Γιατί φοβόμαστε τον θάνατο;🔗

Φοβόμαστε επειδή ενστικτωδώς αντιστεκόμαστε στην αλλαγή και ο θάνατος είναι μια απότομη αλλαγή στη ζωή. Ο δάσκαλος Τσουάνγκ Τζου λέει πολύ όμορφα: "Η δίψα του ανθρώπου για την επιβίωση του στο μέλλον τον καθιστά ανίκανο να ζήσει στο παρόν". Φοβόμαστε επειδή δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε. Κρατάμε μια ταυτότητα του εαυτού μας μέσα μας, με βάση την οικογένειά μας, τις σχέσεις μας, τη δουλειά μας, τον πλούτο, την κοινωνική μας εικόνα κ.λπ. Ο θάνατος αφαιρεί αυτό ακριβώς το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκε και στηρίζεται η ταυτότητά μας, έτσι αισθανόμαστε ότι ο θάνατος αρπάζει όλα όσα είναι δικά μας.

Η αντίληψή μας για το θάνατο, ή μάλλον η παρεξήγησή μας για το θάνατο, καθιστά το θάνατο μια φοβερή και τρομακτική εμπειρία. Ο άνθρωπος που αντιστέκεται στο θάνατο πεθαίνει ακόμα και όσο ζει. Πεθαίνει την κάθε στιγμή επειδή βασανίζεται από την ίδια την ιδέα του θανάτου. Όταν λέω "θάνατος", δεν εννοώ μόνο τον φυσικό θάνατο. Το να χάνετε το οτιδήποτε είναι μια μορφή θανάτου. Το να χάσετε την άνετη ζωή σας είναι μια μορφή θανάτου, το να χάσετε τους συγγενείς σας είναι μια άλλη. Παρακαλώ καταλάβετε ότι η απώλεια σε οποιαδήποτε μορφή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας θάνατος.

Υπάρχουν δύο ζητήματα: το περιστατικό του θανάτου που συμβαίνει στο τέλος της ζωής μας και ο ψυχολογικός μας θάνατος. Ο πραγματικός θάνατος συμβαίνει μόνο μία

Κάθε μέρος του σώματός σας συνδέεται με κάποιον ή κάτι. Η ύπαρξή σας δεν είναι μια ατομική ύπαρξη. Δεν είναι κάτι μόνο του, ξεχωριστό, όπως εσείς νομίζετε. Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μεταξύ μας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υποφέρουμε τρομερά όταν χάνουμε κάποιον ή κάτι. Κάθε απώλεια που βιώνετε, άσχετα με το ποιος ή τι χάνετε, είναι ένας θάνατος. Ο φόβος του θανάτου είναι απλώς ο φόβος της συνέχειας ή της ασυνέχειας. Φοβόμαστε για το "τι θα γίνει μετά".