவறுகள் செய்யும் வாய்ப்பு உள்ளது. சிறு தவறுகள் கூட இல்லை; பெரிய பெரிய தவறுகள் செய்துவிட வாய்ப்புள்ளது.

நீங்கள் ஓய்வாக, தளர்வாக, தெய்வத்தின் காலடியில் சரணாகதியடைந்தும்போது, 99 சதவீத உங்கள் சக்தி நேர்மறையான விசயத்தை உருவாக்க உதவுகிறது. அதுவரை அந்த 99% சக்தியுமே தேவையற்ற கவலைப்படுவதில் வீணாகிறது.

ஒருநாள் நான் ஒரு அழகான புத்தகம் கடவுளை அறிவது எப்படி என்ற தத்துவ நூல் ஒன்று படித்தேன். நீதிமன்றத்தில் போட்டப்போதும் ஒரு சட்டத்தால் தீர்வை நிரூபிக்க முடியாது. இருந்தாலும் 90 சதவீதுக்கும் அதிகமான மக்கள் கடவுள் இருப்பதை நம்புகிறார்கள். அதன் விளைவாக அவர்களின் படிப்பார்ந்த மிக ஆச்சரியமூட்டும் வகையில் அநீதிகள் நிகழ்கிறது. அவர்கள் வாழ்க்கை ஆனந்தமாகவும், உற்சாகமாகவும் உள்ளது. என? அவர்கள் கவலைப்படுவதில் சக்தியை செலவு செய்வதை நிறுத்திவிட்டதால். அதற்கு பதில் அவர்கள் படைக்கின்றார்கள்.

தொடர்ந்து கவலைப்படுவது வாழ்க்கையில் ஒரு அழுத்தத்தை ஏற்படுத்திகிறது. சரணாகதி செய்யகையில், கடவுள் மீது நம்பிக்கையும் லக்சியம்போது, நீங்கள் கடவுளின் பெயரால் தளர்வாக இருந்தால், கவலைப்படுவதில் நீங்கள் செலவழித்த சக்தி படைப்பாற்றலாக, நேர்மறை சக்தியாக மாறிவிடும்.

99% கவலைகள் உண்மையாக மாறுவதில்லை. 1% இப்படி மாறினாலும், அதனால் உங்களுக்கு நன்மையே!

உங்கள் ‘நான்’ என்னும் உணர்வை சரணாகதி செய்யும்போது துன்பம், இன்பமாகவும், ஆனந்தப் பெருக்ககவும் உருமாறிகிறது.

உங்கள் ‘என்னுடைய’ என்ற உணர்வைச் சரணாகதி செய்யால் உங்கள் பணக்காரத்தன்மை, செல்வமாக மாறுகிறது. உங்கள் உடமைகளோடு நீங்கள் வாழத் தொடங்குவீர்கள். இருப்பதை அனுபவிக்கிறீர்கள். அதை வாழ்க்கைகள். உண்மையான மகிழ்ச்சி, சந்தோஷம் இவற்றை அடைகின்றீர்கள். எப்போதும் இதை இழந்துவிடக் வாமோ என்ற பயத்தைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

மூன்றாவது: ‘நான்’ மற்றும் ‘எது’ இரண்டையும் சரணாகதி செய்தல.

‘நான்’ மற்றும் ‘எது’ என்ற இரண்டையும் சொல்லும்போது நான் குறிப்பிடுவது மொத்த வாழ்க்கையையும் சரணாகதி செய்வதுவான்.

நீங்கள் இந்த இரண்டையும் சரணாகதி செய்யும்போது உங்கள் மொத்த வாழ்க்கையும் உருமாற்றம் அடைந்து விடுகிறது. மொத்தமாக மாறிவிடுகிறது. நீங்கள் சரணாகதி செய்துவிட்டதன் பிரபஞ்சம் நீங்கள் கவலையே துப்போ அடையாளமாக இருப்பது தான். நீங்கள் உண்மையில் சரணாகதி செய்துவிட்டால் கவலையோ, துப்போ அடையாமட்டும் தான்.

