Rozdział 1 – Płyńcie w Miłości🔗

Psychologia tłumaczy, iż myśli powstają w umyśle, a emocje w sercu. Niezależnie od tego, gdzie powstają, myśli i emocje są nierozłączne. Starożytne teksty mówią, iż nasze myśli nas kreują. Emocje również. Stajemy się takimi, jakie są nasze emocje. Zarządzanie naszymi emocjami jest decydujące w transformacji naszego życia.

Za każdym razem, gdy na coś patrzymy, pierwsze, co robimy, to szacujemy, co możemy z tego mieć. Może to być osoba lub przedmiot, nie ma to znaczenia. Nasze myśli zaczynają pracować albo poprzez strach albo poprzez zachłanność, oceniając, co możemy uzyskać, dzięki danej sytuacji. Nasza uwaga jest skierowana na przedmiocie lub osobie.

Jest możliwe skierowanie naszej uwagi w kierunku naszej przestrzeni wewnętrznej i zapytanie, ‘Co mogę ofiarować?’, ‘Co mogę dodać?’, ‘Jak mogę wzbogacić innych?’. Jeśli proces polega tylko na pytaniu, ‘Co mogę z tego mieć?’ Jest on napędzany żądzą. Jeśli w procesie pytasz, ‘Jak mogę to wzbogacić?’, jest napędzany miłością! Żądza jest energią, która wymaga, Miłość jest energią, która daje.

Miłość jest intensywnym doświadczeniem w przestrzeni wewnętrznej człowieka. Wielu z nas myśli, iż miłość jest wyborem. Myślimy, iż doświadczenie i wyrażanie miłości jest wyborem. Myślimy, iż jeśli chcemy, możemy posługiwać się miłością; w innym przypadku możemy się nią nie posługiwać. Nie! To nie jest wybór, jak uważamy. Jest to podstawowa potrzeba życia.

Gdy mówię życie, nie mam na myśli tylko oddychania i utrzymywania się przy życiu. Chodzi mi o bycie żywym na najgłębszym poziomie, jako żywa Świadomość. Jeśli możecie wyrażać miłość, możecie doświadczać miłości, jest to jedyny sposób, aby być żywym, jako Świadomość. Jeśli nie doświadczacie i nie wyrażacie miłości, możecie wdychać i wydychać, ale nie możecie powiedzieć, iż jesteście żywymi istotami. Jest tak wiele zwierząt, roślin i innych rzeczy, które oddychają w dzień i w nocy. Będziecie egzystować tak jak oni, to wszystko.

Krótka opowieść:

Uczeń zapytał mistrza Zen, ‘Czy oświecony mistrz mówi?’

Mistrz odparł, ‘Nie, oświecona osoba nigdy nie mówi. Tylko osoba, która nie zna oświecenia, mówi.’

Wtedy uczeń spytał, ‘Zatem, czy oświecony mistrz jest cicho?’

Mistrz powiedział, ‘Nie, oświecony mistrz nigdy nie jest cicho. Jeśli będzie cicho, to nie jest oświecony.’

Uczeń był zakłopotany. Zapytał, ‘Mówisz, iż ani nie mówi, ani nie jest cicho. Co więc robi?’

Mistrz odpowiedział, ‘Śpiewa! Jego istota śpiewa. Ani nie mówi, ani nie jest cicho. Jego istnienie śpiewa.’

Miłość jest ostatecznym doświadczeniem ludzkiej istoty. Jeśli pojawi się doświadczenie, nie będziemy mogli posiąść doświadczenia, to doświadczenie nas posiądzie! To ma na myśli mistrz. Gdy doświadczenie nas opanuje, cokolwiek zrobimy, będzie jak piękna pieśń. Każde słowo, które wypowiemy, będzie poezją. Nasza istota będzie tak lekka. Po prostu będziemy się unosić. Nasz chód będzie tańcem. Nasz język ciała będzie promieniował wdziękiem. Wszystkie nasze działania będą wielką służbą dla ludzkości.

Wszystkie ludzkie istoty rodzą się, jako istoty kochające. Noworodek promieniuje bezinteresowną miłością. Czy zna on kogokolwiek dookoła podczas swoich narodzin? Nie! Jego energia jest bezinteresowną miłością. Gdy dorasta, społeczeństwo zaszczepia w nas strach i zachłanność, a my nastawiamy naszą miłość na zachłanność i strach. Nie jest to już bezinteresowna miłość. Jest to miłość mająca swój powód. Zostaje zdławiona. Zaczynamy czuć inne emocje, takie jak, zazdrość, strach i gniew. Doświadczamy tylko miłości celowej, warunkowej. Ale z odrobiną świadomości i przebudzenia, jest możliwe odzyskać naszą oryginalną miłość.

Miłości nigdy się nie wydarzy tylko z powodu waszych logicznych decyzji. Nasze nastawienie umysłowe powinno być tak skonstruowane, iż stajemy się miłością a nasze czyny mówią miłością. Nasza logika powinna promieniować miłością, co wykracza poza logikę!

Jeśli spróbujecie stworzyć miłość, będzie to przypominać otwieranie na siłę płatków kwiatu, aby rozkwitł. Czy można to nazwać rozkwitem. Nie. Miłość jest kwiatem, który rozkwita głęboko we wnętrzu waszej istoty i wysyła słodki zapach, którym dzielimy się z innymi.

Piękne wydarzenie miało miejsce w życiu Ramanuji. Jeśli przestudiujecie życie Ramanuji, zobaczycie jak wykorzystywał każdy krok swego życia do zbliżania się w kierunku oświecenia.

Gdy nauczyciel inicjował Ramanuję, dał mu specjalną pieśń. Powiedział mu, aby nie przekazywał tej pieśni nikomu innemu, a jeśli tak uczyni, pójdzie do piekła. Ramanuja spytał, co mogłoby się przydarzyć innym, z którymi by się podzielił. Nauczyciel odparł, iż mogłoby ich to poprowadzić do zbawienia.

Cóż my byśmy zrobili? Naturalnie siedzielibyśmy cicho, myśląc, ‘Po cóż, bez potrzeby, mam iść do piekła?’

Ramanuja natychmiast stanął na mównicy w świątyni i zwołał całą wioskę. Głośno i wyraźnie wypowiedział pieśń, otrzymaną przez swego nauczyciela i rzekł do ludzi, ‘Idźcie wszyscy do nieba! Nie zawracam sobie głowy tym, iż pójdę do piekła. Abyście wszyscy osiągnęli niebo!’

