Herwonnen onschuld opent vele deuren in het leven🔗

Verlichting leven is pure onschuld met enorme intelligentie.

Het lijkt misschien vreemd om over onschuld te spreken nadat je het over intensiteit hebt gehad, maar in de waarste zin van het woord kun je niet intens zijn in wat je doet tenzij je onschuldig bent aan andere agenda's. De onschuld waar ik het over heb, is misschien niet wat je eigen woordenboek als onschuld definieert. Waar ik het over heb is de onschuld van een kind. Een kind is intens in alles wat het doet. Volwassenen hebben die kracht verloren, maar ze kan herwonnen worden.

Wat is onschuld?

Voortdurend wordt ons gevraagd goed, zuiver en onschuldig te zijn. Het idee van onschuld wordt ons opgedrongen. Voortdurend wordt ons door de maatschappij, door moralisten, geleerd dat iets goed is en iets fout, dat iets zuiver is en iets onzuiver, dat iets goed is en dat iets slecht is, dat iets onschuldig is en dat iets bedorven is. Voortdurend wordt ons het idee van goed en slecht bijgebracht. We worden gedwongen om iets in praktijk te brengen dat goed is of wat de maatschappij denkt dat goed is.

Maar het leven is op geen enkele manier gerelateerd aan wat de maatschappij gelooft. Het leven is totaal anders. Wat de maatschappij gelooft is anders dan wat het leven is. Er is een mooi gezegde: "Als je denkt, denk je op een algemene manier. Maar als je leeft, kun je niet generaliseren. Dit is net als wat ze in marketing zeggen: 'Denk globaal, maar handel lokaal.'

Situaties kunnen niet gegeneraliseerd worden. In je leven zijn er zoveel dingen waarbij veralgemenisering niet mogelijk is, waarbij je niet kunt beslissen wat te doen en wat niet te doen op basis van populaire richtlijnen. Al je ideeën over moraliteit, over goed en kwaad, hebben misschien geen enkele praktische relevantie. Iemand vroeg me: ‘Swamiji, waarom spreken onze oude Hindoe geschriften niet over gokken? Alleen de heldendichten spreken over gokken.'

Ik zeg hen dat er in die tijd geen gokken was, hoe verwacht je dan dat ze over gokken spreken? Natuurlijk verbiedt geen enkel Hindoe geschrift gokken of drugs omdat deze problemen in die tijd niet bestonden. Als het op moraliteit aankomt, hangt het volledig af van de situatie. Moraliteit is relatief, niet existentieel.

Onschuld betekent zuiverheid van de innerlijke ruimte, niet beïnvloed worden door gedachten of gegraveerde herinneringen. Laat het heel duidelijk zijn, zelfs als je je emoties zoals woede, hebzucht en lust niet uit, als ze aanwezig zijn in je innerlijke ruimte, ben je nog geen volledig en onschuldig persoon. Sociaal gezien ben je misschien zuiver, dat is alles. Aan de andere kant, als je je woede, lust en hebzucht uit, maar niets raakt je innerlijke ruimte en je leeft als een onschuldig kind, dan is het heel duidelijk, je bent een zuiver wezen.

Je kunt zien dat kinderen boos worden. Kinderen zijn ook hebzuchtig. Ze bouwen hun persoonlijkheid vooral op hebzucht. Daarom zijn ze zich zo bewust van hun 'mijn' houding. Probeer maar eens speelgoed van een kind af te pakken. Het kind zal zich gedragen alsof zijn leven wordt afgepakt. Hij zal schreeuwen en gillen. Dat komt omdat zijn hele persoonlijkheid is gebouwd op de 'mijn'-houding. Kinderen hebben hebzucht en woede, maar je kunt ze niet onzuiver noemen. Dat komt omdat wat je ook als onzuiver beschouwt, hun innerlijke ruimte niet beïnvloedt. Ze zitten en spelen met hun speelgoed en na een paar uur gooien ze het weg en gaan weg. Ze dragen niets in zich. Hun innerlijke ruimte is mooi en zuiver.

Je kunt ze geen dieven noemen, zelfs al hebben ze iets gestolen, omdat ze niet het idee hebben dat iets van iemand is en dat je het niet van hen kunt afpakken. Het idee dat een voorwerp iemands eigendom is, bestaat niet in hen. Onschuld is zuiverheid. Als je weet dat een voorwerp iemands eigendom is, zelfs als je het niet steelt maar als je het op de een of andere manier begeert, dan ben je nog geen dief geworden, alleen vanwege de politie, dat is alles.

Onschuld houdt rechtstreeks verband met de innerlijke ruimte. Het is op geen enkele manier gerelateerd aan de uiterlijke wereld. In de Shiva Sutras geeft Shiva ons technieken om deze onschuld te bereiken. Als je Shiva's leven volgt zoals dat in de Hindoe mythologische verhalen wordt beschreven, zul je geen sociale of traditionele onschuld in hem kunnen zien. Maar er zal de pure en ultieme onschuld zijn. De plaats waar hij leeft of de manier waarop hij leeft is niet direct gerelateerd aan zijn zuiverheid of onschuld. Shiva leeft op een kerkhof waar lichamen worden gecremeerd, omringd door geesten en spoken.

Het woord Shiva in het Sanskriet betekent 'goedgunstigheid zonder reden'. Deze redenloze goedgunstigheid, de energie om gelukzaligheid te scheppen waar hij ook is, waar hij ook gebeurt, komt voort uit zijn onschuldige innerlijke ruimte.

In de vedische traditie zijn er geschriften die Upanishads worden genoemd. Het woord Upanishad in het Sanskriet verwijst naar onderwijs van een meester aan zijn discipelen terwijl zij bij hem zaten. Er zijn 108 van zulke Upanishads. Zij vormen de essentie van de verlichting wetenschap die door de grote meesters uit de vedische tijd is overgeleverd. Een van deze, de Chandogya Upanishad²⁶⁰ beschrijft een prachtig verhaal:

Een jongen met de naam Satyakama gaat naar een meester op zoek naar verlichting. De meester geeft hem vierhonderd koeien en zegt hem: 'Neem deze koeien. Ga in het bos wonen en zorg voor ze. Wanneer deze zich vermenigvuldigen tot duizend koeien breng ze dan terug naar mij.'

Satyakama gaat naar het bos en woont bij de koeien, wachtend tot ze zich vermenigvuldigen. Het duurt vele jaren voordat de koeien zich tot duizend hebben vermenigvuldigd. Al die jaren zit hij en praat met niemand en is alleen maar bij de koeien. Al snel vergeet hij de menselijke taal. In diepe stilte, zonder relatie met een mens, verliest hij langzaam zijn uiterlijke identiteit.

Tegen de tijd dat er duizend koeien zijn, is hij vergeten hoe hij moet tellen. Hij zit gewoon te wachten, met een prachtig gevoel van extase.

Tenslotte komt er een koe naar hem toe en zegt: 'Meneer, we zijn nu met duizend koeien. We kunnen terug naar de meester.'

Hij antwoordt: 'Is dat zo? Goed dan.'

Satyakama is in ecstasy. Hij is de weg terug vergeten. De koeien wijzen de weg. Op de terugweg instrueren de dieren, de vogels en zelfs het vuur dat hij aansteekt over de natuur van Brahman²⁶¹, de ultieme waarheid.

Wanneer Satyakama terugkeert naar de meester, kijkt de meester hem aan en glimlacht. Hij zegt: 'Je ziet er zo stralend uit als de kenner van de Waarheid, Satyakama. Wie heeft jou onderwezen?'

Satyakama vertelt hem hoe hij de Waarheid had begrepen door dieren en vogels en verzoekt de meester hem de Waarheid in zijn eigen woorden te onderwijzen.

De meester zegt: 'Je kent de Waarheid al,' en zegent hem.

Het verhaal zegt dat Satyakama, gewoon door te zijn, gewoon door te luisteren naar wat de natuur te zeggen heeft, zich in de Waarheid vestigde. Hij werd verlicht.

Totale onschuld leidt tot verlichting.

Satyakama vraagt de meester om verlichting en de meester vraagt hem om koeien te vermenigvuldigen! Velen van jullie zullen vragen, wat hebben koeien met verlichting te maken? Gelukkig was Satyakama niet zo intellectueel. Gelukkig kreeg hij geen formele intellectuele opvoeding. Dus stelde hij deze vraag niet! Hij was eenvoudig, onschuldig en nederig, klaar voor de transformatie om te gebeuren. Hij had geen logica om te gebruiken.

Begrijp, tenzij je zonder logica bent, of moe van logica, kun je niet klaar zijn voor de transformatie. Logica kan je niet helpen om zelfs je eigen leven te begrijpen. Logica kan je niet helpen om zelfs maar in je eigen geest te kijken. Hoe kan het je helpen te veranderen?

Mensen vragen me: 'Swamiji, waarom ben je tegen logica?' Ik ben niet tegen logica. Ik zeg je alleen dat al je lijden te wijten is aan logica zonder intelligentie. Jullie logica creëert zoveel politiek in jullie van 's morgens tot 's avonds.

energiebron waarvan de individuele energie van de ziel een holografisch deel is.

Wat is politiek? Het is niets anders dan verschillende meningen over hetzelfde onderwerp, is het niet? Let nu op je geest. Het zegt 's morgens iets en 's avonds iets anders over hetzelfde onderwerp. Dit creëert een dilemma in je geest. Je geest zelf is zo'n dilemma.

Mensen zeggen dat er in alle spirituele organisaties zoveel politiek is. Ik vraag hen: ‘Wat bedoel je?’

Er is politiek in de personen zelf die deze uitspraak doen! Om politiek te bedrijven, heb je niet eens twee mensen nodig. Eén persoon is meer dan genoeg. Eén enkele persoon met logica is genoeg, want 's morgens zal zijn logica iets zeggen en 's avonds zal ze iets anders zeggen! Natuurlijk is de strijd tussen jou en jou politiek! Heb ik gelijk? Waarom beweer je dan dat zelfs spirituele organisaties politiek bedrijven?

Als je de beslissingen die je 's morgens neemt en de beslissingen die je 's avonds neemt naast elkaar voor je legt, dan zie je in jezelf een politicus zitten!

Logica staat niet toe dat je eenvoudig en onschuldig bent. Het laat de transformatie niet gemakkelijk gebeuren. Logica moet overwonnen worden om de transformatie te laten gebeuren. Alleen wanneer er geen logica is, kan er onschuld zijn. Onschuld is de ruimte voor transformatie om te gebeuren.

In het geval van Satyakama, werd hij gelukkig niet beïnvloed door de logica.

De discipel gaat naar de meester voor verlichting en de meester zegt hem: 'Goed, neem deze koeien, ga naar het bos en blijf daar tot ze duizend koeien zijn geworden. En kom dan terug!

Als de zoeker van vandaag in de plaats van die discipel was, zou hij gezegd hebben: ‘ Ik denk dat de meester me probeert uit te buiten. Hij wil duizend koeien, daarom zegt hij mij dit werk te doen. Hij gebruikt mij om zijn werk gedaan te krijgen.' Onschuld is verloren gegaan voor logica! Dat is de reden waarom geen enkele moderne zoeker zulke verbazingwekkende technieken ontvangt.

Begrijp, dit is niet zomaar een verhaal. Er zit een grote waarheid achter. In alle onschuld volgde Satyakama gewoon wat de meester zei. Verder verloor hij zijn logica van het tellen. Hij was volledig verloren in extase en vreugde. De geest stopte met functioneren. Hij gaf niet om duizend of tweeduizend. Enkel de onschuld en de aanvaarding veroorzaakten het grootste gebeuren van verlichting in hem! Wanneer je volledig aanvaardt, heb je het verstand niet nodig. Het verstand is alleen nodig wanneer je leeft met strijd, alleen wanneer je vecht. Accepteer alleen dit moment jezelf in de uiterlijke wereld en de innerlijke wereld. Je zult verlicht naar buiten gaan.

Zoveel jaren lang, terwijl hij volledig accepteerde wat de meester zei, was Satyakama gewoon. Wat kan er anders met hem gebeuren dan verlichting?

Je zou kunnen denken, 'Hoe kan eenvoudige aanvaarding zo'n groot werk doen?' Het probleem is dat zelfs spirituele kennis door ons benaderd wordt met de ruimte van een intellectuele geest. Het is vanuit die intellectuele ruimte dat wij het 'hoe' vragen. Intellect stelt altijd vragen. Onschuld begint onmiddellijk in praktijk te brengen wat de meester zegt. Dat is het verschil.

Shiva zegt in de Shiva Soetra's, 'Absorbeer de ultieme waarheid, zintuigen uitgeschakeld, en wees bevrijd.'

Waarom gebruikt hij de woorden 'zintuigen uitgeschakeld'? Hoe kom je erachter of je ergens volledig in verloren bent? Je zintuigen zullen niet werken! Je zult niet zien of horen! Dat is de manier om erachter te komen. Als je zintuigen nog werken, ben je nog niet verloren.

Shiva zegt, 'Absorbeer de ultieme waarheid, zintuigen uitgeschakeld, en wees bevrijd.' Wanneer je zintuigen werken kan je denken dat je hoort, maar het kan zijn dat je niet echt luistert. Het zintuig kan werken, maar niet de energie die het zintuig activeert. Horen is iets anders dan luisteren. Als je alleen maar hoort, is het intellect nog steeds aan het werk. Als je luistert dan ben je verloren. Dan is het intellect er niet meer. De klik gebeurt. Je zit helemaal versmolten. Je sluit alles uit behalve jezelf en de meester. Je bent volkomen onschuldig en open zoals Satyakama. Dan is één woord van de meester genoeg en je wordt verlicht!

Hij bedoelt dat in die volkomen onschuldige en open staat, inwijding verlichting is. Slechts een woord is genoeg om te verlichten. Shiva geeft de inwijding zelf als een techniek. Hij zegt, 'Luister gewoon terwijl de meester de waarheid uitspreekt en wordt verlicht!'

Hoe kan louter luisteren tot verlichting leiden? Waarom gebeurde het met Satyakama terwijl het niet met ons gebeurt? Ten eerste was hij onschuldig en daarom intelligent om de instructie van de meester te ontvangen. Ten tweede, hij was moedig genoeg om ermee te leven. Hij had volledig vertrouwen in de meester. Onschuld gaat altijd gepaard met vertrouwen.

Ik vraag je niet om duizend koeien voor me te halen. Nee! Ik vraag je om in dezelfde stemming te komen als Satyakama. Kom met dezelfde onschuld. Je hoeft niet precies te doen wat Satyakama deed. Maar je moet zijn als Satyakama. Als je zo bent, kan in dit moment de transformatie plaatsvinden. Juist op dit moment kan de transmissie van licht gebeuren.

Het woord upanishad betekent 'zitten aan de voeten van de meester'. In het oude India was er de gurukul²⁶² traditie van meesters en discipelen. Kinderen werden op zevenjarige leeftijd bij de meester achtergelaten en zij groeiden op met een prachtige centrering in hun bewustzijn. Meesters

zijn levende belichamingen van waarheden van de geschriften. Hun gedachten, woorden en daden komen voort uit de ultieme Waarheid. Discipelen pikken de waarheid op door alleen maar om hen heen te leven.

Swami Sri Yukteshwar Giri²⁶³, een verlichte meester uit India zegt: ‘Zitten met de meester is niet alleen in zijn fysieke aanwezigheid zijn, maar hem in je hart houden, in principe één met hem zijn en jezelf op hem afstemmen.' Dit is de hele techniek van upanishad. De meester is bovenbewuste energie. Als je je op hem afstemt, stem je je af op die energie. Je kunt je alleen afstemmen door onschuld, openheid.