910

இருபத்தைத்து வருடம் போராடினார். அமைதிக்காக எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பந்தான் எங்களுக்குத்

இருபத்தைத்து வருடம் போராடினார். அமைதிக்காக எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பந்தான் எங்களுக்குத்

911

யாரிடம் சரணாகதி செய்கிறோம் என்பது ஒரு பொருட்டே அல்ல. அதைப்பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டும். நான் சரணாகதி பற்றிப் பேசினேன். ஆகவால் யாரிடம் என்று நான் சொல்லவில்லை. யாரிடம் சரணடைவது என்பது பற்றிக் கவலைப்பட அவசியமில்லை. அது தேவையற்றது. கடவுளாகவோ, குருவாகவோ, சிவன் அல்லது கிருஷ்ணன் இப்படி யாரிடம் சரணாகதி செய்யப் போகிறோம் என்பது முக்கியமல்ல. யாரிடம் சரணாகதி செய்யப் போகிறோம் என்பதில் ஒன்றுமில்லை. 'சரணாகதி' ஒன்றுக்கே உங்களை உருமாற்றும் செய்யும் வலிமை உண்டு.

ஒரு சிறிய கதை:

ஒரு மனிதர் ஒரு குருவைப் பார்த்து அவரிடம் சரணாகதி செய்ய முடிவு எடுத்தார். எங்கே போய்க் குருவைத் தேடுவது? நாற்பீக மனிதர் என்றால் இணையதளத்தில் போய் என்னென்ன விதமான குருமார்கள் இருக்கிறார்கள் என்று கண்டுபிடித்திருப்பார். பழைய காலத்தில் இணையதளங்கள் இரும்பு இடைகளில் எங்கே போவார்? ஒரு காட்டை அடைந்து அங்கே குருவைத் தேடினார். பிறகு இப்படிப் முடிவு செய்து கொண்டார், 'சனாதனில் இந்த சாலையில் உட்கார்ந்து கொள்வேன், யார் முதலில் வருகிறார்களோ, அவரே என் குரு. நான் அவரிடம் சரணாகதி செய்துகொள்வேன்!'

துரதிருஷ்டவசமாக ஒரு திருடன் தான் முதலில் வந்தான். இந்த மனிதர் குவித்து எழுந்து வந்தவனின் காலைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'நீங்கள்தான் என் குரு; கடவுள். நீங்கள் என்னைக் காப்பாற்ற முடியுமா சரணாகதி செய்கிறேன். என்னை என்ன செய்வதும்மாய் சரணாகதி செய்கிறேன். என்னை எற்றுக் கொள்ளுங்கள்!' என்று கத்தினான்.

அந்த திருடன் அப்படிப்போனால் அரண்டமனதில் திருடியிட்டு ஒடி வந்து கொண்டிருந்தான். வீரர்கள் துரத்திக் கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவன் பிடிபட்டு விடுவோமா என்று பயந்து கத்தினான். சுற்றிலும் வீடு, நான் போக வேண்டும். நான் உன் குரு இல்லை' என்று.

இவரும் இரும்பச் சொன்னார், 'சஇல்லை இல்லை அப்படிச் சொல்லாதீர்கள். நீங்கள்தான் என்னைக் காப்பாற்ற வந்துள்ள கடவுள். நான் என்னை சரணாகதி பண்ணுகிறேன்!' என்று இவரும் முழுவமாய் சரணாகதி ஆகிவிட்டார். விடவில்லை.

912

இருடன் யோசித்தான், 'சரிஇப்போது என்ன செய்வது. இது போல் ஆகிவிட்டதே!'

இறுதியில் அந்தக் திருடன் எற்றுக் கொண்டான்; சரி. நான் உன் குரு. இப்போது நான் சொல்லும்படி செய். கண்ணை மூடி உட்கார். நான் சொல்லும் வரை கண்களைத் திறக் கூடாது', என்றார்.

இந்த மனிதர், சரியென்று கண்களை மூடி அமர்ந்து கொண்டார். இருடனும் இதுதான் சரியான சமயம் என்று ஒடித் தப்பித்துவிட்டான்.

இந்த மனிதர் உட்கார்ந்து கண்களை மூடியவர்கள் மூடியபடியே இருந்தார். ஒரு நாள் சென்றது. மறுநாளும் சென்றது. இவர் மண் உறுதி, வைராக்கியம் அவரது முடிவு எல்லாம் உறுதியாக இருந்ததால், கச்சி என் குரு வரும்வரை கண்களைத் திறக மாட்டேன்' என்று நினைத்துக் கொண்டார்.

அந்த நேரம் சிவல் அவன் முன் தோன்றி அவருக்குத் தரிசனம் தந்து சொன்னார், 'இோ மகனே! உன் சரணாகதி என்னை மகிழ்விக்கிறது உன் கண்களைத் திறந்து என்னை வேண்டும்போது கேள்', என்றார்.