Gdy jesteście przepełnieni miłością, czujecie, jakby cała wasza istota była otwarta i jesteście gotowi do wszelkich skrajności dla dobra innych. Jesteście gotowi na przekraczanie każdych granic, jakby nie było nic w was, co by was chroniło. Wasza istota jest całkowicie otwarta. Nie czujecie niebezpieczeństwa, gdy jesteście opanowani przez miłość. Dlatego ludzie, którzy są zakochani, zawsze robią ryzykowne rzeczy. Podejmują ryzyko, gdyż czują, iż nie mają nic do stracenia. Nie istnieje niepewność niczego. Czują się tak mocni. Miłość daje wielką odwagę i energię. Otwiera was. Powoduje, iż stajecie się osiągalni dla samego siebie. Miłość może otworzyć was na samego siebie.

Gdy nauczyciel zobaczył, co zrobił Ramanuja, przyznał, iż otrzymał lekcję od swojego ucznia i oznajmił, iż Ramanuja osiągnął więcej niż on. Powiedział Ramanuji, ‘Jesteś teraz w innej przestrzeni.’

Problem polega na tym, iż praktycznie wszyscy staliśmy się filozofami. Nie rozumiemy, iż życie to nie filozofia. Jest to spontaniczny przepływ energii. Jest nowy w każdym momencie. Filozofia polega na powtarzaniu tego samego w nowy sposób, to wszystko. Nie ma w niej nic świeżego. Życie jest świeże w każdym momencie. Filozofia okrada życie ze świeżości.

Krótka opowieść:

Dziesięciu filozofów uwięziono w kraju. Zebrano ich razem w jednej celi. Zdecydowali oni, iż powinni w jakiś sposób uciec z więzienia. Usiedli i nakreślili wielki plan. Zdobyli formę klucza do drzwi więzienia i wykonali kopię tego klucza.

Wreszcie, ustalili datę ucieczki. Cały plan został jasno opracowany. Zdecydowali, iż pewnej konkretnej nocy, dwóch z nich otworzy drzwi więzienia dorobionym kluczem i da sygnał pozostałym. Inni uciekną, a tych dwóch podąży za nimi, po tym jak zamkną z powrotem drzwi za sobą.

Zbliżała się noc ucieczki, i dwóch z nich poszło otworzyć drzwi. Reszta czekała na sygnał. Czekali i czekali, ale nie doczekali się żadnego sygnału. Minęły trzy godziny. Nagle tych dwóch, którzy poszli otworzyć drzwi, wróciło i mówią, 'Musimy przerwać nasz plan ucieczki. Dziś się nie uda. Musimy go przeprowadzić innego dnia. Trzeba zmienić datę ucieczki.'

Pozostali zapytali, ‘Czemu, co się stało?’

Odparli, ‘Cóż zrobić? Głupi strażnicy zapomnieli zamknąć drzwi więzienia!’

Tych dwóch filozofów nie było w stanie wymyślić nic nowego! Wciąż to samo stare nastawienie umysłu. Jeśli pojawia się zmiana lub nowa sytuacja, nie potrafią twórczo myśleć, aby sobie z nią poradzić, ponieważ nie są otwarci. Są jak zamknięty obwód.

My również staliśmy się jak filozofowie, postępując w naszym życiu. Utkwiliśmy we wzorcach przeszłości. Nigdy nie jesteśmy w chwili obecnej. Jeśli dzieje się coś nowego, nie wiemy, co zrobić.

Przez filozofię, macie utrwalone idee oraz stajecie się bardzo pewni siebie. Gdy jesteście zbyt asertywni, nie możecie kochać. Pewność siebie jest agresją, która nie pozwala miłości nadejść. Gdy jesteście zbyt pewni i przepełnieni przyjętymi z góry ideami, gdzie jest przestrzeń dla miłości? Miłość potrzebuje pięknej przestrzeni, aby rozkwitła.

Przez filozofię, nie ma miejsca na miłość, żeby mogła się zadomowić, być w stanie istnienia. Jest tak: jeśli naprawdę chcecie doświadczyć smaku nektaru, czy możecie go doświadczyć tylko poprzez zbiór idei na jego temat? Nie! Trzeba samemu spróbować nektaru, dać mu trochę miejsca, pozwolić, żeby was wypełnił i się zadomowił. Tylko wtedy poznacie jego smak. W ten sam sposób, aby doświadczyć miłości, same idee nie pomogą. Potrzeba pozwolić im na rozwój w stanie istnienia w waszej wewnętrznej przestrzeni. Wtedy będziecie ją znać. Pozwólcie jej na zaistnienie w waszym sercu, nie w głowie. Zdecydujcie, iż będziecie z waszym sercem. Wtedy rozwinie się i wydarzy.

To, co było kiedyś porażką w głowie, może stać się sukcesem w sercu! Miłość jest naprawdę sukcesem serca, którego każdy powinien doświadczyć. Łatwo jest pozostać w głowie. Jest to, przecież, przyziemny i znajomy intelekt. Dotarcie do serca wymaga odwagi, ponieważ w sercu nic nie jest znajome, wszystko jest nowe. Na poziomie głowy macie trwałą tożsamość i znajome wzorce. Na poziomie serca nie ma tożsamości, nie ma wzorców. Jest to otwarta przestrzeń. Aby do niej wejść, potrzeba wielkiej odwagi. Dlatego miłość jest straszna dla wielu ludzi. Jest to nieznana strefa. W głowie znajduje się wygodna pewność.

Jeśli kosmos jest wielkim oceanem, to my wszyscy jesteśmy jego częścią. Jesteśmy jednością z oceanem, nie indywidualnymi kroplami w oceanie. Jeśli myślimy o sobie, jako niezależnej kropli, czujemy separację w naszych granicach i w naszych uczuciach. Tym nazywa się ego. Stajemy się motywowani uczuciami ‘ja’ oraz ‘moje’. Tak długo, jak ta separacja trwa, nie możemy doświadczyć energii oceanu, którą jest miłość. Nigdy nie doświadczymy bezcelowej i kipiącej miłości.

