அத்தியாயம்-18: மோக்ஷஸந்ந்யாஸயோகம்🔗

ஸDRலோகங்கள்

மோக்ஷஸந்நியாஸயோக:

அர்ஜுந உவாச

அர்ஜுனன் சொன்னது 18.1 அர்ஜுனன் சொல்கிறார், வலிமையான தோள்களை உடையவரே! அந்தர்யாமியே! கேசியை வதைத்தவரே! ஸந்யாஸம், தியாகம் இவற்றின் சாராம்சத்தை அறிந்துகொள்ள விரும்புகின்றேன்.

ஸ்ரீபகவாநுவாச

ஸ்ரீபகவான் சொன்னது 18.2 கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்; ஆசையினால் தூண்டப்பட்டு செய்யப்படும் எல்லா தன்னலமுள்ள செயல்களையும் விட்டுவிடுவது 'துறவு' என்றும், செயல்களினால் விளையும் பலன்களின் மீது வைக்கப்படும் பற்றுகளிலுந்து விடுதலை அடைவது தியாகம் என்றும் அறிஞர்கள் பகர்கின்றனர்.

18.3 பலனை எதிர்பார்த்துச் செய்யப்படும் எல்லாச் செயல்களுமே குற்றமுடையனவாதலால், அவை துறத்தலுக்கு உரியனவென்று சில கற்றறிந்தோர்பகர்கின்றனர். ஆனால் சில ஞானிகள், தொண்டு, தர்மம், ஒழுக்கம் எனப்படும் செயல்களை விட்டுவிடக் கூடாது என்கின்றனர்.

18.4 பரதகுலத்தோருள் சிறந்தவனே அர்ஜுனா, ஸந்யாஸம், த்யாகம் இவை இரண்டிலும் முதலில் த்யாகத்தைப் பற்றிய நீ என்னுடையகொள்கையைக் கேள் - ஏனெனில் தியாகம் ஸாத்வீக, தாமஸ மற்றும் தாமஸ என்ற பிரிவுகளோடு மூன்று விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

18.5 தொண்டு, தர்மம், ஒழுக்கம் இவற்றை விட்டுவிடக் கூடாது. அவற்றை செய்தே ஆக வேண்டும்; முனிவர்களுங்கூட யாகம், தர்மம் மற்றும் தவத்தால் புனிதமடைகிறார்கள்.

18.6 அர்ஜுனா, பலனை எதிர்பாராது எல்லாக் கடமைகளையும் நிறைவேற்றியே ஆகவேண்டும் என்பதே என்னுடைய கருத்து.

18.7 ஒருவன், தனக்கென விதிக்கப்பட்ட கடமைகளிலிருந்து ஒருபோதும் தவறக் கூடாது. த்யாகம் என்பதின் உள்ளார்ந்த கருத்தைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, தனக்குரிய கடமைகளைச் செய்யத் தவறுவது தாமஸம் எனப்படுகிறது.

18.8 தனக்குரிய கடமைகளை ஒருவன் தொந்தரவாகவோ அல்லது பயமாகவோ கருதி, அவற்றை துறப்பது என்பது இரஜோ குணத்தின் நிலை. அவன் த்யாகத்தின் பலன்களைப் பெற முடியாது.

18.9 ஆனால் ஒருவன் தனக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமைகளை, பலன்கள் மீதான பற்றோ அல்லது எந்தவித எதிர்பார்ப்போ இல்லாது, இது செய்வதற்குரியதென்று தனக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமைகளைச் செய்துவருவானேயானால், அவனுடைய த்யாகம் சாத்வீக நிலையில் இருப்பதாகப் பொருள், அர்ஜுனா.

18.10 ஸத்வ குணம் மேலோங்கப்பெற்றவனும் அறிஞனும் சந்Novaதே தகங்களை விடுத்தவனுமாகிய த்யாகீ தனக்குப் பிடித்த வேலை என்ற விருப்பும், பிடிக்காத வேலை என்ற வெறுப்பும்கொள்ளான்.

18.11 மனிதன், தன் கடமைகள் எதையும் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் தன் கடமைகளுக்கான பலன்களைத் துறந்தவன் த்யாகீ எனப்படுகிறான்.

18.12 அப்படி த்யாகம் செய்யாத ஒருவரை, விரும்பத்தக்க, விரும்பத்தகாத, மற்றும் இரண்டும் கலந்த-என மூன்று விதமான கர்மபலன்கள் மரணத்திற்குப் பின்னும் தொடர்கின்றன. ஆனால், உண்மையான த்யாகிகளை அவை மூன்றுமே பாதிப்பதில்லை.

18.13, 14 அர்ஜுனா, கர்மத்தின் முடிவு காட்டும் ஸாங்க்யத் தத்துவப்படி, எல்லாச் செயல்களும் நிறைவுபெறுவதற்கு ஐந்து காரணங்கள் உள்ளன என்று என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்வாயாக. அவையாவன: செயல்களுக்கு அடித்தளமாயுள்ள இந்த ஸ்தூல உடல், செய்பவன் (குணங்கள்), புலன்கள், உயிர் சக்தியினுடைய செயல்கள் மற்றும் தெய்வீக சக்தி.

18.15 ஒரு மனிதன் தன் எண்ணம், சொல், செயல்களால் செய்கின்ற சரியான அல்லது தவறான செயல்களுக்கெல்லாம் இந்த ஐந்து காரணிகள்தான் பொறுப்பு.

18.16 ஆத்மாதான் செயல்புரிகின்றது என்று நினைத்துக்கொள்பவர்கள் அறியாமையிலிருக்கிறார்கள் அவர்கள் உள்ளதை உள்ளபடியே பார்ப்பதில்லை.

18.17 யார் அகங்காரமற்றிருக்கிறானோ, யாருடைய புத்தி பற்றற்று இருக்கிறதோ அப்படிப்பட்டவன் ஒரு கொலையே செய்தாலும், அவன் கொலையாளி அல்ல. மேலும் அவனுடைய செயல்களால் அவன் பந்தப்படுவதில்லை!

18.18 அறிவு, அறிபவர், அறியப்படும் பொருள் இம்மூன்றும்தான் செயலைத்தூண்டும் காரணிகள். புலன்கள், செயல், செய்பவர் இம்மூன்றும் செயலின் மூன்று பகுதிகளாகும்.

18.19 ஸாங்க்ய யோகாவின் குணவீதிகளின்படி, புலன்கள், செயல், செய்பவர் இம்மூன்றிலும் தலா 3 வகைகள் உள்ளன.

18.20 எல்லாப் பொருட்களிலும் பிரிக்கப்படமுடியாத, அழிவற்ற ஒருமைத்துவத்தைக் காணும் அறிவு ஸத்வ நிலை அறிவு எனப்படுகிறது.

18.21 ஜீவன்களை, ஒன்றினின்று ஒன்றை வெவ்வேறாகப் பிரித்து க்காண்கிற அறிவு இரஜஸ்நிலை அறிவு எனப்படுகிறது.

18.22 ஏதோ ஒன்றை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு அது மட்டுமே உண்மையென்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் பகுத்தறிவுக்கு ஒப்பாத,

அடித்தளமற்ற, அற்பமான அறிவு தமஸ் நிலை அறிவு எனப்படுகிறது.

18.23 ஒருவன், தனக்கென விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களை கர்மபலனில் பற்றுவைக்காமலும், எந்தவித விருப்பு வெறுப்பின்றியும் செய்யும்போது, அது ஸாத்வீக கர்மமாகிறது.

18.24 அஹங்காரத்துடனும் சுயநலநோக்கோடும் பெரு முயற்சியுடனும் செய்யப்படும் கர்மம் இராஜஸ கர்மம் எனப்படுகிறது.

18.25 செயலின் விளைவையும், பிறருக்கு ஏற்படும் துன்பத்தையும் நஷ்டத்தையும், தன் செயல்திறனையும் எண்ணிப்பாராது, மயக்கத்தால் எக்கர்மம் செய்யப்படுகிறதோ, அது தாமஸத்திலிருந்து விளைந்த கர்மம் எனப்படுகிறது.

18.26 பற்றற்றவனாகவும் அஹங்காரமற்றவனாகவும் உறுதியும் ஊக்கமும் உடையவனாகவும் வெற்றி தோல்வியினால் நிலைமாறாதவனாகவும் இருக்கின்ற அந்த கர்த்தா ஸாத்வீகன் எனப்படுகிறான்.

18.27 பற்றுடன் கூடியவன், செயலின் பயனை விரும்புவன், பேராசையுள்ளவன், பிறரைத் துன்புறுத்தும்தன்மை கொண்டவன், தூய்மையற்ற நடத்தையுள்ளவன், மகிழ்ச்சியாலும் துயரத்தாலும் பாதிக்கப்படுபவன் இத்தகைய கர்த்தா ராஜஸன் என்று அழைக்கப்படுகின்றான்.

18.28 ஒழுக்கமற்றவனும் அறிவிலியும் முரட்டுத்தனம் உடையோனும் கொடூரனும் வஞ்சகனும் பிறருடைய வாழ்க்கையைக் கெடுப்பவனும் கவலை கொண்டவனும் சோம்பேறியும் காலம்கடத்துபவனுமான கர்த்தா தாமஸன் என்று சொல்லப்படுகின்றான்.

18.29 தநஞ்ஜயா, இப்பொழுது முக்குணங்களுக்கேற்பவே புத்திக்கும் மன உறுதிக்கும் ஏற்படும் மூன்றுவிதமான பாகுபாட்டை முழுமையாகவும் தனித்தனியாகவும் நான் சொல்லப்போவதைக் கேள்.

18.30 பார்த்தா, எந்த புத்தி கர்மத்தின் பாதையையும் துறவின் பாதையையும், செய்யத்தகுந்ததையும் செய்யத் தகாததையும், பயத்தையும் பயமின்மையையும், பந்தத்தையும் மோக்ஷத்தையும் உண்மையாக அறிகின்றதோ அந்த புத்தி ஸாத்விகமானது.

18.31 பார்த்தா, தர்மம் மற்றும் அதர்மம், செய்யத் தகுந்தவை மற்றும் செய்யத் தகாதவை, இவற்றுக்கிடையே உள்ள வேற்றுமையை வேறுபடுத்திக் காணமுடியாத புத்தி ராஜஸம் எனப்படும்.

18.32 பார்த்தா, அஞ்ஞான இருளால் கவ்வப்பெற்று, அதர்மத்தை தர்மமாகவும், எல்லாப் பொருட்களையும் அவற்றின் உண்மைத்தன்மைக்கு மாறாகவும் நினைக்கிறதோ அந்த புத்தி தாமஸமானது.

18.33 பார்த்தா, தெய்வீகத்துடன் இணைவதற்காக மனம், ப்ராணன், புலன்கள் இவற்றினுடைய செயல்களை உறுதியான தொடர் முயற்சியினால் கட்டுப்படுத்துகிறானோ அந்த உறுதி ஸாத்வீகமானது.

18.34 ஆனால் ப்ருதையின் மைந்தனே அர்ஜுனா, பயனில் விருப்பமுடைய மனிதன் எந்த உறுதியினால் மிகுந்த பற்றோடு அறம், பொருள், இன்பம் அடைவதிலேயே உறுதியாக இருக்கின்றானோ அந்த உறுதி ராஜஸமானது.

18.35 பார்த்தா, தாமஸ உறுதியில் இருக்கும் ஒருவனால் கனவையும் அச்சத்தையும் கவலையையும் மனக் கலக்கத்தையும் மயக்கத்தையும் கடக்க முடிவதில்லை.

18.36, 37 பரதக்குலக்காளையே, மூவிதமான இன்பங்களைப்பற்றி இப்போது என்னிடம் கேட்பாயாக, ஆன்மீகப் பயிற்சிகளிலிருந்து பெறப்படும் இன்பமானது, எல்லாத் துன்பங்களுக்கும் ஒரு முற்றுப்புள்ளிவைத்து முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. முதலில் விஷமாகத் தோன்றினாலும், முடிவில் அமுதம்போன்றதாகும் இவ்வின்பம் சாத்வீகமாம். ஆத்மாவில் நிலைகொண்ட புத்தியில் இது தோன்றுகிறது.

18.38 முதலில் அமுதமாகவும் பிறகு முடிவில் விஷமாக மாறும் புலனின்பங்கள் உணர்ச்சிகரமான இராஜஸதன்மையில் இருக்கின்றன.

18.39 முதலிலிருந்து இறுதிவரை மயட்சியைத்தருவதும், தூக்கத்திலிருந்தும், சோம்பலிலிருந்தும், மாயையிலிருந்தும் தோன்றுவதான இன்பங்கள் அறியாமையின் இயல்புகள் என்று சொல்லப்படுகின்றன.

18.40 பூவுலகிலாகட்டும் அல்லது உயர் உலகங்களில் வாழும் தேவர்களாகட்டும், ஒருவருமே பொருள்சார்ந்த இம்மூன்றுதன்மைகளிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது.

18.41 எதிரிகளை வாட்டுபவனே, அவரவர்கள் செய்கின்ற வேலைகளின் அடிப்படையில், மனிதர்கள் ப்ராமணர்கள், க்ஷத்ரியர்கள், வைசியர்கள் மற்றும் சூத்ரர்கள் எனப் பிரிக்கப்பட்டனர்.

18.42 அமைதி, ஒழுக்கம், எளிமை, சகிப்புத்தன்மை, நேர்மை, அறிவு, ஞானம் மற்றும் இறைநம்பிக்கை - இவை பிராஹ்மணர்களின் இயல்புகளாக இருக்கின்றன.

18.43 வீரம், வேகம், தீடம், திறமை, போர்த்திறம், தலைமைப் பண்பு மற்றும் பெருந்தன்மைகளால் க்ஷத்ரியன் வகைப்படுத்தப்படுகின்றான்.

18.44 விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு மற்றும் வியாபாரம் போன்றவற்றில் திறமை உடையவர்களாக இருப்பவர்கள் வைசியர்கள் எனப்படுகின்றனர். நல்லமுறையில் சேவை புரிபவர்கள் சூத்ரர்கள் எனப்படுகின்றனர்.

18.45 ஒருவன், தனக்கு இயல்பாக அமைந்த வேலைகளை பக்தியுடன் செய்வதன் மூலம், நிறைநிலையை அடைகிறான். தனக்கு இயல்பாக அமைந்த வேலைகளைச் செய்வதன் மூலம், ஒருவர் எவ்வாறு நிறைநிலையை அடைய முடியும் என்பதைக் கூறுகிறேன் கேள்!

18.46 யாரிடமிருந்து உயிரினங்கள் தோன்றினவோ, யாரால் இந்த முழுப்பிரபஞ்சமும் வியாபிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அந்த ஒப்புயர்வற்ற ஈச்வரனை சுய கர்மத்தால் தொழுவதன் மூலம் ஒருவன் உன்னத நிலையை அடைகிறான்.

18.47 ஒருவன், மற்றொருவனின் வேலையைச் சிறப்பானது என்று ஒப்புக்கொண்டு, அதை எடுத்துச் சிறப்பாகச் செய்வதைக்காட்டிலும் தன்னுடைய சொந்த இயல்புக்கேற்ற செயலில் ஈடுபடுவதே சாலச் சிறந்தது. அதை மிகச்சிறப்பாகச் செய்யமுடியாவிட்டாலுங்கூட! அவரவருக்கு இயல்பாக விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்வது, பாவ விளைவுகளை ஏற்படுத்துவதில்லை.

