Rozdział 2 – Nie Ma Się Czym Martwić🔗

Mówiliśmy do tej pory o miłości. Miłość dotyczy naszych związków z innymi. Miłość dotyczy również naszego związku ze sobą. Nie kochając siebie, nie możemy kochać innych. To, co przeszkadza nam w kochaniu siebie, to stałe martwienie się lub irytacja, którą w sobie tworzymy. Niezależnie od tego, czy sprawy przybierają dobry czy zły obrót, martwimy się. Nie ma nic bardziej szkodliwego dla kochania siebie jak martwienie się. Czym jest to martwienie się?

Krótka opowieść:

Wszedł człowiek do baru wyglądając na zmartwionego i przygnębionego.

Zapytał się go barman, ‘Co się stało? Wyglądasz na bardzo czymś zmartwionego.’

Człowiek odparł, ‘Miałem sprzeczkę z żoną i powiedziała mi, iż nie odezwie się do mnie przez miesiąc.’

Barman go pocieszył, ‘W porządku. Miesiąc to nie długo.’

Człowiek na to, ‘Wiem. Miesiąc się dziś kończy!’

Każdy ma swoje powody do zmartwienia! Gdy spytam się, czym się martwicie, powiecie mi, ‘Nie mam pracy, to jest moje zmartwienie.’ Wasz sąsiad powie, ‘Moja praca to mój główny powód zmartwienia!’ Ktoś inny powie, ‘Moje dzieci mnie martwią.’ Inna osoba powie, ‘Nie mam dzieci, to mnie martwi!’ Marzenie jednej osoby jest zmartwieniem innej! Nie znajdziecie w tym żadnej logiki.

Co oznacza ‘martwienie się’? Zmartwienie pojawia się, kiedy rzeczy nie dzieją się w sposób, jaki chcecie, aby się działy. To rozbieżność pomiędzy waszymi oczekiwaniami a rzeczywistością. Na przykład, czujecie, że wasz syn powinien zostać z wami w domu, ale on czuje, że powinien być sam – z dala od was. Chcecie ukończyć projekt zgodnie z czasem. Ale rzeczy dzieją się za wolno i wydaje się, iż jest to niemożliwe. Są to wszystko powody zmartwienia. To, czego chcecie i oczekujecie nie zgadza się z tym, czego chcą i oczekują inni.

Zmartwienie ma korzenie w naszych własnych myślach lub słowach. Są to dwie rzeczy, które stale się w was dzieją. Pierwsza to dialog, a druga monolog – który nazywam ‘wewnętrznym dialogiem’. Albo mówicie do innych ludzi, albo stale prowadzicie wewnętrzny dialog ze sobą. W obu przypadkach, słowa i myśli są ‘budulcem’ tworzącym zmartwienie.

Gdy rozmawiacie z innymi, to, co mówicie jest ściśle określone przez zasady społeczne. Automatycznie nie używacie niedozwolonych lub ‘politycznie niepoprawnych’ słów. Ale to, co mówicie wewnątrz siebie, nikt oprócz was nie wie. Myśli, które generujecie wewnątrz tworzą wasze prawdziwe zmartwienia.

Jest tak: istnieje stały strumień dialogu, dziejący się w was, przez cały dwudziesto cztero godzinny dzień, siedem dni w tygodniu. Z tego strumienia rodzi się kilka kolców. Te kolce są tym, co odczuwacie i wyrażacie, jako zmartwienia. Zmartwienia to nic innego, jak kolce w strumieniu myśli, stale poruszającym się w was.

Te myśli są w większości negatywne. W tym leży problem. Gdy poproszę was abyście napisali swoją historię życia na kilku stronach, napiszecie kilka wydarzeń, podkreślających, w jaki sposób i kiedy było wam ciężko. Nie podkreślicie wielu radosnych wydarzeń, które się w międzyczasie wydarzyły. Umysł jest wyszkolony do zapamiętywania tylko negatywnych rzeczy. Nawet, gdy wydarzy się coś radosnego, pamiętacie jedynie moment, gdy się kończy, nigdy moment, w którym czuliście radość. Ponieważ, nawet, gdy jesteście u szczytu radości, zawsze martwicie się, kiedy radość się skończy! Umysł jest wyszkolony od bardzo młodego wieku, do myślenia, że życie przemieszcza się od jednego zmartwienia do innego, od jednego bólu do innego, nigdy od jednej radości do innej.

W klasie, nauczycielka zauważyła, że jeden chłopiec siedział ze smutkiem na twarzy.

Spytała go, ‘Co się stało? Czemu wyglądasz tak smutno?’