Openheid is leegte. Laat kennis je niet vullen. Kennis is slechts een werktuig, niet je substantie. Verwerp alle kennis als 'niet dit', 'niet dit'. Wanneer ik zeg verwerp, bedoel ik dat je geen genoegen neemt met enige tussenliggende kennis behalve de ultieme Waarheid. Want wanneer je alles laat vallen wat voortdurend in je opkomt, dan heb je geen andere uitweg meer. Je wordt teruggeworpen in jezelf en het is daar dat je de ultieme Waarheid zult vinden. Het is dan dat je klaar bent om gevuld te worden met de Waarheid. Dan alleen kun je upanishad laten gebeuren.

Adi Shankara, de grote wijze uit het oude India, zong het prachtige Nirvana Shatakam²⁶⁴ toen hij nog maar acht jaar oud was:

Ik heb haat noch liefde,

Ik heb noch hebzucht noch begoocheling,

Ik heb inderdaad noch trots noch jaloezie,

Ik heb geen plicht te vervullen, noch enige rijkdom te verwerven,

Ik heb geen hunkering naar plezier,

Ik ben niet gebonden aan bevrijding,

Ik ben van de aard van puur Bewustzijn en Gelukzaligheid,

Ik ben alle Voorspoed, Ik ben Shiva.

Zo zalig was zijn leegte op die jonge leeftijd.

Als je naar kinderen kijkt, zijn hun ogen de hele tijd gevuld met verwondering en frisheid. Ze zijn zo leeg van binnen. Ze hebben geen mening over wat dan ook. Ze zijn klaar om te ontvangen. Hun

achtjarige leeftijd om zichzelf voor te stellen aan zijn meester, Govindapada.

bereidheid wordt uitgedrukt in hun ogen. Heb je ooit een volwassene gezien met zulke ogen? De ogen verliezen hun glans als we ouder worden, omdat we afgestompt raken door wat we beginnen te weten. Kennis maakt ons dof. We kunnen veel dingen weten, maar het weten mag ons op geen enkele manier afstompen. We moeten altijd leeg van geest blijven.

Als je gewoon naar het leven kijkt zonder meningen, zonder woorden van beschrijving, zonder vaste ideeën, dan ben je als een leeg theekopje waarin de gezette thee kan worden gegoten. Je ontvangt omdat je niets vasthoudt, omdat je leeg bent. Dan verlies je nooit je enthousiasme. Je verveelt je nooit. Je bent als een kind, onschuldig en fris.

Een jong meisje was iets op een stuk papier aan het schrijven. Haar vader vroeg haar wat het was.

> Ze zei: "Ik schrijf een brief. > > Hij vroeg: 'Aan wie?' > > Aan mij', antwoordde ze. > > Wat staat er in de brief?' vroeg hij. > > Zij antwoordde: 'Hoe weet ik dat? Ik heb hem niet gepost en ik heb hem nog niet > ontvangen.'

Er zit zoveel frisheid achter onschuld. Het leven wordt daarmee elk moment een zich ontvouwend mysterie. Dat is de waarheid. Het leven is een zich steeds ontvouwend mysterie. Het is de geest die het typeert. De geest wil het leven altijd op zijn eigen specifieke voorwaarden. Onschuld omarmt het leven met de eigen voorwaarden van het leven. Met de geest vindt het leven geen poort om binnen te gaan met zijn mysteries. Met onschuld wordt het leven verwelkomd om zijn mysteries te delen.

Als je met kinderen verstoppertje speelt, zul je zien dat ze zich op dezelfde plaats zullen verstoppen als jij je de vorige keer hebt verstopt! Niet één keer maar de meeste keren! Hoe is dat mogelijk? Dat komt door één ding: ze bewegen met onschuld. Ze hebben geen idee in hun hoofd. Ze volgen gewoon hun hart. Ze hebben een groot vertrouwen in je, dus ze verstoppen zich gewoon waar jij je verstopt, niet eens vermoedend dat je daar zult kijken! Dat is het mooie.

In de kinderpsychologie wordt een eenvoudig experiment uitgevoerd om het intellectuele bewustzijn van kinderen te bepalen. Het kind krijgt een poppenhuis te zien met poppen van vader, moeder, zoon en dochter. De begeleider neemt de poppen van vader en moeder weg en vertelt het kind dat zij vertrokken zijn om te werken of boodschappen te doen. Het kind wordt gevraagd om de verklaring te bevestigen. Dan wordt het kind afgeleid om elders te gaan kijken en de ouderpoppen worden terug in het poppenhuis gezet waar het kind ze kan zien. Het kind wordt nu gevraagd waar de vader- en moederpoppen zijn, en er zijn zeer interessante waarnemingen in de antwoorden.

Een kind tot vier jaar zal normaal antwoorden dat de moeder en de vader nog weg zijn om te werken of boodschappen te doen, ook al kan het hen duidelijk zien in het poppenhuis. Het is pas na die leeftijd, misschien vanaf de leeftijd van vijf jaar, dat het kind een verband legt tussen wat het ziet en de werkelijkheid. Tot die tijd gelooft het kind gewoon wat het eerder is verteld.

Dit is de schoonheid van onschuld. Onschuld vertrouwt. Onschuld maakt zich geen zorgen om uitgebuit te worden. Neurowetenschappers hebben hier nu verklaringen voor. Zij zeggen dat tot de leeftijd van vijf of zes jaar, de hersengolf patronen van een kind zich in de theta- en deltastaten bevinden. Dit zijn zeer beïnvloedbare gemoedstoestanden waarin we dromen en slapen. Dit zijn toestanden van geen identiteit. Tot de leeftijd van twaalf jaar zeggen ze dat de hersengolven zich in de alfa-toestand bevinden, nog steeds erg beïnvloedbaar. Dit is waarom kinderen het meeste geloven van wat volwassenen tegen hen zeggen. In hun onschuld vertrouwen ze.

Als je naar de ogen van kinderen kijkt, zullen ze helder en leeg zijn. Dit is waarom ze in gelukzaligheid zijn. Als je opgroeit, worden je ogen gevuld met kennis. Dan heb je misschien wel zicht, maar geen inzicht, omdat je ziet door je ogen die al gevuld zijn met meningen, oordelen en overtuigingen. Je zicht is niet langer onschuldig. Het is gefilterd en vertroebeld. Je ziet door het filter van je overtuigingen en geconditioneerde herinneringen. Er valt niets nieuws te leren van wat je ziet, omdat het een herhaling wordt van je vroegere herinneringen. Het leren wordt gemist.

Aan de andere kant, wanneer je ziet met lege ogen, gaat alles wat je ziet diep en veroorzaakt het nieuw inzicht. Het leven wordt een zich eeuwig ontvouwend mysterie. De aard van je vraagstelling verandert. De aard van de vraag onthult de diepte van de onschuld van de vraagsteller.

Er zijn drie manieren om een vraag te stellen. Je kunt vragen uit onschuld, of je kunt vragen uit kennis om te laten zien dat je het ook weet, en ten derde kun je vragen om te bevestigen dat wat je weet juist is. Wanneer je vraagt uit onschuld, ben je volledig klaar om het antwoord te ontvangen. Wanneer je vraagt uit kennis, mis je het antwoord volledig. Wanneer je vraagt om bevestiging, verzet je je eenvoudigweg tegen het antwoord.

Een klein verhaaltje:

Zen meesters geven over het algemeen persoonlijke begeleiding in een afgezonderde kamer. Niemand komt binnen wanneer meester en leerling samen zijn.

Een Zenmeester praatte elke dag graag met handelaars en journalisten en met zijn leerlingen. Onder zijn regelmatige bezoekers was een ongeletterde pottenbakker die hem altijd dwaze vragen kwam stellen. Daarna dronk hij thee en ging weg.

Op een dag, toen de pottenbakker daar was, wilde de meester persoonlijk leiding geven aan een leerling, dus verzocht hij de pottenbakker om buiten te blijven.

De pottenbakker vroeg: 'Ik begrijp dat u een levende boeddha bent. Zelfs de stenen boeddha's verhinderen nooit dat mensen voor hen samenkomen. Waarom zou ik dan niet mogen?'

De meester moest naar buiten gaan om zijn leerling te zien.

De vraag van de pottenbakker ging over kennis. Hij miste het leren van het moment. Meesters geven elk moment kennis door. Als er een impliciete openheid is, kan het leren ontvangen worden. In de ruimte van onschuld gebeurt het leren. De kennis van de pottenbakker kwam in de vorm van het absorberen van de meester. Kinderen absorberen alles en iedereen om hen heen als een spons. Er is nog niets dat dit proces belemmert. Daarom werden zij in de oude vedische traditie al op zevenjarige leeftijd naar meesters gebracht. Het fundamentele geheim van leren is te functioneren vanuit een staat van onschuld.

Het probleem is dat zij die niet leeg zijn nooit erkennen dat ze niet leeg zijn. Je kunt ze niet vertellen dat ze vol zijn. Zij zullen het niet begrijpen noch aanvaarden. Maar een mens van onschuld kan zeggen: ‘Door mijn weten heb ik het gemist. Ik weet het eigenlijk niet. Ik sta nu te popelen om het te weten.' Op het moment dat deze ruimte ontstaat, gaat het leren door. In deze ruimte is er geen ego van het weten. De weerstand is weggevallen en er is pure ontvankelijkheid.

J. Krishnamurti, de grote filosoof, zegt mooi: ‘Er kan alleen vrijheid van kennis zijn wanneer de motivatie voor het vergaren van kennis wordt begrepen.’

Wat is in het algemeen de motivatie voor kennis? Zie je, het heden is een zich ontvouwend wonder en mysterie van het Bestaan. Wij proberen het te vatten met het net van kennis. Dat is de motivatie voor kennis. Maar dat kan nooit gebeuren! Het onbekende kan nooit samenvallen met het bekende. Het onbekende kan alleen gekend worden door er zich aan over te geven. Die overgave is wat intelligentie wordt genoemd! Intelligentie herkent het mysterie van het huidige moment en geeft zich er vreugdevol aan over. Die vreugde is de vreugde van de onschuld.

Kennis daarentegen ontkent het mysterie van het huidige moment. Het probeert het elke minuut te achterhalen en het heden kan nooit worden achterhaald. Dus blijf je voortdurend zitten met wat 'angst voor het onbekende' wordt genoemd. Het is door het proces van het proberen te achterhalen van het huidige moment dat de angst voor het onbekende wortel schiet. Anders heb je geen angst! Je weet heel goed dat het huidige moment een mysterie is!

Door kennis probeer je op de een of andere manier te ontsnappen aan het 'niet-weten' van het moment. Voor het ego betekent niet-weten niets zijn. Het kan het niet aan om niets te zijn. Maar onschuld is niets zijn en genieten van het heden! Het heden is een ongeopend geschenk. Maar kennis berooft het van zijn spanning. Wanneer kennis begrijpt dat de wegen van het zelf nog ontdekt moeten worden, dan belemmert zij het proces van het ultieme weten niet. Dan gedraagt zij zich als een werktuig dat in het spel komt wanneer het werkelijk nodig is en niet in de weg staat van het omhelzen van de mysteries van het leven.

Wanneer we begrijpen dat kennis de mysteries van het leven ontkent, wanneer we begrijpen dat we kennis vergaren omdat we bang zijn voor het onbekende, zullen we ontwaken tot een nieuwe intelligentie van overgave aan het leven en dat ontwaken is de geboorte van onschuld.

Het probleem is dat de maatschappij gelooft in het bijbrengen van een aantal overtuigingen aan ieder kind dat geboren wordt. De hele methode om een kind op te voeden is het een aantal overtuigingen bij te brengen.

Wat is geloof?

Het is niets anders dan een individuele en onafhankelijke interpretatie van iets. Het is niet nodig om een kind een geloof bij te brengen. Een kind kan vrij blijven om zijn eigen interpretatie te hebben.

J. Krishnamurti zegt: ‘Kennis is zowel traditie als instinct.’ Wat bedoelt hij daarmee? Laten we zeggen dat je geboren bent in een Hindoe familie. Dan zal de kennis die je oppikt uit een solide Hindoe traditie komen. Je reacties en je handelingen zullen de sterke overtuigingen van de Hindoe traditie en ideologie in zich dragen. Zowel op het bewuste als het onbewuste niveau zul je erdoor geconditioneerd worden. De onbewuste reactie wordt je 'instinct'. De eigenlijke ervaring van alles om je heen, gebeurt alleen door instinct, niet zoals het is. En daarom kun je niets weten zoals het is. Je kunt het alleen kennen door je kennis. Daarom zeggen we, kennis is een belemmering voor weten.

Als kennis eenmaal gestold is in het wezen, is er geen ruimte meer voor ervaren. Er is alleen ruimte voor het naspelen van kennis. Alles wordt een weerspiegeling van kennis uit het verleden of van een conclusie uit het verleden. De toekomst wordt een voortzetting van de patronen en ervaringen uit het verleden. Je kent de geur van een bloem al. Je kent het geluid van de golven al. Je kent de zonsopgang al. In het allereerste begin, ten tijde van de eerste ervaring als kind, zouden dit werkelijk onschuldige ervaringen zijn geweest. Maar naarmate we opgroeien, beginnen deze onschuldige ervaringen alledaagse traditie te worden.

Begrijp, het bestaan is geen voortzetting van iets. Het is elke minuut nieuw. Dus is het niet mogelijk om iets te weten. Wat weet je van wat er de volgende seconde gebeurt? Als dit begrepen is, kan al het weten achterwege gelaten worden. Dan is er alleen wijsheid en wijsheid is onschuldige intelligentie. Zij laat de ervaring gebeuren zonder dat kennis belemmerend werkt. Dan gebeuren de grote ontdekkingen van het Zelf en dat wat rond het Zelf is, evenals de mysteries die beide verbinden.

J. Krishnamurti zegt terecht dat geloof zoveel mogelijkheden terzijde schuift en je tot één bepaalde activiteit dwingt. Aangezien de geest voortdurend op zoek is naar activiteit ga je achter geloof aan. We baseren ons hele leven op overtuigingen. Daardoor zijn we ondergedompeld in activiteit, maar niet in actie. Activiteit moet voortdurend gevoed worden door overtuigingen. Activiteit kan het zich niet veroorloven te stoppen. Als het stopt, raakt de geest in een depressie. Actie vindt plaats wanneer dat nodig is en houdt dan op. Activiteit komt voort uit overtuiging. Actie komt voort uit begrip. Activiteit veroorzaakt vermoeidheid, terwijl actie energie en inspiratie creëert. Wat je nodig hebt is actie, geen activiteit.

Begrijp gewoon dat geloof niets anders is dan je eigen begrip van iets en niet de waarheid. In een bepaalde situatie kunnen vier verschillende mensen met vier verschillende overtuigingen tot een andere conclusie komen. Er is geen absolute realiteit in geloof. Het is slechts een individuele perceptie. Maar onschuld houdt de perceptie open. Dat is het mooie ervan. Ze besluit niet en sluit de deuren niet voor wat dan ook.

Kijk naar dit plaatje hier.

Wat zie je? Je ziet een oude vrouw.

Maar je ziet ook een jonge vrouw! De neus van de oude vrouw is de linkerwang van de jonge vrouw. De mond van de oude vrouw is de hals van de jurk van de jonge vrouw! Het linkeroog van de oude vrouw wordt het linkeroor van de jonge vrouw.

Er zijn ontelbare interpretaties voor alles. Niet vasthouden aan een bepaalde interpretatie is de essentie van onschuld. Dan wordt de geest levend gehouden.

Stilte is de ruimte van afleren en leren.