Tak długo, jak pozostajemy kroplą w oceanie, mówimy ‘nie’ życiu. Ani nie kochamy, ani nie ufamy. Nie czujemy również błogości, ponieważ błogość jest możliwa tylko dla tych, którzy wiedzą jak kochać i ufać. Wydarza się tylko tym, którzy wiedzą jak czuć się częścią oceanu. Błogość jest możliwa tylko, gdy nasze serce mówi ‘tak’, gdy ‘nie’ całkowicie znika z naszej istoty. ‘Nie’ jest ciemnością, ‘tak’ jest światłem. ‘Nie’ jest ego, ‘tak’ jest brakiem ego.

‘Nie’ jest drogą nieświadomej osoby. ‘Tak’ jest drogą przebudzonej. Wszystkie konflikty, wszystkie cierpienia naszego życia wynikają z naszego mówienia ‘nie’. ‘Nie’ jest walką, wojną z Życiem. ‘Tak’ jest miłością, pokojem z Życiem. ‘Tak’ jest porozumieniem z całością tego, kim jesteśmy – oceanem. Błogość jest inną nazwą tego porozumienia, tej harmonii.

Drogą do bycia w błogości jest rozpuszczenie się w oceanie, nie byciem kroplą, ale połączeniem się z oceanem. Być kroplą to być przeszkodą. Być kroplą to być z ego. Ego jest źródłem wszelkiego nieszczęścia. Gdy ego jest nieobecne, błogość dociera do nas z każdego zakątka oceanu egzystencji, tak jakby tylko czekało, aż ego zniknie.

Ego jest zamkniętym stanem świadomości. Wszystkie okna i drzwi są zamknięte. Życie staje się oddzielone i zamknięte. Nasze ego otacza nas, jak kapsuła. Nasze ego jest jak zatrzaśnięta kapsuła, nie ma nawet niewielkiej szczeliny, aby mogło cokolwiek wejść. Zamyka siebie z powodu strachu i kurczy się w sobie. W ten sposób tworzymy dla siebie nieszczęście.

Miłość jest byciem w przepływie z Życiem, byciem całkowicie z nią. Ego jest jak zamarznięty lód. Miłość jest jak płynna woda. Tylko, gdy jesteśmy płynni, stajemy się częścią oceanu. Wtedy nie mamy prywatnych celów. Każdy moment jest błogi, niesamowicie ekstatyczny, podążający z planem kosmosu.

Jest taką zupełną radością, aby po prostu być i płynąć. Po prostu ‘być’ wystarcza. Ale trzeba być wrażliwym, aby czuć radość bycia. Potrzeba zapuścić czułki. Czułki, które nazywamy miłością. Miłość czuje radość bycia. Gdy zapuścicie czułki miłości, życie już nie będzie zbudowane z niezależnych myśli, ale stanie się ciągłym uczuciem. Wtedy ego zacznie niknąć. Gdy już przejdziemy od myślenia do odczuwania, pozostanie jeszcze jeden krok, z odczuwania do bycia, a to już jest bardzo proste.

Pierwszy krok jest trudny: przejść od myślenia do odczuwania. Ego wytrenowało umysł, aby tak dużo myślało, w tym jest przyczyna. Drugi krok przyjdzie prawie automatycznie. Nie potrzeba nic robić, aby się wydarzył. Od odczuwania do bycia, nie ma prawie odległości. Może przydarzyć się w każdym momencie. Poeta może stać się mistykiem w każdej chwili. Już prawie nim jest. Prawdziwy problem, to jak wyjść z myślenia, a wejść coraz bardziej w odczuwanie.

Po prostu podążajcie za sercem. Po prostu kochajcie, tylko tyle! Czujcie bardziej. Radujcie się bardziej, abyście mogli karmić swoje serca. Oglądajcie wschody, zachody słońca, chmury, tęcze, ptaki, kwiaty, zwierzęta, kamienie, i ludzi, i obserwujcie ich z uważnością. Patrzcie im w oczy. Życie jest tak wielowymiarowe. Patrzcie w każdy wymiar jak poeci. Chwalcie je. Czujcie je. Bądźcie ekstatyczni! Rozszerzajcie waszą świadomość i doświadczajcie każdego, pojedynczego detalu Życia z miłością. Powoli, ego straci swój chwyt i zniknie. Jedyną przeszkodą do miłości jest strach. Gdy zaczynają się wydarzać rzeczy, stajemy się strachliwi, ponieważ z miłością wchodzimy w połączenie. To zagraża podstawie ego. Ego jest oddzieleniem, podczas gdy miłość jest połączeniem. Strach, który czujemy, jest niczym innym jak strachem niknącego ego. Niech strach tam będzie. Przez pewien czas tam będzie. Jeśli go po prostu zignorujemy, ego nas zostawi. Jest to wielki dzień, kiedy strach utraty ego opuści nas. Od tego momentu rozwój stanie się prosty, łatwy i spontaniczny. Wtedy nas nie ma, jest tylko miłość.

Napotykajcie każdą sytuację w życiu z głęboką miłością. Wkrótce staniecie się czystą miłością. Czy to jest osoba lub twoja praca, lub przechodzień, lub bóg, lub cokolwiek, napotykajcie to z głęboką miłością ze względu na miłość. Jeśli jesteś malarzem, bądź całkowicie w miłości z malowaniem. Jeśli jesteś tancerzem, bądź całkowicie w miłości z tańcem. Jeśli pracujesz z komputerem, traktuj to z najwyższą miłością i zatrać się w tym. Po prostu bądźcie całkowicie oddani i całkowicie w miłości, w każdym momencie.

Jeśli malujecie, a w tym samym czasie zastanawiacie się, w której galerii umieścić obrazy lub za ile je sprzedać, wtedy miejcie jasność, nie jesteście zatraceni w miłości. Jesteście w miłości tylko do jednej rzeczy, którą są pieniądze w tym przypadku. Jeśli tańczycie, licząc ile otrzymacie, gdy skończycie tańczyć, wtedy, miejcie jasność, nie jesteście zatraceni w miłości. W ten sposób tworzycie coraz więcej więzów.

Jeśli po prostu zatracicie się w każdej chwili, staniecie się miłością. Wtedy, gdy pracujecie, pracujecie z największym skupieniem, ponieważ jesteście w głębokiej miłości do tej pracy. W ten sposób, wasze życie staje się głęboką, medytacyjną miłością.

Wtedy zaczynacie czuć, odnosić się i szanować wszystko jak żywą istotę, taką, jaką sami jesteście. Nawet zaczynacie czuć myśli innych osób. Zaczynacie odpowiadać i odnosić się do innych osób, bez otwarcia ich na was. Czujecie kosmos, jako przezroczystą, wiecznie żywa obecność. Macie olbrzymią inteligencję. Wiecie dokładnie jak łączyć się z rzeczami. Taka jest moc miłości.