இந்த மனிதன் 'சரிஇல்லை; இல்லை; நீங்கள் என் குரு இல்லை. என் குரு வந்து சொன்னால்தான் இருப்பேன்; அதுவரை கண்களைத் திறக்க மாட்டேன்' என்றார்.

சிவன் சொன்னார், 'சரிப்பா, நான் கடவுள். பூமிக்கு வந்துள்ளேன் உனக்குத் தெரியவில்லை. நீ 'குரு' என்று சொல்லபார் உள்ளமேவில் ஒரு திருடல். நான் கடவுள்; உன் மன உறுதியைப் பார்த்து வந்துள்ளேன். கண்களைத் திற'

இந்த மனிதன் சொன்னார், 'கடவுளிருந்தாலும்கூட என்பது பற்றிக் கவலையில்லை. நான் அவரிடம் சரணாகதி அடைந்துவிட்டேன்'. பிறகு சிவன் திருடனின் வடிவத்திற்கு மாறி, அவன் குருவில் பேசினார். அதற்குப் பிறகு அந்த மனிதர் கண்ணைத் திறந்தார்.

பிறகு சிவன் அவரை ஆன்மீக அனுபவம் தந்து ஆசீர்வதித்ததாக் கதை சொல்லிக்கு.

'சரன் அப்படச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சனாதனப் பெரிய ஞானி வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவைத் திரும்பக் கொடு, பொருள், இவ்வ இனத்தையும் செயல்படுத்து என்னைப் பழிக்க வைத்தார். பெர்றிக்கு உட்கமனித்தார்.

913

இந்தக் கதையின் கருத்து மிக ஆழமானது. யாரிடம் நீங்கள் சரணாகதி அடைகிறீர்கள் என்பது முக்கியமில்லை, அது ஒரு ஆள் விடுதலைக்கும் தொட்பில்லை; சரணாகதி போதுமானது; அதுவே அம்பத்தை நீகாத்துக் கூடியது. சரணாகதிக்கு உங்களை உரமாக்கும் செய்யும் சக்தி உண்டு. எந்தப் பெயரிடம், உருவஇடத்தில் சரணாகதி செய்கிற்கள் என்பது முக்கியமில்லை.

இராமகிருஷ்ணரின் நீதிக் கதைகளிலிருந்து ஒரு கதை.

ஒருபடித்தமனிதர்முன்னாடிக்கரையில்வாழ்ந்து வந்தார். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பெண் அவருக்கு பால் கொண்டுவந்து கொடுத்துவிட்டுச் செல்வார். ஒருநாள் அவள் தாமதமாக வந்தார்.

இந்த மனிதர் கேட்டார், “ஏன் இத்தனை நேரம் கழித்துப் பால் எடுத்துக் கொண்டு வருகிறாய்? அப்புறம் எங் இளநீர் வேலைகளை நாள் எப்படி முடிக்க முடியும்?”

அந்தப் பெண் சொன்னார், “நான் அக்கரைக்குஇந்திரு வருகிறேன். ஓரே வெள்ளம். படகு எதுவும் இல்லை. அதனால்தான் நேரமாகிவிட்டது.”

இந்தப் படித்த மனிதர் கேட்டார், “ஏன் பொரிய வெள்ளம்? மனிதர்கள் வாழ்க்கைக்கு கடலையே இருவண்ணின் பெயரை உச்சரிதபடி கடந்து வந்து விடுகிறார்கள். ஒரு ஆற்றைக் கடக்க முடியாதா உன்னால்?”

அந்தப் பெண் ஒரு அப்பாவிப் பெண்மணி. அவளுக்குப் பட்டறிவோ, தர்க்கம் பிடித்த மனமோ இல்லை. அடுத்த நாள் அவள் சரியான நேரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். அதற்குப் பிறகு தினமும் அவள் சரியாக வந்துவிட்டாள்.

ஒருநாள் சென்றது. இந்தப் படித்த மனிதர் கேட்டார், “சென்ற இருப்போது சரியாக வந்து விடுகிறாயே! எப்படி? வெள்ளம் வழிந்து விட்டதா?”

அவள் பதில் சொன்னாள், “செல்லை; இழுப்போதும் வெள்ளம் தான். இன்னும் வடியவில்லை. படகுகள் இன்னும் செல்லாத் தொடங்கவில்லை. ஆனால் நீங்கள் சொல்லித் தந்தபடி இருவண்ணரின் நாமத்தை விடுகிறார்கள்.