Chłopiec powiedział, ‘To moi rodzice. Mój tata pracuje cały dzień, aby zapewnić mi dobre ubrania i doskonałe wykształcenie. Kupuje mi wszystko, co chcę. Moja mama gotuje najlepsze jedzenie dla mnie i dba o mnie od rana aż do czasu, gdy idę spać.’

Nauczycielka spytała, ‘Jaki zatem masz problem? Czemu jesteś zmartwiony?’

Chłopiec odparł, ‘Obawiam się, że mogą uciec.’

Umysł identyfikuje się jedynie z bólem, nigdy z radością! Dlatego nawet przypominanie sobie radosnych momentów staje się bolesne.

Radość nigdy nie jest zapisywana, jako myśli, ale ból tak. Dlatego nasze wewnętrzne zapisy są zawsze negatywnymi myślami. Radość jest jak pusty zapis! Na przykład, gdy wasze całe życie jest jak oś czasu, na tej osi radosne momenty są po prostu pustymi miejscami! Nie będzie żadnych zapisów odnośnie radości. Ale momenty zmartwienia i cierpienia będą widocznie zapisane, jako czarne znaki.

Budda, oświecony mistrz, używał słowa tathata – widzenie tego, co jest takim jakie JEST. Oznacza to widzenie tego, co jest takim, jakie jest – bez żadnej oceny.

Lecz przez większość czasu widzimy rzeczy jedynie poprzez nasze zmartwienia. Jest takie popularne powiedzenie, ‘Nie widzimy rzeczy, jakimi one są. Widzimy rzeczy, jakimi my jesteśmy.’ Jeśli czujecie, że jest coś nie tak z tym, co widzicie, powinniście spojrzeć na siebie, ponieważ to, co widzicie na zewnątrz jest jedynie odbiciem tego, co jest wewnątrz was. Jeśli czujecie czystą miłość wewnątrz, wtedy widzicie jedynie czystą miłość na zewnątrz. To ma zawsze związek z wami, nie z tym, co widzicie.

Jak możecie trzymać myśli z dala od tego, co naprawdę JEST? Jak możecie radować się każdym momentem przez cały czas?

Spróbujcie tej techniki. Gdy coś widzicie – powiedzmy osobę, lub sytuację, lub książkę, lub cokolwiek – normalnie, stare myśli i znane reakcje natychmiast się w was pojawią. Zwróćcie uwagę, że te uwarunkowane myśli i wspomnienia sprowadzają chmury na wasz osąd i wyobraźcie sobie, jak rozwiewacie te chmury. Następnie, zobaczcie sytuację, lub osobę, lub obiekt nowym spojrzeniem, tak jakbyście widzieli to pierwszy raz! Nagle zauważycie jak bardzo się myliliście, z powodu waszych zmartwień i myśli.

Nawet, gdy widzicie waszego męża, żonę, brata, czy kogokolwiek, spójrzcie na nich, jakbyście widzieli ich pierwszy raz w życiu. Nagle, zrozumiecie, iż nie tylko zmartwienia nie pojawiają się, ale również zaczniecie patrzeć na wszystkich podobnie – niezależnie czy są wam obcy czy bliscy. To jest prawidłowy sposób. Nikt nie jest bliski lub niezmienny. Nawet wasza żona nie jest wam znajoma. Każdy się stale zmienia w każdym momencie wraz z Życiem. Tylko wasz umysł stara się, aby wyglądali niezmiennie.

Gdy już zaczniecie widzieć to, co jest takim, jakie jest, cała wasza energia zjednoczy się w was. Nie ma więcej zmartwień, nie ma konfliktu.

Ktoś spytał J. Krisznamurtiego, sławnego indyjskiego filozofa, jak nadawać na tej samej fali z tym, co JEST. Pięknie odpowiedział, ‘Po prostu tego nie nazywaj, a zobaczysz, iż jesteś na tej samej fali!’

Zazwyczaj, gdy coś widzimy, albo próbujemy się z tym identyfikować, albo próbujemy to krytykować. Na przykład, jeśli powiedzą wam, iż jesteście aroganccy, możecie albo to zaakceptować, albo próbujecie nie być aroganccy! Nigdy nie rozumiecie lub nie wykraczacie poza arogancję. Możecie jedynie rozumować w waszym obszarze odniesienia, z tym, co jest wam bliskie. Z tego powodu, jesteście w pułapce ograniczonej liczby możliwości. Aby naprawdę zrozumieć, trzeba wyjść poza ten ograniczony punkt widzenia. Żeby to zrobić, należy przestać nazywać to arogancją, to wszystko! Nie będzie więcej arogancji. Przez samo nazywanie, rozpoczynacie konflikt. W ten sposób widzicie to, co JEST – przez nienazywanie tego.