Mistyk sufizmu Jalaluddin Rumi mówił, 'Gdziekolwiek jesteś, jakikolwiek jest twój stan, zawsze próbuj być miłośnikiem!' Całość Życia jest w głębokim romansie z sobą. Jesteście jej częścią. Zatem waszą naturą jest być miłośnikiem każdej chwili. Tylko nim będąc, możecie doświadczyć prawdziwego spełnienia waszej prawdziwej natury.

Dużym problemem jest obecnie fakt, iż większość ludzi nie kocha siebie. Społeczeństwo nigdy nie uczy, iż jest możliwym kochać siebie. Zrozumcie, iż jeżeli nie kochacie siebie, nie możecie kochać innej osoby. Dopiero, gdy zatracicie siebie dla siebie, możecie zatracić siebie dla innych. Jesteśmy nauczani, iż możemy nawet kochać siebie, jeśli mamy powód. Jeśli się nam powodzi, kochamy siebie. Jeśli nie, nienawidzimy siebie. Stosujemy tę samą logikę względem innych. Kochamy ich z jakiegoś powodu, nigdy bez powodu, bezwarunkowo.

Gdy nie kochasz siebie, stajesz się cyniczny i negatywny względem życia.

Przez kilka minut codziennie, po prostu siedźcie sami ze sobą i czujcie jak przepełnia was miłość względem siebie. Czujcie, jakimi wspaniałymi istotami jesteście. Czujcie jak wiele względem siebie przyjmujecie za pewnik. Czujcie, że jesteście częścią Życia i kochajcie siebie za to. Zjednoczcie się z uczuciem miłości względem siebie. Jeśli będziecie to praktykować każdego dnia, zobaczycie, iż tam gdzie kiedyś byliście gruboskórni i egocentryczni, teraz staliście się delikatni i kochający.

Wtedy, gdy ludzie was kochają, nie czujecie się winni lub nic nie warci, ponieważ, tak jak oni was kochają, wy też siebie kochacie. Stajecie się gotowi na otrzymywanie miłości od innych. Zazwyczaj, gdy inni okazują wam miłość, czujecie się winni lub bezwartościowi, ponieważ nie czujecie się warci bycia kochanym. Gdy już zjednoczycie się z miłością względem siebie, będziecie odbierać miłość innych z radością.

Życie nie jest rzeczą. Jest żywą energetyczną istotą. Każde pojedyncze drzewo, każde pojedyncze źdźbło rośliny reaguje na waszą miłość i nienawiść, waszą każdą myśl.

Cleve Backster, ekspert poligrafii, przeprowadził kilka eksperymentów, żeby sprawdzić reakcję roślin na emocje i myśli ludzkie. Odkrył, iż rośliny reagują na ludzkie myśli w podobny sposób jak reagowałaby istota ludzka. Prosta myśl osoby na temat spalenia liści rośliny powodowała rejestrację nieregularnego ruchu w poligraficznym zapisie rośliny! Backster nazwał tą reakcję ‘Pierwotną Percepcją’ – zdolnością komórek roślin, zwierząt i ludzi do odbierania i reagowania na każdą myśl.

Podczas jednego z badań, Backster zanotował grafy rejestrujące prostą linię, sugerującą, iż rośliny były w stanie szoku. Zapytał właścicielkę rośliny, czy zrobiła coś, aby zranić rośliny. Kobieta powiedziała mu, ‘Przypiekłam ich kilka liści, aby mieć ich suchą wagę!’

Gdy zaczynacie kochać Życie, ono zaczyna odpowiadać wam w piękny sposób. Zaczynacie wyrastać ponad wszystkie różnice dookoła ciebie – różnice pomiędzy ludźmi, sytuacjami, emocjami, pomiędzy wszystkim i wszystkimi. Wszystko łączy się w jedność. I to jest prawda. Wszystko jest częścią Całości. A miłość jest jedyną rzeczą, która umożliwia wam doświadczenie tej prawdy.

W Indii istnieje tradycja duchowego poszukiwania, gdzie ludzie idą pieszo wzdłuż i wszerz kraju, odwiedzając wiele świątyń i miejsc pielgrzymek. Zastanawiało mnie to, jak oni mogą to robić, zwłaszcza chodząc przez lasy, śpiąc z dzikimi zwierzętami czy żebrząc o jedzenie. Sekretem jest to, iż zaczynają czuć tak kompletne połączenie z naturą, iż natura zaczyna ich chronić. Czy pada, czy świeci słońce, zwierzęta i drzewa, wszystko, dba o nich. Nawet pomimo tego, iż może to być logicznie trudne do zrozumienia, jest to prawda.

Jeśli zaczniecie żyć z odrobiną szacunku i miłości do Życia i wszystkich jej stworzeń, będziecie mogli dostrzec takie rzeczy dziejące się również w waszym życiu. Natura po prostu odwzajemni waszą miłość w przeróżny, piękny sposób.

Bardzo często miłość jest mylona z szacunkiem. Od młodości, dzieci wychowywane są, aby okazywały szacunek, ale nigdy, aby okazywały miłość. Możecie słyszeć ludzi uczących dzieci, ‘Powinniście szanować starszych.’ Rzadko usłyszycie, ‘Powinniście kochać starszych.’ Jest to problem.

Szacunek zasiewa w was pierwszą winę, iż jesteście czymś gorszym. Powoduje, iż czujecie separację od osoby, której okazujecie szacunek. Z drugiej strony, miłość zasiewa w was ziarno radości i jedności. Powoduje, iż czujecie połączenie z drugą osobą i z całością Życia. Wraz z szacunkiem jest strach. Wraz z miłością, jest autentyczny szacunek jak również pojawia się możliwość głębszego zrozumienia. Z samym szacunkiem, niewiele zrozumienia jest możliwe. Z miłością, jest możliwość ogromnego zrozumienia i transformacji. Miłość, w swej naturze, jest transformująca. Łagodzi was i zmiękcza.

Szacunek tworzy dystans między wami a innymi. Miłość łączy dystans między wami a innymi. Ponieważ ludzie nie doświadczają miłości, ukazują jedynie szacunek, jako wyraz akceptowanej zasady zachowania. Szacunek jest łatwiejszy, ale nieprawdziwy. Miłość może być trudna, ponieważ niewielu może potrafić ją wyrażać, ale jest prawdziwa. Z miłością, szacunek jest automatyczny i autentyczny. Z czystego szacunku, pozór miłości jest wymuszony, ale nigdy autentyczny.