இப்படிக்காதை

வருடம் போராறானா். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் தம்பெருத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பின்னான் எஞ்சிருக்குத் தெரிந்தது…

“சுன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?” என விசாரித்தற்கு, “சுனான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென்ற சிறுவயதிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தாத்தை. கனவை நிறுவாக்க உடல், பொருள், ஆவி இணைத்தையும் செவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உச்சமலித்தார்.

உச்சரிதபடியே கடந்து வந்துவிட்டான். நீங்கள்தான் அன்றைக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தீர்கள் வாழ்க்கைக் கடலையே அப்படி கடந்துவிடலாம் என்று. அப்படித்தான் தினம் செய்து வருகிறேன்”

இந்தப் படித்த மனிதர் அசத்துபோல்விட்டார். அவரால் நம்ப முடியவில்லை. “சுங்கே, செய்து காட்டு” என்றார்.

இந்தப் பெண் அவரை ஆற்று வெள்ளத்தினிடையே அழைத்துச் சென்றாள். “சிகிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா” என்று சொல்லிவாறு நதித்துறை கடந்து செல்லத் துவங்கினார்.

இந்தப்படித்தமனிதர்நிதானத்தில் முடியும் என்றால் என் முடியாது? நானும் செய்கிறேன்” ஆற்றின் அருகே சென்றார். உடனடிகள் கிருஷ்ணன் நாமத்தை உச்சரித்தனும், கைகள் நைந்துது போகாமல் இருப்பதற்காக வடிதையைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். இதுதான் அவரது சரணாகதியின் ஆழம். கடலையில் ஆற்று வெள்ளம் அவரை அடித்துச் சென்றது.

இதிலிருந்து நீங்கள் ஒன்றைக் கற்றுக் கொள்ளலாம். யாரிடம் நீங்கள் கற்றுக் கொள்கிறீர்கள்? யாரிடம் சரணாகதி செய்வது என்பது முக்கியமில்லை. இந்தப் பெண் மிகவும் அப்பாவி. அவள் அந்தப் படித்தவர் சொல்லித் தந்த கருத்துக்கு சரணாகதி செய்தார். யாருக்கு யாரிடம் வண்ணும் என்பதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்பட அவசியமில்லை. சரணாகதி ஒன்றே உங்களை உரமாக்கும் செய்துவிடும்.

அதற்குப் பிறகு என்ன நடக்கும், அடுத்தது என்ன செய்யவேண்டும், சரணாகதிக்கு அடுத்த படி என்ன இது பற்றியெல்லாம் கவலைப்படத் தவையே இல்லை. பல நேரங்களில் நாம் சரணாகதி செய்யும் முன்பே கவலைப்படத் துவங்கிவிடுவோம். கணக்கு போட்டுகிளோம். சரணாகதி செய்து விட்டால் இது என்ன ஆகுமோ என்றுகூட இப்படி தர்க்கரீதியாக கணக்கிட முடியுமா என்றுகூட அப்படியே போட்டுப் பார்த்தால், நாம் நம் மனதைச் சரணாகதிக்கப்பால் செலுத்திப் பார்க்கின்றோம் என்று தான் பொருள்.

மரணத்துக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும் என்று தெரிந்தால், தான் சரணாகதிக்குப் பிறகு என்ன என்பது தெரியும். சரணாகதியும், மரணமும் ஒன்றே! நீங்கள் சரணாகதி அடையும்போதே உள்ளவளியே நிதியாகச் செத்துவிடுகிறீர்கள். இரும்புப் பிறக்கின்றீர்கள். மரணத்துக்குப் பிறகு நடக்கும் என்று சொல்லும்போதும் உங்களால். அதேபோல் சரணாகதி பற்றிக் கற்பனை செய்யவோ, நினைத்துப் பார்க்கவோ, பாவனை செய்யவோ முடியாது. நீங்கள் அப்படிக்கு

915

கற்பனை செய்தாலோ, பாவனை செய்தாலோ, நன்றாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். நீங்கள் சரணாகதி செய்யவில்லை.

ஒருவர்தான் கருணாதிடம் இப்படியாக கேட்டார், ‘சுகுருவே, நான் சரணாகதி செய்துவிட்டே டனா என்பது எப்படி எனக்குத் தெரியும்?’*

குரு பதில் சொன்னார், ‘சுந்தர்க் கோர்வையே மறைந்து போகும். அப்பொது உளக்குத் தெரியும் நீ சரணாகதி செய்துவிட்டாய்’* என்றார்.