Paramahamsa Yogananda²⁶⁵ zegt: 'Overdag is het speelterrein van de duivel.' Overdag voeden we onze geest voortdurend met woorden. Eigenlijk, als je observeert, komen woorden in de weg van het leren. Bijvoorbeeld, nu zitten jullie voor mij. Velen van jullie begrijpen niet wat ik zeg omdat ik een vreemde taal tegen jullie spreek. Jullie voelen je

verdrietig. Maar jullie zijn de meest gelukkigen van de groep! Het is niet mogelijk om van mij te leren door middel van woorden. Ik praat alleen om jullie stil te krijgen. Als ik niet praat, begin jij in jezelf te praten. Dus praat ik. Maar je kunt alleen door stilte veel van me leren. In stilte zit onschuld. In woorden is er intellect. Intellect kan nooit de waarheid ontvangen, alleen onschuld kan dat.

Zit hier gewoon met onschuld, dat is genoeg. Dan zul je het ultieme begrip ontvangen. Het is in de leemtes tussen mijn woorden dat het echte onderricht ligt. De meester is pure poëzie, de poëzie van het Bestaan. Zijn uitdrukking is een overvloeien van Bestaan. De meester spreekt omdat je het wilt horen. Terwijl hij spreekt is er een prachtige stilte, die zijn onderstroom is. Als je open staat kun je voelen dat het je raakt. Stilte overbrugt de kloof die woorden creëren. Stilte is de ruimte van transformatie naar nieuw leren. In de stilte ben je open en op die momenten kan ik je gemakkelijk transformeren. Met de transformatie, herwin je je volledige onschuld.

Communicatie is tussen twee hoofden. Met communicatie kun je me gemakkelijk verkeerd interpreteren. Maar verbinding is tussen twee harten. Het is tussen twee wezens. Met communicatie werk je met je intellectuele verdediging. Met verbinding ontvang je de directe inwijding in de ervaring. Met verbinding vervul je het verlangen dat je hebt naar iets voorbij woorden. Ik heb precies dat bij me. Dat is wat je moet nemen.

Het hele meditatieproces is beginnen met verbinding en de stilte in jezelf vinden. De innerlijke stilte kan nooit worden aangeraakt door gedachten of ervaringen. Innerlijke stilte is de onschuld die je zoekt. Daarom verlangen mensen ernaar om in hun eentje in de Himalaya of in het bos te zitten. Ze hopen de innerlijke stilte te vinden door de uiterlijke stilte. Als dat gebeurt, begin je je te verbinden met het hele Bestaan. Alles wat vanuit deze stilte gebeurt, zal altijd in overeenstemming zijn met het Bestaan.

Een discipel bezocht een Zen meester in China.

De meester vroeg hem: "Wat zoek je?

De discipel antwoordde: 'Verlichting.'

De meester zei, 'Je hebt je eigen schatkamer. Waarom zoek je buiten?'

De discipel vroeg: 'Waar is mijn schatkamer?'

De meester antwoordde: 'Wat je vraagt is je schatkamer.'

De discipel werd op datzelfde moment verlicht.

De innerlijke stilte is de schatkamer. Dat voor jou vinden is het werk van de meester. Dus de volgende keer, voel je niet verdrietig als je niet kunt begrijpen wat ik zeg. Blijf onschuldig en versmelt met de stilte in de woorden. Het afleren en leren zal dan gebeuren zoals het hoort. In die stilte is er geen hebzucht naar de hemel of angst voor de hel of jaloezie op de ander of gebrek aan liefde, of enige zorg. Er is alleen resonantie met de onschuld, met de meester. De directe overdracht vindt dan plaats.

Begrijp met Onschuld.

Onschuld is een delicate geur, terwijl kennis een sterke filter is. Dat is het verschil. De geur van onschuld trekt de hele wereld naar je toe. Het filter van kennis verhindert dat veel dingen tot je komen. Wanneer je gevangen bent in kennis heb je de hele tijd grote haast, omdat er te veel kennis te vergaren is.

Wanneer je in onschuld bent, geniet je gewoon van het moment. Als je naar onschuldige mensen kijkt, zullen ze nooit met een groot doel lijken te zijn. Ze zullen gewoon genieten van het moment met een totaliteit, met eenvoud. Onschuld grijpt het moment terwijl kennis het mist. Kennis kent alleen het doel, terwijl onschuld de schoonheid van doelloosheid kent.

Als je je kennis opzij zet, ben je klaar om het moment en de Waarheid te grijpen. Het heden heeft de waarheid in zich. Het probleem is dat het onderwijs tegenwoordig alleen kennis bijbrengt en leert hoe je slim moet zijn. Het onderwijst niet in onschuld. Waar op de universiteiten onderwijzen ze onschuld?

Een klein verhaaltje:

Een jongen liep een vismarkt binnen en vroeg om zes forellen.

De visboer begon enthousiast de forellen uit te zoeken. Hij stond op het punt ze in te pakken toen de jongen zei: ‘Pak ze alsjeblieft nog niet in. Kunt u ze niet allemaal naar mij gooien, dan vang ik ze een voor een voordat u ze inpakt?’

De visboer zei: 'Natuurlijk, maar waarom?'

De jongen antwoordde: 'Dan kan ik tenminste thuis zeggen dat ik zes forellen heb gevangen.’

Er is tegenwoordig zo'n druk om slim te zijn. Kinderen verliezen hun onschuld aan de conditionering die ze krijgen in de naam van 'hoe slim te zijn'. Na verloop van tijd, zoals bij dit jongetje, wordt zelfs de onschuld alleen nog maar gebruikt om slimheid goed te maken!

Een vader stelde zijn zoon voor de eerste keer trots voor aan zijn collega's op kantoor.

Al zijn collega's stonden om de jongen heen en de vader zei: ‘Zoon, waarom vertel je ze niet hoe oud je bent?’ Het kind zei prompt: 'Als ik thuis ben, ben ik zeven. Maar als ik in de bus zit, ben ik vijf.'

Zo worden kinderen tegenwoordig opgeleid. Ze worden opgeleid om in alles het nut te zien. Onderwijs beoordeelt je op je eigen nut. Maar je bent niet je nut. Je bent je wezen. Het wezen kan nooit geëvalueerd worden. Alleen de geest kan dat, en de geest zelf is een mythe! De maatschappij creëert een mythe, die je verstand is, en houdt het als de maatstaf om je te evalueren. Dat is de reden waarom kennis tegenwoordig zo populair is.

Een klein verhaal:

Vier vrienden woonden in een stad. Ze brachten veel tijd samen door. Drie van hen waren zeer geleerd. De vierde was niet zo geleerd, maar hij was wijs.

Op een dag besloten zij naar andere landen te reizen om hun kennis aan de mensen te tonen en geld te verdienen.

De vierde vriend had niets om zich op te beroemen, maar gaf te kennen dat hij hen wilde vergezellen.

De eerste vriend zei: 'Je weet niet veel. Als je ons vergezelt, zullen we ons geld onnodig met je moeten delen.'

De tweede vriend zei: 'Ja, dat is waar. Het is beter, dat je thuis blijft.'

De derde vriend was vriendelijker. Hij zei: 'We zijn al die jaren samen opgegroeid. Het is niet goed om hem te zeggen dat hij thuis moet blijven. Hij moet meekomen.'

Dus begonnen ze met z'n vieren aan hun reis.

Ze gingen door een dicht woud. Ze zagen veel wilde dieren en beleefden veel spannende momenten. Plotseling kwamen ze op een dag een hoop botten van dieren tegen.

Een van hen zei: "Ik denk dat dit een prachtige manier is om onze kennis op de proef te stellen. Laten we dit dier weer tot leven wekken.'

De twee andere vrienden stemden toe, maar de vierde zei: 'Ik heb het gevoel dat dit de beenderen zijn van een heel groot dier, dus we moeten niet proberen om zulke dingen te doen.'

De andere drie lachten hem uit en noemden hem een lafaard. Zij zeiden: 'Als je kennis had zoals wij, zou je niet zo bang zijn voor deze dingen. Hou je stil en kijk naar ons.'

De drie gingen verder met het experiment. Een van hen schikte de beenderen zodanig dat het op een echt dier leek. Toen reciteerde hij enkele verzen, sprenkelde er wijwater op en de beenderen namen plotseling de vorm van een skelet aan. Zij waren verbaasd over de kracht van hun kennis.

De tweede kwam naar voren, reciteerde nog een paar verzen en sprenkelde er nog meer water op. Het skelet werd plotseling bedekt met spieren, vlees, bloed en een vacht. Het was een leeuw en miste alleen nog leven.

De vrienden waren verbaasd over zichzelf.

De derde vriend kwam naar voren en zei dat hij het leven zou inblazen.

De vierde vriend gaf nog een waarschuwing, maar zij lachten hem uit. Hij klom toen langzaam in een boom en ging daar zitten kijken.

De derde vriend wuifde leven in het lichaam van de leeuw en de leeuw kwam tot leven.

Met een brul rukte de leeuw op naar het drietal. Ze keken omhoog om te zien waar de vierde vriend was. Hij zat op de boom en keek naar het hele gebeuren.

De leeuw maakte korte metten met hen.

Kennis is een hulpmiddel. Het leidt niet direct tot intelligentie. Het is gewoon een hulpmiddel. Zolang we het gebruiken als een krachtig instrument waar dat nodig is, is het goed. Het kan verbazingwekkende dingen doen. De fout die we maken is ons hele leven in de handen van kennis te geven. Aan de andere kant leidt onschuld direct tot pure intelligentie.

Nog een klein verhaal:

Er was een banyanboom in een klein dorp die koele schaduw gaf. Onder de boom stonden een koe en een vermoeide hond. Er was ook een oude man met een lange baard die met zijn rug op de stam leunde, zijn benen voor zich uitgespreid.

De boom stond op de grens tussen twee koninkrijken.

Een reiziger kwam daar langs om van het ene koninkrijk naar het andere over te steken. Hij zag de oude man en zei: ‘Goede vermomming heb je aan. Het werkt niet. Ik had ook zo'n vermomming toen ik een paar dagen geleden een gouden ketting stal. Een bewaker fouilleerde me en vond de ketting. Hij sloeg me ook in elkaar. Laten we eens zien hoe je wegkomt met je vermomming.’

Vervolgens kwam er een man te paard. Hij was een spion die op het punt stond het koninkrijk binnen te gaan. Hij stopte toen hij de oude man zag en dacht bij zichzelf: ‘Wie weet met welk motief deze man hier ligt? Hij zou net zo goed een spion kunnen zijn als ik.’ Hij haastte zich weg, want hij had geen tijd te verliezen met zijn werk als spion.

Een uur later wankelde een andere man naar de oude man toe. Hij was dronken. Hij lachte naar de oude man en vroeg luid: 'Hoeveel heb je gedronken, oude man? Kijk naar mij. Ik heb een hele pot leeg gedronken en ik ben nog steeds zo stabiel, hoewel ik soms het gevoel heb dat mijn hoofd een beetje zwaar is.' Toen hij dat zei, ging hij weg.

Weldra was het nacht en de hele plaats werd heel rustig.

Een vierde man liep op die weg voorbij en kwam de oude man tegen. Hij keek hem een lang ogenblik aan en ging naar hem toe en boog zich voorover. Hij sprak: 'Wat heb ik een geluk. Ik heb het geluk u te zien.' Toen nam hij een groot blad en waaierde de oude man om de mieren en andere insecten te verdrijven die op zijn lichaam kropen.

De oude kluizenaar opende zijn ogen uit zijn trance en zag de man die hem waaierde en glimlachte.

De jongeman vroeg: 'O grote ziel, ik zou zeer gezegend zijn als je mijn uitnodiging aanneemt om de nacht door te brengen in mijn huis dat hier vlakbij staat.'

De kluizenaar zei: 'Als dat de wil van God is, dan zij het zo,' en volgde de man naar zijn huis.

Onschuld begrijpt dimensies die slimheid mist. Onschuld kan de feiten missen, maar het vangt de waarheden. Slimheid is te druk bezig met feiten. Wanneer slimheid samengaat met onschuld, wordt het een zeldzame combinatie van intelligentie en onschuld. Kennis opzij zetten omwille van onschuld is intelligentie. Ik bedoel niet dat je moet stoppen met het vergaren van kennis. Begrijp alleen dat kennis de onschuld niet kan vervangen.

Als je dorpelingen observeert die niet opgeleid zijn, zul je zien dat ze pure intelligentie tentoonspreiden! Daarom zul je zien dat als je vastzit, een dorpeling moeiteloos bijspringt en je uit de brand helpt! Onschuldige intelligentie heeft dat vermogen.

Ingewikkelde dingen begrijpen is niet moeilijk. Je moet je verstand een beetje meer laten werken, dat is alles! Je moet alleen op een meer splitsende manier kijken, op een meer analytische manier. Iemand kan het bijvoorbeeld niet zo moeilijk vinden om de luchtvaart te begrijpen, maar hoe zit het met het begrijpen van de eenvoudige Zen koans²⁶⁶? Zen koans zijn eenvoudige leringen van het Zen Boeddhisme. Ze houden zich niet bezig met waar je bent of wat je doet, maar met wat je maakt. Ze zijn bedoeld om een ontwaken te veroorzaken op het niveau van het wezen. Ze houden zich alleen daarmee bezig, met niets anders. Zij zijn niet gevangen in het geven van ideeën. Zij geven direct de oplossing voor het wezen. Maar ze zijn moeilijk te begrijpen omdat ze te eenvoudig en rechtlijnig zijn!

Vandaag de dag werken alle universiteiten aan het aanscherpen van het intellectuele vermogen van het individu. Ze leren ons hoe we ons nuttiger kunnen maken voor de maatschappij en hoe we

productief of effectief kunnen zijn. Er is niets mis mee om productief en effectief te zijn, maar in dit proces vergeten we hoe we onschuldig en ontvankelijk kunnen zijn. We vergeten hoe we ons kunnen openstellen voor de kosmos, voor het Bestaan. We vergeten hoe we in synchroniciteit met de kosmos kunnen bewegen, hoe we productiviteit kunnen laten plaatsvinden in overeenstemming met het kosmische plan, dat de bron is van alle productiviteit. Dit gebeurt omdat we gevangen zitten in 'doen' en 'hebben', we vergeten het 'zijn'.

Er zijn drie belangrijke toestanden: zijn, doen en hebben. Op dit moment gaan we van doen naar hebben. We 'doen' voortdurend dingen. We leren en zetten het geleerde om in nuttige actie. Dan 'hebben' we wat we willen: geld, relaties, comfort en wat al niet meer. Dan willen we betere dingen hebben of meer dingen hebben en zo gaan we door met doen. We zitten de hele tijd tussen doen en hebben. In dat proces wordt het zijn vergeten. Onze echte rust ligt alleen in de staat van zijn. Daarom blijven we, hoeveel we ook doen en hebben, op zoek naar rust. Dit gevoel is de 'roep van het zijn'.

Als we het zijn voeden en ervoor zorgen dat het doen gebeurt vanuit de kwaliteit van het zijn, dan hoeven we niet zoveel te werken voor het hebben. Dat zal het gewoon gebeuren als een bijproduct. Dit is het geheim van het Bestaan. Maar dit wordt door de universiteiten niet gezien als een direct nut voor de maatschappij. Dat is het probleem. Maar dit is wat het werkelijke nut van elk individu geeft, niet alleen aan de maatschappij maar aan de hele kosmos. We moeten ons altijd bekommeren om het Geheel.

In de oude Indiase universiteiten zoals Takshila²⁶⁷ en Nalanda²⁶⁸, was de voorbereiding van de studenten altijd op het niveau van het wezen. Het leren van de buitenwereld gebeurde als een natuurlijk gevolg. India heeft zich altijd geconcentreerd op het koesteren van de onschuld van het wezen, omdat alleen dat zal leiden tot de kracht van het wezen. Wanneer er kracht van het wezen is, kan alles bereikt worden.

