12. Umysł nie jest maszyną

Według wedyjskiej* psychologii, nie jesteśmy zaniepokojeni. W rzeczywistości jesteśmy źródłem tego niepokoju. Zrozumcie to dobrze, nie jesteście napięci, lecz jesteście napięciem. Nie jesteście zestresowani, lecz jesteście źródłem stresu. Pomiędzy tymi dwoma jest duża różnica. Spójrzmy na to dokładniej. Wtedy zrozumiecie. Nie jesteście napięci. Jesteście napięciem. Jest bardzo duża różnica pomiędzy 'jesteś zaniepokojony' a 'jesteś niepokojem'.

Grupa poważanych i doświadczonych naukowców, po wielu latach badań, doszła do stwierdzenia. Mówią: nie możemy uczynić człowieka odpowiedzialnym za swoje czyny, jeżeli nie nauczymy go jak zarządzać swoimi emocjami przez zarządzanie tym, co się dzieje wewnątrz człowieka.

To, co święte pisma wedyjskie* mówiły pięć tysięcy lat temu, teraz to samo mówią współcześni naukowcy. Te pisma dostarczają również rozwiązania i odpowiedzi dla tego odwiecznego problemu. Umożliwiają połączenie przepaści pomiędzy Zachodnią psychologią a wedyjską psychologią.

Zachodnia psychologia stale daje nam nadzieję, iż możemy powrócić do normalności, pozostawiając Ja, jako Ja. Na przykład, jeśli czujemy gorąco w tym pomieszczeniu, możemy naprawić klimatyzację i znów będzie komfortowo. Lecz zapominamy o ważnym czynniku. W momencie zainstalowania klimatyzacji, trzeba zacząć o nią dbać. To rodzi nowe napięcie. To przynosi dodatkowe problemy. Teraz potrzebujemy elektryczności, musimy płacić rachunki i do tego wszystkiego potrzebujemy pieniędzy. Gdy idziecie do pracy, już nie cieszycie się tym pokojem. Pokój i klimatyzacja istnieje, ale wy jesteście gdzieś indziej, pracując, aby zapłacić rachunki za klimatyzację!

Zapominamy o ważnym czynniku. Ty będąc, jako ty, to choroba. Koncepcja umysłu, według Zachodniej psychologii, to maszyna. Według wedyjskiej psychologii, to proces. Umysł nie jest maszyną, lecz procesem. On się cały czas dzieje. Słowo 'manas', które jest sanskryckim słowem oznaczającym umysł, oznacza również coś stale się dziejącego, coś niebędącego pasywnym i martwym, lecz coś dynamicznego i żywego.

Zachodnia psychologia nalega na ten pomysł, iż umysł jest biomechaniczną maszyną. Wszyscy nieświadomie wierzymy, iż umysł jest materią, rzeczą lub maszyną. Z tego powodu stale łączymy przeszłe wydarzenia w umyśle, jako łańcuch, i zaczynamy wierzyć, że umysł jest czymś dotykalnym, konkretnym.

Łączenie niepołączonego

Pozwólcie, że dam wam przykład. Słaby nastrój, którego doświadczyliście dziesięć lat temu, słaby nastrój, którego doświadczyliście dziewięć lat temu, słaby nastrój, którego doświadczyliście osiem lat temu, słaby nastrój, którego doświadczyliście siedem lat temu oraz słaby nastrój, którego doświadczyliście wczoraj są kompletnie niepołączonymi i niezależnymi wydarzeniami. Wszystkie wydarzyły się w innym celu, z innych powodów, w różnym czasie i sytuacji. Wy łączycie te wszystkie niepołączone wydarzenia i mówicie, 'Moje życie to depresja.'

Słaby nastrój, którego doświadczyliście lata temu, miesiące temu, tygodnie temu lub dni temu są niepołączonymi i niezależnymi wydarzeniami. Piętnaście lat temu, mogliście mieć słaby nastrój i czuć depresję, ponieważ zgubiliście wasze zabawki. Dziewięć lat temu, mogliście mieć depresję, ponieważ wasza dziewczyna od was odeszła. Kilka lat temu mogliście mieć depresję lub źle się czuć, ponieważ wasz syn was nie słuchał. Powody były inne, sytuacje były inne, przyczyny zupełnie inne. Jednak, gdy połączycie razem te wszystkie słabe nastroje i zdecydujecie, 'Moje życie jest pełne depresji,' stworzycie dla siebie piekło!