Miłość jest pierwotną religią. Jest podstawą wszelkiej duchowości. Wszystkie inne religie są jej pochodnymi. Miłość jest jak korzeń drzewa, a wszystkie religie są jak liście lub gałęzie. Nawet największe religie są tylko dużymi gałęziami w porównaniu do religii miłości!

Miłość nie ma ani świątyni, ani pisma. Jest jak korzenie, które są pod ziemią, ale dostarczają pożywienia do życia. Bez nich, umrze całe drzewo. Poprzez miłość wiele gałęzi i liści zostało stworzonych. Ale cóż my robimy? Trzymamy się kurczowo gałęzi i liści zamiast trzymać się korzenia. Gdy trzymamy się korzenia, dostajemy pokarm bezpośrednio. Gdy trzymamy się gałęzi, cieszymy się tylko jednym wymiarem pożywienia. Gdy staniecie się bardziej kochający, wejdziecie do niewidzialnej świątyni miłości.

Krótka opowieść:

Pewnego dnia mistrz spytał swoich uczniów, jak mogą wskazać, kiedy skończyła się noc, a kiedy zaczął się dzień.

Jeden z nich rzekł, 'Kiedy możesz spojrzeć w dal i powiedzieć czy zwierzę, które widzisz jest krową czy koniem.' Mistrz odparł, 'Nie.'

Inny uczeń powiedział, ‘Kiedy możesz spojrzeć na drzewo z oddali i powiedzieć czy jest to drzewo sosny czy drzewo mango.’ Mistrz ponownie odpowiedział, ‘Nie.’

Uczniowie spytali mistrza, ‘Zatem jak, mistrzu?’

Mistrz odparł, ‘Gdy możesz spojrzeć w twarz dowolnego człowieka i ujrzeć w nim brata. Gdy możesz spojrzeć w twarz dowolnej kobiety i ujrzeć w niej siostrę. Jeśli nie możesz tego uczynić, nie ważne, która jest godzina dnia, wciąż jest noc.’

Mistrz może dać kilka wskazówek, trochę niewielkich podpowiedzi. Następnie trzeba znaleźć swoją drogę, ostrożnie, starannie. Miłość jest jak szept, lecz jeśli będziemy podążać za miłością powoli, bardzo powoli, zaskoczy nas to, iż bóg stanie się coraz bardziej rzeczywisty. Nie będzie tylko myślą, nie będzie po prostu ideą, ale czymś, co możemy poczuć. Im bardziej zanurzymy się w miłość, tym bliżej będziemy tego uczucia. W dniu, w którym rozpłyniemy się w miłości, stopimy się z jednością.

Od niepamiętnych czasów, wnioskiem wielu mistyków jest to, iż materia jest spojona ze sobą miłością. Niewidzialna siła trzyma atomy i molekuły razem. Nie rozpadają się dzięki tej niewidzialnej sile. Nauka jeszcze nie odkryła tej najwyższej energii. Wykryła kilka jej manifestacji, takie jak grawitacja i elektryczność, ale są to tylko łatwo widoczne manifestacje. Dzień, w którym nauka odkryje miłość, będzie dniem, w którym religia i nauka zaczną rozmawiać ze sobą tym samym językiem.

Obecnie, radujcie się, ponieważ miłość jest możliwa. Cieszcie się, że miłość jest waszym wewnętrznym potencjałem. Możecie wznieść się na najwyższe poziomy dzięki miłości. Nic nie jest niemożliwe z miłością, ponieważ miłość może przemienić siebie w boga.

Wielu ludzi myli pożądanie z miłością. Jest to jedna z największych tragedii. Człowiek, który myśli, iż pożądanie to miłość pozostaje ograniczony w przestrzeni fizycznej. Nigdy nie wynosi się ponad nią. Nie wie, iż jest wyższy poziom. Pozostaje w piwnicy swego domu. Seks to piwnica. Nie jest to miejsce do życia. Można jej używać do innych celów, ale nie może to być dom. Wasz dom jest wyżej.

Człowiek ma trzy poziomy istnienia: zwierzęcy, ludzki i boski. Pierwszy jest poziom pożądania, który jest poziomem zwierzęcym. Jest to niedojrzała forma miłości. Nie znaczy to, że miłości tam niema. Miłość jest zmieszana lub zanieczyszczona przez proste pragnienia i żądze, to wszystko.

Gdy nasza istota staje się bardziej czysta, wchodzimy do drugiego poziomu, zwykłej ludzkiej miłości. Ludzka miłość zawiera ślady zaborczości i zazdrości. Ponieważ ludzka miłość jest osadzona w większym zrozumieniu niż miłość zwierzęca, człowiek nie wykorzystuje po prostu innej osoby dla swoich korzyści. Ludzka miłość potrafi widzieć drugą osobę, jako część siebie.

Trzeci typ miłości to boska miłość. Jest to miłość w najwyższej formie, prawie jak modlitwa. Nie ma tam zaborczości. Nie ma w niej nic ziemskiego. Staje się niewidzialną, lecz potężną siłą. Dzieje się tak, kiedy miłość staje się modlitwą a my pierwszy raz czujemy kojące zadowolenie. Mówię, kojące, ponieważ pozostałe dwa typy miłości zawsze chcą więcej lub stale im czegoś brakuje. Nie ma w nich ukojenia. Gdy wydarza się trzeci typ miłości, nawet w seksie jest większa głębia i jest boskim aktem wykraczającym poza zwykłą fizyczną przyjemność.

Pierwsze, co potrzebujemy zrozumieć to fakt, że relacje mogą wydarzać się bezcelowo, bez żadnego powodu. Tylko wtedy zrozumiemy, że doświadczenie miłości jest o wiele ważniejsze niż obiekt miłości.

Musicie mieć co najmniej jedną relacją w waszym życiu, która istnieje bez powodu. Jeśli nie macie takiej relacji, miejcie jasność, nawet, jeśli posiadacie pieniądze, w głębi siebie ciągle jesteście biedni.