Gdy widzicie to, co jest takim, jakie jest, jesteście w niebie. Gdy widzicie to, co chcecie widzieć, jesteście w piekle. Jeśli zrozumiecie, iż wszystko jest takie, jakim powinno być, odrzucicie oczekiwania i zobaczycie rzeczy takimi, jakimi są, ponieważ wszystko jest takie, jakie powinno być.

Krótka opowieść:

Jeden uczeń wciąż pytał mistrza, ‘Mistrzu, gdzie jest raj?’

Wreszcie, pewnego dnia, mistrz spytał go, ‘Naprawdę chcesz wiedzieć?’

Uczeń usiadł i powiedział, ‘Tak!’

Mistrz powiedział, ‘Dobrze, mój pierwszy uczeń Hemachandra jest w raju.’ Wypowiedziawszy te słowa mistrz zamknął oczy i rozpoczął medytację.

Uczeń wiedział, iż minie dużo czasu, zanim mistrz otworzy oczy. Zatem poszedł i spytał innych uczniów czy wiedzą gdzie żyje Hemachandra. Wydawało się, że nikt nie wie.

Wreszcie jeden uczeń powiedział, ‘Wiem jak ciebie tam zaprowadzić, ale nigdy nie byłem tam samemu. Jest to w głębokiej dolinie poza zasięgiem lodu pokrywającego góry.’

Uczeń zapisał dokładnie drogę i wrócił do mistrza. Powiedział mu, ‘Mistrzu, chcę odwiedzić Hemachandrę!’

Mistrz był bardzo zajęty pracą. Nawet nie patrząc odparł, ‘Idź.’

Uczeń rozpoczął podróż. Szedł wiele dni w słońcu, deszczu, śniegu, i w czym się tylko dało. Aż do wyczerpania, będąc na skraju śmierci. Zajęło mu sto dni dotarcie do doliny. Gdy wreszcie dotarł tam, spojrzał na dolinę i pomyślał, ‘Ta dolina nie wygląda wspaniale. Widziałem wiele piękniejszych dolin. Dlaczego mistrz nazywa to rajem?’

Rozejrzał się i poszedł dalej, aż wreszcie znalazł chatę Hemachandry. Hemachandra bardzo się ucieszył na jego widok. Poczęstował go posiłkiem i spytał jak się miewa mistrz i inni uczniowie.

Przez cały czas, uczeń myślał jedynie do siebie, ‘Mistrz nazwał to miejsce rajem? Nie mogę uwierzyć.’

Po tygodniu pobytu odszedł i wrócił do swego mistrza. Powrót do domu zajął mu kolejne sto dni. Skierował się bezpośrednio do mistrza i oznajmił, ‘Nazwałeś tamto miejsce rajem. Ale to, co zobaczyłem, było najzwyklejszym miejscem!’

Mistrz powiedział, ‘O boże! Gdy się pytałeś, mogłeś być bardziej dokładny, powiedziałbym ci prawdę.’

Uczeń spytał, ‘Jaka jest prawda?’

Mistrz odparł, ‘Hemachandra nie jest w raju. Raj jest w nim!’

Gdy żyjecie blisko Egzystencji, bez żadnych oczekiwań, widząc to, co jest takim, jakie jest i znajdując w tym błogosławieństwo, będziecie nieść w sobie niebo! Niebo nie jest geograficzne, jest psychologiczne. Nie jest fizyczne, jest umysłowe. Jeśli zdecydujecie, możecie być w niebie w tym momencie.

Martwienie się jest niechcianym spadkiem przekazywanym od dziadków do rodziców, potem do dzieci. Dzieci są jak gąbki. Po prostu przyswajają język ciała i nastawienie rodziców. Rodzice nawet nie wiedzą, że to się dzieje. Na przykład, jeśli dziecko słyszy matkę powtarzającą konkretne zmartwienie cztery czy pięć razy, dziecko po prostu przyswaja nawyk. Dorasta powtarzając niepotrzebnie stwierdzenia, które są jednym z atrybutów martwienia się.

Ostatecznie wnosi zmartwienie ze sobą do małżeństwa a następnie oboje on i jego nowa żona muszą sobie z tym radzić, nawet, gdy początkowo była to sprawa matki. Następnie przekażą to swoim dzieciom, chyba, że przestaną to nazywać i nauczą się żyć z tym, co JEST.

Człowiek pchał wózek ze swoim dzieckiem. Dziecko krzyczało jak najgłośniej potrafiło. Przez cały czas człowiek cicho powtarzał, ‘Bądź spokojny George. Nie krzycz. Wszystko będzie dobrze.’

