3. isbn 979-8-88572-883-6

முன்னால், காளி சுவாசிக்கிறாள் என்று பார்க்க, காளியின் மூக்குக்கு அடியில் ஒரு நூலை வைத்து பார்த்தார்! பல ஞானிகள், அவர்கள் வணங்கிய கடவுள் உருவத்தை வழிபாடு செய்யும் போது, அதிகமாக விருப்பப்பட்டபடி செய்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் வழிபாட்டு முறைகளில் வேதனைகள் குறுக்கில் வந்து நிற்கவில்லை. இருந்தாலும், இந்த ஞானிகள் தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்பதில் மிகவும் ஒருமுகப்பட்டு இருந்தார்கள். அவர்களிடம் ர்ஜுருச்சீரீடச இருந்தது. அது தான் முக்கியம். அர்ஜுனனின் கேள்வி இதனோடு தான் தொடர்புபட்டிருக்கிறது. மூ கேள்வி: ஒருவர் வேதங்களைப் படித்து கேள்விகள் என்ற அடிப்படையிலும், புரிந்து கொள்வதில் இருக்கும் கருத்து வேறுபாடுகளின் அடிப்படையிலும் கருத்து மனிதனின் வரலாறு முழுவதும் சச்சரவு இருந்து வருகிறது. எல்லா மதங்களும் ஒரே அடிப்படையைக் கொண்டிருப்பதாக நீங்கள் சொல்லலாம். ஆனால் அப்படியிருந்தால், பிறகு எதற்காக எப்போதும் சச்சரவுகளும், வன்முறையும் இருந்து வருகிறது? எல்லா மதங்களும், அவற்றை நிலைநிறுத்த போதனைகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. சில சீடர்கள் தான் அந்த ஞானிகளின் வார்த்தைகளில் இருக்கும் சக்கதியில் இருந்து வேறுபட்டு இருக்கிறார்கள். எல்லா பெரிய ஞானிகள் சுற்றியும் வெகுசில சீடர்கள் தான் இருப்பார்கள். எவருக்கு பண்ணிரெண்டு சீடர்கள் தான் இருந்தார்கள், ராமகிருஷ்ணரிடமும் பண்ணிரெண்டு சீடர்கள் தான் இருந்தார்கள், ரமண மகரிஷியிடமும் சுமார் அத்த்தை பேர் தான் இருந்தார்கள். புத்தருக்கு மட்டும் தான் பல சீடர்கள், அவருக்கு நேருக்கு நேராக உட்கார்ந்து அவருக்கு ஷட்ருவி, உள்வாங்கும் முயற்சியில் இருந்தார்கள். புத்தர் எந்த விதமான வழிபாட்டையும் மறுத்தவிட்டார். அவர் மறைந்த பிறகும் 500 ஆண்டுகளுக்கு, போதி மரத்தை அடையாளமாக வைத்து தான் புத்தரை நினைவுபடுத்தி கொண்டார்கள். அதன் பிறகு தான், புத்தருக்கு கோவில் எழுப்பினார்கள். மோசஸ், அவரின் சொந்த அனுபவத்தின் காரணமாக, கடவுளை நேருக்கு நேர் சந்தித்து, பத்து கட்டளைகளைப் பெற்றார். மோசஸ், அவரோடு தொடர்பு கொண்ட சிலருக்கு அந்த இறைப்பெற்றுந்தார், அந்த சிலர் அவரை நம்பினார்கள். அதைத் தாண்டி, பத்து கட்டளைகள் என்று மற்றவர்களுக்கு வெறும் வெற்று புத்தகமாக தான் இருக்கிறது. அது மற்றொரு வகையான கையெடாக இருக்கிறது, அவ்வளவு தான். மோசஸ் கார்த்தல் வந்த பத்து கட்டளைகளும், பிற விதிமுறைகளும், நெறிமுறைகளும் தவிர அவருக்கு பிறகு வந்தவை அனுபவமாக பெறப்பட்டவை கிடையாது, அவை மக்கள் தாங்கள் பெற்றதைப் புரிந்து கொண்டு, ஞானிகள் அவர்களின் அனுபுமயமான தீவினில் இருந்து பேசினார்கள், அவர்களின் தர்க்க மூளையில் பின்பற்றியவர்கள் அவர்களின் தர்க்க மூளையில் இருந்து நடந்து கொண்டார்கள். பயத்தையும், போராசையையும் தங்களுடைய