முன்னுரை🔗

வாழும் ஞானி பரமஹம்ஸ நித்யானந்தர் பகவத் கீதைக்கு இந்தத் தொடரில் விளக்கமளிக்கிறார்.

பகவத் கீதைக்கு பல வருடங்களாக நூற்றுக்கணக்கான விளக்கவுரைகள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த, ஆதி சங்கராச்சாரியர், இராமானுஜர், மத்வர் போன்ற மாபெரும் ஞான குருமார்களும் கீதைக்கு விளக்கவுரைகளை எழுதியிருக்கிறார்கள்.

அண்மைக் காலத்தில் வாழ்ந்த தலை சிறந்த குருமார்களான இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர், இரமண மஹரிஷி ஆகியோர் கீதையிலிருக்கும் ஞானக்கருத்துக்களைப் பற்றி விரிவாகவும் ஆழமாகவும் பேசியிருக்கிறார்கள்.

பலர் இந்தப் புனித நூலின் மீது எண்ணிலடங்கா விளக்கவுரைகள் எழுதியிருக்கிறார்கள்.

பரமஹம்ஸ நித்யானந்தர் அளித்திருக்கும் இந்தத் திறனாய்வு உரை, கீதையின் ஒரு மொழிபெயர்ப்போ அல்லது அதன் ஒரு விளக்கவுரையோ அல்ல. அவர் ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்தையும் விளக்கும்போதும் நம்மை உள்ளுலகச் சுற்றுலாவிற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.

கீதையின் ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்திற்குமான அர்த்தங்கள் ஏழு நிலைகளில் உள்ளதாக நம்பப்படுகிறது. ஆனால் பொதுவாக, முதல் நிலை விளக்கமே கொடுக்கப்படுகிறது. இங்கே நம்மோடு வாழும் ஸத்குருநாதர், பொதுவான முதல் நிலை விளக்கவுரையைத் தாண்டி, நாம் அறியாத பிற நிலைகளுக்கு எளிதாகவும் தெளிவாகவும் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்.

பரமஹம்ஸரின் கீதை திறனாய்வு உரையைப் படிப்பது, ஒருவருக்குள் கிடைப்பதற்கு அரியதான நுண்ணிய ஸூக்ஷ்மமான உள்முகப் பார்வையைத் தரும். இது வெறுமனே படித்தல் அல்ல. இது ஒரு அனுபவம். இது ஒரு அருமையான த்யானம்.

சிறந்த ஸத்குருவும் தத்துவஞானியுமான சங்கரர், "கீதையைச் சிறிதளவு படிப்பது, ஒரு துளி கங்கை நீரைப் பருகுவது, கிருஷ்ணரை அவ்வப்பொழுது நினைப்பது - இம்மூன்றும் மரண தேவனான யமனுடன் உங்களுக்குளிருக்கும் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்துவிடும்,'' என்று சொல்கிறார். "நீங்கள் மரணபயத்திலிருந்து விடுபட்டு விடுவீர்கள், மரண பயத்தைக் கடந்து விடுவீர்கள்,'' என்று சொல்கிறார்.

பரமஹம்ஸரின் பகவத் கீதை ஸத்ஸங்கங்களில் அளிக்கப்பட்ட விரிவுரைகளை, பதிப்பாசிரியர்கள், பரமஹம்ஸரின் நேரடி வழிகாட்டுதலுடன் மேலும் விரிவாக்கியிருக்கிறார்கள். படிப்பவர்களின் வசதிக்காகவும் அவர்களது கற்கும் ஆர்வத்திற்காகவும் ஸம்ஸ்க்ருத ஸ்லோகங்களும் அதன் தமிழ் மொழி பெயர்ப்பும் இப்புத்தகத்தின் இறுதியில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

இதைப் படிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய தினசரி வாழ்வில் பயன்பெறவும் அதையும் கடந்து அவர்களின் இறுதி நிலையான ஸத்யத்தை உணர்வதற்கான பெரு முயற்சிக்கு உறுதுணையாகவும் இந்நூல் விளங்கும் என்பது உறுதி!

முடிவற்ற பேரின்ப நிலையாம் நித்யானந்தத்தை அடைவதற்கான எல்லா வாய்ப்புகளையும் இப்புத்தகம் ஏற்படுத்துகிறது!

✍ ஸ்வாமிஜி! கிருஷ்ணர் எதை யோகா என்று சொல்கிறாரோ அதற்கும் நாம் எதை யோகா என்று செய்துகொண்டிருக்கிறோமோ அதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. இந்த இரண்டிற்குமே அடிப்படை ஒன்றுதான் என்றால், ஏன் இந்த வித்தியாசம்?

✍ கிருஷ்ணர் சொல்வதுபோல, எல்லாவற்றையும் ஒரே மாதிரி எடுத்துக்கொள்வதும் கல்லோ தங்கமோ அவற்றால் பாதிக்கப்படாத சமமன நிலையோடு இருப்பதும் ஞானிகளுக்கு வேண்டுமானால் சாதாரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்தச் சமுதாயத்தில் வாழும் ஒரு சாதாரண மனிதனுக்கு அது எப்படிச் சாத்தியமாகும்?

✍ ஸ்வாமிஜி! வெறும் தரையில் அமர்ந்து தியானம் செய்வது கெடுதலா? உட்கார்வதற்குத் தரைவிரிப்பு கட்டாயமாகப் போடவேண்டுமா?

✍ சில நாட்கள் என்னால் நன்றாகத் தியானம் செய்யமுடிகிறது. சில நாட்கள் நன்றாகச் செய்ய முடிவதில்லை.

எல்லா நாட்களிலுமே தியானத்தை வெற்றிகரமாகவும் நன்றாகவும் செய்வதற்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

✍ ஸ்வாமிஜி! வாழ்க்கை முழுவதும் பயமும் கற்பனையும்தான் எங்களை ஆள்கின்றன. அவை ஒரே மூலத்திலிருந்துதான் எழுகின்றனவா?

பயத்தை எதிர்கொள்வதன் மூலமே அதை நீக்கிவிடலாம் என்று நீங்கள் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். பிரச்சினை என்னவென்றால், எங்களுக்குப் பயத்தை எதிர்கொள்ளவே பயமாக இருக்கிறது. அதனால் அந்தப் பயம் தொடர்வதுபோலவே தோன்றுகிறது. இதிலிருந்து எப்படி நாங்கள் வெளிவருவது?

✍ ஸ்வாமிஜி! ‘ஆனந்தம் செல்வத்தை ஈர்க்கும்’ என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள். இது எப்படி நடக்கும்?

பொதுவாக நாம் செல்வந்தராக இருந்தால் மட்டுமே சந்தோஷமாக இருக்க முடியும் என்று நம்புகிறோம். ஆனால் நீங்களோ நாம் ஆனந்தமாக இருப்பதன் மூலம் மட்டுமே செல்வந்தர் ஆக முடியும் என்று சொல்கிறீர்கள். எப்படி?

✍ மதிப்பிற்குரிய ஸ்வாமிஜி! பொறுப்பெடுக்கத் தயாராக இருக்கிற ஒருவர் கேட்கிறார். நம்மைப் பந்தங்களிலிருந்து விடுவிக்கக்கூடிய சாவிகளுள் எந்தச் சாவி மிகவும் முக்கியமானது?

✍ நீங்கள் சாஸ்திரங்களுடனான தொடர்பைப் பற்றிப் பேசும்பொழுது, புத்திசாலித்தனமான முட்டாளாக இருப்பதற்கும் அதற்கு நேர்மாறாக இருக்கக்கூடிய புத்திக் கூர்மையை வளர்த்துக்கொள்வதற்குமான வித்தியாசத்தைப் பற்றிச் சொன்னீர்கள். இந்த இரண்டிற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை ஒருவர் எப்படித் தெரிந்துகொள்வது?

✍ அன்புள்ள ஸ்வாமிஜி, எப்படி ஒருவர் நிகழ்காலத்தின் அருகாமைக்குச் செல்வது? ஒரு நொடியில் தோன்றும் எண்ணங்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பது எப்படி?

✍ எண்ணங்களற்ற நிலையில் இருக்கும்பொழுது, இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் மூன்றும் அந்தக் கணத்திற்குள்ளேயே நிகழ்கிறதா?

✍ ஸ்வாமிஜி, உங்களால் பயிற்சியளிக்கப்பட்டு, நியமிக்கப்பட்ட ஆசிரியர்களால் சொல்லித்தரப்படும் நித்யயோகாவைப் பற்றிப் பேசினீர்கள். அதைப் பற்றி இன்னும் விளக்கமாகச் சொல்ல முடியுமா?

✍ தர்மத்திற்கும் குறிக்கோளுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

✍ மரியாதைக்குரிய ஸ்வாமிஜி! பகவத் கீதைக்கும் அஷ்டவக்ர கீதை என்று குறிப்பிடப்படும் மஹா கீதைக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

✍ ஸ்வாமிஜி! நீங்கள் எல்லோரும் கடவுளே என்று எங்களிடம் நேற்று சொன்னீர்கள். எனக்கு அப்படி ஒரு நம்பிக்கை இல்லை. கடவுளுக்கான ஒரே ஒரு தன்மைகூட எனக்குள் இருப்பதாக நான் உணரவில்லை. தயவுசெய்து விளக்குங்கள்.

ஒரு சின்ன கதையோடு துவங்களாம்:

ஒரு ஹாலிவுட் இயக்குனர், பாலைவனப் பகுதியில், அதிகப் பொருட் செலவு செய்து பெரிய பட்ஜெட்டிலான படப்பிடிப்பு ஒன்றை நடத்திக்கொண்டிருந்தார். இந்தப் படங்களை எப்படித் தயாரிக்கின்றார்கள் என்று உங்களுக்கே தெரியும். மொத்தப்படமுமே, நம் கனவுகளைத் திருப்திப்படுத்தும் நோக்கத்திற்காகவே இயக்கப்படுகிறது. அதில் செயற்கைக் காட்சிகள் அமைக்க நிறைய பணம் செலவு செய்வார்கள்.

அதில் நடிக்கும் நடிகை, நடிகர்களுக்காகவும்கூட அளவில்லாமல் பணம் செலவு செய்வார்கள். அவர்கள் நேரத்தை வீணடிப்பதற்கான வாய்ப்பே இருக்க முடியாது. ஏனென்றால் நேரம்தான் அவர்களுக்குப் பணம்.

ஒரு நாள் நல்ல வெயில் நேரம் படப்பிடிப்பு நடந்துகொண்டிருந்தது. அப்போது, வயதான அமெரிக்க வாழ் இந்தியர் ஒருவர் செட்டிற்குள் வந்தார். அவர் இயக்குநரின் காதில் கரகரப்பான குரலில், ரகசியமாக "நாளை மழை வரும்," என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். அந்த இயக்குநர் அவரை அதோடு மறந்துவிட்டார். ஆனால் அடுத்த நாள் அவர் சொல்லிவிட்டுச் சென்றதுபோல் மழை வந்தது, அதனால் அன்று படப்பிடிப்பு நடக்கவில்லை. அந்த இயக்குநர் அப்போதும், அந்த இந்தியரின் வார்த்தைகளையும் மழை பெய்ததையும் கோர்த்துப் பார்க்கவே இல்லை.

மறுபடியும் ஒருவாரம் கழிந்தது, அதே இந்தியர் மீண்டும் வந்தார், "நாளைக்குப் புயல்," என்று சொல்லிவிட்டு மாயமாய் மறைந்துவிட்டார். இந்த முறையும் இயக்குநரும் மற்றவர்களும் அந்தப் புதிய மனிதர் சொன்னதைக் கவனத்தில்கொள்ளவே இல்லை.

மிகச்சரியாக, அந்த இந்தியர் கணித்துச் சொன்னதைப்போலவே, அடுத்தநாள் மிகப்பெரிய புயல் வந்தது. அன்றைய படப்பிடிப்பையும் அந்த இயக்குநர் ரத்து செய்ய வேண்டியிருந்தது. செயற்கைக் காட்சிகள் அமைக்கப்பட்ட செட்டிங்ஸ் (Settings) அனைத்துமே அந்தப் புயலால் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. அதனால் நிறைய பணம் விரயமானது.

இயக்குநர் அவருடைய உதவியாளரிடம் "அந்த இந்தியரின் உதவி இருந்தால், நாம் அதிகப் பணத்தை மிச்சப்படுத்த முடியும். அவர் மீண்டும் வந்தால் எவ்வளவு பணம் செலவானாலும் சரி, அவருக்கான பணத்தைக் கொடுத்து, அவரை நம்முடனேயே வைத்துக்கொள்ளலாம்," என்று சொன்னார்.

ஆனால் ஒரு மாதமாகியும் அந்த இந்தியர் மீண்டும் திரும்பி வரவே இல்லை. அந்த இயக்குநர் மிகவும் கவலைப்பட்டு, அவரைத் தேடுவதற்கு ஆட்களை அனுப்பினார். இறுதியாக, அவர்கள் அந்த இந்தியரைக் கண்டுபிடித்து, படப்பிடிப்பு நடக்கும் இடத்திற்கு அழைத்து வந்தார்கள்.

அந்த இயக்குநர் இந்தியரிடம் மிகவும் உருக்கமாக, "தயவுசெய்து நாளைய வானிலையைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள். நாளை ஒரு முக்கியமான காட்சியைப் படம் பிடிக்கப் போகிறேன். அதற்கான செட்டிங்குகள் மிகவும் விலை உயர்ந்தவை. நாளைக்கு என்ன நடக்கும் என்று சொல்லுங்கள். நான் உங்களைத்தான் நம்பியிருக்கிறேன்,'' என்று சொன்னார்.

அந்த முதியவர் தோள்களைக் குலுக்கிவிட்டு, "நாளைக்கு என்ன நடக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது. என்னுடைய வானொலி உடைந்துவிட்டது,'' என்றார்.

எந்த முடிவையும் எடுக்கும் முன், அதை ஆராய்ந்து பாருங்கள்; ஆராய்ந்து முடிவெடுங்கள்! இதுதான் இன்றைய கருத்து.

கிருஷ்ணருடைய வார்த்தைகளுடன் இந்த ஆறாவது அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. இந்த அத்தியாயத்தில் அர்ஜுனன் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை.

கிருஷ்ணர் அவருடைய பதில்களை முந்தைய அத்தியாயத்திலிருந்து தொடர்கிறார்.

வரிசைப்படிதான் செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும்பொழுது மற்ற காரணங்களுக்காகச் செய்யப்படும் எல்லாச் செயல்களுமே நின்றுவிடும்.

6.4 இவர் யோக நிலையை அடைந்துவிட்டார் என்று ஒருவரைச் சொல்லவேண்டுமென்றால், அவர் பொருள் சார்ந்த எல்லா ஆசைகளையும் துறந்துவிட்டிருக்க வேண்டும். அதற்குபிறகு அவர் புலன்களின் திருப்திக்காகச் செயல்களைச் செய்வதுமில்லை; பலனை அடிப்படையாகக் கொண்ட செயல்களில் தம்மை ஈடுபடுத்திக்கொள்வதுமில்லை.

கிருஷ்ணர், இதற்கு முன் சொன்ன ஸத்யங்களையே இன்னும் விளக்கமாக தொடர்ந்து சொல்கிறார். அவர் சொல்கிறார், “தான் செய்யும் செயல்களின் பலன்களின் மேல் பற்றில்லாத ஒருவரே துறவி. அவரே கர்மயோகி.”

தயவுசெய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், கர்மா - செயல் புரியும் நிலை, ஸந்யாஸம் - துறவு நிலை. இவை நாம் செய்யும் செயல்களோடு தொடர்பு உடையது அல்ல; இவை நேரடியாக நம் இருப்புத் தன்மையோடு தொடர்பு கொண்டவை.

ஸந்யாஸியாக இருப்பது என்பது ஒரு அந்தஸ்து அல்ல. அது ஒருநிலை. அது மனத்தினுடைய ஒருநிலை.

நீங்கள் கர்மயோகத்தைச் செய்யும் கர்மயோகியாக இருந்தாலும் சரி அல்லது துறவு வாழ்வை மேற்கொண்டிருக்கும் ஸந்யாஸியாகவே இருந்தாலும் சரி, அது எந்தவிதத்திலும் உங்களைப் பாதிக்கப் போவதில்லை.

இத‌ை, ஒருவ‌ர் க்ரு'ஹ‌ஸ்த‌ராக இருந்தாலும் ச‌ரி, தொழிலதிப‌ராக இருந்தாலும் ச‌ரி, தொழிலாளியாக இருந்தாலும் ச‌ரி க‌டைப்பிடிக்க முடியு‌ம். அந்த‌ஸ்து என்ப‌த‌ற்கு இங்கு எந்த‌வித முக்கிய‌த்துவ‌மு‌ம் இல்லை.

ஒருவ‌ர், ஒரு துற‌விக்கான அனைத்து வெளி அடையாள‌ங்க‌ளையும‌் அணிந்திருக்கலாம‌ை. ஆனால‌ை அவ‌ர் இன்னும‌ை முழுமையாக‌ ஸம்சார மாயா, வாழ‌்க்கை என்னும‌ை மாயையில் சிக்கிக் கொண்டிருப்பாா.

ஆதி ச்'ங்க‌ராச்சாரியாா இவ‌ா புராதன இந்தியாவின் ஞான‌மடைந்த‌ குரு. இவ‌ா த‌ம்முடைய ப‌ஜ‌கோவிந்த‌ம் என்ற பாடலி‌ல், துறவிக‌ள் என்ற‌ பெயரி‌ல் சில‌ா த‌ங்க‌ளைத் தாங்க‌ளே எப்படி ஏமாற்றிக்கொள்கின்றார்க‌ள‌ை என்ப‌த‌ையு‌ம், இந்த உலக‌த்த‌ை எப்படி ஏமாற்றுகின்றார்க‌ள‌ை என்ப‌த‌ையு‌ம் மிக அழ‌காக‌ச் சொல்கிறாா.

அவ‌ா சொல்கிறாா, "துறவிக‌ள் அவ‌ாகளுடைய நீண்ட கூந்த‌லைக் கொண்ட‌யாக முடிந்திரூப்பாா்க‌ள‌ை அல்ல‌து மொட்ட‌ையடித்திருப்பார‌்க‌ள‌ை அல்ல‌து பிராயச்சித்த‌ம‌ை என்ற பெயரி‌ல் அவ‌ா க‌ளே அவ‌ா க‌ள‌து த‌லைமுடியை ஒவ்வொன்றாகப் பித்துக்கொள்வாா்க‌ள்; காவி உடுத்துவாா்க‌ள்; க‌ண் இருந்தும‌ை பாா‌க்க மாட்டாா்க‌ள்; இவை அனைத்த‌ையும‌ே அவ‌ாக‌ள‌ை த‌ங்க‌ளுடைய வயிற்றை நிர‌ப்புவ‌த‌ற்காக மட்டுமே செய்வாா்க‌ள்!"

ஒருவருட‌ைய மனப்பான்ம‌ை, அவ‌ர‌ுடைய இருப்புத் த‌ன்மைய‌ை மட்டுமே சாா்ந்தது. கிருஷ்ணாா, முந்த‌ைய அத்தியாய‌த்தின் சார‌த்த‌ை இங்கே அளிக்கிறாா.

பொது ம‌க்க‌ள‌ை மீண்டும் மீண்டும் என்னிட‌ம‌ை, "ஸ்வாமிஜி, ஞான‌ம‌ட‌ைய நாங்க‌ள் எல்லாவ‌ற்ற‌ையு‌ம் துறக்க வேண்டுமா? அப்படிச் செய்துவிட்டா‌ல் எங்க‌ளுடைய வாழ‌்க்க‌ைய‌ை எப்படி ந‌ட‌த்துவ‌து? நாங்க‌ள் ஆன்மீக‌த்தி‌ல் முன்னேற முடியுமா?" என்று கேட்கின்றாா‌்க‌ள்.

நம்மிடம் இருப்பவற்றைப் பற்றிப் பிரச்சினை இல்லை, எப்படியும் அவற்றை நாம் பயன்படுத்தத்தான் போகிறோம். அதுவே நம்முடைய உண்மை நிலை. ஆனால் நம்மிடம் இல்லாதவைதான் பிரச்சினைகளை உருவாக்குகின்றன. உங்களிடம் இல்லாதவற்றைத் துறந்து விடுங்கள். இதுவே போதும், உங்கள் எல்லாப் பிரச்சினைகளும் நீங்கிவிடும்.

பிறகு, உங்களிடம் எவை இருக்கின்றனவோ, அவற்றோடு ஆழமாக, உணர்வுப்பூர்வமாக வாழத் தொடங்குவீர்கள். இதுவரை நீங்கள் சம்பாதித்தவற்றோடு ஆனந்தமாக இருப்பீர்கள்.

நமக்கு நாமே கொடுத்துக்கொள்கிற பெரிய பிரச்சினைகளில் ஒன்றாக இருப்பது என்னவென்றால், ஆசைகள் மற்றும் பொருள்களின் பின்னால் நாம் ஓடுவதுதான். நமக்குத் தேவையானதை நாம் அடைந்துவிட்ட பிறகும்கூட, அதை அனுபவிக்க நமக்கு நேரம் இருப்பதில்லை.

நம்முடைய சந்தோஷம் எதில் இருக்கிறதென்றால், நமது ஆசைகளைப் பின் தொடர்ந்து ஓடுவதில் மட்டும்தான் இருக்கிறது. அதை அடைவதில்கூட கிடையாது! ஒரு ஆசையை அடைந்துவிட்டோமென்றால், பிறகு அடுத்த ஆசையைப் பின் தொடர்ந்து ஓட ஆரம்பித்து விடுவோம். அவ்வளவுதான்.

நம்மிடம் இருப்பதை அனுபவிப்பதில் நாம் நேரத்தைச் செலவழிப்ப தில்லை. ஆனால் நம்மிடம் என்ன இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணுகிறோமோ, அதைத் தேடுவதிலேயே நாம் நேரத்தைச் செலவழித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

நம்மில் பலருக்கு நிகழ்காலம் என்பது அர்த்தமில்லாததாக இருக்கிறது. அதனால்தான் நாம் நிஜத்தைத் தவற விட்டு விடுகிறோம். உண்மையான மகிழ்ச்சியை இழந்து விடுகிறோம்.

எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கற்பனை என்கிற மாயைதான் நமது ஆர்வத்தைத் தூண்டி, நம்மை அதன் பின்னால் இழுத்துச் செல்கிறது. இறுதியில் இது நமக்குத் துக்கத்தையே ஏற்படுத்துகிறது.

ஸம்ஸ்க்ரு 'தத்தில் ப்ரஹ்மசர்யம் என்ற ஒரு அழகான வார்த்தை உண்டு. பல ஸம்ஸ்க்ரு 'த வார்த்தைகளைப் போலவே, இந்த வார்த்தைக்கும் அதற்கு இணையான ஆங்கில வார்த்தை கிடையாது.

இந்த வார்த்தை பலமுறை 'திருமணம் ஆகாதவர்' என்றே மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் 'திருமணம் ஆகாதவர்' என்ற வார்த்தை ப்ரஹ்மசர்யம் என்ற சொல்லுக்கு இணையான வார்த்தை இல்லை.

இந்த வார்த்தைக்கு மிக அழகான அர்த்தம் உண்டு. இதற்கு இணையான வார்த்தை ஏன் இல்லையென்றால், ஆங்கில கலாச்சாரத்தில் இதுபோன்ற நடைமுறை இல்லை. ப்ரஹ்மசர்யத்தின் உண்மையான அர்த்தம் அந்த மொழியில் இல்லை.

ப்ரஹ்ம என்றால் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மை, உண்மையான நிலை, கடவுள் தன்மை என்று அர்த்தம். சர்ய என்றால் 'அதைப்போலவே வாழ்தல்'. இதனுடைய மிகச்சரியான அர்த்தம் 'சொல்வதையே வாழ்தல்' என்பதுதான்.

யார் கடவுளைப் போன்று வாழ்கிறாரோ, யார் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையோடு இசைவாக வாழ்கிறாரோ, யார் உண்மை நிலையோடு வாழ்கிறாரோ அவரே ப்ரஹ்மசாரி.

தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், ப்ரஹ்மசர்யம் என்ற சொல் திருமணமாகாத வரைக் குறிப்பிடுவதில்லை.

> யார் கடவுளைப் போன்று வாழ்கிறாரோ, யார் உண்மை நிலையோடு வாழ்கிறாரோ அவரே ப்ரஹ்மசாரி. ஒரு காலக்கட்டத்தில் அந்த வார்த்தை திருமணமாகாதவர் என்று மொழி பெயர்க்கப்பட்டதால், மக்கள் திருமணமாகாத வரைக் குறிக்க ப்ரஹ்மசர்யம் என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்து விட்டார்கள். உண்மையில் அப்படி இல்லை, ப்ரஹ்மசர்யம் என்ற வார்த்தை பிரபஞ்சஇருப்புத் தன்மையோடு ஒன்றி வாழ்பவரை உண்மை நிலையோடு வாழ்பவரை பற்றற்று வாழ்பவரைக் குறிக்கிறது.

வேதங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள, வாழ்வின் நான்கு நிலைகளில் ஒன்றுதான் ப்ரஹ்மசர்யம். இது, குருவின் ஸாந்நித்யத்தில், குருவின் காலடியில் அமர்ந்து ஒரு மாணவன் கல்வி கற்கும் காலம். வேத முறைப்படி நடக்கும் பள்ளியில், அதாவது குருகுலத்தில் தங்கி, அங்கேயே கழிக்க வேண்டிய காலத்தையே இது குறிக்கிறது.

பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தையை ஏழாவது வயதில் குருவிடம் ஒப்படைத்த பிறகு, அந்தப் பயிற்சிகள் ஆரம்பமாகின்றன. வாலிபப் பருவம்வரை அந்தக் குழந்தை குருவிடமே வளரும்.

குருகுல அமைப்பின் நியதிப்படி, குருகுலத்தில் இருக்கும்வரை அவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்வதில்லை. குருகுல கல்வியின் முடிவில் அந்தக் குழந்தையின் விருப்பம் மற்றும் திறமையின் அடிப்படையில் அவர்கள் க்ரு'ஹஸ்தராகவோ அல்லது ஸந்யாஸியாகவோ தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடங்குகின்றார்கள்.

ஆரம்பக் காலத்தில், குருவின் வழி காட்டுதலுடன் மேற்கொள்ளப்படும் ப்ரஹ்மசர்ய வாழ்க்கைதான் கற்பனைகளை நீக்கி, நிஜத்தில் வாழ்வதற்கான அடிப்படைத் தெளிவை அவர்களுக்கு ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது.

ஆனால் இன்றைய வாழ்க்கையில் நம்மில் பெரும்பாலானவர்கள் கற்பனையிலேயேதான் வாழ்கிறோம். நீங்கள் ஆழ்ந்து உங்களுக்குள் பார்த்தீர்கள் என்றால், நாம் எந்த அளவிற்குப் கற்பனைகளோடு வாழ்கிறோம் என்பது புரியும்.

50 வருடங்களுக்கு முன்புகூட இப்படியில்லை, இந்த அளவிற்குப் பாதிப்பு இல்லை. ஆனால் இன்று தொலைக்காட்சியும் வலை தளமும் நம்மைச் செய்திகளால் மூழ்கடிக்கின்றன.

எந்த அளவுக்கு அவை நம்மைச் செய்திகளால் மூழ்கடிக்கின்றனவோ, அந்த அளவுக்கு அவை நம்மைக் கற்பனைகளிலும் மூழ்கடிக்கின்றன.

எங்களது ஆச்ரமத்திற்கு, ஒரு பத்து வயது சிறுமி தன் பெற்றோருடன் வந்திருந்தாள். "நீ வளர்ந்ததும் யாரை மணந்துகொள்ளப் போகிறாய்?" என்று வேடிக்கையாகக் கேட்டேன். அதற்கு அந்தச் சிறுமி, ஏற்கெனவே திருமணமாகி குழந்தைகளுடன் இருக்கும் ஒரு பெரிய சினிமா நட்சத்திரத்தின் பெயரைச் சொன்னாள்.

இன்றைய காலக்கட்டத்தில் இராமரும் சீதையும் வாழ்ந்திருந்தாலும்கூட, அவர்கள்மீது எறியப்படும் கற்பனைகளால், அவர்கள்கூடத் தடுமாறித்தான் போயிருப்பார்கள்.

நம்முடைய வாழ்க்கையில், வாழ்க்கைத் துணையைத் தேடுவது என்பதே ஒரு கவலைக்குரிய விஷயமாகிவிட்டது. நாம் கற்பனை செய்து வைத்திருக்கும் வாழ்க்கைத் துணையை வேகமாகவும் தீவிரமாகவும் தேடுகிறோம்.

மனித வாழ்க்கை என்னும் ஓட்டப்பந்தயம் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே இருக்க வேண்டுமென்பதற்காகவே, இயற்கை திட்டமிட்டே நம்மை இந்த உறவைத் தேடித் தீவிரமாக ஓடச் செய்கிறது. இந்தச் செயலுக்காகவே நாம் அதிகமான நேரத்தைச் செலவழிக்கிறோம்.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒரு வயதானவர் தினமும் கடற்கரையில் அமர்ந்துகொண்டு, தன்னைக் கடந்து செல்லும் பெண்களை எல்லாம் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அவரைப் பல நாட்களாகக் கவனித்து வந்த ஒரு இளைஞர், இதைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்துடன் அந்த முதிய வரைக் கேட்டார், "ஐயா, தினமும் இங்கு அமர்ந்துகொண்டு, போகும் வரும் பெண்களையெல்லாம் நீங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை நானும் பார்க்கிறேன். உங்களுடைய வயதிற்கு இது முற்றும் மாறுபட்ட செயலாக இருக்கிறது. ஏன் இப்படிச் செய்கிறீர்கள்?''

அதற்கு அந்த வயதானவர், ''ஓ... நான் இதைப் பல வருடங்களாகச் செய்து வருகிறேன். என்னுடைய வாழ்க்கைத் துணையை, என் ஆன்மத் துணையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்,'' என்று சொன்னார்.

அந்த இளைஞர் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார், ''என்ன சொல்கிறீர்கள்! இத்தனை வருடங்களாகத் தேடியும் உங்களுடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்றாற்போல ஒருவர்கூடவா கிடைக்கவில்லை?''

அந்த முதியவர் வருத்தத்துடன் சொன்னார், ''பல வருடங்களுக்கு முன், நான் எனக்குப் பொருத்தமான சிறந்த துணையைக் கண்டுபிடித்தேன்...''

ஒவ்வொருவருமே அவரவர்களுடைய கற்பனைகளுடன் ஒத்துப்போகிற, ஒரு

> நாம் உருவகப்படுத்தி வைத்திருப்பது ஒருபோதும் நிஜத்தோடு பொருந்தாது. ஏனென்றால் உருவகமேகூட கற்பனைதான்!

நாம் உருவகப்படுத்தி வைத்திருப்பது ஒருபோதும் நிஜத்தோடு பொருந்தாது. ஏனென்றால் உருவகமேகூட கற்பனைதான்!

இன்னும் ஒரு சின்ன கதை.

ஒரு கணவனும் மனைவியும் 50 வருடங்களாக ஒன்றாக வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் எப்படிப் பல வருடங்களாக ஒன்றாக வாழ்கின்றார்கள் என்று அனைவருக்கும் ஆச்சரியம், அவர்களது மகள் உட்பட!

ஒரு நாள் மகள் அதைப் பற்றி அம்மாவிடம் கேட்டார். அதற்கு அவரது அம்மா, "ஓ, அது ஒன்றும் பெரிய விஷயம் இல்லை. நீ உன் கண்களை மட்டும் மூடிக்கொண்டு, இது உனக்கு நடக்கவில்லை என்று கற்பனை செய்துகொள், அவ்வளவுதான்!" என்று சொன்னார்.

நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்! பல திருமணங்களில் இதுதான் நடக்கிறது. நம்முடைய கணவன் அல்லது மனைவியை நாம் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

நாம் அவர்களோடு உண்மையாக வாழ்வதுமில்லை, உறவாடுவதுமில்லை. நாம் நம்முடைய சொந்தக் கற்பனைகளுடனும் எண்ணங்களுடனுமே

நம் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறதோ, அதை அப்படியே பார்க்க நாம் நினைப்பதில்லை. அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளவும் நாம் தயாராக இல்லை. நாம் தொடர்ந்து வேலைசெய்து வாழ்க்கையில் வளர்ந்து கொணடே வருகிறோம். ஆனால் வாழ்க்கையை அதன் இயல்பிலேயே பார்க்கமட்டும் நாம் தயாராக இல்லை.

‘ஆண்கள் புதன் கிரகத்திலிருந்தும் பெண்கள் சுக்கிரனிலிருந்தும்’ (Men are from Mars, Women are from Venus) என்று ஒரு புத்தகம் இருக்கிறது.

இந்தக் கதாசிரியர், நிஜ வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் பல விஷயங்களை இந்தப் புத்தகத்தில் விளக்கியிருக்கிறார். அந்தப் புத்தகத்திற்கு வேறு ஏதாவது ஒரு தலைப்பைத்தான் வைக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன். அவர்கள் கண்டிப்பாக வேறு தலைப்பைத் தேட வேண்டும். ஏனென்றால் புதனும் சுக்கிரனும்கூட மிகவும் நெருக்கமானவை! அவை இரண்டும் ஒரே பால்வெளியைச் சார்ந்தவை.

எது எப்படியிருந்தாலும் நம்முடைய வாழ்க்கை கற்பனைகளினால் நிறைந்திருக்கிறது. நம்முடைய வருங்காலத் துணை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றியும் நம்முடைய கற்பனைகள் நிஜத்தோடு பொருந்தவில்லை என்றால் என்ன செய்வது என்பதைப் பற்றியும்தான் நாம் கற்பனை செய்துகொண்டே இருக்கிறோம். நமக்கு ஏற்ற துணையாக மாறி விடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில், நம்மை அவர்களும் அவர்களை நாமும் தொடர்ந்து செதுக்கிக் கொண்டே இருக்கிறோம்.

நாம் ஏற்கெனவே சில எண்ணங்களை உருவாக்கி வைத்திருப்போம். அதற்கு ஏற்றார்போல் உயிருள்ள ஒரு மனிதரை நாம் செதுக்குகிறோம்.

நம் வீட்டில் கேட்கும் சத்தமெல்லாம் அந்த உளி, சுத்தியல்களின் சத்தம்தான்! நாம் தொடர்ந்து செதுக்கிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

ஒரு கல்லைச் செதுக்கி, அழகான சிற்பமாக்கி அதை வீட்டில் வைக்க முடியும். மரத்தைச் செதுக்கினால் மேசை, நாற்காலி போன்ற அழகான பொருள்களாகச் செய்து வீட்டில் வைக்க முடியும். ஆனால் ஒரு வாழும் ஜீவனைச் செதுக்க முடியுமா?

சிவன் தம் மனைவி பார்வதி தேவிக்கு சிவ ஸூத்ரத்தைப்போதிக்கும்பொழுது சொல்கிறார், "ஒரு தம்பதியரின் படுக்கையில் நான்கு பேர் இருக்கின்றார்கள்." ஆச்சரியப்பட்டுப் பார்க்கும் பார்வதி தேவியைப் பார்த்து இதை அவர் விளக்குகிறார். "அங்கே கணவன், மனைவி, கணவனின் கற்பனை மனைவி, மனைவியின் கற்பனைக் கணவன் என நான்கு பேர் இருக்கின்றார்கள்!"

இப்படிப்பட்ட திருமணம் திருமணமே இல்லை. கணவனும் மனைவியும் இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர், மற்றவர் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமென்ற கற்பனையோடு வாழ்க்கை நடத்தும்பொழுது அந்தத் திருமணம் எப்படி உயிரோடு இருக்கும்?

நிகழ்காலத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளுகிறார். அது இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் கற்பனை செய்வதில்லை. அதனால் கற்பனைகளை அப்படியே விட்டு விடுங்கள். நிஜத்தில் வாழுங்கள். அதைத்தான் ப்றஹ்மசர்யம் என்று நான் சொல்கிறேன்.

இங்கே கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், ஒருவர் யாகங்களைச் செய்யாமல் விட்டு விடுவதாலும் தம்முடைய கடமையைச் செய்யாமல் இருப்பதாலும் அவர் ஒரு துறவி அல்லது ஸந்யாஸி என்று அர்த்தம் இல்லை.

அந்தக்காலத்தில் நெருப்பே எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படை. சமைப்பதாக இருந்தாலும் சரி அல்லது ஆன்மீகப் பயிற்சியாகவே இருந்தாலும் சரி, எல்லாவற்றிற்கும் நெருப்பு தேவையாய் இருந்தது.

இன்றைய உலகத்திற்காக, நான், ‘நெருப்பு’ என்ற வார்த்தையை ‘அலைபேசி’ என்று மாற்றிக்கொள்கிறேன். இன்றைய காலக்கட்டத்திற்கு ஏற்ப வேண்டுமென்றால் நாம் "செல்போனையோ, லேப்டாப்பையோ தியாகம் செய்வதால் மட்டுமே ஸந்யாஸி ஆகிவிடலாம் அல்லது கர்மயோகி ஆகிவிடலாம் என்று நினைக்காதீர்கள்,” என்று சொல்லலாம்.

இன்றைக்கு எப்படிச் செல்போனும் லேப்டாப்பும் அடிப்படைத் தேவைகளாகி விட்டனவோ, அதேபோல அந்த நாட்களில் அக்னிதான் வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவையாக இருந்தது.

நாம் எப்படி மக்களுடன் செல்போன் மூலம் தொடர்புகொள்கிறோமோ, அதேபோல் நம்முடைய மூதாதையர்களான ரிஷிகள் நெருப்பின் மூலம் அந்த உயர்ந்த சக்தியோடு தொடர்புகொள்ளும் நுட்பத்தைத் தெரிந்து வைத்திருந்தார்கள்.

இஸ்திரிப்பெட்டி,நுண்ணோக்கி,புகைப்படக்கருவி, லேப்டாப், மின்விசிறி அல்லது அணுகுண்டு எதுவானாலும் எல்லாவற்றையுமே ஒரே ஒரு விஷயத்திற்குள் அடக்கிவிட முடியும். அந்த ஒரே விஷயம், ஒளி அல்லது மின் காந்தத் துகள்களைக் கையாளும் தொழில் நுட்பம்தான்.

விஞ்ஞானிகள் ஒளி சக்தியைக்கொண்டு எல்லாப் பொருள்களையும் உருவாக்கினார்கள். நமது கீழை நாட்டுத் துறவிகள், ஒலி சக்தியைக்கொண்டு எல்லாப் பொருள்களையும் உருவாக்கினார்கள். உண்மையிலேயே புஷ்பகவிமானம் (பறக்கும் ரதம்) நம்மிடமிருந்தது. உண்மையிலேயே நாம் ப்ரம்ஹஸ்திரம் (அணு ஆயுதம்) எய்திருக்கிறோம். எல்லாமே உண்மை. ஆனால் காலப்போக்கில், நாம் அந்த நுட்பத்தைத் தொலைத்துவிட்டோம். அவ்வளவுதான். ஒலி அலைகளைப் பயன்படுத்தும் அறிவியல் தொலைக்கப்பட்டுவிட்டது. இந்த நுட்பங்கள் தொலைந்துவிட்டதால், இந்தப் பொருள்கள் அனைத்துமே கடந்தகாலத்திலும் இருந்தன என்ற உண்மை இன்று கேள்விக்குரியதாக இருக்கிறது.

இல்லை... நாம் அந்தச் சாவியைத் தொலைத்துவிட்டோம். அதனால் பூட்டைத் திறக்க முடியவில்லை. நம்மால் பூட்டைத் திறக்க முடியவில்லை என்பதற்காக, அங்கே பொக்கிஷமே இல்லை என்று நினைக்காதீர்கள்.

கௌரவர்களின் அரசர் திருதராஷ்டிரரின் மந்திரியான சஞ்சயன், டெலிபதி என்னும் முறையில் மஹாபாரதப்போரைத் தம்முடைய அகக்கண்ணாலே பார்த்ததும் சரி, புஷ்பக விமானம் என்ற பறக்கும் ரதம், ப்ரம்மாஸ்திரம் போன்ற உயர்ந்த அக்னி ஆயுதங்களைப் பற்றிய செய்திகளும் சரி, இவை எல்லாமே உண்மைதான். கலாச்சார ஊடுருவல்கள் நடந்தபொழுது, இந்த நுட்பங்கள் எல்லாமே அழிக்கப்பட்டுவிட்டன.

சில வார்த்தைகளை உச்சரிப்பதாலேயே நெருப்பை உருவாக்கும் ஒரு ஸந்யாசியை நான் பார்த்திருக்கிறேன். வேறு ஒன்றும் இல்லை, வெறும் வார்த்தைகளாலேயே அவரால் நெருப்பை உருவாக்க முடிந்தது.

இப்போதும், பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நடக்கும் கும்பமேளா என்ற புனிதநதிநீராடும் திருவிழாவில், இதுபோல நூற்றுக்கணக்கான மக்களை நாம் பார்க்க முடியும்.

ஸந்யாசிகள் தங்களின் தலைகளை மண்ணில் புதைத்தவாறு இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்திற்கும் மேல் அப்படியே இருப்பார்கள். ஒலி சக்தியோடு விளையாடக்கூடிய பலபேர் இருக்கின்றார்கள்.