Jego żona powiedziała mu, aby się zamknął.

Kobieta, która to obserwowała powiedziała do żony, ‘Dlaczego jesteś taka niegrzeczna dla niego? Bardzo się stara, aby uciszyć syna!’

Żona spojrzała na kobietę z urazą, wskazała na męża i powiedziała, ‘To on jest George.’

Gdy rodzice stale wyrażają zmartwienie, dzieci dorastają myśląc, iż życie toczy się jedynie przez zmartwienie! Zrozumcie, że życie toczy się nie przez nas, ale pomimo nas!

Problem w tym, że rodzice oczekują, że ich dzieci będą się martwić! Jeśli się nie martwią, mówią, że są beztroscy. Jest możliwe troszczyć się, nie martwiąc. Troska to działanie, martwienie się to gadanina. Nie ma pożytku z gadaniny. Gadanina to jakby próbować przekroczyć most, który się jeszcze nie pojawił.

Młody chłopiec odwoził swoją matkę do pobliskiej wioski. Zbliżali się do wioski, gdy przypomnieli sobie o konkretnym moście, który był bardzo stary i nieprzejezdny.

Matka stała się niespokojna i powiedziała, ‘Nigdy nie przekroczę tego mostu samochodem.’

Syn rzekł, ‘Zobaczmy jak będzie wyglądał, gdy do niego dojedziemy.’

Matka powiedziała, ‘Jestem pewna, że most złamie się, gdy spróbujemy go przejechać.’

Syn odparł, ‘Zobaczmy, jaki jest mocny. Nie przekroczymy go, nie sprawdzając go dokładnie.’

Matka powiedziała, ‘Jeśli coś się stanie tobie lub mnie, twój ojciec nigdy mi tego nie wybaczy.’ Cały czas tak mówiła, stając się coraz bardziej przygnębiona.

Wkrótce dotarli do miejsca gdzie stał most. Most został wymieniony na nowy!

Są dwie rzeczy do zrozumienia: chronologiczne planowanie oraz psychologiczne martwienie się. Chronologiczne planowanie jest potrzebne do ustalenia kolejności zadań lub projektów do ukończenia. Na przykład, decydujecie, ‘Wstanę o szóstej rano, wykonam medytację, następnie wezmę prysznic o siódmej, i pojadę do biura na ósmą. Skończę pracę o piątej i wrócę do domu na szóstą po południu.’

Take planowanie jest zupełnie w porządku. Lecz zanim nadejdzie chwila na każde zadanie z listy, zaczynacie tworzyć zmartwienie na jego temat. Myślicie o ‘za i przeciw’ każdego, itp. To się nazywa psychologiczne martwienie się! Nie jest potrzebne. Chronologiczne planowanie jest dobre, ale psychologiczne zmartwienie nie potrzebne. To jak próba przekroczenia mostu, który jest daleko z przodu.

Tak wiele energii jest zużyte na martwienie się, z czego i tak nie ma pożytku. W opowieści, którą właśnie przedstawiłem, nie znaczy to, że syna nic nie obchodziło. Obchodziło, ale bez zmartwienia, to wszystko. Po co zastanawiać się nad mostem, zanim się do niego nie dojedzie?

Możecie wyczyścić dom, dywany i podłogi, ale co z przestrzenią w waszym domu? Ta przestrzeń to energia, która krąży przez wasz dom. Ona łapie wszystkie myśli, które promieniujecie. Ona ustanawia nastrój domu. Wasze zmartwienia spoczywają jak pajęczyna w przestrzeni waszego domu. Z tego powodu, gdy wchodzicie do domu, doświadczacie znanego wzorca zmartwienia. Wzorce pozostają w przestrzeni waszego domu, łapiąc was, gdy do niego wracacie. Zrozumcie, że wasze mentalne nastawienie zadomawia się w przestrzeni waszego domu.

Duży problem jest taki, że wy się przyzwyczajacie do waszych wzorców zmartwienia, kończąc jak wyspa, odcięta od dobrobytu kontynentu. Jesteście odcięci od dobrobytu Życia z powodu waszych zmartwień. Nie doświadczacie cudów Egzystencji, które się stale dzieją wokół was. Zapominacie doceniać i jedynie narzekacie. Zapominacie o śmiechu, a pamiętacie jedynie smutek. Zapominacie o błogości, a pamiętacie jedynie stres. Pamiętanie tych negatywnych rzeczy staje się waszym nawykiem.

Jaki jest sposób na to niesprawne oprogramowanie umysłu?