18.48 குந்தியின் புதல்வனே, ஒருவன் தன்னுடைய இயல்பால் விளைந்த செயல்களை, அந்தச் செயல் பல குறைகளைக் கொண்டதாய்நுப்பினும் அவற்றை விட்டுவிடலாகாது. ஏனெனில் நெருப்பைப் புகை சூழ்வதுபோல, ஒவ்வொரு செயலையும் ஏதாவது ஒரு குறை சூழ்ந்துள்ளது.

18.49 யார் ஒருவனுடைய மனம் சுயநல நோக்கிலிருந்து விடுபட்டிருக்கிற தோ, யார் ஒருவன் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்தியிருக்கிறானோ, யார் ஒருவன் ஆசைகளிலிருந்து விடுபட்டிருக்கிறானோ, அவன் துறவைப் பயிற்சிசெய்வதன்மூலம், கர்மபலன்களின் மீதுள்ள பற்றைத் துறந்த நிலையை அடைகிறான்.

18.50 குந்தியின் புதல்வா, இனி நான் கூறப்போகும் வழியில் நடப்பதன் மூலம் ஒருவர், மேலான உண்மைநிலையை, ப்ரஹ்ம நிலையை எப்படி அடையமுடியும் என்பதை அறிந்துகொள்.

18.51,52,53 அஹங்காரம், வன்முறை, பெருமை, காமம், கோபம், உடைமைக்குணம் ஆகியவற்றைத் துறந்துவிட்டு, தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட பட்டறிவு, உறுதியான தீர்மானத்தின்மூலம் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல், புலனின்ப பொருட்களிலிருந்து விலகியிருத்தல், விருப்பு வெறுப்புக்களை விட்டுவிடுதல், ஏகாந்தமாக வாழ்தல், மிதஉணவு, மனம், பேச்சு, கர்மேந்த்ரியங்களைத் தன்வசப்படுத்துதல், தியானத்திலேயே கரைந்திருத்தல், பற்றின்மை போன்ற ஸாத்விக குணங்களுடன் வாழும் ஒருவன் அமைதியை, சாந்தத்தை அடைந்து 'நான்' மற்றும் 'எனது' என்னும் கருத்துக்களிலிருந்து விடுபடுகிறான். மேலும் அந்த மேலான பரப்ரம்மத்துடன் ஒன்றிணைகிறான்.

18.54 பரமாத்மாவிடத்தில் கரைந்த ஒருவன், கவலையோ ஆசையோ படுவதில்லை, எல்லா உயிர்களிடத்திலும் சமபாவனை கொண்டிருக்கும் அவன் என்னிடம் தெய்வீக பக்திகொள்கிறான்.

18.55 பக்தியின்மூலம் ஒருவன் நான் எத்தன்மையன், நான் யார், என்ன என்பதின் சாரத்தை உள்ளபடியே புரிந்துகொள்கிறான். என்னுடைய சாரத்தைப் புரிந்துகொண்ட உடனேயே என்னுள் கரைந்து விடுகிறான்.

18.56 என்மீது பக்தி செலுத்தும் என்னுடைய பக்தன், அன்றாட வாழ்க் கைச் செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், என்னுடைய கருணையினால், என்னுடைய பாதுகாப்புடன் அழியாத, நிலையான என்னுடைய இருப்பிடத்தையடைகிறான்.

18.57 செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், என்மீது உன் மொத்த விழிப்புணர்வையும் வைத்து, என்னைச் சார்ந்திருந்து செயலைச்செய்து, என்னுடைய பாதுகாப்பில் இருப்பாயாக!

18.58 உன்னுடைய மனத்தை என்மீது நிலைத்திருக்கச் செய்யும்போது, எல்லாவித துன்பங்களையும் என்னுடைய கருணையால் கடந்துவிடுவாய். உன்னுடைய அகங்காரத்தின் காரணமாகக் கேளாவிட்டால், நீ அழிவிற்குள்ளாவாய்.

18.59 உன்னுடைய அஹங்காரத்தின் காரணமாக, ‘நான் போர்புரியேன்’ என்று நீ தீர்மானித்தால், உன்னுடைய தீர்மானம் பயனற்றது.

உன்னுடைய இயல்பான குணமே உன்னைப் போரில் ஈடுபடுத்திவிடும்.

18.60 குந்தீ புத்திரா, உன்னுடைய இயல்பான மனப்பாங்குகளினால் கட்டுப்படுத்தப்படுபவனாய் இருக்கிறாய். செய்யவேண்டாமென்று தீர்மானித்த செயலை, அது உன்னுடைய விருப்பத்திற்கு மாறாக இருந்தாலுங்கூட, மாயையின் காரணமாக, நீ செய்தே தீருவாய்!

18.61 ஒவ்வொருவருடைய இதயத்திலும் வீற்றிருக்கின்ற பரமாத்மா எல்லா ஜீவன்களின் செயல்களையும் வழிநடத்துகிறான். அவனுடைய மாயா சக்தியின்முன் அனைத்துமே இயந்திரங்களைப்போல செயல்புரிகின்றன.

18.62 பரதகுலத்தோன்றலே, அவனிடமே முழுமையாகச் சரணடைந்துவிடு. அவனுடைய கருணையால் நீ மேலான அமைதியையும் அழியா வீடுபேறும் அடைவாய்.

18.63 இவ்வாறு மறைபொருளுக்கெல்லாம் மறைபொருளான ஞானம் என்னால் உனக்குக் கூறப்பட்டது. இப்பொழுது நீ ரஹஸ்யமான இந்த ஞானத்தை முழுமையாக நன்கு ஆராய்ந்து எப்படி விரும்புகின்றாயோ அப்படியே செய்.

18.64 எனக்கு நீ மிகவும் உற்ற நண்பனாக இருப்பதால், உன் நன்மைக்காக மறைபொருளுக்கெல்லாம் மறைபொருளான என்னுடைய மேலான ரஹஸ்யத்தைக் கூறுகிறேன், மீண்டும் கேள்.

18.65 அர்ஜுனா நீ என்னிடமே மனத்தை செலுத்து. என்னிடமே பக்திகொண்டிரு; என்னையே வழிபடு; என்னையே வணங்கு; இப்படிச் செய்வதால் நீ என்னையே அடைவாய். இதை நான் உனக்கு நிச்சயமாகச் சொல்கின்றேன். ஏனெனில் நீ எனக்கு மிகவும் அன்புக்குரியவனாக இருக்கிறாய்.

18.66 நெறிமுறைகள், கருத்துக்கள், ஒழுக்க நீயதிகள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, என்னிடம் சரணடைந்துவிடு; பாவகரமான விளைவுகள் அனைத்திலிருந்தும் நான் உன்னை விடுவிப்பேன், வருந்தாதே.

18.67 ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடுகளற்ற, பக்தியற்ற, கேட்க விரும்பாத மற்றும் என்னைப் பற்றி இழிவாகப் பேசுகின்ற ஒருவனுக்கு இந்த ஞானத்தை போதிக்காதே!

18.68 இந்த உன்னதமான உயர் இரகசியங்களை யாரொருவன் பக்தர்களிடம் பகர்கிறானோ அவன் எனக்கு மிகஉயர்ந்த சேவையைச் செய்தவராகிறான். இறுதியில் அவன் என்னிடமே வந்துசேர்கிறான். இதில் சந்தேகமே இல்லை.

18.69 இவரைப்போன்று மேலான, இனிய சேவையை வேறொருவனும் செய்யப்போவதில்லை. இவ்வுலகில் இவனைவிட வேறொருவனும் எனக்கு அன்பானவனாக இருக்கப் போவதும் இல்லை.

18.70 இந்த மேலான உரையாடலைப் படிக்கும் ஒருவர், புத்தி யக்ஞ த்தால் என்னை வழிபடுகிறார்.

18.71 நம்பிக்கையோடும், பொறாமையற்றும் இவற்றை கேட்கும் ஒருவர், பாவத்தின் விளைவுகளிலிருந்து விடுபட்டு, புண்ணியசால்்கள் வசிக்கும் உலகங்களுக்கு செல்கிறார்.

18.72 ஓ, தநஞ்ஜயா, ஒருமித்த கவனத்துடன் இவற்றைக் கேட்டுக் கொண்டாயா? அறியாமையால் விளைந்த உன் மயக்கம், குழப்பமெல்லாம் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டதா?

அர்ஜுந உவாச

அர்ஜுனன் சொன்னது

18.73 ஓ, இறைவனே, என்னுடைய மாயை ஒழிந்தது. உன்னுடைய கருணையால் என்னுடைய நினைவு திரும்பியது. நான் இப்போது உறுதியாக இருக்கிறேன். சந்தேகங்களில்லாமல் இருக்கிறேன். உன்னிடம் பணியவும் தயாராய்நிருக்கிறேன்.

ஸஞ்ஜய உவாச

ஸஞ்ஜயன் சொன்னது

18.74 இரண்டு உயர்ந்த ஆத்மாக்களான கிருஷ்ணருக்கும், அர்ஜுனனுக்கும் நடந்த மயிர்க்கூச்சண்டுபண்ணும் அதீஅற்புதமான உரையாடல்களை கேட்டேன்.

18.75 வியாசரின் கருணையால், யோக புருஷரான கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனனிடம் நேரடியாக சொல்லிக் கொண்டிருந்த உன்னதமான இரகசியங்களைக் கேட்டேன்.

18.76 அரசே, கிருஷ்ணருக்கும், அர்ஜுனனுக்கும் இடையே நடந்த அந்த அற்புதமான, புனிதமான உரையாடல்களை திரும்பத் திரும்ப நினைவு கூறுவதில், ஒவ்வொரு கணமும் சிலிர்ப்படைந்து மிகவும் ஆனந்தப்படுகிறேன்.

18.77 அரசே, ஸ்ரீக்ருஷ்ணனுடைய அற்புதமான ரூபத்தை நினைவுகூறும்பொழுது இன்னும் அதிகமான அதிசயத்தால் உறைந்துபோயிருக்கிறேன். நான் மிகுந்த ஆனந்தத்தில் திரும்பத் திரும்ப திளைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

18.78 யோகேஸ்வரரான க்ருஷ்ணர் எங்கு இருக்கின்றாரோ, எங்கெல்லாம் வில்வித்தையில் மிகச்சிறந்தவரான பார்த்தன் இருக்கிறாரோ அங்கெல்லாம் நிச்சயமாக செல்வ வளமை, வெற்றி, அசாத்திய ச க்தி, நியாயம், நீதிநெறி, ஒழுக்கம் ஆகிய எல்லாமே நிறைந்திருக்கும். இதுவே என் கருத்து.

ஓம் தத் ஸத். இது, வியாஸர் இயற்றிய ஒரு லக்ஷம் ஸ்லோகங்களையுடைய ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை என்னும் உபநிடதத்தில் அமைந்துள்ள க்ருஷ்ணருக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் நடந்த உரையாடல் வடிவிலான மேலான ப்ரஹ்மத்தைப் பற்றிய அறிவைப்புகட்டுவதும் யோகவிஞ்ஞானமுமாகிய மோட்ச ஸந்நியாஸயோகம் எனும் பெயருடைய பதினெட்டாவது அத்தியாயம்.

ஸர்வதர்மாநபரித்யஜ்ய மாமேகம் பஸரணம் வ்ரஜ (18.66) - எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டுச் சரணடையுங்கள் - இது, பகவத்கீதையின் கடைசி அத்தியாயத்தின் சாரம் மட்டுமல்ல, மொத்த பகவத்கீதையின் சாரமுங்கூட! காலங்காலமாக இதுதான் அனைத்து குருமார்களின் அடிப்படை போதனையாக இருந்துவருகிறது.

அவர் அழகாகச் சொல்கிறார்: தர்மம் என்று நீ எதையெல்லாம் தெரிந்துவைத்திருக்கிறாயோ, வாழ்க்கை என்று நீ எதையெல்லாம் தெரிந்துவைத்திருக்கிறாயோ, உனக்குத் தெரியுமென்று நீ எதையெல்லாம் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாயோ, அவை எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, என்னிடம் பஸரணடை!

நம்முடைய பழம்பெரும் முனிவர்களும் ரிஷிகளும், "மனத்தை விட்டுவிடுங்கள். நீங்கள் பூர்ணத்வம் அடைவீர்கள். ஒரு மனிதனுக்குரிய உண்மையான உள்ளார்ந்த ஆற்றலை உணர்ந்துகொள்வீர்கள்," என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் மனிதர்கள் சிந்திக்கிறார்கள், அதுதான் பிரச்சனையே! தங்கள் பட்டறிவுக்கு எது தெரிகிறதோ அதை மட்டுமே பார்க்கிறார்கள்; உண்மையில் 'அது' என்னவாக இருக்கின்றதோ அப்படி 'அதை' அவர்கள் பார்ப்பது இல்லை.

புரிந்துகொள்ளுங்கள். ஞானம் என்பது ஒரு பரிசு. 'உள்ளதை உள்ளபடியே பார்ப்பது' என்பது ஒரு தூய்மையான பரிசு!

முதலில் நாம், ப்பரண் என்னும் சொல்லின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்வோம். ப்பரணாகதி செய்ய நம்மிடம் ஏதோ வைத்திருக்கிறோம் என்று நாம் வெறுமனே நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமானால. ப்பரண் செய்வதற்கென்று நம்மிடம் எதுவும் இல்லை. நாம் செய்யவேண்டியதெல்லாம், நம் கண்களைத் திறந்து 'இருப்பதெல்லாம் தெய்விகமே' என்று பார்ப்பது மட்டும் தான்.

நாம், நம்முடையது என்று எதையெல்லாம் நினைக்கிறோமோ, உண்மையில் அது இல்லவே இல்லை. 'நான்' 'நான்' என்று நாம் பிடித்து வைத்துக்கொண்டிருப்பவையெல்லாமே வெறும் பொய்களே. இதைப் புரிந்துகொள்ளும் அந்தக் கணமே நாம் ப்பரணாகதி அடைகிறோம்; ப்பரணாகதி அடையும் அந்தக் கணமே நாம் புரிந்துகொள்கிறோம்.

'உள்ளதை உள்ளபடியே பார்ப்பது' என்பது ஒரு

கிருஷ்ணர், 'எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு ஸரணடைந்துவிடுங்கள்' என்று சொல்லும்பொழுது, நம்முடைய கண்களைத் திறந்து, நம்முடைய உரிமைகொண்டாடும் தன்மையிலும், எதிர்பார்ப்புகளிலுமுள்ள முட்டாள்தனத்தை நன்கு பார்க்கச் சொல்கிறார்.

தயவுசெய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள். 'நான்' என்பதும் இல்லை. 'என்னுடையது' என்பதும் இல்லை. கண்களைத் திறந்து நிஜத்தைப் பார்க்க விருப்பமும் புத்திசாலித்தனமும்கொண்ட ஒருவர் விரைவிலோ அல்லது சற்றுக்காலம் கழித்தோ, 'நான்' என்பதும் இல்லை என்னும் உண்மையை அறிந்துகொண்டு விழித்துக்கொண்டுவிடுவார்.