பத்து வருடங்களுக்கு முன் ஹரித்துவார் கும்பமேளாவில் நான் என் கண்களாலேயே பார்த்தேன். அந்தக் கும்பமேளாவில், ஒரு ஸந்யாசி காற்றில் மிதந்துகொண்டிருந்தார். ஆச்சரியத்துடன் மக்கள் அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அதேபோல் இன்னொரு ஸந்யாசி, கூர்மையும் ஆணிகள் நிறைந்த பலகையின் மேல் அமர்ந்திருப்பதையும் பார்த்தேன்.

ஸந்யாஸி காற்றில் பறப்பதையும் ஆணியின் மேல் அமர்ந்திருப்பதையும் படம்பிடித்து நம்முடைய ஆச்ரமத்தில்கூட வைத்திருக்கிறோம்.

ஒளி சக்தியை வைத்து அறிவியலால் என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமோ, அவை அனைத்தையும் ஸந்யாஸிகள்ஒளி சக்தியை வைத்துச் செய்கின்றார்கள்.

அதனால் கிருஷ்ணர் இங்கே சொல்கிறார், "வெறுமனே தீயைத் துறப்பதால் ஸந்யாஸி ஆகிவிட முடியாது." அதேபோல் இங்கே நான் சொல்கிறேன், "செல்போனைத் துறப்பதால் ஸந்யாஸி ஆகிவிட முடியாது."

மனம், தன்னுடைய எண்ணங்களைத் துறப்பதே உண்மையான துறவு! உண்மையான துறவில் நம் மன அமைப்பு மாறியாக வேண்டும். மனம், தன்னுடைய எண்ணங்களைத் துறந்ததாக வேண்டும். பொதுவாகவே, நம்முடைய உடல் இருக்கும் இடத்தில் மனமும் சேர்ந்து இருப்பதில்லை. நாம் வீட்டில் இருக்கும்பொழுது நம் எண்ணங்கள் அலுவலகத்தில் இருக்கும். நாம் அலுவலகத்தில் இருக்கும்பொழுது வேறு எங்கோ நடப்பதைப் பற்றி எண்ணி கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும். விடுமுறையில் இருந்தால், வேலையைப் பற்றிக் கவலைப்படும்.

உடல் இருக்கும் இடத்திற்கே மனத்தைக் கொண்டு வர வேண்டுமென்றால், முதலில் நமக்குள் நடக்கும் உள் உரையாடலைவிட வேண்டும். அதுதான் துறவுக்கான ஆரம்ப நிலை.

எண்ணங்களை அடக்கக் கூடாது. எந்த அளவிற்கு எண்ணங்களை அடக்குகிறோமோ, அந்த அளவிற்கு அவை வெடிக்கும். பழைய வழிமுறைகளை வைத்தெல்லாம் நம்மால் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. மனத்தை அதன் வழியே செல்ல நாம் அனுமதித்தாக வேண்டியிருக்கிறது.

> நாம் சாவியைத் தொலைத்துவிட்டதால் பூட்டைத் திறக்க முடியவில்லை அதற்காக, அங்கே பொக்கிஷமே இல்லை என்று நினைத்துவிடாதீர்கள். நம் உடல் இருக்கும் இடத்திற்கே அதாவது நிகழ்காலத்திற்கே நம் மனத்தைக்கொண்டுவர நமக்கு நாமே, தொடர்ந்து முயற்சி செய்ய வேண்டும். இறந்துவிட்ட இறந்தகாலத்தில் இருந்தும், இன்னும் பிறக்காத எதிர்காலத்தில் இருந்தும் மீட்டு, இங்கேயே இப்பொழுதே நிகழ்காலத்திலேயே வைத்திருக்க வேண்டும்.

இறந்தகாலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் துறந்து, நிகழ்காலத்திலேயே மனத்தை இருக்கச் செய்வதுதான் உண்மையான துறவாகும்.

வெளி உலக வாழ்க்கைக்குத் தேவைப்படுவனவாகக் கருதப்படும் ‘நெருப்பு’, ‘செல்போன்’ இவற்றை நாம் விட்டு விடுவதால் மட்டுமே துறவு நிகழ்ந்துவிடாது.

நம்முடைய ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கு அவசியமானதாகக் கருதப்படும் மேம்போக்கான சடங்கு சம்பிரதாயங்களை விட்டு விடுவதாலும் துறவு நிகழ்ந்துவிடாது.

உங்களின் உள்ளுணர்வை உண்மையான விழிப்புணர்வுக்குக் கொண்டு வராமல், இவற்றை விட்டு விடுவது மட்டுமே துறவு ஆகாது.

கிருஷ்ணர் சென்ற அத்தியாயத்தினுடைய சாரத்தின் தொடர்ச்சியை இந்த ஸ்லோகங்களில் கொடுத்துள்ளார். அதையே இப்பொழுது அவர் தொடர்கிறார்.

கிருஷ்ணர் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறார். ஸந்யாஸி ஆகவேண்டுமென்பதற்காகத் துறப்பதும், ஆசைகளைத் துறக்காமல் வெளி உலகப் பொருள்களை மட்டும் துறப்பதும் பயனற்றது.

சிறந்த தபஸ்விகள்கூட இந்தக் கிளர்ச்சியில் இருந்து தப்பிக்க முடியாது.

திருவாங்கூரின் மன்னரான ரவிவர்மா வரைந்த ஓவியங்களில் மிகவும் பிரபலமான ஓவியம் ஒன்று, மேனகை என்ற விண்ணுலக தேவதையால் கவரப்பட்ட மிகப்பெரிய தபஸ்வியான விசுவாமித்திரரின் ஓவியம். அதில் மேனகையைப் பார்க்காதிருக்கும்பொருட்டு, தம் கைகளைக்கொண்டு கண்களை மறைத்துக் கொண்டிருப்பார். ஆனால் விரல்களை விரித்து வைத்திருப்பார். அப்படியானால்தான், அந்த விரல் இடுக்கின் வழியே அவரால் மேனகையைப் பார்க்க முடியும் என்பதற்காக!

இவை எல்லாமே உருவகக் கதைகள்தான். விண்ணுலக தேவதைகளே கிடையாது. ஏனென்றால் இங்கே சொர்க்கமும் கிடையாது. இந்திரனும் கிடையாது. யார் தவம் செய்தாலும் ஒவ்வொருமுறையும் இந்திரன் தேவதைகளை அனுப்புவார் என்றால், எல்லா ஆண்களும் உடனடியாக தவம் செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்கள்!

நம்முடைய உள் உலகக் கற்பனைதான் வெளியில் மேனகையாக வருகிறது. வெறுமனே அமருங்கள். தியானம் செய்யுங்கள். நீங்களே பார்ப்பீர்கள்!

நீங்கள் இதற்கு முன்பு பார்த்தேயிராதப் பெண்கள் எல்லாம் உங்கள் முன்னால் வருவார்கள்.

நீங்கள் கற்பனைகளைத் துறக்க வேண்டும்.

அஹங்காரம், நான் என்கிற அடையாளம், மனம் என்று இதை எப்படி வேண்டுமானாலும் பெயரிட்டுக்கொள்ளுங்கள். அங்கிருந்துதான் இந்தக் கற்பனைகள் எல்லாமே உருவாகின்றன.

இந்தப்பாலியான கற்பனைக் காட்சிகள் உங்களை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு, உங்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறது. மனம் நம் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதாக நாம் நினைக்கலாம். ஆனால் உண்மையில், நாம்தான் மனத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறோம். நம் மனம்தான் நம்மைக் கட்டுப்படுத்துகிறது.

இதைத்தான் கிருஷ்ணர், ஸங்கல்பம் - சுய விருப்பம் என்று குறிப்பிடுகிறார். ஏனென்றால் தன்னால் இயக்கப்பட்டு, தன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் புலன்களைத் திருப்தியாக வைத்திருக்கவே மனம் விரும்புகிறது.

ஐம்புலன்களின் மூலம் பார்ப்பதாலும் கேட்பதாலும் நுகர்வதாலும் சுவைப்பதாலும் தொடுவதாலும் நம் மனம், நம்மை மகிழ்ச்சியடையச் செய்து அதன் பிடியில் நம்மை வைத்துக்கொள்கிறது. புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தி, அவற்றைக் கடந்து செல்வதன் மூலம், நம் மனத்தின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட்டு, நாம் உண்மையான துறவு நிலையை அடைய முடியும்.

இதற்கு முந்தைய அத்தியாயங்களில் கிருஷ்ணர் இதைத்தான் சொல்கிறார். "உங்கள் புலன்களைக் கட்டுப்படுத்துங்கள். மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்துங்கள். அப்பொழுதுதான் நீங்கள் என்னை அடைய முடியும்," என்று சொல்கிறார்.

‘நான்’ என்பதைப் பற்றி கிருஷ்ணர் பேசும்பொழுது, நம்முடைய வெளிப்புற அடையாளத்தைத்தான் ‘நான்’ என்று எண்ணி குழம்பி விடுகிறோம். ஆனால் உண்மையில் ‘நான்’ என்பது நம்முடைய உள்ளமையப் பகுதியைத்தான் குறிக்கிறது.

நிஜமில்லாத ‘நான்’ என்கிற இந்த வெளிப்புற அடையாளத்தை நாம் விட்டுவிடும்போது, நம்மால் அவ்வாறு விட்டுவிடமுடியுமானால், அதற்குப் பிறகு நம்முடைய உண்மையான ‘நான்’ என்பது நம்முடைய உள்ளமையப் பகுதிதான் என்பதையும், அதுதான் நம்முடைய உண்மையான அடையாளம் என்பதையும் உணர்ந்துகொண்டு விடுவோம்.

ஒரு சாதாரண மனிதன், தம்முடைய தனித் தன்மை, தம்முடைய உடல், மனம், எண்ணப்பதிவுகள், உணர்வுகள் இவற்றைத்தான் 'நான்' என்று நினைத்துக்கொள்கிறார். இவை வெளி உலகிற்கு நம்மைநாமே வெளிக்காட்டிக்கொள்வதற்கான பாதைகள். 'நான்' வழியாகத்தான் நம்மால் வெளி உலகுடன் தொடர்புகொள்ள முடிகிறது.

பொதுவாக நாம் இரண்டு வகை அடையாளங்களை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம். நாம் நம்மைப் பற்றி வெளி உலகிற்குக் காட்டிக்கொள்ளும் அடையாளம் அஹங்காரம் எனப்படுகிறது. பொதுவாக சமுதாயத்தில் நம்முடைய சாதனைகள், தொழில், நாம் வைத்திருக்கும் உடைமைகள் இவற்றின் அடிப்படையில் இந்த அடையாளம் அமையும்.

இரண்டாவது அடையாளம் மமகாரம். நமக்குள்ளேயே நம்மைப் பற்றி நம்முடைய உள் உலகிற்கு, உள் தளத்திற்கு நாம் வெளிப்படுத்திக் காட்டிக்கொள்ளும் அடையாளம். இந்த அடையாளம் பொதுவாக, நமது எண்ணங்களையும் மன அமைப்பையும் நம்முடைய நம்பிக்கைகளையும் சுய மதிப்பீடுகளையுமே அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கும்.

இந்த இரண்டு அடையாளங்களையும் இணைத்துத்தான் நம்மைப் பற்றி நாமே ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கிக்கொள்கிறோம். அதை நாம் ஆழமான பற்றுடனும் நம்பிக்கையுடனும் பிடித்துக்கொள்கிறோம். நம்முடைய உண்மையான 'நான்' என்பது இந்தக் கற்பனைகளுக்கு எல்லாம் அப்பாற்பட்டது. மனத்தின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட வேண்டுமென்று நீங்கள் விரும்பினீர்களானால், இந்தத் தவறான அடையாளத்தையும் அஹங்காரத்தையும் திருப்திப்படுத்துவதற்காகச் செய்யப்படும் எல்லாச் செயல்களையும் நீங்கள் துறந்தாக வேண்டும்.

நம் புலன்களை நமக்குத் தீனி போட நாம் அனுமதிக்கிறவரை புலன் இன்பங்களினால் நாம் வளர்க்கப்பட்டு, கட்டுப்படுத்தப்படுகி றோம். புலன்இன்பங்கள்நமதுஅஹங்காரத்தைத் திருப்தி செய்து விடுவதால், அதன்பிறகு நம் மனம், நம்மை அதன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துக்கொள்கிறது. நம்முள் நாமே திருப்தியுடன் இருக்கவேண்டுமென்றால், நம்முடைய கற்பனைகளை நாம் துறந்தாக வேண்டுமென்று நம்மை உணரச்செய்வதுதான் யோகா. நம் ஆசைகள், புலன் இன்பங்களின் மூலம் வெளிப்படுத்தப்படும்போதே கரைந்து விடுசிற நிலைதான் யோகா. இந்த நிலையில், நம்முடைய உண்மையான ‘நான்’ உடன் நாம் இணைந்து விடுகிறோம்.இந்த நிலையில், கடவுள் தன்மைக்கும் நமக்கும் எந்த இடைவெளியும் இருப்பதில்லை.

நாம் நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும், ஏற்றுக்கொண்டாலும் ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டாலும், விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் நாம் ‘கடவுள்’. நாம் கடவுள் தன்மையுடையவர்கள்தான்.

ஒன்று, நாம் இதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு, இதை அனுபவப்பூர்வமாக உணர்ந்து, இதை அப்படியே வெளிப்படுத்தவும் முடியும்; இல்லையென்றால் நாம் தொடர்ந்து இதனோடு போரிட்டுத் துக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கவும் முடியும். இதுதான் ஸத்யம்.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒரு மனிதர் தம்முடைய மனைவி ஆற்றில் விழுந்து விட்டதாக கேள்விப்பட்டதும் உடனே மனைவியைக் காப்பாற்றுவதற்காக ஆற்றுக்கு ஓடினார்.

ஆனால் அனைவரும் ஆச்சரியப்படும் வகையில், அந்த மனிதர் ஆற்றில் குதித்து, அதன் போக்கில் செல்லாமல் எதிர்த்திசையில் நீந்தினார்.

இதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த மக்கள் எல்லோரும் “என்ன முட்டாள்தனமான காரியம் இது! நீரோட்டத்திற்கு எதிராக ஏன் நீந்துகிறீர்கள்? உங்கள் மனைவி நீரின் போக்கிலேதான் அடித்துச் செல்லப்பட்டார்,” என்று கத்தினார்கள். அந்த மனிதர் சொன்னார், “உங்களுக்குத் தெரியாது, என் மனைவி ஆற்றில்கூட நீரோட்டத்தை எதிர்த்துத்தான் செல்வாள்.''

நீரின் ஓட்டத்தை எப்போதும் எதிர்த்து நிற்கும் பாறையைப் போல நாமும் இருக்கலாம். ஆனால் அந்த ஆறு மீண்டும் மீண்டும் பாறையை மோதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைத்து அதை மணலாக்கிவிடும்.

இல்லையென்றால், தண்ணீர் எந்தத் திசையில் சென்றாலும் அதன் போக்கிலேயே தம்மை வளைத்துக்கொள்ளும் நாணலாகவும் நாம் இருக்கலாம். நாணலை ஆற்று நீர் எதுவும் செய்யப்போவதில்லை.

நீரின் போக்கிலேயே செல்வதால் நாணல் தண்ணீரிலேயே இருக்கிறது.

நாம் கோழைத்தனமாக இருக்க வேண்டுமென்றோ அல்லது நம் நிழலைப் பார்த்து நாமே பயப்படுபவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றோ, அப்படி இருந்தால்தான் நமக்கு உலகத்தைச் சொந்தமாக்குவதாகவோ அவர் சொல்லவில்லை.

இங்கே பணிவு என்பது கோழைத்தனமும் அல்ல; பயமும் அல்ல! வாழ்க்கையின் போக்கிலேயே நம்மைச் செல்ல அனுமதிக்கும் ஒரு பண்புதான் பணிவு.

த்ரு'ஷ்டி ஸ்ரு'ஷ்டி, ஸ்ரு'ஷ்டி த்ரு'ஷ்டி என்ற இரண்டு வழக்குகள் உண்டு.

த்ரு'ஷ்டி ஸ்ரு'ஷ்டி என்பது அதற்கு அப்படியே எதிர்மறையானது. நாம் இந்த உலகம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறோமோ அதற்கு ஏற்ப உலகத்தை உருமாற்ற நினைப்பது.

உலகத்தின் உண்மை நிலையை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, நம்முடைய கற்பனைகளுக்கு ஏற்றாற்போல் இந்த உலகம் இயங்க வேண்டும் என்று நாம் நினைக்கிறோம்.

நீரோட்டத்திற்கு எதிர்த்திசையில் நீந்திய பெண்மணி சந்தித்த ஆபத்தைப்போலவே, இதுவும் நிச்சயமாக பேராபத்தை வரவழைப்பதற்கான ஒரு நடவடிக்கைதான்.

நமக்கு ஒரே ஒரு வாய்ப்பு மட்டுமே இருக்கிறது. ஒன்று, விதியை நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொள்ள முடியும் என்று நம்பி, வாழ்க்கையின் ஓட்டத்திற்கு எதிரான திசையில் ஓடி, எப்போதும் போராடிக்கொண்டே இருப்பதற்கான வாய்ப்பு அல்லது வாழ்க்கையின் போக்கிலேயே நாமும் சென்று, கடவுள் தன்மையிடம் நம்மை முழுமையாக சரணாகதி செய்துவிட்டு, நாம்ஆனந்தமாக இருப்பதற்கான வாய்ப்பு.

நீர் ஓட்டத்திற்கு எதிர்த்திசையில் சென்றாலும் சரி, இல்லை நீரின் போக்கிலேயே சென்றாலும் சரி நாம் தண்ணீரில்தான் இருக்கிறோம். நாம் புரிந்துகொண்டாலும் புரிந்துகொள்ளாவிட்டாலும், நாம் கடவுள் தன்மை உடையவர்கள்தான்.

வெளி உலக இன்பத்தைத் தரக்கூடிய புலனின்ப ஆசைகளைக் கட்டுப்படுத்தும்பொழுது, நமக்கு உள்ளே இருக்கும் கடவுள் தன்மையை நாம் உணர முடியும்.

‘அடக்குதல்’ இல்லாத உண்மையான ‘துறவு நிலை’ என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிற யோக நிலை இதுவே. இதில் ஆசைகளை அடக்காமலேயே உண்மையான துறவு நிலையை அடைய முடியும்.

ஆசைகளை அடக்குவதற்குப் பதிலாக அங்கு உணர்வு மாற்றம் நடக்கிறது. இந்தப் பாதை ‘நான்’ என்பதை நோக்கியதோ அல்லது புலன்களின் திருப்தியை நோக்கியதோ அல்ல.

உண்மையில் அங்கே ‘அதை நோக்கி’ என்பதே இல்லை. அங்கே குறிக்கோள் கிடையாது. பாதையே குறிக்கோள்; அதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. நம்முடைய வாழ்க்கையை எந்த எதிர்பார்ப்பும் இன்றி வாழ்ந்தோம் என்றால், நம் மனத்தால் கற்பனைக் கோட்டை கட்டவும் முடியாது; புலன்களோடு விளையாடுவதன் மூலம் நம்மைக் கட்டுப்படுத்தவும் முடியாது.

அடுத்ததாகக் கிருஷ்ணர், "துறவிகளால் வடிவமைக்கப்பட்ட யோக முறைகளை ஒருவர் முதலில் செய்யத் தொடங்கும்பொழுது தம்முடைய எல்லாச் செயல்களையும் அந்த முறைப்படிதான் வரிசையாகச் செய்ய வேண்டும். பிறகு மற்ற காரணங்களுக்காகச் செய்யும் செயல்கள் அனைத்துமே தாமாகவே நிறுத்தத்திற்கு வந்துவிடும்," என்று சொல்கிறார்.

இன்று இது யோகாவின் எட்டுப் படிகள் என்று தவறாக விளக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்த எட்டுப் படிகளை தனித்தனியாகவும் வரிசையாகவும் செய்து வந்தோமானால், நாம் எதையுமே, எப்போதுமே அடையப் போவதில்லை. பதஞ்சலியின் நோக்கம் அது அல்ல.

பதஞ்சலி கொடுத்த எட்டுப் பகுதிகளுமே ஒரே நேரத்தில் பயிற்சி செய்யப்பட வேண்டியவையே தவிர, ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அல்ல!

இந்த எட்டில், இரண்டு பகுதிகளின் மூலமாக மட்டும் யோகம் பயில்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. (1) ஆஸனம் - உடற்பயிற்சி (2) ப்ராணாயாமம் - மூச்சுப்பயிற்சி. ஆனால் இந்த இரண்டு பயிற்சிகள் மட்டும்தான் இன்று பெரும்பாலான யோகா ஆசிரியர்களால் கற்றுத் தரப்படுகின்றன. இதனால் என்ன பயன்? உண்மையான பலன் அதிலிருந்து கிடைக்கப்போவதில்லை.

பதஞ்சலியின் அஷ்டாங்க யோகம் அதன் இறுதிப் பலனாக மட்டுமல்ல, அதன் பாதையாகவும் ஆனந்தத்தையே உள்ளடக்கியதாக இருக்கிறது. அதை முறையாகப் பயிற்சி செய்யும்பொழுது ஆனந்தம் என்பது நாம் அடையவேண்டிய இலக்காக மட்டும் இருப்பதில்லை; செல்கிற பாதையும் ஆனந்தமாகவே இருந்துவிடும்.

எந்த யோகா பயிற்சியாளராவது, அவர் செய்யும் யோகத்தை ஆனந்தமாகச் செய்வதை நீங்கள் எப்போதாவது பார்த்திருக்கிறீர்களா?

அவர்கள் எப்போதும் உடலை வற்புறுத்தி, மூச்சைக் கட்டுப்படுத்தி, தன்னைத்தானே வேதனைப்படுத்திக்கொண்டும் முகத்தைச் சுழித்துக்கொண்டும் இருக்கின்றார்கள். ஆனால் இதெல்லாம் எதற்காக?

பதஞ்சலி ஒருபோதும் அவர்களைத் தங்களைத் தாங்களே இப்படிச் சித்ரவதைக்கு உள்ளாக்கிக்கொள்ளும்படி சொல்லவில்லை; அவர்களது மாணவர்களைச் சித்ரவதை செய்யும்படியும் சொல்லவில்லை.

அவர்கள் யோகாவில் டீலக்ஸ் யோகா, சூப்பர் டீலக்ஸ் குண்டலினி யோகா, உடனடி ஞானத்திற்கான கிரியா யோகா என்று பல பகுதிகளைச் சேர்த்திருக்கின்றார்கள்.

நம்பிக்கை இழந்த நிலையில் நிறைய மக்கள் தீர்வுக்காகக் காத்திருப்பதால், அந்த ஆசிரியர்களுக்கு மாணவர்கள் பஞ்சமே எப்போதும் இருப்பதில்லை.

வாழும் வழி என்ற ஒரு அமைப்பை பதஞ்சலி உருவாக்கியுள்ளார். உள் மற்றும் வெளிக்கட்டுப்பாடுகளான யம மற்றும் நியமவில் ஆரம்பிக்கும் அவருடைய யோக முறைகள் நம் உடல், மனம் மற்றும் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. இந்த எட்டு நிலைகளுமே நம் விழிப்புணர்வை அதிகமாக்குகின்றன. எட்டுப் பகுதிகளில் ஒன்றான யமவில் மட்டுமே ஐந்து பிரிவுகள் உள்ளன. அதில் ஒன்றுதான் ஸத்யம். நாம் இதைத் தீவிரமாகப் பயிற்சி செய்தோமென்றால், அது நம்மை ஞானத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும்.

மற்றொரு பகுதி, ப்ரஹ்மசர்யம் அதாவது ‘ஜீவன் முக்தனாகவே’ வாழ்வது. இது உண்மை நிலையோடு ஒன்றி வாழ்வதைக் குறிக்கிறது.

யோகத்தின் எட்டு நிலைகளுமே ஒன்றுக்கொன்று இணையாக செய்யப்படவேண்டிய முறைகளே, அது வரிசைப்படி செய்யும் முறை அல்ல. இதன் ஒவ்வொரு பகுதியுமே முழு விழிப்புணர்வோடு செய்யப்பட்டால், நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு தனிச் செயலுமே நம்மை இயற்கையோடு இணைத்துவிடும்.

நாம் இயற்கையிடம் நாமாகவே சரணாகதி அடைந்து விடுவோம். உண்மையான யோக நிலையான ஸமாதி நிலையை நாம் அடைந்து விடுவோம். முதல் பகுதியான யமவின் மற்றொரு பகுதி அஹிம்ஸா. மதம், அஹிம்ஸையை நம்மிடம் அவசியம் இருக்க வேண்டிய ஒழுக்க நெறியாகவே போதிக்கிறது. நாம் அஹிம்ஸாவாதியாக இருந்தால் சொர்க்கத்திற்குச் செல்வோம் என்றும் வன்முறைவாதியாக இருந்தால் நரகத்திற்குத்தான் செல்வோம் என்றும் போதிக்கிறது.

> உண்மை நிலையோடு வாழ்வதே ஜீவன்முக்தி நிலை.

ஆனால் நான் சொல்கிறேன், எந்த ஒழுக்கத்தையும் கடைப்பிடிக்க முடியாது. எல்லோருமே கொடுக்கத் தயாராக இருப்பது, ஆனால் எடுத்துக்கொள்ள ஒருவரும் விரும்பாத ஒன்றுதான் அறிவுரை, போதனை!

எந்தவொரு ஒழுக்க நெறியையும் கடைப்பிடிப்பது என்பது மிகவும் கடினமான செயல்தான். ஆனால் அதில் நாம் வெற்றி பெற்றுவிட்டோமென்றால், பிறகு நாம் பைத்தியமாகி விடுவோம். ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில் வல்லவராக நாம் இருந்தோமென்றால், நாம் நிச்சயம் அடக்கப்பட்டவர்களாகத்தான் இருப்போம். அதன் காரணமாக நாம் துக்கத்திலும் மனச் சோர்விலும் தள்ளப்படுவோம்.

ஒழுக்க நெறிகளை நாம் புரிந்து கடைப்பிடித்தோமென்றால், அது ஒருபோதும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒழுக்கமாக இருக்காது. அது நம்மோடு ஒன்றிவிடும். அது நம்மில் ஒரு பாகமாகவே மாறிவிடும். நாமும் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையோடு இணைந்து விடுவோம். சொர்க்கம் நரகம் என்பது உண்மையல்ல. நாம் ஒழுக்கத்தை, நரகத்திற்குப் பயந்தோ சொர்க்கத்திற்கு ஆசைப்பட்டோ கடைப்பிடித்தோமென்றால், நாம் வளரவில்லை என்றுதான் அர்த்தம்.

அஹிம்ஸை அல்லது துன்புறுத்தாமை என்பதை ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அதன் பிறகு நாம் நம்முடைய நடை, பேச்சு என்று எல்லாவற்றிலுமே, அதை வெளிப்படுத்தி,வெளி உலகிலும் பரவச் செய்வோம்.

அப்பொழுது விலங்குகள் கூட நம்மால் ஈர்க்கப்படும். இந்தப் பூமிக்கு நம்முடைய இருப்பே ஒரு ஆசீர்வாதமாகிவிடும்.

யமவின் மற்றொரு விதிகளில் ஒன்று ஸத்யம் உண்மையாயிருத்தல். ஸமாதி என்ற எட்டாவது நிலையை அனுபவித்த பிறகுதான் இந்த ஸத்யம் நமக்குள் நடக்கும். ஸமாதி அல்லது ஞானத்தை அனுபவிக்காதவரை நம்மால் ஸத்யத்தைப் புரிந்துகொள்ளவோ, உணரவோ, வாழவோ முடியாது.

ஞானத்தை அடையாதவரை அது ஒரு செய்தி, ஒரு கருத்து, ஒரு புலனுணர்வு அவ்வளவுதான். ஸத்யம் அல்ல. நம்முடைய ஐந்து புலன்களின் மூலம் உணர்ந்த ஒரு உண்மையாக மட்டுமே அது இருக்கும்.

நாம், இந்த உலகத்தையும் நமக்குள் சேர்த்து வைத்திருக்கும் சமுதாய அறிவையும் கட்டுப்பாடுகளையும் இன்னும் பலவற்றையும் நம்முடைய 120 டிகிரி பார்வையில் மட்டுமே உணர்கிறோம்.

நாம் ஞானத்தை அடையும்பொழுது மட்டும்தான், நம்மால் 360 டிகிரியில் எல்லாப் பக்கங்களையும் பார்க்க முடியும். ஸத்யத்தை அப்படியே உணர முடியும்.

நாம் ஸமாதியை அனுபவித்த பிறகுதான், யம மற்றும் நியமவின் ஒழுக்க விதிமுறைகள் உறுதியாக நிற்கும்.

நாம் நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும், ஏற்றுக்கொண்டாலும் ஏற்றுக்கொள்ள விட்டாலும் நாம் கடவுள் தன்மை உடையவர்கள். நாம் நம்முடைய கடவுள் தன்மையின் இயல்பைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்வதற்காக, நம் முன்னோர்களான ஞானிகள் எட்டுக் கோட்பாடுகளைக் கொண்ட இந்த அருமையான யோக முறையை உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கின்றார்கள்.

நவீன காலத்தில் உடல் ஆரோக்கியத்திற்காக மட்டும்தான் யோகா செய்யப்படுகிறது. நல்ல ஆரோக்கியம் என்பது யோகா செய்வதால் வரும் ஒரு துணைபொருளே அன்றி, அதுவே இறுதியானது அல்ல.

நம்முடைய அருமையான ஞானிகள் இந்தக் கோட்பாடுகளை உருவாக்கியதற்கான உண்மையான காரணம், இந்த விதிமுறைகளை யார் ஒருவர் பயிற்சிசெய்கிறாரோ அவரை அவருக்குள் இருக்கும் கடவுள் தன்மையை உணரச் செய்வதற்காகத்தான்.

கடவுள் தன்மையை உணர்வதற்கு யோகம்தான் நேரடியான நுட்பம். இந்த ஸூத்ரங்களை மாற்றியமைக்கவோ அல்லது நவீனமயப்படுத்தவோ முடியாது. மேலும் அதைப்பகுதி பகுதியாகவோ அல்லது துண்டு துண்டாகவோ பயிற்சி செய்ய முடியாது.

தமக்குள் இருக்கும் கடவுள் தன்மையை உணர்வதற்கு, ஒருவர் இந்தச் ஸூத்ரங்கள் எந்த முறையில் சொல்லப்பட்டு உள்ளதோ, அவற்றை அப்படியே பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

யோகாவின் இந்த எட்டுப் பகுதிகள் நாம் செய்யும் எந்தவொரு செயலையுமே மேலும் சிறப்பாக்கும். உதாரணத்திற்கு, நாம் யாரிடமாவது பேசிக் கொண்டிருக்கும்பொழுதுகூட, ஸத்யத்தைப் பேச வேண்டுமென்ற விழிப்புணர்வோடுதான் இருப்போம்.

நாம் ஒரு செயலைச் செய்கிறோம் என்றால், நம் விழிப்புணர்வு முழுவதும் அந்தச் செயலின் மீதே இருக்கும்.

யோகாவை ஒரு நாளில் குறிப்பிட்ட மணி நேரம் மட்டுமே செய்யப்பட வேண்டிய உடற்பயிற்சியாகவோ, விதிமுறைகளாகவோ பார்க்கக் கூடாது.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நுழைந்து, பிறகு அதுவே நம் வாழ்க்கை முறையாக மாறிவிடும்.

இந்தக் கால நவீனமனிதன்கூட தான் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலிலும் இந்தக் கோட்பாடுகளைப் பயன்படுத்தி யோகி ஆகலாம்.

இது நடந்தால், எல்லா வெளி உலகச் செயல்களும் தானாகவே நின்றுவிடும்.

நான் ஒரு சிறந்த யோக ஆசிரியரால் அஷ்டாங்க யோகம் பயிற்றுவிக்கப் பட்டேன். அவர் எனக்கு மூன்று வயது இருக்கும்போதே பயிற்சி யைத் தொடங்கிவிட்டார். அப்போது அவர் நூறு வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார். நான் உண்மையிலேயே பதஞ்சலியே இறங்கி வந்திருப்பதாக நம்பினேன். அவர் பதஞ்சலியின் யோக ஸூத்ரத்துடன் அந்த அளவிற்கு ஒன்றியிருந்தார். அப்பொழுது அவர் என்னைச் செய்யச் சொன்ன பல பயிற்சி களைச் செய்வதற்கு எனக்கு வெறுப்பாக இருக்கும். அவர் என்னை திருவண்ணாமலையில் உள்ள அருணாச்சலேஸ்வரர் கோயிலின் தூண்களில், ஒரு கையைப் பின்னால் வைத்தபடி, ஒரு கையால் மட்டும் தூண்களைப் பிடித்துக்கொண்டு, அதில் ஏறச் செய்தார்.

ஆனால் இந்தப் பயிற்சிகள்தான், நான் ஞானத்தேடுதலுடன் நாடு முழுவதும் ஆன்மீகப்பயணம் சென்றபொழுதும், இமயமலைக்குச் சென்றபொழுதும், நான் எதிர்கொண்ட எல்லாவிதமான கடுமையான, கஷ்டமான சூழ் நிலைகளையும் பொறுமையுடன் தாங்கிக்கொள்ளும் பக்குவத்தை என் உடலுக்குக் கொடுத்தன. எல்லா விதமான கஷ்டமான சூழ்நிலைக்கும் என் உடல் ஈடுகொடுத்தது இந்தப் பயிற்சியால்தான்.

எனக்கு எப்படி க் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டதோ அதே முறையில்தான் அஷ்டாங்க யோகத்தை இப்பொழுது நான் உங்களுக்குக் கற்றுத் தருகிறேன். இது நித்ய யோகா என்றழைக்கப்படுகிறது. நித்ய யோகாவின் பாதையும் நோக்கமும் ஆனந்தம்தான்.

ஸம்ஸ்க்ரு தத்தில் யோகா என்ற சொல்லிற்கு 'இணைதல்' அல்லது 'இறையோடு ஒன்றாகும்' என்று பொருள்.

உண்மையில் யோகாஎன்ற சொல் 'இணைத்தல்' என்னும் செயல்முறையையே குறிக்கிறது. யோகா செய்வதில் உள்ள முக்கியமான மூன்று விஷயங்கள் என்னவென்றால், பயணம் பாதை மற்றும் செயல்முறை. யோகாவைப் பற்றி ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நமக்கு இது அதிர்ச்சியாக இருக்கலாம். ஆனால் இதுதான் ஸத்யம். என்னுடைய அனுபவத்தில் நான் கண்ட ஸத்யம் இது.

நீங்கள் உடலை அசைக்கும்பொழுது, எந்த எண்ணத்தை, நோக்கத்தை, ஸம்ஸ்காரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்களோ, அந்த ஸம்ஸ்காரம் உங்களுக்குள் நுழைந்து, உங்கள் உடலிலிருந்து தானாகவே அனுபவமாக வெளிப்படும்.

சும்மா உட்காருவது உட்பட எந்த உடல் அசைவு என்றாலும், நீங்கள் ஆரோக்கியம் கிடைக்கும் என்று திடமாக நம்பினால், ஆரோக்கியம் சுலபமாக உங்களுக்குள் நடந்துவிடும்.

இது நம்மை இன்னுமொரு முக்கியமான தீர்மானத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. நாம் எந்த முறைகளில் இந்த யோக ஆஸனங்களைச் செய்கிறோம் என்பது முக்கியம் இல்லை. அந்த ஆஸனங்களைச் செய்யும்பொழுது, நாம் எந்த எண்ணம் எந்தக் கருத்தோடு உடலை அசைக்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம். புரிந்துகொள்ளுங்கள், நம்முடைய உடல்கூட எண்ணப்பதிவுகளால் ஆனதே. நாம் நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும், நம்முடைய சொந்த இயல்புகளை, நம்மை அறியாமலேயே வெளிப்படுத்துபவர்களாக இருக்கிறோம். ஏனென்றால் நம்முடைய எண்ணப்பதிவுகள் நம்முடைய தசைகளிலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

இந்த ஸத்யத்தை அனுபவப்பூர்வமாக உணர ஒரு எளிய நுட்பம், காலையில் ஒரு பத்து நிமிடங்கள் மட்டும் உங்கள் உடலை ஆனந்தம் நிரப்பப்பட்ட பையாக பாவனை செய்யுங்கள்.

பிறகு, உங்கள் உடலை நீங்கள் எப்படியெல்லாம் விரும்புகிறீர்களோ அப்படியெல்லாம் அசையுங்கள். உங்கள் உடல் வேலை செய்யவும் ஆனந்தத்தை அனுபவித்து வெளிப்படுத்தவும் ஆரம்பித்துவிடும்.

இந்த ஆனந்த நிலையை நாம் அனுபவித்து உணரும்பொழுது, புலன்களைத் திருப்திப்படுத்தும் ஆசைகளும், லட்சியத்தின் பின்னால் ஓடுவதும் தானாகவே நின்றுவிடும். இந்த ஆனந்தம் வெளி உலகத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக, சுதந்திரமான ஒன்றாக இருக்கிறது.

அது உடல் மற்றும் மனத்தைக் கடந்த நிலை. இந்த ஆனந்த நிலை பரவி, பாய்ந்து வெளிப்பொருள்களைத் தொட முடியும். ஆனால் வெளிப்பொருள்கள் இந்த உள் ஆனந்தத்தைத் தொட முடியாது.

கேள்வி: ஸ்வாமிஜி, கிருஷ்ணர் யோகாவைப் பற்றி என்ன சொல்கிறாரோ அதற்கும் நாம் எதை யோகா என்று இன்று செய்துகொண்டு இருக்கிறோமோ இதற்கும் மிகவும் வித்தியாசமாயிருக்கிறதே. இது ஒரே

நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதைப்போல, கிருஷ்ணர் அல்லது பதஞ்சலி சொல்லியவற்றில் சில பயிற்சிகளை மட்டுமே இன்று செய்யப்படும் யோகாவில் செய்கிறோம்.

கிருஷ்ணர் சொன்ன யோகா, உடல், மனம் மற்றும் உயிரை ஒன்றாக்குவதைப் பற்றியது. இந்த சிறிய 'நான்', பெரிய 'நான்' ஆகிய பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையோடு இணைவதைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். நம்முடைய உண்மை நிலையினைக் கண்டுபிடிப்பதைப் பற்றிச் சொல்கிறார்.

'இணைத்தல்' என்பதும் இதனுடைய நோக்கம் அல்ல. இது ஒரு பயிற்சி. அங்கே முடிவும், முடிவிற்கான முயற்சியும் ஒன்றே. அதனால் லட்சியமும் லட்சியத்திற்கான பாதையும் ஒன்றுதான். அவற்றைப் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது.

மக்கள் கிருஷ்ணர் சொன்ன அறிவுரைகளைப் பின்பற்றும்பொழுது, அவர் சொன்னதைப்போல யோகா பயிற்சி செய்யும்பொழுது, பலர் அர்ஜுனன் உணர்ந்ததைப்போலவே அவர்களுடைய உண்மையான இயல்பை உணர்ந்துகொள்வார்கள். தங்களைப் பற்றிய ஸத்யத்தை உணர்ந்துகொள்வார்கள். அவர்கள் ஞானியாகின்றார்கள்.

இந்தச் செயல்முறையின்பொழுது, நம்முடைய தனிப்பட்ட சக்தி, பிரபஞ்ச சக்தியோடு கலக்கிறது. நம்முடைய உடலிலும் மூச்சிலும் பல மாற்றங்கள் நடப்பதால், மனம் ஆழ்ந்த அமைதிக்குப் போய், சலனமற்ற நிலையை அடைகிறது.

உடலில் நடக்கும் இந்த மாற்றங்களை ஆஸனா - ஆசனங்கள் என்றும் மூச்சில் ஏற்படும் மாற்றங்களை ப்ராணாயாமம் - மூச்சுப் பயிற்சி என்றும் குறிப்பிடுகிறோம்.

பதஞ்ஜலியும் மற்ற துறவிகளும் இந்த உணர்வு மாற்றங்களைக் கூர்ந்து கவனித்து அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தினார்கள். ஞானம் அல்லது ஸமாதி நிலையை அடைவதற்காகச் செய்யப்படும் செயல்முறைகளின்பொழுது, நமது உடல் மன அமைப்பில் ஏற்படும் மாற்றங்களைக் கவனித்து, அதை அடிப்படையாக வைத்து, அஷ்டாங்க யோகத்தைப் பதஞ்ஜலி நமக்கு உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார்.

இந்த மொத்தச் செயல்முறையில் ஆசனங்களும் மூச்சுப்பயிற்சியும் ஒரு பகுதிதானே தவிர, இன்று நடைமுறையில் கருதப்படுவதுபோல் அவை மட்டுமே யோகா அல்ல.

te தயவுசெய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், உடலும் மனமும் ஆன்மாவோடு இயைந்து செல்லவேண்டுமென்றால், உடலும் மனமும் இணைந்து ஒரே மாதிரியாக இயங்கிட வேண்டும்.