W momencie, gdy zaczniecie wierzyć, iż wasze życie jest depresją, wasze życie rzeczywiście stanie się depresją. Proszę zrozumcie, że tylko w to, co wierzycie, że jest waszą przeszłością, możecie odtworzyć w przyszłości. Wszyscy wiemy, iż nie potrafimy latać, bazując na naszych przeszłych doświadczeniach. Jak możemy wierzyć, że od jutra będziemy mogli latać? Nie, nie możemy. W cokolwiek wierzymy, że jest naszą przeszłością, tylko w to możemy wierzyć, że będzie naszą przyszłością. Zatem, gdy uwierzymy, że nasza przeszłość jest wypełniona depresją, stworzymy nieświadomą wiarę, iż nasza przyszłość również będzie depresją.

Kiedy wierzymy, że nasz umysł jest tylko rzeczą, bio-maszyną, tworzymy dla siebie piekło. Na szczęście dla nas, umysł nie jest rzeczą. Istnieje nadzieja. Prawda jest taka, że umysł nie jest rzeczą jak nas wszystkich nauczono; jest procesem. Nie jest rzeczownikiem, jest czasownikiem.

Kiedy wierzymy, że umysł jest rzeczą, miejcie jasność, tworzymy problemy, które nie istnieją.

Krótka opowieść:

Człowiek poszedł do psychiatry i powiedział, 'Doktorze, moje życie jest pełne problemów'. Doktor odparł, 'Życie każdego człowieka to problem. Nie martw się. Każdego tygodnia będziemy mieć trzy sesje, które będą kosztować po sto dolarów.'

Człowiek na to, 'Doktorze, trzy sesje na tydzień, każda za sto dolarów, rozwiąże twoje problemy. Ale co z moim problemem!'

Zrozumcie, w momencie, gdy zaczniemy wierzyć, iż umysł jest tylko maszyną, stajemy się bezradni. Żaden psychiatra nie pomoże. Żaden psychoanalityk nie pomoże. Żadna metoda nie pomoże, ponieważ podstawowe założenie jest błędne. W momencie, gdy weźmiemy błędne wierzenie, cokolwiek na nim wybudujemy, nie uda się to. Nie może to być prawda. Potrzebujemy zrozumieć podstawową prawdę, iż umysł jest procesem; nie jesteśmy w napięciu, ale jesteśmy napięciem.

W jaki sposób podejmujemy decyzje?

Jedynie około dziesięć procent tego, co odbieramy zmysłami zostaje zanotowane w naszym świadomym umyśle. Wszystko pozostałe przechodzi bezpośrednio do naszego nieświadomego umysłu. Z tego powodu wielokrotnie nawet nie pamiętamy miejsca, które mijamy każdego dnia. Tak długo, jak ten zmysłowy odbiór nas nie interesuje w pewien sposób, nie zostaje zapamiętany.

Zobaczmy teraz, co dzieje się z tym zmysłowym odbiorem, który zostaje zapisany w naszym świadomym umyśle. Wrażenia te zostają posegregowane przez części naszego umysłu oraz zidentyfikowane. Wasz świadomy umysł zapamiętuje, czy osoba, którą przed sobą widzicie jest wam znana czy jest nieznajoma. Jak chcecie według niej się zachować przestaje być decyzją podejmowaną na poziomie świadomym. Jeśli ją znacie, wasze nastawienie względem niej oraz wasze działania będą bazować na waszych wspomnieniach, które są wyryte w waszej pamięci. W przypadku, gdy osoba przed wami jest wam nieznana, sam wygląd tej osoby wyzwoli nieświadome reakcje. W obu przypadkach, dane przechodzą do waszego nieświadomego umysłu w celu podjęcia decyzji, co powinniście zrobić.

Dla większości z nas, mniej niż dziesięć procent umysłu jest świadome. Mniej niż dziesięć procent tego, co odbieracie zmysłami zostaje odnotowane świadomie. Jest możliwe, aby mniej niż jeden procent waszych decyzji było racjonalne!