நீங்கள் 'நான்' என்று நினைத்துக்கொண்டிருப்பதோ அல்லது உங்களுடைய உடலோ மனமோ - 'காற்று' என்ற ஒன்றில்லாமல் இயங்க முடியுமா? அந்தக் காற்றை நீங்கள் சொந்தம்கொண்டாட முடியுமா? உங்களுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் வந்து சென்றுகொண்டிருக்கும் அந்த அடிப்படை சக்தியான 'பிராணன்' உங்களுக்குச் சொந்தமானதில்லை. அந்தப் பிராணன் இயங்குவது நின்றுபோனால், 'நீங்கள்' என்று நினைத்துக்கொண்டிருப்பவை எல்லாமே மறைந்துவிடும்.

அர்ஜுனனையும், மற்றவர்களையும் வளப்படுத்துவதற்காக கிருஷ்ணர் பிரகடனப்படுத்தும் செய்தி: பூர்ணத்துவத்துடன் இருங்கள், எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடுங்கள், என்னிடம் சரணடையுங்கள்!'' இந்த ஒன்றுதான் இறுதி வழி, அறுதி தீர்வு.

நீண்டநேர மௌனத்திற்குப் பிறகு இப்போதுதான் அர்ஜுனன் பேசு கிறார். கிருஷ்ணர் விஸ்வரூப தர்ஸந மழையைப் பொழிந்தபின், அவர் ஒரு பூவைப்போல மலர்ந்துவிட்டார். விரைவிலேயே அவர் பேசுவதை நிறுத்தப் போகிறார்.

அர்ஜுனன் சொல்கிறார், "ஓ, வல்லமை மிகுந்தவரே, நான்

ஸந்ந்யாஸம், த்யாகம் இவற்றின் சாராம்சத்தை அறிந்துகொள்ள ஆவலாயிருக்கிறேன். ஓ, ஹ்ருஷீகேஸா, தயவுசெய்து எனக்கு உண்மையைக் கூறுங்கள்.” (18.1)

அர்ஜுனன் செயலைக் குறித்த மற்றும் செயல்பரிபவரைக் குறித்த குழப்பத்திலிருக்கிறார். ஆனால் ‘செயல்’தான் முக்கியமேதவிர, செய்பவர் அல்ல! யார் வேண்டுமானாலும் செய்பவராக இருக்கலாம்.

“செயல்களை விட்டுவிடுதல் ஸந்ந்யாஸம் என்றும், பலனை எதிர்பார்க்காதிருத்தல் த்யாகம் என்றும் கற்றறிந்தோர் பகர்கிறார்கள்,” என்று மற்றவர்கள் சொன்ன கருத்தைச் சொன்ன கிருஷ்ணர், இப்போது த்யாகம் பற்றிய தம்முடைய அபிப்ராயத்தைச் சொல்கிறார்-ஸங்கம் த்யக்த்வா பலாநி ச (18.6)-பற்றில்லாமல் வாழ்வதே த்யாகம்!

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்; மனித குலத்தை வளப்படுத்துவதற்காகவும் மேம்படுத்துவதற்காகவும் செய்யப்படும் எந்தவிதமான யாகத்தையும் நாம் விட்டுவிடக் கூடாது. வளப்படுத்தும் வேள்விகள், இறைவனை அடைவதற்காகச் செய்யப்படுகின்றன. வளப்படுத்தும் தானங்கள், இதயத்தைத் தூய்மைபடுத்துவதற்காகவும் ஆன்மிகப் பாதையில் முன்னேறிச் செல்வதற்காகவும் செய்யப்படுகின்றன.

“இந்த வளப்படுத்தும் செயல்கள் அனைத்தையுமே பற்றில்லாமலும், பலன் எதிர்பாராமலும் செய்ய வேண்டும். அவற்றை ஒரு பொறுப்பாகக் கருதிச் செய்ய வேண்டும்; இதுவே என் இறுதியான கருத்து,” என்று குரு சொல்கிறார்.

கிருஷ்ணரைப் போன்ற கருணை நிறைந்த குரு எவரும் இல்லை.

இறுதி சக்தியான பிரபஞ்ச கிருஷ்ணர்தான் எல்லா வேத நூல்களையும், விதிமுறைகளையும் உருவாக்கியவர்.

“செய்யப்படும் செயல் எந்த உணர்விலிருந்து செய்யப்படுகிறது என்பதை அடிப்படையாக வைத்துத்தான், ‘த்யாகத்தின் செயல்முறை’ எந்த வகையைச் சார்ந்தது என்பதை முடிவுசெய்ய வேண்டும்,” என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

வளப்படுத்தும் யாகம், தாநம் மற்றும் தபஸ் - இவை ஆன்மிக உலகில் ஏற்கெனவே மலர்ந்தவர்களையும் தூய்மையானவர்களையும்கூட மேலும் தூய்மைப்படுத்தும்.

த்யாகம் என்பது மூன்று வகைப்படும்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், நித்ய கர்மாக்களை-செய்தே ஆக வேண்டிய கடமைகளை ஒரு ஒழுங்குமுறை தவறாமலும், தொடர்ந்தும் செய்துவர வேண்டும். அவற்றை செய்யாமலிருப்பது நம்மை அறியாமையினாலும் சோம்பலினாலும் விளைகின்ற தமஸ் என்னும் குண நிலைக்குக் கொண்டுசெல்லும்.

நித்ய கர்மா என்பது ஒருவருக்கொருவர் மாறுபடும். ஒரு குடும்பஸ்தருடைய கடமைகள், ஒரு துறவி அல்லது ஒரு மாணவனின் கடமைகளிலிருந்து வித்தியாசமானவை. ஒவ்வொருவருக்கும் எதைச் செய்ய வேண்டும், எதைச் செய்யக் கூடாது என்பது போன்ற பல விதிமுறைகள் தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன.

தனக்குரிய கடமைகளை ஒருவன் தொந்தரவாகவோ அல்லது பயமாகவோ கருதி, அவற்றை துறப்பது என்பது இரஜோ குணத்தின் நிலை.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், ‘எதைச் செய்யவேண்டுமோ அதைச் செய்துமுடிக்க வேண்டும். ஏனெனில் அதுவே நமது பொறுப்பு, கடமை. பற்றுதல் இல்லாமலும் ஆசையில்லாமலும் செயல்களைச் செய்வதுதான் ஸத்வகுணப் பண்பின் உச்சம்’.

செய்யப்படுகின்ற செயல்களில், ‘நான்’ என்பதின் சுவடே இருக்கக்கூடாது. பொறுப்பெடுக்கும் பண்பு, உங்கள் ‘இருப்பில்’ வேரூன்றியிருக்க வேண்டும்.

ஒருவர், பூர்ணத்வ உணர்வில், ஸத்வ குணத்தில் நிலைபெற்று பிரதிப his எதிர்பார்ப்பதையே விட்டுவிடும்போது மட்டுமே, அது உண்மையான த்யாகமாகக் கருதப்படுகிறது.

கிருஷ்ணர், ஸரணாகதிக்குத் தேவையான சரியான நுட்பத்தைத் தருகிறார். மொத்தம் மூன்று நிலைகளிலான ஸரணாகதி உள்ளன. முதலாவது நம் பட்டறிவை ஸரணாகதி செய்வது. இதன் பொருள் என்னவென்றால், உங்கள் பட்டறிவைவிட குருநாதருடைய அறிவுதான் மிகவும் கூர்மையானது என்பதை ஒப்புக்கொள்வது. இதுதான் பட்டறிவை ஸரணாகதி செய்வது.

அடுத்தது, உணர்ச்சித் தளத்தில்கூட குருநாதருடைய வழிகாட்டுதல்தான், உங்களுடைய உணர்ச்சிகளின் வழிகாட்டுதலைவிட மிகவும் புத்திசாலித்தனமாக இருக்கும் என்று நம்பிக்கைகொள்வதே, உணர்ச்சிப் பூர்வமாகச் சரணடைவது.

மூன்றாவது, உங்கள் புலன்களை, உங்களின் புரிந்துணர்வை அல்லது மூலப்புரிந்துணர்வையே ஸரணாகதி செய்துவிடுவது.

பட்டறிவை ஸரணாகதி செய்வதென்பது சுலபம்தான். ஏனெனில் அது உங்களைத் தொடர்ந்து பல வருடங்களாகவே தொல்லைப்படுத்தி வருகிறது. அதனால் அதை எப்படியும் விட்டொழித்துவிட வேண்டுமென்று விரும்புகிறீர்கள். அதனால் அதை எளிதாக ஸரணாகதி செய்துவிடுகிறீர்கள்.

அடுத்து வருவது, உணர்ச்சிகளைச் ஸரணாகதி செய்துவிடுவது. ஒருசில தியானங்கள் அல்லது ஒருசில புரிதல்கள், அனுபவங்கள் கிடைத்த பிறகு, உணர்ச்சிகளின் அளவில், குருவுடன் ஆழமாகத் தொடர்பு ஏற்பட்டிருப்பதாக நீங்கள் உணரும்பொழுது இது

நிகழ்கிறது.

உங்களுடைய உணர்ச்சிகளைவிட, அவருடைய உணர்ச்சிகளுக்கு நீங்கள் அதிக மரியாதை கொடுக்கிறீர்கள். குருவின் உணர்ச்சிகள் எனும்பொழுது, அவர் உங்களுக்குக் காட்டும் வழிகாட்டுதல்களையும், நீங்கள் எப்படி வாழ வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகின்ற வழிமுறையையுமே குறிப்பிடுகிறேன். உணர்ச்சியளவில், குருவே முன்னுரிமை பெறுகிறார்.

அடுத்தது, ஸரணாகதியின் இன்னும் ஆழமான நிலை, புலன்களை ஸரணாகதி செய்வது. நீங்கள் எப்போது உங்கள் பட்டறிவையும், உணர்ச்சிகளையும் ஸரணாகதி செய்துவிடுகிறீர்களோ, அப்போதே உங்கள் அவநம்பிக்கையையும் உங்கள் புலன்களைத் தடைப்படுத்தும் தடைகளையுங்கூட ஸரணாகதி செய்யத் தயாராகிவிடுகிறீர்கள்.

குரு, ‘நீங்கள் எல்லையற்றவர், முடிவற்றவர்’ என்னும் கருத்துக்குத் துணை நிற்கிறார். நீங்கள் இன்னும் வெளிப்படுத்தாத, ஆராய்ந்து அறியாத, உணர்ந்துகொள்ளாத உங்கள் ஆத்மாவின் பல பரிமாணங்களை உங்களுக்கு எடுத்துக்காட்டுகிறார், பல பரிமாணங்கள்கொண்ட உங்கள் இருப்புக்குத் துணை நிற்கிறார். பல பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துவது என்பது சாத்தியம்தான் என்பதை உங்களுக்குப் புரியவைக்கிறார். அவரால் அதை உணரமுடியும் என்றால் உங்களால்கூட, அதை உணரமுடியும் என்று எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

நீங்கள் உங்களின் புலன்களுக்கெல்லாம் மேலாக உங்கள் குருவை நம்பும்பொழுது, அவர் சொல்வதெல்லாம்தான் ஸத்யம், உங்கள் புலன்கள் சொல்வது அல்ல என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்வீர்கள். பிறகு உங்கள் குரு, ‘நீங்கள் கடவுள்’ என்று சொல்லும்பொழுது, நீங்கள் சட்டென அந்த உண்மையை உணர்ந்துகொள்வீர்கள்.

உங்கள் புலன்களை விட்டுவிலகி, குருவுக்கு உங்கள் கேட்டலைக் கொடுக்கும்பொழுது, அவர் சொல்வதை உள்வாங்கி, ‘நீங்கள் கடவுள்’ என்னும் உண்மையை உணர்வீர்கள்.

உள்ளுலகில், உங்களுக்கு முதலும் முடிவுமாகத் தேவைப்படும் கருவி, முழுமையான ஸரணாகதியே ஆகும். அதற்குப்பிறகுதான்

நீங்கள் விழித்துக்கொள்கிறீர்கள் ஸத்யத்தை உணர்ந்துகொள்கிறீர்கள். அர்ஜுனன், தம்முடைய புலன்களை மட்டுமே நம்பிக்கொண்டிருந்தால், அதிகபட்சம் அவர் ஒரு வீரராகவும், நல்ல அரசனாகவுமாகத்தான் இருந்திருக்க முடியும். ஆனால், அதற்குப் பதிலாக, அவருடைய புலன்களையே நம்பிக்கொண்டிராமல் கிருஷ்ணரை நம்பியதால் ஞானமடைந்துவிட்டார்.

நான் இதை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், ஸரணாகதியே ஜீவன்முக்தி. அந்தச் சமயத்தில் நீங்கள் ஸத்யத்தை உணர்கிறீர்கள்.

ஸரணாகதியில், நீங்கள் இழப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை, எல்லாமே உங்களுக்கு லாபம்தான். ஸரணாகதி செய்வது என்பது, எல்லாவற்றை விட்டுவிட வேண்டும் என்பதல்ல எல்லாவற்றையும் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால், எதையும் உங்கள் இருப்பில் உள்வாங்கிக்கொள்ளாதீர்கள். ஸரணாகதி அடைந்தகணமே, நீங்கள் மறைந்துவிடுகிறீர்கள்.

கிருஷ்ணர் ஸரணாகதியின் இந்த மூன்றுநிலைகளையும் தாண்டி இன்னும் அதிக ஆழத்திற்குச் செல்கிறார். அவர் அர்ஜுனனுக்கு உயர்நிலை ஸரணாகதியின் கணநேர அனுபவத்தைத் தருகிறார். கிருஷ்ணர் ஏற்கெனவே அர்ஜுனனுக்கு, தம்முடைய விஸ்வரூப தர்ஸநத்தின் மூலம் முதல் அனுபவத்தைக் கொடுத்துவிட்டார். இருந்துங்கூட, பயத்தின் காரணமாக அர்ஜுனனால் அந்த அனுபவத்தில் தம்மை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை.

இப்போது கிருஷ்ணர், அர்ஜுனனுக்குள் எப்போதுமே நிலைத்திருக்கும்படியான, ஒரு அனுபவத்தைத் தருகிறார்.

இங்குக் கிருஷ்ணர், புருஷார்த -வாழ்வின் வளங்களை வரையறுத்துக் கூறுவதன்மூலம், அதன் அணுகுமுறைகளைக் குறிப்பிடுகிறார்.

தர்மம், அர்தம், காமம், மோக்ஷம் என்று நான்கு புருஷார்தங்கள் உள்ளன. இவை வாழ்க்கையின் நான்கு விதமான வளங்கள். அவற்றை வாழ்க்கையின் நோக்கங்கள் என்று கூறுவதற்கு நான் விரும்பவில்லை.

வாழ்க்கைக்கு நோக்கம் என்று ஒன்று கிடையாது. வாழ்க்கைக்கு ஒரு நோக்கத்தைத் தீர்மானித்துக்கொண்டால், அது அடையப்பட வேண்டிய ஒரு இலக்காக மாறிவிடும்; அதன் விளைவு, உங்களுள் பற்றுக்களும் எதிர்பார்ப்புகளும் பெருகிவிடும்.