யோகாவின் உச்சத்தை அடைய, மனத்திற்குத் தீவிர உத்வேகம் இருக்க வேண்டும்; அதற்கு ஏற்றாற்போல் உடலின் அசைவுகளும் இருக்க வேண்டும். மனம் மிகவும் முக்கியமானது. அதனால்தான் பதஞ்ஜலி அவருடைய ஆராய்ச்சி நூலில், "யோகா என்பது மனத்தை நிறுத்துதல்," என்ற கூற்றுடன் தொடங்குகிறார். இது மிகவும் ஆழமான கூற்று, மிகவும் உண்மையான கூற்றும்கூட! இப்பொழுது நித்ய யோகாவைக் கற்றுக்கொடுக்க, பயிற்சியளிக்கப்பட்ட ஆச்சார்யர்களை நியமித்துள்ளோம். இது பதஞ்ஜலி முனிவரின் உடல் மொழியிலிருந்து வடிவமைக்கப்பட்டது.

யோகா என்பது நம் அசைவுகளில் உயிர்த்துடிப்பைச் சேர்ப்பது, நம் உயிர்த்துடிப்பில் அசைவுகளைச் சேர்ப்பது அல்ல! அலுவலகத்தில் அமர்ந்து வேலை செய்பவர்கள்கூட, அவர்களைச் சுறுசுறுப்பாக வைத்துக்கொள்ளப் போதுமான அசைவுகளைச் செய்கின்றார்கள்.

என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யுங்கள், ஆனால் அதை விழிப்புணர்வோடு செய்யுங்கள்.

நித்ய யோகா, நமக்கு விழிப்புணர்வோடு இருக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. மேலும் ஒரு சிறு அசைவைக்கூட தியான மன நிலையோடு செய்வதன் மூலம், அதை எப்படி நமக்குள் விழிப்புணர்வையும் ஆனந்தத்தையும் க்கொண்டு வரக்கூடிய செயலாக மாற்றிக்கொள்ள முடியும் என்பதை நமக்குக் காட்டுகிறது.

இதுதான், கிருஷ்ணர் சொல்ல நினைத்தது, பதஞ்சலி சொல்லியது!

சொல்லப்பட்ட ஸத்யங்கள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டவை என்பதைக் குறிப்பது அல்ல இது. நாம் இந்த ஸத்யங்கள் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் சாவிகளையும் குறியீடுகளையும் தொலைத்துவிட்டோம்.

இவற்றை, ஒரு சிறிய எல்லைக்கு உட்பட்ட நம்முடைய புலன்களின் மூலம் புரிந்துகொள்கிறோம். பிறகு நம்முடைய அரைகுறையான தர்க்க அறிவை அதில் பொருத்திப் பார்த்து, நாம் புரிந்துகொண்டதுதான் சரி என்று நினைத்துக்கொள்கிறோம்.

இறுதியில் அது சிறப்பான முறையில் செயல்பட்டு, நமக்கு லாபகரமான தொழிலை உருவாக்கினால் நாம் சந்தோஷமடைகிறோம். ஆனால் அதில் ஏதாவது பிரச்சினை ஏற்பட்டது என்றால், இருக்கவே இருக்கிறார் பதஞ்சலி நாம் பழி போடுவதற்கு!

6.8 யார் ஒருவர் ஆன்மீக அறிவைப் பெற்றிருப்பதனால் மன நிறைவுடன் இருக்கிறாரோ, யார் ஒருவர் தனது புலன்களை வென்றிருக்கிறாரோ, யாருக்குக் கல்லும் தங்கமும் ஒன்றுபோல் தோன்றுகிறதோ மேலும் யார் ஒருவர் தம்மிடம் இருப்பதைக் கொண்டு மன திருப்தியுடன் இருக்கிறாரோ, அவர் தம்மை உணர்ந்து, தன்னsub உறுதியாக நிலைபெற்றவர் என்று கருதப்படுகிறார். மேலும் அவர் ஞானி என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

6.9 நேர்மையான நலன்விரும்பிகள், உள்ளன்புள்ள கொடையாளிகள், உதாஸீனர்கள், மத்தியஸ்தர்கள், பொறாமை உள்ளவர்கள், நண்பர்கள், எதிரிகள், பக்தர்கள், பாவிகள் என எல்லோரையும் சமமான மன நிலையோடு, ஆழ்ந்த உணர்வோடு பார்க்கும் ஒருவர்தான் உண்மையிலேயே உயர்ந்தவராகக் கருதப்படுகிறார்.

நீங்களே உங்களின் நண்பன்; நீங்களே உங்களின் எதிரி.

"உங்கள் இருப்புத் தன்மையின் மூலம் உங்களை நீங்களே உயர்த்திக்கொள்ளுங்கள். உங்களை நீங்களே தாழ்த்திக்கொள்ளாதீர்கள்." என்னுடைய ஸத்ஸங்கங்களில் இரண்டு முறைக்கு மேல் ஏதாவது ஒரு கீதையின் ஸ்லோகத்தைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன் என்றால், அது இதுதான்.

மொத்தக் கீதையினுடைய சாரமே இந்த ஸ்லோகம்தான் என்று என்னால் சொல்ல முடியும்.

இந்த ஒரு உபதேசமே கீதையின் முழு சாரத்தையும் கொடுத்துவிட்டது.

முந்தைய அத்தியாயத்தின் கடைசியில், நாம், 'செய்தல்' மற்றும் 'வைத்திருத்தல்' என்ற நிலையிலிருந்து 'இருத்தல்' என்ற நிலைக்கு மாறுவது எப்படி என்று பார்த்தோம்.

பொதுவாக நாம் எல்லோரும் 'வைத்திருத்தல்' என்பதில்தான் சிக்கிக்கொண்டு உள்ளோம். நாம் வைத்திருக்கும் உடைமைகளின் மீதே நாம் எப்போதும் கவனமாக இருக்கிறோம்.

நாம் எப்போதும் நம்முடைய அந்தஸ்தைப் பற்றிய உணர்வுடன்தான் இருக்கிறோம்.

எப்போதும் 'நான்' என்ற உணர்விலும் 'என்னுடையது' என்ற உணர்விலும் இருக்கிறோம். உடைமைகளை இழப்பது, நம்முடைய அஹங்காரத்தையும் அடையாளத்தையும் ஆழமாகப் பாதிக்கிறது.

கொஞ்சம் புத்திக் கூர்மையுள்ள ஒருவர் 'வைத்திருத்தல்' என்பதிலிருந்து 'செய்தல்' என்ற நிலைக்குச் செல்வார். அதாவது செயலற்ற நிலையில் இருந்து சுறுசுறுப்பு என்ற நிலைக்குச் செல்வார். பிறகு 'செய்தலில்' இருந்து 'இருத்தல்' என்கிற நிலைக்கு அதாவது 'சுறுசுறுப்பிலிருந்து செயலாற்றும் திறமையுடன்கூடிய செயலற்ற நிலையான ஸத்வ நிலைக்குச் செல்வார். நாம் எல்லோரும் என்றாவது ஒரு நாள் அடைந்தே ஆக வேண்டிய நிலை இது!

இந்த ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்: ஒருவர் தம்முடைய இருப்புத் தன்மையின் உதவியால் தம்மைத்தாமே வெளிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்; தம்மைத்தாமே தாழ்த்திக்கொள்ளக் கூடாது. இந்த இருப்புத் தன்மைதான், கட்டுறு மனப்பாங்கு கொண்ட ஆன்மாவின் நண்பன்; நண்பன் மட்டுமல்ல எதிரியும்கூட!

நீங்களே உங்களின் நண்பன், நீங்களே உங்களின் எதிரி. உங்களை நீங்களே உயர்த்திக்கொள்ளும் நுட்பத்தை நீங்கள் தெரிந்துகொண்டீர்கள் என்றால், நீங்களே உங்களின் நண்பனாகி விடுவீர்கள். நீங்களே உங்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டீர்கள் என்றால், நீங்களே உங்களின் எதிரியாகி விடுவீர்கள்.

நம்முடைய சென்ற வகுப்பில் (அத்தியாயம்

5) உங்களின் மூன்றாவது கண்ணில், ஆஜ்ஞா சக்ராவில் உங்கள் மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தும் நுட்பத்தைப் பத்து நாட்களுக்குப் பயிற்சி செய்யுமாறு சொல்லியிருந்தேன்.

நீங்கள் எதைப் பயிற்சி செய்தாலும், இயற்கையாகவே நீங்கள் முதலில் தோல்விதான் அடைகிறீர்கள்.

உடனே நீங்கள் அதை மறந்து விடுவீர்கள்; அதன் பிறகுதான் "ஓ நான் பயத்தோடு வேலையை ஆரம்பித்திருக்கிறேன்," அல்லது "நான் பேராசையுடன் வேலை செய்ய ஆரம்பித்திருக்கிறேன்," என்று உணர்கிறீர்கள்.

நீங்கள் ஏதாவது ஒரு வேலையைச் செய்ய ஆரம்பிக்கும்பொழுது, இயற்கையிலேயே அங்கே சில பிரச்சினைகள் இருக்கத்தான் செய்யும்.

ஒரு சின்ன கதை:

பெரிய ஆன்மீக இயக்கம் ஒன்று பழங்குடி இன மக்களுக்குச் சேவை செய்வதற்காக ஒரு துறவியை அவர்கள் இருப்பிடத்திற்கு அனுப்பியது. சென்ற சில நாட்களுக்குள்ளேயே அந்தத் துறவியைப் பற்றிய குற்றச்சாட்டுக் கடிதங்கள் அதிகமாகத் தலைமை அலுவலகத்திற்கு வந்துகுவிந்தன. அந்தக் கடிதங்களைப் படித்த பிறகு, தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தவர், "நாம் சரியான ஆளைத்தான் நியமித்திருக்கிறோம், கவலைப் படாதீர்கள்," என்று சொன்னார். செயலாளர், "இத்தனை குற்றச்சாட்டு கடிதங்கள் கிடைத்த பிறகும் ஏன் இப்படிச் சொல்கிறீர்கள்," என்று வியப்போடு கேட்டார்.

அதற்குத் தலைவர், "குற்றச்சாட்டுகள் வந்திருக்கின்றன என்றால், அவர் ஏற்கனவே வேலையை ஆரம்பித்துவிட்டார் என்று அர்த்தம். அங்கு ஏதோ ஒரு வேலை நடந்துகொண்டிருக்கிறது,"என்று பதில் சொன்னார்.

நாம் புதிதாக எதைச் செய்ய ஆரம்பித்தாலும் அதில் எப்போதும் மூன்று நிலைகள் இருக்கும். முதலாவது எதிர்த்து நிற்றல். இரண்டாவது தவிர்த்தல். மூன்றாவது ஏற்றுக்கொள்ளல். எதிர்த்து நிற்றல், தவிர்த்தல் இந்த இரண்டையுமே நாம் தவிர்க்க வேண்டும்.

இந்த முறையில்தான் எல்லாமே ஆரம்பிக்கிறது. நாம், நம் உடல் - மன அமைப்புக்குள் அதாவது நமக்குள் என்ன செய்ய ஆரம்பித்தாலும் இதே முறையில்தான் நாம் வளர ஆரம்பிக்கிறோம்.

முதலில எதிர்த்து நிற்றல்:

நாம் மீண்டும் மீண்டும் தோல்வி அடைவோம். மறந்து விடுவோம். உடனே நமது உடல் - மன அமைப்பு அதை எதிர்த்து நிற்கும். நாம், சிக்கல்களையும் குற்றச்சாட்டுகளையும் விவாதங்களையும் உருவாக்க நம்மால் இயன்ற அளவுக்கு முயற்சி செய்வோம்.

சில நேரங்களில் நம்மால் கிருஷ்ணரின் போதனைகளைக் கடைப்பிடிக்க முடியாதபொழுது, நாம் கிருஷ்ணரையே குறைசொல்ல ஆரம்பித்து விடுவோம்.

நிறைய மக்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன், அவர்களால் கிருஷ்ணரின் போதனைகளைப் பின்பற்ற முடியாதபொழுது, கிருஷ்ணர் மீது குற்றம் சுமத்த ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

"எப்படிப்பட்ட கிருஷ்ணரைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்? அவர் எப்போதும் காதல் செய்துகொண்டே இருந்தார். எப்போதும் பெண்களுடனேயே இருந்தார். என்ன மாதிரியான மனிதர் அவர்?"

கிருஷ்ணரைக் குறை சொல்வதன் மூலம்

கிருஷ்ணரிடம் இருந்து நாம் சுலபமாகத் தப்பித்துக்கொள்ள முடியும்.

நம்மால் இந்த உபதேசங்களைப் பின்பற்ற முடியாதபொழுது, நாம் செய்வதுதான் சரி என்று நம்மை நாமே நியாயப்படுத்திக்கொள்ள ஆரம்பித்து விடுவோம்.

நாம் இவற்றை பின்பற்றாதபொழுது, இயற்கையிலேயே நம்முடைய இருப்புத் தன்மை, நம் மனசாட்சி நமக்கு மனவேதனையைக் கொடுக்கிறது. அதனால்தான் நாம் சரியான செயலைத்தான் செய்கிறோம் என்று நம் மனசாட்சியை நம்பவைக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதற்கு நாம் ஏதாவது ஒரு காரணத்தைத் தேடவேண்டியிருக்கிறது.

கிருஷ்ணரை நம்மால் பின்பற்ற முடியாத காரணத்தால், நாம் அவரைக் குற்றம் சாட்டுகிறோம். கிருஷ்ணரின் உபதேசங்களைத் தவிர்க்கவும் அதிலிருந்து தப்பிக்கவும் இதுதான் அருமையான வழி.

நம்முடைய இருப்புத் தன்மை கிருஷ்ணரை எதிர்த்து நிற்கும்பொழுது, நாம் அதை வளர அனுமதித்தால், நாம்தான் நமக்கு எதிரி.

இதைத்தான் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், "நீங்களே உங்களை உயர்த்திக்கொள்ளலாம்." அப்படிச் செய்யவில்லையென்றால் நாமே நமது மோசமான எதிரியாகி விடுவோம்.

ஒரு நல்ல நண்பனைப் போல, நமக்கு நாமே உதவிக்கொண்டு நம்மை நாமே உயர்த்திக்கொள்ளலாம் அல்லது ஒரு மோசமான எதிரியைப் போல நம்மை நாமே புண்படுத்திக்கொண்டு, நம்மை நாமே தாழ்த்தியும் கொள்ளலாம்.

புத்தரின் கடைசி போதனை, ஆத்ம தீபோ பவ, "உங்களின் இருப்புத் தன்மையே உங்களை வழி நடத்தும் ஒளியாக இருக்கட்டும்!" புத்தர் அவரது உடலைவிட்டுப்போகும் நேரத்தில் அவருடைய சீடர்கள் அவரைக் கேட்டார்கள், "குருவே தயவு செய்து, உங்களுடைய இறுதி உபதேசத்தை ஒரு வார்த்தையில் எங்களுக்கு அளியுங்கள்."

புத்தர் சொன்னார், "உனக்கு நீயே ஒளியாய் இருந்துகொண்டு, உன்னை உணர்வதற்கு நீயே வழிகாட்டியாய் இரு! உனக்கு நீயே வழி காட்டுபவனாய் இரு, உள் இருப்பை உனக்கு வழிகாட்ட அனுமதி,"என்று சொல்கிறார். இங்கே கிருஷ்ணர் இதையேதான் சொல்கிறார். உங்கள் இருப்புத் தன்மையால் உங்களை நீங்களே மேலே கொண்டுவாருங்கள்.

நீங்களே உங்களை உயர்த்திக்கொள்ளவில்லை என்றால், யாராலும் உங்களுக்கு எதுவும் செய்ய முடியாது.

ஒரு நாள் ஏதேச்சையாக இன்டர்நெட்டில், '240 டாலருக்கு சூப்பர் டீலக்ஸ் குண்டலினி யோகா' என்ற விளம்பரத்தைப் பார்த்தேன். குண்டலினி சக்தியை எழுப்புவதற்கு ஒருவர் எதுவுமே செய்யத் தேவை இல்லை என்று அது சொல்கிறது. உங்களின் குண்டலினி சஃக்தியைத் தானாகவே ஸஹஸ்ரார சக்ரத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் ஒரு மாற்றுவழிப் பாதையைப் பற்றிச் சொல்லி அதை அவர்கள் விற்கின்றார்கள். நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் அந்த மாற்றுவழித் தொடர்பை உங்களுக்குள் ஏற்படுத்த அவர்களை அனுமதிக்க வேண்டியது மட்டும்தான். பிறகு உங்களின் குண்டலினி சஃக்தி ஸஹஸ்ராரத்திலேயே எப்போதும் இருக்கும்.

எனக்கு ஒரே அதிர்ச்சி! எப்படி யாரோ ஒருவர் உங்கள் குண்டலினி சஃக்தியை எழுப்ப முடியும்? உண்மையான ஞான குரு மட்டுமே நம்முள் மறைந்திருக்கும், புதைந்திருக்கும் சக்தியை மேலேழுப்ப முடியும். ஆனால் அதே நிலையில் நாம் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டுமென்றால், நாம் நம்முடைய சொந்த உழைப்பையும் போட்டால் மட்டுமே முடியும்.

நமக்கு ஒரே ஒருகணம் மட்டும்தான் ஸதோரி என்ற அனுபவத்தை அவர்களால் கொடுக்க முடியும். ஆனால் அந்த உணர்விலேயே தொடர்ந்து இருப்பதும் ஸமாதி நிலையை அடைவதும் நம்மால் மட்டுமே செய்ய முடியும். நாம் மட்டுமே நமக்கு உதவிக்கொள்ள முடியும்.

ஒருவர் புத்தரிடம் சென்று, "குருவே ஞானம்தான் இறுதியானது என்று உங்களுக்குத் தெரியும். நீங்கள் ஏன் அதை எல்லோருக்கும் கொடுக்கக் கூடாது? நீங்கள் ஏன் எங்கள் எல்லோரையும் ஞானிகளாக்கக் கூடாது?" என்று கேட்டார்.

அதற்குப் புத்தர், "ஓ! உனக்கு ஞானம் வேண்டுமா? எல்லோருக்கும் நான் ஞானத்தைக் கொடுக்க வேண்டுமென்று நீ நினைக்கிறாயா? தயவுசெய்து நீ சென்று உண்மையிலேயே எத்தனை பேர் ஞானம் வேண்டுமென்று விரும்புகின்றார்கள் என்று ஒருகணக்கு எடுத்து வா," என்றார்.

அதற்கு அந்த மனிதர் சொன்ன பதில் இது: "அவர்கள் வீட்டிலிருந்து இங்கே வந்து,

நம் வீட்டிற்கு விருந்தினர்கள் வரும்போதெல்லாம் நம் வீட்டிலுள்ள பொருள்களைக் காட்டி, "இது டெல்லியிலிருந்து வாங்கி வந்தது. இது நியூயார்க்கிலிருந்து வந்தது, இந்தச் சிலை ஜப்பானிலிருந்து வந்தது," என்று சொல்கிறோம்.

அதேபோல இந்த ஞானத்தைக் காட்டி, "ஓ! இந்த ஞானம்... உனக்கு பரமஹம்ஸ நித்யானந்தரைத் தெரியுமா? அவர் எனக்குக் கொடுத்தார்.

அவருடைய கீதை ஸத்ஸங்கத்திற்கு நான் சென்றிருந்தேன். அப்போது அவர் எங்களுக்கு இதைக் கொடுத்தார். இது பார்க்க எப்படி இருக்கிறது?" என்று வேண்டுமானால் நாம் சொல்லிக்கொள்ளலாம்.

இன்னும் ஒரு காட்சிப் பொருளாக அதை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறோம். ஆனால் அதற்காக நாம் உழைக்கவோ, சவாலை ஏற்றுக்கொள்ளவோ தயாராக இல்லை. அதற்குப் பொறுப்பெடுக்கவும் நாம் தயாராக இல்லை.

அதனால்தான் புத்தர், "நீங்கள் பந்தங்களில் கட்டுண்டு கிடப்பதற்குக்கூட உங்களுக்குச் சுதந்திரம் அளிக்கிற அளவுக்கு பெருந் தன்மை மிக்கது பிரபஞ்ச சக்தி.

உங்களைப் பந்தப்படுத்திக்கொள்வதும் சுதந்திரமாக்கிக்கொள்வதும் உங்கள் விருப்பமே. சுதந்திரம்கூட, கட்டாயப் படுத்தப்படக் கூடாது.

கட்டாயப்படுத்தப்பட்டால், சுதந்திரம்கூட சுதந்திரம் இல்லை. அதனால் உங்களுக்கு நூறு சதவீதம் வாய்ப்பு இருக்கிறது. உங்களைப் பந்தப்படுத்திக்கொள்வதும் சுதந்திரமாக்கிக்கொள்வதும் முழுக்க முழுக்க உங்களைப் பொறுத்ததுதான்.

கடவுள் மிகவும் உயர்ந்தவர். அதனால்தான் அவர் பந்தப்படுத்திக்கொள்ளவும் அல்லது விடுவித்துக்கொள்ளவும் நமக்குச் சுதந்திரம் அளித்திருக்கிறார்," என்று சொல்கிறார்.

இங்கே கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், " உங்களை நீங்களே விடுவித்துக்கொள்ளுங்கள்.

நீங்களே உங்களை விடுவித்துக்கொள்ளாவிட்டால் வேறு யாராலும் உங்களை விடுவிக்க முடியாது.

உங்களுக்கு நீங்களே உதவிக் கொண்டீர்களானால், நீங்களே உங்களின் சிறந்த நண்பராவீர்கள். இல்லையென்றால் நீங்களே உங்களின் மோசமான எதிரி."

இது ஒரு முக்கியமான உபதேசம். இதை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதன் முழுப் பொருளையும் புரிந்துகொள்ள நாம் அடுத்த இரண்டு ஸ்லோகங்களைப் பார்ப்போம். அதன் பிறகு அந்த ஸ்லோகங்களின் பொருளுக்குள் நுழைவோம்.

ஒரு சின்ன கதை:

அப்துல்லா ஒரு சிறந்த சூஃபி ஞானி. அவர் எப்போதும் பரவசத்தோடும் பேரானந்தத்தோடும் இருந்தார்.

அவருடைய சீடர்களில் ஒருவர் அவரைக் கேட்டார், "குருவே, நீங்கள் எப்படி இவ்வளவு ஆனந்தமாக இருக்கிறீர்கள்? நீங்கள் துக்கப்பட்டு நான் எப்போதுமே பார்த்ததில்லை. நீங்கள் எப்போதும் ஆனந்தமாக இருக்கிறீர்கள். இது எப்படிச் சாத்தியம்?"

அப்துல்லா பதிலளித்தார், "தினமும் காலை நான் படுக்கையிலிருந்து எழும்போது, என்னை நானே கேட்பேன், 'அப்துல்லா, இன்றைக்கு உனக்கு என்ன வேண்டும்? இன்று ஆனந்தமாக இருக்க வேண்டுமா? அல்லது துக்கப்பட வேண்டுமா?' மனம் எதைத் தேர்ந்தெடுக்கும்? இயல்பாகவே அது ஆனந்தமாக இருப்பதைத்தான் தேர்ந்தெடுக்கும். பிறகு, உடனே நான் மனத்திடம் சொல்வேன்: 'சரி ஆனந்தமாக இரு,' அவ்வளவுதான்!"

நாம் நினைக்கலாம் "இது எப்படி அவ்வளவு சுலபமாக இருக்கும்?" தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், நம்முடைய இருபத்தி நான்கு மணி நேர நடைமுறைச் செயல்களைப் பற்றி நமக்குத் தெரியும்.

அடுத்த இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்திற்கு என்ன நடக்கும் என்று நமக்குத் தெரியும். விபத்துக்களோ அல்லது லாட்டரியில் பரிசு கிடைப்பதோ மிகவும் அரிது. அன்றாட வாழ்க்கை நடைமுறையில், பொதுவாக என்ன என்ன நடக்கும் என்று நமக்குத் தெளிவாகத் தெரியும். இதை நாளை காலை முயற்சி செய்து பாருங்கள்.

உங்களது தினசரி நடவடிக்கைகளை ஆனந்தத்தோடு எதிர்கொள்ளப் போகிறீர்களா அல்லது துக்கத்தோடு எதிர்கொள்ளப் போகிறீர்களா? என்பதை மட்டும் நீங்கள் முடிவு செய்யுங்கள். அன்றாட வேலைகளை மகிழ்ச்சியுடன் எதிர்கொள்ளப் போகிறீர்களா அல்லது எப்போதும் இருக்கும் நீளமான தொங்கப்போட்ட முகத்துடன் எதிர்கொள்ளப் போகிறீர்களா? என்பதை நீங்களே முடிவு செய்யுங்கள்.

உங்களுக்குத் தேர்ந்தெடுக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. நீங்கள் நீளமாக முகத்தைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு சென்றாலும் சரி இல்லை சிரித்த முகத்தோடு சென்றாலும் சரி, உங்களுடைய அன்றாட வேலைகள் அதேதான்.

நான் எப்போதும் மக்களுக்குச் சொல்வதுண்டு, "வலி, தவிர்க்க முடியாதது; ஆனால் துக்கம் என்பது தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது."

நம்மால் ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்க முடியும்; நம்மால் தேர்ந்தெடுக்க முடிந்த அந்த ஒன்று நம் மனப்பான்மைதான்.

நம் உள் உலகத்தையும் நாம் தேர்ந்தெடுக்க முடியும். நமக்கு அதற்கு முழுச் சுதந்திரம் இருக்கிறது. இது முழுக்க முழுக்க நம்முடைய சொந்த முடிவுதான். இதற்கு யாரையும் குற்றம் சொல்ல முடியாது.

வலி என்பது துக்கத்தைச் சார்ந்தது அல்ல, வலி என்பது வெளி உலகைச் சார்ந்தது. துக்கம் என்பது உள் உலகம் சார்ந்தது.

இது முழுவதும் நம்முடைய தேர்வுதான். சொர்க்கமோ, நரகமோ நம்முடைய விழிப்புணர்வின் தேர்வுதான். மக்கள் எப்போதும் இன்னுமொரு கேள்வியை வைத்திருப்பார்கள், "நான் துக்கப்படத்தான் விரும்புகிறேன் என்று என் மனம் சொன்னால் நான் என்ன செய்வது?"

துக்கப்படுங்கள், அவ்வளவுதான். அதில் என்ன இருக்கிறது? நம் மனம் துக்கத்தை அனுபவிக்க விரும்பும்போது, துக்கமும் மகிழ்ச்சியாக நமக்கு மாறிவிடும். அதனால்தான் நாம் துக்கத்தை அனுபவிக்க விரும்புகிறோம். இப்படித்தான் துக்கம்கூட நமக்கு மகிழ்ச்சியாக ஆகி விடுகிறது.

அதனால் நீங்கள் தினமும் காலை எழும்போது உங்கள் மனத்தைக் கேளுங்கள், "இன்று உனக்கு என்ன வேண்டும்?" உங்கள் மனம் ஆனந்தத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தால், மனத்திடம் "ஆனந்தமாக இரு," என்று சொல்லுங்கள். அவ்வளவுதான். விழிப்புணர்வுடன் கூடிய இந்த ஒரே ஒரு முடிவானது உங்களுடைய வாழ்க்கையின் தரத்தையே மாற்றிவிடும்.

இதை மூன்று நாட்கள் அல்லது ஒரு வாரத்திற்குச் செய்ய வேண்டுமென்று சங்கல்பம் எல்லாம் எடுக்காதீர்கள். நீங்கள் மறந்து விடுவீர்கள்.

ஒவ்வொரு நாளும் அடுத்துவரும் இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்திற்கு மட்டும் முடிவெடுங்கள்.

மக்கள் உடனடியாக நினைப்பார்கள், "என்னுடைய வாழ்க்கை முழுவதிற்கும் நான் இன்றே முடிவெடுக்கிறேன்." இல்லை! நீங்கள் மறந்து விடுவீர்கள். நீங்கள் எங்குத் தொடங்கினீர்களோ அதே இடத்திற்குத் திரும்பி வந்து விடுவீர்கள். நீங்கள் அடுத்த நாள் திரும்ப வரும்போது அதே முகத்தோடுதான் இருப்பீர்கள். வேண்டாம். அதனால் உங்கள் வாழ்க்கை முழுவதிற்கும் என்று முடிவெடுக்காதீர்கள். ஒரே ஒரு நாளைக்கு மட்டும் முடிவெடுங்கள்.

அப்போது மட்டும்தான் உங்களால் அதைச் செயல்படுத்த முடியும். இல்லையென்றால், அதே பழைய முகத்தைத்தான் நீங்கள் பெற்றிருப்பீர்கள்.

இந்த இயற்கையான முகத்தைப் பற்றி ஒரு சின்ன கதை:

புதிதாக வந்த இளைஞர்களுக்கு ஒரு மடத்தின் தலைவர் மக்களுக்கு எப்படிப் போதனை செய்வது என்பதைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

பொதுக் கூட்டத்தில் மக்களிடம் பேசும்போது எப்படிப் பேச வேண்டும் என்பதைப் பற்றிய நுணுக்கங்களை அவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

அவர் சொன்னார், "நாம் பேசம்பொழுது நம்முடைய மொத்த உடலுமே நாம் சொல்வதை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

நாம் எதைப் பற்றிப் பேசுகிறோமோ, அந்த எண்ணத்தை நம் முகம் வெளிப்படுத்த வேண்டும். நாம் சொர்க்கத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, நம்முடைய கண்கள் ஒளிர வேண்டும், நம் மொத்த உடலும் ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

நாம் சொர்க்கத்தின் ஆனந்ததைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்த வேண்டும். நம் முகத்தில் ஒளிவீச வேண்டும்."

அவர் மேலும் தொடர்ந்தார், "நாம் நரகத்தைப் பற்றிப் பேசும்பொழுது, நாம் எப்படி இருக்கிறோமோ அப்படியே இருந்தால் போதும். மக்கள் புரிந்துகொள்வார்கள்!"

குறைந்த பட்சம், நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையில், தொடர்ந்து அந்த நீளமான முகத்தையே நம் இயல்பான முகமாக வைத்துக்கொள்ளாமல் இருப்போமாக!

விவேகானந்தர் சொல்கிறார், "நீங்கள் மன அழுத்தத்தில் இருந்தால், உங்கள் அறையை விட்டு வெளியே வராதீர்கள். இந்த உலகத்தில்போதுமான துக்கம் இருக்கிறது. நீங்கள் வெளியே சென்று இன்னும் மேலும் மேலும் துக்கத்தைப் பரப்பாதீர்கள்.”

நாம் மனத்தை வெல்லும்போது, சந்தோஷம், துக்கம் இரண்டுமே ஒன்றுதான். நாம் அவற்றால் பாதிக்கப்பட மாட்டோம்.

இந்த அத்தியாயம் முழுவதுமே, கிருஷ்ணர் புலன்களைப் பற்றியும், நம் புலன்கள் எப்படி வேலை செய்கின்றன என்பதைப் பற்றியும், நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பற்றியும் சொல்கிறார்.

முடிவுகளை எப்படி எடுக்கிறோம் என்பதை இப்போது பார்க்கலாம்.

முதலில், உதாரணமாக நாம் கண்களின் மூலமாகத்தான் எதையாவது பார்க்கிறோம். இங்கே பார்வைப் புலனை உதாரணமாகக் கொடுத்திருக்கிறேன். ஆனால் இதை நாம் மற்ற புலன்களான சுவைத்தல், நுகர்தல் போன்ற எந்தப் புலனை வேண்டுமானாலும் அந்த இடத்தில் வைத்துப்பார்க்கலாம்.

இப்போது இந்தக் கணம் நீங்கள் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதையே உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். முதலில் உங்களின் கண்கள் அந்தப் படம் அல்லது காட்சியைப் படம் பிடிக்கிறது.

உண்மையில், கண்ணின் உள்ளே இருக்கக்கூடிய புலன்சார்ந்த சக்திதான் இந்தப் பார்க்கும் வேலையைச் செய்கிறது.

தயவுசெய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், கண்கள் தானாகப் பார்ப்பதில்லை; சக்திதான் கண்களின் மூலம் பார்க்கிறது.

சில நேரங்களில், நீங்கள் இசையை ஆழ்ந்து கேட்டு ரசித்துக் கொண்டிருப்பீர்கள். உங்கள் கண்கள் அகலமாகத் திறந்திருக்கும். ஆனால் அப்பொழுது யாராவது உங்கள் முன்னால் நடந்து சென்றால்கூட உங்களுக்குத் தெரியாது. உங்கள் உடல் சார்ந்த கண்களால் நீங்கள் பார்ப்பதில்லை என்பது இதன் மூலம் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. புலன்சார்ந்த சக்தியின் மூலம்தான் நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள்.

எதையாவது நாம் ஆழ்ந்து படித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அந்த நேரத்தில், நம்மைச் சுற்றி ஏற்படும் எந்தச் சத்தத்தையுமே நாம் கேட்பதில்லை. நாம் காதுகளின் மூலம் கேட்பதில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது.

வேறு ஏதோ ஒன்று காதுகளின் மூலம் கேட்கிறது அல்லது கண்களின் மூலம் பார்க்கிறது. அந்த ஏதோ ஒன்றுதான் இந்த்ரிய என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதுதான் புலன் சார்ந்த உறுப்புகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் சக்தி.

உங்கள் கண்களால் என்னென்ன பார்க்கிறீர்களோ அந்த மொத்தப் பட்டியலுமே எங்குச் செல்கிறதோ அது சக்ஷு என்று அழைக்கப்படுகிறது.

நாம் பார்க்கக்கூடிய காட்சி அல்லது படம் அந்த சக்ஷுவிற்கே செல்லும். சக்ஷுவில் ஒரு முக்கியமான வேலை நடக்கும். அங்கு அந்த மொத்தப் பட்டியலும் டிஜிட்டல் பட்டியலுக்கு மாற்றப்படுகிறது. இது கிட்டத்தட்ட கணினியில் உள்ள Digital Signal Processor&ஐப் போன்றது.

நாம் ஏதாவது ஒரு தகவலைக் கணினியில் செயல்படுத்த வேண்டுமென்றால், அது டிஜிட்டல் (Digital) ஆக மாறவேண்டும். படம் அல்லது சப்தம் எதுவாக இருந்தாலும் அது டிஜிட்டல் பட்டியலாக மாற்றப்பட வேண்டும்.

இதேபோல், மனத்தின் உள்ளே, எந்தச் செயல் நடக்க வேண்டுமென்றாலும் அது மொத்தமுமே Bio-Signal file அல்லது Digital file ஆக மாற்றப்பட வேண்டும்.

நீங்கள் பகுத்து ஆராயவும் பொருள்களை ஒதுக்கி வைக்கவும் ஆரம்பிக்கிறீர்கள். ந இதி, ந இதி - ‘இது அல்ல, இது அல்ல’ என்று சொல்லவும் ஆரம்பிப்பீர்கள்.

முதலில் உங்கள் மனம் சொல்லும் “இது ஒரு மரம் அல்ல, இது ஒரு விலங்கு அல்ல, இது ஒரு பாறை அல்ல.” இப்படி ஒதுக்கி வைக்கும் செயல்முறை சித்தத்தில் நடக்கும்.

இந்த ‘இது அல்ல’ என்ற செயல்முறை முடிந்தபின், இந்தப் பட்டியல் மனஸ், மனத்திற்குச் செல்கிறது.

மனத்தில்தான் ‘அது என்ன பொருள்?’ என்கிற அடையாளம் காணும் செயல்முறை நடைபெறுகிறது. ‘இது அதுதான், இது அதுதான்’ என்று மனம் அடையாளம் கண்டு சொல்கிறது.

இந்த அடையாளம் காணும் செயல் மனத்தில் நடக்கிறது. நம் மனம் சொல்கிறது, “காவி உடை அணிந்து ஒருவர் நின்று கொண்டிருப்பதை நான் பார்க்கிறேன். அவர் கீதையை விளக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்.” 'இது அதுதான்' என்ற அடையாளம் காணல் மனத்தில் நடக்கிறது.

பிறகு இந்தப் பட்டியல் புத்தி, அறிவுக்குச் செல்கிறது. "எனக்கும் இந்தக் காட்சிக்கும் என்ன உறவு? இந்தக் காட்சிக்கும் எனக்கும் என்ன தொடர்பு? அவருடன் அல்லது அந்தக் காட்சியுடன் நான் எந்தவிதத்தில் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறேன்," என்கிற பல்வேறு கேள்விகளுடன், இந்தப் பகுத்து ஆராயும் செயல் புத்தியில் ஆரம்பிக்கிறது. இதற்கு முன் நடந்த அனுபவங்களை எல்லாம் அடிப்படையாகக்கொண்டு நம்முடைய புத்தி பகுத்து ஆராய ஆரம்பித்துவிடும்.

நாம், 'நான்கு அல்லது ஐந்து முறை நான் இவருடைய ஸத்ஸங்கத்தைக் கேட்டிருக்கிறேன். அது மிகவும் பயனுள்ளதாய் இருந்தது' என்றும் நினைக்கலாம் அல்லது 'அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை' என்றும் நினைக்கலாம்.

எது எப்படி இருந்தாலும் நம்முடைய புத்தி சில முடிவுகளை எடுக்கிறது ; இது சரி, இது தவறு, நாம் இதை விரும்புகிறோம், நாம் இதை விரும்பவில்லை என்று ஏதோ ஒரு வழியில் நம் புத்தி விடையளித்துவிடும்.

கடந்தகால அனுபவங்களை அடிப்படையாகக்கொண்டு, நம்முடைய புத்தி அந்தப் பட்டியலின் மீது 'ஆமாம்' அல்லது 'இல்லை' என்று எழுதுகிறது.

பிறகு இந்த மொத்தப் பட்டியலுமே அஹங்காரத்துக்குச் செல்லும். அஹங்காரம் ஆணைகளை இடும்.

புத்தி, "ஆமாம் நான் நேற்று இவருடைய ஸத்ஸங்கத்தைக் கேட்கும்போது மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன்,"என்று சொன்னால், "இங்கேயே உட்கார்ந்து தொடர்ந்து ஆழ்ந்து கவனி,"என்று அஹங்காரம் சொல்லும்.

"இல்லை, இல்லை, நான் நேற்று என் நேரத்தை வீணாக்கி விட்டேன். இது சலிப்பாக இருக்கிறது. இது எனக்கானது அல்ல,"என்று புத்தி சொல்லுமானால் பிறகு அஹங்காரம் உடனே ஆணையிடும் "வா, நாம் கிளம்பலாம் வீட்டில் செய்வதற்கு ஏகப்பட்ட வேலைகள் உள்ளன." அஹங்காரம் ஆணையிட்ட அந்தக் கணமே, தானாகவே நம்முடைய மொத்த இருப்புத் தன்மையுமே அதைச் செயல்படுத்தத் தொடங்கிவிடும். இந்த முறையில்தான், நாம் தகவல்களைப் பெற்று, செயல்படுத்தி அதற்கு விடையளிக்கிறோம்.

தகவல்கள் புலன்கள் மூலம் பெறப்பட்டு, இந்த முறையில் செயல்முறைப்படுத்தப்பட்ட பிறகுதான் விடை அளிக்கப்படுகிறது. இப்படித்தான் நம் புலன்கள் வேலை செய்கின்றன.

இப்போது கிருஷ்ணர் இங்கே ஒரு முக்கியமான குறிப்பை வைக்கிறார். அவர் சொல்கிறார், "ஆனந்தத்தின் உச்சியை அடைந்த ஒருவருக்கு, மகிழ்ச்சி துக்கம், வெயில் குளிர்ச்சி, மரியாதை அவமரியாதை எல்லாமே ஒன்றுதான்."

இந்த அத்தியாயம் முழுவதும் கிருஷ்ணர் 'புலன்கள்' என்ற இந்த ஒரு கருத்திற்குத்தான் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்திருக்கிறார்.

சந்தோஷம் துக்கம், வெப்பம் குளிர்ச்சி, மரியாதை அவமரியாதை இவை எல்லாம் ஒரு மனிதனுக்கு எப்படி ஒரே மாதிரியாக இருக்க முடியும்? இது எப்படிச் சாத்தியம்?

முதலாவதாக, புலன்கள் இந்த வேலையைச் செய்யும்போது, நம்முடைய கடந்தகால அனுபவங்களை அடிப்படையாகக்கொண்டுதான், நாம் 'ஆம்' அல்லது 'இல்லை' என்கிற முடிவையே எடுக்கிறோம்.

தயவுசெய்து தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், நமக்கு மிகவும் ருசியாகத் தெரிகிற ஒன்று, நம் பக்கத்து வீட்டுக்காரருக்கு விஷத்தைப்போல இருக்கலாம்.

ஏன் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்? அவ்வளவு தூரத்திற்குக்கூடப் போகத் தேவை இல்லை. உதாரணத்திற்கு கணவன் மனைவியையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

நமக்கு ஏதோ ஒன்று பிடிக்கும் ஆனால் அதைக் கணவனோ அல்லது மனைவியோ வெறுப்பார்கள்.

ஒரு வேலையைச் செய்ய வேண்டுமென்றால் மூன்று வழிகள் உள்ளன. முதல் வழி, அந்த வேலையைச் செய்வதற்கு யாரையாவது கூலிக்கு அமர்த்துங்கள்.இரண்டாவது வழி, நீங்களே அதைச் செய்யுங்கள். மூன்றாவது வழி, உங்கள் வாழ்க்கை துணைவிடம் அதைச் செய்யக்கூடாது என்று சொல்லுங்கள்.