Głęboka uważność jest sposobem. Głęboka uważność jest jak życzliwy wirus, jeśli takie coś istnieje! Gdy uważność wejdzie do waszego organizmu, im więcej pracujecie z umysłem, tym więcej uważności dostaje się do oprogramowania zmartwienia, niszcząc je!

Uważność jest sprowadzaniem naszego skupienia dokładnie na to, co się dzieje w nas i dookoła nas. Jest to bezstronna obserwacja. Wszystko, co obserwujemy z uważnością rozpuści się. Taka jest moc uwagi; czy jest to fizyczny ból, mentalny ból, zmartwienie, czy coś innego. Gdy obserwujemy z uważnością, przerywamy konflikt gdzieś wewnątrz nas. Zaczynamy poruszać się z naturalnym biegiem rzeczy.

Gdy obserwujemy zmartwienie z uważnością, skupiamy światło dokładnie na tym jak tworzone jest zmartwienie, jak rozpoczyna życie. Gdy to się stanie, zmartwienie zaczyna się rozpuszczać, a rozpoczyna się wydarzać jasność.

Jest krótka opowieść o Buddzie i jego uczniach:

Pewnego dnia Budda przybył na swój codzienny dyskurs poranny ze swoimi uczniami. Miał zawiązaną chusteczkę na swej lewej ręce. Pokazał chusteczkę uczniom i spytał, czy którykolwiek z nich może podejść i rozwiązać ją. Jeden uczeń podszedł i próbował rozwiązać. Ciągnął i ciągnął, a węzeł się zacieśnił. Inny uczeń podszedł, spojrzał na węzeł przez kilka sekund i z łatwością go rozwiązał.

Wszystko, co zrobił, to spojrzał na węzeł i natychmiast wiedział jak węzeł został zawiązany. Więc, po prostu zrobił na odwrót rozwiązując go! Sam węzeł nauczył go, jak go rozwiązać.

W życiu, zmartwienia są węzłami chusteczki. Jeśli spojrzymy na nie z uważnością, będziemy wiedzieć jak je rozpuścić. Zobaczymy dokładnie, w jaki sposób powstają zmartwienia i wtedy będziemy wiedzieć jak je ‘rozwiązać’. Zmartwienie samo nauczy nas, jak je uwolnić.

Jeśli przyjrzycie się dokładnie, to zobaczycie, że cele zawsze tworzą w nas zmartwienie. Gdy kierujemy się w stronę dowolnego celu, poruszamy się jedynie z obawą o rezultaty.

Kriszna, oświecony mistrz ze starożytnych Indii, pięknie mówi w starożytnym hinduskim piśmie, Bhagavad Gita, ‘Osoba, która nie oczekuje zysku lub straty z niczego, pracuje radośnie nie potrzebując nawet motywacji.’

Gdy obawiacie się o rezultaty, samo zmartwienie wpływa na rezultaty. Ponieważ, gdy się martwicie, wasze działanie jest inne. Praca powinna zawsze być wykonywana z inspiracji, nigdy ze zmartwienia. Motywacją do dowolnej pracy powinna być inspiracja, nie zmartwienie. Inspiracja jest napływem energii, która poszerza wasze możliwości do działania. Jest kompletnie energetyzująca. Zmartwienie, z drugiej strony, jest czymś, co zmniejsza wasze możliwości. Ogranicza to, co jesteście w stanie zrobić, ponieważ zabiera waszą energię.

Gdy pracujecie z powodu zmartwienia, zawsze przejmujecie się rezultatami. Gdy pracujecie z inspiracji, nie zajmujecie się rezultatami. Zajmujecie się jedynie wykonywaniem zadania jak najlepiej. Każde zadanie wykonywane z energią inspiracji zawsze daje dobre rezultaty. Nawet, jeśli nie daje oczekiwanych rezultatów, nie będziecie się czuć źle z tego powodu, ponieważ otrzymaliście spełnienie poprzez samą pracę. Samo ‘działanie’ da wam spełnienie.

Gdy żyjecie bez oczekiwań, już jesteście spełnieni. Nie ma tam przestrzeni, aby zmartwienie czy niezadowolenie się rozwinęło. Gdy nie macie zmartwienia, widzicie rzeczy takimi, jakie są. Nie przejmujecie się tym, co może być lub nie może być. Zmartwienie istnieje jedynie, gdy dacie mu przestrzeń. Przestrzenią dla zmartwienia jest przeszłość lub przyszłość. Teraźniejszość nie zawiera dla niego żadnej przestrzeni.

Krótka opowieść:

Matka przygotowywała posiłek dla swego młodego syna. Opróżniła puszkę fasoli na patelnię i włożyła na piec, aby się gotowało. Wtedy zadzwonił telefon. Oczekiwała rozmowy i chciała odebrać, ale obawiała się, że jej syn zostanie sam na te kilka minut, gdy nie będzie jej w pokoju.