ஆயுதமாக வைத்து கொண்டு, அரைக்குறையான தங்களின் அறிவை மற்றவர்கள் மீது திணிக்கும் அன்பில்லாத பக்தர்களால் குட்டப்பட்ட இறுக்கமான கட்டுமானங்கள் தான் மதங்கள். ஞானியின் மெய்யரைவை முழுமையாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒன்று அது முழுவதுமாக ஊன்றுவிட்ட வேண்டும் அல்லது முற்றிலுமாக புரிந்து கொள்ளாமலேயே விட்டுவிட வேண்டும். அதில் அரைக்குறையான பாதை கிடையாது. இந்த பெரிய ஞானிகளின் போதனைகளுக்கு எல்லாம் அன்பே அடிப்படையாக இருக்கிறது. கருணையை அவர்களின் அடையாளமாக இருக்கிறது. துரதிருஷ்டவசமாக, மதங்கள் அன்பை இழந்துவிட்டன. அவை அன்பாக இருப்பதாக சொல்கின்றன. தங்களின் மதங்களை யாரெல்லாம் ஏற்று கொள்கிறார்களோ அவர்கள் மீது மட்டும் தான் அவை அன்பு செலுத்தும். அது அன்பே கிடையாது. அது மதவெறி. அன்பு தான் உண்மையான மதம். அதுவே எல்லா ஆன்மிகத்திற்கும் ஆணிவேராக இருக்கிறது. மற்ற எல்லா மதங்களும், பக்‌க விளைவுகள் தான். அன்பு தான் ஆணிவேர்; மற்ற மதங்கள் அனைத்தும் பெரும்பாலும் இலைகளைப் போல இருப்பவை. கிறிஸ்தவம், இந்துத்தவம், இஸ்லாம் மற்றும் புத்த மதம் ஆகிய பெரிய மதங்கள் கூட பெரிய கிளைகள் மட்டும் தான். மதங்கள் கண்ணுக்கு தெரியும், ஆனால் அன்பு கண்ணுக்கு தெரியாது. சர்ச்சக்களையும், கோயில்களையும் நாம் நேரடியாகப் பார்க்கலாம். ஆனால் அன்புக்கு கோயிலும் கிடையாது, எந்த வேதனரும் கிடையாது. அது, வேர்கள் பூமிக்கடியில் மறைந்திருப்பது போல இருக்கும்; வளர்க்கப்பட வில்லை என்றால், அது பூமிக்கடியிலேயே இருந்துவிடும். அதில்லாமல், ஒட்டுமொத்த மாமரும் இருக்காது. அன்பு மேலவிலும் பேரவிலும் இலைகளைத் தருவாக்கி சொல்கிறேன். மேலும் மேலும் கொத்து கொத்தாக இலைகளையும், நிறைய பூக்களையும், நிறைய பழங்களையும் உருவாக்கி கொண்டே செல்கிறது. அன்பு மட்டும் தான் உண்மையான மதம். அதை நிறுவும் ஞானிகளின் கருணை துறைமையான அன்பாக இருக்கிறது. நாம் மதங்களைத் தொடர்ந்து செல்லும் போது, நாம் கிளைத் தான் பிடித்துக் கொள்கிறோம். கிளைகள் கவர்ச்சிகரமாக இருக்கலாம், ஆனால் அவை மூலம் கிடையாது. ஒரு புத்தர், ஒரு சீசர் அல்லது ஒரு கிருஷ்ணர் வேர்களுக்கு அனுமதித்து போகிறார்கள்; அங்கிருந்து அவரின் சொந்த கடவுள்தன்மையை அனுபவிக்கிறார். ஆகவே கடவுளை உணர வேண்டுமானால், வாழ்க்கையின், ஜீவனின் வேர்களுக்கு செல்ல வேண்டும். வேர்களைக் கண்டறியுங்கள். மேலும் மேலும் அன்புமயமாக மாறுங்கள், நீங்கள் கண்ணுக்கு தெரியாத கோயிலுக்குப் பிரவேசிக்கிறீர்கள். ஒரு கோ இறந்த உடல்கில் இருக்கும் எல்லா மரங்களையும் உள்ளடக்கி கொண்டிருக்கிறது, ஒரு பளித்துளி ஒட்டுமொத்த கடலையும் கொண்டிருக்கிறது, எல்லோராலும் பணித்துளிகள் தண்ணீரில் அனைத்து இரகசியங்களையும் உள்ளே தேக்கி வைத்திருக்கின்றன. இருபத்தைந்து வருடம் 'சுவன் அப்படிச் சொல்கிறார்கள்?' என்று விசாரித்தற்கு, 'சுவான் பெரிய ஞானி