Paramahamsa Yogananda beschrijft prachtig de bedoeling van spiritueel leren. Hij zegt, er zijn triljoenen cellen in het lichaam. Elke cel is als een intelligent wezen. Elke cel heeft de DNA²⁶⁹ stof in zich die de informatie en intelligentie heeft om een heel nieuw lichaam en hersenen te laten groeien. Deze sluimerende intelligentie moet gewekt worden, zodat de geest niet naar lijden neigt en in gelukzaligheid blijft.

Hij gaat verder met te zeggen dat spirituele opvoeding de cellen magnetiseert door levensstroom rond de hersenen en de ruggengraat te zenden, waardoor de evolutionaire vooruitgang van het individu wordt verzekerd. Met dit goddelijke magnetisme wordt elke cel een levend brein, klaar

erfgoed locatie van de VN in Noordoost-Pakistan.

bibliotheek omvat.

om elk beetje kennis op te nemen. Met deze ontwaakte hersenen vermenigvuldigt de mentale capaciteit van het individu zich veelvoudig en zullen allerlei soorten kennis moeiteloos worden begrepen! Dat is het effect van spiritueel leren.

Alexander, de keizer van Griekenland, had drie vierde van de wereld veroverd en reisde af naar Azië om daar te veroveren. Hij vestigde zich aan de oevers van de rivier Sindhu om India te veroveren.

Aan de oevers van diezelfde rivier woonde een kluizenaar.

Toen Alexander met zijn leger voorbijkwam, zat de kluizenaar te mediteren en stond niet op om hem te groeten.

Alexander voelde zich vernederd en riep naar hem: 'Hoe durf je mij niet te groeten!' En hij haalde zijn zwaard tevoorschijn om zijn hoofd af te hakken.

De kluizenaar keek hem aan en lachte.

Alexander was geschokt. 'Ik ga je vermoorden en jij lacht!' Vroeg hij.

De kluizenaar zei: 'Ik vraag me af wat je probeert te doden! Ik kan nooit gedood worden. Ik ben onsterfelijk, eeuwig en onvergankelijk. Wapens kunnen niet snijden, vuur kan niet branden, water kan niet nat maken, wind kan deze ziel niet opdrogen.' Hij citeerde uit de Bhagavad Gita.

Alexander liet het zwaard vallen en groette de kluizenaar en zei: 'India heeft zulke grote mensen die niet bang zijn voor de dood. Ik breng mijn groeten over aan dit grote land.' Hij trok zich als een wijzer man terug van Indiase bodem.

De leer van de universiteiten van weleer schiep de mogelijkheid dat opperste kennis en vertrouwen in individuen tot bloei konden komen, terwijl tegelijkertijd hun onschuld bewaard bleef. Toen verwierf iedere student de kwaliteit van een wijsgeer. Een wijze heeft de enorme kennis van de uiterlijke wereld en de volslagen onschuld van de innerlijke wereld.

Boeddha onderwijst op prachtige wijze in de Dhammapada²⁷⁰:

Zelfs de goden benijden de heiligen, wier zintuigen hen gehoorzamen als goed getrainde paarden en die vrij zijn van hoogmoed. Geduldig als de aarde, staan zij als de drempel. Zij zijn zuiver als een meer zonder modder, en vrij van de kringloop van geboorte en dood. De wijze is gekwalificeerd om alles te doen in de uiterlijke wereld.

In het oude gurukul²⁷¹ onderwijssysteem vond het leren plaats op een heel ander niveau. Creatieve intelligentie kwam voort uit diep bewustzijn. Onmiddellijk werd het zijn aangesproken en het doen en hebben hadden een totaal andere essentie.

Een klein verhaal:

Een jongetje werd als erg dom beschouwd en zijn vader nam hem op een dag mee naar de Sanskriet School waar alle jongens van het dorp hun lessen leerden.

Hij ontmoette de leraar en zei: 'Mijn zoon is geen slimme leerling. Wilt u hem toestaan om op de achterste rij van de klas te zitten zodat hij in de atmosfeer is die wordt voorgezeten door de godin Saraswati²⁷²? Ik weet dat u vriendelijk en mededogend bent. Begeleid hem alstublieft. Hij zal geluk hebben als hij iets leert.'

De leraar stemde toe.

De jongen ging naar de school. Hij was elke dag aanwezig voordat de andere jongens binnenkwamen, stofte, veegde en dweilde het lokaal, zette de houten tafel en stoel van de onderwijzer klaar en ging in een hoekje zitten om heel aandachtig naar de les te luisteren.

Niemand verwachtte dat hij iets uit de lessen zou halen.

Op een dag vroeg hij de onderwijzer nederig: 'Meneer, hoe zit het met de begeleiding die u mij zou geven? Wanneer zal ik die ontvangen?'

De leraar zei: 'Nu meteen! Hier is het: Aham Brahmasmi (Ik ben Dat). Reciteer dit hoorbaar of zwijgend, maar voortdurend.'

Vastberaden en geïnspireerd leerde de jongen de zin, zonder zelfs maar de moeite te nemen om de betekenis ervan te vragen. Noch deed de leraar de moeite om hem de betekenis te vertellen. Hij voelde niet de noodzaak om dat te doen.

'Aham Brahmasmi,' bleef de jongen thuis herhalen.

Zijn vader vroeg hem: 'Ken je de betekenis van die woorden?'

De ogen van de jongen puilden uit. 'Betekenis?' vroeg hij.

Het was nooit bij hem opgekomen dat de woorden een betekenis konden hebben.

De vader zei hem: 'De woorden betekenen: Ik ben Dat.'

De jongen ging de volgende dag naar het huis van zijn oom en bleef reciteren: 'Aham Brahmasmi, wat betekent: Vader is Brahman²⁷³.'

De oom hoorde dit en zei: 'Dat betekent het niet! Het betekent: Ik ben Brahman.'

De jongen was verbaasd maar zweeg. Op de terugweg naar huis reciteerde hij: 'Aham Brahmasmi, wat betekent: oom is Brahman.'

De dorpspriester passeerde hem en hoorde hem reciteren. Hij hield hem tegen en zei: 'Zoon, het betekent niet dat oom Brahman is, het betekent dat ik Brahman ben.'

De jongen was verbaasd. Hoe kunnen slechts twee woorden zoveel dingen betekenen, vader, oom en de dorpspriester zijn allen Brahman!'

Zijn hoofd tolde en hij ging op een nabijgelegen stenen plaat zitten. Hij begon te reciteren met de geest om de woorden zelf te vragen wat ze werkelijk betekenden.

De zon ging onder en de duisternis trad in. De sterren en de maan begonnen te schijnen. De jongen ging door met het reciteren van Aham Brahmasmi om de ware betekenis ervan te achterhalen.

Bij dageraad drong de ultieme kennis tot hem door dat ook hij Brahman was! Niet alleen zijn vader, oom en dorpshoofd, maar ook hijzelf en alle anderen waren Brahman.

Hij werd een gerealiseerde ziel.

Begrijp me goed, op het moment dat de jongen begreep dat hij onwetend was, kwam er een alchemie proces op gang in zijn systeem. Als je niet weet dat je het niet weet, is het onwetendheid. Als je weet dat je het niet weet, is het onschuld. Dan kan het weten beginnen. Maar in het weten, moet het gevoel van kennis gecontroleerd worden. Weten is iets anders dan kennis. Weten is onschuld. Het is een begrip dat je eigen ervaring is geworden. Kennis die nog niet ervaren is, is niet van jezelf. Het is geleend. Het is slechts een verzameling woorden in het hoofd.

Een mens kan doorgaan met hier en daar wat te lezen, en zichzelf vermaken. Als het zijn bedoeling is om alleen maar boeken te lezen, kan dat goed vermaak zijn, maar geen verlichting. Vermaak is iets anders dan verlichting. Alleen maar omdat hij zich vermaakt heeft met een paar goede boeken, betekent dat nog niet dat hij verlicht is. Begrijp goed, de boeken die je helpen je logica aan te scherpen geven je het gevoel dat je het weet. Daar begint het probleem.

waarvan de individuele energie van de ziel een holografisch deel is.

Werk zo dat alles een diepe ervaring in je wordt. Dan zul je een eenvoudig mens zijn. Eenvoud is gewichtloos. Het zal je nooit belasten en verder leren belemmeren. Het zal alleen helpen bij de bloei van onschuld, dat is alles.

Wat de onschuld begrijpt kan men misschien niet eens uitdrukken, omdat het een begrip is dat woorden te boven gaat. Maar het kan gezien worden in de ogen. De ogen zijn de vensters van de ziel. Daarom zul je, als je de ogen van wijzen ziet, er een oceaanachtige blik in zien. Ze stralen iets uit dat niet in een kader kan worden geplaatst. Het proberen te beschrijven zou zijn als het proberen de voet te krabben aan de buitenkant van de schoen.

Men kan de modernisering niet de schuld geven van het verlies van onschuld. Heer Krishna zegt: 'Ik ben de Tijd.' Als Krishna dat zegt, moet je begrijpen dat modernisering ook het goddelijke spel van het Bestaan is. De mens moet modernisering in het juiste licht zien en het niet zien als een vervanging van de oude basis van het groeien.

Wees kwetsbaar.

Als je onschuldig bent, ben je kwetsbaar voor alles wat het Bestaan je wil leren! Als je gesloten bent, creëer je een muur om je heen. De muur staat geen frisse bries toe om je wezen aan te raken, noch staat hij je toe naar buiten te stappen en de koele bries aan te raken. Kwetsbaarheid is het doorbreken van de muur en het uitnodigen van de koele bries om je wezen aan te raken, iedere keer als hij waait.

Kwetsbaarheid is alles toelaten om je wezen aan te raken. De hele kosmos komt naar je toe als je kwetsbaar bent.

Kwetsbaarheid is geen zwakte. Als de muur gebroken wordt, zal hij je niet in gevaar brengen. De muur zelf is gebouwd uit een diepe angst om je werkelijkheid bloot te geven. Jouw werkelijkheid is je kwetsbaarheid en je bent zo bang om die voor de kosmos te openen. Je weet diep van binnen dat als je loslaat en je openstelt, je eenvoudigweg zult worden meegesleurd in onschuld. Dus sluit je jezelf op. Maar het is verstikkend om daarbinnen te zijn omdat het dezelfde lucht is die circuleert. Je ervaart dezelfde patronen die de geest kent. Wat heb je dan nog aan die muur? Als de muur doorbroken is, zul je beseffen dat niets je verlaat. In plaats daarvan krijg je maar één ding: frisheid van leven.

Twee astrologen ontmoetten elkaar onderweg op een mooie herfstdag. Een van hen merkte op: 'Prachtige herfst. Het is iets wat we nog nooit eerder hebben gezien.'

De ander antwoordde: 'Klopt. Ik moet denken aan de herfst van 2070.'

Als je kwetsbaar bent, ervaar je alles op het niveau van het wezen. Anders wordt het een ervaring door het hoofd. Het wezen is poëzie, het hoofd is proza. En poëzie is leven.

Op een nacht vond een vrouw haar man bij de wieg van hun baby.

Terwijl hij op de baby in de wieg neerkeek, zag zij zijn gezicht een mengeling van emoties van ongeloof, ontzag, scepsis, twijfel, verwondering en wat al niet meer.

Zij ging langzaam naar hem toe, sloeg haar arm om hem heen en zei: 'Een stuiver voor je gedachten.'

De echtgenoot antwoordde: 'Het is verbazingwekkend. Ik kan me niet voorstellen hoe iemand zo'n wieg kan maken voor maar 45 dollar!'

Met het hoofd kun je niet kwetsbaar zijn! Als je niet kwetsbaar bent, zit je achter de grote muur van je huis. Het leven is nog niet begonnen. Het leven gebeurt met kwetsbaarheid.

Met kwetsbaarheid beweeg je je naar de waarheid op een ander pad, op een vreugdevol pad, omdat je elk moment rechtstreeks van het Bestaan ontvangt. Het Bestaan is in staat om je te geven omdat je kwetsbaar bent en klaar om het te ontvangen! Bestaan heeft zijn eigen ethiek. Verlichte meesters hebben hun eigen ethiek. Wanneer er kwetsbaarheid is, kunnen ze je met alles overlaadden. Wanneer er een muur is, wordt het moeilijk. Hun ethiek staat niet toe dat ze doordringen. Dus wachten ze tot de muur doorbreekt.

Wanneer je je kwetsbaar opstelt, zeg je 'ja' tegen het Bestaan. Het Bestaan is het grootste mysterie en de eeuwige leraar. Wanneer je er ja tegen zegt, begint je energie in een nieuwe richting te bewegen. Het beweegt van het hoofd naar het hart en je begint de leringen voor je wezen te ontvangen. Waar je eerder 'nee' tegen zei, zal een 'ja' worden. Dan zul je zien dat de wereld heel anders in elkaar zit dan je dacht.

Zodra je ja begint te zeggen, begin je liefde uit te drukken, wat de taal van het hart is. Liefde kan nooit gekend worden door logica. Zij kan gekend worden door "ja" te zeggen tegen de ander, door de ander te verwelkomen, niet omwille van het nut maar omwille van de liefde. Zij kan gekend worden door een diep vertrouwen in de ander. Wanneer je kwetsbaar bent, heb je een groot vertrouwen in de ander.

Mensen vragen me hoe ze moeten 'zijn' in mijn aanwezigheid. Wees gewoon volledig kwetsbaar en onschuldig. Met openheid, kun je de waarheid direct in je wezen ontvangen. De meester is een pure uitdrukking van het Bestaan. Door hem toe te laten, sta je toe dat Bestaan in je binnenkomt. Wanneer Bestaan binnenkomt, laat het een indruk van de waarheid in je wezen achter. Met elke darshan of aanraking van de meester, wordt de indruk dieper. Deze indruk is groter dan elk onderricht dat hij je kan geven.

Een leerling van Boeddha vroeg hem eens: 'Meester, u hebt nog geen antwoord gegeven op onze vragen of de wereld eeuwig is of niet, of zij eindig of oneindig is, of de ziel en het lichaam hetzelfde zijn of verschillend.'

Boeddha keek hem aan en vroeg: 'Heb ik een belofte gedaan dat ik deze vragen zou beantwoorden?'

De discipel zei van niet.

Toen vroeg Boeddha hem: 'Stel dat er een man is met een pijl in zijn borst, en wanneer je op het punt staat die voor hem te verwijderen, zegt hij te wachten met te zeggen dat tenzij hij de kaste kent van de man die de pijl heeft geschoten, zijn lengte, gewicht, zijn familieachtergrond, waar hij vandaan komt, en van welk hout hij de boog heeft gemaakt, hij niet zal toestaan dat je de pijl verwijdert, wat zou je dan van hem denken?'

De discipel zei met een beschaamd gezicht: 'Hij zou een dwaas zijn, meester. Zijn vragen hebben niets met de pijl te maken en hij zou sterven voordat de antwoorden onthuld zouden worden.'

Boeddha zei: 'Je hebt gelijk. Op dezelfde manier onderwijs ik niet over de vraag of de wereld eeuwig is of niet, of zij eindig of oneindig is, of de ziel en het lichaam hetzelfde zijn of verschillend. Ik onderwijs meteen om de pijl te verwijderen, want de pijl is de wortel van je lijden, die onwetendheid is.'

Begrijp, een meester kan je geen spiritualiteit leren, maar je kunt wel leren door open en vertrouwend naar hem te zijn. Spiritualiteit heeft niets te maken met woorden. Het is een ervaring. Je moet het je eigen maken door naar de lichaamstaal van de meester te kijken, door de verlichting te ruiken die van hem afstraalt. Je kunt het opvangen als je je ervan bewust bent.