Powiedziała mu stanowczo, ‘Zostań tu, gdy ja odbiorę telefon. Wrócę wkrótce. Nie bądź niegrzeczny, a cokolwiek będziesz robić, nie wkładaj sobie fasoli do nosa...’

Zawsze martwimy się o to, co się dzieje i o to, co się może dziać również! Chłopiec mógł nawet nie pomyśleć o wkładaniu sobie fasoli do nosa! Teraz matka zaszczepiła mu pomysł. Zmartwienia popychają życie do wielu rzeczy, które wcześniej nigdy nie istniały. Teraz, gdy chłopiec włoży sobie fasole do nosa, jej zmartwienia okażą się być prawdziwe! Podsumuje, że jej zmartwienia są zawsze właściwe.

Jeśli spojrzycie na zmartwienia, to zobaczycie, iż one powstają z głębokiej ignorancji tej prawdy, że Życie prowadzi cały ten spektakl. Jeśli spojrzycie, zobaczycie, że wszystkie zmartwienia są jedynie iluzją. Możecie to zrozumieć przez obserwację tego, co się dzieje w czasie śmierci. Gdy żyjecie, możecie mieć sto zmartwień, ale załóżcie, że umieracie. W takim momencie, jak myślicie ile zmartwień będzie nad wami dominować w ten sposób, co wcześniej? Z pewnością jedno zmartwienie będzie najważniejsze – to, że umieracie. Żadne z wcześniejszych zmartwień nie będzie mieć teraz dużego wpływu. Wszelkie sytuacje zewnętrzne pozostaną takie same, ale zmartwienia znikną! Zostaną jedynie myśli związane z miłością względem ludzi wokół was, którzy są wam bliscy.

Jak jest to możliwe? Możliwe jest, ponieważ wasze zmartwienia nigdy nie były częścią was. One były zaledwie częścią waszego umysłu. Nie były niczym konkretnym, trwałym. Gdyby były trwałe, miałyby z pewnością pewien wpływ na was również w momencie waszej śmierci.

Natura zmartwienia jest taka, iż wiąże się ono z czymś nieobecnym. Jeśli macie bogactwo, będzie się wiązać ze związkami, jeśli macie związki, będzie się wiązać z wykształceniem, jeśli macie wykształcenie, będzie się wiązać z wyglądem. Jeśli wszystko macie, będzie podejrzewać to, co jest!

Gdy będzie dla was już jasne, iż jesteście częścią wielkiego planu Życia, żadne zmartwienie się w was nie zakorzeni. Życie jest istotą żywej energii. Posiada olbrzymią inteligencję, dzięki której prowadzi cały spektakl. Wszyscy jesteśmy jego częścią. Ta sama inteligencja, która kieruje Życiem jest nam dostępna. Jeśli się do niej dostroimy, nasze działania będą płynne i spontaniczne jak bieg Życia. Jeśli się do niej nie dostroimy, przygarniemy zmartwienie i strach, i pozostaniemy zamknięci.

Jest tak wiele do nauki od Życia! Weźmy na przykład zwierzęta. Czy kiedykolwiek słyszeliście o zmartwionej owcy lub krowie? Nie! One żyją tak samo jak wy żyjecie; rodzą się, rozmnażają, szukają jedzenia oraz spotykają śmierć – tak samo jak istoty ludzkie. Możecie powiedzieć, ‘One nie muszą sprostać wyzwaniom, którym my musimy.’ A co z ich innymi czynnościami jak rozmnażanie, śmierć, itp.? Czy one się tym martwią? Nie! Ale to się im również przydarza. Zrozumcie zatem, że Życie napędza ten cały makrokosmos. Może z pewnością się zatroszczyć i o was!

Poddanie się prawom Życia jest najlepszą ulgą od zmartwień.

Jeśli gruntownie przeanalizujecie każde zmartwienie, które w was powstaje, zobaczycie, że dziewięćdziesiąt dziewięć procent waszych zmartwień jest bezpodstawnych. Ale problem w tym, że ego nie chce tego zaakceptować. Ego zainwestowało zbyt dużo w zmartwienia. Nie można się pozbyć zmartwień od tak po prostu! Tylko spróbujcie powiedzieć komuś, że jego czy jej zmartwienia są nic nie warte. Poczują się bardzo urażeni. Można by oczekiwać, że osoba poczuje się szczęśliwa, jeśli powiecie, że jej zmartwienia są nieprawdziwe. Ale tak nie będzie! Ona się poczuje dotknięta. Ego poczuje się dotknięte, jeżeli jego zmartwienia nie będą z szacunkiem zaakceptowane.