இந்தக் கேள்வி, நீங்கள் சரணாகதி செய்து விட்டீர்களா என்பதே மறைந்து போகும். உங்களுக்கு அதுபற்றிய சந்தேகமோ சரணாகதி செய்துவிட்டோமா இல்லையா என்ற சந்தேக ஏற்படாது. உங்கள் மொத்த இருப்புமே மகிழ்ச்சியாலும், ஆனந்தப் பெருக்கினாலும் நிரம்பிவிடும். மேலும் சரணாகதி உணர்வும், ஒய்வான மனநிலையும், ஆனந்தப் பெருக்குமே நிரம்பியிருக்கும். அடுத்த என்ன நடக்குமோ என்ற கவலையிருக்காது, முழுக்க முழுக்கத் திடமான வலிமையிருந்தும், கடையிலிருந்தும் வலிமையிருந்தும், பொறுப்பகிலிருந்தும் விடிபட்டுவிடுவீர்கள்.

பொறுப்புகள் எந்த சமயமுன்றி நிறைவேறிவிடும். உங்கள் டெத்தப் பெரிய முயற்சியும் இல்லாமலே சரியான செயலே நிறைவேறும். எந்த குறுக்கீடும் சரணாகதி செய்துவிட்டால் நாளை அலுவலகத்துக்குச் செல்ல வேண்டாம் என்று இல்லை. நீங்கள் உடல் பார்த்துக் கொள்ளும். எல்லாமே நடக்கும். ஆனால் ஒரு ஒய்வான, தள்ளாமையுணர்வை உங்கள் இருப்பிலும், ஆனந்தத்தை மனதிலும் முழுமையான இருப்பை வாழ்க்கையிலும் காண்பீர்கள்.

இருபத்தைத்து வருடம் போராடினார். அமரிக்காவில் என்க்கு வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் ஒப்பவேடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்பொழுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பந்தான் எங்களுக்கு

மறைநிலை ஏற்படும். நீங்கள் இந்த இருநிலையிலேயே “நான்” என்னும் உணர்வையும் என்னும் உணர்வையும் சரணாகதி செய்து விட்டால் வாழ்க்கையில் ஒரு அழகான இருக்கும் வெறும் உடல் டல்லாவில் சரணாகதியா என்ற அழுத்தும் அளவேகோல். இந்த அளவேகோலை வைத்து நீங்கள் ஆழ்ந்துகொள்ளலாம். உண்மையில் சரணாகதி செய்துவிட்டீர்களா என்று

சரணாகதி என்பது ஒரு தெளிவான உணர்வுப்பூர்வமான முடிவு வேறு எதுவுமில்லை.

நீங்கள் மூடி.வுசெய்வீர்கள், ‘களை உடம்பை, இந்த குருயைனை, நிலவை இந்த பூமியை இயக்கும் சக்தி என என் வாழ்க்கையை இயக்க முடியாது?’

புரிந்து கொள்ளுங்கள்; நான் உண்ணும் உணை இரத்தமாக மாறுகிறது. அது ஒரு சாதாரண விஷயமல்ல. நீங்கள் ஒரு மகத்துவர் என்றால் உங்களுக்குத் தெரியும் அது எத்தனை பெரிய விஷயம் என்று. பிரபஞ்சத்தில் இது போன்ற ஒரு பெரிய தொழிற்சாலை. இதுவரை விஞ்ஞானஞால் பிரட்டி எடுக்க முடியவில்லை. இதைச் செய்யும் அதிசய மாற்றம் முடியிறபோது, இந்த பிரபஞ்சத்தில் இன்னும் பெரிய பெரிய விஷயங்களை எல்லாம் நிகழ்த்துகிறபோது, இந்த பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு பார்த்து கொள்ளுங்கள். இந்த பிரபஞ்சம் என்பது புத்திசாலித்தனம்.

‘தெய்வீகம்’ என்பதும் புத்திசாலித்தனம்.