Als je ongeduldig bent met vragen, verhinderen juist die vragen je de waarheid te vatten. Als je geduldig bent en de geur van verlichting opsnuift, zullen de vragen oplossen. Dan nog voor er vragen opkomen, zullen de antwoorden in jou gebeuren. Dat is de grote ervaring van het samenzijn met een meester. Dat is de reden waarom meesters een lichaam nemen en van tijd tot tijd naar beneden komen, met de hoop dat een handvol discipelen de geur van verlichting zal opvangen en zal ontwaken.

Wanneer je kwetsbaar bent, ben je open in je hele reactie systeem. Je geeft ruimte aan de intelligentie van de kosmos om via jou te handelen.

Een klein verhaal:

Aan de oever van een rivier woonde een wijsgeer op een klein stukje land dat eigendom was van een boer. Het dorpshoofd hield niet van de wijze en wilde het stukje land kopen. De boer wilde het niet loslaten.

Het dorpshoofd was bereid om elk bedrag te betalen.

De boer zei tegen hem: 'Als ik het land aan u verkoop, zult u de wijze verjagen zodra het van u is geworden.'

Het dorpshoofd zei boos: 'Waarom noem je hem een heilige? Alleen omdat hij een oranje gewaad draagt? Hij moet net zo gewoon zijn als u en ik.'

De boer zei: 'Nee meneer, ik heb veel tekenen van een wijze in hem gezien. Ik heb hem bijvoorbeeld nog nooit boos zien worden.'

Het dorpshoofd zei: 'Hoe kun je zo concluderen? Hij heeft waarschijnlijk nog geen kans gehad om zijn woede te tonen, dat is alles. Kom morgen naar zijn hut en ik zal je laten zien hoe boos hij kan worden.'

De volgende dag 's morgens ging de boer naar de hut van de wijze en keek toe.

Een jongen, blijkbaar gestuurd door het dorpshoofd, naderde de wijze. De wijze zat met gebogen hoofd iets op een palmblad te schrijven.

De jongen ging achter hem staan en spuugde op hem.

De wijze keek om, zag dat het de jongen was die dat deed, stond op en nam een duik in de rivier, kwam terug en ging zitten.

De jongen spuugde weer op hem. De wijze ging weer zwemmen, kwam terug en ging zitten.

De boer kon het niet aanzien wat er gebeurde. Ook het dorpshoofd stond achter een boom en keek toe. Hij was verbaasd over de kalmte van de wijze.

Telkens als de wijze terugkwam van zijn duik, spuugde de jongen op hem. Elke keer glimlachte de wijze naar hem, stond op en ging dompelen.

De jongen had al honderdenzeven keer op de wijze gespuugd. Het gezicht van de jongen had nu geen kleur meer. Hij kon het niet meer verdragen. Hij viel aan de voeten van de wijze en riep: 'Vergeef me alstublieft. Ik heb gezondigd. Ik heb u alleen maar op deze manier lastig gevallen omdat ik daarvoor betaald werd. Ik ben bang dat u mij nu zult vervloeken!'

De wijze vroeg hem kalm: 'Dus je zult niet meer op me spugen?'

De jongen antwoordde: 'Ik sterf nog liever dan dat ik nog eens spuug.'

De wijze tilde hem op en zei: 'Laat me je een geheim vertellen. Ik zou je hier eigenlijk voor moeten bedanken, want vele jaren geleden had ik een gelofte afgelegd dat ik honderdacht keer in deze heilige rivier zou dopen. Vandaag is die gelofte ingelost. Ik moet nog één keer duiken om de gelofte af te maken. Deze keer zal ik voor je bidden.

De wijze dompelde nog een keer en toen hij eruit kwam, stond het dorpshoofd aan zijn voeten om vergiffenis te smeken. Hij zei: 'Ik ben de echte zondaar. Ik heb de jongen betaald om dit te doen. Ik wilde bewijzen dat u kwaad zou worden.'

De wijze lachte en zei: 'Als de jongen mij zijn werkelijke opdracht had verteld, zou ik snel boos zijn geworden en hem zijn beloning hebben laten ontvangen!'

Het dorpshoofd werd een leerling van de wijze.

Het antwoord van de wijze was noch voor noch tegen. Hij bleef gewoon open. Automatisch kwamen de krachten van de kosmos samen en vervulden een oude gelofte door het incident. Ik zeg niet dat je moet toestaan dat iemand op je spuugt! Begrijp hoe belangrijk het is om open te zijn in je reactie. Als je open bent, creëer je een enorme ruimte voor het beste dat je op dat moment kan overkomen. Al snel kun je je hele reactie systeem herprogrammeren en daarmee de loop van je leven.

Een klein Zen verhaal:

Zen leraren trainen hun jonge leerlingen om zich uit te drukken en het daarbij te laten. Een kind van een bepaalde zen tempel ontmoette elke morgen het kind van een andere zen tempel op weg om groenten te kopen.

Op een dag vroeg de eerste aan de ander: 'Waar ga je heen?'

‘Ik ga waar mijn voeten gaan', antwoordde de ander.

Dit antwoord bracht de eerste in verwarring en hij ging naar zijn leraar voor hulp.

De leraar zei tegen hem: ‘Stel morgenochtend, als je die man tegenkomt, dezelfde vraag aan hem. Hij zal je hetzelfde antwoord geven. Dan vraag je hem: ‘Stel dat je geen voeten hebt, waar ga je dan heen?’ Dat zal hem helpen.’

Het kind ontmoette de ander de volgende dag 's morgens. Hij vroeg: 'Waar ga je heen?'

De ander antwoordde: 'Ik ga overal heen waar de wind waait.'

De eerste was verbijsterd en ging weer naar zijn leraar.

De leraar zei: 'Morgen vraag je hem waar hij heen zal gaan als er geen wind is.'

De volgende dag ontmoette het kind de ander op de weg en vroeg: 'Waar ga je heen?' De tweede antwoordde: 'Ik ga naar de markt om groente te kopen.'

Zich kwetsbaar opstellen is vrij zijn als een vogel, zich geen zorgen maken over verleden of toekomst, gewoon zijn. Dat is wat zen meesters hun leerlingen leerden.

Immense vertrouwen leidt tot overgave. Overgave is eenvoud van het hart. Het is het weten dat je niet hoeft te beslissen over de Waarheid, dat je er alleen maar in mee hoeft te gaan. Wanneer je ontwaakt voor de krachtige aanwezigheid van de Waarheid, gebeurt er overgave.

Als je je hond observeert, zul je merken dat zelfs als je hem af en toe bedriegt, hij naar je terug zal komen met het volste vertrouwen. Zijn vertrouwen is absoluut en onschuldig. Het vertrouwen komt zonder reden. Hij heeft geen vragen, dus hoeven er ook geen antwoorden gegeven te worden. Hij ziet nergens het nut van in. Hij bestaat gewoon als een open boek, dat is alles.

Twee goudvissen zaten in een waterbak. De ene vroeg aan de andere: 'Vertrouw jij op God?'

De ander antwoordde: 'Maar natuurlijk. Wie denk je dat ons water elke dag ververst?'

Alleen de onschuld is in staat de sprong naar vertrouwen en overgave te maken. Kennis ziet op de een of andere manier nut in alles. Het zoekt naar reden in alles. Overgave en rede sluiten elkaar uit. Overgave heeft te maken met vertrouwen. Overgave is alleen mogelijk vanuit onschuld, omdat uit onschuld vertrouwen voortkomt.

Met vertrouwen ontstaat ook acceptatie. Aanvaarding betekent niet dat je compromissen sluit met het leven, met situaties en personen. Nee. Het betekent het leven en al zijn vormen verwelkomen als een prachtig geschenk van het Bestaan. Elke persoon of situatie is een nieuwe gebeurtenis. Het accepteren ervan op een diep niveau is overgave. Met mensen en situaties moet met de nodige tact worden omgegaan. Maar de spontane en diepe aanvaarding van het moment is overgave.

Aanvaarding is de diepe nederigheid tegenover het diepe Bestaan dat voor alles zorgt, ook voor jou. Het is opnieuw "ja" zeggen tegen het Bestaan. Wanneer je ja zegt, erken je de aanwezigheid van de alles doordringende levenskracht die dit universum bestuurt. Dat is overgave.

Uit overgave ontstaat diepe ontspanning. Uit overgave ontstaat een nieuwe intelligentie die weet op een ander niveau. Op dit niveau is er geen zorg om resultaat, er is alleen actie gedreven door pure energie. En energie is intelligentie. Vertrouwen betekent niet passiviteit. Het betekent in actie blijven met intelligentie in plaats van intellect. Het is vertrouwen hebben in gedachten, en intelligentie in actie.

Een discipel kwam op zijn kameel aanrijden bij de tent van een soefimeester. Hij stapte van de kameel af, liep de tent van de meester binnen, boog zich voorover en zei: 'Meester, mijn vertrouwen in God is zo groot dat ik mijn kameel buiten ongebonden heb gelaten, in de overtuiging dat God de belangen beschermt van hen die hem liefhebben.'

De meester riep: 'Bind je kameel maar vast, dwaas! God doet geen moeite voor jou om te doen wat je zelf heel goed kunt doen!

Vertrouwen is een houding. Het is geen substituut voor passende actie. De geest van vertrouwen is de essentie van het leven zelf. Het leidt tot onschuld, overgave, ontspanning en gelukzaligheid.

Als het wordt gevolgd vanuit volledig begrip, is er niets te verliezen op zijn weg. Tot dan ben je nog steeds op het pad van vertrouwen.

Alle grote verlichte wezens zijn eeuwig gelukzalig omdat zij hun lichaam in vertrouwen hebben overgegeven aan het Bestaan. Het Bestaan stroomt door hen heen zoals lucht door holle bamboe stroomt en muziek maakt. Daarom zijn ze zo mooi. Wanneer Bestaan door hen stroomt, is de uitdrukking goddelijk. De genade van de verlichte meester is de genade van het hele Bestaan. Zij zijn de enige volkomen onschuldige wezens op de planeet aarde.

Verlichte meesters zijn gevestigd in het weten dat niets onmogelijk is in de ruimte van Bestaan. Zij zijn levende belichamingen van vertrouwen. Hun gelukzaligheid is hier een uitdrukking van. Zij hebben toegang tot alle kennis van de wereld maar zijn toch volstrekt onschuldig. Zij weten dat hun kennis de kennis van het Bestaan is. Hun kennis is geen kennis maar een vloeiende ervaring van de waarheid van het moment.

Er is een verhaal over Hanuman²⁷⁴, de aapgod in de Hindoe-mythologie die een toegewijde leerling was van lord Rama²⁷⁵.

Hanuman werd eens gevraagd welke dag van de maanmaand het was.

Hij antwoordde: 'Ik weet niets van de dag van de maand of de stand van de sterren. Ik denk alleen aan Rama.'

Wanneer je gevestigd bent in het wonder van de Waarheid, word je zo onschuldig, dat je leven zelf meditatief en wonderbaarlijk wordt. Het was Hanuman die met slechts één sprong de oceaan van India naar Sri Lanka overstak door de naam van Rama te reciteren. Rama zelf moest een brug bouwen om met zijn leger over te steken! Dat is de kracht van onschuldige overgave aan het Bestaan en al zijn vormen.

Wanneer men gevestigd is in overgave aan het Goddelijke, gebeuren er elk moment wonderen. Mensen zijn altijd op zoek naar wonderen. De grootste wonderen gebeuren met overgave. Er is een prachtig verhaal uit het leven van Shirdi Sai Baba²⁷⁶, een grote verlichte meester uit India.

In de moskee stak Shirdi Baba elke dag de lampen aan. Hij stak ze symbolisch aan voor de vernietiging van de duisternis van onwetendheid in de mensheid. Maar de mensen dachten dat hij ervan hield de lampen aan te steken.

Baba haalde de olie bij de oliehandelaren. Na enige tijd besloten de oliehandelaren dat zij de olie niet gratis wilden afstaan. Zij kwamen allen bijeen en besloten Baba geen olie meer te geven.

Baba was op de hoogte van dit besluit, maar deed alsof hij er niets van wist en ging de volgende dag de olie halen. De kooplieden weigerden hem olie te geven.

Baba keerde glimlachend terug naar de moskee.

De dorpelingen en de oliehandelaars werden echter nieuwsgierig naar hoe hij de lampen zou aansteken. Zij verzamelden zich om hem heen.

Baba vulde de lampen met water en stak de lonten aan. Ze brandden met meer glans dan gewoonlijk en straalden een ander licht uit!

De oliehandelaren waren verbaasd en geschokt. Zij smeekten om vergiffenis, en natuurlijk vergaf Baba hen.

Ook wij hebben kennis. Maar het probleem is dat wij denken dat onze kennis de enige juiste kennis is en dat alle andere kennis verkeerd is. Begrijp, de ultieme kennis is voor iedereen hetzelfde. Alles daartussen is gewoon een hoop geleende ideeën. Als dit duidelijk geweten wordt, zal overgave plaatsvinden en zullen we de last van kennis laten vallen en onschuldig worden.

Hoe beginnen we te weten dat we niet weten? Alleen helder weten dat we niet weten is genoeg. Mediteer gewoon op het Bestaan, de bron van alle kennis. Wees de hele tijd in een biddende en overgevende stemming. Wees standvastig in je overgave aan de kennis van het Bestaan. Je zult zien dat wonderen om je heen beginnen te gebeuren.

Overgave staat toe dat het Bestaan door je heen gaat. Verlichte wezens genieten van het spel van het Bestaan door hen heen. Zij genieten ervan met de volslagen onschuld en het ontzag van een kind. Dat is waarom ze zo heerlijk zijn om naar te kijken.

Nog één ding: wanneer je vertrouwt en je overgeeft, wordt het moeilijk om je te bedriegen. Onschuldig vertrouwen beschermt altijd tegen bedrog. Het straalt dat soort energie uit. In onze

Nasik, India.

ashram komen mensen uit alle lagen van de bevolking samen om te leven. Zodra ze de ashram binnengaan, ontwikkelen ze een gevoel van diep vertrouwen. Het besluit om als ashramiet²⁷⁷ de sprong te wagen van de materiële wereld naar de spirituele wereld komt voort uit vertrouwen. Verder, wanneer ze de ashram binnengaan en beginnen te leven, en hun spullen delen met andere zoekers, is er zo'n vertrouwen dat niemand er iets voor over heeft om het achter slot en grendel te bewaren! De kamer kan gevuld zijn met vreemden, maar toch wordt er niet aan gedacht om je bezittingen achter slot en grendel te bewaren. Niets raakt verloren. Zelfs als iets niet gevonden kan worden, is de houding zodanig dat het hen niet uitmaakt! Dat is het mooie ervan.

Er was een grote soefi heilige met de naam Habib Ajami. Op een dag ging hij baden in de rivier en liet zijn jas onbeheerd achter op de oever van de rivier. Een man kwam op dat moment voorbij en zag de jas. Hij dacht dat iemand hem daar onachtzaam had achtergelaten en dat hij beschermd moest worden, en besloot er over te waken tot de eigenaar langs zou komen.

Habib kwam terug om zijn jas te zoeken. De man vroeg hem: 'Bij wie heb je de jas achtergelaten toen je naar het bad ging? Hij kan net zo goed gestolen zijn.'

Habib antwoordde: 'Ik heb hem achtergelaten onder de hoede van Hem die jou de opdracht heeft gegeven erover te waken!'