Istnieją dwa sposoby na odzyskanie kontroli. Pierwszy to zredukowanie uwarunkowań, które nas wiążą. W naszych programach medytacji, pracujemy nad usunięciem i roztopieniem tych samskar* , które nas wiążą. Drugi sposób to być w chwili obecnej, w całkowitej świadomości i kontroli.

Wykroczcie poza czas – bądźcie w teraźniejszości

Wasze myśli zawsze dotyczą waszej przeszłości lub przyszłości. Możecie myśleć jedynie o tym, co się wydarzyło w przeszłości lub co wydarzy się w przyszłości. Wasze myśli dotyczące przeszłości dotyczą na ogół żalu tego, czego nie zrobiliście lub poczucia winy tego, co zrobiliście.

Proszę zrozumcie, ani przeszłość ani przyszłość nie jest prawdziwa. Przeszłość jest martwa i odeszła. Najczęściej nawet nie uczymy się od przeszłości. To, co chcemy zrobić, to użyć naszej przeszłości, aby pokierować przyszłością. To jak prowadzić samochód patrząc jedynie na wsteczne lusterka! Z pewnością wiecie jak to się kończy!

Przyszłość jest nawet bardziej nieprawdziwa. Nie wydarzyła się. Macie bardzo małą kontrolę nad waszą przyszłością tacy, jakimi jesteście, ponieważ wasze wszystkie działania są kontrolowane przez nieświadomy umysł. Jesteście kierowani wyrytymi wspomnieniami waszej przeszłości. Wasze myśli są niczym innym jak ruchem waszego umysłu pomiędzy przeszłością a przyszłością. Wasz umysł nigdy nie chce odpocząć. Jeśliby odpoczął, wiedzielibyście, że możecie żyć bez niego!

Jeśli tylko pozwolicie odpocząć umysłowi lub nawet przekonać go do odpoczynku, zobaczycie, że osiągniecie stan błogości. Ten stan to chwila obecna. Wasza wszelka przyszłość musi wydarzyć się w chwili obecnej. To, co zadecydujecie w chwili obecnej stanowić będzie waszą przyszłość. Gdy zadbacie o chwilę obecną, gdy będziecie żyć świadomie w chwili obecnej, już nigdy nie będziecie mieli powodu do żałowania lub poczucia winy względem waszej przeszłości.

Oś na środku reprezentuje 'czas'. W dowolnym czasie, im jest wyższa wasza Ilość Myśli na Sekundę (TPS – Thoughts Per Second), tym wasza świadomość bardziej oddala się od chwili obecnej. Po prostu martwicie się o przyszłość, przez co pozwalacie, aby przemknęła się ona do przeszłości, nawet nie zerkając na teraźniejszość.

Gdy wasza TPS maleje, zbliżacie się coraz bardziej do teraźniejszości, a gdy to się stanie, będziecie mieć jaśniejszy ogląd przeszłości oraz przyszłości. Możecie się zastanawiać, co takiego ma być jasne, jeśli chodzi o przeszłość. Można zrozumieć, że przyszłość może być niejasna, ale przeszłość? Żyliście w niej, dlaczego miałaby być niejasna! Trzeba zrozumieć, że to, co teraz pamiętacie o przeszłości, jest waszą oceną przeszłości, nie tym, co się wydarzyło. Jak często rozmawiamy o złotej przeszłości? Jak wiele napisano o 'złotej przeszłości'! Nie ma nic złotego w przeszłości. Chcemy zapamiętać dobre chwile, więc wygląda na złotą.

Gdy znajdujecie się w intuicyjnym stanie, miejcie jasność: w tych chwilach, wasza TPS maleje zupełnie, a wy znajdujecie się bardziej w teraźniejszości. Gdy wasza TPS wynosi zero, możecie wyraźnie widzieć całą przeszłość i przyszłość.

Punkt, w którym przyszłość spotyka przeszłość to teraźniejszość. Tutaj wasza częstotliwość myśli wynosi zero, a wy jesteście w stanie bez-umysłu. Nie kontrolujecie lub uciszacie całkowicie umysł, co jest niemożliwe. Wychodzicie poza umysł, co jest możliwe.