வேண்டுமென்று, என்ற சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை தின்னாகக் கொள்ளப் பொருள், சுவி அனைத்தையும் செவ்வழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உச்சமலிந்தார்.' நாம் பணித்துளிப்பைப் புரிந்து கொண்டால் போதும், பூமியிலோ அல்லது வேறு கோள்களிலோ இருக்கும் கடல்களைப் பற்றி நமக்கு முழுமையாகப் புரிந்து விடும். தண்ணீரைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். தண்ணீர் வேறொன்றுமாக இருக்க முடியாது; அதன் இசையான கலவை எங்கே இருந்தாலும், ஒரேமாதிரியாகத் தான் இருக்கும். அந்த கலவை தான் சிறிய பகுதியாக உருவாகி இருக்கிறது. அன்பின் ஒரு அணுதான் மனிதன். அவன் கலவையாக இருப்பதால், அவனுக்குள் கடவுளும் இருக்கிறான். மணித கலவை, உடல்ரீதியாகவோ, இராசயன ரீதியாகவோ அல்லது உளவியல்ரீதியாகவோ கூட கிடையாது. அப்படி இருந்திருந்தால், இன்றோம் நாம் அதை கண்ணுட்படுத்திருப்போம். மணிதனின் ஆன்மீக கலவையாக இருக்கிறான். அது என்னவென்று, யாராலும் சொல்ல முடியாது. ஒவ்வொருவரும் அவரவர் அனுபவத்தை, வேதனையில், விஞ்ஞானத்தில், உளவியல் என்று மற்ற எல்லா அறிவையும் மாற்றிக் கொடுக்கலாம். அந்த எல்லா அறிவும் மிக சுலபமாக மற்றவர்களுக்கு மாற்றிக் கொடுக்கலாம். ஆனால் ஆன்மீக அறிவை மட்டும் தான் மாற்றித்தர முடியாது. ஞானி ஒரு திலக குறிப்புகளை, வெறும் குறிப்புகளை மட்டும் தான் தர முடியும்; அதுவும் கூட விண்மீது தான். நீங்கள் தான் பாதையைப் பிக் கலனமாகவும், எச்சரிக்கையோடும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அன்பு என்பது வெறும் குறிப்பு தான், ஆனால் நாம் அதனை மெதுவாக - மிக மெதுவாக - பின்னித்தொடர்ந்தால் போதும், கடவுள் நமக்கு மிக மிக நெருக்கத்தில் வந்துவிடுவார். அவர் ஒரு சிந்தணையாகவோ, ஒரு கருத்தாகவோ நாம் அன்பில் எவ்வளவு எவ்வளவு ஆழமாகப் போகிறோமோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு கடவுளுக்கு நெருக்கமாகப் போகிறோம். நாம் கடவுளோடு என்றைக்கு கலந்துவிடுகிறோமோ, அன்றைக்குத் தான் நாம் வீடு பேறு அடைகிறோம். அன்பு தான் எல்லா மதங்களின் இரகசியம். ஆனால் மதங்கள் தர்க்கத்திலும், சாஸ்திரங்களிலும் மாட்டி கொள்கிறார்கள். கடவுளைப் பற்றி தெர்க்கம் இருக்க முடியுமா? மற்ற எல்லாவற்றையும் விட சாஸ்திரங்கள், மதத்தை எங்கோ இருக்க முடியுமா? 'சுவன் அப்படிச் சொல்கிறார்கள்?' என்று விசாரித்தற்கு, 'சுவான் பெரிய ஞானி வேண்டுமென்று, என்ற சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை தின்னாகக் கொள்ளப் பொருள், சுவி அனைத்தையும் செவ்வழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உச்சமலிந்தார்.' இருபத்தைந்து வருடம் தூரத்தில் இருக்கின்றன. கடவுளைப் பற்றி தர்க்கம் இருக்க முடியாது, அன்பு மட்டுமே இருக்க முடியும். கவிதையில், இசையில், நடனத்தில் கடவுளைப் பார்க்க முடியும், ஆனால் தர்க்கத்தில் பார்க்க