Ego podtrzymuje zmartwienie. Zmartwienie jest stworzone przez ignorancję, ale podtrzymywane przez ego. Zmartwienie staje się osią, wokół której obraca się ego. Jeśli zmartwienie będzie zabrane, ucierpi ego. Zmartwienie dotyczące pracy oraz zmartwienie dotyczące odpowiedzialności są klasycznymi tego przykładami.

Jeśli spojrzycie na niektórych ludzi, oni po prostu wyolbrzymiają swoje sytuacje, aby udowodnić, iż mają największe zmartwienia na planecie! Jeśli spróbujecie im zaprzeczyć, poczują się bardzo urażeni.

Również martwienie się o to, co powiedzą o nas inni jest problemem ego. Ego jest stale zmartwione tym, że jego własny obraz może być przez kogoś popsuty. Właśnie z powodu ego chcemy być kimś wyjątkowym przez cały czas. Spędzamy sporo czasu tylko na martwienie się o nasz własny obraz. Zrozumcie, iż największym błogosławieństwem jest bycie nikim, lecz również byciem w stanie błogości. Jest to największa wyjątkowość. Mówi się, iż najbardziej nadzwyczajną rzeczą u oświeconych istot jest to, że oni uważają siebie za zwyczajnych! Zatem, zrozumcie, iż oświecenie jest podróżą relaksu wewnątrz siebie. Jesteście kimś wyjątkowym cały czas, jedynie trzeba porzucić zmartwienia i ego.

Jeśli naprawdę chcecie pozbyć się swoich zmartwień, pozbędziecie się w tej chwili, bez próby usprawiedliwiania żadnego z tych zmartwień.

Rzecz w tym, iż nasze zmartwienia stają się naszą strefą komfortu. Ukrywamy się w nich. Ukrywanie się i jedynie mówienie o nich pomaga nam pozostać leniwymi.

Ktoś spytał Mahavirę, oświeconego mistrza dżinizmu z Indii, ‘Kim jest ten, który ma zmartwienia?’

Pięknie odparł, ‘Osoba, która jest zmartwiona.’

Spytano go, ‘Co jest powodem zmartwienia?’ Odparł, ‘Lenistwo.’

Wtedy go zapytano, ‘Kto przerywa zmartwienia?’ Odpowiedział, ‘Człowiek, który jest zmartwiony.’

Zapytano, ‘Jak można skończyć zmartwienie?’ Odparł, ‘Przez odrzucenie lenistwa.’

Jeśli odrzucicie lenistwo, zaczniecie odpowiednie działanie. Gdy zaczniecie odpowiednie działanie, porzucicie zmartwienie. Wasz komfort ze zmartwieniem może być zrozumiany nawet przez sposób, w jaki reagujecie na zmartwienia innych ludzi. Jeśli z zapałem popatrzycie, zobaczycie, iż kiedykolwiek człowiek mówi do was o swoich zmartwieniach, pierwsze, co mu mówicie, ‘Cóż możesz zrobić... Tak już bywa...’ Nigdy nie dajecie od razu rozwiązań. Gdy tak zrobicie, miejcie jasność, nie tylko ich zachęcacie, ale również zachęcacie siebie do pozostania w komfortowej strefie zmartwienia.

Jeśli naprawdę przypatrzycie się, kochamy się martwić i o tym rozmawiać. To daje nam poczucie, iż zmagamy się z wieloma problemami. To czyni nas ważnymi, tak jakby świat nie mógł się bez nas obejść.

Gdy widzicie problem, jeśli chcecie rozwiązanie, nigdy nie rozmyślajcie nad problemem nawet sekundę. Po prostu przejdźcie do rozwiązania, to wszystko! W ten sam sposób, dla każdego zmartwienia istnieje natychmiastowe rozwiązanie. Trzeba go chcieć rozwiązać; to jest klucz.

Przez większość czasu, wolicie pozostać w strefie komfortu waszych zmartwień. To daje wam stabilność. Na przykład, przypuśćmy, że odwiedzacie swoje dziecko na uczelni. Widzicie kilku

studentów, którzy mają bałagan w pokoju, lub wymieniają się ubraniami i noszą pożyczone. Zapamiętujecie całą scenę i zakładacie, iż tak wygląda życie w akademikach. Doradzacie swemu dziecku, aby utrzymywało porządek i nie nosiło czyichś ubrań. Nawet, gdy dziecko wam powie, że ma porządek w swoich rzeczach i nie nosi ubrań innych osób, łatwo nie usuniecie lub nie zmienicie tego, co zapamiętaliście. Pozostaniecie przy tym, co zapamiętaliście obserwując akademik.