Wanneer het vertrouwen met het grootste begrip geschiedt, kan er niets verloren gaan. In de kwaliteit van vertrouwen ligt de ware essentie ervan. Ik vertel mijn leerlingen altijd over de monniken die ik in de Himalaya heb gezien tijdens mijn spirituele zwerftochten. De monniken komen naar de Himalaya om te mediteren en laten alles achter. Maar daar vechten ze om hun kleine waterpotjes! Alleen het object van bezitsdrang verandert, dat is alles! Wanneer je vertrouwt, zullen alle materiële bezittingen lijken alsof ze tot het Bestaan behoren. De houding van het bezitten zelf valt dan weg. Dat ontspant de geest. Dat is de ruimte om te ontspannen.

In het jaar 2004 zijn we met een kleine groep naar de Himalaya geweest. In het leven moet je minstens één keer de Himalaya bezocht hebben. We gingen naar Gomukh²⁷⁸, de bron van de heilige rivier Ganga. De tocht is per muilezel en duurt bijna vijf uur omhoog en vijf uur omlaag. Het pad is maar een meter breed. Als je je voet verkeerd zet, ga je in de gutsende Ganga rivier eronder! Toen we Gomukh bereikten, brachten we daar enige tijd door, en de groep keerde terug terwijl ik achterbleef met een paar discipelen. De groep die terugkeerde begon in de schemering. Ik zei hen zich geen zorgen te maken en dat Bestaan wel voor hen zou zorgen. In het pikkedonker, niet wetend of de muilezel de bocht van de berg nam of rechtdoor de duisternis in ging, ging de hele groep terug. De volgende dag vroeg ik hen hoe de ervaring was geweest. Een van hen zei: 'Swamiji, we hebben ervaren wat blind vertrouwen betekent!' Als je die momenten van vertrouwen

kunt uitbreiden, kunnen ze de essentie van je leven worden. Dan kun je gewoon doen, en het resultaat aan het Bestaan overlaten.

Alleen al het zien van het Himalayagebergte kan je helpen vertrouwen en overgave in je te laten wortelen. De bergen vertellen je meteen dat het Bestaan machtiger is dan het intellect! Ze vertellen je dat het intellect hun grootsheid niet kan doorgronden. Wanneer deze waarheid gebeurt, houdt de strijd op. Het verstand stopt. Als je een tijdje in de Himalaya ronddwaalt, kun je ervaren dat gelukzaligheid helemaal geen doel is, maar het pad zelf. Je beseft dat gelukzaligheid in het moment zelf ligt en niet in een doel. Wanneer je tot het huidige moment komt, ben je open en onschuldig omdat er in het heden geen verstand is. Wil de geest bestaan, dan moet er beweging zijn naar het verleden of de toekomst. In het huidige moment is er geen verleden of toekomst. Het is er gewoon, dat is alles.

Vertrouwen hebben en zich overgeven is hetzelfde als het 'ik' en het 'mijn' verliezen. Ego begint met 'mijn' en gaat dan naar 'ik'. Nog voordat de identiteit van 'ik' zich aandient, komt het 'mijn' in het spel. Als je een klein kind ziet, zelfs voordat het 'ik' wortel in hem schiet, zal hij vechten voor het 'mijn'. Probeer maar eens een speeltje uit zijn hand te trekken. Hij zal zich verzetten! Het is van hem, je kunt het niet afpakken. Nog voordat hij 'ik' zegt, zal hij 'mijn' zeggen. Overgave is niets anders dan versmelten met het Bestaan, zonder identiteit van 'ik' of 'mijn'.

Overgave is de dood van de geest, de dood van het ego. Ego is niets anders dan het gevoel dat je een aparte entiteit bent van het Bestaan. Dit gevoel ontstaat als gevolg van een sterk 'ik' en 'mijn'.

De geest is een direct conflict met het wezen. Het wezen sluit zich altijd aan bij het Bestaan. De geest komt steevast in de weg. Het wezen weet. De geest twijfelt. Het wezen zegt altijd ja. De geest zegt meestal nee. Het wezen is onschuldig, maar de geest is sluw. Ja zeggen is als de dood voor de geest. Dus blijft het nee zeggen. Met overreding zegt het ja. Als het aan zichzelf wordt overgelaten, zegt het nee.

Nu zul je vragen: 'Hoe breng je de geest tot zwijgen?' Je kunt de geest niet tot zwijgen brengen door de geest. Het is alsof je verwacht dat de verdachte zich overgeeft! Dat zal nooit gebeuren. Je moet gewoon begrijpen dat de geest geen realiteit is. Het is slechts een mythe. Je houdt je vast aan iets onwerkelijks en probeert het tot zwijgen te brengen. Als je je bewust wordt van dit proces dat zich in je afspeelt, zul je in staat zijn te zien waar de geest nee zegt. Dan zul je in staat zijn om het tot rust te brengen, zodat het ja van het wezen wordt gehoord. Bewustzijn is de sleutel tot alles. Breng gewoon bewustzijn in. De weerstand van de geest zal dan afnemen. Dan ontspan je je in het wezen. Van daaruit begint de onschuld zich uit te drukken.

Als er geen onschuld is, kan er geen intimiteit zijn. Intimiteit is de taal van het Bestaan. De geest kent geen intimiteit. Alleen het wezen kent het. Met intimiteit is er openheid en kun je alles zeggen en doen wat je oprecht en gemeend voelt. Er zal echtheid zijn in je woorden en daden. Je zult energie uitstralen die de anderen om je heen aanspoort om onschuldig en open te zijn. Dan kan de echte schoonheid van het Bestaan ervaren worden.

Spiritualiteit - de weg naar onschuldige gehoorzaamheid.

Er is een beroemd gezegde: ‘Als je je zorgen maakt, dan heb je niet gebeden. Als je gebeden hebt, maak je dan geen zorgen.'

Spiritualiteit is een rechte weg om je zorgen over te geven en vrij te zijn. Het is een enorme opluchting voor de moderne mens. Het is een bewezen wetenschap. In de wereld van wetenschap en kennis van vandaag, moet de roep van het wezen met mededogen en onmiddellijk worden beantwoord. Spiritualiteit is de weg. Spiritualiteit herstelt de kosmos met haar heiligheid en mystiek. Het herinnert de mens eraan dat hij niet het grootste schepsel op de planeet is. Het herinnert hem aan de krachtige Existentiële energie die het universum doordringt. Het creëert niet-weten en onschuldige overgave in de geest.

Spiritualiteit is geen ritueel. Het is de wetenschap van het versmelten met het Bestaan. Van oudsher was het eerste wat alle wereldreligies deden het creëren van een ruimte voor het Goddelijke om deel te worden van het leven. Een tempel is een ruimte om zich opnieuw te verbinden met de kosmische energie en daarin tot rust te komen. Dat is het kerndoel van alle wereldreligies. Wanneer de verbinding zich verdiept, wordt het een gelukzalige ruimte in zichzelf. Religie is een duidelijke opstap naar spiritualiteit.

Sinds onheuglijke tijden, sinds de tijd dat mensen samen leefden in stammen of groepen, hebben zij verschillende ruimtes in hun woonomgeving toegewezen voor verschillende doeleinden. Bijna in alle culturen creëerden deze groepen speciale plaatsen die zij alleen voor verering gebruikten. Onderzoekers hebben ontdekt dat zelfs dieren hetzelfde doen. Zij houden een ruimte vrij waar zij niets anders doen dan rusten. Zij gebruiken deze ruimte voor geen enkele andere activiteit. Natuurlijk kennen zij niets dat aanbidding of gebed heet. Dat is de reden waarom zij het alleen voor rust gebruiken. Als ze het wisten, zouden ze het voor aanbidding gebruikt hebben.

Die ruimte was om zich opnieuw te verbinden en te ontspannen in de schoot van het Bestaan. Wat de mens misschien mist door het tempo van zijn leven, doen dieren op een natuurlijke en nauwgezette manier! Als je in de ogen van dieren kijkt, zie je diepe onschuld omdat zij in diepe overgave aan het Bestaan leven.

Wanneer de mens alleen wetenschap bedrijft, wordt hij te wetend omdat zijn uitvindingen en ontdekkingen zijn eigen bevindingen lijken te zijn. Alles lijkt onder het bereik van zijn intellect te vallen. Spiritualiteit daarentegen houdt het mysterie van de kosmos levend. Het schept nederige gehoorzaamheid aan een levenskracht die machtiger is dan het intellect. Dat is de reden waarom spiritualiteit de onschuld kan herstellen. Er is een onmiddellijke behoefte om eerbied te betonen aan de kosmische kracht en het intellect tot rust te brengen. Met eerbied komt een frisse intelligentie die het kosmisch bewustzijn ziet als de centrale kern van activiteit. Dan zal de mens niet meer bang zijn voor de ondoorgrondelijke kosmos. Hij zal er eenvoudigweg mee in harmonie raken met diepe toewijding, liefde en in extase.

De grootste heiligen van India, die de macht hadden om de kosmos een liefdevol respons te geven, bereikten deze macht door spiritualiteit.

Er was een man met de naam Muruganar die een vurige toegewijde van Shiva was.

Elke dag voor zonsopgang nam hij een bad in het koele water van de rivier, verzamelde bloemen van bomen, velden, de rivier en klimplanten en maakte slingers voor de Shiva godheid in de tempel.

Hij liep elke dag naar de tempel en lette er daarbij op dat hij de bloemen in hun krans niet verstoorde! Nadat hij ze aan de godheid had geofferd, chantte hij urenlang heilige verzen.

Er wordt gezegd dat hij verlichting bereikte door deze onschuldige verering.

Vandaag de dag wordt hij vereerd als een van de 63 heiligen die Nayanmars²⁷⁹ worden genoemd en die verlichting bereikten door onschuldige toewijding aan god.

Degenen die spiritualiteit mijden zijn degenen die de transformerende zoetheid ervan niet hebben geproefd. Zij zijn degenen die denken dat spiritualiteit ernst is. Nee! God is altijd een belichaming van gelukzaligheid, hoe kan spiritualiteit dan ernst zijn? De mens heeft het serieus gemaakt door het te reduceren tot mondaine rituelen.

Onze meesters hebben zelfs de tijden aangegeven waarop wij ons door gebed met de diepere sferen van ons wezen moeten verbinden. Zij hebben gezegd dat het goed is om in de vroege morgen te bidden. Wat is de reden hiervoor? Het intellect heeft 's nachts goed gerust en is 's morgens nog niet gaan functioneren. Wanneer spiritualiteit op dat tijdstip wordt beoefend, is het effect op de geest groter. De impact wordt gemaakt terwijl de geest nog fris en onschuldig is, terwijl de geest nog niet begonnen is met het kauwen op het intellect. Niet voor niets hebben de grote meesters ons spiritualiteit geschonken. Wanneer de intentie wordt begrepen, wordt spiritualiteit een rechte weg naar het herstel van onschuld en vertrouwen.

Een klein verhaal:

worden verteld in het boek Periya Puranam.

Op een avond kwam een boer op de terugweg van de markt achter dat hij zijn gebedenboek niet bij zich had. Het wiel van zijn kar kwam midden in het bos los en hij vond het jammer dat de dag voorbij zou gaan zonder zijn gebeden te hebben gezegd.

Dus verzon hij een gebed voor God. Hij sprak hardop: 'O god, ik heb iets heel doms gedaan. Ik heb vandaag mijn gebedenboekjes achtergelaten. En mijn geheugen is zo slecht dat ik geen enkel gebed kan opzeggen zonder het boek. Dus dit is wat ik ga doen. Ik zal vijf keer heel langzaam de letters van het alfabet opzeggen en jij, die alle gebeden kent, voeg alsjeblieft de letters samen tot de gebeden die ik me niet kan herinneren.'

En god zei die dag tegen zijn engelen: 'Van alle gebeden die ik vandaag heb gehoord, was dit ongetwijfeld het beste, omdat het voortkwam uit een hart dat eenvoudig en oprecht was.'

Spiritualiteit is een opening om onschuld in zijn zuiverste vorm tot uitdrukking te brengen. De onschuld zelf is een offer aan god. De onschuld zelf is het grootste gebed tot god.

Religie is op zichzelf niet een geloof zoals het wordt voorgedaan. Elke religie is het resultaat van de diepe spirituele ervaring van de grote meester die haar stichtte. Wat zij hebben ervaren, hebben zij als religie aan de mensheid gegeven, waardoor de mensheid dezelfde ervaring kan krijgen. Er was geen andere bedoeling. Als men dit begrijpt, kan iedereen elke religie beoefenen. Dat is de schoonheid van alle oorspronkelijke religies.

Hetzelfde is waar wanneer je in de buurt van een meester bent. Wees in een stemming van onschuldige overgave. Wanneer je onschuldig en biddend bent, dringt de stilte van de meester je wezen binnen. De religie van de stilte is de grootste religie. Het is de religie van de grote meesters en discipelen. Dat is ook ware spiritualiteit.

Spiritualiteit die vanuit onschuld wordt beoefend, houdt je kinderlijk. Als je de Tanjore²⁸⁰ kunstschilderijen ziet die thema's uit de Hindoe-epossen uitbeelden, zul je zien dat de gezichten van de mannen, vrouwen, wijzen en goden op de schilderijen altijd jong en onschuldig zijn. De reden hiervoor is dat ware spiritualiteit de essentie van het leven jong houdt omdat het zich bezighoudt met het 'voelen', niet met het 'weten'. Als je met je hoofd bent, word je snel oud. Wanneer je met het hart bent, blijf je altijd fris en jong.

Met spiritualiteit komt diepe toewijding aan het Geheel. Het is toewijding vanuit het wezen. Devotie is een uitstorting die al je verdedigingen wegneemt en je kwetsbaar maakt voor het Bestaan om bij je binnen te komen. Er zijn betoverende verhalen over de grote toegewijden uit de Hindoe-mythologie die wonderen verrichtten door pure toewijding.

worden gebruikt.

Dat is de diepte van onschuldige aanbidding. De onschuldige aanbidder blijft bidden, zelfs nadat de aanbidding voorbij is. Het gebed is een uitdrukking van de nederige onschuld en dankbaarheid jegens het Geheel, dus het kent geen reden. Het gaat gewoon door.

Toen ik het verhaal van Satyakama aan een groep mensen vertelde, vroeg één persoon me: ‘Misschien zijn deze technieken voor hoogontwikkelde zielen. In dat verhaal wordt de discipel verlicht wanneer de meester hem alleen maar zegent. Hij moet een hoogontwikkelde ziel zijn geweest om dat te laten gebeuren.’

Ik zei tegen die persoon: 'Nee, het is niet voor hoogontwikkelde zielen. Het is voor zeer onschuldige zielen!' Begrijp dit. Hoogontwikkelde mensen hebben geen technieken nodig. Het is zoals ik je onlangs vertelde. In wijsgeer Patanjali's leer van Ashtanga yoga²⁸¹ moeten de acht beschreven technieken in één keer beoefend worden. Het is niet zo dat als je de eerste techniek af hebt, je een stapje hoger bent en klaar voor de tweede. Nee! Zelfs de eerste techniek is zo sterk dat als je die beheerst en overgaat naar de tweede, je de tweede niet eens nodig hebt omdat je al klaar bent! De eerste stap is yama, dat gaat over gedragscodes. Als je in staat bent om dit alleen te beheersen, dan heb je de overige stappen niet nodig. Je hebt geen verdere yoga of adembeheersing nodig! Dus begrijp dit. Alle acht technieken zijn individueel bevredigende technieken voor de oprechte zoeker. Het zijn geen opeenvolgende stappen.

Op dezelfde manier worden technieken zoals die aan Satyakama zijn gegeven, gegeven aan onschuldige mensen die het beu zijn sluw te zijn. Begrijp deze woorden, 'moe van het sluw zijn'.