நான் பார்த்திருக்கிறேன் மக்கள் தெய்வத்திடம் கேட்டபாற்கள், ‘கடவுளே! ஏன் எனக்கு தயவு செய்து இதைக் கொடு. தயவு செய்து அதைக் கொடு?’*

முதலில் கேட்டபாற்கள். அடுத்தது பேரம் பேசவாற்கள். நீ எனக்கு இதைத் தந்தால் பேசவாற்கள். பாலாஜி தான் இந்தியாவில் மிகப்பெரிய கடவுள் பேரம் பேசுவதற்கு. எதுவாகயிருந்தாலும் பாலாஜியுடன் பேரம்தான்.

மூன்றாவதாக, கடவுளுக்கு குறை சொல்லத் தொடங்கிவிடுவார்கள். நான் அவரது கோவிலுக்கு பத்து முறை சென்னேன். ஒவ்வொரு வருடமும் மலை ஏறிக் கோவிலுக்குப் போகிறேன். ஆனால் எதுவும் நடக்கவில்லை.

முதலில் கேட்டவர்கள், பிறகு பேரம் பேசுவார்கள். அடுத்தது குறை சொல்லுவார்கள். இந்த மூன்றுமே பக்கிவருவோடு சம்பந்தமில்லாத ஒரு விஷயம்.

நான் ஒன்று கேட்கிறேன். நீங்கள் எதற்காக பிரார்த்தனை செய்கிறீர்கள்? எல்லென்றால் கடவுளுக்கு நீங்கள் கேட்பதைக் கொடுக்கும் திறன் இருப்பதாக நினைக்கிறீர்கள்.

நீங்கள் பிரார்த்தனை செய்யும்போது, நீங்கள் கேட்கிறீர்கள். ‘கடவுளே, எல்லை ஏன்’

‘கடவுள் கிட்டபட்ச சொல்லுகிறீர்கள்?’ என விசாரித்தற்கு, ‘நான் பெரிய தாளாக வேண்டுமென்றே சிறுவயதிலிருந்தே வளர்ந்தவர் என்ற நினைதை. நானைவை நினைத்துக் கவலைசெய்வதை என்னப் படுத்து வைத்தார். வெற்றிக்கு உழைத்தார்.

916

917

மில்லியன் டாலர் தரவேண்டும்* கடவுளுக்கு நீங்கள் கேட்டதைத் தரும் சக்தி இருப்பதாக நம்புகிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் அவரிடம், ‘கடவுளே, எனக்கு இப்போதே கொடுங்கள்’ என்றால் என்ன அர்த்தம்? கடவுளுக்குத் தரக்கூடிய சக்தி இருப்பதாக நம்பும் நீங்கள் அதே கடவுளுக்கு எப்போது தரவேண்டும் என்று முடிவு செய்யும் புத்தி இருப்பதாக நீங்கள் நம்பவில்லை. கடவுளுக்குச் சக்தி இருப்பதாக நீங்கள் நம்புகிறீர்கள். ஆனால் அவருக்குப் புத்தி இருப்பதாக நம்ப மறுக்கிறீர்கள். பார் என்னிடம் கேட்பார்கள், ‘கவாமிதி, நான் கேட்டதைக் கடவுள் ஏன் இப்போதே தரக்கூடாது’.

நான் கேட்கிறேன், ‘நீங்கள் நம்புகிறீர்களா கடவுளுக்குத் தரக்கூடிய சக்தி இருக்கிறது என்று’.

அவர்கள் சொல்கிறார்கள், ‘ஆம், நான் நம்புகிறேன்’.

பிறகு நான் கேட்கிறேன், ‘ஆனால் அந்த கடவுளுக்கு எப்போது தரவேண்டும் என்று முடிவு செய்யும் புத்தி இருப்பதாக நீங்கள் நம்பவில்லை. சரியா?’

இது எதனால் என்றால் நாம் கடவுளுக்குச் சக்தி இருப்பதாக நம்புகின்றோம். ஆனால் புத்தி இருப்பதாக நம்பவில்லை. இதுவான் நம் பிரார்த்தனை.

