మీతో పోల్చతగింది ఏదీ లేదు!

ఫర్యాదు లేకుండా, పోల్చుకోకుండా ఈ రెంటిలో ప్రతి ఒక్కటి తన యాథార్థ్యాన్ని అంగీకరించింది. నీ అస్తిత్వాన్ని నీవు అంగీకరించు.

అప్పుడు మాత్రమే నీవు పూర్ణత్వాన్ని పొందుతావు, పూర్ణుడవుకా.

నీవు ప్రత్యేకతను పూర్ణత్వాన్ని సంతరించుకున్నప్పుడు, ఇతరులతో పోల్చుకోవలసిన అవసరం దానంతట అదే పోతుంది.

బుద్ధుడు అత్యంత ప్రాధాన్యంకల వాక్యాన్నిచ్చాడు. ఆయన చెప్పాడు: సంబంధంలో తప్ప మరేదీ ఉండదు. ప్రతీది పరస్సర సంబంధం కలది, వేరే దానితో దాని సంబంధాన్ని బట్టి మాత్రమే దాని అర్హం ఉంటుంది.

మీరు మిమ్మల్ని ఇతరులతో పోల్పుకోవటానికి ఉపయోగించే పదాలేవి? అందమయిన, పేద, తెలివయిన, దురదృష్టమయిన, యౌవనంకల, బలహీనమయిన మొదలయినవి. ఇప్పుడు, నీవు తప్ప మరెవ్వరూ లేని గ్రహాన్ని ఊహించండి. అందంగా ఉన్నావా లేదా అందవిహీనంగా ఉన్నావా? పొడుగ్గా ఉన్నావా లేదా పొట్టిగా ఉన్నావా? ధనికుడుగా ఉన్నవా లేదా దరిద్దుడుగా ఉన్నావా? పోలిక లేకుండా, ఈ పదాలు సహజంగా తమ అర్థాల్ని కోల్పోతాయి. ఎందుకంటే అవి మనస్సు సూతీకరించిన భావనలు మాత్రమే, వాటికి వాస్తవమయిన ఉనికి లేదు.

దీన్ని ప్రయత్నించండి: కొన్ని క్షణాలు మీ కళ్ళను మూసుకోండి. ప్రపంచంలో మీరొక్కరే ఒంటరిగా ఉన్నట్లు ఊహించండి. మీలో మీరు కురూపంతో ఉన్నట్లా లేదా సుందరంగా ఉన్నట్నా? అనే అనుభూతిని పొందగలరా? తెలివి తక్కువ వారా లేదా తెలివయిన వారా? అప్పుడు ఈ భావనలన్నీ ఎక్కడ ఉన్నాయి? మీరున్నారన్న సత్యమే మిగులుతుంది, ఎందుకంటే అది మాత్రమే సత్యం. మిమ్మల్ని ఇంకొకరితో పోల్చుకోవటం తెలివి తక్కువతనం. ఎందుకంటే మీరింకొకరు ఎప్పుడూకారు ఇంకొకరు మీరుకారు!

వినోద విషయం, మనం మనల్ని పూలతో, లేదా పక్షులతో, లేదా పర్యతాలతో పోల్చుకోము - మనం మనల్ని ఇతర ప్రజలతో ఎందుకు పోల్చుకుంటాము? కోయిలను చూసి అసూయపడే గాయకుడు, నాట్యంలో నెమలిగా మారాలనుకునే నాట్యకత్తె, నాకు ఇంకా తారసపడాలి! ప్రకృతిలోని మిగిలిన సౌందర్యాన్నంతటినీ నిజంగా స్వాగతించి ఆనందించ గల్గుతున్నప్పుడు పరస్సర ప్రత్యేక ప్రేమిను ఎందుకు ఆనందించలేకపోతున్నాము?

ఇతరుల సౌందర్యం చేత లేదా ఇతరుల ఐశ్వర్యం చేత లేదా ఇతరుల వైపుణ్యం దేత మనమెందుకు తీవ్రంగా బెదిరించబడాలి?

ఇది సాధారణ సాంఘిక వర్గన మాత్రమే. పోటీ ప్రపంచంలో పెంచబడి, ఇంకా ఇంకేదో లభించిందని మనకేదో తక్కువయిందని మనం ఊహించుకుంటూ ఉంటాము!

దలైలామా మనోహరంగా పరిశీలించారు:

"చాలామంది ప్రజలు ప్రపంచంలో పరిమిత మొత్తంలో ఆనందం లభ్యమవుతుందని ప్రదర్శిస్తుంటారు! ఇంకొకరు సంతోషంగా ఉంటే, మనం మన సంతోషంలోని వ్యక్తిగత భాగం తగ్గిపోయినట్లుగా భావిస్తుంటాం! శూన్య దృక్కులతో మన గురించిన లోతైన అనుభూతితో మనం వెళ్తూంటాం. దీనికి విరుద్ధంగా, ఇతర వ్యక్తిదేన్నయినా పొందిన ప్రతిసారి మనం ఆనందాన్ని అనుభవిస్తే మన సంతోషం మొత్తం ప్రపంచ జనాభాచేత కోట్ల రెట్లు అవుతుంది."

పోలిక రెండు రకాలుగా ఉంటుంది. నిర్మాణాత్మక పోలిక, విధ్వంసాత్మక పోలిక. నిర్మాణాత్మక పోలిక ఆవశ్యకం, వాంఛనీయం.

