129. Rozdział 27 – Mistrz – Oświecone Życie

Chitram vadataror mooley vriddhah shishyaa gurur yuvah Gurostu maunam vyaakhyaanam shishyaastu chinnah samshayah Pod drzewem figowym siedzą uczniowie, stary człowiek, guru to jeszcze młodzież! Guru mówi jedynie poprzez Ciszę Lecz ho! Pytania uczniów znikają same!

Zrozumienie koncepcji pozostanie akademickie, techniki pozostaną narzędziami bez mocy transformacji, do czasu, aż obecność mistrza będzie katalizatorem procesu. Człowiek potrzebuje mistrza do zrealizowania boga.

W tradycji wedyjskiej, nauczyciel duchowy, guru, jest ważniejszy niż bóg. Pisma mówią, iż guru jest matką, ojcem i bogiem, wszystkim naraz i ponad to wszystko.

Bóg jest koncepcją dla większości z nas. Jest niewielu, którzy mogą mówić z powagą, bazując na swoim doświadczeniu boskości, której doświadczyli. Mówi się, iż ten, który doświadczył, nie wyraża, a ten, który wyraża, nie doświadczył. Mistrz jest tym, który doświadczył i który przekazuje to doświadczenie innym, nie jedynie jako wyrażenie, lecz poprzez swój język ciała oraz styl życia.

Mistrz jest wrotami do naszego boskiego doświadczenia. Prowadzi ucznia za rękę do doświadczenia fundamentalnej prawdy jego własnej wewnętrznej boskości. W trakcie procesu, uczeń staje się mistrzem i cykl trwa dalej.

To boskie koło oświecenia, dające w rezultacie doświadczenie swojej prawdziwej natury, przełamuje błędne koło pragnień i cierpienia, w które każdy z nas jest złapany. To z głębokim zrozumieniem Budda powiedział, iż wszelkie pragnienia są cierpieniem. Budda odniósł się do ludzkiej natury, która szuka spełnienia tych pragnień zewnętrznie poprzez zmysły. To nigdy się nie wydarzy. Pragnienia wciąż rosną. To jedynie doświadczenie wewnętrznej błogości, wyrastające ze zrozumienia swego nieskończonego potencjału może wyeliminować cierpienie, które stało się ludzką naturą.

Mistrz jest lustrem. Jest inteligentnym lustrem energii, które prowadzi nas do odkrycia tego, kim jesteśmy. Zacznijmy teraz tę podróż.