நீங்கள் சரணாகதி அடைவதும்போது, நீங்கள் கடவுளுக்குச்சக்தி மட்டுமில்லை; புத்தியும் இருக்கிறது என்று புரிந்து கொள்வீர்கள். ஒவ்வொரு நிமிடமும் உங்களுக்கு எதாவது துக்கம், எதுவும் இருக்காது. நீங்கள் சுந்தரராக உணர்வீர்கள். அருஞ்சுவைத் தாய் குந்தி ஒரு சிறந்த பெண்மணி. அவர் கிருஷ்ணரிடம் ஆழ்ந்த சப்த கவாயே! என்னச் சுற்றி எல்லா லட்சக்கணக்கில் ரூபாய் வரட்டும். எனக்குப் புரிந்து கொள்ளாததும், அற்புதவித்தையும் தரும்போது நீங்கள் எனக்குத் துக்கத்தின் மூலம் கற்றுத் தருகிறீர்கள் என்பதை எனக்குப் புரியவைக்கட்டும்*

ஒவ்வொரு துக்கமும் ஒரு ஆசிரியர் தான். அது உங்களுக்கு இன்னும் அதிக புத்திசாலித்தனத்தையும், அதிக புரிந்து கொள்ளுதலையும் தத்துவங்கள் வாழ்க்கையில் இன்னொரு பரிமாணத்தை இற்றுத்து வைக்கும். ஆசிரியராகத்தான் வருகிறது. ஆனால் நாம் எதையும் இறந்த மனதோடு, வரவேற்கும் மனப்பான்மையோடு எதையும் பெற்றுக் கொள்ளாததால்

‘சுடன் அப்படுச் சொல்கிறீர்கள்?’ என்று விசாரித்தற்கு, ‘சுடான் பெசிய தூஆக வேண்டுமென்று, சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நினாங்கக் கொண்டவர் அன் தந்தை. பொருள், இன்னைத் தெய்வம்செயல் என்னைப் பழிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உச்சமலிந்தார்.

கொள்வதில்லை. நீங்கள் சரணாகதி செய்யும்போது எல்லாவற்றையும் எற்றுக் கொள்வீர்கள். வரவேற்கும் மனதோடு பெற்றுக் கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் உங்கள் துல்பங்களை துயரங்களை, வேதனைகளை வாரி வற்கும் மனதோடு எற்றுக் கொண்டால் அவை உங்கள் ஆசிரியராக, சுருநாதராக மாறிவிடும்.

ஒரு உபநிடதத்தில், யமன், மரணத்தின் கடவுள் குருவாக அழைக்கப்படுகிறார். மரணம் மிகப் பெரிய துக்கம். நீங்கள் சரணாகதி செய்தால், மரணத்தை வரவேற்றால், அது மிகப்பெரிய குருவாக உங்களுக்கு இருக்கும். நீங்கள் சரணாகதி மனப்பான்மையோடு, வரவேற்றால், எது நடந்தாலும் உங்கள் வாழ்க்கையில் தன்மையையே மாற்றிவிடும். நீங்கள் எதை எதிர்த்தாலும் அல்லது வருந்தறாலும் அது தெய்வீகமாக உணரப்படும் அல்லது எதிர்நோக்கப்படும்.

நீங்கள்தான் முடிவு செய்கிறீர்கள். அது சா த்தானா அல்லது தெய்வீகமா என்று.

அது வெளியே முடிவு செய்யப்படுவதில்லை. உள்ளேதான் செய்யப்படுகிறது.

நீங்கள் எப்போது தளர்வானாலும், உங்கள் வாழ்க்கை ‘மித்யா’ லிருந்து (மாயை) ‘நித்யா’ (ஆனந்தம்) அனுபவத்திற்கு ஒரு ஆனந்த வெள்ளத்துக்கு உருமாறுவீர்கள். மனச்சோ சாவியிருந்து வெளிப்படுத்துகிறீர்கள், கவலையிலிருந்து ஆச்சரியத்துக்கும் நகர்கிறீர்கள். அதனால் நீங்கள் உணரப்புவ்வாழ முடிவெடுக்கலாம். ஒரு முறை முடிவு எடுத்துவிட்டால், இருந்து திருப்ப அதிக கள்வி கேட்கக் கூடாது. ஒருமுறை சரணாகதி செய்து விட்டால், அதற்குப்பின் அந்த முடிவுக்குப் பிறகும், உங்களுக்கு நாம் முழுமையாக சரணாகதி செய்ய விட்டே டாமா இல்லையா என்று சந்தேகம் எற்படும்.

நான் உங்களுக்கு ஒன்று சொல்கிறேன்.