Od dzisiaj nawiążcie z kimś znajomość bez powodu. Związek nie powinien przynosić pieniężnych lub materialnych korzyści. Jeśli doświadczycie raz bezwarunkowej miłości, później, jeśli pieniądze są dzielone, jeśli ciało jest dzielone, jest to w porządku. Jakość jest zupełnie inna. Nie jestem przeciw pieniądzom lub przeciw małżeństwie. Nie jestem przeciw fizycznemu związkowi, ale gdy staje się on centrum waszego życia, tracicie coś bardzo ważnego. To chcę wyrazić. Tracicie główny wymiar lub centrum energii waszej istoty.

Zawsze mówię ludziom, ‘Wykonaj jakąś pracę przez pół godziny dziennie, która nie przyniesie tobie pieniędzy lub sławy czy reputacji. Tylko przez pół godziny, idźcie do świątyni lub kościoła, wyczyśćcie i zmiećcie podłogę, zaoferujcie pomoc. Nie planujcie, iż zostaniecie członkiem komitetu w tym celu! Nie myślcie, iż dostaniecie za to zaszczyt i miejsce w niebie... nie. Nie patrzcie dalej niż ta półgodzinna praca.’

Początkowo możecie myśleć, ‘Te pół godziny to strata czasu. Po kilku dniach zrozumiecie, iż jedynie w ciągu tych trzydziestu minut naprawdę żyjecie! Tylko przez te pół godziny nie jesteście kierowani strachem lub zachłannością. Uśmiechacie się do ludzi dookoła bez zastanawiania się, czy się wam to opłaca. Czujecie się dziwnie szczerze, w sposób, w jaki nigdy się nie czuliście.

Jeśli poobserwujecie siebie w innych porach, zobaczycie, iż nawet uśmiechacie się tylko po przekalkulowaniu tego. Nawet zanim zaczniecie się śmiać, będziecie patrzeć, kim jest osoba obok. Biorąc to pod uwagę, decydujecie jak bardzo otworzyć usta, jak bardzo uprzejmym być, jak chronić siebie. Do tej pory, każde wasze działanie jest determinowane przez strach lub zachłanność. Jesteście zasilani strachem i zachłannością. Dlatego czujecie się samotni i zmęczeni.

Jeśli spróbujecie tej techniki, nagle zobaczycie, iż wasze ciało i umysł zaczyna funkcjonować bez potrzeby strachu i zachłanności! Gdy nauczycie się tej prostej sztuki, jak poruszać swoim ciałem bez strachu i zachłanności, miejcie jasność, wejdziecie w miłość. Nauczycie się, jak podłączyć się do energii miłości. Nauczycie się, jak prowadzić wasze życie z piękną energią miłości. Tylko wtedy będziecie wiedzieć, co znaczy słowo ‘miłość’.

Nowe centrum zostanie w was przebudzone. Nowa energia zacznie w was promieniować. Wtedy zrozumiecie, że możliwe są bezwarunkowe związki oparte na miłości.

Nienawiść i miłość to przeciwne strony tej samej monety, dopóki miłość jest warunkowa. Miłość może zamienić się w nienawiść w momencie, gdy poczujemy, iż nasze oczekiwania są zagrożone. Ten typ miłości pozostanie miłością tak długo, jak warunki, których oczekujemy będą spełnione. W momencie, gdy zmienią się warunki, miłość również się zmieni.

Często to, w co wierzymy, iż jest miłością, jest zależne od czasu i przestrzeni. Tak długo, jak dystans pomiędzy kochankami jest duży a czas kontaktu minimalny, czują miłość względem siebie. Jednak, gdy zbliżą się i spędzą ze sobą więcej czasu, odczują, iż nie są wcale tak bardzo zakochani! Dlatego mówi się ‘poufałość rodzi lekceważenie’. Poufałość może również zamienić miłość w nienawiść. Aby przekroczyć miłość i nienawiść, najpierw należy pozbyć się oczekiwań. Oczekiwania to pierwszy wróg miłości.

Wszyscy przechodzimy w naszym życiu przez kilka etapów w związkach. Gdy przyjrzycie się dokładnie, niezależnie od etapu, na którym jesteście, gdy prosimy o miłość, tak naprawdę prosimy tylko o uwagę drugiej osoby. Gdy mówimy, iż osoba nas nie kocha, mamy na myśli to, że nie dostajemy od niej wystarczająco dużo uwagi. Podstawową potrzebą każdej istoty ludzkiej jest uwaga innych. Potrzeba uwagi, wraz z naszą zależnością od innych w celu przeżycia, jest tym, co doświadczamy, jako miłość.

Zależność od innych może być psychologiczna, fizyczna lub duchowa. Na przykład, gdy oczekujecie, że ktoś użyczy wam ramienia do wypłakania się, jesteście zależni od tej osoby psychologicznie. Gdy oczekujecie, iż ktoś da wam pieniądze lub spełni wasze cielesne przyjemności, jesteście zależni od nich fizycznie. Niezależnie od sposobu, w jaki ludzie mogą tę zależność realizować, wszystko sprowadza się do uwagi, jaką wam poświęcają! Cała idea miłości to otrzymanie uwagi innych.

W pierwszej sesji naszego obozu medytacyjnego, poprosiłem ludzi, aby napisali uczciwą listę przynajmniej jednej lub dwóch osób w ich życiu, którą naprawdę kochają. Zazwyczaj na początku, ludzie przychodzili z długimi listami: mąż, żona, ojciec, matka, brat, siostra itd. Zapisywali ludzi, których chcieliby zadowolić lub potrzebują zadowolić, aby samemu być zadowolonym. Gdy zaczęli słuchać, jak mówiłem o prawdziwej miłości, stopniowo wykreślali imiona ze swoich list – jedno za drugim! Zrozumcie, jeśli coś wykreśliliście, to nie było tak naprawdę tam tego od samego początku.

Wielu ludzi dołącza pewne osoby na ich listy miłości, ponieważ ci ludzie dają im poczucie ‘czucia się dobrze’. Co rozumiem przez poczucie ‘czuję się dobrze’? Jest to certyfikat mówiący, ‘Jesteś dobry. Jesteś taki, jesteś inny’, itp. Kochamy tych, którzy prawią nam komplementy, nieprawdaż? Dwa razy myślimy, zanim zaczniemy się z nimi sprzeczać. Potajemnie karmimy nimi nasze dobre imię w imię miłości. Jeśli przestaną nas aprobować, możemy wpaść w depresję, więc kontynuujemy zadowalanie ich i kochanie ich. W ten sposób, zawsze jest pewien ukryty powód dla miłości.