முடியாது. கடவுள் ஒரு கருத்து கிடையாது, கடவுளைத் தர்க்க செய்யமுடற்ககளால் விளக்கி காட்ட முடியாது. அவர் ஒரு உள்முக அனுபவம், மிக ஆழமான உள்முக அனுபவம். அதில் நாம் மட்டும் தான் - நாம் மட்டும் தனியாக தான் - போக முடியும். எப்படி அன்பு செலுத்துவது என்றும், எப்படி நம்பிக்கை வைப்பது என்றும் தெரிந்தவர்களுக்கு தான் இது சத்தியப்படும். நமது இயல்பு “முடியும்” என்ற சொல்லால் மட்டும் தான் ஆனந்தம் சத்தியப்படும், அது “முடியாது” என்று சொல்லிவிட்டால், உடனே அது நமது ஜீவனை விட்டு மறைந்துவிடும். எல்லோராலும், ‘முடியாது’ என்பது இருட்டு, ‘முடியும்’ என்பது வெளிச்சம். “முடியாது” என்பது அகங்காரம், ‘முடியும்’ என்பது அகங்காரமற்றதன்மை. “முடியாது” என்பது உண்மையற்ற மனிதனின் பாதை. “முடியும்” என்பது விழிப்புணர்வு பெற்றவரின் பாதை. “முடியாது” என்பதை மறந்து, எல்லாவற்றிற்கும் “முடியும்” என்று சொல்வது தான் அற்புதமான நெடிமுறை. அப்போது தான் இணக்கம் அதில் நெரிசல் கிடைக்கும். எல்லாவித முரண்பாடுகளும் மறைந்து போகிறது. நாம் “முடியாது” என்று சொல்வதில் இருத்த தான் எல்லாவிதமான முரண்பாடுகளும் தோன்றுகின்றன. “முடியாது” என்பது சஞ்சலம் - போர். “முடியும்” என்பதும் ஆழ்ந்த இணக்கம். ஆனந்தம் என்பது அந்த இணக்கத்தின், அந்த இசையின் மறுபெயராகும். இப்படிச் சொல்கிறார்கள்… “சொன் அப்படித் தான் இருக்கிறது…” என விசாரித்ததற்கு, சதான் பெரிய ஞானக் கவிஞர் வேண்டுமென்றால், என் சுருவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை, கனவை நிறைவேற்ற ஒரு சிறந்த சந்தர்ப்பம் உடல், பொருள், ஜீவி அனைத்தையும் பணிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உத்மானித்தார். ஆனந்தத்தைப் பெற ஒருவர் தகுதி உடையவர் என்றால், ஆனந்தத்தைப் பெற ஒருவர் மதிப்புடையவர் என்றால் அவர் அதை அடைவதற்கான ஒரே வழி, கற்றென்விடுவது தான் - தன்னாக இருப்பதல்ல. தானாக இருப்பது என்பது ஒரு கடை. அகங்காரம் தான் எல்லா சர்ப்பனைகளின் ஆணிவேராக இருக்கிறது. அகங்காரம் இல்லாத போது - அகங்காரம் மறைவதற்கு மேலும் காத்து கொண்டிருந்ததைப் போல - ஆனந்தம் நமது ஜீவனின் மூலை முடுக்குகளில் எல்லாம் பாய்ந்து பரவுகிறது. அகங்காரம் என்பது உண்மையை முடிய நிலை: அப்போது எல்லா சதவகளும், ஜன்னல்களும் மூடியிருக்கும். அந்தநிலையில்நாம் மிகவும் தனித்த, மூடிய வாழ்க்கையையும் வாழ்கிறோம். அகங்காரம் ஒரு கேப்ஸ்யூலைப் போல நம்மை மூடிவிடுகிறது. அகங்காரம் முட்டையைப் போன்றது; எதுவும் உள்ளே நுழையும் அளவிற்கு, ஒரு சிறிய ஓட்டை கூட அதில் இருக்காது. அகங்காரம் பயத்தைத் தருகிறது. அது தன்னைத்தானே கொண்டிருக்கும், தன்னை உடைக்கக் கூடிய அது தன்னைத்தானே குறுகிவிடுகிறது. இப்படி தான் நாம் கஞ்சத்தனத் திற்கு மாட்டி கொள்கிறோம். ஆனந்தம் என்பது ஜீவனுடன், அதனோடு ஒன்றற கலந்திருப்பதாகும். அகங்காரம் என்பது உறைந்த பனிக்கட்டி