எது எப்படியிருந்தாலும் எப்பொழுதெல்லாம் நம் மனம் இருமைத் தன்மையில் சிக்கிக்கொள்கிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் நாம் மீண்டும் மீண்டும் நம்முடைய குழப்பமான நிலைக்குள், நம்முடைய துக்கங்களுக்குள், நம்முடைய இயல்பூக்க நிலைக்குள் விழுகிறோம்.

இங்கே கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், "ஆனந்தத்தை அடைந்த ஒருவர் வெப்பத்தினாலோ, குளிரினாலோ பாதிக்கப்படுவதில்லை." இந்த நிலையை நாம் எப்படி அடைவது?

அதுதான் இந்த அத்தியாயத்தின் சாரம்.

இந்த அத்தியாயம் முழுவதும் அவர் புலன்களை வெல்வதைப் பற்றியே பேசுகிறார்.

முதலில் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது, 'புலன்களை ஜெயித்தல்' என்று நான் சொல்லும்போது, புலன்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் அல்லது புலன்களை அழிக்க வேண்டுமென்று சொல்லவில்லை.

புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தவோ அல்லது அழிக்கவோ நாம் முயற்சி செய்தோமென்றால், நாம் மேலும் மேலும் அதிகமாகப் போராடுவோம்; மேலும் மேலும் அதிகமாகத் துக்கப்படுவோம்.

இரமண மகரிஷி, இந்திய ஞானி மிக அழகாகச் சொல்கிறார், "மனிதனைக் கொல்வதற்குப் பதில், நீங்கள் நாற்காலியை அழிக்க முயற்சி செய்கிறீர்கள்."

நாற்காலியை அழிப்பதன் மூலம் மனிதனைக் கொல்ல முடியாது.

இங்கே நம்முடைய புலன்கள் வெறும் நாற்காலிகள் மட்டுமே. அஹங்காரம்தான் அங்கே அமர்ந்திருக்கும் மனிதன்.

அதனால் நம்முடைய புலன்களைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சி செய்தால், அது வேலை செய்யாது. நாம் நம் உடலைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சி செய்தால், அதுவும் வேலை செய்யாது.

"தன்னை வென்றவருக்கு," என்று கிருஷ்ணர் அழகாகச் சொல்கிறார். இதில் 'தன்னை' என்று அவர் சொல்லும்போது, முடிவு எடுக்கும் செயல் நடக்கும் அந்த மொத்த அமைப்பையுமே அது குறிக்கிறது. மனம், புத்தி, அஹங்காரம் இந்த மூன்று இடங்கள்தான் 'முடிவு எடுக்கும் செயல் நடக்கும்' இடம்.

நம் புலன்களோடு சண்டைபோடும்போது, நாம் தோற்றுவிட்டோமென்றால், அதன் பிறகு நம்மை அறியாமலேயே, புலன்களை வெல்வது என்பது முடியாத செயல் என்று எண்ண ஆரம்பித்து விடுவோம். நம்பிக்கையை இழந்து விடுவோம். இந்த வழியில் செயல்பட நமக்குப்ப புத்திசாலித்தனம் தேவைப்படுகிறது.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒருவர் விடுமுறைக்கு மும்பையில் உள்ள ஜூஹு கடற்கரைக்குச் செல்ல வேண்டுமென்று விரும்பினார்.

அவர் விரும்பியபடியே ஒருமுறை மும்பை பயணத்தைத் தொடங்கிப் போய்க்கொண்டே இருந்தார். ஒருவாரம் கழித்து அவர் திரும்பி வந்தார்.

அவருடைய நண்பர் கேட்டார், "நீங்கள் ஜூஹு கடற்கரைக்குச் சென்றீர்களா?"

அவர் சொன்னார், "இல்லை, என்னால் அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை."

நான் அந்தக்கடற்கரை போய்விட்டது (left) என்று நினைத்து திரும்பி வந்து விட்டேன்,"என்றார். நமக்கு இந்தப் பாதையில் பயணம் செய்ய புத்திசாலித்தனம் வேண்டும்.

நாம் தவறான திசையிலிருந்து, அதாவது புலன்களின் திசையிலிருந்து வேலை செய்ய முயற்சி செய்தோமென்றால், நாம் ஜெயிக்கவே முடியாது. நமக்குக்கரில், அதிகமான அழுத்தம் உண்டாக்கிவிட்டோமானால், நம்மால் அதன் பிறகு அந்தக் குக்கரின் மூடியைத் திறக்க முடியாது.

நாம் முதலில் நெருப்பை அகற்ற வேண்டும். அதாவது முதலில் நாம் சக்தி வழங்குவதை நிறுத்த வேண்டும். பிறகு அந்த மூடியைத் திறக்க வேண்டும்.

நாம் முடிவுகளை எடுக்கக்கூடிய இடமான அஹங்காரம் அல்லது புத்தியிலிருந்துதான் நாம் தொடர்ந்து புலன்களுக்குச் சக்தியைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அதனால் நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் நம் மனத்தின் நிலையிலிருந்து செயல்பட வேண்டுமே தவிர, புலன்களின் நிலையில் இருந்து அல்ல.

நாம் புலன்களின் நிலையிலிருந்து செயல்பட முயற்சி செய்தால், நாம் மேலும் மேலும் தவறான ஆசைகளையே உருவாக்குவோம்.

உதாரணத்திற்கு, உண்பதைக் கட்டுப்படுத்த முயலும் ஒருவர் விருந்து உண்பதுபோல கனவு காண்பார். நாம் ஒரு நாள் உண்ணாவிரதம் இருந்தாலே போதும், அன்று இரவு, நம் கனவில் விருந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்போம்.

புதுப்பித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

நாம் பசியோடு இருந்தால், நம்மால் தூங்க முடியாது. நாம் தொடர்ந்து தூங்க வேண்டுமென்றால் நாம் பசியோடு இல்லை என்று நம் உடலை நம்பவைக்க வேண்டும். அதனால் நம் விழிப்புணர்வற்ற சக்தி நாம் விருந்து உண்டதைப் போன்ற கனவை உருவாக்குகிறது.

ஏதாவது ஒரு விஷயத்தை அனுபவிக்கவிடாமல் நம்மை நாமே தடுத்துக்கொள்ளும்போது, நம் விழிப்புணர்வற்ற சக்தி கனவில் தன்னைத் தானே திருப்திப்படுத்திக்கொள்கிறது.

ஏனென்றால் இந்தக் கனவு நிலையில் நம்மைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குக் காவளாளிகளோ அல்லது வேறு எவரேனும் ஒருவரோ கிடையாது.

நம் உலகத்தை நாமே உருவாக்கிக்கொண்டு அதை நாம் மகிழ்ச்சியோடு அனுபவிக்கலாம். நாம் எதையெல்லாம் விரும்புகிறோமோ அதையெல்லாம் நாம் செய்ய முடியும்.

நாம் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் நாம் எதையாவது அடக்கினால், தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், அது தானாகவே நம் கனவுகளின் மூலம் தன்னைத்தானே வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும்.

கனவுகள் என்பது வேறு ஒன்றும் இல்லை, நம்முடைய அடக்கப்பட்ட ஆசைகள் மற்றும் பயங்களின் வெளிப்பாடுதான்.

இவை எல்லாம் கற்பனையான பயங்கள்தான். இது, ஒரு கயிற்றை இருட்டில் பார்த்து அதைப் பாம்பு என்று கற்பனை செய்துகொள்வதைத் போன்றதுதான்; இருட்டான மூலைகளில் பேய்கள் ஒளிந்திருப்பதாகக் கற்பனை செய்வதைப் போன்றதுதான்.

இது மட்டுமல்ல, திடீரென அடிக்கப்படும் காலிங்பெல் ஓசை, தொலைபேசி ஓசை போன்ற சாதாரண காரணங்களுக்காகக்கூட உடனே பயத்தின் உச்சி க்கே சென்று விடுவோம்.

இதுபோன்ற பயத் தாக்குதல்களை நாம் கனவிலும் அடைகிறோம்.

நாம் கனவு நிலையில் துக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தோமென்றால், தயவுசெய்து தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், நம் மனத்தின் புத்திசாலித்தனத்தில் ஏதோ தவறு இருக்கிறது.

நாம் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குப் பதில், புலன்களைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதையே இது காட்டுகிறது.

நாம் நெருப்பை அகற்றுவதற்குப் பதில் மேலும் நெருப்பை அதிகமாக்கி, அதிகமான அழுத்தத்தைக் குக்கருக்குள் உருவாக்குகிறோம்.

நெருப்பை அகற்ற, புலன்களுக்கு எரிபொருள் கொடுப்பதை நிறுத்த, புலன்களுக்கு சக்தி கொடுக்கும் செயலை நிறுத்தத்திற்குகொண்டுவர, நாம் செய்யவேண்டியது என்னவென்றால், நாம் நம் மனத்தின்மீது வேலை செய்ய வேண்டும்.

எரிபொருள் கொடுப்பதை நிறுத்தி, சக்தி கொடுப்பதை நிறுத்த வேண்டும்.

"மனத்தை வென்ற ஒருவருக்கு," என்று கிருஷ்ணர் சொல்லும்பொழுது, யாருடைய மனம் சரியான முறையில் செயல்பட கற்றுக்கொண்டதோ, அந்த மனம் உடையவர்க்குத்தான் இது பொருந்தும் என்பதையே குறிப்பிடுகிறார்.

நம்முடைய புத்திசாலித்தனமும் எண்ணங்களும் பழைய எண்ணப் பதிவுகளாலேயே நிரப்பப்பட்டிருந்தால், நாம் சரியான முடிவுகளை எடுக்க முடியாது.

நம் மனம் தர்க்க ரீதியாகத்தான் முடிவுகளை எடுக்கிறது என்று நினைக்காதீர்கள். சில நேரங்களில் அது மிகவும் வேடிக்கையான முறையிலும் முடிவுகளை எடுக்கும்.

இங்கே அமரலாமா, வேண்டாமா என்கிற முடிவை நாம் எப்படி எடுக்கிறோம் என்பதைப் பற்றி சிறிது நேரத்திற்கு முன் விளக்கிச் சொன்னேன். சில நேரங்களில் நம் புத்தி அந்த அளவிற்குக்கூட யோசிக்காது.

கடந்தகாலத்தில் யாராவது ஒரு ஸ்வாமியுடனோ அல்லது இதே போன்று காவி உடை அணிந்திருந்த வேறு எவருடனோ உங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சினை இருந்திருந்தால், உங்கள் கண்களால் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிக்கும்பொழுது, திடீரென அந்த நினைவு விழித்துக்கொள்ளும்.

அதன் பிறகு, புத்தி அங்கு அமரவோ, கவனிக்கவோ தயாராக இருப்பதில்லை.

நம் புத்திசாலித்தனம் ஒரு வாய்ப்பை எடுத்துக்கொள்ளக்கூடத் தயாராக இருப்பதில்லை.

அதைப் பற்றி நினைப்பதற்குக்கூடத் தயாராக இருப்பதில்லை. உடனே நம் அஹங்காரம் அங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டும் என்று ஆணையிடுகிறது. இதைத்தான் நாம் தவறான அபிப்பிராயம் அதாவது ஒருதலைப்பட்சமான கருத்து என்று அழைக்கிறோம்.

சில நேரங்களில் மட்டுமே நாம் விவாதங்களைக் கேட்டுவிட்டுப் பிறகு தீர்ப்பளிக்கிறோம். ஆனால் பல நேரங்களில் நம் தீர்ப்பை ஏற்கனவே உருவாக்கி வைத்துவிட்டு, அதன் பிறகுதான் அதற்கு ஆதரவான விவாதங்களை ஒன்று திரட்டுகிறோம்.

தன் புலன்களால் இயக்கப்படாத ஒரு மனிதரால்தான் தெளிவான முடிவுகளை எடுக்க முடியும்.

நம் வாழ்க்கையைத் தெளிவாக ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். எப்பொழுதெல்லாம் முதலிலேயே தீர்ப்பை தயார் செய்து வைத்திருக்கிறோமோ அப்போதெல்லாம் நம் தீர்ப்பிற்குச் சாதகமான விவாதங்களைத் திரட்டுகிறோம். இந்த வலைக்குள்தான் நாம் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இது துக்கத்தைத்தான் உருவாக்கும். எந்தவொரு மனிதரின் புலன்கள் தெளிவாக இருக்கின்றனவோ அதாவது தம் புலன்களால் இயக்கப்படாத, தம் புலன்களால் தூக்கப்படாத ஒரு மனிதர்தான் தெளிவான முடிவுகளை எடுப்பதற்கான திறமையுடன் இருக்கிறார்.

நம் மனம், குறிப்பாக, நம் சித்த பகுதி, தெளிவான புத்திசாலித்தனத்தோடு இருந்தால் போதும், பிறகு தானாகவே நம்முடைய புலன்கள் சரியான முறையில் வேலை செய்யத் தொடங்கிவிடும். பிறகு நாம் சரியான முடிவுகளையே எடுப்போம்.

நம்முடைய புலன்களைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் நாம் ஆனந்தத்தை அடைய முடியாது. நம் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம்தான் நாம் ஆனந்தத்தை அடைய முடியும்.

வேலையாட்களை மாற்றுவதன் மூலம் நாம் தலைவனை மாற்ற முடியாது. ஆனால் தலைவனை மாற்றுவதன் மூலம் வேலையாட்களை மாற்றலாம்.

மனம்தான் தலைவன் அல்லது குரு. அதுதான் முடிவுகளை எடுத்து, புலன்களை வழிநடத்துகிறது. அதனால் நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் மனத்தின் மீது வேலைசெய்வதுதான், புலன்களின் மீது அல்ல.

"மனத்தை வெற்றிகொள்ளும் ஒருவர், பரமாத்மனை, தம் கடவுள் தன்மையை அடைகிறார்," என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார். நாம் ஆனந்தத்தை அடைய வேண்டியதில்லை. அது எப்போதும் நமக்குள்ளேதான் இருக்கிறது.

ஆனந்தம் அடையப்படவேண்டிய ஒன்று என்றால், அதை இழந்து விடுவதற்கான எல்லாவிதமான சாத்தியக்கூறுகளும் அங்கே இருக்கின்றன. அதை இழந்து விடுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகளும் இருக்க முடியும் என்றால், அது எப்போதும் அங்கேயே இருக்கும் என்று என்ன நிச்சயம்?

எதுவாக இருந்தாலும் அது தனியாக அடையப்படவேண்டிய ஒரு பொருளாக இருக்கும் என்றால், அதை அடைவதனால் எந்தவித பயனும் ஏற்பட்டுவிடப்போவதில்லை. ஆனால் அதுவே நம்முடைய இயல்பாக இருந்தால், பிறகு அது சுலபமாகிவிடும்.

அது அடையப்பட வேண்டியதென்றால், அடுத்த பத்து நாட்களில் அதை இழந்து விடுவதற்கான சாத்தியங்களும் இருக்கின்றன.

அது திடீரென காணாமல் போகலாம். நாம் செய்ய வேண்டிய ஒரு செயல் மனத்தை வெல்வதுதான். நாம் வேறு எதையும் அடைய வேண்டியதில்லை என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

நான் எப்போதும் மக்களுக்குச் சொல்வதுண்டு. ஆனந்த ஊற்று நமக்குள்ளே பொங்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. நம்முடைய வாழ்க்கை சக்தியே ஆனந்தம்தான்.

மனம்தான் தலைவன், அதுதான் முடிவுகளை எடுக்கிறது. அதனால் நாம் வேலை செய்ய வேண்டியது மனத்தின் மீதுதானே தவிர, புலன்களின் மீது அல்ல.

நமக்குள்ளே அந்த ஆனந்த சக்தி இல்லையென்றால், நம்மால் மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளிவிட முடியாது. மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளி விடுவதுகூட நமக்குள்ளிருக்கும் ஆனந்த சக்தி அல்லது அழிவற்ற, நிலையான விழிப்புணர்வால்தான் நடக்கிறது.

ஆனால் நாம் மீண்டும் மீண்டும் அந்த ஆனந்த ஊற்றைத் தடைசெய்துகொண்டே இருக்கிறோம்.

நாம் செய்யவேண்டியது எல்லாம் ஒன்றுதான். அது, ஆனந்த ஊற்றை தடுத்து நிறுத்தும் இந்தச் செயலை நிறுத்துவதுதான்!

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், நாம் நம் மனத்தை வெல்ல வேண்டும். அதுவேபோதுமானது. ஏனென்றால் ‘நான்’ என்பது ஏற்கனவே நம்மால் அடையப்பட்டுவிட்டது. ‘நான்’ என்பது நம்மால் ஏற்கனவே அடையப்பட்டு, நாம் அதனோடுதான் இருக்கிறோம். அதற்காக நாம் எந்தவிதமான கடும் முயற்சியையும் எடுக்க வேண்டியதில்லை.

நம் மகிழ்ச்சியும் துக்கமும் எந்தவிதத்திலும் வெளி உலகத்தோடு தொடர்புகொண்டவை அல்ல; ஆனால் அவை நம் உள் உலகத்தோடு தொடர்புடையவை என்பதை விளக்க இங்கே ஒரு சின்ன கதை.

ஏதோ சில வேலைகளுக்காக ஒரு வயதானவர் அருகிலுள்ள நகரத்திற்குச் சென்றிருந்தார். அவர் தம்முடைய வேலைகளை முடித்துவிட்டு, கிராமத்திற்குத் திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தபோது, அவரது வீடு தீப்பற்றி எரிந்து கொண்டிருப்பதைத் தூரத்திலிருந்தே கவனித்துவிட்டார்.

உடனே அவர் ‘ஓ’ என சத்தம்போட்டு அழுதுகொண்டே தரையில் விழுந்து புரண்டு கதற ஆரம்பித்துவிட்டார்.

அவருடைய மகன் அவரிடம் வந்து, “அப்பா, கவலைப்படாதீர்கள். நாம் நேற்றே அந்த வீட்டை விற்றுவிட்டோம் உங்களுக்கு ஞாபகம் இல்லையா?” என்று சொன்னார்.

உடனே அந்த முதியவர் எழுந்து உட்கார்ந்து கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டார். அந்தத் துக்கம் காணாமல் போய்விட்டது.

மீண்டும் அந்த மனிதர், "ஓ நான் இப்பொழுது என்ன செய்யப்போகிறேன் என்றே தெரியவில்லையே, என்னை யார் காப்பாற்றுவார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லையே. என்னை எப்படி நான் காப்பாற்றிக்கொள்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லையே?" என்று புலம்பிக்கொண்டே தரையில் விழுந்து புரண்டு கதற ஆரம்பித்தார்.

ஒரு பத்து நிமிடத்திற்குப் பின் அவரது மனைவி அங்கு வந்தார். வந்தவர், "கவலைப்படாதீர்கள், இன்று காலையில்தான் நான் பார்த்தேன், அந்தப் பணம் நம் வங்கிக் கணக்கில் போடப்பட்டுவிட்டது," என்று சொன்னார்.

மீண்டும் அந்த மனிதர் எழுந்து கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு எப்போதும் போல சகஜமான நிலைக்குத் திரும்பிவிட்டார்!

நீங்கள் கவனித்துப் பார்த்தீர்கள் என்றால், அதே மனிதர்தான், அதே சூழ்நிலைதான்.

ஆனால் அந்த வீடு அவருடையதுதான் என்று நினைக்கும்பொழுது அவர் துக்கப்படுகிறார். அந்த வீடு அவருடையதில்லை என்று நினைக்கும்பொழுது அவர் அந்தத் துக்கத்திலிருந்து விடுபடுகிறார். அதனால் எது நமக்குத் துக்கத்தைக் கொடுக்கிறது என்று பார்த்தோமென்றால், இந்த ஒரே ஒரு விஷயம்தான் நமக்குள் துக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதாவது ஒரு பொருளை "இது எனது, இது என்னுடையது," என்று நினைக்கிற பழக்கம்தான் நமக்குத் துக்கத்தைக் கொடுக்கிறது. அதேபோலத்தான், எந்தப் பொருளையும் அவர்களுக்குச் சொந்தமாகாதவரை அதனை அனுபவிக்க முடியாத மக்கள் இருக்கின்றார்கள்.

ஒருநாள் நான் கடற்கரையில் நடந்துசென்று கொண்டிருந்தேன். அப்போது என்னுடன் வந்த பக்தர்களில் ஒருவர் சொல்ல ஆரம்பித்தார், "ஸ்வாமிஜி, நமக்கு என்று சொந்தமாக ஒரு குடில் இங்கே இருந்தால் மிகவும் நன்றாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன். நாம் எப்போது வேண்டுமானாலும் வெளியில் வந்து இந்தத் தென்றல் காற்றை அனுபவிக்கலாம்."

நான் அவரைக் கேட்டேன், "ஏன்? இப்பொழுது நாம் அதை அனுபவிக்கவில்லையா? அதை அனுபவிக்க நமக்கு எதற்கு ஒரு குடில் வேண்டும்? இப்போதே நீங்கள் அனுபவிக்க வேண்டியதுதானே!"

ஆனால் மனம், ஒரு பொருளைத் தம்முடைய துதான் என்று உறுதி செய்யாதவரை அதை ஒருபோதும் அனுபவிப்பதில்லை. நாம் எதையாவது அடையாவிட்டால், அதை அனுபவிக்கமாட்டோம்.

தயவுசெய்து தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். ஒரு மனிதன் எதையும் தனதாக்கிக் கொண்ட பிறகுதான் அதை அனுபவிக்க வேண்டுமென்று முயற்சி செய்தால், அதை எப்போதும் அனுபவிக்கவே முடியாது.

இரமண மகிரிஷி, நான் பிறந்த ஊரான திருவண்ணாமலையில் உள்ள

புனித மலையான அருணாச்சலத்தின் தீவிர பக்தர்.

முதல் முறையாக இரமண மகரிஷியைப் பார்க்கச் சென்ற ஒருவர் சொன்னார், "குருவே, என்ன அழகான இடம் இது! இங்கே இருப்பதற்கே எவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறது! இந்த அருணாச்சலமலை மிகவும் அழகாக இருக்கிறது!"

இரமண மகரிஷி சொன்னார், "ஒரு மூன்று நாட்களுக்கு மட்டும் இங்கே இருங்கள். இந்த எல்லா எண்ணங்களும் மறைந்துபோய்விடும்!"

மூன்று நாட்களில், அந்தப் பொருளை நாம் மிகவும்ாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். எந்தப் பொருளும் மூன்று நாட்களுக்கு மட்டும் அழகாக இருக்கும். அதற்கு மேல் கிடையாது.

ஒருபொருளைச் சொந்தமாக்கிக்கொண்ட பிறகு மட்டுமே மகிழ்ச்சியாக அனுபவிக்க முடியும் என்று நினைக்கும் மனிதர்கள் எப்போதும் அனுபவிப்பதில்லை.

அனுபவிக்கும் மனிதர்கள் சொந்தமாக்கிக் கொள்வதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. இது நம்முடைய மனத்தின் வேலைதான். சில நேரங்களில் நம்முடைய பொருள் என்று ஒரு பொருளை உறுதி செய்யாதவரை அதை அனுபவிக்க நம் மனம் நம்மை அனுமதிப்பதில்லை. சிலநேரங்களில், இது நம்முடையதுதான் என்று நாம் தெரிந்துகொள்ளும்பொழுது, அது நமக்குள் துக்கத்தை உருவாக்குகிறது.

துக்கமோ சந்தோஷமோ எதுவாக இருந்தாலும் சரி, அது மனம் என்ற இணைப்பால் மட்டுமே உருவாக்கப்படுகிறது. அந்த இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டு விட்டால் போதும், இந்த மொத்தச் செயலுமே மிக அழகாக நடந்துவிடும்.

ஒரு ஞானமடைந்தவருக்கும் நமக்கும் உள்ள ஒரே வித்தியாசம் ஞானி மனம் என்னும் அந்த இணைப்பு இல்லாமல் இருக்கிறார்!

ஞானமடைந்தவர்க்கு இரண்டு பெரிய கொம்புகள் இருக்கும் என்று அர்த்தம் இல்லை.

"அதிலிருந்து எனக்கு என்ன கிடைக்கும்? எந்த வகையில் நான் அதனோடு தொடர்புற்றிருக்கிறேன்? என்று தொடர்ந்து நினைத்துக் கொண்டே இருக்கும் மனத்தைத் தவிர வேறு ஒரு வித்தியாசமும் நமக்கும் ஞானமடைந்தவர்க்கும் இடையில் இல்லை.

நம்மால் 'நான்', 'நான்', 'நான்', 'நான்' என்பதை வெட்டிவிட முடியும் என்றால், 'நான்' என்பதைக் கடந்துவிட முடியும் என்றால் நாம் கிருஷ்ணராகி விடுவோம்.

நாம் எப்போதும் புலன்களையே குறை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம். நம் புலன்கள்தான் நம்மை ஏமாற்றுகின்றன, களங்கப்படுத்துகின்றன என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறோம்.

இல்லை, நாம்தான் அவற்றைக் களங்கப்படுத்துகிறோம். பொறுப்பைப் புலன்களின்மேல் போடாதீர்கள்.

நாம்தான் அவற்றைக் கெடுக்கிறோம். அவற்றை நாம் அழிக்கிறோம். நாம்தான் அவற்றைத் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறோம்.

நம் வாழ்க்கையில் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளை நாம் ஆழ்ந்து கவனித்துப் பார்க்க வேண்டும். அது நள்ளிரவாக இருக்கலாம்; காலை இரண்டு மணியாகக்கூட இருக்கலாம்; ஆனால் நாம் அதுவரை கிரிக்கெட்டையோ அல்லது கால் பந்து விளையாட்டையோ தொலைக்காட்சியில் பார்த்துக் கொண்டிருப்போம்.

நம் கண்கள் ஓய்விற்காகக் கெஞ்சும். விளம்பரங்கள் வரும்பொழுது, நம் கண்கள் தானாகவே மூடிக்கொள்ளும்.

ஆனால் நாம் தொடர்ந்து அமர்ந்து, மீதி விளையாட்டையும் பார்ப்போம்.

நம் கண்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறோம். ஏனென்றால் நாம் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டுமென விரும்புகிறோம்.

கோங்குரா சட்னியை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அங்கும் இதே கதைதான்.

நாக்கு எரியும்; கண்களில் கண்ணீர் கொட்டும்; ஆனாலும் நாம் அதிக அளவில் அதை நம் வாய்க்குள் போடுவதைத் தொடர்ந்து செய்வோம்.

‘போதும்’ என்று நம் உடல் உணர்த்தினாலும், இப்போதே எத்தனை பேர் வாயில் உமிழ்நீர் சுரந்துக் கொண்டிருக்கிறது என்று என்னால் பார்க்க முடிகிறது, நம் புலன்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி, அவற்றை நாம் அவமதிக்கிறோம்.

teதயவுசெய்து தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். நம் புலன்கள் நம்மைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை. நாம்தான் அவற்றைத் தொந்தரவு செய்கிறோம். “எனக்கு அதில் என்ன இருக்கிறது?” என்பதுதான் அந்த இணைப்பு. இதுதான் எல்லாவற்றையும் அழிக்கிறது.

இங்குதான் மொத்தப் பிரச்சினையுமே ஆரம்பிக்கிறது. இந்த ‘நான்’, ‘நான்’, ‘நான்’ ,‘நான்’ என்பதுதான் நாம் புலன்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கும் இடம். நாம் மனத்தைத்தான் கட்டுப்படுத்த வேண்டுமே தவிர, புலன்களை அல்ல.

இன்னுமொரு சாதாரண விஷயம், காரம் இனிப்பு என்ற இந்த இரண்டு சுவைகளுமே ஒன்றுதான்.

இன்று இந்த எளிய சோதனையைச் செய்து பாருங்கள். உங்கள் நாக்கை வெளியே நீட்டி, நாக்கின் மேலேலே உங்கள் நினைவை ஒருமுகப்படுத்துங்கள்.

உங்கள் நாக்கை நெடுஞ்சாலையாகவும் அதன்மீது நீங்கள் நடப்பது போலவும் பாவனை செய்யுங்கள்.

நம் எண்ணங்கள்தான் நம் புலன்களை உருவாக்குகின்றன.

பிறகு ஒரு மிளகாயையும் கற்கண்டையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

நாக்கின் ஒரு மூலையில் மிளகாயாலும் இன்னொரு மூலையில் கற்கண்டாலும் தொடுங்கள். என்ன நடக்கிறது என்று ஒரு சாட்சியாக இருந்து ஆழமாகப் பாருங்கள்.

நீங்கள் மிளகாயால் தொடும் போதும், கற்கண்டால் தொடும் போதும், ஒரே மாதிரியாகத்தான் உணர்வீர்கள்! இந்தச் சோதனையை நாம் செய்யும்பொழுது, நம்முடைய உடல்-மன அமைப்பிற்குள் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாகச் சென்றால், காரம் மற்றும் இனிப்பு இந்த இரண்டு அனுபவங்களுமே ஒன்றாய் இருப்பதை நாம் பார்ப்போம்.

“இது சூடு, இது எனக்கு நல்லதில்லை,” அல்லது “இது இனிப்பு, இது எனக்குப் பிடிக்கும்,” என்று சொல்லி, நாம் அதன்மீது முத்திரை குத்தும்பொழுது மட்டும்தான் பிரச்சினை ஆரம்பமாகிறது. குறிப்புச் சீட்டை அதன்மீது ஒட்டுவதால் மட்டும்தான் பிரச்சினை ஆரம்பிக்கிறது.

இயல்பாலேயே இந்த இரண்டு செயல்களுமே ஒன்றுதான். ஆனால் நாம் நம்முடைய முந்தைய நம்பிக்கையின் அடிப்படையில்தான் இந்த அனுபவங்களைக் குறிப்பிடுகிறோம். நம்முடைய முந்தைய நம்பிக்கை அமைப்பின் அடிப்படையில், நம் அனுபவங்களை எல்லாம் மூளையிலுள்ள சிறு சிறு அறைகளில் அடைத்து வைக்கிறோம்.

அந்த எண்ணப் பதிவுகளின் அடிப்படையில், 'இது எனக்கு நல்லதில்லை'என்று நாம் எண்ண ஆரம்பித்து விடுவோம். விளைவு: உண்மையிலேயே நாம் 'அது நமக்கு நல்லதல்ல'என்று உணர ஆரம்பித்து விடுவோம்.

இன்னும் ஒரு விஷயத்தை நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நம் எண்ணங்கள்தான் நம்முடைய புலன்களை உருவாக்குகின்றன.

நம் மனம்தான் நம் புலன்களை உருவாக்குகிறது.

நம்மிடம் என்ன இருக்கிறதோ, அவற்றைக்கொண்டு மட்டுமே நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று நினைக்காதீர்கள். நம்மிடம் எவையெல்லாம் இருக்க வேண்டுமென விரும்புகிறோமோ, அவற்றையெல்லாம் நாம் உருவாக்குகிறோம்.

நம் எண்ணங்கள் மிகவும் வலிமையானவை; மேலும் நம் மனம்ம் மிகவும் வலிமையானது. இவற்றால் நம் மொத்த உடலையுமே மாற்றிவிட முடியும்.

உதாரணத்திற்கு, நமக்கு உள்ளே குழப்பத்தை உண்டாக்கக்கூடிய ஒரு எண்ணத்தை நினையுங்கள்; அல்லது ஒரு எதிரியை நினையுங்கள்; அல்லது உங்களிடம் பணம் பெற்றுக்கொண்டு திரும்பத் தராத ஒருவரை நினையுங்கள். உங்களுக்குக் கடன் கொடுத்துவிட்டு, அதை இப்பொழுது திருப்பிக்கேட்பவரைப் பற்றி நினையுங்கள். உடனே நம்முடைய உடல்-மன அமைப்பில் ஒரு மாற்றம் நடப்பதை உணர்வோம்.

உடலின் வேதியியல் தன்மை மாறுகிறது. நம் இரத்தம் கொதிக்கிறது. நம்முடைய இரத்த அழுத்தம் அதிகமாகிறது.

நம் இதயத்துடிப்பும் நாடித்துடிப்பும் அதிகமாகிறது.

ஒரே ஒரு எண்ணம்தான், மொத்த அமைப்புமே மாறிப்போகிறது.

ஒரு தனி எண்ணம் நம்முள் முழுமையான இராசாயன மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட முடிகிறது. ஒரு எண்ணம் கட்டுக்கடங்காத காமத்தை நம்முள் உருவாக்க முடியும். அல்லது ஒரு விளம்பரம் நம் உடலில் இராசாயன மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும். அப்போது நம் உடல் முழுவதுமே அதற்கு எதிர்ச்செயல் புரிய தயாராக இருக்கிறது.

தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், ஒரே ஒரு தனி எண்ணம் நம் உடலில் இராசாயன மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும். நம் உடல், நம் எண்ணங்களால் மட்டுமே உருவானது. நம் எண்ணங்கள்தான் நம் உடலை வடிவமைக்கின்றன.

இந்தியாவில், ஸாமுத்ரிகா லக்ஷணம் என்ற ஒரு சிறந்த அறிவியல் இருக்கிறது. வெறுமனே ஒருவரின் முகம், உடல், அவர் நிற்கும் முறை, உட்காரும் முறை, நடக்கும் முறை இவற்றைப் பார்த்தே, ஒரு தேர்ந்த துறவியால் அவரின் மனத்தின் தரத்தைச் சொல்லிவிட முடியும்.

அந்த நபரின் மனத்தைப் பற்றிய எல்லா விஷயங்களையும் அவர்களால் சொல்லிவிட முடியும். மனம்தான் உடலை உருவாக்குகிறதென்ற இரகசியம் துறவிக்குத் தெரியுமாதலால் இது சாத்தியமாகிறது.

உடல் என்பது மனத்தின் வெளிப்பாடுதான். மனம் என்பது உடலின் உள் அனுபவம்தான். நம் மனம் மாறுமானால், நம் உடலையே மாற்றிவிட முடியும்; நம் மொத்த அமைப்பையுமே மாற்றிவிட முடியும்.

ஆன்மீகக் கருத்துகளின் படி, அது சொல்லும் நுட்பங்களின்படி தம்முடைய மனத்தைத் தெளிவான முறையில் மாற்றி வடிவமைத்துக் கொண்ட ஒரு மனிதரால், தம்முடைய புலன்களையும் முற்றிலுமாக மாற்றி அமைத்துவிட முடியும்.

நம் மனம் இப்பொழுது துக்கத்திற்கென்றே வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அது வெளி உலகையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

சூடு, குளிர்ச்சி என்பவற்றைப் பற்றிய இன்னுமொரு முக்கியமான விஷயத்தைக் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

நீங்கள் இதை எப்படி நம்புவீர்களோ அது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் இமயமலையில் மக்கள் வெறும் இரண்டே ஆடைகளுடன் வாழ்வதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

நான் உங்களுக்குத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன். இதே பருத்தி ஆடையுடன்தான் நான் இமயமலையில் வாழ்ந்தேன், பனியின் மீது படுத்துத் தூங்கினேன். இது நம்புவதற்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கலாம் ஆனால் இதுதான் ஸத்யம். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் எதிர்ப்பதை நிறுத்துவது, அவ்வளவுதான்.

இந்தச் சோதனையை முயற்சி செய்து பாருங்கள். நீங்கள் குளிர்ந்த காற்றை உணரும்பொழுது, "இது குளிர்ச்சியானது, எனக்குச் சளி பிடிக்கலாம்; எனக்கு மூச்சுத் திணறல் வரலாம்; எனக்கு ஆஸ்த்துா தொந்தரவு அதிகமாகலாம்," என்பது போன்ற எந்தவொரு எண்ணத்தையும் உருவாக்காதீர்கள்.

இது போன்ற வார்த்தைகளை உருவாக்காதீர்கள். இவ்வளவு நாட்களாக நீங்கள் இது போன்ற பெரிய எதிர்மறையான வார்த்தைகளை எல்லாம்தான் கற்று வைத்திருக்கிறீர்கள்.

இங்கேயே உங்களால் செய்ய முடிந்த ஒரு எளிய சோதனை : கண்களை மூடி பத்துமுறை,

"சாந்தி, சாந்தி, சாந்தி," என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுங்கள். நீங்கள் உங்களுக்குள் அமைதியை உணர்வீர்கள். நீங்கள் அமைதியைப் பெறுவீர்கள்.

ஒரே ஒரு விஷயம் உங்கள் மனைவியின் பெயர் சாந்தியாக இருக்கக் கூடாது!

நீங்கள் சாந்தி என்ற வார்த்தையை மீண்டும் மீண்டும் சொன்னாலே போதும், சாந்தி என்ற வார்த்தையை உங்களுக்குள் உணர ஆரம்பித்து விடுவீர்கள். அமைதியின் இயல்பு உங்களுக்குள் நிகழ ஆரம்பித்துவிடும். இதேபோல்தான், வியாதிகளின் பெயர்களை நீங்கள் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தால், உங்களுக்குள், நீங்களே அந்த வியாதியை உருவாக்க ஆரம்பித்து விடுவீர்கள்.

சமீபத்தில் என்னை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய ஒரு ஆராய்ச்சியைப் பற்றிய ஸத்யங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

நீங்கள் 'சாந்தி' என்ற வார்த்தையை மீண்டும் மீண்டும் சொன்னாலேபோதும், 'சாந்தி' என்ற வார்த்தையை உங்களுக்குள் உணர ஆரம்பித்து விடுவீர்கள்.

நான் AAPI (இந்திய வம்சாவழியைச் சேர்ந்த அமெரிக்க மருத்துவர்கள் சங்கம்) மாநாட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன்.

அங்கே அவர்கள் தங்களின் ஆராய்ச்சி விவரங்கள் அடங்கிய ஒரு புத்தகத்தை என்னிடம் காட்டினார்கள்.

அதில் ஒரு ஆராய்ச்சி சுட்டிக்காட்டுகிற உண்மை: மருத்துவக் கல்லூரிகளில், ஏதாவது ஒரு நோயைப் பற்றிய பாடங்கள் கற்பிக்கப்பட்டால், அதைக்கேட்கும் மாணவர்களிலே நாற்பது சதவீதத்திற்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களிடம் அந்த நோயின் அறிகுறி தென்படுகிறது.

இது நம்புவதற்குக் கொஞ்சம் கடினமான விஷயம்தான் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் இந்த வியக்கத்தக்க நிகழ்வுக்குக் காரணம் என்னவென்றால், அந்த மாணவர்கள் அந்த நோயின் அறிகுறிகளைப் பற்றியே தொடர்ந்து நினைத்துக் கொண்டிருந்ததுதான்.

இன்னுமொரு பெரிய பிரச்சினை என்னவென்றால், எந்த வியாதியைப் பற்றி நாம் எப்பொழுது கேள்விப்பட்டாலும் அப்பொழுதெல்லாம் முதலில் நாம் செய்வது, நமக்கு அந்த அறிகுறிகள் இருக்கின்றனவா என்று சோதித்துப் பார்த்துக்கொள்வதுதான் அந்தப் பிரச்சினை. "எனக்கு அது இருக்கிறதா?"என்று நமக்கு அந்த அறிகுறிகள் இருக்கின்றனவா என்று தெரிந்துகொள்வதற்காகச் சோதித்துப் பார்க்கிறோம்.

அந்த மாணவர்கள், அந்த அறிகுறிகளையே தொடர்ந்து தியானிப்பதால், அவர்களில் நாற்பது சதவீதம் பேர்களுடைய வாழ்க்கையில் அந்த அறிகுறியே வெளிப்படுகிறது.

நாம் எதை நினைக்கிறோமோ, அதையே வெளிப்படுத்துகிறோம். நாம் தவறானவற்றையே தொடர்ந்து நினைத்துக் கொண்டிருந்தால், நம் புலன்களும் அதுபோலவே உருவாக்கப்படுகின்றன.

நாம் செய்யவேண்டியது எல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்.

மனத்தின் மீது வேலை செய்யுங்கள். மனத்தை விடுவியுங்கள். பிறகு நம்முடைய முழு அமைப்புமே சுத்தம் செய்யப்பட்டுவிடும். நம் புலன்கள் மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டுவிடும்.

மனத்தின் மீது வேலை செய்வதற்கான ஒரு அழகான நுட்பத்தைக் கிருஷ்ணர் நமக்குக் கொடுக்கிறார். இன்னுமொரு முக்கியமான விஷயத்தை அவர் சொல்கிறார், "மரியாதையும் அவமரியாதையும் ஒன்றே!"

இது நம்புவதற்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கும். குளிர்ச்சியும் சூடும் ஒன்றாக இருக்கலாம். காரமும் இனிப்பும் ஒன்றாக இருக்கலாம்.அதைக்கூட நாம் ஏற்றுக்கொள்வோம். ஆனால் மரியாதை, அவமரியாதை இவை இரண்டும் எப்படி ஒன்றாக இருக்க முடியும்? நம்மைக் கோபப்படுத்த ஒரு வார்த்தை போதும். நம் கோபத்தைத் தூண்டவும் அவமரியாதை செய்து நம்மை துக்கப்பட வைக்கவும் நம்மை நோக்கி வீசப்படும் ஒரே ஒரு வார்த்தை போதும். ஒருமுறை அன்பர் ஒருவர், "ஸ்வாமிஜி, அடுத்தவர்களின் கருத்துக்களைப் பற்றி நாம் ஏன் அதிகமாக கவலைப்படு கிறோம்?" என்று என்னைக் கேட்டார்.