வாழ்க்கை என்பது சேருமிடமில்லாத ஒரு பாதை. வாழ்க்கை என்பது பூர்ணத்வமே. பூர்ணத்வம், உங்கள் வாழ்க்கையில் அனைத்து சிறந்த வளங்களையும் பெற்றுத்தருகிறது.

தர்மம் என்பது பிரபஞ்சத்தின் விதிமுறைகள். அது, ஒரு சுதந்திரமான புத்திசாலித்தனம். ஒருங்குவித்தல், ஸ்ரத்தை, பொறுப்பெடுத்தல் மற்றும் வளப்படுத்துதல் நான்கு தர்மங்களைக்கொண்டே மனிதனுடைய மரபணுவே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நான்கு விதிமுறைகளையும் தொடர்ந்து உயிர்ப்போடு வைத்திருங்கள்.

அர்த என்பது நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தில், பாதையில் கண்டெடுத்து சேர்த்துக்கொள்ளப்பட வேண்டிய, நாம் வாழத் தேவையான பொருள்சார்ந்த விஷயங்கள்.

காம என்பது நாம் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் அனுபவித்து மகிழ்கின்ற புலனின்பங்கள்.

மோக்ஷம் என்பது வாழ்க்கைக்கான மேலான அர்த்தம். மனித வாழ்க்கையின் மேலான அர்த்தம், பூர்ணத்வத்திற்காக வேலைசெய்து, அதை அனுபவமாக உணர்ந்து, மற்றவர்களுடன் அதைப் பகிர்ந்துகொண்டு, தொடர்ந்து அதை வெளிப்படுத்திக்கொண்டே இருப்பதுதான்.

நம் வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக ஆக்கவேண்டுமானால், நாம் நம் வாழ்க்கையை எப்படி பூர்ணத்வத்துடன் வழிநடத்திச்செல்ல

வேண்டும் என்பதன் சாரத்தை இங்குக் கிருஷ்ணர் தருகிறார்.

இப்போது கிருஷ்ணர், நமது மூன்று குணங்களின் தாக்கத்தின் அடிப்படையில் விளைந்த மூலமனப்பாங்குகளுக்கு எப்படி நாம் பதில்செயல் புரிகிறோம் என்று விவரிக்கிறார்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்: ஸாத்விக தன்மையான ஆன்மிகப் பயிற்சியானது, ஆரம்ப நிலையில் மிகக் கடினமாகவும், விஷம்போலவும் தோன்றினாலும் இறுதியில் உயிரளிக்கும் அமுதம் போலாகிவிடும். ரஜஸ் நிலையில் பிறக்கும் புலனின்பங்கள், முதலில் அமுதமாகத் தோன்றினாலும் இறுதியில் விஷமாக மாறிவிடும். தமஸ் நிலையில் இருக்கும் ஒருவர் தூக்கத்தில், சோம்பலில், மாயத் தோற்றத்தில் இருப்பதுபோல் மருட்சிக்குள்ளாவார்.

ஒவ்வொரு மனிதருமே இந்த மூன்று நிலைகளுள் ஏதோ ஒரு நிலையில் இருக்கிறார். மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, உயர்நிலைகளிலிருக்கும் மேலான தேவலோகவாசிகளுங்கூட இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். இயற்கையின் பண்புகளான இந்த குணங்களின் விளைவுகளிலிருந்து ஒருவராலும் தப்பித்துவிட முடியாது.

ஶ்ரேயாந்ஸ்வதர்மோ விகுண: பரதர்மாத்ஸ்வநுஷ்டிதாத் (18.47)

‘மற்றவர்களின் வேலையில் ஒருசில பகுதிகளைச் சிறப்பாகச்

செய்வதென்பது நமக்கு சாத்தியமே.

ஆனாலும் மற்றொருவரின் வேலையை எடுத்து, அதைச் சிறப்பாகச் செய்வதைக்காட்டிலும், தம்முடைய சொந்த இயல்புக்கேற்ற செயலைச்செய்வது, பாவ விளைவுகளை ஏற்படுத்துவதில்லை' என்கிறார் கிருஷ்ணர்!

கிருஷ்ணர், பக்தி எப்படி அடையப்படுகிறது என்பதையும், பக்தர்களை அவர் எவ்வாறு பாதுகாக்கிறார் என்பதையும் விளக்குகிறார்.

"எல்லா உயிர்களிடத்திலும் சமபாவனை கொண்டிருக்கும் ஒருவனே, என்மீதான பக்தியைப் பெறுகின்றான் (18.54)," என்கிறார், கிருஷ்ணர். வாழ்ந்தே ஆக வேண்டும் என்கின்ற உள்ளுணர்ச்சியையும், உடைமையாக்கிக்கொள்ள வேண்டுமென்கிற உள்ளுணர்ச்சியையும் விட்டுவிட்ட அந்த பக்தனுடைய மூலமனப்பாங்குகளை நிறைவு செய்யவைத்து, அஹங்காரத்தை விடச்செய்து, அவனை வளப்படுத்தி, அவர் பாதுகாக்கிறார்.

அவர் மேலும், "நான் சொல்வதைக் கேட்டு, அதன்வழி நடப்பதற்குப் பதிலாக, உன் மனத்தையும் புலன்களையுமே நம்பி செயல்புரிந்தாயானால், நீ அழிவிற்குள்ளாவாய் (18.58)," என்கிறார்.

கீதையினுடைய ஒவ்வொரு சொல்லும், கிருஷ்ணருடைய ஒவ்வொரு சொல்லுமே சக்திதான். கீதையினுடைய மொத்த நோக்கமே, உங்களுடைய மூலமனப்பாங்குகளை நிறைவுசெய்யவைத்து, அஹங்காரத்தை விடச்செய்து, உங்களை வளப்படுத்துவதே!

நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், கீதையின் ஒரு ஸ்லோகத்தையாவது, கிருஷ்ணருடைய ஒரு வாச கத்தையாவது முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டு, அதை உங்கள் அனுபவமாக்கிக்கொள்ள வேண்டியது மட்டுமே. இதைத்தான் கிருஷ்ணர்-தத்த்வதோ ஜ்ஞாத்வா (18.55) - 'உள்ளபடியே அறிதல்' என்று குறிப்பிடுகிறார்.

“மாம் தத்த்வதோ ஜ்ஞாத்வா - என்னுடைய சாரத்தைப் புரிந்து கொண்ட உடனேயே, விஶதே ததநந்தரம் (18.55) - என்னுள் கரைந்துவிடுகிறான் (18.55),” என்று சொல்லும்போது, பக்தியும் ஞானமும் வேறு வேறு அல்ல என்பதையே அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

கிருஷ்ணருடைய சாரத்தைப் புரிந்துகொள்வதும், அவரை அறிந்துகொள்வதும்கூட(ஜ்ஞானம்) கிருஷ்ணர்மீதான பக்தியே! பக்தி எங்கிருக்கிறதோ, அங்கு ஜ்ஞானமும் இருக்கும். எங்கே உண்மையான ஜ்ஞானம் இருக்கிறதோ அங்கு பக்தியும் இருக்கும்.

கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு இறுதி எச்சரிக்கை விடுக்கிறார்.

அவர் சொல்கிறார்: “உனக்குப் பிடிக்கிறதோ இல்லையோ, அர்ஜுனா, நீ போரிடத்தான் போகிறாய். ப்ரக்ரு'திஸ்த்வாம் நியோக்ஷ்யதி (18.59) - உன்னுடைய இயல்பும், உன்னுடைய க்ஷத்ரிய கட்டுறு மனப்பாங்கும் உன்னை போரிடத்தான் தூண்டும் என்பதை மறந்துவிட்டாய். இருப்பு சக்தியின் கைகளில், நீ ஒரு பொம்மையே, நீ போரிடுவாய்!”

இவை மிக அசாதாரணமான வார்த்தைகள், நாம் நம்முடைய ஸம்ஸ்காரங்களாலும் மூலமனப்பாங்குகளாலும் இயக்கப்படுகிறோம். தெய்விக சக்திதான் கர்மச் சக்ரம் என்னும் இயந்திரத்தை இயக்குகிறது. அதிலிருந்து நாம் தப்பவே முடியாது. ஶரணாகதி ஒன்றே வழி!

ஜகத்குருவாகிய கிருஷ்ண பரமாத்மா, அவருடைய ஆழமான கருணையினால்தான் அவரிடம் உங்களைச் சரணடையச் சொல்கிறார். அவரிடம் இல்லாத எதை நீங்கள் அவருக்கு கொடுத்துவிடப்போகிறீர்கள்?

உங்களுக்குத் தேவையானவற்றையெல்லாமே அவரால் கொடுக்கமுடியும் என்றிருக்கும்பொழுது, வேறெங்குப் போக விரும்புகிறீர்கள்? நம்பிக்கையை மட்டும் இழக்கவே இழக்காதீர்கள். உங்களுக்குத் தேவையானதெல்லாம் அவரிடம் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையே.

உங்களுக்குத் தேவையானதெல்லாம் கிருஷ்ணரிடம் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையே.

கிருஷ்ணர் இப்பொழுது தம் வழிமுறையை மாற்றி, அர்ஜுனனுக்கு அனுபவத்தைத் தர ஆரம்பிக்கிறார். அவர் என்றென்றும் அழிவற்ற நிலையான விழிப்புணர்வை வெளிப்படுத்த ஆரம்பிக்கிறார். அவர் அர்ஜுனனை விழிப்புணர்வு நிலையிலும், ஞானஅனுபவத்திலும் ஆழ்த்துகிறார்.

நீங்கள் இப்பொழுது ஒருசில நிமிடங்களுக்குத் தளர்வாக, அமைதியாக, இருங்கள். உங்கள் எண்ணங்களிலிருந்தும், கருத்துக்களிலிருந்தும் விலகி, தளர்வாக இருங்கள். கிருஷ்ணருடைய கருணையால் அர்ஜுனனுக்கு கிடைத்ததைப்போல் ஒருகணநேர அனுபவத்துளி உங்களுக்குக்கூட கிடைக்கும் சாத்தியம் இருக்கிறது.

இந்த பகவத்கீதை முழுவதிலும், கிருஷ்ணர் என்னிடம் சரணடைந்துவிடு என்று சொல்லிக்கொண்டே வந்திருக்கிறார். இப்பொழுது திடீரென்று, அவர் அதை மாற்றிக்கொண்டு தமேவ ஶரணம் கச்ச (18.62) - ‘அவனிடம் சரணடைந்துவிடு’ என்று படர்க்கை நிலையாகச் சொல்லுகிறார்.

முதன்முறையாக, அவர் தெய்வீகத்தை இந்த விதத்தில் குறிப்பிடுகிறார். இதற்கு அர்த்தம் என்னவென்றால், அவர் தன் உடலைத் தாண்டி அப்பாலும், விரிவடைந்த நிலையில் இருக்கிறார்.

அவர் இப்பொழுது பரபிரம்ம கிருஷ்ணாவாக, அதாவது, பிரபஞ்ச கிருஷ்ணராக பேச ஆரம்பித்திருக்கிறார். அவர் அழிவற்ற, எல்லையற்ற விழிப்புணர்வு நிலையிலிருந்து பேசுகிறார்.

‘என்னிடத்தில்’ சரணடைந்துவிடு என்று சொல்லாமல், ‘அவனிடத்தில்’ சரணடைந்துவிடு என்று சொல்வதின் காரணம் இதுவே.

இதற்குமுன்பாக அவர், நான், எனது என்ற வார்த்தைகளையே பயன்படுத்தி வந்திருக்கிறார். இந்த மாற்றத்தின் அர்த்தம், அவர், இப்போது அர்ஜுனனை ‘பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வு’ அனுபவத்தினுள் ஆழ்த்துவதற்காக, ஒரு விரிவடைந்த நிலையில் இருக்கிறார். ஒரு குரு, இந்த விதமான அனுபவத்தை தம்முடைய சீடருக்கு கொடுப்பதற்கு, அவரும் அதேநிலையில் இருந்தேயாக வேண்டும்.

அவர், பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வாக எல்லையற்று விரிவடைந்திருக்கிறார். அவர் இப்பொழுது சக்தி தரிசனம் தரத்தயாராய் இருக்கிறார். அவருடைய சக்தியை அர்ஜுனனின்மேல் பொழியத் தயாராய் இருக்கிறார்.

‘அவனுள் கலந்து அவனிடமே சரணடைவது, உன்னை எல்லாக் கர்ம பந்தங்களுக்கும் அப்பால் எடுத்துச்சென்றுவிடும்’ என்று பிரகடனப்படுத்துகிறார்.

விதிமுறைகளை விட்டுவிட்டு சரணடை, எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுவிக்கிறேன்-எவ்வளவு சக்திவாய்ந்த வார்த்தைகள்!

தெய்வம் மட்டுமே இப்படிப்பட்ட முழுமையான அதிகாரத்துவம் மிக்க வார்த்தைகளைச் சொல்ல முடியும்.

மந்மநா பவ மத்பக்தோ (18.65) - எப்பொழுதும் என்னைப் பற்றியே நினைத்திரு, என்னையே வழிபடு, என்னை வந்தடைவதற்கான வழி இதுவே. இதில் உனக்குத் தோல்வி என்பதே கிடையாது. நீ என்னுடைய சிறந்த பக்தனாயிருப்பதாலும், ப்ரியோண்ஸி - நீ எனக்குப் பிரியமானவனாக இருப்பதாலும், ப்ரதிஜாநேப்ரதிஜாநே (18.65) - இந்த உறுதிமொழியை அளிக்கிறேன்.

இப்போது கீதையின் மொத்த சாரமாக விளங்கும் அறுதி ஸத்யத்தைப் பேசுகிறார்: நெறிமுறைகள், கருத்துக்கள், ஒழுக்க நியதிகள்

அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, என்னிடம் சரணடைந்துவிடு; பாவகரமான விளைவுகள் அனைத்திலிருந்தும் நான் உன்னை விடுவிப்பேன், வருந்தாதே. (18.66)

இந்த ஸ்லோகத்தின் மூலம், கிருஷ்ணர் தம்மையே அர்ஜுனன்மேல் பொழிந்து, அவரை விழிப்படையச்செய்து, அழிவற்ற கிருஷ்ண உணர்வில், ஜீவன்முக்தியில் நிலைநிறுத்துகிறார். நாம் கிருஷ்ணரை உணர்ந்து, அவராகவே ஆவதற்கான உச்ச நுட்பத்தை, இரகசியத்தை இங்கு கிருஷ்ணர் வெளிப்படுத்துகிறார்.

“தர்மம் என்று நீ அறிந்து வைத்திருப்பதையும், உள்ளுலக மற்றும் வெளியுலக வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒழுக்க விதிமுறைகளையும் விட்டுவிட்டு என்னிடம் சரணடைந்துவிடு. நான் உன்னை எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுவிக்கிறேன். பயப்படாதே,” என்று சொல்கிறார்.

கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு இவ்விதமாக அபயத்தை, முழுப்பாதுகாப்பை அளிக்கிறார். இந்த ஸ்லோகத்தைச் சொல்லி, கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனை எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடும்படி செய்து, அவரை அனைத்திலிருந்தும் விடுவிக்கிறார்.