ஆகிறது. அகங்காரமற்றதன்மை என்பது ஓடும் தண்ணீரைப் போன்றது. நாம் ஒரு பாகமாக இரவாக இருத்தல் தான், கடலின் ஒரு பாகமாக திறவாக இருக்கும். அந்த நிலையில் நமக்கு தனிப்பட்ட இடங்கொள்ளச் சொல்லி அல்லது இலக்கோ இருக்காது. எல்லோரு கணமும் ஆனந்தமாக இருக்கும், நம்ப முடியாத அளவிற்கு மெய்ம்மறந்து இருப்போம். மனதில் இதை புரிந்து கொள்ளவோ அல்லது உள்வாங்கி கொள்ளவோ முடியாது. மனம் என்பது அகங்காரத்தின் ஒரு பகுதியாகும். எப்படி மூடுவது என்பது தான் அதற்கு தெரியும்; எப்படி திறக்க வேண்டும் என்பது அதற்கு தெரியாது. இருப்பதைத்து வரும் போராடினார். அமைதிக்காக வேலை கிடைத்தபறகுதான் அவர் சும்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பன்தான் எங்களுக்குத் தெரிந்தது… அன்பு செலுத்துவது என்பது, அற்பணித்து விடுவதாகும். அதாவது துறந்துவிட வேண்டும். ஆதாவது ஓட்டு மொத்த முயற்சியும், ஜீவனிற்கு - மலர்களுக்கு மரங்களுக்கு - நட்சத்திரங்களுக்கு திறந்திருக்க வேண்டும். ஓட்டு மொத்த ஜீவனிலும் நிறையும் இந்த அழகான இசைக்காக எப்படி மனதைத் திறந்து வைப்பதிருப்போமோ, எப்போதும் நடந்து கொண்டிருக்கும் கொண்டாட்டத்திற்காக எப்படி மனதைத் திறந்து வைத்திருப்போமோ அப்படி இறந்திருக்க வேண்‌டும். காற்றில் ஆடும் மலர்களும், மரங்களும் காற்றறையும், நட்சத்திரங்களையும் அனுபவித்து கொண்டிருக்கின்றன, அவை எப்போதும் ஆனந்த நிலையில் இருக்கின்றன! மனிதனைத் தவிர, மற்ற எல்லாமே இசைவாக இருக்கின்றன. மனிதனிடம் விழிப்புணர்வு இருப்பதால், அவன் மட்டும் தான் இசை வில்லாமல் இருக்கிறான். விழிப்புணர்வு இரண்டு விளைவுகளைச் செய்யும்: அதனால் அகங்காரத்தை உருவாக்க முடியும், அகங்காரத்தை அழிக்கவும் அதனால் உருவாக்க முடியும். அது அகங்காரத்தை உருவாக்கினால், நாம் நரகத்தில் தான் வாழ்வோம். அது அகங்காரமற்றதன்மையை உருவாக்கினால், நாம் சொர்க்கத்தில் வாழ்வோம். அன்று தெரிந்து கொள்ளாமலே, இட்டு மோத்த உடலும் செ ரிக்கத்தில் மிதக்கிறது. மனிதன் சொர்க்கத்திற்கு நுழையும் போது, எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொண்டு நுழைகிறான். அது தான் மனிதனின் சிறப்பு, அது தான் மனிதனின் அழகு. ஆனால் அதுவே மனிதனுக்கு ஆபத்தாகவும் இருக்கிறது. எண்ணென்றால் ஆயிரக்கணக்கான மக்களில், எப்போதாவது ஒருமுறை தான் யாராவது இறக்கிறார்கள். மற்றவர்கள் அனைவரும் சுயமாக அகங்காரத்தின் வலையில் மாட்டி சென்றிருக்கிறார்கள். அதனால் பந்தான் எங்களுக்கு ஆனந்தம் என்பது கடவுளின் கருணையால் கிடைப்பது. நாம் யார் என்பதையே நாம் மறந்துவிட்டிருக்கிறோம். நாம் பேரசரர்கள், ஆனால் நம்மை நாமே பிச்சைக்காரர்கள் நிலைக்கு கான்விகிறோம். நமது ஜீவனிற்குள் ஒடும் கடவுளின் சாம்ராஜ்யமும் இருக்கிறது, இருந்தும் சாம்ராமற்ற விஷயங்களுக்காக நாம் பிச்சை எடுத்து கொண்டிருக்கிறோம். நமது ஜீவனுக்கு எல்லையில்லா, வற்றாத வளங்கள் குவிந்திருப்பதை