Zapewne było wiele innych pięknych rzeczy do zapamiętania w akademiku – jak radość studentów, kampus, itp., ale za każdym razem, gdy myślicie o swojej córce, jedynie wasza pamięć powróci i zaczniecie się o nią martwić. Nie tylko to, z każdym, kogo spotkacie, będziecie rozmawiać o bałaganie w akademikach i pożyczaniu ubrań! To, co zapamiętaliście nie jest prawdą. Ale wy tak wybraliście, to stało się waszą strefą komfortu. Wy ją wzmacniacie.

Nawet wasze zmartwienia dotyczące bogactwa wyglądają w ten sposób. Jeśli zarabianie pieniędzy jest zmartwieniem, oznacza to jasno, iż gdzieś lenistwo ciągnie was do waszej strefy komfortu. Jeśli odrzucicie lenistwo i ruszycie się, zarobicie pieniądze. W dzisiejszym świecie jest milion możliwości na zarobienie pieniędzy.

Kiedy tworzycie więcej myśli w was poprzez zmartwienie, obciążenie w rejonie pępka zwiększa się. Właśnie w rejonie pępka powstają myśli lub zmartwienia. Gdy tworzycie coraz więcej myśli, czujecie ciężkość w żołądku. W okolicy pępka znajduje się centrum energii zwane czakra manipuraka . To centrum energii zmniejsza się przez obciążenie zmartwieniami. To centrum energii reaguje bezpośrednio na zmartwienie oraz wpływa na żołądek. Z tego powodu, gdy martwicie się czymś, zaczynacie mieć problemy żołądkowe. Lub gdy usłyszycie szokujące informacje mówicie, ‘Nie mogę tego przełknąć...’ Każda niesprzyjająca wiadomość powoduje niepokój żołądka. Żołądek jest bardzo wrażliwy na myśli.

Pewien doktor był sławny ze swoich nadzwyczajnych i efektywnych sposobów na artretyzm. Zawsze miał poczekalnie pełną ludzi.

Pewnego dnia do gabinetu przyszła starsza kobieta z bardzo powyginanymi plecami, wspierając się laską. Gdy nadeszła jej kolej, weszła do doktora i zadziwiająco, wyszła w ciągu pięciu minut, idąc zupełnie prosto z głową w górę.

Kobieta w poczekalni podbiegła do niej i powiedziała, ‘To cud! Weszłaś wygięta w pół a teraz idziesz zupełnie prosto! Co takiego zrobił doktor?’

Starsza kobieta odrzekła, ‘Dał mi dłuższą laskę.’

Czasami jesteśmy tak przyzwyczajeni do życia w pewien sposób, iż nie dostrzegamy lepszego sposobu życia. Zmartwienie jest tym nawykiem, który nie pozwala nam żyć naszym pełnym potencjałem i zaprasza choroby do naszego ciała. Choroba zaczyna się w umyśle.

Istnieją ekstremalne formy zmartwienia, które mogą stać się nawykiem i spowalniać funkcjonowanie człowieka. Ta forma zmartwienia jest zdiagnozowana, jako Zespół Lęku Uogólnionego. Jest czymś więcej, niż zwykłe zmartwienie, które ludzie doświadczają każdego dnia. Według badań przeprowadzonych przez Krajowy Instytut Zdrowia Psychicznego w USA, Zespół Lęku Uogólnionego dotyka około 6.8 miliona dorosłych Amerykanów oraz około dwa razy więcej kobiet niż mężczyzn.

Kiedy jesteśmy zmartwieni, odwiedzamy psychiatrów. Przyczyna zmartwienia jest w umyśle, nie na zewnątrz. Zatem jak może pomóc medycyna?

Duża liczba ludzi na świecie odwiedza psychiatrów w celu leczenia zmartwienia. Kuracja jest dobra, ale dla uwarunkowań psychosomatycznych, takich jak zmartwienie, potrzebna jest również medytacja.

Medytacja was łagodzi. Gdy jesteście stonowani, miłość i wdzięczność zaczynają się w was pojawiać. Wtedy powoli, miejsce na zmartwienie zmniejsza się. Zmartwienie jest również formą przemocy. Jest subtelną formą przemocy. Jest stanem wzburzenia organizmu w przebraniu.

Medytacja również zwiększa w bardzo dużym stopniu uważność. Gdy zwiększa się uważność, możecie być całkowicie zaangażowani w świecie zewnętrznym, ale wewnątrz siebie będziecie nieporuszeni tym, co się dzieje. Jest to życie prawdziwie wolne od zmartwień.