நீங்கள் ஸ்லோகத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதன்படி நடந்துகொண்டால், நீங்கள் விடுதலை அடைந்துவிடுவீர்கள்இதுவே கிருஷ்ணர் நமக்குக் கொடுக்கும் உறுதிமொழி!

இப்போது அர்ஜுனன் உண்மையான, நிலையான அனுபவத்திற்குள் நுழைகிறார். அர்ஜுனனை, இனி நாம் 'அர்ஜுனன்' என அழைக்க முடியாது. ஏனெனில், அவரும் கிருஷ்ணர் ஆகிவிட்டார். அவர் கிருஷ்ண விழிப்புணர்வைப் பெற்றுவிட்டார். இப்போது அங்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணர் மட்டுமே இருக்கிறார். அதற்குப் பெயரே கிடையாது. அது ஒரு சக்தி மட்டுமே.

அர்ஜுனனின்மீது ஞானத்தைப் பொழிந்து, அவருக்கு உச்ச அனுபவத்தைத் தந்த பரபிரம்ம கிருஷ்ணரிடம், பிரபஞ்ச கிருஷ்ணரிடம் நீங்கள் சில நிமிடங்களுக்குப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள். நாம் எப்போது அழைத்தாலும், நம்மெல்லோருக்குமே கிடைக்கக்கூடியவராக இருக்கும் அவரிடம் அர்ஜுனன்மீது பொழிந்த அதே அனுபவத்தை இப்பொழுது நம்மீதும் பொழிய வேண்டுமென வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

இப்போது கண்களை மூடி தளர்வான உணர்வுடன் அமர்ந்து, கிருஷ்ணரின் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள்.

இந்த வார்த்தைகள் வெறுமனே அர்ஜுனனுக்கு மட்டும் சொல்லப்பட்டதல்ல, மொத்த மனித குலத்துக்குமே சொல்லப்பட்டது.

நர நாராயணர்களான அர்ஜுனனுக்கும் கிருஷ்ணருக்கும் நடந்த உரையாடல்களை நாமனைவரும் படிக்கவும் கேட்கவும் புரிந்துகொள்ளவும் வேண்டும் என்று கிருஷ்ணர் இங்குச் சொல்கிறார். அதற்குமேலாக எதையும் படிக்கவோ அல்லது கேட்கவோ அவசியமேயில்லை. நமக்குத் தேவையானது அனைத்துமே இங்கே இருக்கிறது.

“ஒரு மனிதன் எவ்வாறு வாழ்வது, எப்படி என்னை அடைவதுபோன்ற உயர் நன்மைகளைத் தரக்கூடிய இரகசியங்களை இங்கே தந்திருக்கிறேன். இதைப் புரிந்துகொண்டு, தம்முடைய மனத்தை விட்டுவிட்டு, மாமேவவஷ்யத்யஸம்ஸய : (18.68) - தம்முடைய மொத்த கவனத்தையும் என்மேல் ஒருமுகப்படுத்தும் ஒருவர் சந்தேகமேயில்லாமல் என்னை வந்தடைவார்” - இது கிருஷ்ணருடைய வாக்குறுதி.

கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனின்மீது ஆசீர்வாதங்களைப் பொழிந்து, தம்மோடு இணைத்துக்கொள்கிறார். அதே உணர்வுநிலையையே இந்த மொத்தப் பிரபஞ்சத்தின்மீதும் பொழிகிறார். இந்தப் புனித

உரையாடல்களைப் படிக்கும் ஒவ்வொருவருமே கிருஷ்ணருடைய அழிவேயில்லாத மேலான விழிப்புணர்வைப் பெறுவார்கள் என்று பிரகடனப்படுத்துகிறார்.

அவர் தமது பெருந்தன்மையால் நம்மையும் ஆசீர்வதிக்கிறார். மேலும், இந்த ஞானத்தின் மூலம் நாம் அவரைச் சென்றடைய முடியும் என்றும் உறுதியளிக்கிறார். அந்த ஜ்ஞான யஜ்ஞத்தில் நம்மையே அர்ப்பணிப்பதன்மூலம், அந்த ஞான வேள்வியில் நம்மை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்வதன்மூலம், நாம் அவரை அடைய முடியும். அவருக்குள் கரைந்துவிட முடியும்.

நெருப்பினுள் எதைப் போட்டாலும், அது மறைந்துவிடுகிறது. அதைப்போலவே, இந்த கீதையைப் படிப்பதிலேயே நாம் மூழ்கிவிடும்பொழுது, நாம் இப்போதைய தன்மையுடன் இருக்கமாட்டோம், நாம் அவருக்குள்ளேயே கரைந்துவிடுவோம். அவர் மட்டுமே எஞ்சுவார்; அவர் மட்டுமே இருப்பார்.

ஸத்யத்தின் மொத்த அனுபவமும் அர்ஜுனனுக்குள் இறங்கிவிட்டது. கீதையில் கிருஷ்ணர் பேசும் கடைசி இடம் இதுவே. அவர் கேட்கிறார்: “அர்ஜுனா, கவனத்தோடு எல்லாவற்றையும் கேட்டாயா? உன்னுடைய மயக்கங்களெல்லாம் மறைந்துவிட்டனவா?” (18.72).

இறுதிவரை அவர் ஒரு குருவாகவே இருந்தார். ‘உனக்குப் புரிந்ததா? உன்னுடைய சந்தேகங்கள் தீர்ந்தனவா?’ என்று கருணையுடன் கேட்கிறார். இதுவே குருமார்களின் பெருந்தன்மை, சிறப்பு! தத்தம் சீடர்களைத் துயரங்களிலிருந்து மீட்டு உயர்விப்பதைத்்தவிர அவர்களுக்கு வேறெதுவும் ஒரு பொருட்டல்ல.

இதுவே கிருஷ்ணர் அளிக்கும் ஸத்யம்: “நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். என்னைப் புரிந்துகொண்டு என்னிடமே வாருங்கள். பிறகு நீங்களும் என்னில் ஒரு பாகமே!”

இங்கிருக்கிறார்கள் (18.73-18.78)

இந்த கடைசி ஸ்லோகங்களில் அர்ஜுனனும் ஸஞ்ஜயனும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர்.

அர்ஜுனன், தம் குருநாதரிடம் தலைவணங்கிக் கூறுகிறார்: “கதஸந்தேஹ: கரிஷ்யே வசனம் தவ (18.73) - என்னுடைய எல்லா சந்தேகங்களும் தீர்ந்தன. நான் புரிந்துகொண்டேன். தாங்கள் என்ன சொன்னாலும் அடிபணிகிறேன். நான் நிச்சயம் போர்புரிகிறேன்.''

இப்பொழுது ஸஞ்ஜயன் மறுபடியும் காட்சியில் வந்துசேருகிறார். இப்போது கிருஷ்ணராலும் பேச இயலவில்லை. அர்ஜுனாலும் பேச இயலவில்லை. இருவருமே வேறுபட்ட மனநிலையில் இருந்தனா. கிருஷ்ணர் பரவச நிலையில் இருக்கிறார். அர்ஜுனன், பரப்ரஹ்ம கிருஷ்ணரில், தூய்மையான விழிப்புணர்வில் கரைந்து மறைந்துவிட்டார், சொல்வதற்கென்று அங்கு ஒன்றுமே இல்லை.

ஸஞ்ஜயன், தம் ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். முஹுர்முஹு: - “ஸ்ரீகிருஷ்ணருடைய பேச்சுக்களைத் திரும்பத் திரும்ப நினைக்கும்போதெல்லாம் நான் பேரானந்தத்தால் நிறைந்துவிடுகிறேன்; அவை என் ஆன்மாவை, உணர்வை நிரப்புகின்றன. என்மீது தெய்விக அருள் பொழிகிறது,'' என்கிறார்.

ஸஞ்ஜயன் மேலும் தொடர்கிறார்: வ்யாஸப்ரஸாதா - வியாஸரின் கருணையால் எல்லா ஞானிகளுக்கும் குருவாகிய இரகசியமாக வைக்கப்படவேண்டிய ஸ்ரீகிருஷ்ணருடைய பேச்சுக்களைக் கேட்க முடிந்தது.

“யோகங்களுக்கெல்லாம் அரசரான கிருஷ்ணரும், வில்வித்தையில் மிகச் சிறந்தவரான அர்ஜுனனும் எங்கெல்லாம் இருக்கிறார்களோ, அங்கு நிச்சயம் செல்வவளம், வெற்றி, அதீத சக்தி, நல்லொழுக்கம், நீதி எல்லாமே இருக்கும். இதுவே எனது கருத்து,” என்று சொல்லி, மங்களகரமான ஆசீர்வாதத்தோடு முடிக்கிறார்.

கீதையை நாம் எப்போதெல்லாம் கற்கிறோமோ, கற்பிக்கிறோமோ அல்லது கேட்கிறோமோ, அப்போதெல்லாம் கிருஷ்ணரும் அர்ஜுனனும் தவறாமல் சேர்ந்தே அந்த இடத்தில் இருப்பார்கள். அவர்கள் தங்கள் வடிவமற்ற வடிவத்தில் இருப்பார்கள். நிச்சயமாக, அவர்கள் இப்போது இங்கே இருக்கிறார்கள். இந்த பதினெட்டு அத்தியாயங்கள் மூலமாக இங்கேதான் இருந்துகொண்டு இருக்கிறார்கள்.

இரு மஹாத்மாக்களுக்கும் இடையில் நிகழ்ந்த, குருவுக்கும் சிஷ்யருக்கும் இடையில் நடந்த ஆன்மிக உரையாடல்களைக் கேட்கவும் படிக்கவும் வாய்ப்புபெற்ற நீங்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலிகள். நீங்கள் எதைச் செய்தாலும், அதில் வெற்றி பெறுவீர்கள். இந்த கிருஷ்ண உணர்வுடனே செல்லுங்கள், செல்வம், நல்ல ஆரோக்கியம் பெற்று, நீங்கள் நித்யானந்தத்தில், எல்லையிலா பேரானந்தத்தில் இருப்பீர்களாக.

கீதை முழுவதும், சாதாரணநிலை பூர்ணத்வத்திலிருந்து உயர்நிலை பூர்ணத்வத்திற்கு உயர்த்திக்கொள்வதற்கான பலவிதமான தியான நுட்பங்களை அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ணர் கற்பிக்கிறார். ஒவ்வொரு அத்தியாயமும், ஒவ்வொரு ஸ்லோகமுமே உயர் விழிப்புணர்வு நிலையை அடைவதற்கான ஒரு நுட்பம் தான்.

அப்படி பலவிதப்பட்ட தியானமுறைகளைக் கேட்ட அர்ஜுனன், எது சரியான நுட்பம் என்பதை அறிய முடியாமல் குழப்பத்திற்குள்ளானார். அவர் குருநாதரைக் கேட்கிறார்: "ஓ, பிரபுவே, தயவுசெய்து சொல்லுங்கள், இறுதியான நுட்பம்தான் எது?"

கடைசியாக, கிருஷ்ணர் வெகு அழகாகச் சொல்கிறார்: "இதுவே இறுதியான நுட்பம். எல்லா தர்மங்களையும் - உனக்குப் புரிந்த, புரியாத மற்றும் ‘சரி’ என நீ நினைக்கும், ‘சரியல்ல’ என நீ நினைக்கும்

கீதையின் மொத்த சாரமும் இதுதான்.

ஸர்வதர்மாந்பரித்யஜ்ய மாமேகம் vஸரணம் வ்ரஜ (18.66) - "எல்லா மூலவேர்களையும் விட்டுவிடு. எல்லா வழிமுறைகளையும் விட்டுவிடு. எல்லாவற்றையும் என் காலடியில் சமர்ப்பித்துவிடு. ஒரு துரும்பைக்கூட வைத்துக்கொள்ளாதே. எல்லாவற்றையும் நிறைவுசெய்து, கீழேபோடு. உன்னுடைய முழு ஆன்மாவையும் என்னிடமே vஸரணாகதி செய்துவிடு."

அஹம் த்வா ஸர்வபாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா vஸுச: (18.66) - "எல்லா இருளையும், எல்லாக் குறைவுணர்களையும் உன் உணர்விலிருந்து நீக்கிவிடுகிறேன். உன்னை விடுதலை செய்கிறேன். இறுதி ஞானத்தை நான் உனக்கு தருகிறேன். இனி வருந்தாதே!"

கேளுங்கள், ‘பூர்ணத்வ உணர்வில் வாழ வேண்டும்’ என்று நீங்கள் விழிப்புணர்வுடன் எடுக்கும் தீர்மானமே vஸரணாகதி! கிருஷ்ணர் கொடுக்கும் கடைசி வார்த்தை இதுவே. எந்தவொரு குருவுமே இந்த வார்த்தையைத்தான் கொடுக்க முடியும். எல்லா குருமார்களுடைய கடைசி வார்த்தையும் vஸரணாகதியாகத்தான் இருக்கிறது.

‘என்னுடைய உடல், இந்த சூரியன், இந்த நிலவு, இந்தக் கிரகம் என எல்லாவற்றையும் இயக்கும் மற்றும் நிறைவுசெய்யும் அந்த சக்தி, என்னுடைய வாழ்க்கையையும் ஏன் இயக்க முடியாது? என்றும் நீ ங்கள் நினைக்கலாம்.

புரிந்துகொள்ளுங்கள் : இந்தப் பிரபஞ்சம் மிகவும் புத்திசாலி. தெய்விகம் மிகவும் புத்திசாலி!

கேளுங்கள், பூர்ணத்துவத்துடனும் ஸரணாகதி உணர்வுடனும் இருப்பது என்று மட்டும் நீங்கள் முடிவெடுங்கள். இந்த உலகை ஆளும் பராசக்தியின் காலடியில் எல்லாவற்றையும் ஸரணாகதி செய்துவிடுங்கள். எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டாம். இப்பொழுது இயல்பாகவே, நீங்கள் ஸரணாகதி செய்துவிட்டீர்களா, இல்லையா என்று உங்களுக்கு சுய-சந்தேகம் வரும். அந்த சந்தேகத்தையும் ஸரணாகதி செய்யுங்கள். பிறகு, உங்களுக்குள் நடக்கும் உணர்வுமாற்றத்தை நீங்களே பாருங்கள்.

‘முதலில் நான் மாறிக்கொள்கின்றேன். பிறகு சரணடைகின்றேன்’ என்றெல்லாம் நினைக்காதீர்கள். நீங்கள் எப்படி, எந்த நிலையில் இருக்கிறீர்களோ அப்படியே விழிப்புடனும், முழுமையாகவும் ஸரணாகதி செய்துவிடுங்கள். இப்பொழுது ‘நான்’ என்று உங்கள் கைகளில் எதையெல்லாம் வைத்திருக்கிறீர்களோ, எல்லாவற்றையும்

முழுமையாக எதையும் விட்டுவைக்காமல் ஸரணாகதி செய்துவிடுங்கள். உங்களுடைய உணர்வை ஒருவித புது உணர்வு, ஒரு புது வாழ்வு, ஒரு புது சக்தி, ஒரு புது பேரானந்தம் வெள்ளமாகப் பாய்ந்து நிரப்பும்.