அறியாமல், நாம் சில்லரை விஷயங்களைத் சேகரித்து கொண்டிருக்கிறோம். நாம் கடலைப் போன்றவர்கள், இருந்தும் நமது சுயத்தில் இருந்து நம்மை நாமே துண்டித்து கொண்டதால், நாம் தாகத்தோடு இருந்து கொண்டிருக்கிறோம். அகங்காரமற்று இருங்கள், கடவுளின் எல்லா கருணையும் உங்கள் மீது இருக்கும்! கொண்டிருக்கிறோம். நமது அடையாளத்தின் காரணமாக, நம்மிடம் இருந்தே நம்மைத் துண்டித்துவிட்டோம். நாம் அடையாளங்களாக மாறிவிட்டோம். ஆனால் நமது தனித்தன்மை தான் நம்முடைய நிஜமாக இருக்கிறது. நாம் அடையாளத்தில் இருந்து தனித்தன்மைக்கு நகர வேண்‌டும். தவறில் இருந்து, பேரில்தனத்தில் இருந்து நிலைநிற்க, நம்பகத்தன்மைக்கான தேடல், ச ரணைத் தனிச்சார்ந்து இருக்கிறது. அதையும் மிக சுலபமாக செய்ய முடியும், நாம் எந்தவிற்கு தொடர்பற்று இருக்கிறோமோ எப்பதையோ, எந்தவிஷயம் மறந்துவிட்டிருக்கிறோமோ எத்தனை காலமாக நாம் மறந்திருக்கிறோமோ என்பதை பற்றியோ கவலை இல்லை, ஒரே நொடியில் அதை நாம் நிலைவில் கொண்டு வர முடியும். உடனேயே அதனை உணர்ந்து இனைப்பற் பெற கூடியும். நம்பிக்கை தான் இனைப்பு கொடுக்கிறது. மதம் என்பது ஒரு கருத்து (உணர்வுகள்), நம்பிக்கை (உடல்‌டுணை) கிடைப்பது. சாதாரணமாக, நம்பிக்கை என்பதும், கருத்து (உணு டிணை) என்பதும் மாறி மாறி பயன்‌படுத்துவார்கள். அவை ஒன்றுக்கு ஒன்று இணையாக செயல்படாது. அவை எதிர்பதங்கள். கருத்து வைத்திருப்பவர்கள், நம்பிக்கை வைத்திருப்பவர்களுக்கு எந்த கருத்துமே தெரியாது. கருத்து சார்ந்தவராக இருக்கும். நம்பிக்கை இதயத்தில் இருக்கும். கருத்து தலையில் இருக்கும். நம்பிக்கை இதயத்தில் இருக்கும். கருத்து தர்க்கத்திற்கு நெருக்கமாக இருக்கும். நம்பிக்கை இதயத்தில் இருக்கும். கருத்து என்பது சராசரிமானது, நம்முடைய சந்தேகத்தை மறைக்கவும். ஓர் ஆழமான கருத்தை வைத்து சந்தேகம் என்ற ஒரு இருந்த ஒட்ட‌டையை அனித்திருப்போம், ஆனால் அப்படியிருந்தும் சந்தேகம் அங்கே இருந்து கொண்டு தான் இருக்கும். சந்தேகத்தைப் போக்குவதற்கு இது சரியான வழி கிடையாது. உண்மையில், அதை மூடி மறைப்பது மிகவும் ஆபத்தானதாகும், எல்லென்றால் அதை பற்றி ‘சுடன் அப்படிச் செய்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்தற்கு ‘சடான் பெரிய ஆனாக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நனவாக்க ஓடல், பொருள், அவை கைவிட்டும் செவ்வித்து என்னைப் பழக வைத்தார். வெற்றிக்கு உழைத்தார்.’ என்றைப் பழக வைத்தார். வெற்றிக்கு உழைத்தார். நமக்கு ஒன்றுமே தெரியாது, உள்ளே மறைந்திருக்கும் புற்றுநோயைப் போல அது உள்ளுக்குள்ளேயே பரவிக்கிடது. சந்தேகத்தைப் பற்றி புரிந்து கொள்வது நல்லது. அப்படுதான் நம் மனதில் அதற்கு எதிரவது செய்ய முடியும். அதை மறந்துவிடாதே மிகவும் ஆபத்தாகும். அது நமது ஜீவன் முழுவதும் பரவி விடும். கிறிஸ்தவர்கள், இந்துக்கள் அல்லது முஸ்லீம்கள் எல்லோருமே வெறும் கருத்துக்கலை