Niektóry ludzie mi mówią, ‘Nie Swamiji, ja nie kocham mojego syna lub córkę dla żadnego z tych powodów.’ Pytam ich, ‘W porządku, jeśli twój syn nagle zacznie podejmować swoje decyzje, jeśli nagle nie będzie pasował do twego światopoglądu, jeśli nie będzie słuchał się twoich uwag, jeśli nie będzie żyć zgodnie z twoimi zasadami, czy twoja miłość względem niego będzie taka sama?’

Odpowiadają mi, ‘Nie, nie będzie. Moja miłość będzie trochę mniejsza!’

Co to znaczy? Kochamy nasze następne pokolenie tak długo, jak są przedłużeniem naszego życia. Tak długo, jak zgadzają się z naszym wzorcem myślenia, tak długo, jak żyją w zgodzie z naszymi konwenansami, tak długo ich kochamy. Po prostu spełniamy nasze żądze poprzez nich. Wypełniamy nasze życia poprzez nich. Cokolwiek nie zrealizowaliśmy w naszej młodości, próbujemy zrealizować poprzez nich. Jeśli chcieliśmy być lekarzem, a z pewnych powodów nie mogliśmy, inspirujemy ich do zostania lekarzem. Tak długo, jak funkcjonują i żyją, jako przedłużenie naszego życia, relacja jest piękna. Ale w momencie jak zaczną sami decydować, w momencie, gdy poczują, iż ich dławimy, w momencie, gdy wstaną i powiedzą ‘nie’, relacja przyjmuje inny obrót.

Tak długo, jak nasza miłość skierowana jest w kierunku konkretnego obiektu, nawet, jeśli ten obiekt jest osobą, będziemy próbować zredukować tę osobę tylko do poziomu obiektu. To jest dokładnie, co robimy, gdy czujemy chęć posiadania lub przywiązanie do innej osoby. W sposób, w jaki chcemy posiadać meble lub dom, lub dowolny przedmiot, chcemy posiadać również osobę. Chcemy, aby ta osoba była dokładnie taka, jaką my chcemy, żeby była, co znaczy, że redukujemy ją do zwykłej materii.

Zrozumcie zatem, że za każdym razem, gdy nasza miłość lub nasza uwaga skierowana jest w kierunku czegoś konkretnego, będziemy jedynie materialistyczni, tworząc cierpienie dla siebie samych i innych. Jedynie zdusimy przedmiot lub osobę. Zamiast tego, jeśli skierujemy naszą uwagę w kierunku doświadczenia samej miłości, obiekt będzie od nas wolny oraz my będziemy uwolnieni od obiektu. To jest piękno miłości, która wydarza się po prostu z miłości, a nie ze względu na obiekt.

Gdy wejdziesz w posiadanie kogoś, ty również się uwięzisz. Jeśli idziecie z psem na smyczy, miejcie jasność, iż wy również jesteście przywiązani. Nie myślcie, że tylko pies jest uwiązany; wy również jesteście uwiązani. Nie myślcie, że tylko pies nie może uciec, wy również nie możecie uciec! Wy możecie myśleć, że trzymacie smycz, ale pies również może myśleć, że on trzyma smycz. Kto wie?

Następnym razem, gdy z kimś będziecie, gdy jesteście z przyjaciółmi, z którymi jesteście całkowicie otwarci, pamiętajcie stosować tą technikę.

Po prostu siądźcie obok niego lub niej. Nie zastanawiajcie się, co zamierzacie zrobić lub co zamierzacie powiedzieć. Po prostu siądźcie, to wszystko! To jest ta technika. Właściwie, mówienie to nic innego, jak unikanie drugiej osoby. Ponieważ nie możecie spojrzeć w oczy drugiej osoby, zaczynacie mówić. Taka jest prawda. Druga osoba słucha, aby móc zacząć mówić, gdy wy zrobicie przerwę! Jeśli osoba was słucha, to znaczy, że albo myśli o czymś innym albo przygotowuje się na swoją kolej. Siedzi tam, aby móc zacząć, gdy wy skończycie.

Lecz gdy spróbujecie tej techniki, może ona was przenieść do innej przestrzeni. Gdy przebywacie z mistrzem lub przyjacielem lub ukochanym, z kimkolwiek czujecie silną więź, na kogokolwiek jesteście bardzo otwarci, spróbujcie tej techniki. Bezpośrednio poprowadzi was do oświecenia. Miejcie jasność, nie uczę tej techniki abyście mieli lepsze relacje lub abyście rozwinęli swoją osobowość. Nie! Dają ją wam, abyście od razu doświadczyli czystej miłości, która może was poprowadzić do oświecenia.

Ta technika zabierze was przez kwantowy skok od formy do bezkształtności, od miłości zaborczej do bezwarunkowej miłości.

Gdy spłynie na was bezwarunkowa miłość, po prostu uwolnicie siebie i drugą osobę z własnych przywiązań i zaborczości, ponieważ chęć posiadania, jaką znacie, wiąże nie tylko drugą osobę, ale również was. Męczy drugą osobę jak również was! Prawdziwa miłość po prostu wyzwala was oboje. Daje wam wolność oraz daje wolność drugiej osobie.

Gdy podróżuję po świecie, ludzie mnie pytają, ‘Swamiji, czy dobrze spałeś tej nocy? To jest nowe miejsce dla ciebie.’ Mówię im, ‘Jedynie będąc przywiązanym do konkretnego domu powoduje, iż inny dom staje się nowym miejscem, przez co męczy. Gdy nie posiadacie przywiązania do jakiegokolwiek domu, czujecie się jak w domu wszędzie gdzie się znajdziecie!’

Nigdy nie czuję, że jakiekolwiek miejsce jest moje lub nie moje. Czuje się wszędzie jak w domu. Komfort jest zawsze w nas, nigdy na zewnątrz nas. Gdy nie ma w nas komfortu, szukamy komfortu na zewnątrz. Poczucie komfortu wewnątrz nas jest rezultatem energii bezwarunkowej miłości. Gdy nie czujemy się przywiązani do jednego domu, czujemy się jak w domu na całym świecie. Jesteśmy całkowicie odprężeni w dowolnym miejscu ziemi.

W życiu, zawsze staramy się wyrazić naszą miłość względem innych w namacalny sposób. Obecnie, jedynie miłość pokazywana w namacalny sposób jest uważana za miłość.