முதலில் சரணாகதி செய்ய முடிவெடுங்கள். எல்லாவற்றையும் கடவுளின் காலடியில் இந்த உலக இயக்கும் பராசக்தியின் இருவடியில், சமர்ப்பித்து விடுங்கள். மனதினுள் எதும் பெய்யோரோ உருவமோ கூடத் தெரவையில்லை. என் பெய்யோரோ உருவமோ கூட வைத்துக் கொள்ளவேண்டாம். யாருடைய பெயரையோ,

918

919

உருவத்தையோ கூட நிலையில் வைக்க வேண்டாம். இதை நான் சரணாகதி செய்துவிட்டேன். என்ன நடக்கும்? கடவுள் கோபிப்பாரோ? கவலையே தேவையில்லை. வேறுமன்று இந்த உலகத்தை இயக்கும் சக்திகள் சரணாகதி செய்பவர்கள். அதற்குள் எல்லோரா பெற்றுக் கடவுள், தெய்வம், இந்த மொத்த பிரபஞ்சத்தின் சக்தி இதுவே உங்கள் வாழ்க்கையை நடத்தட்டும் என்று முடிவு செய்யுங்கள்.

அதற்குப் பிறகு, உங்களுக்கு ஒரு சந்தேகம் வரும். நாம் சரணாகதி செய்துவிட்டோம் என்று அப்படிச் சொல்லுங்கள். இந்த சந்தேகம் வரும். தெய்வம், இந்த உலகத்தை தெய்வம் தான் பரிசோதனை. அதே தெய்வத்தால் இந்தப் பரிசோதனையும் துருவகிறது. சஞ்சலங்கள் செய்வேனும் என்கிற புத்தி சாலித்தனமான தருவது சரணாகதியை சஞ்சலப் படுவது இரண்டுமே அந்த கடவுளின் பரிசோதனை.

இந்த சந்தேகத்தையும் அந்த சக்தியிடம் ஒப்படைக்கிறேன். அவரே எனக்கு காப்பாற்றட்டும். அதற்குப் பிறகு உங்களிடம் நடக்கும் உருமாற்றத்தை நீ பாருங்கள். முதலில் நான் மாறுவேன் பிறகு சரணாகதி செய்பவன் என்று நினைக்காதீர்கள். அது முயற்சியாது. எப்படி இருக்கிறோமோ, அப்படியே உணர்வுப் பூர்வமாக சரணாகதி செய்யுங்கள். எது எல்லாம் என்று இருக்கிறதோ, அதை என் நிலை என்று இருக்கிறதோ அதை முழுமையாக் சரணாகதி செய்யுங்கள். உங்கள் ஆன்மா ஒரு புது உணர்வு, புது வாழ்க்கை, புது சக்தி மற்றும் புது ஆனந்தத்தால் நிரப்பப்படும். அதனால் நீங்கள் தெய்வத்தின் கருணையில் சரணடையுங்கள். நீங்களும் அந்த சக்திகள் பிரவேசிக்கலாம். அந்த சக்தியிலேயே இருக்கலாம். தெய்வீகத்திற்குப் பிரவேசிப்பவர்கள். இது உங்களுக்குள் நடக்கட்டும். நீங்கள் நித்தியானந்தத்தில் நிலைத்து, நித்தியானந்தமாய் மலர்வீர்கள்.

இங்கே இருவண்ணின் உபதேசம் முடிவடைகிறது. இங்கேதான் நம் ஞான வாழ்க்கை தொடங்குகிறது. சில தீமைகள் நீங்கி ஒளுத்துக் கொண்டு மகுரமாகுங்களெல்லாம் நற்றி சொல்லத்தீர்வாம். முதலில் குருநாதர் இருவுணருக்கு இந்த சி நந்த சக்தியங்களை இந்த மொத்த உலகத்திற்கும் அனித்ததற்கு நன்றி செலுத்துவோம். நம் நன்றியை அவருக்கு அளிப்போம். அதற்குப் பின் அவற்றைப் பாதுகாத்து நமக்குள் நம் இதை நம் வாழ்க்கையில் அனுபவித்து, ஆனந்தப்பட்ட உதவிய அனைகளை குருமார்களுக்கும் நன்றி செலுத்துவோம். நம் மொத்த குரு பரம்பரைக்கும் தலைமுறையாக வந்த அதனை குருமார்களுக்கும் நன்றி சொல்வோம். தயவு செய்து கண்களை மூடி. அமைதியாக சில நிமிடங்கள் இருங்கள்.

இப்படி ‘மோட்ச சன்யாச யோகம்’ என்கிற பகவத்கீதையின் 18வது அத்தியாயமான, யோக சாஸ்திரம், முழுமையின் அறிவில் இருவணருக்கும் அர்ச்சனைக்குமான உரையாடல் நிறைவு பெற்றது.