நீங்கள் தெய்வத்தின் காலடியில் சரணடைவீர்களாக. நீங்கள் பூர்ணத்வ உணர்வுக்குள் நுழைவீர்களாக. நீங்கள் அந்தத் தெய்விக சக்தியினுள் பிரவேசிப்பீர்களாக, நித்யானந்தத்தில் நிலைத்து, நித்யானந்தமாகிவிடுவீர்களாக!

இங்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் போதனைகள் முடிகிறது: இங்கிருந்து நமது ஜீவன்முக்தி வாழ்க்கை ஆரம்பமாகிறது!

எல்லா சிறந்த குருமார்களுக்கும் நமது நன்றிகளைச் செலுத்துவோமாக. முதலில், மொத்தப் பிரபஞ்சத்திற்கும் இந்த உயர் ஸத்யங்களை அளித்த ஜகத்குருவான ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு நமது நன்றிகளைச் சமர்ப்பிப்போம். அடுத்து, இந்த ஸத்யங்களைப் பாதுகாத்து நமக்களித்த அனைத்து குருமார்களுக்கும் நமது நன்றிகளைச் சமர்ப்பிப்போம்.

வழிவழியாக வந்த மொத்த குரு பாரம்பரியத்துக்கும் நமது நன்றியைச் செலுத்துவோமாக.

தயவுசெய்து, எல்லோரும் கண்களை மூடி சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருங்கள். நான் உங்கள் அனைவரையும் ஆசீர்வதிக்கின்றேன். நீங்களெல்லோரும் பூர்ணத்வத்தை வெளிப்படுத்தி, ஒருங்குவித்தலுடனும், ஶ்ரத்தையுடனும், பொறுப்புடனும், வளப்படுத்துடனும் நித்யானந்தத்தில் வாழ்வீர்களாக!

ஓம் தத் ஸத். இது, ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை என்னும் உபநிடதத்தில் அமைந்துள்ள கிருஷ்ணருக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் நடந்த உரையாடல் வடிவிலான மேலான பிரஹ்மத்தைப் பற்றிய அறிவைப் புகட்டுவதும் யோக விஞ்ஞானமுமாகிய மோக்ஷஸந்ந்யாஸ யோகம் எனும் பெயருடைய பதினெட்டாவது அத்தியாயம்.

(‘அ’வரிசைப்படி)

ஊர்த்வமூலமத: ஶாக 15.1 ஊர்த்வம் கச்சந்தி ஸத் 14.18

ரு'ஷிபிர்பஹுதா கீதம் 13.4

ஓமித்யேகாக்ஷரம் 8.13 ஓம் தத்ஸதிதி நிர்தே 17.23

கர்மணைவ ஹி 3.20

கர்மணோ ஹ்யபி 4.17

கர்மண்யகர்ம ய: 4.18

கர்மண்யேவாதிகார 2.47

கர்ம ப்ரஹ்மோத்பவ 3.15

கர்மேந்த்ரியாணி 3.6

கர்ஸயந்த: ஶரீரஸ்த 17.6

கவிம் புராணமநுசா 8.9

கஸ்மாச்ச தே ந 11.37

காங்க்ஷந்த: கர்மணா 4.12

காம ஏஷ க்ரோத 3.37

காமக்ரோதவியுக்தா 5.26

காமமாஶ்ரித்ய துஷ் 16.10

காமாத்மாந: ஸ்வர்க 2.43

காமைஸ்தைஸ்தைர் 7.20

காம்யாநாம் கர்மண 18.2

காயேந மநஸா புத் 5.11

கார்ப்பண்யதோஷோ 2.7

கார்யகரணகர்த்ரு’த் 13.20

கார்யமித்யேவ யத் 18.9

காலோண்ஸ்மி லோக 11.32

காஶ்யஶ்ச பரமேஷ் 1.17

கிம் கர்ம கிமகர்மேதி 4.16

கிம் தத்ப்ரஹ்ம கிமத் 8.1

கிம் புநர்ப்ராஹ்மண 9.33

கிரீடிநம் கதிநம் சக்ர 11.46

கிரீடிநம் கதிநம் சக்ரி 11.17

குதஸ்த்வா கஶ்மல 2.2

குலக்ஷயே ப்ரணஶ் 1.40

கைர்லிங்கைஸ்த்ரீந் 14.21

க்ரு’பயா பரயா 1.28

க்ருஷிகௌரக்ஷ்யவா 18.44

க்ரோதாத்பவதி ஸம் 2.63

க்லேஶோண்திகதர 12.5

க்லைப்யம் மா ஸ்ம 2.3

க்ஷிப்ரம் பவதி தர்மா 9.31

க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞ 13.34

க்ஷேத்ரஜ்ஞம் சாபி 13.2

கதஸங்கஸ்ய முக்த 4.23

கதிர்பர்தா ப்ரபு: 9.18

காண்டீவம் ஸ்ரம்ஸ 1.30

காமாவிஶ்ய ச பூதா 15.13

குணாநேதாநதீத்ய 14.20

குருநஹத்வா ஹி 2.5

சஞ்சலம் ஹி மந: 6.34

சதுர்விதா பஜந்தே 7.16

சாதுர்வlayersர்வண்யம் 4.13

தஸ்ய ஸஞ்ஜநயந் 1.12

தம் ததா க்ரு'பயா 2.1

தாநஹம் த்விஷத:க்ரு 16.19

தாநி ஸர்வாணி ஸம் 2.61

துல்யநிந்தாஸ்துதிர் 12.19

தேஜ: க்ஷமா த்ரு'தி: 16.3

தே தம் புக்த்வா ஸ்வ 9.21

தேஷாமஹம் ஸமுத் 12.7

தேஷாமேவாநுகம் 10.11

தேஷாம் ஜ்ஞாநீ 7.17

தேஷாம் ஸதயுக்தா 10.10

த்யக்த்வா கர்மபலா 4.20

த்யாஜ்யம் தோஷவதி 18.3

த்ரிபிர்குணமயை 7.13

த்ரிவிதம் நரகஸ்யேத 16.21

த்ரிவிதா பவதி ஸ்ரத் 17.2

த்ரைகுண்யவிஷயா 2.45

த்ரைவித்யா மாம் 9.20

த்வமக்ஷரம் பரமம் 11.18

த்வமாதிதேவ: புருஷ: 11.38

தண்டோ தமயதாமஸ் 10.38

தம்போ தர்போsபிமா16.4

தம்ஷ்ட்ராகராலாநி ச 11.25

தாதவ்யமிதி யத்தாநம் 17.20

திவி ஸூர்யஸஹஸ் 11.12

திவ்யமால்யாம்பரத 11.11

து:தமித்யேவ யத்க 18.8

து:கேஷ்வநுத்விக்ந 2.56

தூரேண ஹ்யவரம் 2.49

த்ரு'ஷ்ட்வா து 1.2

தைவமேவாபரேயஜ் 4.25

தைவீ ஸம்பத்விமோ 16.5

தைவீ ஹ்யேஷா 7.14

தேவத்விஜகுருப்ராஜ் 17.14

தேவாந்பாவயதா 3.11

தேஹிநோண்ஸ்மிந் 2.13

தேஹீ நித்யமவத் 2.30

தோஷைரேதை: 1.43

த்ரவ்யயஜ்ஞாஸ்த 4.28

த்ரு'ஷ்ட்வேதம் 11.51

த்ருபதோ த்ரௌப 1.18

த்வாவிமௌ புரு 15.16

த்வௌ பூதஸர்கௌ 16.6

த்ரோணம் ச பீஷ்மம் 11.34

த்யாவாப்ரு'திவ்யோ 11.20

த்யூதம் சலயாதமஸ் 10.36

பஹூனி மே வ்யதீதா 4.5

பாஹ்யஸ்பர்ஸேஷ்வ 5.21

பீஜம் மாம் ஸர்வபூ 7.10

புத்தியுக்தோ ஜஹா 2.50

புத்திர்ஜ்ஞானமஸம் 10.4

புத்தேர் பேதம் த்ரு' 18.29

புத்த்யா விஷுத்தயா 18.51

ப்ரு'ஹத்ஸாம ததா 10.35

ப்ரஹ்மணோ ஹி ப்ர 14.27

ப்ரஹ்மண்யாதாய கர் 5.10

ப்ரஹ்மபூத: ப்ரஸந்நா 18.54

ப்ரஹ்மார்பணம் ப்ரஹ் 4.24

ப்ராஹ்மணக்ஷத்ரியவி 18.41

பக்த்யா த்வநந்யயா 11.54

பக்த்யா மாமபிஜாநாதி 18.55

பயாத்ரணாதுபரதம் 2.35

பவாநபீஷ்மஸ்ச 1.8

பவாப்யயௌ ஹி 11.2

பீஷ்மத்ரோணப்ர 1.25

பூதக்ராம: ஸ ஏவா 8.19

பூமிராபோந்நலோ 7.4

பூய ஏவ மஹாபா 10.1

போகைஸ்வர்யப்ரஸ 2.44

போக்தாரம் யக்ஞதப 5.29

மச்சித்த: ஸர்வதுர்கா 18.58

மச்சித்தா மத் கதப்ரா 10.9

மத்கர்மக்ரு'ந்மத்பர 11.55

மத்த: பரதரம் நாந்ய 7.7

மதநுக்ரஹாய பரமம் 11.1

மந:ப்ரஸாத: ஸௌம் 17.16

மநுஷ்யாணாம் ஸஹ 7.3

மந்மநா பவ மத் 9.34

மந்மநா பவ மத்பக் 18.65

மந்யஸே யதி தச்சக் 11.4

மம யோநிர்மஹத்ப்ர 14.3

மமைவாம்ஸோ ஜீவ 15.7

மயா ததமிதம் ஸர்வ 9.4

மயாத்யக்ஷேண 9.10

மயா ப்ரஸந்நேந 11.47

மயி சாநந்யயோகேந 13.10

மயி ஸர்வாணி 3.30

மய்யாஸக்தமநா: 7.1

மய்யாவேஸ்ய 12.2

மய்யேவ மந ஆதத் 12.8

மஹர்ஷய: ஸப்த பூர் 10.6

மஹர்ஷீணாம் ப்ருகுர 10.25

ய (தூச்)

யதா ஸத்த்வே ப்ரவ் 14.14 யாவதேதாந்நி 1.22 யதா ஸம்ஹரதே 2.58 யாவார்த உதபாநே 2.46 யதி மாமப்ரதீகாரமச 1.46 யுக்த: கர்மபலம் த்ய 5.12 யதி ஹ்யஹம் ந 3.23 யுதாமந்யுஸ்ச்சவிதரா 1.6 யத்ரு'ச்சயா சோபப 2.32 யே சைவ ஸாத்த்வி 7.12 யத்ரு'ச்சாலாபஸந்து 4.22 யே து தர்ம்யாம்ரு'த 12.20 யத் யத் விபூதிமத் 10.41 யே து ஸர்வாணி கர் 12.6 யத்யதாசரதி ஸ்ரேஷ் 3.21 யே த்வக்ஷரமநிர்தே 12.3 யத்யப்யேதே ந 1.38 யே த்வேததப்யஸூ 3.32 யம் யம் வாபி 8.6 யே மே மதமிதம் 3.31 யம் ஹி ந வ்யதயந்த் 2.15 யேண்ப்யந்யதேவதா 9.23 யயா தர்மமதர்மம் ச 18.31 யே யதா மாம் ப்ரப 4.11 யயா து தர்மகாமார் 18.34 யே பாஸ்த்ரவிதிமு 17.1 யயா ஸ்வப்நம் பயம் 18.35 யேஷாமர்தே 1.33 யஸ்த்வாத்மரதிரேவ 3.17 யேஷாம் த்வந்தகதம் 7.28 யஸ்த்விந்த்ரியாணி 3.7 யே ஹி ஸம்ஸ்பர்பா 5.22 யஸ்மாத்க்ஷரமதீதோ 15.18 யோகஸ்த: குரு கர் 2.48 யஸ்மாந்நோத்விஜ 12.15 யோகயுக்தோ விஸு 5.7 யஸ்ய நாஹங்க்ரு' 18.17 யோகிநாமபி ஸர்வே 6.47 யஸ்ய ஸர்வே ஸமா 4.19 யோகீ யுஞ்ஜீத ஸதத 6.10 ய: பாஸ்த்ரவிதிமுத் 16.23 யோத்ஸ்யமாநாந 1.23 ய: ஸர்வத்ராநபிஸ் 2.57 யோ ந ஹ்ரு'ஷ்யதி 12.17 யாதயாமம் கதரஸம் 17.10 யோண்த: ஸுகோண்த யாந்தி தேவவ்ரதா 9.25 5.24 யா நிஸா ஸர்வபூதா 2.69 யோ ண்டயம் யோகஸ் 6.33 யாமிமாம் புஷ்பிதாம் 2.42 யோ மாமஜமநாதிம் 10.3 யாவத்ஸஞ்ஜாயதே 13.26 யோ மாம் பஸ்யதி 6.30 யோ மாமேவமஸம் 15.19 யோ யோ யாம் 7.21

கிருஷ்ணர் மற்றும் அர்ஜுனனின்

கிருஷ்ணருடைய பெயர்களும் அதற்குரிய பொருளும்:

அச்யுதன் : தம்முடைய நிலையில் உறுதியாக இருப்பவர்

அரிஸூதனன் : பகைவர்களை அழிப்பவர்

க்ருஷ்ணன் : கருப்பு நிறமுடையவர், மன அழுக்குகளை நீக்குபவர், ப்ரஹ்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்ற மூன்று கடவுள்களின் சொரூபமானவர், பிரஹ்ம சொரூபமானவர், பக்தர்களின் துக்கங்களைப் போக்குபவர்

கேசி நிஷூதனன்: கேசின் என்ற அரக்கனைக் கொன்றவர்

கோவிந்தன் : எல்லா உயிர்களைப் பற்றியும் அறிந்திருப்பவர்

பகவான் : ஆறுவித குணங்களை உடையவர். அவை

புருஷோத்தமன் : மேலான புருஷன்

மதுஸூதனன் : மது என்ற அரக்கனை அழித்தவர்

மாதவன் : லக்ஷ்மிக்குத் தலைவர்

யாதவன் : 'யது' குலத்தில், யாதவ குலத்தில் பிறந்தவர்

யோகேச்வரன் : யோகத்திற்குத் தலைவர் வாஸுதேவன் : வசுதேவருடைய மகன், எல்லா உயிர்களிடத்திலும் வாசம் செய்பவர்

வார்ஷ்ணேயன் : விருஷ்ணி குலத்தில் பிறந்தவர்

விஷ்ணு : எங்கும் வியாபகமாய் நிறைந்து இருப்பவர்

ஜகந்நிவாஸன் : ஜகத்திற்கு இருப்பிடமாகயிருப்பவர்

ஜநார்தன் : ஜனங்களால் (மக்களால்) போற்றப்படுபவர்

ஹ்ரு'ஷீகேஸான் : இந்திரியங்களுக்குத் தலைவர்

அனகன் : பாபம் அற்றவர்

அர்ஜுனனுடைய பெயர்களும் அதற்குரிய பொருளும்:

அர்ஜுனன் : நல்ல, தூய்மையான தன்மை உடையவர்

கபித்வஜன் : கொடியில் குரங்குச் சின்னத்தை உடையவர்

கிரீடி : கிரீடம் தரித்தவர்

குடாகேஸான் : தூக்கத்தை வென்றவர்

குருநந்தனன் : ‘குரு’ வம்சத்தில் பிறந்தவர்

கௌந்தேயன் : குந்தியின் மகன்

பரந்தபன் : எதிரிகளை வாட்டுபவர்

பாண்டவன் : பாண்டுவுக்கு மகன்

பார்தன் : பிருதையின் (ப்ரீத்தாவின்) மகன்

பாரதன் : பரத குலத்தில் பிறந்தவர்

ஸவ்யஸாசின் : இடது கையால் அம்பு எய்பவர்

அம்பிகை-விசித்ரவீரியன்-அம்பாலிகை

← ↓

கௌரவ இளவரசர்கள்

காந்தாரி - முதல் மனைவி

வைவஷ்யா - 2வது மனைவி

யுயுத்ஸு

→ ↓

பாண்டவ இளவரசர்கள்

குந்தி - முதல் மனைவி

மாத்ரி - 2வது மனைவி

யுதிஷ்டிரர், பீமன், அர்ஜுனன்

நகுலன், ஸஹதேவன்

அபிமன்யு - அர்ஜுனன் மற்றும் சுபத்திரையின் மகன் திரௌபதேயர்கள் - திரௌபதியின் 5 மகன்கள்

திரௌபதி - பாண்டவர்களின் மனைவி சுபத்திரை - அர்ஜுனனின் மனைவி, கிருஷ்ணரின் சகோதரி

பாண்டவர் சேனை: -

நகுலன் : குதிரைகளைப் பயிற்றுவிப்பதிலும் அவற்றின் தன்மைகளை அறிவதிலும் வல்லவர்

ஸஹதேவன் : ஜோதிடக் கலையில் வல்லவர்.