வைத்திருப்பவர்கள் தான். அடி ஆழத்தில் அவர்களிடம் சந்தேகம் மறைந்திருக்கும். அவர்களின் கருத்துக்கள் அவர்களை ஆள்பிடிக்கிற்குள் கொண்டு வராது. இது இதுவரையிலான வரலாற்றிலும் இருக்கிறது. மற்ற எல்லாவற்றையும் விட, மக்களின் கருத்துகள் தான் பூமியில் அதிக இரத்தத்தைச் சிந்த வைத்திருக்கிறது. கிறிஸ்தவர்கள் முஸ்லீம்களை அழிக்கிறார்கள், முஸ்லீம்கள் இந்துக்களை கொல்கிறார்கள். இந்துவம் என்பது ஒரு மதக் கருத்து. மக்களின் இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் யாரையாவது கொல்வதற்கு கழுத்தைப் பிடித்து கொண்டிருப்பதாக தெரிகிறது. பெரும்பாலும் ஆன்மீகத்தில் இல்லாதவர்கள் தான் எப்போதும் தங்களை மத தலைவர்கள் என்று அழைத்து கொள்கிறார்கள். அவர்கள் கடவுளின் பெயரால் மற்றவர்களைக் கொல்கிறார்கள். கருத்துக்கள் ஒருபோதும் யாரையும் ஆன்மீகவாதியாக ஆக்காது. அது அவர்களை முஸ்லீம்களாகவோ அல்லது இந்துவாகவோ அல்லது கிறிஸ்தவர்களாகவோ தான் மாற்றும்; எவ்வளவிருந்தாலும், அவர்களால் யாரையும் ஆன்மீகவாதியாக ஆக்க முடியாது. கருத்துக்களின் சதாணாணமாக நம்முடைய மூக்கத்தை தன் மூச்சில் ஆழ்த்தி அடி ஆழத்தில் நாம் அசங்கமாக தான் இருக்கிறோம். இருந்த பொழுதும், நம்முடைய கருத்துக்களை நம்புவார்களே என்று உடன் போகிறோம். அவர்களும் நம்மோடு ஒரே படகில் இருப்பதால், அவர்கள் நம்மை வழிபடுவார்கள். 'சுயன் அப்படிச் சொல்வீர்களா?' என விசாரித்ததற்கு, 'தான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிறைவேற்ற உடல், பொருள், ஆவி ஆகியவற்றையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு உழ்கமலித்தார். இருபத்தைந்து வருடம் தவறாக இருக்க முடியும்?' அவர் சொன்னார், 'மனித மனதின் மூல்நிலை ஒரு பங்கு மட்டும் தான் கிறிஸ்தவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்றால், எப்படி அவர்கள் சரியாக இருக்க முடியும்?' என்றார். சத்தியம், கூட்டத்தின் எண்ணிக்கையைச் சார்ந்திருப்பதில்லை. கூட்டத்தில் இருந்து, கூட்டத் திற்கு எதிராக, தான் ஒரு மனிதனின் எழுச்சியின் உச்சத்தை அடைகிறான். ஆன்றபடுகைகளில் தான் கூட்டம் கூட்டமாக வாழ்வார்கள். அவர்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவுவார்கள். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து இருப்பார்கள். இரு பார்வைகள் கருத்தைக் கொண்டவர்களோடு சேர்ந்து வாழ இது உதவுகிறது. இது நமக்கு பாதுகாப்புணர்வை கொடுக்கிறது. ஆனால் நம்பிக்கை என்பது வேறு விதமானது. கருத்துக்கு அப்பியமே கிடையாது. என்னுடைய பழக்கங்களையும், எழுச்சிகளையும் கூட சேர்த்து என்று எழுச்சிகளையோ அல்லது பேச்சு க்களையோ நம்பாதீர்கள். அதனால் வாழ்வில், அதை உடனுவி செய் அலுவலயங்கள், அதை அனுபவியுங்கள். நீங்கள் அதை அனுபவிக்கும் மட்டும் இருக்காது; இது நம்பிக்கையாக மாறும். இந்த திடமனதிற்கு மட்டும் தான் சுதந்திரம் அடைய செய்யும். இருபத்தைந்து வருடம்