Wat is sluwheid? Het is het tegenovergestelde van intelligentie. Je kunt sluw of intelligent zijn, maar nooit beide tegelijk. Sluwheid is ook het tegenovergestelde van kwetsbaarheid. Als je sluw bent, kun je niet kwetsbaar zijn. Wanneer je kwetsbaar bent, ben je puur als een kind. Een kind kan intelligent en onschuldig tegelijk zijn. Na verloop van tijd groeit zijn intelligentie, maar de onschuld slaat steevast om in sluwheid. Dan is hij niet meer puur als een kind. Maatschappelijke conditionering zorgt ervoor dat de onschuld in de intelligentie omslaat in sluwheid. Kinderen blijven onschuldig als ze aan zichzelf worden overgelaten. Maar wij leren ze zoveel dingen dat ze sociale dieren worden. We hebben een grote verantwoordelijkheid in het opvoeden van kinderen zonder ze sluw te maken.

(lichaamshoudingen), pranayama (adembeheersing), pratyahara (terugtrekking van de zintuigen), dharana (concentratie), dhyana (meditatie) en samadhi (gelukzaligheid).

De dichter Khalil Gibran²⁸² zegt mooi over kinderen:

Je mag ze je liefde geven, maar niet je gedachten,

want zij hebben hun eigen gedachten.

Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,

want hun zielen wonen in het huis van morgen,

dat je niet kunt bezoeken, zelfs niet in je dromen.

Je mag ernaar streven zoals zij te zijn, maar probeer hen niet zoals jou te maken.

Want het leven gaat niet terug, noch treuzelt het met gisteren.

Jullie zijn de bogen van waaruit jullie kinderen als levende pijlen worden uitgezonden.

De boogschutter ziet het teken op het pad van het oneindige,

en hij buigt je met zijn macht, opdat zijn pijlen snel en ver mogen gaan.

Laat jouw buigen in de hand van de boogschutter tot blijdschap zijn;

Want zoals Hij de pijl liefheeft die vliegt, zo heeft Hij ook de boog lief die stabiel is.

Het probleem is dat we alleen weten te verdelen en te kijken. We weten nooit hoe we als een geheel moeten kijken. Als je naar een baby kijkt, zal hij naar elk speeltje kijken als een geheel. Het zal gewoon proberen om het in zijn geheel in zijn mond te duwen! Soms duwt hij het grootste deel van het speelgoed eerst in zijn mond, waar het niet eens in past. Het weet niet wat voor speelgoed het is of wat de onderdelen ervan zijn en of het gepast is om het in zijn mond te stoppen. Zijn ogen kunnen alleen als geheel zien, nooit verdeeld. Op het moment dat je het kind leert te verdelen en te kijken, zaai je sluwheid in hem.

Sluwheid is verdeeldheid. Het is een constante berekening. Het belemmert vrije en onschuldige expressie. Het weet zich alleen te uiten door berekening. Rekenen is goed voor de rekenkunde, niet voor het wezen. We berekenen om de verkeerde redenen. Berekenen wij ooit onze zegeningen? Nee, nooit! Ze worden gewoon als vanzelfsprekend beschouwd.

Sluwheid begint met de deling van het geheel. Onschuld gaat verloren wanneer de geest geleerd wordt te verdelen. Zodra het de draad weer oppakt, gaat de geest verder en verwijdert zich ver van zijn oorspronkelijke onschuld.

Twee baby's zaten in een kinderwagen naast elkaar in een winkelcentrum.

Een van hen draaide zich naar de ander en vroeg: 'Ben jij een meisje of een jongen?'

'Ik weet het niet,' antwoordde de baby.

De eerste zei: 'Ik zie het wel.' En hij dook onder de kleren en kwam tevoorschijn en zei: 'Jij bent een meisje en ik ben een jongen.'

Het babymeisje was verbaasd en vroeg: 'Hoe wist je dat?'

Pat kwam het antwoord, 'Dat is makkelijk. Jij draagt roze laarsjes en ik draag blauwe!

Van jongs af aan wordt het kind verdeeldheid bijgebracht door mensen die zelf worstelen met sluwheid. Het kind ruilt zijn onschuld onbewust in voor sluwheid.

Het gevaar van sluwheid is dat het in vele richtingen wortelt en zich vastzet in de aard van het individu. De persoon zal niet eens weten dat hij sluw is. Hij zal niet eens weten dat zijn worsteling met zichzelf het gevolg is van zijn sluwheid.

Een persoon kwam naar me toe en begon me te vertellen: ‘Swamiji, ik heb buitenechtelijke relaties.’ Ik vroeg: 'Voel je dat het verkeerd is?' Hij zei: 'Ja, ik weet dat het verkeerd is, en ik ben er heel duidelijk over dat ik iets verkeerds doe.' Ik zei tegen hem: 'Stop er dan mee.' Hij zei: 'Nee, alleen jij kunt ermee stoppen.’ Ik zei tegen hem: 'Hé, ik ben niet degene die de relatie heeft om ermee te stoppen! Jij bent degene die het heeft, dus jij bent degene die moet beslissen en stoppen!' Hij zweeg. Ik vroeg hem: 'Wat bedoel je met ik moet ermee stoppen? Bedoel je dat ik je autosleutels moet afnemen en je niet moet toestaan daarheen te gaan? Wat bedoel je met ik moet stoppen?’

Dit is sluwheid. Hij zei tegen me: 'Nee, ik heb mezelf aan jou overgegeven, dus jij moet er maar voor zorgen.' Ik zei hem dat het een goed verhaal was! Toen zei ik tegen hem: 'Je hebt net gezegd dat je alles aan mij hebt overgegeven. Goed dan, ga hier maar zitten en mediteer.' Hij vroeg: 'Wat zegt u, Swamiji? Ik zei hem, 'Jij was degene die daarnet zei dat je alles aan mij hebt overgegeven! Doe dan gewoon wat ik zeg. Beweeg je niet van hier, blijf gewoon zitten. Daar was hij niet toe bereid!

Een klein verhaal:

Op een dag kwamen de rivieren bijeen en klaagden tegen de zee. Zij vroegen aan de zee: ;Hoe komt het dat wanneer wij fris en fit uw wateren binnenkomen om te drinken, u ons zout en ondrinkbaar maakt?'

De zee, horende dat men haar beschuldigde, antwoordde: ‘Kom niet. Dan zul je niet zout worden.’

Als je niet klaar bent voor de eenvoudige oplossing, wees er dan zeker van dat je een sluw spel speelt! Tenzij je het moe bent sluw te zijn, kun je niet geholpen worden. Geen enkele techniek kan je helpen, want je sluwheid weet hoe je aan elke techniek kunt ontsnappen. Mensen komen naar me toe en zeggen: 'Wat je zegt is juist, maar...' Begrijp dit. Op het moment dat je 'maar' tegen me zegt, heb je gemist! Op het moment dat je 'maar' zegt, is het voorbij. Je probeert te ontsnappen met je sluwheid.

Sommige mensen zeggen tegen me: 'Wat je zegt is goed, maar laat me alsjeblieft doen wat je zegt.' Wat bedoel je? Moet ik twee of drie mensen continu naar je laten kijken en je dingen laten doen? Laat je sluwheid varen, dan zul je vanzelf gaan doen wat ik zeg. Sluwheid is een puur verstoppertje spelen met jezelf. Je kunt het niet met mij spelen. Ik weet meteen waar je je allemaal verstopt. Ik hoef niet naar je toe te komen om je te vinden. Begrijp dus dat je alleen maar met jezelf aan het spelen bent. Neem gewoon een sterk besluit om volledig oprecht en authentiek te zijn voor jezelf. Alleen dan kun je je sluwheid laten varen.

Wanneer sluwheid oplost, komen authenticiteit en oprechtheid en zul je snel verlicht zijn. Met authenticiteit zul je je ook niet overgeven aan enige vorm van roddel. Roddelen is een zuivere uitdrukking van sluwheid. Als je zo sluw bent dat je een persoon niets in zijn gezicht kunt vertellen, dan praat je achter zijn rug.

Wanneer ik mensen vertel dat ze moe moeten worden van sluwheid om er uit te komen, vragen ze me: 'Hoe komt het dat ik het weet en toch weet ik het niet? Hoe komt het dat ik niet kan stoppen met sluw zijn?' Je kunt niet ophouden omdat je het stiekem koestert. Het is jouw creatie. Je mist nooit een kans om het te koesteren. Daarom doe je alsof je wilt stoppen en dring je er bij mij op aan om het voor je te stoppen. Je kunt een slapend persoon wakker maken, maar niet een persoon die doet alsof hij slaapt. Totdat je alleen nog maar doet alsof je slaapt, zul je nooit de brandende behoefte vinden om wakker te worden. Stop onmiddellijk met eraan mee te werken, dat is alles. Dat is de enige manier en het is zo eenvoudig. Als je weet dat vuur brandt, wil je me dan smeken om je ervan te weerhouden het aan te raken? Nee! Als je weet dat je sluw bent, waarom kun je het dan Als je sluwheid laat vallen, bloeit de spontaniteit. Spontaniteit is het tegenovergestelde van berekening. Intelligentie plus onschuld is spontaniteit. Intelligentie plus sluwheid is berekening. Spontaniteit is niets anders dan een vloeiende uitdrukking van je onschuld. Het is een niet-berekenende geestesgesteldheid. Het wordt sahaja²⁸³ genoemd, jezelf zijn zonder enige last. De last is de last van voortdurende berekening.

Begrijp dit, met sluwheid denk je misschien dat je een heleboel dingen wint, maar de waarheid is dat je je onschuld verliest. Het verliezen van je onschuld is als het verliezen van je hele leven. Je kunt je alles veroorloven te verliezen, maar niet je onschuld.

Met sluwheid mis je je staat van sahaja, de spontaniteit die je eigen is. Door sluw te zijn probeer je voortdurend iemand anders te zijn. Wanneer je doet alsof je iemand anders bent bedrieg je niet alleen jezelf maar loop je ook het gevaar je eigen geur te missen. Net als alle andere scheppingen van het Bestaan heb jij je eigen prachtige geur. Het is de geur van sahaja, je natuurlijke spontane staat die uniek is voor jou.

Wanneer je spontaan bent, ben je zonder enige conclusie. Het is niet nodig om de hele tijd vanuit conclusies te functioneren. Intelligentie is vloeiend en creatief. Het is van het huidige moment. Conclusie is een uitgemaakte zaak. Het is van het verleden. Met conclusies gaat het sap van spontaniteit verloren. De maatschappij heeft ons geleerd om de hele tijd conclusies te trekken. Er zijn een aantal standaardconclusies, die we snel proberen te rijmen met alles wat we zien. We zijn bang om onze conclusies te laten vallen en open te zijn, omdat de geest zich altijd op zijn gemak voelt bij het herhalen van patronen. Het vindt er veiligheid in.

Het bestaan herhaalt nooit patronen. Elke dag is anders. Elke nacht is anders. Kan iemand zeggen dat het dezelfde dag of dezelfde nacht is? Nee. Het is een gebeurtenis die elke dag plaatsvindt en toch is het nooit hetzelfde. Dat is de pure schoonheid van het Bestaan. Waarom zouden we dan naar patronen zoeken? Dat is niet nodig. De vreugde zelf van spontaan leven kan heel goed worden ervaren. Kinderen zijn open en spontaan tot de leeftijd van zeven jaar. Dan begint de maatschappij een indruk op hen te maken.

Een vrouw stopte en vroeg aan het jongetje dat op straat stond te roken: ‘Zoon, weet je moeder dat je rookt op de weg?’

De jongen keek haar aan en vroeg, ‘Weet je man dat je onderweg stopt en met vreemde jongemannen praat?’

Kinderen zijn zo! Ze maken zich niet druk. Ze zijn gewoon spontaan.

Een onderwijzer vroeg in de klas: ‘Wat is een komeet?’

Een jongen stond op en zei: 'Een ster met een staart.'

De leraar vroeg: 'Kun je er een noemen?'

De jongen antwoordde: 'Mickey Mouse.

Kinderen zijn niet bang. Ze drukken zich alleen maar uit, dat is alles! Niemand kan voorspellen wat het kind het volgende moment gaat zeggen. Dat is zijn specialiteit! Het probleem is dat we er bij kinderen wel klaar voor zijn om met spontaniteit om te gaan, maar niet bij volwassenen. Met een kind geven wij hem mentaal de ruimte omdat wij aanvaarden dat hij van een ander niveau is. Maar bij volwassenen zien wij dat zij zich op hetzelfde niveau bevinden als wij en daarom kunnen wij het niet verdragen.

Kinderen komen met zoveel dingen weg, zelfs met jou slaan. Je geniet er zelfs van! Kun je je voorstellen hoe het voelt als een volwassene je slaat? De onschuld van het kind maakt zelfs de daad van het slaan mooi. De onschuldige energie van een kind zit volledig achter zijn actie. Bij een volwassene zit zijn verstand achter de actie. Dat is het verschil.

Een leraar was aan het woord op een bijeenkomst toen een criticus riep: 'Luister naar hem! En zijn vader reed vroeger op een wagen die getrokken werd door een ezel.'

De leraar antwoordde: 'Dat klopt. Vandaag de dag zijn mijn vader en de wagen er niet meer, maar ik zie dat we de ezel nog bij ons hebben.'

Je kunt je de toestand van de criticus wel voorstellen!

Onschuld, totaliteit, volwassenheid.

De Dhammapada²⁸⁴ zegt:

Steek de lamp van binnen aan; streef er hard naar om wijsheid te bereiken. Word zuiver en onschuldig, en leef in de wereld van licht.

Toen je op de wereld kwam, kwam je als een onschuldig kind. Je straalde de schoonheid van je onschuld uit tot de maatschappij je de geest gaf. Nu wil je van je geest af en weer onschuldig worden. De hervonden onschuld is wat men volwassenheid noemt. Het is mogelijk om het terug te krijgen. Geloof gewoon dat je ooit onschuldig was. Vertrouw erop dat die onschuld nog steeds in je zit. Dan is het mogelijk om het weer uit te gaan stralen. Dit inzicht zal het proces weer op gang brengen.

Volwassenheid zorgt ervoor dat we in totaliteit leven. Totaliteit is functioneren vanuit een immense onschuld en jouw geheel geven aan het moment. Er is geen mening, geen oordeel, geen fragmenten in je. Er is alleen intens enthousiasme voor het moment. De openheid voor het moment is de onschuld. Er is maar één ding nodig om weer onschuldig te worden. Verschuil je niet achter valse kennis. Kijk waar je je verbergt en stap naar buiten om je natuurlijke zelf te onthullen. Dan ben je helemaal open. Dit is de houding voor verlichting. Weten dat je je verschuilt is de eerste stap. Een krachtig besluit nemen om tevoorschijn te komen is de volgende stap. Dan zul je zien dat onschuld en volwassenheid beginnen te gebeuren.

Om volwassen te worden moet je eerst naar binnen gaan, want volwassenheid heeft alles te maken met op je gemak zijn met je ware aard zonder pretenties. Je natuurlijke zelf je eigen natuur laten zijn is volwassenheid. De beste manier om je natuurlijke zelf te worden is om je kern op zijn gemak

te stellen. Laat de kern van jezelf altijd op zijn gemak zijn, waar je ook bent of wat je ook aan het doen bent. Dan kun je je zuiverheid behouden. Voel altijd je natuurlijke zelf in je kern, zonder spanning, zonder inspanning of pretenties.

Het probleem van valsheid komt omdat de maatschappij je leert om altijd iemand speciaal te zijn. Het is niet nodig om altijd een speciaal iemand te zijn. Het is een onvolwassen idee om de hele tijd een speciaal iemand te zijn. Zodra dit idee is afgezworen, ontspant de geest. Het voelt geen druk om scherpzinnig te zijn. Deze ontspanning geeft geboorte aan onschuld.