கௌரவர் சேனை: -

ஸஞ்ஜயன் : அமைச்சர், திருதராஷ்டிரருக்கு குருக்ஷேத்ர போர் நிகழ்வுகளைச் சொன்னவர்

பீஷ்மர் : கௌரவர் மற்றும் பாண்டவர்களுக்குப் பாட்டனார், சிறந்த போர்வீரர்

த்ரோணர் : கௌரவர் மற்றும் பாண்டவர்களுக்கு ஆச்சாரியார், சிறந்த வில்வீரர். இவரின் சிறந்த சீடர் அர்ஜுனன்.

விகர்ணன் : கௌரவ சகோதரர்களில் மூன்றாமவர்

கர்ணன் : பாண்டவர்களின் மூத்த சகோதரர், குந்திக்கு திருமணத்திற்கு முன்பே பிறந்தவர். துரியோதனனின் நண்பர், கொடை வள்ளல்

அச்'வத்தாமன் : துரோணரின் மகன், வலுக்குறைந்த குதிகாலை உடையவர், எப்போதும் உண்மையையே பேச வேண்டும் என்று விரும்புவர்

ஶல்லியன் : அண்டை நாட்டு அரசர், நகுல சகாதேவர்களின் தாய் மாமா. (நகுல சகாதேவர்களின் தாய் மாத்ரியின் சகோதரர்.)

ஸௌமாதத்தி : பகிர்கர்களின் அரசர்

துச்'ஸாதனன் : கௌரவ சகோதரர்களில் இரண்டாமவர், திரௌபதியைத் துகிலுரித்தவர்

துரியோதனன் : கௌரவ சகோதரர்களில் மூத்தவர், கதாயுத

அத்வைத - இருமையற்றது, தனிமனித இருப்பு, பிரபஞ்ச இருப்பு இவை இரண்டுமே ஒன்றுதான் என்று வலியுறுத்திச் சொல்கிறகொள்கை.

அநாஹத - உருவாக்கப்பட முடியாத ஒலி, இதய சக்திமையம்

அபரிக்கிரஹ - மற்றவர்களின் பொருள்களின் மேல் ஆசைகொள்ளாமை

அப்யாஸ - தொடர்ந்த பயிற்சி

அம்ரு'த - அருந்தினால் சாகாத் தன்மையைக் கொடுக்கும் தெய்விக அமிர்தம்

அவதார் - உருவமற்ற ப்ரஹ்மம் உருத்தாங்கி பூமிக்கு வருதல்

அவ்யக்தம் - வெளிப்படாத, வெளிப்படுத்தப்படாத

அஸ்வத்தம் - ஆலமரம்

அஹிம்ஸா - துன்புறுத்தாமை அஷ்டவக்ர - அஷ்டவக்ர சம்ஹிதையை இயற்றிய ஞானகுரு

அஷ்டாங்கயோக - பதஞ்சலி யோகஸூத்ரத்தில் குறிப்பிட்டுள்ள ஞானமடைவதற்கான எட்டு வகை வழிகள்.

ஆகாஶ - வெற்றிடம், நுட்பமான ப்ரபஞ்ச ஶக்தி.

ஆசார்ய - ஆசிரியர், ‘உடன் வருபவர்’

ஆத்ம, ஆத்மந் - தனிமனித இருப்பு நிலை, பிரபஞ்ச இருப்பு நிலையின் ஒரு பகுதி

ஆத்ம ஶக்தி - வாழ்வு சக்தி. (வளப்படுத்துதல் என்னும் தத்துவத்தால் விழிப்படைந்த வாக்கு சக்தி,சிந்தனை சக்தி மற்றும் உணர்வு சக்திகளை வாழவும் வெளிப்படுத்தவும்கூடிய வல்லமை

ஆத்ம ஜ்ஞானம் - தன்னை உணர்தல்

ஆதிஶங்கர - கேரளாவின், காலடியைச் சேர்ந்த ஞானகுரு, அத்வைத வேதாந்தத்தின் விரிவுரையாளர்.

ஆபஸ் - நீர்

ஆரதி - தீபங்களுடன் கடவுளை வணங்குதல்

ஆஶ்ரய - உண்மை நிலையில் உறுதியாய் நிலைநாட்டப் பெற்றவர்.

ஆஶ்ரய தோஷ - உண்மை நிலையில் உள்ள குறைபாடு

ஆஹார - உணவு, மற்றம் நமது ஐம்புலன்கள் மூலம் பெறும் உணவு.

ஆஜ்ஞா - ஒழுங்கு முறை, கட்டளை, மூன்றாவது கண் சக்தி மையம்.

இடா - பிங்கள, ஸுஷும்னா இவற்றுடன் பிராண சக்தி பாயும் மெய்மையான சக்தி பாதை ஈஸ்வரன் - பிரபஞ்சத்தின் தலைவன்.

ஈஸ்வரத்வம் - 'பொறுப்பெடுத்தல்' என்னும் தத்துவத்தால் விழிப்படைந்த தமைப்பண்புணர்வு.

உத்தராயண - சூரியனின் வடக்கு நோக்கிய பயணம்

உபநிஷத் - ஞானகுருவுடன் அமர்ந்திருத்தல்

கபிலமுனி - ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில், விஷ்ணுவின் அவதாரமாகக்கொண்டாடப்படும் கபிலமுனி ஸாங்க்ய யோகத் தத்துவத்தின் தந்தை. இந்தப் பூமிப்பந்தின் முதல் சிந்தனையாளர், பூர்ணத்வத்தை அனுபூதியாக உணர்ந்தவர், ஸநாதன தர்மத்தின் மூத்த அமைப்பான மஹா நிர்வாணி பீடத்தை நிறுவியவர்.

கர்மா - மூலமனப்பாங்குகளால் ஆட்டுவிக்கப்படும் ஆன்மீக விதியின் காரண காரிய விளைவு

கர்மேந்த்ரியங்கள் - செயல்பாட்டுக்குரிய புலன்கள்

கல்ப - ஸத்யயுகம், த்ரேதாயுகம், துவாபரயுகம் மற்றும் கலியுகம் என்னும் நான்கு யுகங்கள் C சார்ந்தது 1 கல்பம்.

காண்டீவ - அக்னி தேவனால் அர்ஜுனனுக்குப் பரிசாக வழக்கப்பட்ட தெய்விக வில்

குண்டலினி - மூலச் சக்கரமான ‘மூலாதாரத்தில்’ உள்ள சக்தி

குண - சத்வ, ரஜஸ், தமஸ் மூன்று வகையான மனித நடவடிக்கையின் பண்புகள்.

கும்பமேளா - நான்கு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நான்கு இடங்களில் நிகழும், மிகப்பெரிய ஆன்மீகக் கூட்டம். கும்பமேளா நிகழும் நான்கு இடங்கள்

1. கங்கை, யமுனை, பூமிக்கடியில் உள்ள சரஸ்வதி இவை மூன்றும் சேரும் இடமாகிய அலகாபாத்தில் உள்ள ப்ரயாக்.

2. ஹரித்வாரில் உள்ள கங்கை நதிக்கரையில்.

3. உஜ்ஜையினில் உள்ள ஷிப்ரா நதிக்கரையில்

4. நாசிக்கில் உள்ள கோதாவரி நதிக்கரையில்

குரு - கு (இருள்) ரு (வெளிச்சம்) இருளிலிருந்து வெளிச்சத்திற்கு அழைத்துச்செல்பவர், ஆசான்

குஷ - வேத பாரம்பரியத்தில் மத சடங்குகளுக்காக உபயோகப்படுத்திய புனித புல். இந்தப் புல்லால் அமைக்கப்பட்ட இருக்கையின்மேல் மான்தோலையும் ஆடையையும் விரித்து, அதில் அமர்ந்து தியானம் செய்வது நன்று என்று கருதப்பட்டது.

கைவல்ய - விடுதலை, மோக்ஷம், நிர்வாணம்

கோஸ - நமது உடலில் 5 சக்தி அடுக்குகள் உள்ளன.

க்ரியா - குறிப்பிட்ட பலனையடைய யோகவிதிகளின்படி செய்யப்படும் செயல்

க்ரு'ஹஸ்த - குடுத்ததலைவர், திருமணமானவர், க்ருஹா என்ற சொல் வீடு என்ற பொருள் கொண்டது

கடாகாஸம் - குடத்தால் வளைபட்ட வெளி.

ஜ்ஞானேந்த்ரியங்கள் - அறியும் புலன்கள்

சக்ரம் - மன-உடல் அமைப்பில் உள்ள ஸக்தி மையங்கள்

சக்ஷு - கண், நம் புலன்களுக்குப் பின்னால் உள்ள அறிவாற்றல்

சிதாகாஸம் - உடலால் வளைபட்ட வெளி.

சித்த - மனம், மேலும் மனஸ், புத்தி

ஜ்யோதிஷ் - ஜோதிடம்

ஜநகராஜா - மிதிலையை ஆண்ட ஈகை குணம் உள்ள அரசர். இராமரின் பத்தினி சீதாவின் தந்தை.

ஜப - தொடர்ந்து இறைநாமத்தை அமைதியாகவோ, சப்தமாகவோ உச்சரித்துக்கொண்டே இருத்தல்.

ஜாக்ரத் - விழிப்பு நிலை

ஜீவன்முக்தி - உடலில் வாழும்பொழுதே ஞானமடைந்து, சுதந்திரமான வாழ்வை வாழ்தல்.

ஜீவன்முக்த விஞ்ஞானம் - ஜீவன்முக்திக்கான நுட்பம்

ஜீவஸமாதி - ஞானகுருவை அடக்கம் செய்த இடம், அங்கு அவர் ஆத்மா வாழ்கிறது.

ததாஸ்து - 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்னும் ஆசீர்வாதம்

தத்துவம் - 1.முதல் தத்துவம், ஒருங்குவித்தல்: நீங்கள் உங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் கொடுக்கும் எண்ணங்களையும் வாக்குறுதிகளையும் உயிராகவே நினைந்து நிறைவேற்றி, உங்களோடும் வாழ்க்கையோடும் பூர்ணத்வ நிலையை உணர்தல் ஒருங்குவித்தல் எனப்படுகிறது!

செயல்திறமையின் உச்சத்திலிருந்தும், மற்றவர்களிடம் உங்களை எப்படிக் காண்பித்துக்கொள்கிறீர்களோ (அஹங்காரம்) அதனுடைய செயல்திறமையின்உச்ச த்திலிருந்தும், மற்றவர்களைப் பற்றி உங்களுக்குள் என்ன உணர்கிறீர்களோ (ஸ்வ -அந்யகாரம்) அதனுடைய செயல்திறமையின் உச்சத்திலிருந்தும்,மற்றவர்கள் உங்களிடமிருந்து என்ன எதிர்பார்க்கிறார்களோ (அந்யகாரம்) அதனுடைய செயல்திறமையின் உச்சத்திலிருந்தும் செயல்பரிந்து, வாழ்க்கையை விரிவடையச்செய்து வாழ்தலே ஸ்ரத்தை!

4. நான்காவது தத்துவம், வளப்படுத்துதல்: வாழ்வில் நிகழும் சம்பவங்கள், மக்கள், சூழ்நிலைகள் என எல்லாமே உங்களின் நீட்டித்த ஒரு பகுதிதான் என்பதை உணர்ந்து, உங்கள் வாழ்வையும் உங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்களின் வாழ்வையும் தொடர்ந்து வளப்படுத்திக்கொண்டே இருத்தலையே 'வளப்படுத்தல்' என்கிறோம்.

தபஸ் - தீவிர ஆன்மீக முயற்சி.

தமஸ் - மந்தத் தன்மை அல்லது செயலின்மை போன்ற குணம்

தீர்த - தீர்த்தம், புண்ணிய ஆறு, யாத்திரை மையம்

துரீய, ஸமாதி - சமாதி நிலை, மனமற்ற நிலை

தைத்ரேய உபநிஷத் - யஜுர் வேதத்தின் முக்கிய வேதாந்த பகுதி

த்ரி காலம், - முக்காலங்களான கடந்த, நிகழ், எதிர்காலம்.

த்ரிகால ஜ்ஞானி - இந்த மூன்று காலத்தையும் ஒரே நேரத்தில் பார்ப்பவர், ஞானமடைந்தவர், காலம், இடம் இவற்றைக் கடந்தவர்

த்ரிகுண ரஹித - ஸத்வ, இரஜஸ், தமஸ் - இம்மூன்று குணங்களையும் கடந்தவர்

த்ரிபுடி - அறிபவர், அறியப்படும்பொருள், அறிவு - இம்மூன்றும் இணைந்தது

தர்பஸந் - காட்சி, தெய்விகத்தைக் காண்பதைக் குறிக்கும்

தக்ஷிணாயன - ஜூன் 21-ம் தேதியிலிருந்து தொடங்கும் சூரியனின் தெற்கு நோக்கிய பயணம்

தீக்ஷை - தீட்சை சமயத்தில் குரு தமது சீடருக்கு அன்பு வழங்கி தமது சக்தியை மாற்றம் செய்தல். இது மந்திர உச்சாடனம், தொடுதல், பார்வை அல்லது எண்ணம் மூலமும் செய்யப்படும்

தோஷ - குறைபாடு

த்ரு'ஷ்டி - பார்வை, மனக்கண்ணால் பார்ப்பது

த்வைத - தனிமனித இருப்பும், பிரபஞ்ச இருப்பும் தனித்தனியானவை என்னும் கொள்கை.