Medytacja uspokaja umysł. Medytacja odłącza umysł, aby umysł nie mógł się bawić. Możemy również osiągnąć ten stan w obecności mistrza. Mistrz jest zawsze w stanie bez-umysłu, czyli w stanie zero TPS. Gdy znajdujecie się w obszarze jego uważności, czy to fizycznie czy inaczej, wasza TPS również maleje. Możecie osiągnąć zero TPS po prostu będąc w obecności mistrza. Obecność mistrza jest medytacją. Świadomość mistrza jest medytacją.

Fizjologiczne skutki Stresu

Zobaczyliśmy, co mówią pisma i co ja myślę o tym, jak tworzy się stres. Teraz spójrzmy na to, co mówi nauka.

Wszyscy posiadamy część umysłu, która kontroluje nasze funkcje, takie jak oddychanie, trawienie i tego typu aktywności, które ciało wykonuje automatycznie, nieświadomie. Natura stworzyła system bezpieczeństwa w części naszego umysłu zwanego podwzgórzem. Ta część mózgu również zawiera to, co biolodzy nazywają móżdżkiem.

Naukowcy behawioralni często mówią o reakcji 'walcz lub uciekaj'. Gdy ciało-umysł widzi zagrożenie naszego życia, podwzgórze zostaje zaalarmowane przez nasz nieświadomy umysł. Nieświadomy umysł funkcjonuje miliony razy szybciej niż świadomy umysł. Zatem, zanim świadomie będziemy wiedzieć o niebezpieczeństwie, instynktownie będziemy czujni. Podwzgórze aktywuje przysadkę mózgową, która następnie aktywuje nadnercze, które wydziela adrenalinę, pompowaną do naszych kończyn, rąk i nóg. Wtedy stajemy się gotowi na reakcję 'walcz lub uciekaj' – energia przygotowuje nas albo do walki z zagrożeniem, albo do ucieczki od zagrożenia.

Nieświadomy móżdżek podejmuje decyzje wydzielania substancji do naszego ciała, aby nas chronić. Działało to bardzo dobrze w czasach jaskiniowców, którzy musieli zmagać się z lwami i tygrysami. Musieli być oni gotowi, nawet bez myślenia, do walki lub ucieczki.

Aby badać efekty adrenaliny na istoty ludzkie obecnie, eksperymenty przeprowadzano na atletach. Sprinterzy byli ustawiani na linii startu, a chwile przed podniesieniem pistoletu na znak rozpoczęcia biegu, sędzia opuszczał rękę. Zatem sprinterzy cofali się i ustawiali jeszcze raz. Powtórzono to sześć razy. Nawet nie przebiegając metra, sprinterzy padał na linii startu! Poziom adrenaliny w ich ciałach stawał się niebezpiecznie wysoki. Ratująca życie adrenalina może być zabójcą, gdy jest produkowana bez powodu.

Szanse spotkania tygrysa lub lwa są niewielkie obecnie. Mimo to, nasz nieświadomy umysł wysyła sygnały o takim zagrożeniu. Nazywa się to 'atak strachu'. Psycholodzy oceniają, że doświadczamy około pół tuzina takich ataków każdego dnia. Te ataki strachu produkują w nas duże ilości adrenaliny. Ustalono, iż depresja jest bezpośrednim skutkiem produkcji adrenaliny tego typu. Depresja, z kolei, uważana jest za główną przyczynę wielu chronicznych i śmiertelnych chorób.

Badania medyczne odkryły, iż wielu młodych ludzi w bogatych krajach, nawet nastolatków, ma arterie bardzo zablokowane, w ten sposób, iż przypominają one arterie sześćdziesięcioletnich ludzi! Lekarze ustalili, iż fizyczne warunki to tylko część problemu. Znacznie większa część to warunki emocjonalne. Obecnie jest całkiem dobrze ustalone, iż reakcje emocjonalne powodują bezpośrednio nadejście ataku serca lub zawału, mimo, iż fizyczne warunki ku temu mogły być już od dawna obecne.

Stres jest zabójcą, ale on jest w umyśle.