వాస్తవ ప్రపంచంలో, మిమ్మల్ని మీరు కొలుచుకోవటానికి అది కొలబద్దగా ఉపయోగ పడుతుంది. అది ప్రేరేపించే ముల్లును - అభివృద్ధి పరచటానికి ఉద్దీపకంగా

సమకూరుస్తుంది. పోల్చకుండా మిమ్మల్ని గూర్చిన వాస్తవ ప్రశంస మీకు ఎలా కలుగుతుంది?

వాస్తవాన్ని అంగీకరించటానికి చూపే అశక్తత నుంచి విధ్యంసాత్మక పోలిక ఉద్భవిస్తుంది. ఈ మహా విస్తృత ప్రపంచంలో, మీరు చేసేది ఏమయినప్పటికి ఎవరో ఒకరు నిశ్చయంగా నీకంటె మేల్తరమయిన వారుంటారు. 99.99% పాళ్ళు మీరు ప్రపంచంలో శ్రేష్ఠతములయిన గణిత శాస్త్రజ్ఞులుకారు, అత్యంత వేగవంతమయిన పరుగెత్తేవారు కారు లేదా అత్యంత నైపుణ్యం కల చిత్రకారులు కారు. దాని అర్థం ఈ విషయాలను మీరు ఏమయినా తక్కువ ఆనందిస్తున్నారా?

మీకు లోపించింది అనే దానిపై కేంద్రీకరించటమనే దాని సామాన్యార్ధం మీరు న్యూనతాభావ మార్గంలో పయనిస్తున్నారన్నమాట - వీటిలో ఒకటి ఎవరికి అవసరం. మీ చుట్టూ చూడండి. సరిగా మీలాగే మరెవరయినా ఉన్నారేమో మీకు తెలుసా? మీరెంత ప్రత్యేకమో మీరు చూశారా? మిమ్మల్ని మీరు ఇతరులతో పోల్చుకుని దైన్యాన్ని భావిస్తే, కేవలం మిమ్మల్ని మీరు తగినంత ప్రశంసించుకోవటం లేదని అర్ధం. చిన్నకథ:

ఒక జెన్ మాస్టర్‌కు తెలివయిన, శ్రద్ధాళువయిన, నిజాయతీపరుడయిన శిష్యుడున్నాడు. జ్ఞానోదయాన్ని పొందటానికి దీర్ఘకాలిక శ్రమ సాధ్య విధానాలను అవలంభించటానికి కావలసిన ఓర్పు అతనికి లేకపోవటం మాత్రమే అతని సమస్య.

ప్రతిరోజు మాస్టర్ దగ్గరకు వచ్చి అడుగుతుండేవాడు. "నేను బుద్ధుడిలాగ ఎప్పుడవుతానో చెప్పండి మాస్టర్!" మాస్టర్ కేవలం నవ్వి ఊరుకునేవారు, జవాబిచ్చేవారు కాదు. మాస్టర్ సూచనమేరకు పగలు, రాత్రి, ప్రతి విధానాన్ని అభ్యసిస్తూ ఉన్నప్పటికి ఇంకా సమాధానం రాకపోయేసరికి, శిష్యుడు జ్ఞానోదయంకోసం దప్పికతో వెర్రిక్కిపోయాడు. తుదకు, ఒకరోజు అన్వేషణకు విలువలేదని నిర్ణయించుకున్నాడు. అతడు మాస్టర్ దగ్గరకు వెళ్ళి అభ్యర్థించాడు,

"నేను మిమ్మల్ని విడిచి వెళ్ళేముందు నాకో విషయం చెప్పండి, నేను ఎప్పటికయినా బుద్దుణ్ణి కాగలనా లేనా?"

సమాధానంగా, మాస్టర్ శిష్యుణ్ణి కోపంతో ముఖం మీద కొట్టాడు.

తత్ క్షణం, శిష్యుడు తన వాస్తవ ప్రకృతిని తెలుసుకున్నాడు.

అరచేతి దెబ్బవల్ల మాస్టర్ ఏమి ఉద్దేశించాడు?

అత్యధికంగా ఆశించాడని అతడు శిష్యుడిపై ఆగ్రహించాడా?

కాదు. శిష్యుడు ముందే బుద్ధుడయ్యాడు అనే జాగృతిని శిష్యుడికి కలిగించటానికి మాస్టర్ ఆవిధంగా శిష్యుణ్ణి ప్రేరేపించవలసి వచ్చింది! ముందే అయి ఉన్న మీరు మళ్ళి అలా ఎలా అవుతారు?

మీరు వాస్తవంగా ఎంత అసాధారణమైన వారో మీరు మరచిపోయేటంతగా మీ అంతరాత్మతోడి సంపర్కం లేకుండా ఉన్నారు. ఒకసారి మీరు దీన్ని తెలుసుకుంటే, పోల్చుకోవలసిన అవసరం సహజంగా పోతుంది. మీరు పోల్చుకోవాలని మీరు అనుకున్నా, ప్రతివ్యక్తికి విభిన్నంగా నిర్దేశ సామాన్యాంశమెక్కడ?

కాబట్టి పోలిక దృక్పథాన్ని విడనాడండి.

జ్ఞాపకముంచుకోండి, మీరు వాస్తవంగా ప్రత్యేకంగా - సరిగా వేరే ప్రతి ఒక్కరిలాగానే!