தர்ம - பிரபஞ்ச விதி

தாரணா - மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துதல் (பிராணாயாமத்துடன்)

தீ - விவேகம்

நசிகேத - கட உபநிஷத்தின் கதாநாயகன். மரணக் கடவுளாகிய யமனிடமிருந்து மரணத்தைப் பற்றிய இரகசியங்களைத் தெரிந்துகொண்டவன்.

நாக ஸாது - உடைகள் அணியாத ஒருவகை துறவியர்கள்

நாடி - நரம்பு ஸ்தூலமாக இல்லாத ஒரு சக்தி பாதை

நிதித்யாஸநா - ஸத்யத்தை ஆழமாக வாழ்ந்து, வெளிப்படுத்துவதைக் குறிக்கும் சொல்

நிமித்த - காரணம்

நிமித்த தோஷ - காரணத்தை அடிப்படையாகக்கொண்ட குறைபாடு

நிர்குண - உருவமற்ற சக்தி

நிர்குண ப்ரஹ்மந் - உருவ வரையறைகுட்படுத்த முடியாத சக்தி

நிர்வாண, ஸமாதி - விடுதலை, மோக்ஷம், ஸமாதி போன்றது

பதஞ்ஜலி - யோகத்தின் தந்தை, யோகத்தின் ஆய்வுக் கட்டுரையாகிய புகழ்பெற்ற பதஞ்சலி யோக ஸூத்ரத்தை எழுதியவர்

பகுத்தாராய்தல் - ஸத்யங்களை மறுப்பதற்கல்லாமல், உள்வாங்கி நம்முடைய பாகமாக்கும்பொருட்டு அவற்றைப் பகுத்தாராய்தல். இது பரமஹம்ஸ நித்யானந்தரால் கொடையாக வழங்கப்பட்ட வார்த்தை.

பரமஹம்ஸ - மிக உன்னதமான அன்னப்பறவை, இங்கு ஞானமடைந்தவரைக் குறிக்கும்

பரிக்ரம - ஒரு மலை அல்லது நீர் நிலை போன்ற புனித இடங்களைச் சுற்றிவரும் ஒரு சடங்கு

பரிவ்ராஜகம் - ஒரு கடுந்துறவியின் அலைந்து திரியும் வாழ்க்கை (நாடோடி வாழ்க்கை)

பல - பல ஸ்ருதி - பழம், இறை வழிப்பாட்டின் பலன்கள்

பிங்கள - இட, ஸுஷும்னா, இவற்றுடன் பிராண சக்தி பாயும் மென்மையான சக்தி பாதை

பிண்டாண்ட - தனி ஜீவ வியக்தி

புண்ய - சிறப்பு, நன்மை செய்தல்

புருஷ - மேலான சக்தியின் வெளிப்பாடு

பூர்ண - முழுமையான நிலை, அத்வைத கருத்தின்படி உண்மை நிலை.

பூர்ணத்வ - முழுமையிலிருந்து முழுமை வெளிப்பட்டது என்ற ஸத்யத்தைப் புரிந்துணர்ந்த 'நிறைவுணர்வு' நிலை

பூர்ணாவதார் - முழுமையான கடவுள் அவதாரம்

ப்ரத்யாஹார - பொதுவாக 'உணவிலிருந்து விடுபட்டு இருத்தல்' என்று பொருள். இங்கு, அனைத்துப் புலன்களிலிருந்தும் விடுபட்டு இருத்தல் என்று பொருள்.

ப்ரவ்ரு'த்தி - வெளி உலகை நோக்கிய வாழ்க்கைமுறை. இது குறைவுணர்வுகளிலிருந்து மேலும் மேலும் அதிக குறைவுணர்வுகளுக்கு இட்டுச்செல்லும் பாதை.

ப்ராண - உயிர் சக்தி, மூச்சுக்காற்றையும் குறிக்கும்

ப்ராணயாம - மூச்சை நெறிப்படுத்துவதன் மூலம் வாழ்வுசக்தியை நீட்டித்துக்கொள்ள உதவுவது. அஷ்டாங்க யோகத்தின் நான்காவது பாதை

ப்ராரப்த - இவ்வுடலை எடுக்கக் காரணமான கர்மம்

ப்ரு'த்வீ - பூமி சக்தி

ப்ரேம vஸக்தி - உணர்வு சக்தி

ப_கவாந் - கடவுள், ஞானமடைந்த குருமார்களுக்கு உபயோகப்படுத்தும் அடைமொழி

பாகவதம்

பாவந

பீஜ

புத்தி

ப்ரஹ்மந்

ப்ரஹ்ம

ப்ரஹ்மசர்ய

ப்ரஹ்மசாரீ

ப்ரஹ்ம வித்யா

ப்ரஹ்மாண்டம்

ப்ராஹ்மணா

மங்கல

மந்த்ர

மநந

மநஸ்

மநோ ஸக்தி

மஹாநிர்வாணி பீட - கி.பி. 8 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து தொடர் ஆவணப்பதிவுகளைக் கொண்டிருக்கும் ஸநாதன தர்மத்தின் மூத்த அமைப்பான மஹாநிர்வாணி பீடம் கபிலமுனியால் நிறுவப்பட்டு ஆதிசங்கரரால் புனரமைக்கப்பட்டது.

மஹாவாக்ய - மிகப்பெரிய வேத வாக்கியம்

மஹாகாஸ - அண்டவெளி

மாணிக்கவாசகர் - நாயன்மார்களில் முக்கியமானவர், 'திருவாசகம்' இயற்றிய தமிழ்சைவக் கவிஞர்.

மீமாம்ஸா - பழங்கால இந்திய தத்துவத்தின் ஒழுங்கு முறை

முறையேற்றுதல் - கொடுத்த வாக்குறுதிகளை செய்து நிறைவேற்ற முடியாதபொழுது, அதைப்பற்றி முன்னரே தகவலாக தெரிவித்தல்

முனி - தன்னையுணர்ந்த, அக விழிப்படைந்த ஜீவன்.

மூலவாஸநா - மூலமனப்பாங்கு

மூலவிசாரதாரா - மூலமனப்பாங்கு

மூலாதார் - ஆதாரம்-முதல் சக்தி மையம், மூல-மூலமான

மோக்ஷ - நிர்வாணம், ஸமாதி, விடுதலை, முக்தி, துரியம் இவையாவும் ஒன்றே

யம - நீதி மற்றும் மரணத்தின் கடவுள்

யந்த்ர - கருவி, ஆழ்ந்த உட்பொருள் உள்ள மற்றும் ஆற்றல்வாய்ந்த வரைபடம். உதாரணமாக தாமிரத் தகட்டில் பொறிக்கப்பட்டு, தெய்விக சாந்நித்தியத்தில் அல்லது ஞான குருவின் சாந்நித்தியத்தில் சடங்குகள் மூலம் தெய்வத் தன்மை ஊட்டப்பட்ட ஸ்ரீ சக்ரம்

யோகப்ரஷ்ட - யோகப் பாதையிலிருந்து வழுவியவர்

யோகீ - யோகப் பாதையைப் பயிற்சிசெய்பவர்.

யுக - இந்து சமய நூல்களில் விளக்கப்பட்டுள்ள காலங்களின் அளவு. நான்கு யுகங்கள் உள்ளன. 1. ஸத்ய யுகம் (நித்ய யுகம்)

ரக்த - இரத்தம்

ரமண மஹரிஷி - திருவண்ணாமலையைச் சேர்ந்த ஞானகுரு. அருணாசல மலையை புகழ்ந்து பாடும் ‘அக்ஷரமணமாலை'யை நமக்குத் தந்தவர்.

இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸ - இந்தியாவில், மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள தக்ஷிணேச்வரத்தில் வாழ்ந்த ஞானகுரு.

ராமாயண - இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த இதிஹாஸம், வால்மீகி இதனை இயற்றினார்.

ராக - பற்று

ரிஷி -பரமஹம்ஸவேத சத்தியங்களை தங்கள் உள்ளுணர்வில் அனுபவமாக உணர்ந்தவர்கள்.

லீலா - தெய்வத்தின் செயல்கள்

லீலா த்யானம் - தெய்வத்தின் அல்லது குருவின் செயல்களின்மீது தியானம்செய்தல்.

வாக் ஶக்தி - வார்த்தைகளின் சக்தி,வாக்கு சித்தி

வாநப்ரஸ்த - ஒருவருடைய வாழ்வின் மூன்றாவது நிலை. முதல் நிலை மாணவப்பருவம், இரண்டாம் நிலை - குடும்பத் தலைவர் மூன்றாவது நிலை- குடும்பத் தலைவர்களான ஆணும் பெண்ணும் தங்களது உலகாயத வாழ்வை விட்டுவிட்டு ஆன்மீக இலக்ஷியத்தில் கவனம் செலுத்துதல்.

வாஸந - நினைவுகள், ஆசைகள் இவற்றின் நுட்பமான சாரம். ஸம்ஸ்காரத்தினால் ஏற்படுவது.

வித்யா - அறிவு, கல்வி

வால்மீகி - புகழ் பெற்ற இதிஹாஸமாகிய இராமயணத்தை எழுதியவர்

விதி - சட்டம், இயற்கையின் சட்டமாகிய ஊழ்வினை

விபூதி - இந்துக்கள் தங்களின் நெற்றியில் அணியும் புனித சாம்பல். இது நம் வாழ்வின் நிலையற்ற தன்மையைக் குறிக்கிறது. பெருமை அல்லது மஹிமை என்ற மற்றொரு பொருளும் உண்டு

விவேகாநந்த - இந்தியாவில் உள்ள மேற்குவங்காளத்தைச் சேர்ந்த ஞானத்துறவி. அவர் இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸரின் முக்கிய சீடர்.

விராட்ரூப, விஶ்வரூப - எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கிய உருவம்

விசி’ஷ்டாத்வைதம் - தனிமனித இருப்பு தனக்கே உரிய தனித்தன்மையுடன் பிரபஞ்ச இருப்பின் பகுதியாக விளங்குகிறது.

விஷ்ணு - மும்மூர்த்திகளில் பாதுகாப்பவர். அவருடைய அவதாரங்களான கிருஷ்ணர், ராமர் போன்ற பத்து அவதாரங்களும் சூழப்பெற்ற நிலை என்றும், பத்து அவதாரங்களையும் உள்ளடக்கிய நிலை என்றும் பொருள் படும்.

விஷாத - மனச் சோர்வு, தடுமாற்றம்

வைராக்ய - விருப்பு வெறுப்புக்களைக் கடந்தநிலை

வைஶ்ய - வணிகர்களின் சாதி அல்லது வர்ணம்

வேத - ஶ்ருதி - உபநிஷத்

வேத வ்யாஸ - வேதங்களைத் தொகுத்தவர். புராணங்கள், மஹாபாரதம், ஸ்ரீமத் பாகவதம், ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம் போன்ற நூல்களை இயற்றியவர். பாண்டவர்களின் பாட்டனார். ஞானிகளுக்கெல்லாம் தலைவர்.

வேதாந்த - வேதங்களின் இறுதிப்பகுதி. வேதங்களின் சாரமான இப்பகுதி ‘தன்னை உணர்த’லுக்கான தத்துவங்களின் தொகுதி.

வ்யக்தம் - வெளிப்பட்ட, பார்க்கமுடிந்த

ஸக பாவம் - இறைவனை அல்லது குருவை நண்பனாகப் பாவிப்பது

ஸகுண - உருவத்துடன்கூடிய

ஸகுண ப்ரஹ்ம - உருவமற்ற ஒன்று உருவத்துடன் தோன்றுவது

ஸங்கல்ப - முடிவு

ஸஞ்சித கர்மம் - நம்முடைய மொத்த கர்ம வங்கி

ஸதோரி - உயர் ஆன்மிக விழிப்புணர்வுநிலை

ஸத்ய - ஆன்மீக ஒழுங்கு முறை

ஸத்வ - ஆன்மீக அமைதி

ஸத்ஸங் - ஸத்யங்களைத் தெளிவுபடுத்தும் ஆன்மிகக் கூட்டம்

ஸநாதன தர்மம் - என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் தர்மப் பாதை, ஜீவன் உச்சநிலை வளர்ச்சியடைவதற்கான ஸத்யங்களை உள்ளடக்கியது. நாளடைவில் அதற்கு அந்நியர்களால் ‘இந்துமதம்’ என பெயர் வழங்கப்பெற்றது.

ஸந்ந்யாஸீ - துறவி

ஸம்சய - சந்தேகம்

ஸம்யம - முழுமையான கவன ஒருமைப்பாடு

ஸம்ஸ்கார - கர்மச் சக்கரத்தில் சிக்கவைக்கும் எண்ணப்பதிவு

ஸம்ஸார ஸாகர - ஜனன-மரணக் கடல்

ஸமாதி - மனம் கடந்த நிலை, ஞான நிலை

ஸஹஸ்ரார - ஆயிரம் இதழ்கொண்ட தாமரை, உச்சந்தலையிலுள்ள சக்ரம்

ஸஹஸ்ர நாமா - கடவுளின் 1000 நாமங்கள்

ஸாங்க்ய - ஆறு இந்திய தத்துவ முறைகளில் ஒன்று

ஸாதநா - பயிற்சி, ஆன்மீகப் பயிற்சி

ஸாது - நல்ல மனிதர், கடுந்துறவி, ஸந்யாஸி.

ஸித்தி - ஆன்மீக பயிற்சியினால் அடையக்கூடிய வியக்கத்தக்க ஆற்றல்.

ஶாஸ்த்ர - புனித நூல்கள்

சி'வ - மும்மூர்த்திகளில் புதுப்பிப்பவர், சிவா என்றே குறிப்பிடுகிறது. சிவா என்றால் காரணமற்ற மங்களத் தன்மை.

ஶிஷ்ய - சீடன்.

ஶூத்ர - உடலால் உழைக்கும் தொழிலாளிகளின் ஜாதி அல்லது வர்ணம்.

ஶூன்ய - பூஜ்யத்தைக் குறிக்கும். ஆனால் புத்தர் இந்த சொல்லை உண்மை நிலையைக் குறிக்க உபயோகப்படுத்துகிறார்.

ஹடயோக - யோகாசனத்தின் ஒரு பகுதி, குறிப்பிட்ட நிலையில் அமர்ந்திருப்பது.

ஹிரண்ய கர்ப - தங்கம் அல்லது பூர்ணத்துவத்தைத் தாங்கும் 'தங்க கர்ப்பம்'. உபநிடதங்கள் இதனை 'படைப்பின் மூலம்' என்று பகர்கின்றன.

ஹோம - அக்னி கடவுளுக்குச் செய்யப்படும் சடங்கு. ஆகாச சக்தியை உருவகமாக... வாயு (காற்று), அக்னி (தீ), ஆபஸ் (நீர்), ப்ருத்வீ (பூமி) இவற்றின் மூலம் மனிதருக்கு மாற்றுவது.

க்ஷத்ரிய - படைவீரர்களின் ஜாதி அல்லது வர்ணம்

க்ஷண - க்ஷண நேரம், இரண்டு எண்ணங்களுக்கு இடையே உள்ள நேரம்

Ebook ISBN: 979-8-88572-973-4

© 2016 Sri Nithyananda Paramashivam. All Rights Reserved