Η φύση του νου🔗

Επιτρέψτε μου να σας δείξω ένα απλό διάγραμμα ώστε να καταλάβετε πώς ρέουν οι σκέψεις μέσα στο μυαλό σας και πώς εσείς τις συνδέετε μεταξύ τους.

Κάθε σκέψη μέσα στο μυαλό σας αναπαρίσταται εδώ ως ένα τετράγωνο ή ένα ορθογώνιο. Κάθε μία έχει ένα διαφορετικό σχήμα, μέγεθος και χρώμα. Διαφορετικές σκέψεις ρέουν συνεχώς μέσα σας. Κάποια μπορεί να σχετίζεται με έναν πόνο ή με μια οδυνηρή εμπειρία. Ενώ κάποια άλλη μπορεί να σχετίζεται με την αίσθηση της χαράς ή με μια χαρούμενη εμπειρία που είχατε. Μία άλλη μπορεί να σχετίζεται με την αίσθηση της χαράς, αλλά εσείς να την αντιλαμβάνεστε ως κάτι το επώδυνο. Θα την αναφέρουμε ως Χ.Π (JP) στο διάγραμμα - (Χ)χαρούμενη εμπειρία, (Π)επώδυνη εντύπωση.

Γενικά, όλες οι σκέψεις σας σχετίζονται με κάτι που έχει να κάνει είτε με το παρελθόν είτε με το μέλλον. Δεν γίνεται να έχετε σκέψεις για το παρόν. Διότι στην παρούσα στιγμή δεν μπορείτε να έχετε σκέψεις παρά μόνο συνείδηση. Οι σκέψεις σχετίζονται είτε με κάποιες χαρούμενες εμπειρίες που είχατε στο παρελθόν και που θα θέλατε να έχετε και στο μέλλον, είτε με κάποιες οδυνηρές εμπειρίες που είχατε στο παρελθόν και τις οποίες και δεν θέλετε να αναβιώσετε.

Ακόμα και την διάρκεια κάποιου σοβαρού προβλήματος, μπορεί ξαφνικά να έχετε κάποια θετική σκέψη. Ακόμη και στο αποκορύφωμα της χαράς σας, μπορεί να έχετε κάποια ασύνδετη αρνητική σκέψη. Διότι κάθε σας σκέψη είναι τελικά εντελώς ανεξάρτητη και ασύνδετη από την προηγούμενη σκέψη. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο γίνετε να έχετε κάποια χαρούμενη σκέψη εν μέσω λυπητερών σκέψεων, όπως και το αντίστροφο.

Καταλάβετε ότι δεν υπάρχουν ούτε καν δύο σκέψεις που να συνδέονται λογικά μεταξύ τους. Καμία σκέψη δεν μπορεί να είναι η αιτία για την δημιουργία κάποιας άλλης σκέψης. Όλες εμφανίζονται με έναν τρόπο τυχαίο, ανεξάρτητο και παράλογο. Πώς μπορείτε να "αποκολληθείτε" λοιπόν από αυτή την τυχαία ροή των σκέψεων. Θα αρχίσουμε επανειλημμένα να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη "unclutch-ανκλάτς". Ας ορίσουμε με σαφήνεια λοιπόν, το τι εννοούμε ακριβώς με τον όρο "ανκλάτς". Όταν π.χ. αλλάζουμε τις ταχύτητες καθώς οδηγούμε ένα αυτοκίνητο, είτε αλλάζουμε από την πρώτη στη δεύτερη, είτε από τη δεύτερη στην τρίτη, είτε σε οποιαδήποτε άλλη ταχύτητα, θα πρέπει να περνάμε κάθε φορά από τη νεκρά. Θα πρέπει να πατήσουμε εντελώς τον συμπλέκτη ή να "απεγκλωβιστούμε", να περάσουμε από τη νεκρά και μόνο τότε θα μπορέσουμε να περάσουμε στην επόμενη ταχύτητα, σωστά; Με τον ίδιο τρόπο λοιπόν εμείς βιώνουμε ουσιαστικά έναν ουδέτερο χώρο ανάμεσα σε δύο σκέψεις που μπορούν να συμβαίνουν στο μυαλό μας. Αυτός ο ουδέτερος χώρος, αυτή η σιωπή που μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε δύο σκέψεις, είναι η ειρήνη και η ευδαιμονία. Όταν δεν γραπώνουμε πια τις σκέψεις και δεν τις συνδέουμε με το παρελθόν ή το μέλλον, παραμένουμε "ανκλάτς." Καθώς παραμένουμε " ανκλάτς " από τις σκέψεις μας, αποκτούμε μία ακόμα μεγαλύτερη επίγνωση των ουδέτερων χώρων μεταξύ των σκέψεων μας και το κενό μεταξύ των σκέψεων μας διευρύνεται αυτόματα. Έτσι μένουμε στον ουδέτερο αυτό χώρο περισσότερο και βιώνουμε όλο και περισσότερη ειρήνη και ευδαιμονία.