நாம் மற்றவரின் கருத்துக்களைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறோம். ஏனென்றால் நமக்கே நம்மைப் பற்றி ஒரு அபிப்ராயம் இல்லை.

பிறருடைய வார்த்தைகள் மற்றும் கருத்துகள் மூலம்தான் நாம் நம்மைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்கிறோம்.

மற்றவர்கள் மூலம்தான் நாம் நம்மைப் புரிந்துகொள்ளவே செய்கிறோம். மற்றவர்கள், "நீ அழகாக இருக்கிறாய்," என்று சொன்னால், நாம் அந்தச் சான்றிதழை வாங்கி வைத்துக்கொள்கிறோம்.

மற்றவர்கள், "நீ அறிவாளி, புத்திசாலி," என்று சொன்னால், நாம் அந்தச் சான்றிதழையும் வாங்கி வைத்துக்கொள்கிறோம். மற்றவர்கள், "நீ சிறந்தவன்," என்று சொன்னால் நாம் அந்தச் சான்றிதழை வாங்கி வைத்துக்கொள்கிறோம்.

நாம் இந்த எல்லாச் சான்றிதழ்களையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து, அவற்றைக்கொண்டு நம்முடைய தனித் தன்மையை உருவாக்குகிறோம்.

நம்முடைய ஆனந்த ஸ்புரண த்யான முகாம் ASP இதைப் பற்றியதுதான். இதன் முதல் பகுதி நாம் ஏன் துக்கப்படுகிறோம்; நாம் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் கீழான சக்தி நிலைக்குள் விழுகிறோம் என்பதைப் பற்றியது.

இது ஏனென்றால் நம்முடைய சக்தியின் 'மூலம்' மற்றவர்களின் சான்றிதழில்தான் இருக்கிறது.

நாம் நம்மீது எந்தவித சுயமரியாதையையும் வைத்திருக்கவில்லை. மற்றவர்களின் கருத்துகளின் அடிப்படையில்தான் நாம் நம்மைதிக்கிறோம்.

நம்மைப் பற்றிய பிறரின் கருத்துகள் உயர்ந்தவையாக இருந்தால், நாம் உயர்வானவர்கள் என்று எண்ணுகிறோம்.

நம்மைப் பற்றிய மற்றவர்களின் கருத்துகள் நன்றாக இல்லையென்றால், உடனே நாம் நம்மீது வைத்திருக்கின்ற சுய மரியாதையை இழந்து விடுகிறோம்.

குழந்தைகள் சீட்டுக்கட்டுகளை வைத்துக் கோட்டை கட்டுவதைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? நாம்கூட பிறரின் சான்றிதழ்களை வைத்துத்தான் கோட்டை கட்டுகிறோம்.

அந்தக் கோட்டையில் இருந்து, ஒரே ஒரு அட்டை எடுக்கப்பட்டால் என்ன நடக்கும்? அது அப்படியே இடிந்து விழுந்துவிடும்.

நம்முடைய தனித் தன்மை என்பது வேறு ஒன்றும் இல்லை, பிறருடைய கருத்துக்களை வைத்து நாம் கட்டும் கோட்டைதான்.

ஒரே ஒரு நபர் அவருடைய சான்றிதழை எடுத்துவிட்டாலும்கூட, நம்முடைய தனித் தன்மை என்ன ஆகும்?

அது அப்படியே இடிந்துவிடும். நாம் மீண்டும் மீண்டும் துக்கத்திற்குள்ளேயே விழுவோம்.

hதயவுசெய்து தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். நாம் துக்கத்தில் விழும் போதெல்லாம், அந்தத் துக்கம் எதனால் ஏற்பட்டது என்று நமக்குள் ஆழமாகப் பார்த்தோமென்றால், ஒன்று, யாராவது அவர்களுடைய சான்றிதழைத் திரும்பப் பெற்றிருப்பார்கள் அல்லது யாராவது நமக்குக் கொடுத்த சான்றிதழை எடுத்து விடுவார்களோ என்ற பயத்தில் சிக்கிக் கொண்டிருப்போம்.

பிறருடைய கருத்துக்களை வைத்துத்தான் நாம் நம்மைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்கிறோம். அதை வைத்துத்தான் நம் தனித் தன்மையை நாம் உருவாக்குகிறோம்.

இதனால்தான் பிறருடைய கருத்துக்களுக்கு நாம் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம். அவற்றையே நம்முடைய வாழ்க்கையின் வழிகாட்டியாகவும் சுவாசமாகவும் ஆக்கிக்கொள்கிறோம்.

கிறிஸ்து சொல்கிறார், “நீங்கள் உங்களை நேசிப்பதைப்போலவே உங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரரையும் நேசியுங்கள். ஆனால் நாம் நம்மையேகூட நேசிப்பதில்லை. அதனால்தான் அங்கு அதிக அளவில் வெறுப்பு இருக்கிறது. நம்மை நாமே நேசிப்பதில்லை. நமக்கு நம்மீது எந்தவித சுய மரியாதையும் இருப்பதில்லை. இதுதான் நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் எல்லாச் சண்டைகளுக்கும் காரணம்.

ASP இதைப் பற்றியதுதான். நான் மக்களுக்குச் சொல்வதுண்டு, நாம் வாழ்க்கையை வாழ விரும்பினால், முதலில் நாம் நம்முடைய சொந்தக் கால்களில் நிற்பது எப்படி, நம்மோடு நாம் வாழ்வது எப்படி என்பதைக் கண்டிப்பாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இப்பொழுது பிறருடைய அபிப்ராயத்தில்தான் நம் சக்தியின் ‘வேர்’ இருக்கிறது.

“தயவுசெய்து இன்னும் கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்!” என்று மனம் கெஞ்சும்.

வெளியில் நாம் வெட்கப்படுவது போல் நடிக்கிறோம். ஆனால் நம் மனத்துக்குள், அவர்கள் மேலும் மேலும் தொடர்ந்து புகழ வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்.

நாம் எப்பொழுதுமே பிறருடைய அபிப்ராயங்கள் எனும் எரிபொருளால் நிரப்பப்பட்டு, அவர்களிடமிருந்து நல்ல அபிப்ராயங்களைப் பெறுவதற்காக வேலை செய்கிறோம். வெறுமனே இந்த ஒரு எண்ணத்தின் மீது தியானியுங்கள். நம்மை விடுவித்துக்கொள்ள இது ஒரு அருமையான நுட்பம்.

பிறருடைய அபிப்ராயங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள். நம்மைப் பற்றி மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதைப் பற்றியும் கவலைப்படாதீர்கள். ஏனென்றால் அவர்கள், நாம் அவர்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறோம் என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்!

இந்த ஒரு கருத்தை நாம் தியானம் செய்தாலே போதும், இந்த தியானம் நம்மை இந்த மரியாதை, அவமரியாதை என்ற பிரச்சினையிலிருந்து முழுவதுமாக விடுவித்துவிடும்.

நம் வாழ்க்கையை நாம் ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். யாரெல்லாம் நம் விழிப்புணர்வில் இடம்பெற்றிருக்கிறார்களோ, யாருடைய கருத்தைப் பற்றி நாம் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோமோ, தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், அவர்கள் எல்லோரும் நம் கருத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படுகின்றார்கள்.

தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், யாரோ வேறு சிலருடைய கருத்துக்களைப் பற்றி நாம் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்பொழுது, அவர்களும் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ நம்முடைய கருத்தைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

இது ஒரு கொடுத்து வாங்கும் விளையாட்டு. பிறருடைய அபிப்ராயங்களுக்காகக் கவலைப்படாதீர்கள். ஏனென்றால் உங்கள் அபிப்ராயங்களைப் பற்றி அவர்களும் கவலைப்படுகின்றார்கள். இந்தக் கூற்றின் மீது தியானியுங்கள். நீங்கள் விடுவிக்கப்படுவீர்கள்.

"யார் ஒருவர் ஆன்மீக அறிவை பெற்றிருப்பதால் மன நிறைவுடன் இருக்கிறாரோ, தம் புலன்களை யார் ஒருவர் வெற்றிகொண்டிருக்கிறாரோ, யாருக்குக் கல்லும் தங்கமும் ஒன்றாகத் தெரிகிறதோ, யார் தம்மிடம் இருப்பதைக் கொண்டு திருப்தியாயிருக்கிறாரோ, அவர் தம்மை உணர்ந்து தன்னுள் உறுதியாக நிலை பெற்றிருப்பவர் என்று கருதப்படுகிறார். அவர் ஞானி என்று அழைக்கப்படுகிறார்," என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

ഒരു ஞானியினுடைய வார்த்தைகள் மந்திரங்கள், அந்த வார்த்தைகள் நமக்குள் உணர்வு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்.

ஏனென்றால் இந்தத் தகுதிகள்தான் நுட்பங்கள். நாம் இவற்றைப் பின்பற்றி, பயிற்சி செய்தாலே போதும், நாம் அந்த ஞான நிலையை அடைந்து விடுவோம். தயவு செய்து தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், ஒரு ஞானியினுடைய வார்த்தைகள் மந்திரங்கள், அந்த வார்த்தைகள் நமக்குள் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்.

அவருடைய உருவம் யந்திரம்; அது நாம் தியானிக்க வேண்டிய ஒரு புனித உருவம். அவருடைய வாழ்க்கைதான் தந்திரம், நுட்பம். அந்த நுட்பம் நம்மை உருமாற்றிவிடும்.

அவருடைய செயல்கள், நம் வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால், அது, நம்முடைய இருப்புத் தன்மைக்குள்ளும் அதே தன்மையுடைய விழிப்புணர்வு நிலையை உருவாக்கும்.

உதாரணத்திற்கு, இதயத்திலிருந்து வரும் பாரம்பரிய கர்நாடக சங்கீதம் மாதிரியான இசையை நாம் கேட்கும்பொழுது, நமக்குள்ளும் அதை இயற்றிய இசை ஞானிகள் பெற்ற அதே அனுபவத்தை பெறுவோம். மூலாதாரத்திலிருந்து உருவான இசையை நாம் கேட்போமானால், அதே போன்ற காமம் நிறைந்த மன நிலையைத்தான் அது நமக்குள் உருவாக்கும்.

நாம் எந்த வெளிப்பாட்டின் மீது த்யானம் செய்கிறோமோ, அந்த வெளிப்பாட்டுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அதே அனுபவத்தைத்தான் நாமும் பெறுவோம். அனுபவம் வெளிப்படுத்துதலுக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. வெளிப்படுத்துதல் அனுபவத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது.

| இதயத்திலிருந்து வரும் பாரம்பரிய கர்நாடக சங்கீதம் மாதிரியான இசையைக் கேட்கும்பொழுது, நமக்குள்ளும் அதை இயற்றிய இசை ஞானிகள் பெற்ற அதே அனுபவத்தை பெறுவோம். | | --- |

கலைமூலம் நோயைக் குணமாக்கும் சிகிச்சை (Art Theraphy) மீதான ஆராய்ச்சி முடிவுகள் பல இருக்கின்றன. ஒருமுறை மன நிலை சரியில்லாதவர்களிடம் துணியும் வர்ணமும் கொடுத்து, அவர்களை வரையச் சொன்னார்கள். அவர்கள் எப்படி வரைந்திருப்பார்கள் என்று நம்மால் கற்பனை செய்ய முடியும்.

அவர்களுக்கு என்னவெல்லாம் தோன்றியதோ எல்லாம் செய்தார்கள். இதில் ஒரு ஆச்சரியம் என்னவென்றால், தினமும் வர்ணம் தீட்டியதால் ஆறு மாதத்திற்குள்ளாகவே அவர்கள் முழுமையாகக் குணமடைந்தார்கள்.

இது ஏனென்றால் அங்கே உணர்ச்சித் தூய்மைப்படுத்துதல் நடந்தது. அவர்கள் எல்லாவற்றையும் வெளியில் எறிந்துவிட்டார்கள். இந்த உணர்ச்சித் தூய்மை நடக்கும்பொழுது இயற்கையாகவே மக்கள் தூய்மையடைகின்றார்கள்.

மேலும் இன்னுமொரு வியப்பூட்டும் விஷயம் என்னவென்றால், கலை சிகிச்சையின் மேல் ஆராய்ச்சி செய்த மருத்துவர் மேலும் ஒரு ஆச்சரியமான தகவலையும் கண்டுபிடித்தார்.

அது, பணத்தால் பைத்தியமானவர்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக வரைந்து வண்ணம் தீட்டியிருந்தார்கள். உறவுகளால் பைத்தியமானவர்கள்

ஒரு சின்ன கதை:

பைத்தியங்களைப் பாதுகாக்கும் இடத்திற்கு, அங்கே என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்க ஒருவர் சென்றிருந்தார்.

மருத்துவர் அவரை மருத்துவமனையைச் சுற்றிக் காட்ட அழைத்துச் சென்றார். முதல் அறையில் இருந்தவர் சுவர் முழுவதும் ரத்தத்தால் ‘லதா, லதா, லதா’ என்று எழுதி வைத்திருந்தார். அவர் அமர்ந்துகொண்டு “லதா, லதா, லதா,” என்ற வார்த்தையை திரும்பத் திரும்ப உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“இந்த நோயாளிக்கு என்ன ஆயிற்று?” என்று அந்த மனிதர் மருத்துவரைக் கேட்டார். “லதா என்ற பெண்ணை அவர் மணக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். ஆனால் முடியவில்லை. அதனால் அவர் மனநோயாளி ஆகிவிட்டார். அன்றிலிருந்து அவர் அவளுடைய பெயரையே தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்,” என்று மருத்துவர் பதில் அளித்தார்.

இந்தப் பார்வையிடல் தொடர்ந்தது. வெவ்வேறு அறைகளில் இருந்த வெவ்வேற விதமான மனிதர்கள் அவருக்குக் காட்டப்பட்டனர்.

ஒரு நோயாளி தரையில் நீச்சலடிக்க முயன்றுகொண்டிருந்தார். இன்னொருவர் கூரையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தார். மற்றும் ஒருவர் நான்கு கால்களால் நடந்து கொண்டிருந்தார்.

இறுதியாக, அவர்கள் கடைசி அறைக்கு வந்தார்கள். அங்கே இன்னொருவர் உட்கார்ந்து, “லதா, லதா, லதா,”என்று அதே பெயரை உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தார். இந்த அறையின் சுவர்களும் 'லதா' என்ற பெயரால் நிரப்பப்பட்டிருந்தன. பார்வையிட வந்தவர், "இவருக்கு என்ன ஆனது? இந்த நோயாளியும் 'லதா' என்ற ஒருவரிடம் காதல் கொண்டிருந்தாரா?" என்று விசாரித்தார்.

"இல்லை இல்லை, உண்மையில் இவர் லதா என்ற பெயர் கொண்ட பெண்ணை மணந்து கொண்டார்!" என்று மருத்துவர் பதிலளித்தார்.

அதனால் ஒருவர் பைத்தியமாவதற்கும் பல காரணங்கள் இருக்கின்றன.

பணத்தின் மீதிருந்த ஆசையால் பைத்தியமானவர்கள் அனைவரும் ஒரேவிதமாக வரைந்து, வர்ணம் தீட்டியிருந்தார்கள்.

இங்கே நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியவை மூன்று விஷயங்கள். முதலாவது, அனுபவம்தான் வெளிப்பாடாக வருகிறது.

இரண்டாவது, அனுபவத்தின் தரமும் வெளிப்பாட்டின் தரமும் ஒன்றுக்கொன்று நெருக்கமான தொடர்புகொண்டனவாக இருக்கின்றன; அவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து இருக்கின்றன.

மூன்றாவது, ஒரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், நீங்கள் வெளிப்பாடுகளின் மீது உணர்வுகளை ஒன்றாக்கினால், நீங்களும் அதே அனுபவத்தை அடைந்து விடுவீர்கள்.

ஞானிகள் எப்படி வாழ்கின்றார்கள்? அவர்கள் வெளிப்படுத்தும் உயர்ந்த பண்புகள் எவை? இவற்றைப் பற்றியே மீண்டும் மீண்டும் கிருஷ்ணர் பேசு கிறார். அவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் சொல்லும்பொழுது மட்டுமே, நம்மால் அவற்றைத் தியானிக்க முடியும்.

இந்தக் கருத்துக்களை எல்லாம் நம் வாழ்க்கையில் நாம் நடைமுறைப்படுத்தும்பொழுது, ஞானி இருந்த அதே விழிப்புணர்வு நிலையை நாமும் அடைய முடியும்.

இந்தக் கருத்துக்களை ஆழ்ந்து தியானிக்கும்பொழுது நாம் இயற்கையாகவே அவற்றை வெளிப்படுத்த ஆரம்பிப்போம். அவை நம்முடைய இருப்புத் தன்மைக்குள் ஆழ்ந்துவிடும்.

கிருஷ்ணர் மீண்டும் மீண்டும் விஜிதேந்த்ரியன் (புலன்களை வெற்றிகண்டவர்) என்று சொல்கிறார்.

இந்த அத்தியாயம் முழுவதுமே புலன்களைப் பற்றியதுதான்.

நாம் இந்த வரைபடத்தை (சக்ஷு-சித்தம்-மனஸ் வரைபடம்) புரிந்து கொண்டோம் என்றால், பிரச்சினைகள் எங்கே இருக்கின்றன என்பதனையும் புரிந்துகொள்ளலாம். அந்தப் பிரச்சினைகளைக் குணப்படுத்த கிருஷ்ணர் ஒரு அழகான நுட்பத்தைக் கொடுக்கிறார்.

பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கவும் தாண்டிச் செல்லவும் அவர் நமக்கு ஒரு வழியைத் தருகிறார். நாம் செய்யவேண்டியதெல்லாம் என்னவென்றால், முதலில் பிரச்சினைகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; நாம் எங்கே சிக்கியிருக்கிறோம்; எங்கே நம் பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் அவ்வளவுதான்.

நம்முடைய மொத்தப் பிரச்சினையும் மனம், புத்தி மற்றும் அஹங்காரத்தில்தான் இருக்கிறது.

இந்த வரைபடத்தில், அஹங்காரத்தைத் தாண்டி நம்மிடம் ஆத்மா, இருப்புத் தன்மை என்பது இருக்கிறது.

ஆத்மாவின் ஸாந்நித்யம் அல்லது ஆத்மாவின் ஒளிதான் நம் அஹங்காரத்தை வேலை செய்ய வைக்கிறது.

மொத்தப் பிரச்சினையும் எங்கு ஆரம்பமாகிறதென்றால், "எனக்கு அதிலிருந்து என்ன கிடைக்கும்? அந்தச் சூழ்நிலையுடன் நான் எப்படி சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறேன்? இதிலிருந்து நான் எப்படிப் பயன்பெறப் போகிறேன்? இதனால் நான் எதையெல்லாம் இழக்கப் போகிறேன்?" என்று நினைக்க ஆரம்பித்து, நாமாகவே ஒரு முடிவுக்கு வந்து விடுகிறோம்.

பிரச்சினை இங்கிருந்துதான் ஆரம்பமாகிறது.

இந்த உடல்-மன அமைப்பிலிருந்து அஹங்காரமும் புத்திசாலித்தனமும் நீக்கப்பட்டுவிட்டாலே போதும், நம் இருப்புத் தன்மை தம்முடைய சக்தியை நேரடியாகப் புலன்களின் மூலம் வெளிப்படுத்த ஆரம்பித்துவிடும்.

அவர்களுடைய பார்த்தல் அல்லது கேட்டல் எதுவாக இருந்தாலும் சரி, அது கூர்மையானதாகவும் ஆழமானதாகவும் இருக்கும். ஏனென்றால் புத்தியினாலோ அல்லது அஹங்காரத்தினாலோ அது களங்கப்படுத்தப்படவில்லை.

அவர்கள், தங்கள் கூர்மையான புலனுணர்வுத் திறனை இழப்பதில்லை.

teதயவுசெய்து தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். யார் ஒருவருடைய இருப்புத் தன்மை தெளிவாக இருக்கிறதோ, அவர் மட்டுமே தூய்மையான புலன்களைப் பெற்றிருப்பார். அவருடைய புலன்கள் கூர்மையாகவும் உயிரோட்டத்துடனும் இருக்கும்.

நம்முடைய முகரும் தன்மையை நாம் இழந்திருந்தால், தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். நமக்குத் தேவை உடனடியான அவசர சிகிச்சை! நம்மை ஆன்மீக அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் சேர்க்க வேண்டும். நாம் ஆன்மீக ICU ல் சேர்க்கப்பட வேண்டியவர்கள் எனத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.

நமக்கு உடனடியாக த்யானம் தேவை. த்யானம் என்பது நம்முடைய அடிப்படைத் தேவையாக இருக்கிறது.

மனம் நம் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்கும்பொழுது, துன்பத்திலும் இன்பத்திலும் சம நிலையோடு அமைதியாய் இருக்கும் அளவுக்கு நாம் வளர்ந்து விடுவோம்.

ஒவ்வொரு வரையும் நாம் சமமாகவே பார்ப்போம்.

நாம் ஞானத்தை அடையும்பொழுதுதான் இது நடக்கும். நாம் ஞானம் அடைந்துவிட்டால், அதற்கு பிறகு நாம் அடையவேண்டியது வேறு ஒன்றும் இல்லை. நாம் அடையவேண்டிய இலாபம் என்று எதுவும் இல்லை. நம்முடைய இருப்புத் தன்மை தானாகவே எல்லோரையும் மதிக்க ஆரம்பித்துவிடும்.

இங்கே ‘சமம் என்ற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் மிகச் சரியான மொழிபெயர்ப்பு ‘இணையற்ற’ என்பதுதான்.

நாம் எல்லோரையும் சமமாகப் பார்ப்பதில்லை. அதற்குப் பதிலாக நாம் ஒவ்வொரு வரையும் ‘இணையற்றவராகவே’மதிக்கிறோம்.

பிறரைச் சமமாகப் பார்ப்பது என்பது வேறு; அவர்களை இணையற்றவர்களாகப் பார்ப்பது என்பது வேறு.

எல்லோரும் இணையற்றவர்கள் என்று நாம் புரிந்துகொள்ளும்பொழுது, நாம் அவர்களை மதிக்கத் தொடங்குகிறோம்.

சில நேரங்களில் நாம் அனை வரையும் சமமாகப் பார்ப்பதாகச் சொல்லும்பொழுது, நாம் அனை வரையும் சமமாக அவமதிக்கத் தொடங்குகிறோம்!

பிறரை மேல் நிலைக்கு உயர்த்துவதற்குப் பதிலாக, நம்மை நாமே கீழ் நிலைக்குக்கொண்டு வந்து விடுகிறோம்.

இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர், இந்திய ஞானி, அவர் மிகவும் பணிவான ஆன்மா. அவரைப் பார்க்க யாராவது வந்தால், அவர்கள் இவருக்கு மரியாதை செலுத்தும்முன்பே, இவர் அவர்களுக்கு முதலில் நமஸ்காரம் செய்து மரியாதை செய்வார்.

ஒருமுறை, தலைக்கனம் கொண்ட மனிதர் ஒருவர் இராமகிருஷ்ணரைப் பார்க்க வந்தார். அறிவு, குறிப்பாக, அனுபவம் இல்லாத ஆன்மீக அறிவு ஒரு பிரச்சினைதான்.

வேத நூல்களை எல்லாம் கற்று, ஆனால் ஞானமடையாத ஒருவர் ஏற்கனவே நரகத்தில்தான் இருப்பார். இப்படிப்பட்ட மனிதருக்கு ஏகப்பட்ட அஹங்காரம் இருக்கும்.

தொழிலின் ஸூக்ஷ்மங்கள் எல்லாம் அவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் அந்தத்

தொழிலுக்கான முதலீடோ அல்லது தொழில் செய்வதற்கான தைரியமோ அவர்களிடம் இருக்காது.

இராமகிருஷ்ணர், தன்னைக் காணவந்த அந்த மேதை முன் எப்போதும்போல் வணங்கினார்.

சுற்றி நின்றிருந்த மக்களைப் பார்த்து அந்த மேதை சொன்னார், "இவர் என்னைவிட சிறியவர்தான். இவர் என்னை வணங்கலாம்; அதனால் ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை," என்று சொன்னார்.

ஆனால் அதை அஹங்காரத்தோடு ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் நீங்கள் என்னை உங்கள் நிலைக்குத் தாழ்த்த முயல்கிறீர்கள்."

ஒவ்வொரு இருப்புத் தன்மையும் ஒவ்வொரு ஆத்மாவும் தனித் தன்மை வாய்ந்ததே! அங்கே சமம் என்பதில்லை.

நாம் ஒவ்வொரு ஆத்மாவும் தனித் தன்மை வாய்ந்ததுதான் என்று புரிந்துகொள்ளும்பொழுது, நாம் ஒவ்வொரு இருப்புத் தன்மையையும் மதிக்க ஆரம்பித்து விடுவோம்.

ஒவ்வொரு இருப்புத் தன்மையும் அதற்கென்று ஒரு சொந்த இணையற்ற இடத்தைப் பெற்றிருக்கிறதென்பதை நாம் புரிந்துகொள்வோம்.

நாம் அனைவரும் ஒரே மாதிரியானவர்கள் இல்லை. ஒவ்வொருவரும் இணையற்றவர்கள், தனித் தன்மை கொண்டவர்கள்.

கடவுள் ஒரு கலைஞர். அதனால்தான் அவர் நம் ஒவ்வொரு வரையும் வித்தியாசமாகவும் தனித் தன்மை வாய்ந்தவர்களாகவும் வண்ணம் தீட்டியிருக்கிறார்.

அவர் ஒரு பொறியாளர் இல்லை. அவர் மட்டும் பொறியாளராக இருந்திருந்தால், பத்தாயிரம் இந்திய அழகர்களையும் ஒரு மில்லியன் எண்ணிக்கையிலான உலக அழகிகளையும் உருவாக்கக் கட்டளையிட்டிருப்பார். அதனால் நாம் எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாகத் தெரிந்திருப்போம்.

அவர் பெருந்திரளாக உற்பத்தி செய்யும் பொறியியலாளர் அல்ல. அவர் ஒரு கலைஞர். நாம் ஒவ்வொருவரும் தனித் தன்மையானவர்கள் என்று புரிந்துகொள்ளும்பொழுது, ஒவ்வொரு வரையும் நாம் மதிக்க ஆரம்பித்து விடுவோம்.

நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய இன்னுமொரு விஷயம் என்னவென்றால், ஒருவர் நம் எதிரியாக இருந்தாலும், அவரும் நம் வாழ்க்கைக்கு அவசியமானவரே! ஏனென்றால் நம் எதிரிகளிடமிருந்து ஆயிரக்கணக்கான விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்வதற்கான சாத்தியம் நமக்கு இருக்கிறது.

நம் வாழ்க்கையில் பங்கெடுப்பார்கள் என்று நமக்கே தெரியாது.

ஒரு சின்ன கதை:

உலகம் முழுவதும் உயர்வாக மதிக்கப்பட்ட ஒரு சிறந்த, புகழ்வாய்ந்த ஸந்யாஸி இருந்தார். திடீரென ஒரு நாள், அவருடைய நெருங்கிய சீடர் ஒருவர், அந்தத் துறவியைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான இரகசியத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்.

ஒருமுறை ஸந்யாஸியின் தனி அறைக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு அந்தச் சீடருக்குக் கிடைத்தது. அப்பொழுது அங்கே அந்த ஸந்யாஸி, தனது விவாகரத்து செய்யப்பட்ட மனைவியின் புகைப்படத்தை வைத்திருப்பதைப் பார்த்து அதிர்ச்சி அடைந்தார்.

உடனே அந்தச் சீடர் ஸந்யாஸியைப் பார்த்து, “குருவே, நீங்கள் மிகவும் சிறந்தவர் என்று நான் நினைத்திருந்தேன். உங்கள் வாழ்க்கையில் இது போன்ற குடும்ப பந்தங்களுக்கு இடம் கொடுப்பீர்கள் என்று நான் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை; உங்கள் மனைவியின் படத்தை இன்னும் ஏன் உங்கள் அறையில் வைத்து இருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

அந்த ஸந்யாஸி சிரித்துவிட்டு, “நான் இந்த ஸந்யாஸ வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிவிட நினைக்கும்போதெல்லாம் அவளுடைய படத்தைப் பார்ப்பேன். உடனே எனக்கு இந்த வாழ்க்கை முறையிலேயே இருந்துவிடலாம் என்கிற தைரியம் கிடைத்துவிடும்,” என்று பதிலளித்தார்.

அதனால் நம் வாழ்க்கையில் யார் எந்த பாத்திரத்தில் நடிப்பார்கள் என்று நமக்குத் தெரியாது.

நம்முடைய எதிரிகள்கூட முக்கியமான, நமக்கு உதவக்கூடிய கதாபாத்திரத்தில் நடிக்கலாம்.

அது, நம்முடைய தனிப்பண்பு வளர்ச்சிக்கும் நம்முடைய வளர்ச்சிக்கும் உதவும் பாத்திரமாகவும் இருக்கலாம்.

ஒரு மனிதரை, அவர் நம் வாழ்க்கைக்கு அவசியமானவரா அல்லது நம் வாழ்க்கைக்கு அவசியமற்றவரா என்று நம்மால் சொல்ல முடியாது.

நம் நண்பர்களைப்போலவே, நம் எதிரிகளும்கூட நம் வாழ்க்கையில் ஒரு கதாபாத்திரமாகப் பங்கேற்று நடிக்கலாம்.

ஒவ்வொரு இருப்புத் தன்மையும் தனித் தன்மையானது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளும்பொழுது, நாம் ஒவ்வொரு வரையும் ஒரே மனத்தோடு ஒரே மாதிரியாகப் பார்ப்போம்.

இன்னும் ஒரு விஷயம் கிருஷ்ணர் இங்கே, பக்தர்களைப் பற்றியும் பாவிகளைப் பற்றியும் சொல்கிறார். தயவுசெய்து தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், மனித உயிர்களைப் "பாவிகளே," என்று அழைப்பதைத் தவிர, வேறு 'பாவம்' உலகில் இல்லை.

இன்னொரு சின்ன கதை:

முன் ஒரு காலத்தில், பிறரிடம் குறைகாணாத ஒரு துறவி இருந்தார். ஒருநாள், அவர் ஒரு கப் காபி குடிப்பதற்காக ஒரு உணவகத்திற்குச் சென்றார்.

அவருடைய மடத்தில் அன்று விரத நாள் என்பதால், அவர் காபி மட்டும் குடிக்கலாம் என்று தீர்மானித்தார்.

அவருக்கு அடுத்த மேசையில், அவருடைய மடத்தைச் சேர்ந்த இளம் துறவி, தம்முடைய உணவை மகிழ்ச்சியாகச் சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்ததைப் பார்த்து வியப்படைந்தார். அந்தத் துறவியைப் பார்த்துவிட்ட அந்த இளம் துறவி, "நான் உங்களை அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கவில்லை என்று நம்புகிறேன், ஐயா," என்று சொன்னார்.

துறவி சொன்னார், "அப்படியென்றால் உனக்கு உடல் நிலை சரியில்லாமல் இருக்க வேண்டும். மருத்துவர், நீ விரதமிருக்கக் கூடாது என்று கண்டிப்பாக அறிவுறுத்தியிருக்க வேண்டும்.''

மீண்டும் அந்த இளம் துறவி சொன்னார், "இல்லை இல்லை, நான் நன்றாக இருக்கிறேன். எனக்கு ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை.''

இப்போது அந்தத் துறவி உண்மையிலேயே அதிர்ச்சி அடைந்தார். ஆனாலும் தமக்குள்ளேயே நினைத்துக் கொண்டார், "எவ்வளவு நேர்மையானவன் இவன்! பொய் சொல்லித் தப்பித்துக்கொள்ள நினைக்காமல் தம் தவறுகளை ஒத்துக்கொள்கிறான்!"

pுரிந்துகொள்ளுங்கள், கடவுள்கூட நாம் எப்படி இருக்கிறோமோ, அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

இந்தச் சமுதாயத்தை உருவாக்கியவர்கள்தான், பாவம் புண்ணியம் என்ற எண்ணங்களை உருவாக்கினார்கள். உடனே உங்களின் அடுத்த கேள்வி, அப்படியென்றால் நாம் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாமா என்பதாகத்தான் இருக்கும்.

# கட்டுப்பாட்டை மீறிப்பார்ப்பது மனத்திற்கே உரிய குணம்

இந்த ஆன்மீக அறிவியலைப் புரிந்து கொண்ட ஒருவர், எப்போதும் பிறரைத் தொந்தரவு செய்ய மாட்டார். மீண்டும் மீண்டும் மக்களுக்கு நான் சொல்கிறேன், நம்முடைய செயல்கள் பாப புண்ணியத்தின் அடிப்படையிலோ அல்லது ஆசை அச்சத்தின் அடிப்படையிலோ இருக்கக் கூடாது.

சொர்க்க நரகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகவே நமது செயல்கள் இருந்ததென்றால், நாம் 'பக்குவமடைந்த மனிதர்கள்' என்று நம்மை சொல்லிக்கொள்ள முடியாது.

நம் பாவச் செயல்களோ அல்லது நற்செயல்களோ நம்முடைய புரிந்துகொள்ளுதலால் இருக்க வேண்டுமே தவிர, சொர்க்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டுமென்ற ஆசைக்காகவோ அல்லது நரகத்தைப் பற்றிய பயத்திற்காகவோ இருக்கக் கூடாது.

சொர்க்கத்தை அடைய வேண்டுமென்ற குறிக்கோளுடனோ அல்லது நரகத்தைப் பற்றிய பயத்துடனோ ஒரு ஒழுக்கமான வாழ்க்கையை வாழாதீர்கள்.

ஒழுக்கம் என்பது ஒரு புரிந்துகொள்ளுதலாக, ஒரு இயற்கையான மலர்ச்சியாக உங்களுக்குள் நிகழட்டும், மலரட்டும்.

நாம் காவல்காரருக்குப் பயந்து சாலை விதைகளைப் பின்பற்றினோமானால், எப்போதெல்லாம் நம்மைக் கண்காணிக்கும் காவலரின் வண்டி அந்தப் பகுதியில் இல்லையென்று தெரிந்துகொள்ளுகிறோமோ, அப்போதெல்லாம் "ஏன் இன்னும் கொஞ்சம் வேகமாகச் செல்லக் கூடாது, சாலை விதிகளை ஏன் மீறக் கூடாது," என்ற ஒரு சிறிய தூண்டுதல் நம்முள் இருக்கும்.

குறிப்பாக, லாஸ் ஏஞ்சல்ஸில், போக்குவரத்து நெரிசல் கடுமையாக இருக்கும்பொழுது, நாம் எப்போதும் சாலை விதிகளின்படி செல்ல வேண்டிய வேகத்தைவிட, கொஞ்சமாவது அதிகமான வேகத்தில் செல்ல முயற்சி செய்வோம்.

உண்மையில் தவறான வழியில் அடியெடுத்து வைப்பதும் ஒரு ஆழமான தூண்டுதல்தான். முக்கியமாக எதையாவது செய்யக் கூடாது என்று தடைவிதிக்கும்பொழுதுதான், நமக்கு விதிகளை மீறுவது என்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கக்கூடியதாக இருக்கிறது.

> பொய் சொல்வதைவிட தவறுகளை ஒத்துக்கொள்வதே நேர்மையானது. அது உண்மையில் ஈர்க்கக்கூடியதாக இருக்கும். மறைக்கப்பட்ட கனி எப்போதும் சுவையாக இருக்கும்.

அதனால் நாம் ஒன்றைப் பற்றிய விதிமுறைகளைப் பற்றிக் கேள்விப்படும்பொழுதுதான், இயற்கையாகவே அதைத் தாண்டிச் செல்வதற்கும் மீறுவதற்கும் நாம் முயற்சி செய்கிறோம்.

நம் ஒழுக்கமுறை, பயம் அல்லது பேராசையின் அடிப்படையில் இல்லாமல் இருக்கட்டும்! அதனால்தான் பதஞ்ஜலியின் யோக ஸூத்ரங்களில், யம என்ற அழகான வார்த்தை இருக்கிறது.

யம என்றால் ஒழுக்கம், இது மரணத்தையும் குறிக்கும்.

நம் வாழ்க்கை மரணத்தில்தான் முடிவடையப்போகிறதென்பதை நாம் புரிந்துகொண்டோம் என்றால், நம் வாழ்க்கையின் இறுதி விளைவு மரணம்நான் என்பதைப் புரிந்துகொண்டோம் என்றால், நம் உணர்வு இந்தச் ஸத்யத்தை உள்வாங்கிக் கொண்டது என்றால், நாம் மரணத்தை நினைத்து, அதனைத் தியானிக்க ஆரம்பிப்போம்.

ஒழுக்கம் என்பது ஒரு புரிந்துகொள்ளுதலாக, ஒரு இயற்கையான மலர்ச்சியாக உங்களுக்குள் நிகழட்டும், மலரட்டும்.

ஒவ்வொருவருக்குமே மரணம் நிகழும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் போதும், வாழ்க்கை என்பது முடியக்கூடிய ஒன்றுதான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் போதும், நமக்குள் ஒழுக்கம் நிகழ்ந்துவிடும்.

நம்முடைய ஒழுக்கம் மரணத்தைப் புரிந்துகொள்ளுதலால் மட்டுமே நிகழட்டும். பயம் அல்லது பேராசையால் நிகழ வேண்டாம்.

கேள்வி : எந்த நிலையிலும் சம நிலையுடன் இருப்பது பற்றி கிருஷ்ணர் சொல்கிறார். எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகவே பாவிப்பது, கல்லாக இருந்தாலும் தங்கமாக இருந்தாலும், அதனால் பாதிக்கப்படாமலிருப்பது, இது ஞானிகளுக்கு வேண்டுமானால் சாத்தியமாகும். ஆனால் இந்தப் பொருள் சார்ந்த உலகத்தில் வாழும் ஒரு சாதாரண மனிதனுக்கு இது எப்படிச் சாத்தியமாகும்?

கல்லையும் தங்கத்தையும் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன், நாம் நம்முடைய உணர்ச்சிகளைப் பற்றி ஆராய்வோம்.

எளிதில் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கோபப்படக்கூடிய ஒருவரை எடுத்துக்கொள்வோம். ஒருவர் எந்த அளவிற்கு அதிகமாகக் கோபப்படுகிறாரோ, அந்த அளவிற்கு கோபத்திற்கு அவர் அடிமையாகிறார்.

உயிரியல் ஆராய்ச்சியாளர்கள், மீண்டும் மீண்டும் நம்மால் செய்யப்படும் செயல்களே நம் மூளையைக் கட்டிவைக்கிற கம்பிகளாக இருக்கின்றன என்று சொல்கின்றார்கள்.

நரம்பு மண்டலத்தின் வலைப்பின்னல், மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படும் செயல்களின் அமைப்பு முறையினால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

உணர்ச்சிகள் நம் மூளையை மட்டுமல்ல, நம் உடலையும் கட்டிவைக்கின்றன.

மீண்டும் மீண்டும் வரும் உணர்ச்சிகளைத் தக்க வைத்துக்கொள்ளும் முயற்சியிலேயே செல்கள் தங்கள் சக்தி அனைத்தையும் வீணாக்கி விடுவதால், சத்துகளை உறிஞ்சும் திறனை செல்கள் இழந்து விடுகின்றன.

அவை குறைவாக வளர்ந்து, குறைவாகவே தங்களைப் புதுப்பித்துக்கொள்கின்றன.

இந்த மாற்றங்கள் நம்மைப் பாதிக்கின்றன. மிகவும் முக்கியமாக நம் சந்ததியைப் பாதிக்கின்றன. இதைப்போலவே, நம் நடத்தையால் நம் மொத்த DNA அமைப்பையும் செல் அமைப்பையும் மாற்றி அமைத்துவிட முடியும்.

நம்முடைய உணர்ச்சிகள்தான் வேதிப்பொருள்கள் என்றும், மேலும் நம் மூளைதான் இந்த வேதிப்பொருள்களை வெளியிடுகிறது என்றும் உயிரியல் வல்லுநர்கள் சொல்கின்றார்கள்.

நாம் இந்த வேதிப்பொருள்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறோம். ஆனாலும் பெரும்பாலான நேரம் இந்த வேதிப்பொருள்கள்தான் நம்மை மாற்றுகின்றன; நம்மைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன.