Prawdziwa miłość jest jak łączność duchowa. Jest to rezonans pomiędzy dwiema istotami. Można ją wyczuć bez żadnego wyrażania. Nie wymaga żadnej komunikacji, ponieważ już się dzieje, jako komunia, łączność duchowa.

Jeśli kochacie drugą osobę, to już sam wasz język ciała to pokaże. Będzie to za dużo, aby wyrazić słowami. Będziecie czuć, że żadne słowa nie będą adekwatne i jedynie umniejszą miłość, którą czujecie. Lecz jeśli używacie słów, to gdzieś miłość nie wydarzyła się na prawdę. Jeśli musicie mówić, aby wyrazić miłość, to gdzieś w tym jest kłamstwo! Używacie słów jedynie, aby ukryć kłamstwo.

Prawdziwa miłość wyzwala, ponieważ nie zmusza do wyrażania jej przez cały czas. Po prostu jest. Prawdziwa miłość daje wam również wolność do swobodnego wyrażania, tego, co chcecie wyrazić. Możecie swobodnie wyrazić wszystko w rodzaju dezaprobaty czy złości, i nie będzie to błędnie odebrane, jako zmniejszające miłość.

Nie tylko to, wraz z prawdziwą miłością, nie będzie dominacji lub próby sił w związkach. Każda osoba będzie jak piękny kwiat, który rozkwitł, aby promieniować jedyny w swoim rodzaju zapach, to wszystko.

Wraz z prawdziwą miłością, nie będzie strachu lub niepewności. W normalnej miłości, fizyczny dystans między dwiema osobami powoduje dużo niepewności i braku zaufania.

Krótka opowieść:

Młody żołnierz poszedł do swego przełożonego oficera i powiedział, ‘Sir, mój przyjaciel nie wrócił jeszcze z pola bitwy. Proszę o pozwolenie, aby wyjść i go poszukać.’

Oficer odparł, ‘Nie udzielam pozwolenia. Twój przyjaciel najprawdopodobniej nie żyje. Nie chcę ryzykować twego życia, jeśli tam pójdziesz.’

Młody żołnierz i tak poszedł, a wrócił śmiertelnie ranny niosąc zwłoki swego przyjaciela.

Oficer był wściekły. Krzyczał, ‘Powiedziałem ci, że będzie martwy. Teraz straciłem was obu. Powiedz mi, warto było tam iść, aby przynieść zwłoki?’

Na skraju śmierci, żołnierz odparł, ‘Warto było, Sir. Gdy tam dotarłem, był jeszcze żywy. Powiedział mi: byłem pewien, że przyjdziesz.’

Prawdziwa miłość nie szuka użyteczności. Działa w oparciu o zaufanie oraz jest poza czasem i przestrzenią.

Dzisiejszymi czasy, widzę ludzi obdarowujących siebie nawzajem tyloma rzeczami, aby pokazać ich miłość. Podarunki stały się wyrazem miłości. Gdy dar wydarza się, jako bezcelowy przypływ, jest dobry. Ale jeśli jest warunkiem do spełnienia, staje się problemem! Staje się tanim substytutem prawdziwej miłości.

Tak długo jak jest prawdziwa miłość, żaden związek nie będzie nudny. Jeden z aszramitów spytał mnie pewnego dnia, ‘Każdego dnia nas widzisz, wszystkie nasze błędy i pomyłki. Dla ciebie jest to w kółko to samo, każdego dnia. Nie jesteś nami znudzony?’ Było to bardzo szczere pytanie! Powiedziałem mu, ‘Dla oświeconych istot, dzięki ich miłości, czują, że każdy jest unikatowy. Nie patrzą na ludzi jak na zwykłe liczby. Widzą każdego inaczej.’

Z tego powodu, z tak wielką cierpliwością, mistrzowie kontynuują pracę z każdym. Jeśli byłaby to jedynie kwestia liczb, byłoby zupełnie inaczej. Gdy macie tę miłość, wasza wewnętrzna przestrzeń jest taka, iż nie ma logicznych powodów waszych czynów. Czujecie się po prostu połączeni i promieniujecie miłość, to wszystko!

Nie tylko to, bezwarunkowa miłość jest zawsze całkowita w swojej ekspresji. Nie zawiera zwykle będącego roztworu zachłanności lub strachu. Przez co, każdą osobę, którą kochacie, kochacie całkowicie, bez żadnych uprzedzeń. Nie zależnie od tego, jaka jest, będziecie kochać tę osobę. Gdy kochacie w ten sposób, nawet, gdy osoba opuści wasze życie, nie będziecie się smucić. Gdy osoba odchodzi, smucicie się jedynie z powodu tego, że nie kochaliście jej zupełnie. Możecie ją kochać kompletnie jedynie, gdy wasza miłość względem siebie jest zupełna. To nie musi mieć nic wspólnego z drugą osobą. Nie ma znaczenia, jaka jest ta osoba. To jest piękno prawdziwej miłości. Kocha dla samej miłości, nie z powodu drugiej osoby.

Jeśli smucicie się z powodu straty osoby, miejcie jasność, smucicie się, ponieważ nie kochaliście jej całkowicie. Jeśli kochalibyście ją całkowicie, powiedzielibyście jej do widzenia z całkowitym spokojem, bez smutku. Smucicie się, ponieważ coś gdzieś opuściliście. Nawet, jeśli jest to wasz ojciec lub mąż lub żona, jest tak samo. Jeśli promieniowalibyście waszą bezwarunkową miłość do nich, kiedy żyli, to w momencie ich odejścia nie byłoby żadnego żalu. Lecz jeśli kochaliście ich z racjonalnością, to, gdy odeszli, niepełność waszej miłości do nich zostawiła pozostałość, którą czujecie, jako żal.

Siądźcie komfortowo sami ze sobą i zamknijcie oczy.

Skoncentrujcie się na rejonie waszego serca. Wykluczcie wszystko inne. Skupcie się jedynie na sercu.

Wyobraźcie sobie wasze serce, jako niekończący się zbiornik, z którego może płynąć dobrodziejstwo.

Czujcie dokładnie każde uderzenie serca. Niech każde uderzenie rozejdzie się po waszym ciele.

Między uderzeniami serca, czujcie istniejącą energię miłości.

Energia miłości czeka na akceptację w najgłębszych częściach waszego ciała, umysłu i duszy.

Zaproście energię miłości, aby popłynęła i wypełniła te najgłębsze miejsca waszego ciała, umysłu i duszy.

Powoli otwórzcie oczy.