Op dit moment vecht je voor onschuld omdat je niet in staat bent je geest tot bedaren te brengen. Als je meewerkt met het inzicht dat je geest je belemmert om je onschuld te herwinnen, is de strijd voorbij. Aan de andere kant, als je je verzet tegen het inzicht, dan worstel je. De strijd is met je ego. Het ego verzet zich tegen elk begrip dat het schokt.

Als je de geest laat vallen, val je in het moment. Om de denkgeest te koesteren moet je ofwel in het verleden ofwel in de toekomst reizen. Een kind is altijd in het heden. Hij geeft er niet om het verleden in zijn geheugen te bewaren. Het is van geen nut voor hem. Hij is geïnteresseerd in het genieten van het moment. Het is niet nodig om aan het verleden vast te houden. Als we ons iets herinneren, herinneren we ons geen dagen, we herinneren ons alleen momenten, is het niet? Waarom dan niet elk moment waardig maken om herinnerd te worden? Waarom achter het verleden of de toekomst aanlopen? Gewoon pure logica!

Om de drang te voelen om je onschuld te herwinnen moet je misschien afdwalen, want wanneer je afdwaalt en de gevolgen onder ogen ziet, begint de introspectie. De introspectie triggert de behoefte om je onschuld terug te vinden. Veroordeel jezelf niet omdat je afgedwaald bent. Breng alleen het bewustzijn naar binnen om jezelf voor altijd op het juiste pad te integreren. Als volwassenheid op deze manier gaat gebeuren is het zeker de moeite waard.

Volwassenheid is een krachtig besluit nemen om jezelf niet langer voor de gek te houden. Het is ontwaken tot het bewustzijn binnenin. Het is jezelf integreren met eerlijkheid. Wanneer dit gebeurt, begin je weer kind te worden. Als kind was je onschuldig, maar niet bewust. Ergens in het proces van opgroeien ben je die onschuld kwijtgeraakt. Je bent het nu aan het herwinnen. De nieuwe onschuld zal volledig bewust zijn en dat is de echte onschuld.

Wanneer je je onschuld hervindt, bloei je op met het inzicht dat er niets onbetaalbaarder is dan weer kind te worden. Dat is het proces van verlichting.

Daarom moet de onschuld van een kind met de grootste zorg worden gekoesterd. Bij elke onschuldige waarneming die een kind doet, zal het kind, als wij het onze kennis niet opdringen, opgroeien met behoud van zijn onschuld. Als het kind bijvoorbeeld vraagt: "Hoe komt het dat de lucht soms blauw is en soms wit?" zeg je gewoon tegen het kind dat de lucht soms blauw is en soms wit. Hij zal dat toch wel leren in zijn lessen op school. Maar als je hem kunt vertellen dat ze gewoon zijn zoals ze zijn, zal hij meteen de spontaniteit van de natuur begrijpen. Hij zal niet op zoek zijn naar verdere kennis om zich mee te voeden. Daar zorgen de universiteiten toch wel voor.

Thuis, als je nog de invloedrijkste persoon in zijn leven bent, als je hem doet inzien dat het zo is, dat het niet nodig is alles met kennis te kennen, overleeft de onschuld in hem. Hij vangt de draad niet op van het oordelen over de natuur. Hij leert te zien zonder er woorden bij te halen. Hij leert gewoon te zien en te zijn. Op het moment dat er woorden bij worden gehaald, is de onschuld verloren. Dan is het geen zien meer. Het wordt kijken. De hele schoonheid ervan gaat dan verloren.

Opgroeien wordt altijd beschouwd als een ernstige zaak. Als je in ernst opgroeit, word je alleen maar oud. Als je opgroeit in speelsheid, blijf je jong! Het is goed om te zien wat kinderen, dieren en andere wezens soms doen, omdat ze allemaal leven met onschuld en speelsheid. Het zal helpen om de onschuld te begrijpen en er weer mee in contact te komen.

Een klein verhaal:

Een leeuw liep door de jungle en peilde wie de grootste van alle wilde dieren was.

Hij kwam een neushoorn tegen en vroeg: 'Wie is de koning van de jungle?' De neushoorn antwoordde: 'Natuurlijk ben jij dat!'

De leeuw was blij en liep verder. Toen kwam hij een zebra tegen. Hij vroeg de zebra,

'Vertel me, wie is de koning van de jungle'

De zebra antwoordde onmiddellijk: 'Dat bent u, o koning!'

De leeuw liep met grote trots verder en zag een olifant. Hij vroeg de olifant,

'Vertel me, wie is de koning van de jungle?' De olifant pakte hem op met zijn slurf, en slingerde hem tegen een grote boom. De leeuw stuiterde van de boom, raakte de grond en zei: 'Je hoeft niet zo boos te worden alleen omdat je het goede antwoord niet weet!'

Onschuld is de manier om het leven te benaderen! Op het moment dat je je realiseert dat je je onschuld moet hervinden, ben je klaar voor de transformatie. De maatstaf voor het hervinden van onschuld is te kijken naar je reactie op de kleine dingen in het leven. Onschuld ziet alle kleine dingen met ontzag en verwondering. Daarom zijn kinderen de hele tijd zo verwonderd. Je kunt het in hun wijde ogen zien. Als je in staat bent om dingen met verwondering te zien, dan is de onschuld in jou begonnen. Het is mogelijk dat je met alle kennis van de wereld nog steeds heldere en onschuldige ogen kunt hebben. Dat zijn de ogen van de wijze.

De kinderlijke onschuld ontdekt veel dingen, maar kan het meeste niet begrijpen. Het geniet ervan op het niveau van zijn onschuld, dat is alles. Terwijl de hervonden onschuld niet alleen deze nieuwe dingen ontdekt, maar ze ook allemaal begrijpt. Dat is het verschil.

Kinderlijke onschuld is mooi, maar niet genoeg. Het moet verloren gaan voor het leven en herwonnen worden met volledig bewustzijn en volwassenheid.

Er wordt gezegd dat een gek en een mysticus op elkaar lijken. Beiden zullen excentriek zijn in hun doen en laten, abrupt lachen en onbegrijpelijke dingen doen. Maar in feite bevinden ze zich aan de uiterste twee uiteinden van hetzelfde spectrum! Uitersten lijken altijd op elkaar. Uiterlijk lijken ze hetzelfde, dat is alles. Zo kunnen ook een kind en een heilige in hun onschuld op elkaar lijken, maar in werkelijkheid bevinden zij zich aan de twee uiterste uiteinden van hetzelfde spectrum. Het kind is nog niet eens begonnen met het bereiken van zijn hervonden onschuld, terwijl de heilige daar al mee klaar is.

De onschuld van het kind is nog steeds de onschuld die het van God heeft meegekregen, niet de onschuld die het door het leven heeft herwonnen. De onschuld van een kind kan gemakkelijk verstoord worden, terwijl de onschuld van een wijze nooit verstoord kan worden. Het verstoord raken van de onschuld en het werken aan het blijvend hervinden ervan is het proces van volwassenheid. Dat is de reis naar het andere eind van het spectrum om een heilige te worden.

Als een kind in liefde wordt opgevoed, blijft de onschuld van het kind bewaard. Dan beweegt hij zich met zijn hart, niet met zijn hoofd. Hij kan zijn hoofd gebruiken als nutsvoorziening, maar functioneert vanuit zijn hart. Dat betekent niet dat het kind nutteloos wordt. Nee. Zijn onschuld zal niet bedorven worden door kennis, dat is alles. Hij zal gecentreerd zijn op liefde in plaats van op kennis, dat is alles. Kennis zelf is niet het probleem. Alleen de houding waarmee het wordt gedragen is het probleem.

Als je je onschuld hervonden hebt, zul je weer in de ogen van de ander kunnen kijken. Je onschuld maakt je niet alleen kwetsbaar, het maakt je ook geïntegreerd. Met kennis, ben je gefragmenteerd in jezelf. Met herwonnen onschuld, ben je geïntegreerd en eerlijk naar jezelf en naar anderen. Die eerlijkheid zal uit je ogen stralen en de ander raken. Die eerlijkheid is volwassenheid.

Alleen het verlangen om weer onschuldig te worden is al genoeg. Het zal beginnen met het vernietigen van alles wat niet jij is in jou. Het zijn tenslotte maar lagen van conditionering. Maar het is belangrijk om je wil sterk te houden totdat het proces is voltooid. De wil is een voortdurende herinnering om oprecht en eerlijk te zijn zonder sluwheid. Besluit niet te rusten tot de ont-conditionering totaal is.

Het mooie van volwassenheid is dat het je in staat stelt te functioneren als een volwassen persoon wanneer dat nodig is en als een kind op alle andere momenten. Het laat je gemakkelijk van het een in het ander overgaan, zodat je in perfecte harmonie bent met het Geheel.

Wanneer je je onschuld hervindt, word je dvija²⁸⁵ genoemd, herboren, volwassen. De sleutel is om niet op te geven in je inspanning om je onschuld te herwinnen. De reis kan soms frustrerend zijn, omdat het tijd kost en niet gebeurt. Dat komt omdat de maatschappij je geconditioneerd heeft met vele lagen. De ui moet laag na laag worden afgepeld om het centrum te bereiken. Frustratie is een voorwaarde om open te barsten met transformatie. Dus ontspan je niet, dat is genoeg. Het zal gebeuren. Onthoud dat de onschuld al in je zit. Het gaat niet om een einddoel buiten. Alleen al deze herinnering zal je de ontspanning geven na elke frustratie.

Ga elke dag gewoon even zitten, in je eentje en ga rustig in je onschuld. Voel de onschuld in je. Voel de zuiverheid in je. Voel de overvloeiing vanuit je binnenste. Laat het zich verspreiden door je lichaam, geest en wezen. Voel hoe mooi je bent in je onschuld. Doe dit elke dag. Spoedig zul je zien dat het ontwaakt als je eigen natuur. Alles wat niet van jou is zal verbrand worden en de echte jij zal tevoorschijn komen.

Onschuld heeft een totaliteit over zich. Deze totaliteit wordt genade genoemd. Daarom lijken verlichte meesters altijd zo gracieus en mooi te zijn. Onschuld manifesteert zich als wonderbaarlijke schoonheid in de ogen van de toeschouwer. Zij is zo totaal dat zelfs de meest geslepen geest haar niet kan ontkennen. Het tart eenvoudigweg alle logica en raakt je.

Onschuldig zijn is als functioneren vanuit je eigen bewustzijn. Het is gedachteloos bewustzijn. Tot dan functioneer je vanuit je geest. Als je gewoon zit en kijkt naar de bron van elke gedachte die in je opkomt, zul je spoedig alle gedachten laten vallen en teruggaan naar het gedachteloze bewustzijn dat je als kind had. Gedachteloos bewustzijn is onschuld. Maar deze keer zal het de onschuld van volwassenheid zijn, omdat je het proces hebt doorgemaakt. Gedachteloos bewustzijn voegt niets toe aan je kennis. Het verdiept alleen je onschuld en laat je het universum met meer ontzag en verwondering bekijken. Onschuld ziet geen tegenstellingen, ze ziet alleen, dat is alles. Haar schoonheid ligt in het niet-oordelend zien.

Een man ging zijn vriendin opzoeken na een lange tijd.

Helaas ontdekte hij dat haar jongere broer, die veel jonger was dan zij, televisie zat te kijken en een snack aan het eten was.

Hij ging naast hem zitten en zei tegen hem: ‘Weet je wat? Als je boven op het terras gaat zitten en naar de weg kijkt, geef ik je voor elke man met een rode hoed die je passeert, vijftig cent.’

De jongen was opgetogen en rende de trap op en nam zijn plaats op het terras in.

De man nam zijn plaats in naast zijn vriendin.

Tien minuten later, net toen hij intiem met haar wilde worden, stormde de jongen de kamer binnen.

De man was vreselijk teleurgesteld en riep: ‘Heb ik je niet gezegd dat je op de weg moest letten voor mannen met rode hoeden?’

De jongen antwoordde naar adem snakkend: 'Ik weet het! Er is net een optocht voorbij getrokken en voor vijftig cent per hoofd ben je me twaalfhonderd dollar schuldig!’

We denken altijd dat kinderen onvolwassen zijn. We denken dat volwassenen die huilen onvolwassen zijn. We zijn geconditioneerd om te geloven dat het uiten van welke emotie dan ook onvolwassen is. Het uiten van emoties op een ongefilterde manier is een teken van onschuld. De geslepenen bewerken zelfs hun emoties. Af en toe is het goed om te huilen in het bijzijn van mensen. Wat is daar mis mee? Wat probeer je te verbergen? Door te huilen geef je alleen uiting aan je ware gevoelens. Wat valt er te verbergen? Het probleem is dat de maatschappij ons altijd heeft geleerd om onze ware aard te verbergen en alleen onze geprojecteerde persoonlijkheid te tonen. Daarom vergeten we mettertijd wat onze aard is. We vergeten hoe we onschuldig kunnen zijn.

Een leraar zei tegen de ouder tijdens de ouderavond: "Je dochter is heel goed in al haar activiteiten. Ze is alleen emotioneel een beetje onvolwassen. Maar het komt wel goed met haar.'

De ouder keek haar verbaasd aan en vroeg: 'Met drie jaar, hoe verwacht je anders dat ze is?'

Alleen al door bij kinderen te zijn als hun vriend, als hun speelkameraad, is het mogelijk om weer in contact te komen met de onschuld. Wanneer je bij hen bent, doe dan niet alsof je een kind bent. Neem het echt serieus en word een kind! Het is de grootste gunst die je jezelf kunt bewijzen.

Het probleem is dat we bang zijn te verliezen wat de maatschappij ons geleerd heeft. Van de maatschappij hebben we geleerd hoe we onze persoonlijkheid moeten opbouwen. Maar ons karakter is anders dan onze persoonlijkheid. Karakter is echt.

Persoonlijkheid is een opgebouwd beeld. Als we werken aan het verstevigen van karakter, werken we in de zone van de realiteit. Als we werken aan het verstevigen van persoonlijkheid, werken we in de zone van dromen.

Misschien is het je opgevallen dat wanneer je met je kinderen aan tafel zit te eten, zij de kleine chips omhoog houden en de vorm van elke chip bewonderen voordat ze gaan eten. Zij hebben het vermogen om betoverd te worden door de eeuwige mysteries en wonderen van het leven. Dat is hun grootste zegen. Ze denken niet na, ze genieten gewoon, dat is alles. Wanneer het kind onze aandacht vestigt op de chip, vragen we hem snel te eten! We missen het moment dat we in de mysteries van het leven worden geleid. We missen de ontdekking van onze eigen onschuld.

Er zijn talloze manieren om het kind dat in je schuilt te herontdekken. Speel verstoppertje met kinderen of leer koekjes bakken of kijk naar Tom en Jerry tekenfilms of eet verschillende kleuren snoepjes of maak modderpoppen! Al deze dingen zullen het kind in je naar boven brengen. Je vaste identiteit zal oplossen. Je wordt vloeibaar als een rivier en stroomt. Het gewicht van je ernst zal vallen en je zult licht en gelukzalig worden.

Ernst is ego. Wanneer je bang bent om gekwetst te worden, wanneer je bang bent om je controle of macht te verliezen, word je ernstig.

Wanneer je te veel op jezelf gericht bent, gebeurt dit. Wanneer je loslaat en weer gaat spelen en je onschuld aanraakt, zul je plotseling genieten van een breuk met jezelf. Die breuk is het vallen van je ernst. In die kloof zul je beseffen dat er niets is om je aan vast te houden. Er is alleen vrije geest.

Als je je hiervan bewust wordt, kun je er bewust aan werken en je volledig onschuldig en oprecht gaan gedragen.

Onschuld is het bewustzijn op het niveau van het hart houden, niet toestaan dat het zich in het hoofd nestelt.