அடுத்த முறை நாம் மற்றவர்கள்மீது கோபப்படும்பொழுது நம்மை நாமே கண்டிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும். நாம் கோபப்படுவதற்கான காரணம் என்ன? அந்தச் செயலைக் குறித்துத்தான் கோபப்படுகிறோமா அல்லது அந்த நபர்மீதுதான் கோபப்படுகிறோமா என்பத்தைக் கவனிக்க வேண்டும். நாம் ஏதேனும் ஒரு செயலைப் பற்றிதான் கோபப்படுகிறோம் அல்லது சில நடத்தைகளைப் பற்றிதான்

கோபப்படுகிறோம் என்றால், வேறு யாரோ ஒருவர் இதே போன்று கோபத்துடன்நடந்துகொள்ளும்போது, அவரை நாம் எப்படிப் கவனித்துப் பார்ப்போமோ, அதே போன்று நம்மை நாமே கவனித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இல்லை, நபர்மீதுதான் கோபப்படுகிறோம் என்றால், நாம் எல்லோரிடமும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் கோபப்படுகிறோமா? சிலபேரைக் கோபப்படாமல் விட்டு விடுகிறோமா? அல்லது வேறொரு நபர்மீது இருக்கும் கோபத்தை, நகைச்சுவைக்காக விளையாட்டுத்தனமாகச் செயல் புரியும் ஒருவரிடம் வெளிப்படுத்துகிறோமோ? அல்லது இந்த மனிதரிடம் நாம் எப்போதும் வெறுப்புடன்தான் நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்று நம் மனத்தைத் தயார்படுத்திவைத்திருப்பதால் கோபப்படுகிறோமோ? என்பதை ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.

தொண்ணூறு சதவிகித நேரம், நாம் அந்த நபர்மீதுள்ள வெறுப்பின் காரணமாகத்தான் கோபப்படுகிறோமே தவிர, அவருடைய நடத்தையின் மேலோ அல்லது அந்தப் பிரச்சினையின் அடிப்படையிலோ நாம் கோபப்படவில்லை என்பதை நாம் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு பிரச்சினையின் காரணமாகத்தான் நாம் கோபப்படுகிறோம் என்றால், அந்தக் கோபத்தையே சக்தியாகப் பயன்படுத்த நாம் கற்றுக்கொள்ள முடியும். அந்தச் சக்தியை வைத்து ஏதாவது சிலவற்றைச் செய்ய முடியும்.

உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். ஏனென்றால் நாம் அவரைப் பற்றி ஏற்கெனவே எடைபோட்டு வைத்துவிட்டு, நம்முடைய தீர்மானத்திற்குத் தேவையான ஆதாரங்களைத்தான் சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

நம்மைப் பொறுத்தமட்டில், அவர் செய்யும் எதுவுமே சரியானதாகவே இருக்க முடியாது. அந்த மனிதர் செய்யும் எதையுமே சரியென்று நம்மால் ஒப்புக்கொள்ள முடியாது. விழிப்புணர்வுடன் இருந்தால், நாம் இந்தத் தீர்மானங்களை விட்டுவிட முடியும்.

'நாம் ஒவ்வொருவருமே ஆழமான நிலையில் ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கிறோம்' என்ற ஸத்யத்தை விழிப்புணர்வு நமக்கு உணரவைக்கிறது.

நம்முடைய இரண்டாம் நிலை வகுப்பான நித்யானந்த ஸ்பூரண நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ளுபவர்களுக்கு, த்யான நுட்பங்களின் மூலம் அவர்களின் உடல்-மன அமைப்பைச் சுத்தம் செய்துகொள்வதற்குக் கற்றுத்தரப்படுகிறது.

ஸம்ஸ்காரங்கள் விழிப்புணர்வற் ற மனத்தில்தான் இருக்கின்றன. மேலும் நம்முடைய தீர்மானங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் இவையே பொறுப்பு.

இந்த ஸம்ஸ்காரங்கள் மேலேகொண்டுவரப்பட்டு, அவற்றின் மீது வேலை செய்யப்படுகிறது.

மன-உடல் அமைப்பு மீண்டும் தம் பழைய நிலைக்கே திரும்புகிறது. அவை உண்மையில் மீண்டும் புதிதாகப் பிறக்கின்றன. உங்கள் குழந்தைப் பருவத்தைத் திரும்பிப் பாருங்கள். நீங்கள் எவ்வளவு சுதந்திரமாக, ஆர்வமாக, துணிச்சலாக மற்றும் மகிழ்ச்சியாக இருந்திருக்கிறீர்கள்!

உங்களுடைய பொம்மை கல்லால் செய்யப்பட்டதா, இல்லை, தங்கத்தால் செய்யப்பட்டதா என்பதைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட்டிருக்கிறீர்களா? அது எதனால் செய்யப்பட்டதாக இருந்தாலும் எந்தவொரு வித்தியாச த்தையும் உங்களுக்குள் அது ஏற்படுத்தவில்லை.

அதனோடு நீங்கள் மகிழ்ச்சியாகத்தான் விளையாடினீர்கள். நீங்கள் வளர, வளர கல்லையும் தங்கத்தையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கக் கற்றுக் கொண்டீர்கள். இப்படிக் கற்றுக்கொண்டது உங்களை மகிழ்ச்சியாக்கியதா?

ஒரு வழியில் அது உங்களுக்குத் துக்கத்தைத்தான் கொண்டுவந்தது.

இந்த இரண்டில் நமக்கு எது வேண்டும்?

கல்லுக்கும் தங்கத்துக்கும் வித்தியாசம் காணும் திறமையுடன் இருந்து, துக்கத்தில் வீழ்ந்து கிடக்கும் நிலை வேண்டுமா? அல்லது அவை இரண்டையும் ஒன்றுபோல் பாவித்து ஆனந்தமாக இருக்க உதவும் விழிப்புணர்வு நிலை வேண்டுமா? அது நம்முடைய விருப்பம்தான்.

கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம், தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தும் பயிற்சியை ஒரு யோகி செய்ய வேண்டும்.

யோகத்தைப் பயிற்சி செய்யும் யோகிக்கான பல வழிமுறைகளை இந்த ஸ்லோகங்களில் கிருஷ்ணர் கொடுத்திருக்கிறார்.

உடல் நிலை மற்றும் மன நிலை இரண்டிற்குமே வழிமுறைகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. மீண்டும் மீண்டும் மேற்கோளாக சொல்லப்பட்டுவரும் இந்த ஸ்லோகங்களின் உள் அர்த்தத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் உள்வாங்கிக்கொள்ளாமல், அதன் வெளி அர்த்தத்தை மட்டுமே புரிந்துகொண்டு, அதைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி வருகிறோம்.

நாம் பாதி அல்லது முழுவதுமாக மூடிய கண்களுடன், முதுகுத் தண்டை நேராக நிமிர்த்திக்கொண்டு, அமைதியான இருட்டு அறையில் அமரலாம். ஆனாலும் ஞானத்தை விட்டு வெகு தொலைவில் இருப்போம்.

புரிந்துகொள்ளுங்கள். இவை எல்லாம் நாம் எப்படி அமர்ந்து த்யானம் செய்ய வேண்டும் என்று நமக்கு உதவுவதற்கான பொதுவான பயிற்சி வழிமுறைகள். இவை எல்லாம் ஞானத்திற்கு அவசியமான தகுதிகள் இல்லை.

கிருஷ்ணர், நம் புலன்களைக் கட்டுப்படுத்துவதன் முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார். ஏன்?

வெளி உலகை ஆழ்ந்து கவனிப்பதால், நாம் ஒரு விஞ்ஞானியாகவோ அல்லது வசதியான தொழிலதிபராகவோ வேண்டுமானால் ஆகலாம். ஆனால் ஒரு ஞானியாக ஒருபோதும் ஆக முடியாது. இந்தப் பாதைக்கு உள்முகமாகத் திரும்பிப் பார்ப்பதுதான் ஒரே வழி.

புலன்களைக் கட்டுப்படுத்த மனத்தைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். மனத்தைக் கட்டுப்படுத்த எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

நாம் சில நிமிடங்கள் அமர்ந்து நம் எண்ணங்களை ஆராய்ந்து பார்த்தோமென்றால், ஒரு எண்ணத்திற்கும் மற்றொரு எண்ணத்திற்கும் தொடர்பே இல்லை என்பதைக் കണ്ടுகொள்ளலாம்.

நம் எண்ண ஓட்ட செயல்முறையில் எந்தவித காரண காரியத் தொடர்பும் இருப்பதில்லை. சுபாவத்தாலேயே நம் எண்ணங்கள் தர்க்க ரீதியானவை அல்ல. அவை தொடர்பற்றவை, பகுத்தறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவை. எண்ணங்கள், இறந்தகாலத்திற்கும் எதிர்காலத்திற்கும் இடையே ஊஞ்சலாடிக் கொண்டே இருக்கின்றன.

நம் எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்த, நாம் இரண்டு செயல்களை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. முதலாவதாக, இறந்தகாலத்திற்கும் எதிர்காலத்திற்கும் செல்வதை விடுத்து நிகழ்காலத்திலேயே இருக்க வேண்டும். இரண்டாவதாக, எண்ணங்களைத் துண்டிக்க வேண்டும். நான் இதை அன்கிளட்சிங் (Unclutching) என்று அழைக்கிறேன்.

கடந்தகாலத்தின் வருத்தங்களில் இருந்தும் எதிர்காலத்தின் யூகங்களில் இருந்தும் நம்மை நாமே விடுவித்துக் கொண்டோமென்றால், தானாகவே நாம் நிகழ்காலத்திற்குள்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருப்போம்.

ஆசைகள் இல்லாமல் நம்மால் வாழவே முடியாது. ஆசைகளை வெளியேற்றுவதன் மூலம் நாம் ஞானத்தை அடைந்துவிட முடியும் என்று யாராவது சொன்னால், அது தவறு.

முதல் விஷயம் நாம் எப்போதும் ஞானிகளே! நம் உள் இருப்புத் தன்மை, தான் கடவுள் தன்மையுடன் இணைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்திருக்கிறது. அதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு நமக்கு இல்லை. அவ்வளவுதான். நாம் ஏற்கனவே அந்த நிலையில்தான் இருக்கிறோம் என்கிறபொழுது, நாம் எப்படி அதை அடைய முடியும்?

இரண்டாவது, ஆசைகள் என்பவை சக்தியே! வாழ்வதற்கான ஆசை இல்லை என்றால் நம்மால் மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளிவிடும் சுவாசச் செயலை செய்ய முடியாது. மரணம் மட்டுமே நமக்கு அனுபவத்தைத் தராது!

புத்தர் ஆசைகள் துக்கமானவை என்று சொல்லும்பொழுது, அவர் என்ன சொல்கிறார் என்றால், ஆசைகளின் மேல் உள்ள பந்தம்தான் துக்கத்தைக் கொடுக்கிறதென்கிறார்.

‘எனது’ என்கிற உரிமை உணர்வு, பற்றுகொள்ளுதல் - இந்த இரண்டையும் விட்டு விடுங்கள் என்றுதான் இங்கே கிருஷ்ணர் சொல்கிறார். ‘எனது’ என்ற எண்ணமும் உடைமைகளைச் சொந்தமாக்கும் ஆசையும்தான் ‘நான்’ என்ற எண்ணத்தை உருவாக்குகிறது. வேறு எந்த வழியிலும் இல்லை.

ஆசைகளை வெளியேற்றுவதன் மூலம் நாம் ஞானத்தை அடைந்துவிடலாம் என்று யாராவது சொன்னால், அது தவறு.

நம்முடைய அடையாளமே நாம் விரும்பும் பொருள்கள், நம் ஆசைகள், நம் பந்தம் இவற்றால் ஆனதுதான். இவைதான் நம் மனஅமைப்பை உருவாக்குகின்றன.

ஆசையின் விதைகளும் ஆழப்பதிந்த எண்ணங்களும்தான், ‘நான்’ என்ற பொட்டலத்திற்குள் இருக்கும் மூலப்பொருள்கள். அதைக்கொண்டுதான் ‘நான்’ என்ற எண்ணம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. ‘எனது’ என்று உரிமை கொண்டாடும் எண்ணம் ஒருமுறைமறைந்துவிட்டால்போதும், நம்முடையஅடையாளத்தையும் நாம் நீக்கிவிட முடியும்.

‘நான்’, ‘எனது’ என்ற எண்ணங்களிலிருந்து நாம் விடுபடும்போதும், வெளி உலகப் பொருள்களினால் ஈர்க்கப்படாமல், அவற்றின் மீது பற்றப்பில்லாமல் இருக்கும்போதும், நம் புலன்களால் நாம் வழிநடத்தப்படாமல் இருக்கும்போதும் மட்டுமே நாம் மனத்தையும் புலன்களையும் சம நிலையில் வைத்திருக்கிறோம்.

இதை எளிதாக்க, கிருஷ்ணர் சில கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கிறார்.

இங்கே சில விஷயங்களைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு, நாம் அதற்கென்று உள்ள தனியான, ஏகாந்தமான இடத்திற்குத்தான் செல்ல வேண்டும். ஏன்?

நாம் என்னதான் சொன்னாலும் செய்தாலும் வீட்டில் தொலைபேசி மணி அடிக்கும்; யாராவது கதவைத் தட்டலாம்; பொருட்களை விற்பவர்கள் யாராவது அழைக்கலாம். உண்மையில் இது போன்ற இடையூறுகளில் இருந்து நம்மை தூர எடுத்துச் செல்வதற்கான ஒரு வழிதான் இந்தத் தனிமையான இடம்.

குஷ (அமர்ந்து த்யானம் செய்ய உகந்ததாகக் கருதப்படும் ஒருவகைப் புல்), மான்தோல் இந்தப் பொருள்கள் எல்லாம் நாம் உருவாக்கும் சக்தியை பூமி இழுத்துக்கொள்ளாமல் தடுக்கும் ஒரு தடைப்பொருள்களாகப் பயன்படுகின்றன.

இப்பொழுது அதைப் பற்றியெல்லாம் நாம் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. ஏனென்றால்ாதாரணமாக எப்போதும் நாம் அமரும் நாற்காலியே தரைமட்டத்தில் இருந்து சற்று உயரத்தில்தான் இருக்கிறது.ஆகவே நாற்காலியில் அமர்ந்தாலேகூட போதும்.

எந்த த்யானத்திலும் மிக முக்கியமாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், நாம் தளர்வாக இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் சிரமமான சூழ் நிலையில் நம்மால் த்யானம் செய்ய முடியாது.

ஸ்திர (உறுதி) மற்றும் ஸுகம் (இனிமை) - இவை எந்த த்யானம் செய்ய அமர்வதற்கும் அடிப்படைத் தேவைகளாக இருக்கின்றன.

கிருஷ்ணர், தான் ஏற்கனவே தந்த நுட்பத்தை நவீனப்படுத்தி இருக்கிறார். அவர் மேலும் மூன்று வழிமுறைகளைத் தருகிறார்.

1. தலை, முதுகெலும்பு மற்றும் கழுத்து இவை மூன்றும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் இருக்க வேண்டும்.

2. நம் மூக்கு நுனியின் மேல் பார்வையை நிறுத்த வேண்டும். நாம் மூக்கின் நுனியைப் பார்த்தால், இயல்பாகவே நம் விழிப்புணர்வு மூன்றாவது கண்ணின் மேல் குவியும். நம் கவனம் புருவ மத்தியில் உள்ள சக்தி மையமான ஆஜ்ஞா சக்ராவில் இருக்கும்.

3. 'என்னையே' உயர்ந்த லட்சியமாகக்கொண்டு, 'என்'மீது நாம் தியானிக்க வேண்டும்.

முதலாவதாக, அது நாம் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடாமல் தடுக்கிறது.

இரண்டாவதாக, தலை, கழுத்து மற்றும் முதுகெலும்பு நேராக நிலையாக இருக்கும்பொழுது, உயிர் சக்தியான பிராண சக்தி, சக்திப் பாதைகளில் தடையின்றி எளிதாகப் பாயும்.

ஒரு சின்ன கதை :

தென்னிந்தியாவில் சென்னையில் ஒரு புகழ்மிக்க சமயச் சொற்பொழிவாளர் இருந்தார். அவர் நன்றாகப் பிரபலமானவர்தான். ஆனாலும் அவருடைய பேச்சு சலிப்பு ஏற்படுத்துவதாக இருக்கும். அவர் பேச்சைக் கேட்கும் மக்கள் தூங்கி விடுவார்கள். ஒரு நாள் அவர் இறந்து விட்டார்; அதே நாளில் சென்னையில் ஒரு பேருந்து ஓட்டுநரும் இறந்துவிட்டார்.

சென்னையில் பேருந்து ஓட்டுநர்கள், மரண தேவனான, யமனைப் போன்றவர்கள். மக்களைப் பயமுறுத்தும் வகையில்தான் அவர்கள் பேருந்தை ஓட்டுவார்கள்.

பேருந்துக்கு உள்ளே உள்ள மக்களும் சரி, வெளியே உள்ள மக்களும் சரி தங்களுடைய பாதுகாப்பிற்காகக் கடவுளைப் பிரார்த்தனை செய்துகொண்டே இருப்பார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் சொர்க்கத்தின் வாசலை அடைந்தனர். அங்கிருந்த காவலர்கள் ஓட்டுநரை, சொர்க்கத்தின் முதல் வகுப்பு அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்.

அவருடைய கூச்சலைக் கேட்ட யமன், "இங்கு நாங்கள், நீங்கள் பூமியில் என்ன தொழில் செய்தீர்கள் என்பதைப் பார்ப்பதில்லை; அதனுடைய பலனைத்தான், இறுதி விளைவைத்தான் பார்க்கிறோம். அந்த ஓட்டுநர் வண்டி ஓட்டும்பொழுது, மக்கள் தங்களுடைய உயிருக்குப்பயந்து கடவுளை நினைத்து மிகவும் சிரத்தையுடன் பிரார்த்தனை செய்தார்கள்.

ஆனால் நீங்கள் உங்கள் சொற்பொழிவு மூலம் மக்களைத் தூங்கத்தான் வைத்தீர்கள்," என்று விளக்கினார்.

அதனால்தான் எனக்கு எப்பொழுதுமே உங்களிடம் ஒரு பயம் இருக்கும். நான் உங்களிடம் பேசும்போதும், த்யானம் கற்றுத்தரும்போதும், நீங்கள் தூங்கி விடுகிறீர்கள்.

மேலும் நம் கவனத்தைப் புருவ மத்தியில் இருக்கும் மூன்றாவது கண்ணில் வைத்து அதைச் சக்தியூட்டும்பொழுது, அது அஹங்காரக் கட்டிகளைக் கரைக்கிறது. இறுதியாக, கிருஷ்ணர், "என்மீது மனத்தை ஒருமுகப்படுத்துங்கள்," என்கிறார். இங்கு "என்மீது," என்று சொல்லும்பொழுது நம்முடைய இருப்புத் தன்மையையே குறிக்கிறார்.

நாம் விரும்பினால், புல்லாங்குழல் மற்றும் மயிலிறகுடன் இருக்கும் கிருஷ்ணரின் உருவத்தைத் தியானிக்கலாம்.

ஆனால் நான் எப்போதும் உருவத்தைத் தாண்டிச் செல்வதைத்தான் அறிவுறுத்துவேன். உங்களின் இருப்புத் தன்மைக்குள் செல்லுங்கள்.

உண்மையில் நாம் நம்முடைய மூன்றாவது கண்ணுக்குள் செல்லும்பொழுது, நாம் தானாகவே உருவத்தைத் தாண்டிச் சென்று விடுவோம். உருவம் கடந்த வடிவமற்ற சக்தியை நாம் தியானிக்க ஆரம்பித்து விடுவோம்.

கேள்வி : ஸ்வாமிஜி நாம் நேரடியாகத் தரையில் அமர்ந்து த்யானம் செய்வது கெடுதலானதா? அமர்வதற்குத் தரைமேல் விரிப்பு இருப்பது அவசியமானதா?

நான் ஏற்கனவே சொன்னதுபோல, கிருஷ்ணர் எதன்மீது அமர்வது, எப்படி அமர்வது என்று சொல்லும்பொழுது, அந்தக்காலத்தில் எது நடைமுறை மரபாக இருந்ததோ அந்தப் பழக்க, வழக்கங்களை ஒரு கருத்தாக மட்டுமே சொல்கிறார். குஷ புல்லுக்கு அல்லது மான்தோலுக்கு நாம் இன்று எங்கே போவது?

நீங்கள் மான் தோலின் மீது அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தால், மிருகங்களின் நலன்களைப் பாதுகாப்பவர்கள் உங்களைப் பிடித்துக்கொள்வார்கள்; அவர்கள் உங்கள் பின்னாலேயே ஓடி வந்து விடுவார்கள்.

சுத்தம் மற்றும் சுகாதாரத்தின் சில அடிப்படைக் கோட்பாடுகளையாவது நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதைத்தான் இது குறிக்கிறது. அவ்வளவுதான். மக்கள் அடிக்கடி என்னிடம் "தியானத்திற்கு முன்பு கண்டிப்பாகக் குளிக்க வேண்டுமா?" என்று கேட்பார்கள்.

தேவை இல்லை. ஆனால் நீங்கள் தூக்கக் கலக்கமாக உணர்ந்தால், குளிப்பது ஒரு நல்ல வழி. அப்பொழுதுதான் புத்துணர்வாய் உணர்வீர்கள்.

காலையில், படுக்கையிலிருந்து எழுந்து பல்கூடத் தேய்க்காமல் நேராக தியானத்தில் சென்று அமர்ந்தால், அரைகுறையாக விழித்த நிலையில் தியானம் செய்ய முயற்சி செய்வீர்கள்; அப்படியே தூங்கியும் விடுவீர்கள்!

அது மட்டுமல்லாமல் தியானத்தைக் கண்டிப்பாகக் குளித்துவிட்டுத்தான் செய்ய வேண்டுமென்றோ அல்லது தரை விரிப்பின் மேல் அமர்ந்துதான் செய்ய வேண்டுமென்றோ கடுமையான விதி எதுவும் இல்லை.

மற்ற செயல்களில் உங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளும்பொழுது எப்படி சில அடிப்படை ஒழுக்க நடைமுறைகள் தேவைப்படுகிறதோ, அதேபோல் இதற்கும் சில அடிப்படை ஒழுக்கமுறைகள் தேவை.

கிருஷ்ணர் இந்த அடிப்படையான த்யான முறைகளைக் கொடுப்பதற்கு இதுதான் காரணம். நம் மனங்கள் எல்லாம் எந்தளவிற்கு உறுதியற்றவை என்று அவருக்குத் தெரியும்.

இந்தவழிமுறைகளெல்லாம்இவ்வளவுதெளிவாகக்கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் பொழுதே, நீங்கள், உங்களுக்கு எப்படி வசதியோ அப்படித்தான் த்யானம் செய்கிறீர்கள்.

எதுவுமே கொடுக்கப்படாமல் இருந்திருந்தால், நீங்கள் த்யானம் என்ற பெயரில் என்ன செய்வீர்கள் என்பது கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

கிருஷ்ணர் இங்கே மனக்கட்டுப்பாடு மற்றும் ஆத்மாவில், இருப்புத் தன்மையில் நிலைபெற்றிருத்தல் பற்றிச் சொல்கிறார். யோக வழியையும் அதன் இலக்கையும் பற்றிச் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

யோக ஸூத்ரத்தின் முதல் வரி யோக: சித்த வ்ரு’த்தி நிரோத: என்று தொடங்குகிறது. யோக என்றால் ‘மனத்தை நிறுத்துதல்’ என்று பொருள்.

இந்த முதல் வரி யோகாவின் வழியையும், அதன் இலக்கையும் சொல்கிறது. யோக என்ற சொல்லுக்குக் கடவுள் தன்மையோடு ஒன்றி விடுதல் என்று பொருள்.

இறுதி குறிக்கோளை அடைய, யோக பயிற்சி மட்டுமே பாதையாகவும் இலக்காகவும் இருக்கிறது.

இறுதியான குறிக்கோளோடு ஒன்றி விடுவது அல்லது உயர்ந்த ஆன்ம சக்தியை, அண்டத்தின் சக்தியை, பிரபஞ்ச சக்தியை, பிரபஞ்ச புத்திசாலித்தனத்தை அனுபவிப்பதுதான் நமது இலக்காக இருக்கிறது.

மனத்தை விட்டு விடுவது அதாவது எண்ணங்களைக் கடந்து செல்வதுதான் யோகத்தின் பாதை.

இறுதி குறிக்கோளை அடைய, யோக பயிற்சிதான் பாதை மற்றும் இலக்கு.

பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையோடு, கடவுள் தன்மையோடு நம்மை இணைத்துக்கொள்ளுதலும் நம்முடைய இயல்பான பண்பை, நம்முடைய இயற்கைத் தன்மையை உணர்தலும்தான் யோகத்தின் இலக்கு.

நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் நம்முடைய மூலத்திற்கு நாம் திரும்பவும் சென்று, நம்முடைய உண்மையான சுபாவத்தை உணர வேண்டும்.

புலன்களைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தி, அவற்றின் மூலம் இன்பத்தை அனுபவிக்கிறோம். இந்தத் தற்காலிக மகிழ்ச்சியை நோக்கியே நம் மனம் நம்மை இழுக்கிறது.

உதாரணத்திற்கு, நமக்குப்பிடித்த ஏதோ சில இனிப்புகள் இருப்பதாக வைத்துக்கொள்வோம். நாம் அதனுடைய சுவையால் ஈர்க்கப்படுகிறோம். நாம் அதை அமர்ந்து சுவைக்கும்பொழுது நம் மனம் அமைதியாகிறது. ஏனென்றால் அந்த நேரத்தில் நம் மனத்தில் சில நிமிடங்களுக்கு எண்ணங்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து விடுகிறது.

நாம் அந்த இனிப்பைச் சுவைக்கும்பொழுது, புலன்களில் ஒருவித அமைதியான உணர்வு நமக்குத் தெரிவது போலிருக்கும்.

உண்மையில் நாம் அந்த நேரத்தில் அமைதியில்தான் இருக்கிறோம். ஏனென்றால் அந்த சில நிமிடங்களுக்கு நம் எண்ணங்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து விடுகிறது.

ஆனால் அந்த இனிப்புதான் நம்முடைய நிறைவுக்குக் காரணம் என்று நாம் நினைத்து, நாம் அந்த இனிப்புச் சுவையால் ஈர்க்கப்படும்பொழுதுதான் பிரச்சினை ஆரம்பமாகிறது. ஏனென்றால் அடுத்தமுறை அதே இனிப்பு, அதே நிறைவான அனுபவத்தைத் தராமலும் போகலாம்.

இந்த நிறைவான அனுபவம் அனுபவித்த பொருளில் இருந்து வருவதில்லை.

இதேபோல்தான், நமக்கு ஆனந்தம் தரும் என்று நினைத்து ஏதாவது ஒரு பொருளை நாம் பிடித்துக்கொள்ளும்பொழுது, அந்தப் பொருளின் மீது ஒரு பற்றுதலை நாம் உருவாக்குகிறோம்.

ஆனால் ஆனந்த அனுபவம் என்பது அந்தப் பொருளிடமிருந்து வேறுபட்டது.

அது எந்தவிதத்திலும் அந்தப் பொருளோடு தொடர்புடையதில்லை. ஆனந்தம் என்பது பொருள், உடல் அல்லது ஆன்மீகம் இவற்றின் மீது நாம் வைக்கும் பற்றுதல்களை எல்லாம் தாண்டியது.

ஆனந்தம் இருமைகளுக்கு எல்லாம் அப்பாற்பட்டது. ஏதாவது இனிமையான நிகழ்ச்சியின் காரணமாகவோ அல்லது நமக்குப்பிடித்தமான மனிதரைச் சந்தித்தன் காரணமாகவோ நாம் சந்தோஷமாக இருக்கும்பொழுது, கண நேரமே நீடிக்கிற, நிலையில்லாத ஒரு மகிழ்ச்சி வருகிறது. ஏனென்றால் அந்த நபரைப் பார்க்கும்பொழுது நம் எண்ணங்களின் எண்ணிக்கைக் குறைகிறது.

எண்ணங்களின் எண்ணிக்கை குறையும்பொழுது ஆனந்தம் நமக்குள் மலர்கிறது. அதனால் அந்த ஆனந்தம்கூட நமக்குள்ளிருந்து மட்டும்தான் மலர்கிறது. நாம் சந்திக்கும் அந்த நபரிடமிருந்து அல்ல.

உண்மையில் வெளியில் என்ன நடந்தாலும் அவற்றை எல்லாம் பொருட்படுத்தாமல், ஆனந்தம் அது நமக்குள் தொடர்ந்து பொங்கிக்கொண்டேதான் இருக்கிறது.

பிறகு ஏன் நாம் ஆனந்தத்தைத் தொடர்ந்து உணர்வதில்லை?

இது ஏனென்றால் நாம் நம் மனத்தின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்கிறோம். மனம் வாழ வேண்டுமென்றால், அதற்கு எதிரெதிரான விஷயங்களைக் கொண்ட இருமைத் தன்மை கொண்ட இருப்புத் தன்மை தேவைப்படுகிறது. ஆனால் எது எப்படி இருந்தாலும் நம்மால் மனத்தைக் கடந்து செல்ல முடியும்!

ஒவ்வொரு கணமும் நமக்குள் பொங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஆனந்த ஊற்றைத் தடுத்து நிறுத்தும் செயலை நம்மால் தடுத்து நிறுத்த முடியும்.

நம்முடைய முதல் நிலைப்பயிற்சி முகாம் ஆனந்த ஸ்பூரண த்யான முகாமில், ஏழு சக்கரங்களைத் திறப்பது எப்படி, அவற்றைச் சக்தியூட்டுவது எப்படி என்பது பற்றித்தான் கற்றுத்தரப்படுகிறது.

இதைய புதியது என்றோ அல்லது பழையது என்றோ சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் இது எப்போதும் இருப்பது. ‘நிலையானதை’ நிகழ்காலத்தில் மட்டுமே தொட முடியும். நிகழ்காலத்தில் இருப்பதுதான் நிலையானது. ஆனந்தம் என்பது கடந்தகாலத்திலோ அல்லது எதிர்காலத்திலோ உணரப்பட முடியாதது. ஏனென்றால் அவை உண்மையானவை இல்லை.

ஒரே ஒரு ஸத்யம் நிகழ்காலம் மட்டும்தான். அதனால் நிகழ்காலத்தில்

இருந்தால் மட்டுமே ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க முடியும். நாம் நிகழ்காலத்தோடு முழுமையாக ஒன்றிப்போகாதபொழுதுதான், இந்த நிமிடம் எப்படி இருக்க வேண்டும்; எப்படி இதை இன்னும் நன்றாக வும் வித்தியாசமாகவும் அமைத்துக்கொள்ள முடியும் என்பது போன்ற எண்ணங்கள் நம் மனத்தில் இருக்கும்.

தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், நாம் முழுமையாக நிகழ்காலத்தில் இல்லை என்பதைத்தான் இது குறிக்கிறது. ஏனென்றால் அந்த நிகழ்காலக் கணம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்ற கற்பனைகளோடு நாம் அந்த நிகழ்கால நேரத்தில் இருந்தோமானால் நாம் எப்படி நிகழ்காலத்தை உணர முடியும்?

நாம் முழுமையாக ஸத்யத்தில், நிகழ்காலத்தில் இருக்கும்பொழுதுதான், நாம் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையோடு முழுமையாக இணைகிறோம்; நாம் ஆனந்தத்திலேயே இருக்கிறோம்.

இது, தானாகவே, ஆனந்தமான அடுத்த கணத்திற்குத்தான் உயர்த்தும்.

ஒரு ஆனந்தமயமான எதிர்காலத்தை உருவாக்கித் தரக்கூடிய பல்வேறு விதமான செயல்களை நம்மால் செய்ய முடியும் என்று நினைத்துக்கொண்டு, அதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுக்கொண்டு, ஆனந்தத்திற்காக எதிர்காலத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தீர்களானால், ஆனந்தம் ஒருபோதும் நிகழாது.

நாம் நிகழ்காலத்தில், யாதார்த்தத்தில், உண்மை நிலையில் வாழாமல் இருக்கும்பொழுது மட்டுமே, ஆனந்தமான எதிர்காலத்தை, நம்முடைய கற்பனை உலகில் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் கற்பனைகளிலிருந்து நாம் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அதனால் நிகழ்காலத்தை இங்கேயே இப்போதே ஏற்றுக்கொண்டு ஆனந்தமாக இருங்கள். பிறகு இயற்கையாகவே எதிர்காலமும் ஆனந்தமாக இருந்துவிடும்.

ஆனந்தம் என்பது ஆற்றின் நீர் போன்றது. அதில் நம் கைகளைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு அதை மகிழ்ச்சியோடு அனுபவிக்கலாம்.

ஆனால் நாம் நீரை கைகளில் பிடித்து வைக்க முயற்சி செய்தால், நம் கைகளை வெறுமையாக்கிவிட்டு, அது நம்மிடமிருந்து பாய்ந்து சென்றுவிடும். மூடிய கைகளால்ீரைப் பிடித்து வைக்க முடிவதில்லை.

நாம் நிலையான ஆனந்தத்தில் இருக்க விரும்பினால், முதலில் நாம் இந்தக் கணத்தில் ஆனந்தமாக இருக்க வேண்டும்.

நாம் கடந்தகாலத்தில் ஆனந்தமாக இருந்தோமா அல்லது எதிர்காலத்தில் ஆனந்தமாக இருப்போமா என்பதைப் பற்றி வருத்தப்படக் கூடாது. இப்பொழுது ஆனந்தமாக இருங்கள்.

கிருஷ்ணர், மனம் மற்றும் புலன்களின் கட்டுப்பாட்டைப் பற்றிப் பேசும்பொழுது, மனம் மற்றும் புலன்களைக் கட்டுப்பாட்டோடு வைத்திருக்க வேண்டுமென்று சொல்கிறாரே தவிர, அவற்றை அடக்குவதைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை.

அது செய்ய சாத்தியமில்லாதது. உலகம் மற்றும் பொருள்சார்ந்த எண்ணங்களைத் துறக்க நினைக்கும் மக்கள்கூட, இன்னமும் ஆசைகளைப் பற்றிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றார்கள்.

அவர்கள் தங்களுடைய ஆசைகளை அடக்க முயற்சி செய்கின்றார்கள். ஆனால் அது பலிப்பதில்லை; விளைவு, துக்கம் மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத செயல்கள்.

நம்மால் செய்ய முடிந்தது ஒன்றுதான்: அது நம்முடைய ஆசைகளின் இயல்பை மாற்றிக்கொள்வதுதான், நம்முடைய ஆசைகளையே உருமாற்றம் செய்துகொள்வதுதான். நம் புலன்களை வெளிப்பொருள்களை நோக்கியும், அதனால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியை நோக்கியும் இயக்காமல், உள்முகமாகத் திருப்பி, உள் உலக ஆனந்தத்தை நாம் அனுபவிப்பது சாத்தியமானதுதான்.

ஒருமுறை நம் புலன்களும் மனமும் உள் உலக ஆனந்தத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டால், வெளி இன்பங்களின் மகிழ்ச்சியின் மீதுள்ள பற்றுதலை, அவை தானாகவே விட்டுவிடும்.

'அடக்குதல்' ஒருபோதும் வேலைக்கு உதவாது. உருமாற்றம்தான் வேலை செய்யும்.

என்ன செயல் செய்தாலும் அதில் சம நிலையோடு இருப்பதும் பற்றுதல் இல்லாமல் இருப்பதும்தான் ஒரு யோகியின் பாதை.

எந்தச் செயலைச் செய்தாலும் அதில் நிதானம் தேவை. இதைத்தான் புத்தர் 'நடு நிலையான பாதை' என்று சொல்கிறார்.

நாம் உணவு உண்டாலும் சரி அல்லது தூங்கினாலும் சரி அல்லது வேலை செய்தாலும் சரி, நாம் நம்முடைய உடலின் புத்திசாலித்தனத்தை மதிக்கத் தெரிந்தவர்களாகவும், அதனைப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய கூர்மையான உணர்வுத்திறன் மிக்கவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.

புரிந்துகொள்ளுங்கள், நாம் விழிப்போடு இருக்கும்பொழுது, நம் எல்லாச் செயல்களிலும் கூர்உணர்வுத்திறன் மிக்கவர்களாக இருப்போம்.

நம் அமைப்புக்கு எது சாதகமாக இருக்கும் என்பதை நம்முடைய விழிப்புணர்வு நமக்கு உணர்த்தும்.

நாம் முழுமையான விழிப்புணர்வு இல்லாமல் இருக்கும்பொழுது மட்டும்தான், குழப்பத்திற்குள் சிக்கிக்கொள்வோம்.

கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு இங்கே சொல்பவற்றை எல்லாம் யோக கையேடுகள் நமக்குத் தராது.

அதிகமாகத் தூங்குவது அல்லது குறைவாகத் தூங்குவது, அதிகமாக உண்பது அல்லது குறைவாக உண்பது போன்ற வழிகாட்டுதல்கள், யோகாவிற்கான வரையறுக்கப்பட்ட முறைகளில் அடங்காது.

புலன்களைக் கட்டுப்படுத்துதல் அல்லது முறைப்படுத்துதல் என்று கிருஷ்ணர் சொல்லும்பொழுது, அவர், நாம் புலன்களை அடக்க வேண்டும் என்ற பொருளில் அதைச் சொல்லவில்லை.

அதிகமாக உண்பது நம்மை சோம்பேறிகளாக்கிவிடும். குறைவாக உண்பது உணவின் மீது அதிகமான ஏக்கத்தை ஏற்படுத்திவிடும். நாம் அதிகமாகத் தூங்கினால், அது சோம்பேறித்தனம் மற்றும் சுறுசுறுப்பற்ற தமஸ் என்ற நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும்.

ஆனால் நம் உடலின் இயல்பான புத்திசாலித்தனத்தை நாம் நம்புவதில்லை.

நாம் நம் உடலை, நம் மனம் அல்லது நம்முடைய ஆசைகள் அல்லது நம் புலன்கள் - இவற்றுக்கு ஏற்றாற்போல இயக்குகிறோம்.

இல்லையென்றால், நம் கண்களும் உடலும் சோர்வாகி, தூக்கத்திற்காகக் கெஞ்சினாலும் நாம் ஏன் இரவில் தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறோம்?

நாம் ஏன் அதிகமாக உண்கிறோம்? ஏதாவது விலங்கு அதிகமாக உண்பதை யாராவது எப்போதாவது பார்த்திருக்கிறார்களா?

காட்டில், இயற்கையான சூழலில் வாழும் மிருகங்களில் எடை அதிகமான, குண்டான ஒரு விலங்கினை நாம் பார்த்திருக்கிறோமா?

வீட்டு விலங்குகளும் மிருகக்காட்சி சாலையில் உள்ள விலங்குகளும் வேண்டுமானால் எடை அதிகமாக இருக்கலாம். ஏனென்றால் நாம் உண்பதுபோலவே அவற்றிற்கும் நாம்தான் உணவளிக்கிறோம். ஆனால் எடை அதிகமான, குண்டான ஒரு வனவிலங்கை நாம் பார்த்திருக்கிறோமா?

அவற்றின் உடல் புத்திசாலித்தனம் எதை உணர்த்துகிறதோ, அதற்கேற்றாற்போலத்தான் அவை உண்ணும். உணவு வேண்டும் என்று உடல் உணர்த்தும்பொழுது மட்டுமே அவை உண்கின்றன.

அவற்றின் உடல், தூக்கம் வேண்டும் என்று உணர்த்தினால், அவை தூங்குகின்றன.

பிரச்சினை என்னவென்றால், நம் உடலின் புத்திசாலித்தனத்தோடு எப்படி உறவாட வேண்டும் என்பதை நாம் மறந்துவிட்டோம்.

உண்டபின், உடலுக்குச் சக்தியைக் கொடுத்த பிறகு, நாம் சுறுசுறுப்பாக

உணர வேண்டும். ஆனால் நாம் மதிய உணவை எடுத்துக்கொண்ட பிறகு சுறுசுறுப்பாக உணர்கிறோமா? ஏன் நாம் மதிய உணவிற்குப் பின் சோம்பலாகவும் தூக்கம் வருவதுபோலவும் உணர்கிறோம்? இது ஏனென்றால் நாம் சரியான உணவை, சரியான அளவில் உண்பதில்லை; பெரும்பாலும் நாம் நம் தேவைக்கும் அதிகமாகவே உண்கிறோம்.

நம் உடல் இயங்குவதற்கு, நாம் செய்ததை எல்லாம் உண்ண வேண்டும் என்று அவசியமில்லை. சில நாட்களுக்கு இதனை முயற்சி செய்யுங்கள். நீங்கள் உண்ணும்பொழுது கிட்டத்தட்ட போதும் எனும்வரை உண்ணுங்கள். ஆனால் வயிறு முழுவதும் நிறையும்வரை உண்ண வேண்டாம்.

இதற்குமேல் ஒரு கைப்பிடி சாதம் உங்களால் உண்ண முடியும் என்று உணரும்பொழுது நிறுத்தி விடுங்கள். இதைச் சிலநாட்களுக்கு முயற்சி செய்து பாருங்கள். வித்தியாசத்தை நீங்களே பார்ப்பீர்கள்.

நம் தூக்கத்தில் கனவு மற்றும் ஆழ்ந்த தூக்க நிலை என்ற பகுதிகள் உள்ளன. அவைதான் நம் ஆரோக்கியத்தை நிர்ணயிக்கின்றன என்பதை அறிவியல்கூட நிரூபித்திருக்கிறது. அந்த ஆழ்ந்த தூக்க நிலைதான் நம்மைப் புதுப்பிக்கிறது.

உண்மையில் நாம் அந்த ஆழ்ந்த தூக்க நிலையில் இருக்கும்பொழுதுதான் நம் காரண சரீரத்திற்குள் நுழைகிறோம். நம் சக்தியின் ஊற்று பொங்கிக்கொண்டிருக்கும் இடம் இதுதான்.

இங்கிருந்துதான் நாம் சக்தியைப் பெறுகிறோம். இந்த அடுக்கை நாம் தொடும்பொழுதுதான் அது நமக்கு சக்தியைக் கொடுக்கிறது.

இந்த நிலையை த்யானத்தின் மூலமும் அடைய முடியும். இந்த எட்டுமணிநேரத் தூக்கத்தில், நாம் ஆழ்ந்த தூக்க நிலையில் இருப்பது வெறும் இரண்டுமணி நேரம் மட்டும்தான்.

மனம், புலன்கள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களால் இயக்கப்படாமல் நம் உடலின் புத்திசாலித்தனத்தை நாம் நம்ப வேண்டும். உடலின் உணர்ச்சி த்திறனை உணர்ந்து, அதற்கு ஏற்ப வாழ நாம் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

இந்த உபதேசத்தில் கிருஷ்ணர் ஆஹாரம் என்பதைப் பற்றி சொல்கிறார். ஆஹாரம் என்றால் ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் உணவு என்று பொருள். ஆஹாரம் என்று சொல்லும்பொழுது, நாம் வாய்மூலம் எடுத்துக்கொள்வதை மட்டும் அது குறிக்கவில்லை; ஐந்து புலன்களின் மூலம் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் எல்லாவற்றையும் அது குறிக்கிறது.

எல்லாப் புலன்களின் மூலம் நாம் எடுத்துக்கொள்ளும் எல்லாவற்றையுமே உள்ளடக்கியதுதான் ஆஹாரம்; நம் கண்கள் மூலம் பார்க்கும் காட்சிகள், நம் காதுகள் மூலம் கேட்கும் சத்தங்கள்,மூக்கின் மூலம் நாம் நுகரும் நறுமணங்கள், தொடு உணர்வு மேலும் நாம் சேர்த்து வைத்திருக்கும் மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளும் எண்ணங்கள், இவை எல்லாம் அடங்கியதுதான் ஆஹாரம் என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுகின்றன.

ப்ரத்யாஹாரம், புலன்கள் சார்ந்த பங்களிப்பைக் கட்டுப்படுத்தும் யோகத்தின் எட்டுப் பகுதிகளில் இதுவும் ஒன்று.

ப்ரத்யாஹாரா என்றால் ஆஹாரங்களைக் கடந்து செல்வது என்று பொருள். புலனால் அறியக்கூடிய பொருள்களையும் கடந்து செல்வது என்று பொருள். அப்படிக் கடந்து செல்லும்பொழுது மட்டுமே நமக்குள் இருக்கும் அந்த உயர்ந்த விழிப்புணர்வு நிலை விழிப்பூட்டப்படுகிறது.

நாம் புலன்களின் மூலம் அனுபவிக்கும் இன்பத்தை மகிழ்ச்சி அல்லது சந்தோஷம் என்ற பெயரால் மட்டுமே குறிப்பிட முடியும். அது ஆனந்தம் அல்ல.

அதனால்தான் சில வெளிப் பொருள்கள் நமக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தாலும், அந்த மகிழ்ச்சிக்கு எதிரான வலியும் இந்தத் தற்காலிக மகிழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து வந்து விடுகிறது.

ஆனந்தம் என்பது சந்தோஷம், துக்கம் என்ற இருமைத் தன்மைக்கு அப்பாற்பட்டது. ஆனந்தம் வெளி உலக நிகழ்வுகளுடனோ அல்லது நபர்களுடனோ தொடர்பில்லாதது. அது உள்ளுக்குள்ளேயே உண்டாவது.

நம்முடைய யோகா மற்றும் தியான நுட்பங்கள் எல்லாவற்றின் நோக்கமுமே நம் இருப்புத் தன்மையை அடைவதுதான்.

நாம் இருப்புத் தன்மையை அடையும்பொழுது, நாம் நித்ய ஆனந்தத்தில், நிலையான ஆனந்தத்தில் இருப்போம். நாம் கடவுள் தன்மையோடு இணைந்து இருப்போம்.

இப்பொழுது, நாம் வெளி உலகத்திலுள்ள ஏதாவது ஒரு பொருளின் பின்னால் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம். ஏனென்றால் எதை உச்சமாக நினைக்கிறோமோ, அந்த ஆனந்தத்தை அவை நமக்குக் கொடுக்கும் என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனந்தத்தை நாம் பிடிக்க முயற்சி செய்கிறோம். ஆனால் அதை, பணம் வசதிகள், உறவுகளிலிருந்து பெறலாம் என்று நினைக்கிறோம்.

இவை எல்லாம் நமக்குத் தற்காலிகமான மகிழ்ச்சியை மட்டும்தான் தருகின்றன என்பதை நாம் உணர்வதில்லை.

நம்முடைய இயல்பான சுபாவமே ஆனந்தம்தான். அதனால்தான் நாம் இந்த ஆனந்த நிலையைத் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

நாம் ஏதோ வகையில் ஆனந்தத்தைத் தேடிக்கொண்டிருப்பதற்கான காரணம் இதுதான்.

ஆனந்தம் எப்போதும் நமக்குள் நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறதென்பதை நாம் உணரும்பொழுது, ஆசைகள் தானாகவே விழுந்துவிடும். உங்களால் ஆசைகளைவிட முடியாது. அவற்றை உங்களால் அடக்க முடியாது. ஏனென்றால் அவை மீண்டும் தீவிரமாக மேலெழுந்துவரும். உங்களின் விழிப்புணர்வின் மூலம் உங்களுடைய ஆசைகள்தான் உங்களைவிட வேண்டும்.

நமது செயல்களைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு நமக்கு இருக்கும்பொழுது, எதற்கும் அடிமையாக மாட்டோம். தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். எல்லா அடிமைப்பழக்கங்களுமே, புகைபிடித்தல் அல்லது குடித்தல் போதைப்பொருள் அல்லது வேறு எதுவாக இருந்தாலும் சரி, அந்தச் செயலில் ஈடுபடும்பொழுது நாம் விழிப்புணர்வோடு இருந்தால், அவை நம்மிடம் தொடர்ந்து இருக்க முடியாது. மறைந்துவிடும்.

“நான் புகைப்பதைவிட வேண்டும்,” என்ற வார்த்தைகளை நாம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லும்பொழுது, அதைப் பற்றிய விழிப்புகூட இல்லாமல், நாம் உண்மையில் அந்தப் 'புகைத்தல்' என்ற வார்த்தைக்குத்தான் சக்தியைக் கொடுக்கிறோம். வார்த்தைகள் சக்தி வாய்ந்தவை.

நாம் எதைப் பேசுகிறோமோ, நம் மனம் என்ன நினைக்கிறதோ அவை நம் உடலில் பதிவு செய்யப்படுகிறது. நம் உடல் அந்தச் செயலை வெளிப்படுத்தத் தயாராகிறது.

அதனால் 'புகைத்தல்' என்ற வார்த்தையை நாம் மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தக் கூடாது.

இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் வாழ்வில் நடந்த ஒரு அழகான சம்பவம்.

ஒருமுறை ஒரு பக்தர் இராமகிருஷ்ணரிடம் தாம் குடிப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாகியிருப்பதாகவும் அதை விடுவது எப்படி என்று தெரியவில்லை என்றும் சொன்னார்.

இராமகிருஷ்ணர் அவருக்கு எளிமையான வியப்பூட்டும் ஒரு பரிகாரத்தைச் சொன்னார். குடிப்பழக்கத்தை காளியிடம் சமர்ப்பித்து விடுமாறு அந்தப் பக்தரிடம் இராமகிருஷ்ணர் சொன்னார்.

அந்த மனிதர் அதிர்ந்துபோனார். ஆனாலும் இராமகிருஷ்ணர் சொன்னதுபோல் அவர் குடிப்பழக்கத்தை காளி அன்னையிடம் சமர்ப்பித்தார். அதன் பிறகு முன்னைக்காட்டிலும் தீவிரமாகக் குடிக்க ஆரம்பித்தார்.

நீங்கள் ஆச்சரியப்படுவீர்கள், ஆனால் அந்த மனிதர் மூன்றே நாட்களில் இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரிடம் திரும்பவும் வந்து, குடிப்பழக்கத்தை விட்டுவிட்டதாகச் சொன்னார். அந்தக் குடிப்பழக்கம் அவரை விட்டுவிட்டது.

குற்ற உணர்ச்சி அல்லது எதையோ இழந்தது போன்ற உணர்வு அல்லது நிறைவற்றத் தன்மை இவற்றால்தான் அடிமைப்பழக்கங்கள் நம்மீது ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன.

இந்த அடிமைப் பழக்கங்களின் மூலம் நாம் அந்த இடைவெளியைச் சரிசெய்ய, அந்த தவற்றை நீக்க முயற்சி செய்கிறோம்.

நாம் செய்த எந்தத் தவறுகளுக்காகவும் குற்ற உணர்ச்சியைச் சுமக்க வேண்டியதில்லை என்ற உண்மையைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு நமக்கு இல்லாதவரை அடிமைப் பழக்கம் அப்படியேதான் இருக்கும்.

குற்ற உணர்ச்சியைச் சுமந்து செல்வதுதான் நம்மால் செய்யமுடிந்த மிகப்பெரிய பாவம் என்று நான் சொல்கிறேன். நாம் கடந்தகாலத்தில் என்ன செய்திருந்தாலும் அது அப்போதிருந்த அறிவை வைத்துச் செய்யப்பட்டது. ஆனால் நாம், அப்போது செய்தது தவறு என்று இப்போது உணர்கிறோம். ஏனென்றால் இப்போது அதை உணரும் அளவிற்கு நம் புத்திசாலித்தனம் வளர்ந்திருக்கிறது.

அது நல்லதுதான், மறுபடியும் அந்தத் தவற்றைச் செய்யாதீர்கள். மேலும் அந்தக் குற்ற உணர்ச்சியைக் கீழே போடுங்கள்.

நம் உடலின் இயற்கையான புத்திசாலித்தனம் ஆபத்தான செயல்களோடு ஒத்துப்போக மறுத்து விடுகிறது.

நாம் சுமந்து கொண்டிருக்கும் நம் குற்ற உணர்ச்சியைவிடும் பொழுது, மீண்டும் மீண்டும் நம்மால் செய்யப்படும் பல எதிர்மறை பழக்க வழக்கங்கள் தானாகவே நின்றுவிடும். எல்லாவற்றிற்கும் மேல், அதற்கு பின் எந்தக் கெடுதலானவற்றையும் நம் உடல் அமைப்புக்குள், நாம் விழிப்புணர்வோடு அனுப்ப முடியாது.

கெடுதலான புகையைத் நம் உடல் அமைப்புக்குள் மனமார நம்மால் அனுப்ப முடியாது. ஒரு சடங்குபோல நாம் குடிக்கும்வரை புகைக்கும்வரை அது ஒரு அடிமைப் பழக்கமாகிறது.

அடிமைப் பழக்கங்களிலிருந்து விடுபட வேண்டுமென்பதற்காக என் உதவி நாடி வருபவர்களுக்கு, நான் சொல்வது, "உங்களுக்குத் தேவையான அளவு புகையுங்கள். எவ்வளவு வேண்டுமோ அவ்வளவு குடியுங்கள். ஆனால் அதை விழிப்புணர்வோடு செய்யுங்கள். அதைச் சந்தோஷமாகச் செய்யுங்கள்."

சில நாட்களில் அவர்கள் திரும்ப வந்து அவர்களால் குடிக்க முடியவில்லை அல்லது புகைக்க முடியவில்லை என்பதைச் சொல்வார்கள்.

இது ஏனென்றால் நம் உடலின் இயற்கையான புத்திசாலித்தனம் ஆபத்தான செயல்களோடு ஒத்துப்போக மறுக்கிறது.

மனத்தை நம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருவதற்கான ஒரே சாவி விழிப்புணர்வுதான். ஏனென்றால் அதற்குபின் நம் மனம் நமக்குத் தலைவனாக இருப்பதற்கு பதில், நாம் நம் மனத்திற்கு தலைவனாகி விடுவோம்.

பொதுவாகவே, நம் மனம் காற்றில் ஆடும் விளக்கின் சுடரைப்போல கடந்தகாலத்திற்கும் எதிர்காலத்திற்கும் இடையில் ஊசலாடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

அதே விளக்கு காற்றில்லாத இடத்தில் வைக்கப்படும்பொழுது அது அசைவது நின்று விடுகிறது. சுபாவத்தாலே நம் மனம் குழப்பத்திலேயே இருக்கிறது. இங்கும் அங்குமாக அலைய விடுவதால் நாம் மனத்தை அடக்கவோ அல்லது கட்டுப்படுத்தவோ முடியாது.

மனத்தை நிறுத்த நாம் செய்ய வேண்டியது என்னவென்றால், நாம் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதை நிறுத்தி விட்டு, அதைச் சாட்சியாகப் பார்க்க வேண்டும்.இதுதான் நம்மால் செய்ய முடிந்த ஒரே செயல்! அதனால் வெறுமனே ஓய்வாய் இருங்கள்! ஆழமாகப் பார்த்தோமென்றால், நமக்குள் எழும் ஒவ்வொரு எண்ணமும் சுதந்திரமான எண்ணமாக எழுகிறது. ஒவ்வொரு எண்ணமும் முழுமையாக ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாதது. தர்க்க ரீதியானது அல்ல. மேலும் எந்த எண்ணத்தோடும் கோர்க்கப்படாதது.

துக்கமான எண்ணங்களைக் கோர்த்து நாம் துக்கத்தண்டை (Shaft) உருவாக்குகிறோம். சந்தோஷமான எண்ணங்களைக் கோர்த்து, சந்தோஷத் தண்டை (Shaft) உருவாக்குகிறோம்.

நமது வாழ்க்கையே துக்கமயமானதுதான் என்று ஒருமுறை நாம் நம்ப ஆரம்பித்துவிட்டோமென்றால், அதற்குப் பிறகு நாம் நம்மை அறியாமலேயே, அந்த நம்பிக்கையை, தீர்மானத்தை வலுப்படுத்துவதற்குத் தேவையான துக்க நிகழ்வுகள் நம் வாழ்க்கையில் நடக்க வேண்டுமென, அதற்காகக் காத்திருக்கத் தொடங்கி விடுகிறோம். விழிப்புணர்வு இல்லாமல் துக்கமான நிகழ்வுகளையே நம் வாழ்க்கையில் நாம் சேர்த்துக் கொண்டிருக்கும் அதே நேரத்தில், நாம் விழிப்புணர்வோடு, நாம் உருவாக்கிய துக்கத்தண்டை உடைக்க தொடர்ந்து முயன்று கொண்டே இருப்போம்.

இன்னொரு பக்கம் நாம் நமது வாழ்க்கை முழுவதும் மகிழ்ச்சியான அனுபவங்களால் ஆனது என்று நம்பும்பொழுது (இதையும் நாம் எப்போதாவதுதான் செய்வோம்) இந்த மகிழ்ச்சி தொடருமா என்ற பயத்துடனேயே எப்போதும் இருப்போம்.

ஆனால் நாம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை மறந்து விடுகிறோம். நம்மால் தண்டை (Shaft) உருவாக்கவோ அல்லது உடைக்கவோ முடியாது என்பதுதான் அது. ஏனென்றால் அங்குத் தண்டே கிடையாது!

நான் யதார்த்தத்தை, உண்மை நிலையை ஏற்றுக்கொண்டோமென்றால், ஏற்றுக்கொண்டோமென்றால் என்பதுகூட சரியான வார்த்தை அல்ல, வரவேற்கக் கற்றுக்கொண்டோமென்றால் என்பதுதான் சரியான வார்த்தை; வரவேற்கக் கற்றுக்கொண்டோமென்றால் மட்டுமே நாம் வாழவே ஆரம்பிக்க முடியும். நமக்குள் ஆசைகளும் பயங்களும் எழுவது எதனாலென்றால் நம் ஆழ்மனத்தில், நம் வாழ்க்கைக்கு ஏதோ ஒரு இலக்கும் சில காரணங்களும் இருப்பதாக நினைக்கிறோம்.

புரிந்துகொள்ளுங்கள், வாழ்க்கைக்கு எந்தக் காரணமும் கிடையாது. அதற்கு அர்த்தம் மட்டும்தான் இருக்கிறது. வாழ்க்கைக்கு இலக்கு கிடையாது; அதன் பாதையே இலக்கு. அந்தப் பாதையை அனுபவியுங்கள். வாழ்க்கையை அது எப்படி வருகிறதோ அப்படியே அனுபவியுங்கள்.

நாம் இப்பொழுது எப்படி வாழ்கிறோமோ அதுதான் வாழ்க்கை என்று நினைக்கிறோம். ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள். இப்பொழுது நாம்

நிகழ்காலத்தில் வாழாமல் நம்முடைய கற்பனைகளால் ஆன கனவு உலகில்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

உண்மையில் கற்பனை உலகில் வாழும் இந்த வாழ்க்கை முறை, தூக்கத்தில் வரும் கனவு உலகில் வாழ்வதைப் போன்றதுதான். அதாவது கற்பனை உலகில் வாழ்வதும் கனவு உலகில் வாழ்வதும் ஒன்றுதான். நம்முடைய விழிப்பு நிலைக்கும் கனவு நிலைக்கும் அதிக வித்தியாசம் இருப்பதில்லை. இதைத்தான் 'பகற்கனவு' என்கிறோம்!

நாம் ஒவ்வொருவரும் நமக்காக ஒரு பட்டுப்பூச்சிக் கூட்டை உருவாக்கி, ஆசைகளால் ஆன வலையைப் பின்னிக்கொண்டு, நம்முடைய தவறான அடையாளமான அஹங்காரத்தைப் பாதுகாக்க முயற்சி செய்கிறோம்.

நாம் இந்தக் கூட்டை உடைத்துக்கொண்டு வெளியில் வரும்போது மட்டும்தான், நம் அஹங்காரத்தைவிடும்பொழுது மட்டும்தான், வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்பதையே பார்க்க முடியும்.

இல்லாவிட்டால் நாம் நம்முடைய கற்பனைகளைத்தான் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருப்போம்.

வாழ்க்கையின் நோக்கமற்ற தன்மையை உணரும்பொழுது, நம்மால் ஆசைகளையும் பயங்களையும் விட்டுவிட முடியும்.

நம்மால் ஸத்யத்தில், நிகழ்காலத்தில் மூழ்கிவிட முடியும். நம் எண்ணங்களை விட்டு முழுவதுமாக விலகி நின்று, அவற்றைக் கோர்த்துப் பார்க்காமல் ஒரு சாட்சியாக மட்டுமே இருந்து கவனிக்க முடியும். நாம் நிகழ்காலத்திலேயே இருக்க முடிவெடுத்த அந்தக் கணமே, எண்ணங்களைக் கடந்தகாலத்தோடு கோர்த்துப் பார்க்கவேண்டிய அவசியம் இல்லாததால், நம் மனம் முன்னும் பின்னும் ஊசலாடுவதை நிறுத்தி விடுகிறது. மனம் அலையாமல் நிகழ்காலத்தில் நிலையாக இருக்கும்பொழுது நாம் மனமற்ற நிலையை அடைகிறோம்.

இந்த மனமற்ற நிலையில், நாம் எந்த எண்ணத்தையும் உருவாக்குவதுமில்லை; எந்தவொரு எண்ணத்தையும் தக்கவைத்துக்கொள்ள அல்லது நீட்டிக்க முயற்சி செய்வதுமில்லை; நாம் எந்தவொரு எண்ணத்தையும் அழிக்க முயற்சி செய்துமில்லை.

இதே தவற்றைத்தான் நம் மனத்தை நிறுத்த முயலும் போதும், நாம் செய்கிறோம்.

ஏரிக்குள் கைகளை விடுவதற்குப் பதில், நாம் அந்த ஏரியில் மேலும் கற்கள் எறியாமல் அதை வெறுமனே கவனித்துக்கொண்டு இருந்தாலே போதும், அந்தச் சிற்றலைகள் காணாமல் போய் ஏரி அமைதியாக மாறிவிடும்.

எண்ணங்களை அடக்கி, அவற்றை அழிக்க முயற்சி செய்வதன் மூலம் நாம் நம் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்த அல்லது அமைதியாக்க முயற்சி செய்கிறோம்.

இந்த வழியில் நாம் ஒருபோதும் வெற்றிகாண முடியாது. நாம் வெறுமனே தளர்வாக இருந்துகொண்டு, முழு விழிப்புணர்வோடு நம் மனத்தை கவனித்தாலே போதும், பிறகு எந்தப் புதிய எண்ணமும் உருவாகாது.

இந்தியாவில் கடவுளுக்கு மூன்றுவித செயல்கள் இருப்பதாக நாம் சொல்கிறோம். அவை உருவாக்குதல், காப்பாற்றுதல் மற்றும் அழித்தல். உருவாக்கும் கடவுள் பிரம்மா என்று அழைக்கப்படுகிறார். காப்பாற்றும் கடவுள் விஷ்ணு என்று அறியப்படுகிறார். சிவன், அழிப்பவர் அல்லது புதுப்பிக்கும் கடவுள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

நம்மைப் பொறுத்தவரை எண்ணங்களைப் படைத்தல், காத்தல், புதுப்பித்தல் என்ற மூன்று வேலைகளையும் நாம் நிறுத்தும்பொழுது, இந்த மூன்றையும் கடந்து செல்லும்பொழுது, நாம் பரப்ரம்மமாக மாறி விடுவோம்.

இந்துக் கடவுளான விஷ்ணுவின் பல்வேறு அவதாரங்களைப் பற்றிப் பாகவதத்தில் ஒரு அழகான கதை சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

அசுரர்களால் கொடுமைப்படுத்தப்பட்ட தேவர்கள், விஷ்ணுவிடம் சென்று, தங்களுடைய கஷ்டங்களை முறையிட்டு, அவரின் உதவியை நாடினார்கள்.

அவருடைய அறிவுரைப்படி, தேவர்கள் மகா மேருமலையை மத்தாகக்கொண்டு, வாசுகி எனும் நாகத்தைக் கயிறாகக்கொண்டு, பாற்கடலைக் கடைந்தார்கள். இப்படிக் கடையும்பொழுது, அந்தப் பாற்கடலில் இருந்து பல பொருள்கள் வெளிவந்தன. ஒரு யானை, ஒரு குதிரை, ஒரு தெய்வீக ரதம் உட்பட பல தெய்வீக பொருள்கள் வெளிவந்தன. இறுதியில் ஒரு கொடிய விஷம் வெளிவந்து, அது எல்லோருடைய உயிரையும் விழுங்கி விடுவதுபோல் அச்சுறுத்தியது.

சிவன், அந்த விஷத்தைத் தானே உண்டு அவர்களைக் காப்பாற்றினார். அவர் விஷத்தைக் குடித்தார், ஆனால் முழுமையாக உள்ளே விழுங்கவில்லை. அவர் அதை வெறுமனே அவருடைய தொண்டையிலேயே வைத்துக் கொண்டார்.

நாம் ஆசையை நோக்கி இழுக்கப்படுகிறோம்.

அச்சத்தைக் கண்டு தூர ஓடுகிறோம்.

அவற்றுள் சில பொருள்கள் மகிழ்விக்கும் வகையில் தோன்றுகின்றன. மற்றவை எல்லாம் விஷத்தைப் போலத் தோன்றுகின்றன. நாம் அந்த விஷத்தை எடுத்துக் குடித்து விழுங்கிவிடாமலும் தூர எறிந்துவிடாமலும் இருப்பது என்பது ஆசைகளை நோக்கி ஓடாமலும் துக்கத்தை விட்டு விலகி ஓடாமலும் இருப்பத்தைக் குறிக்கிறது.

அப்போது நாம் சிவமாக மாறி, நம் வாழ்க்கைப் பாதையில் என்ன வந்தாலும் அதைக் கருத்தில்கொள்ளாமல் வாழ்க்கையை ஆனந்தமாக வாழ்வோம்.

கேள்வி : சில நாட்கள் என்னால் நன்றாகத் தியானம் செய்ய முடிவதையும் பல நாட்கள் சரியாகச் செய்ய முடியாமல் போவதையும் நான் உணர்கிறேன். எப்போதும் நான் நன்றாகத் தியானம் செய்ய என்ன செய்ய வேண்டும்?

> எண்ணங்களைச் சாட்சியாகப் பார்ப்பதே தியானம்.

தியானத்தை, நல்லது அல்லது கெட்டது, நன்றாகச் செய்கிறோம் அல்லது நன்றாகச் செய்யவில்லை என்று முத்திரை குத்தத் தொடங்கும் அந்தக் கணமே, நாம் தியானத்தின் முழு அர்த்தத்தையும் இழக்க ஆரம்பிக்கிறோம்.

தியானம் என்பது நிகழ்காலத்திலேயே இருப்பது. இந்த அனுபவத்தை விவரிக்கவோ, வரையறுக்கவோ அங்கு எதுவும் இல்லை. நாம் வெறுமனே இருப்போம், அவ்வளவுதான்.

தாங்கள் தியானம் செய்ய அமர்வதற்கு முன்பே, எல்லாக்கட்டுப்பாடுகளையும் வலியுறுத்தும் மக்கள் இருக்கின்றார்கள். முழுமையான அமைதி தேவை. லேசான சத்தம்கூட அவர்களின் அமைதியைக் குலைத்துவிடும். இவை எல்லாமே வெறும் ஆரவாரங்கள்தான்.

ஒரு சின்ன கதை:

அடுக்குமாடிக் கட்டடத்தில், வசிக்கும் ஒருவர் தினமும் இரவு தாமதமாக வருவது, கதவுகளை அடித்து மூடி சத்தம் எழுப்புவது போன்ற தம்முடைய செயல்களால், கீழ் மாடியில் வசிப்பரை மிகவும் தொந்தரவுக்குள்ளாக்கி வந்தார்.

அந்த மனிதர் தம் காலணிகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக கழற்றி வீசுவதால் எழும் பலத்த ஓசையினால்தான் கீழ் மாடியில் வசிப்பவர் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டார்.

இந்தச் சத்தங்கள் அவரை எழுப்பிவிடும். பிறகு இந்தச் சத்தங்கள் எல்லாம் முடியும்வரை அவரால் தூங்க முடியாது.

இது போன்ற பல தூக்கமில்லா இரவுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு நாள் தம் தைரியத்தை எல்லாம் ஒன்று திரட்டிக்கொண்டு, அவர் அந்த அண்டை வீட்டாரிடம் நேருக்குநேர் சென்று பேசினார்.

இரவு நேரத்தில் எந்தச் சத்தங்களையும் எழுப்ப வேண்டாம் என்றும் குறிப்பாக, அவருடைய காலணிகளை வீச வேண்டாம் என்றும் அவரைக் கேட்டுக் கொண்டார். உடனே மேல் வீட்டுக்காரர் தாழ்மையுடன் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டார். அன்று இரவு மிகவும் அமைதியாக நடந்துகொண்டார்.

மிகவும் அமைதியாய் மாறியதால் கீழே இருந்த மனிதரால் தூங்க முடியவில்லை! இதுவரை அவர், கதவு அடிக்கப்படும் சத்தம், காலணிகள் சத்தம் போன்றவற்றால் விழித்துக்கொள்வது பழக்கமாகிவிட்டது.

அவர் கதவு அடிக்கும் சத்தத்திற்காகக் காத்திருந்தார். அது நிகழவில்லை. ஆனால் திடீரென ஒரு காலணி விழுந்தது. பிறகு ஒன்றுமே நிகழவில்லை.

உண்மையில் அந்த நபர் பரபரப்பானார். அவரால் ஓய்வாகத் தூங்கமுடியவில்லை. சில நிமிடங்கள் காத்திருந்தபின், "அடுத்த காலணியையும் கழற்றிப்போடு, முட்டாளே!" என்று அவர் அலறினார்.

இந்த மனப்பான்மையை நாம் த்யானத்தில் எடுத்துக் கொண்டால், நாம் நம்மைத் தொந்தரவு செய்யும் ஒவ்வொரு சத்தத்திற்காகவும் காத்திருப்போம்.

அங்கே சத்தமே இல்லையென்றாலும்கூட சத்தத்திற்காகக் காத்திருக்கும் நம்முடைய அதிகப்படியான பரபரப்பு நம்மை நிகழ்காலத்திலிருந்து வெளியே எடுத்துவந்துவிடும்.

த்யானம் நம்மைச் செவிடாக்காது. அது உண்மையில் நம்மை இன்னும் கூர்மையானவராக்கும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். த்யானம் என்பது உள்நோக்கி ஒருமுகப்படுத்துவது பற்றியது, நம்மைச் சுற்றி நிகழும் எல்லாமே இதில் அடங்கும்.

இங்கே நாம் எண்ணங்களை நிறுத்தமுயற்சி செய்துமில்லை அல்லது அவற்றால் இழுத்துச் செல்லப்படுவதுமில்லை.

தியானம் செய்யும்பொழுது, நாம் குறிப்பிட்ட ஏதாவது எண்ணத்தைப் பிடிக்க முயற்சி செய்தோமென்றால், அது வீண் முயற்சியாகிவிடும்.

பலர் என்னிடம் கேட்பதுண்டு, "ஸ்வாமிஜி! உங்களிடமிருக்கும் ஆனந்தத்தை நாங்கள் எப்படிப் பற்றிக்கொள்வது?" என்று கேட்பார்கள்.

உண்மை என்னவென்றால், உங்களால் முடியாது. அதைப்பிடிக்க முயலும் நேரத்தில் ஆனந்தம் வழுக்கிச் சென்றுவிடும். இது ஓடும் தண்ணீரில் கைகளை இறுக மூடிவைத்துக்கொள்வது போன்றது.

நம் கைகள் திறந்திருக்கும்வரை தண்ணீர் கைகளில் தங்கும். கைகளை மூடி அதைப் பிடிக்க முயலும் நேரம் அங்கே இல்லாததை நாம் உணர்வோம்.

அதனால் தியானத்துட னை பயணம் செல்லுங்கள். உங்கள் உடலில் தளர்வாகவும் வசதியாகவும் இருங்கள். உங்கள் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்தாமல், அதன்மீது கவனம் செலுத்துங்கள். அல்லது உங்களுக்கு வசதியான வேறு ஏதாவது நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துங்கள்.

இதற்கு முன்பு நீங்கள் என்ன அனுபவத்தைப் பெற்றிருந்தாலும் சரி அல்லது இப்பொழுது ஏதாவது அனுபவம் வேண்டும் என்று விரும்பினாலும் சரி, அதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதை நிறுத்துங்கள். உங்களுக்கு என்ன அனுபவம் வந்தாலும் அது சிறப்பான அனுபவமே.

தியானத்திற்கு எந்த நோக்கமும் இல்லை. அனுபவத்திற்கான இலக்கை உங்களால் நிர்ணயிக்க முடியாது. செயல்முறைதான் தியானத்தின் பொருள். நீங்கள் எதையெல்லாம் அனுபவிக்கிறீர்களோ அதெல்லாம் அனுபவம்தான்.

கிருஷ்ணர் இரண்டு முக்கியமான விஷயங்களைப் பற்றிச் சொல்கிறார். உறுதியோடு பயிற்சி செய்வது மற்றும் குறிப்பிட்ட பாதையில் இருந்து விலகாமல் பயிற்சி செய்வது.

இவை இரண்டுமே யோகாவை உணர்வதற்கான அடிப்படைத் தகுதிகள். சில நாள் பயிற்சிக்குப்பின், சுலபமாக நாம் செயலற்ற தன்மையில், தமஸில் விழுந்து விடுவோம். பிறகு யோகாவை விட்டு விடுவோம்.

நாம் மீண்டும் பழைய வாழ்க்கை முறைக்கே திரும்பி விடுவோம். பிறகு யோகா செய்வதை விட்டு விடுவோம். நம்முடைய மனம் பல வருடங்களாக, பழைய நடைமுறைகளிலேயே வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இயற்கையாகவே, நம் மனம் நம்மைப் பின்நோக்கியே, பழைய வழிக்கே இழுக்கும். இங்குதான் உறுதியான தீர்மானம் தேவைப்படுகிறது.

தீர்மானத்தை செயல்படுத்தும் ஆர்வமும் ஸத்யத்தை உணர்ந்து அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற தேடுதலும்தான், நாம் யோகாவைப் பயிற்சி செய்வதற்கான சக்தியைக் கொடுக்கின்றன.

ஸத்யத்தை உணர்ந்து அனுபவிக்க வேண்டுமென்ற தேடுதலே யோகாவைப் பயிற்சி செய்வதற்கான சக்தியை நமக்குக் கொடுக்கிறது.

இதையும் மீண்டும் விவரிக்கிறோம் என்று என்னால் சொல்ல முடியும். ஏனென்றால்

இது, ஒரு புதிய வெளிப்பாடு; ஒரு புதிய கற்பிக்கும்முறை.

அது ஸத்யத்தின் அனுபவம். ஸத்யத்தை மாற்ற முடியாது. பொய்களை மட்டும்தான் மாற்றி அமைக்க முடியும்.

இப்போதைய மன அமைப்புக்கு ஏற்ப, ஸத்யத்தைக் கற்பிக்கும் முறையை வேண்டுமானால் மேம்படுத்தலாம் அவ்வளவுதான். பதஞ்சலின் யோக அமைப்பை மாற்றவும் முடியாது; மாற்ற வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

குறிப்பிட்ட முறையில்தான் யோக பயிற்சி செய்யப்பட வேண்டும் என்று கிருஷ்ணர் இங்கே வலியுறுத்துகிறார்.

யோகாவின் எட்டுப் பகுதிகளும் கட்டாயமாகப் பயிற்சி செய்யப்பட வேண்டும். ஆனால் இன்று விளக்கப்படும் எட்டுப்படிகளைப்போல் இல்லை.

இன்றைய மனிதரின் மன அமைப்பிற்கு, பதஞ்சலியின் அஷ்டாங்க யோகாவின் ஒரே ஒரு பகுதியைச் செய்து வெற்றியடைய வேண்டுமென்றாலும்கூட, அதற்கு வாழ்க்கை முழுவதும் வேண்டும்.

ஸத்ய-உண்மை என்பது அஷ்டாங்க யோகத்தின் எட்டுப்படிகளில் முதல் படியான யம -வின் ஒரு பகுதி.

இதைத்தான் கிருஷ்ணர், "ஆத்மாவில் ஆத்மாவைக் கண்டு ஆத்மா திருப்தியடைகிறது," என்று சொல்கிறார். இவை அனைத்தும் ஒன்றாகவே நடக் வேண்டும் தனித்தனியாக இல்லை. ஒரு நோக்கம் நிறைவடையும்பொழுது மற்ற எல்லாமும் நிறைவடைகின்றன.

இதுதான் பூரண நிலை, அதாவது முழுமைத் தன்மை. அதிலிருந்து எதுவும்

எடுக்கப்படவும் முடியாது; அதனோடு எதுவும் சேர்க்கப்படவும் முடியாது; அதனுடைய முழுமைத் தன்மையில் எந்த வேறுபாட்டையும் நம்மால் செய்ய முடியாது.

எந்த இன்பமும் அதை மேலும் ஆனந்தமாக்க முடியாது. எந்தத் துன்பமும் அந்த ஆனந்தத்தைக் குறைக்க முடியாது. ஒருவர் ஆனந்தத்தில் மையம்கொண்டு விடுகிறார். ஆனந்தத்தில் மையம்கொள்ளும்பொழுது, அது எப்போதும் இருக்கிறது!

இன்றைய நாட்களில் யோகா என்பது ஆன்மீகத் தேடுதலாக இல்லை. அது வெறுமனே தன்னலத்திற்காகப் பிறரைப் பயன்படுத்தும் ஒரு வர்த்தக ரீதியான பொருளாகவே உள்ளது. இது ஒரு நாகரிகக் கூற்றாக, நாகரிகப் பழக்கமாக, நாகரிகப் பொருளாக ஆகிவிட்டது.

யோகா செய்பவர்களுக்கும் அதைக் கற்றுத் தருபவர்களுக்கும் யோகாவின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்றுகூடத் தெரிவதில்லை.

"நான் யோகா செய்கிறேன்," என்று சொல்லிக்கொள்ள வேண்டிய தேவை நமக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது.

உலகத்தின் பல பகுதிகளில் அழகுக்கான அறுவை சிகிச்சை சமுதாய ரீதியாகவே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது என்று நான் நம்புகிறேன்.

அதேபோல், வேறு சில பகுதிகளில், ஒரு யோகா மாணவராக இருப்பது சமுதாய ரீதியாக ஒரு அவசியமான தகுதியாக ஆகி விடுகிறது. அதனால் இன்று சூடான யோகா, மிகச் சூடான யோகா, மிதமான யோகா, குளிர்ச்சியான யோகா, மிகக் குளிர்ச்சியான யோகா என்று இன்னும் பல இருக்கின்றன.

ஹார்வர்டு பேராசிரியர்களால் உருவாக்கப் பட்ட விளக்கப்படம் ஒன்றைச் சில நாட்களுக்கு முன்பு நான் பார்த்தேன். அதில், திபெத்தில் வாழும் புத்தத் துறவிகள், தங்களுடைய உடலின் வெப்பத்தை அதிகரிக்கச் செய்வதன் மூலம் தாங்கள் அணிந்திருந்த ஈரமான உடைகளை உலர்த்தமுடிந்ததைப் பற்றிய செய்தி இருந்தது.

மேலும் இந்தத் துறவிகளால் திபெத்தின் கடுங்குளிரில், உறை நிலைக்கும் கீழே உள்ள தட்ப வெப்ப நிலையில், வெட்டவெளியில் அமர முடிகிறது!

இவை எல்லாம் நம்மை ஸத்யத்திற்குப் பக்கத்தில் ஒருபோதும் அழைத்துச் செல்லாது.

மிகவும் கவனமாகச் செய்தால், இவை உடல் ஆரோக்கியத்திற்கான பலன்களைக் குறுகிய காலத்தில் ஏற்படுத்தித் தரலாம்.

ஆனால் உண்மையில், நெறிப்படுத்தப்படாத மூச்சுப் பயிற்சிகள் மற்றும் உடலை வருத்தும் பயிற்சிகள் நல்லதைவிட கெடுதலைத்தான் அதிகமாகச் செய்ய முடியும்.

கிருஷ்ணர், ஸத்யத்திற்குள் செல்வதைப் பற்றிப் பேசும்போது, புலன்களையும் மனத்தையும் கடந்து செல்வதைப் பற்றிச் சொல்கிறார்.

ஒருவர் நிஜத்திலிருந்து விலகி கற்பனை உலகிற்குச் செல்வதற்கும் தம்முடைய கற்பனைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்வதற்கும் மட்டும் யோகா வக் கற்றுக்கொள்கிறார். அந்த முறையில்தான் யோகா பல இடங்களில் கற்றுத்தரப்படுகிறது.

புலன்களும் மனமும் குறிக்கோள் இல்லாமல் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன.

நாம் ஆசைகளை அடக்க முடியாது. ஏனென்றால் அடக்கப்படும் எதுவுமே அதிகமான தீவிரத் தன்மையுடன்தான் மேல் எழுந்து வரும்.

ஆனால் ஆசைகளின் பின்னால் செல்வதும் ஒரு தீர்வாகாது. நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையில் இதை அனுபவித்திருக்கலாம். ஒரு ஆசை மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே திருப்திப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அதற்குப் பிறகு விரைவிலேயே அது மறுபடியும் வரும்.

ஆசைகளை அடக்கவும் கூடாது, அதன் பின் செல்லவும் கூடாது; அதற்குப் பதிலாக, அப்போது அங்கு என்ன நடக்கிறது, அது எப்படி நடக்கிறது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு சின்ன கதை :

புத்தருக்குப் பல ஆயிரக்கணக்கான சீடர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களுக்குத் தினமும் அவர் காலை உரை நிகழ்த்துவார்.

பல சீடர்கள் வந்து அந்தக் கயிற்றை முன்னும் பின்னும் இழுத்ததில் அந்த முடிச்சு இன்னும் இறுக்கமாகிவிட்டது. இறுதியாக ஒரு சீடர் வந்து, அந்த முடிச்சை சிறிதுநேரம் பார்த்தார். பிறகு அந்த முடிச்சை அவிழ்த்தார்.

நாம் அந்த முடிச்சு எப்படிப் போடப்பட்டிருக்கிறது என்பதை முதலில் பார்க்க வேண்டும். பார்த்துவிட்டுப் பிறகு, அந்த முடிச்சு எப்படிப் போடப்பட்டுள்ளதோ, அதற்கு நேர்மாறான திசையில் முடிச்சை அவிழ்க்க வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

இதைச் செய்வதற்குப் பதில், நாம் வெறுமனே முன்னும் பின்னும் இழுத்தால், நம்மால் அந்த முடிச்சை ஒருபோதும் அவிழ்க்க முடியாது. அது இன்னும் இறுக்கமாகத்தான் ஆகும்.

விழிப்புணர்வு என்னும் சாவி மூலம்தான் நம்முடைய எல்லா உணர்ச்சிகளையும்

ஒரு பொருளைக் கண்டு நாம் பயப்படும் அந்த நிமிடம் நாம் அதில் இருந்து தப்பிக்க முயற்சி செய்கிறோம். பயத்தை நேருக்கு நேர் நாம் சந்திக்க முயற்சி செய்திருக்கிறோமா? அடுத்தமுறை நீங்கள் பயப்படும்பொழுது, இதைக முயற்சி செய்யுங்கள். ஓடுவதற்குப் பதில், அந்தப் பயத்தை உணர்வு நிலையில் முழு விழிப்புணர்வோடு பார்க்க முயற்சி செய்யுங்கள்.

அதை அடக்கவோ அல்லது அதிலிருந்து தப்பிக்கவோ முயற்சி செய்யாதீர்கள்.

நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நீங்கள் விழிப்போடு பயத்தைப் பார்க்கும்பொழுதுதான், நீங்கள் இதுவரை இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டிருந்த பயம் அங்கு இல்லை என்பதை நீங்களே பார்ப்பீர்கள்.

அது அங்கே இருக்காது. ஏனென்றால் பயம் அறியாமையில் இருந்துதான், நமக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒன்றில் இருந்துதான் பிறக்கிறது.

ஏனென்றால் அந்தப் பொருளைப் பற்றியும் சூழலைப் பற்றியும் நமக்கு முழுமையாகத் தெரிவதில்லை. அதனால் நாம், அது இப்படித்தான் இருக்கும்; அது இப்படித்தான் நம்மைப் பாதிக்கும் என்ற கற்பனைகளை வளர்த்துக்கொள்கிறோம். இதுதான் அதைப் பற்றிய பயம் என்று சொல்லப்படுகிறது.அந்தப் பயத்தின் மேல் அறிவு என்ற ஒளியை ஏற்றும்பொழுது, அறியாமை விலக்கப்பட்டு, அந்தப் பொருளை அப்படியே உள்ளது உள்ளபடியே பார்க்கும் தைரியத்தை நாம் பெறுகிறாம்.

ஏனென்றால் இங்கே மறைவான பொருள் அல்லது சூழ் நிலை என்று எதுவும் இல்லை. நம் மனத்தால் தெரியாத ஒன்றைப் பற்றி கற்பனை செய்ய முடியாது!

அதனால் புரிந்துகொள்ளுங்கள், பயம் என்பது எதிர்மறையான கற்பனைகளே தவிர வேறெதுவும் இல்லை.

ஒருநாள் நாங்கள் குழுவாக அமர்ந்து கருத்துகளைப் பரிமாறிக்கொண்டு இருந்தபொழுது, திடீரென ஒரு பெண் சிலந்தியைப் பார்த்து பயந்து குதித்தார்.

நான் அவரிடம் "ஏன் சிலந்தியைப் பார்த்து பயப்படுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், ஏன் என்று சரியாகத் தெரியவில்லை என்றும், ஆனால் அவர் தம்முடைய குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே சிலந்தியைக் கண்டு பயப்படுவதாகவும் சொன்னார். அவரிடம், இனி ஒவ்வொரு முறை சிலந்தியைப் பார்க்கும்போதும, அதன் மீதே தியானிக்குமாறு நான் சொன்னேன்.

அவர் இதைப் பின்பற்றினார். ஒவ்வொரு முறை சிலந்தியைப் பார்க்கும்போதும், அவர் அதை விழிப்போடும், மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தியும் பார்த்தார். மெது மெதுவாக, அவர் அதைக் கண்டு ஏன் பயந்தார் என்று வியக்க ஆரம்பித்தார். மேலும் சிலந்தியின் மீதான அவருடைய பயம் தானாகவே சென்றுவிட்டது.

ஒரு ஆசையை அடைந்த பிறகு, நாம் அமர்ந்து அதைத் தீவிரமாக ஆழ்ந்து யோசனை செய்தோமென்றால், இப்போதிலிருந்தே, நாம் தவறான ஆசைகளின் நச்சுச் சுழற்சியில் இருந்து வெளிவந்து விடுவோம்.

கானல் நீரில் இருந்து நாம் எப்போதாவது தண்ணீர் குடித்ததுண்டா? மனத்தால் உருவாக்கப்பட்ட கற்பனைகளின் பின்னால் ஓடுவது என்பது, கானல்நீர் அல்லது தொடுவானத்தின் பின்னால் ஓடுவதைப் போன்றது. இந்தக் கற்பனைகளுக்குப் பின்னால் ஓடுவதால் நாம் ஆனந்தத்தை ஒருபோதும் அடைய முடியாது. ஏனென்றால் உண்மையில் இந்தக் கற்பனைகளுக்கு வாழ்வு என்பதே இல்லை.

கேள்வி : ஸ்வாமிஜி, எங்கள் வாழ்க்கை முழுவதும் பயம் மற்றும் கற்பனைகளாலேயே ஆளப்படுகிறோம். அவை ஒரே மூலத்தில் இருந்துதான் உருவாகின்றனவா?

பயத்தை எதிர்கொள்வதன் மூலம் அதை வெளியேற்றிவிடலாம் என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள். பிரச்சினை என்னவென்றால், அதை எதிர்கொள்ளத்தான் எங்களுக்கு மிகவும் பயமாக இருக்கிறது. அதனால்தான் அந்தப் பயங்கள் தொடர்வதுபோலத் தோன்றும்​கின்றன. இந்தப் பிரச்சினையை நாங்கள் எப்படிக் கடந்துசெல்வது?

கற்பனைகள், அடைபட்ட மூலதார சக்ரத்திலிருந்து எழுகின்றன. பயங்கள், அடைபட்ட ஸ்வாதிஷ்டான சக்ரத்திலிருந்து எழுகின்றன. ஆசைகளில் இருந்துதான் கற்பனைகள் எழுகின்றன; ‘எனது’ என்ற எண்ணத்திலிருந்துதான் ‘என்னுடையது என்று உரிமை கொண்டாடும்’ எண்ணம் எழுகிறது. ‘நான்’ என்ற அடையாளத்தினை இழந்து விடுவோமோ என்ற எண்ணத்திலிருந்துதான் பயம் எழுகிறது. இறுதியில், ஒருவர் தம்முடைய அடையாளத்தை இழந்து விடுவோமோ என்று பயப்படும்பொழுதோ அல்லது அடையாளத்தை இழந்துவிட்ட பிறகோதான் எல்லாப் பயங்களும் எழுகின்றன.

தோல்வி, பொது இடத்தில் பேசுவது, மரணம் போன்றவை ஏதோ ஒரு வகையில் நம் அடையாளம் தொலைந்து விடுமோ என்ற பயத்திற்கு இடம் அளிக்கின்றன. அது, இறப்பினால் ஏற்படும் உடல் இழப்பாக இருக்கலாம் அல்லது பொது மக்கள் முன்பு பேசுவதால் புகழில் ஏற்படும் இழப்பாக இருக்கலாம் அல்லது தோல்வியினால் வரும் பொருள் இழப்பாகவும் இருக்கலாம்.

ஒரு செயலை நம்மால் சிறப்பாகச் செய்து முடித்துவிட முடியும் என்று நாம் முழுமையாக நம்பும் போதும் நமக்குப்பயம் இருப்பதில்லை; அதைச் செய்யவே முடியாது என்று முழுமையாக நம்பும் போதும் நமக்குப்பயம் இருப்பதில்லை!

நம்மில் பலருக்கு நம்மால் மலையேற முடியவில்லை என்பதைப் பற்றிய பயம் இருப்பதில்லை, ஏனென்றால் நமக்கு மலையேறும் திறமையே இல்லை!

ஒரு பயிற்சி பெற்ற மலையேறுபவர்க்கு எவரெஸ்ட் மலை போன்ற உயரமான மலைகளில் ஏற முடியாது என்பது அவருடைய பெயரையும் அந்தஸ்தையும் புகழையும் பாதிக்கிறது. ஒரு மில்லியன் டாலரை இழந்துவிடும் பயம் என்பது வெறும் ஆயிரங்களை வைத்திருப்பவர்க்கு சம்பந்தமில்லாதது. ஆனால் இது, ஒரு கோடீஸ்வரருக்கு உண்மையான பயம்.

அந்த பாவனையுடனே அவர் அந்தக் காயங்களைப் பார்ப்பார். ஒருமுறை இதை அனுபவித்துவிட்டால், அதற்குப் பிறகு இழப்பினால் வரும் எவ்வளவு பெரிய துக்கத்தையும் அவரால் சம நிலையோடு எதிர்கொள்ள முடியும். பலர், குறிப்பாகப் பெண்கள், பாம்பு பல்லி போன்ற ஊர்வனவற்றையும் பூச்சிகளையும் பார்த்து பயப்படுவார்கள். இந்தப் பயங்கள் எல்லாம் நம்முடைய விழிப்புணர்வற்ற மூளையில் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கின்றன.

சிலந்தியின் மீதான ஒரு பெண்மணியின் பயத்திற்கு, அந்தப் பயத்தின் மீது தியானம் செய்வது அல்லது பாவனை செய்வதுதான் ஒரே தீர்வு என்று நான் குறிப்பிட்டிருந்ததுபோல்தான், எல்லாவகை பயங்களையும் எதிர்கொள்ள வேண்டும். அதற்கான வழிகாட்டும் தியானங்கள் இதற்கு உதவும். பொதுவாக, பயத்தைவிட வேண்டுமென்றால், நாம் அதை எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

நம் முதல் நிலை தியான முகாமில் பங்குபெறுபவர்கள் பயத்தை எடுக்க அதற்குரிய வழிகாட்டுதலூடான தியானத்தைச் செய்கின்றார்கள்.

இந்த தியானம் மரண பயத்தைக் கடந்து வருவதற்கும் அல்லது உடல் மன அமைப்பிலிருந்து ஆன்மாவைப் பிரிப்பதற்கும் உதவுகிறது. கட்டுப்பாடான சூழ் நிலைகளின் கீழ் செய்யப்படுவதால், இது மரண பயத்தை எதிர்கொள்வதற்கு உதவுகிறது, அது மட்டுமல்ல பயத்தை எதிர்த்துச் சமாளிக்கும் திறமையையும் கொடுக்கிறது. நம்முடைய பயங்கள் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கின்றன. அவற்றை நாமாகவே எதிர்கொள்வது கஷ்டம் என்று நமக்குத் தெரிந்தால், இந்த வகுப்புகள் மற்றும் தியானங்கள் நமக்குப் பெரிதும் உதவும்.

நான் சொன்னதுபோல், எல்லாப் பயங்களுமே இறுதியில் மரணத்தைப் பற்றியதுதான். மரணம்கூட முடிவு அல்ல, அது ஒரு பாதை என்று ஒருமுறை நாம் புரிந்துகொண்டுவிட்டால் மரண பயம்கூடக் கரைக்கப்பட்டுவிடும். நம்முடைய அடையாளம் தொலைந்து விடுமோ என்ற பயம் உட்பட எல்லாப் பயங்களும் அதனோடே கரைந்துவிடும்.

உலகப் பொருட்களால் களங்கப்படாமல் இருக்கும் யோகியானவர் மேலான பரம்பொருளுடன் எப்போதும் தொடர்புகொண்டு, மிக உயர்ந்த ஆனந்தத்தை அடைகிறார்.

அவர், அந்த ப்ரஹ்மத்தை எங்கும் எல்லா இடத்திலும் பார்க்கிறார்.

ஆத்மவின்கண் நிலைபெறுவதற்குத் திடமான நம்பிக்கையும் புத்திசாலித்தனமும் வேண்டும் என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

அவர் ஏன் திடமான நம்பிக்கையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்?

புரிந்துகொள்ளுங்கள், ஒரு திடமான நம்பிக்கை, திடமான அடிப்படைப் பட்டறிவு இல்லாமல் புத்திசாலித்தனம் நிகழாது.

இதனால்தான் நம்முடைய கிழக்கத்திய ஞானிகள், அறிவின் அஸ்திவாரமான சாஸ்த்ரங்கள் என்ற பொக்கிஷத்தை நமக்குக் கொடுத்திருக்கின்றார்கள். அறிவுப்பூர்வமான புரிந்துகொள்ளுதல், திடமான நம்பிக்கை, பொறுப்பெடுக்கும் துணிச்சல் ஆகியவற்றை நமக்குக் கொடுக்கக்கூடிய சாஸ்த்ரங்களையும் வேத நூல்களையும் நம் வேத காலத் தீர்க்கதரிசிகள் உருவாக்கினார்கள்.

ஒரு செயலை முழுமையாகவும் வெற்றிகரமாகவும் செய்து முடிக்க வேண்டுமென்றால், அந்தச் செயல்முறையில், புரிந்துகொள்ளுதல், திடமான நம்பிக்கை, பொறுப்பெடுக்கும் துணிச்சல் என்ற மூன்று முக்கியமான இயல்புகள் இருக்க வேண்டியது அவசியம்.

சாஸ்த்ரங்கள், நாம் சந்தேகங்களிலிருந்து வெளிவருவதற்கு நமக்கு அறிவுப்பூர்வமாக உதவுகின்றன.

தர்க்க அறிவுப்படி இயல்பாக எழும் கேள்விகள் பற்றி நாம் தெளிவாக இருப்போம்.

"பாதை எது? குறிக்கோள் என்ன? நமக்கு ஏன் ஆன்மீகம் தேவை?"இந்த எல்லாக் கேள்விகளும் தர்க்க முறைப்படி பதிலளிக்கப்பட்டு விடுகின்றன.

இந்த எல்லாப் பெரிய கேள்விகளுக்கும் சா'ஸ்த்ரம் அறிவுப்பூர்வமாகவே பதில் அளித்து விடுகிறது.

நமக்கு இறுதி முடிவுகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. சா'ஸ்த்ரங்களைப் பற்றி சில விஷயங்களை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. இந்த சா'ஸ்த்ரங்கள் என்பது நம்முடைய சந்தேகங்களை முழுவதுமாக வெளியில் எடுத்துவிடும் வேத நூல்கள்.

ஸம்ச'ய ராக்ஷஸ நாச'ந அஸ்த்ரம்

அதாவது ஸம்ச'ய என்பது சந்தேகம், ராக்ஷஸ என்பது பேய். சந்தேகம் நம் மனத்தில் நுழைந்துவிட்டதென்றால், அதைத் தெளிவாக்கும்வரை நம்மால் தூங்கவும் முடியாது; ஓய்வாய் இருக்கவும் முடியாது.

சா'ஸ்த்ரங்கள் இந்தச் சந்தேகங்களிலிருந்து நாம் வெளிவருவதற்கு அறிவுப்பூர்வமாக உதவுகின்றன.

நம்முடைய நம்பிக்கை என்பது அஸ்திவாரம் இல்லாத கட்டடம் போல இருக்கும்.

யாரோ ஒருவர், "வேதங்களின் முக்கியத்துவம் என்ன? நாம் ஏன் சாஸ்திரத்தைக் கற்க வேண்டும்," என்று விவேகானந்தரைக் கேட்டார்.

"நீங்கள் சாஸ்திரங்களைக் கற்றால், உங்கள் நம்பிக்கை, உங்களுடைய உத்வேகம் எல்லாம் நன்றாக வலுவடையும். யாராலும் உங்களின் நம்பிக்கை மற்றும் உத்வேகத்தை அசைக்க முடியாது," என்று விவேகானந்தர் சொன்னார்.

இல்லாவிட்டால், நாம் செய்வதெல்லாம் மூட நம்பிக்கை என்று எந்த ஒரு முட்டாளும் சொல்லிவிடலாம். உடனே நாம் அதைப் பற்றியே நினைக்க ஆரம்பித்து விடுவோம். "நான் செய்வது உண்மையிலேயே மூடத்தனமான செயலா? நான் என்ன தான் செய்துகொண்டிருக்கிறேன்?" என்று நம்மீதே நமக்கு சந்தேகம் வர ஆரம்பிக்கும். நம் நம்பிக்கையை நாமே நம்பமாட்டோம். நாம் போதுமான அளவுக்குத் திடமாக இருக்க மாட்டோம்.

நம் நம்பிக்கையை நாம் நம்புவதே இல்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். நாம் சிலவற்றை நம்புவதாக நினைக்கலாம்.

நமக்கு நம்பிக்கை இருப்பதாக நாம் நினைக்கலாம். ஆனால் அந்த நம்பிக்கை மேம்போக்கான, ஆழமற்ற, தந்திரமான நம்பிக்கையாகத்தான் இருக்க முடியும்.

பட்டறிவுப்பூர்வமான அஸ்திவாரம் நமக்கு இல்லாவிட்டால், நம்முடைய நம்பிக்கையும் மிக ஆழமாக இருக்க முடியாது.

சாஸ்திரங்களின் ஆழமான அஸ்திவாரம் நமக்கு இல்லாவிட்டால், நம்மால் எதையும் நம்ப முடியாது. நம்முடைய உணர்ச்சிகள் ஆழமாக இல்லை. நம்பிக்கை ஆழமாக இல்லை. ஏனென்றால் நம்மிடம் பட்டறிவுப்பூர்வமான நம்பிக்கை இல்லை.

ஒருவருக்கு பட்டறிவுப்பூர்வமான நம்பிக்கை இல்லாமல், வெறும் நம்பிக்கை மட்டும் இருந்தால், யார் வேண்டுமானாலும் அவரை அசைத்துவிடலாம்.

சைதன்ய மஹாபிரபு ஒரு சிறந்த தர்க்க ரீதியான தத்துவ ஞானி. தர்க்கத்தின் உயரத்தையும் உச்சியையும் அடைந்த பிறகுதான் நாம் அன்பு என்ற பள்ளத்தாக்கில் விழ முடியும்.

அப்பொழுதுதான் நாம் அன்பில் விழுவதற்குத் தகுதி பெறுகிறோம். தர்க்கத்தின் உச்சியையும் அடையாதவரை நாம் அன்பு என்ற பள்ளத்தாக்கிலும் பக்தி என்ற பள்ளத்தாக்கிலும் விழ தகுதிபெற மாட்டோம்.

இன்னும் ஒரு விஷயத்தையும் நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதாவது, திட நம்பிக்கையைக் கற்றுக்கொள்ளவும் வளர்த்துக்கொள்ளவும் பல விதமான வழிகள் இருக்கின்றன.

நம்முடைய அனுபவங்களில் இருந்தும், அதேபோல பிறருடைய அனுபவங்களில் இருந்தும் நாம் இதைக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

உதாரணமாக, ஒரு மெழுகுவர்த்தியின் சுடரை நாம் தொடும்பொழுது, அது சுடும் என்று நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம். எரியும் அடுப்பின் நெருப்பைத் தொடும்பொழுது, நெருப்பு சுடும் என்று நாம் மீண்டும் தெரிந்து கொள்கிறோம். ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எல்லாம் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு, அதன் பிறகு எல்லா நெருப்புகளும் சுடும் என்று உணர்ந்து, கற்றுக்கொள்கிறோம்.

ஒரே அனுபவத்திற்குப் பிறகு, எல்லா நெருப்புகளும் சுடும் என்ற தெளிவான முடிவுக்கு வந்து விடுவதுதான் புத்திசாலித்தனம்!

நம் வாழ்க்கையில் மலர்வதற்கு நமக்குத் திடமான ஆன்மீக நம்பிக்கை தேவை. அதன்பிறகு மட்டும்தான் தடுமாற்றம் இன்றி அந்தப் பாதையில் நம்மால் செல்ல முடியும்.

ஒரு செயலை, அந்தச் செயலின் அறிவியலைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டு செய்யும்பொழுது, அந்தச் செயலே ஒரு தியானமாகி விடுகிறது.

அறிவியல் இல்லாமல் வெறும் செயல் மட்டும் இருந்தால், அது வெறும் சடங்காக மட்டுமே இருந்து விடுகிறது. ஒரு செயலில் அறிவின் சாரம் இல்லாதபொழுது அது சடங்காகிறது. அப்போது நாம் சமய பைத்தியங்களாகிறோம்.

அதே செயலில் அறிவின் சாரத்தைச் சேர்க்கும்பொழுது நாம் ஆன்மீகப் பழங்களாகிறோம்! ஒரு செயலை அதன் பின்னால் இருக்கும் அறிவியலைத் தெரிந்துக்கொள்ளாமல் செய்யும்பொழுது அந்தச் செயலை நாம் வெறும் சடங்காக்கி விடுகிறோம்.

நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான், சடங்கில் நம் ஆன்மாவைச் சேர்க்க வேண்டும். பிறகு அதுவே ஆன்மீகம் ஆகிவிடும்!

நாம் சாதாரண விஷயங்களில் ஆரம்பிக்கலாம். நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையின் சாதாரணச் செயல்களான உண்ணுதல், குளித்தல், வாகனம் ஓட்டுதல் போன்றவற்றை நாம் விழிப்புணர்வுடன் செய்ய முயற்சி செய்யலாம்.

பிறகு மெது மெதுவாக நம் வாழ்க்கையின் மற்ற செயல்களுக்கும் நமது விழிப்புணர்வை விரிவுபடுத்தும்பொழுது, அந்த விழிப்புணர்வே நமக்குள் ஆனந்தத்தை விளைவிப்பதை நாம் பார்க்கலாம். ஏனென்றால் அப்போது நாம் பெரும்பாலும் நிகழ்காலத்திலேயே இருக்கிறோம்.

நம்முடைய சுபாவமே ஆனந்தம்தான் என்பதை நாம் நிகழ்காலத்தில் இருக்கும்போது மட்டும்தான் உணர முடியும். மற்ற எல்லா உணர்ச்சிகளும் நம் அறியாமையின் காரணமாகத்தான் இருக்கின்றன.

> ஒரு செயலை, அந்தச் செயலின் அறிவியலைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டு செய்யும்பொழுது, அந்தச் செயலே ஒரு தியானம் ஆகி விடுகிறது.

## விடாமுயற்சியும் பொறுமையும் வெற்றியின்

கிருஷ்ணர், 'விடாமுயற்சி' என்கிற ஒரு முக்கியமான ஆன்மீகத் தகுதிக்குத்தான் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார். இதற்கு முந்தைய உபதேசத்தில் 'திடமான நம்பிக்கை'யைப் பற்றிச் சொன்னார்.

இப்பொழுது, திடமான நம்பிக்கையுடனானவிடாமுயற்சியைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.

நாம் நம்மை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை உணர்ந்து, நம்மை மாற்றிக்கொள்ள முயற்சி செய்யும்பொழுது, பல நேரங்களில் நம்மில் பலருக்கு என்ன நடக்கிறதென்றால், சில முறை மட்டுமே முயற்சி செய்துவிட்டு, பிறகு நம்மால் மாற முடியாது, நம்மை நாமே மாற்றிக்கொள்ள முடியாது என்று நினைத்து, நமது முயற்சியை விட்டு விடுகிறோம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட வழியிலேயே நாம் பல வருடங்கள் வாழ்ந்துவிட்டதால், இயற்கையாகவே, அந்தப் பழக்கம் நம் மனத்தில் ஆழப்பதிந்து விடுகிறது.

நாமே உருவாக்கி, இறுக்கமாக்கிக்கொண்ட நமது மன அமைப்பை, சில முயற்சிகளிலேயே, கிட்டத்தட்ட உடனடியாக உடைத்துவிட்டு மறுபடியும் புதிதாக உருவாக்க வேண்டும் என்று நாம் எதிர்பார்க்கிறோம். இது எப்படிச் சாத்தியமாகும்?

உண்மையில் மாற்றம் நடக்க வேண்டுமென்றால் நம் முயற்சியில் இன்னும் அதிகமான பொறுமையும்விடாமுயற்சியும் வேண்டும்.

அதில் சிலமுறை நாம் தோற்றால்தான் என்ன? நம்முடைய முயற்சியில் சில நேரங்களில் நாம் வெற்றி பெற்றிருப்பதையும் நம்முடைய நேர்மறையான பக்கத்தையும் நாம் ஏன் பார்ப்பதில்லை?

இயல்பாகவே, நாம் விழிப்புணர்வோடு முயற்சி செய்யும்பொழுது சில நேரங்களில் நாம் வெற்றி அடைகிறோம். சில நேரங்களில் விழிப்புணர்வில்லாமல் இருப்பதால் நாம் தோல்வியும் அடைகிறோம்.

நாம் ஏன் தோல்விகளை மட்டுமே கணக்கிட்டு, துக்கமாக உணர வேண்டும்?

வெற்றிகளைப் பார்த்து நம்மால் உத்வேகத்தையும் உணர முடியும். அது ஒரு சாதுர்யமான அணுகுமுறை!

ஒருமுறை நம்முள் திடமான நம்பிக்கை மலர்ந்துவிட்டால் போதும், பிறகு நம் பழைய மன அமைப்பை உடைப்பதிலிருந்து நம்மை எது தடுக்க முடியும்?

நம்முடைய மனதைத் தவிர வேறு எதுவும் தடுக்காது. மனம் என்பது ஒரு உண்மையான வேலைக்காரனைப் போன்றது. அதற்கு என்னவெல்லாம் ஊட்டப்பட்டதோ அவற்றையே அது மீண்டும் உருவாக்குகிறது.

சங்கிலியின் பலத்தையே மதிப்பிடுகிறோம்.

அந்த ஒரு வளையத்தின் பலத்தின் அடிப்படையில்தான், நாம் அந்த மொத்தச் சங்கிலியின் பலத்தையே அறிகிறோம். ஆனால் நம்மை அளக்க இதே முறையை நாம் பயன்படுத்த முடியாது.

நம் வாழ்க்கையை, நம்முடைய బలவீனமான காலங்களின் அடிப்படையில் அளப்பதன் மூலம் நாம் ஒரு பெரிய தவறு செய்கிறோம்.

நம்முடைய தோல்விகளின் அடிப்படையிலும் நம்முடைய சக்திக் குறைவான காலங்களின் அடிப்படையிலும் மட்டுமே, நம்மை நாம் அளக்கும்பொழுது, நம்மைப் பற்றிய தவறான தகவல்களையே எடுத்துக்கொள்கிறோம்.

நாம் அந்தச் சங்கிலியை மதிப்பீடு செய்ததுபோல், நம் வாழ்க்கையை மதிப்பீடு செய்ய முடியாது.

நம் வாழ்க்கையில் நடந்த நல்ல நிகழ்வுகளுக்காகவும் வெற்றிகரமான நேரங்களுக்காகவும் நம்மை நாமே ஏன் பாராட்டிக்கொள்வதில்லை?

ஏனென்றால் நம்மை நாமே பலவீனமானவர்களாக நினைக்கும்படிச் சமுதாயத்தால் நாம் கட்டுறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

நாம் முழுமையானவர்கள் இல்லை என்று எண்ணவும் நாம் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். குற்ற உணர்ச்சியோடு இருக்க நாம் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். நாம் எந்த அளவு எதிர்மறையான முடிவுகளையோ அல்லது தவறுகளையோ மீண்டும் மீண்டும் ஞாபகப்படுத்திக்கொள்கிறோமோ, அந்த அளவிற்கு நாம் குற்ற உணர்ச்சியை உருவாக்குகிறோம்.

இது நமக்கு எந்தவிதத்திலாவது உதவுமா? இல்லை! இது சக்திக் குறைவையே உருவாக்கும். நாம் இந்தக் குற்ற உணர்ச்சி மற்றும் ஆசை எனும் சுழற்சியில் சிக்கிக்கொள்ளக்கூடாது என்று தீர்மானிக்க வேண்டும்.

நாம் உறுதியுடன் இருந்த கணங்களையும் நம்முடைய சிறப்பான கணங்களையும்கொண்டுதான் நம்மை நாம் மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

நாம் நம்முடைய அபரிமிதமான விழிப்புணர்வை, தைரியத்தை, அன்பை, கருணையை, இன்னும் இதைப் போன்ற பல கடவுள் தன்மைகளை வெளிப்படுத்திய கணங்களை வைத்துத்தான் நம்மை நாம் மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

ஒரு மனித உயிர் என்பது அவருடைய சிறந்த தருணங்களின் கூட்டுத் தொகையே!

இந்த நேரங்களில்தான் நாம் உண்மையில் நம்முடைய மையத்துக்குள் நுழைகிறோம். நாம் உண்மையாக முயற்சி செய்தோமென்றால், நம்மால் எதையும் அடைய முடியும் என்பதை, நமக்கு நாமே இதன் மூலம் உணர்த்திக்கொள்கிறோம்.

ஒரு மனித உயிர் என்பது அவருடைய சிறந்த தருணங்களின் கூட்டுத் தொகையே! அவர், தவறுகளின் அடிப்படையில் தோல்வி அடையும் ஒரு யந்திரக் கருவி இல்லை. அவர் தம்முடைய பலங்களின் அடிப்படையில் செழித்து வளரும் ஒரு ஆன்ம இருப்பு.

நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய இன்னுமொரு விஷயம் என்னவென்றால், உங்களுக்கு விருப்பமான நிகழ்ச்சிகளையே உங்கள் வாழ்க்கையில் நீங்கள் ஈர்க்கிறீர்கள். விருப்பமே விருப்பத்தை ஈர்க்கிறது.

நீங்கள் இதற்கு முன்பே இதைக் கேட்டிருப்பீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். ஒரு அலைவரிசையின் சக்தி, அதை ஒத்த மற்ற அலைவரிசையை ஈர்க்கிறது.

நாம் கோபப்படும்பொழுது ஏற்படும் சக்திக் குறைவும் அதேமாதிரியான சக்திக் குறைவான நிகழ்வுகளையே ஈர்க்கிறது. வலி வலியை ஈர்க்கிறது. மகிழ்ச்சி மகிழ்ச்சியை ஈர்க்கிறது. ஆனந்தம் அதிர்ஷ்டத்தை அழைக்கிறது.

நாம் மகிழ்ச்சியாக இருந்தால், நம்மைச் சுற்றி மகிழ்ச்சியான மக்களையே நாம் உருவாக்குவோம். நம்மைச் சுற்றி அழகான சமுதாயத்தை நாம் உருவாக்குவோம். நம்மைச் சுற்றி ஒரு ஆனந்தமான கூட்டத்தையே உருவாக்குவோம்.

நாம் துக்கத்துடனும் மனச்சோர்வுடனும் இருந்தோமானால், பிறகு இயற்கையாகவே நாம் அது போன்ற மக்களை மட்டும்தான் நம்மைச் சுற்றி ஈர்ப்போம்.

எதை நாம் ஈர்க்க வேண்டும் என்பது நம்முடைய முடிவுதான். உதாரணமாக, நம் தொலைக்காட்சியில் CNN அலைவரிசையை நாம் இசைவு செய்யும்பொழுது நாம் அந்த அலைவரிசையின் நிகழ்ச்சிகளைத்தான் பார்க்கிறோம்.

நாம் தொலைக்காட்சியை வேறு ஏதாவது அலைவரிசைக்கு இசைவு செய்யும்பொழுது, வேறு ஏதாவது நிகழ்ச்சியைப் பார்க்கிறோம்.

இதேபோல்தான், நம் மனத்தை நேர்மறையான மன அமைப்பிற்கும் நேர்மறையான விஷயங்களுக்கும் இசைவு செய்யும்பொழுது, நேர்மறை சக்தியைத் தீவிரமாக வரவேற்கும்பொழுது, நாம் நேர்மறையான சூழ்நிலைகளையும் மக்களையும் ஈர்க்க ஆரம்பிக்கிறோம்.

நாம் ஆனந்தமான நண்பர்களைச் சந்திக்கத் தொடங்குகிறோம். ஆனந்தமான சூழ்நிலைகளை உருவாக்கத் தொடங்குகிறோம். மொத்தத்தில் ஆனந்தமான வாழ்க்கையை நாம் உருவாக்கத் தொடங்குகிறோம்.

நம் மன அமைப்பை மாற்றும் முயற்சியில் நமக்கு ‘விடாமுயற்சி’ கண்டிப்பாக வேண்டும். அதன் பலனை நம் கண்முன்னால் காணலாம்.

தோல்விகள், நம் மன உறுதியை நிரூபிக்கிற பரிசோதனைகளே! நாம் எத்தனை முறை தோல்வியடைந்தோம் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்காமல், நம்மிடமிருக்கும் உள் உலக பலத்தின் மீது முழுமையான நம்பிக்கை வைக்க

வேண்டும். பிறகு நம்மால் வெற்றியடைய முடியும்.

அடுத்து கிருஷ்ணர் பற்றுதலைப் பற்றியும், பாவத்தைப் பற்றியும் சொல்கிறார்.

பற்றுதல் என்பது வேறு ஒன்றும் இல்லை, ஏதோ ஒரு பொருளின் மீது, அது கொடுக்கும் இன்பத்திற்காக ஆழமான பந்தம்கொள்வது.

செய்யப்படும் செயல்களுடன் நாம் எப்போதும் பற்றுதல்கள், பாவங்கள் போன்றவற்றை இணைத்து, அந்தச் செயலை சரி என்றோ, தவறு என்றோ வகைப்படுத்துகிறோம்.

ஆனால் இங்கே கிருஷ்ணர், சமுதாயம் நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்ததுபோல், தவறுகளைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை. ஒழுக்கமுறைகளைப் பற்றியும் அவர் சொல்லவில்லை.

எண்ணங்களைக் கோர்த்துப் பார்த்து, "நாம் தர்க்க ரீதியானவர்கள்,” என்று நினைப்பதைத் தவிர வேறு எதுவுமே தவறு இல்லை. இதுதான் உண்மையான பாவம்.

‘எண்ணங்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித் தனியானவை’ என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாததுதான் உண்மையான பாவம். நாம் அறியாமையில் இருக்கும்போதும், விழிப்புணர்வின்றி இருக்கும்போதும்தான் தவறு செய்கிறோம். ஏனென்றால் நாம் என்ன செய்கிறோம் என்ற விழிப்புணர்வு நமக்கு அப்போது இருப்பதில்லை. அதனால் ஒவ்வொரு நிமிடமும் நாம் முழு விழிப்புணர்வோடு இருப்பதுதான் முக்கியமான நுட்பமாகக் கருதப்படுகிறது. நம்மை நாமே பாவிகள்போல் வெறுத்தல் அல்லது வேறு ஏதாவது வெளி உலக சக்திதான் நம்மை இதிலிருந்து மீட்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது தீர்வாகாது.

நம் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் தேர்வு செய்வதும் எப்படி வாழ வேண்டும் என்று தேர்வு செய்வதும் நாம்தான். ஆனால் இதுவரை இந்தச் செயலில் நாம் விழிப்புணர்வோடு பங்குபெறாததால், அதை நாம் ‘விதி’ என்றழைக்கிறோம். நாம்தான் செயல்களைச் செய்கிறோம். ஆனால் அதற்கான பலனை, விளைவைப் பெறும்பொழுது நாம் அந்த உண்மையை ஏற்க விரும்புவதில்லை.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒருமுறை பதிவாளர் அலுவலகத்திற்குள் ஒரு பெண்மணி நுழைந்தார். அவர் மிகவும் கோபமாக இருந்தார். தமக்குப் பின்னாலிருந்த கதவை அறைந்து சாத்தினார்.

அந்தப் பதிவாளரைப் பார்த்து, "நீங்கள்தானே என் ஆண் நண்பரை நான் மணந்துகொள்ள அனுமதி வழங்கியது?" என்று கேட்டார்.

பதிவாளர் அந்தப் பத்திரங்களை எல்லாம் கவனமாக ஆய்வு செய்துவிட்டு, "ஆமாம் நான்தான் செய்தேன். ஏன்?" என்று கேட்டார்.

உடனே அந்தப் பெண்மணி, "ஏனென்றால் அவர் தப்பித்துவிட்டார். இப்பொழுது நீங்கள் என்ன செய்யப்போகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று நினைக்கிறோமோ, அதை எல்லாம் நாமே தேர்வு செய்துவிட்டு, பிறகு பலன்களுக்காக மற்ற எல்லோரையும் பழிக்கிறோம்.

நம்முடைய செயல்களில் நாம் விழிப்புணர்வைச் சேர்க்கும்பொழுது, அந்த விழிப்புணர்வே நாம் சரியான செயலைச் செய்வதற்கான வழியையும் உறுதி செய்துவிடும்.

நாம் செய்யவேண்டிய சரியான செயல்களைப் பற்றிக் கற்றுக்கொள்வதற்கு, சமுதாயத்தையோ, ஒழுங்குமுறைகளையோ நாம் சார்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை.

நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், மனசாட்சி என்பது விழிப்புணர்விற்கு ஒரு மலிவான மாற்று பொருளாகத்தான் இருக்கிறது.

உங்களுடைய புத்திசாலித்தனத்திற்கும் விழிப்புணர்விற்கும் ஏற்றாற்போல் வாழுங்கள். நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்; அதை எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதை பிறர் வடிவமைத்துத் தர வேண்டும் என்று நீங்கள் பிறரைச் சார்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை.

வயது முதிர்ந்த பிறகும் நீங்கள் பிறரைச் சார்ந்திருக்கிறீர்கள் என்றால் நீங்கள் இன்னும் பக்குவப்படவில்லை என்று பொருள்.

அந்தச் செயலுக்கு பின்னால் இருக்கும் அனுபவத்தின் மீது உங்களுக்கு ஆழமான நம்பிக்கை இருக்காது. அதனால்தான் அது எப்போதும் முழு மனத்தோடு செய்யப்படுவதில்லை. ஏனென்றால் நம்முடைய சக்தியையும் நம்முடைய புத்திசாலித்தனத்தையும் அந்தச் செயலுக்காக நாம் பயன்படுத்துவதில்லை.

அதனால் அது யாரோ ஒருவருடைய அனுபவமாகத்தான் இருக்கும். நாம் அதை முழுமையாக அனுபவித்திருக்க மாட்டோம்.

ஒருமுறை ஒருவர் என்னிடம் வந்து, “சாமி சில குறிப்பிட்ட வேலைகளை நான் நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும் என்று எனக்கும் தெரிகிறது. ஆனால் அவற்றை செய்யவேண்டிய நேரத்தில் என்னால் செய்ய முடிவதில்லை.

உதாரணத்திற்கு, ஒருநாள் நான் பேருந்தில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தபொழுது ஒரு முதியவர் பேருந்தில் ஏறினார்.

நான் எழுந்து, அவருக்கு என்னுடைய இருக்கையைத் தர வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் என் உள்மனம் இவ்வாறு நினைக்க ஆரம்பித்தது, 'நானும் அதிக தூரம் செல்ல வேண்டும். இப்பொழுது நான் எழுந்து இடம் கொடுத்துவிட்டேனென்றால், சிறிது நேரம் கழித்து நான் சோர்வாக உணரும்பொழுது என்ன செய்வது? என் மனம் இப் படி நினைக்கத் தொடங்கியவுடன் என்னால் எழுந்து அந்த முதியவருக்கு இடமளிக்க முடியவில்லை. வீட்டிற்கு வந்த பிறகு நான் அதைப் பற்றி நினைத்து வருந்தினேன்,''என்று சொன்னார்.

இதற்குமுன் உங்களின் இருக்கையைக் கொடுத்திருந்தாலும் அதை அரை மனத்துடன் கொடுத்திருப்பீர்கள். இப்பொழுது அதே செயலை, ஆய்வு செய்யும் மன அமைப்போடு செய்து பாருங்கள். 'நான் இதை முயற்சி செய்கிறேன், இது எப்படி இருக்கிறது என்று பார்க்க வேண்டும்' என்று எண்ணுங்கள்.

உங்களுடைய முழு ஈடுபாட்டுடன் இதை ஒரு சோதனையாகச் செய்து பாருங்கள். நல்ல பெயர் எடுக்க வேண்டும் என்ற ஆசையிலோ அல்லது உங்களைப் பற்றி நீங்களே நல்லவிதமாக நினைப்பதற்காகவோ செய்யாதீர்கள்.

ஒரு குழந்தையைப் போன்ற ஆர்வத்தோடு அந்தச் செயலைச் செய்யுங்கள்,''என்று சொன்னேன். ஒரு குழந்தை எதையாவது செய்யும்பொழுது நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஒரு பூவைப் பார்ப்பது போன்ற செயல்களைச் செய்யும்பொழுது பார்த்திருக்கிறீர்களா?

கண்கள் அந்த மலரை வியப்போடும் மிகுந்த ஆர்வத்தோடும் பார்க்கும்;கைகள் அந்த மலரைத் தொட்டு உணரும்; மூக்கு அந்த மலரின் நறு மணத்தை நுகரும்; அந்த மலருடன் நட்புடன் பேசும்; இதன் மூலம் தம் வாயின் மூலமும் அந்த மலருடன் தொடர்புகொள்கிறது. அந்த மலர் பதிலுக்குப் பேசுவதை தம் காதால் கேட்டு ரசித்து, அதற்கும் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும். வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்ற ஆர்வத்தோடு ஒரு குழந்தை எந்தவொரு செயலையுமே முழுமையாகச் செய்யும்.

எந்தச் செயலிலும் அதனுடைய மொத்த உடலும் முழுமையாக ஒன்றியிருக்கும். நாம் வாழ்க்கையை இதே முறையில் பார்க்கவும், வாழ்க்கையில் செய்யும் எல்லாவற்றையும் இதே முறையில் செய்யவும் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

நாம் புகைப்பவராக இருந்தால், யாராவது நம்மை புகைக்கச் சொல்லி சம்மதிக்க வைக்க வேண்டுமா? இல்லை! ஏனென்றால் புகைத்தல் நம்முடைய அனுபவமாக மாறிவிட்டது. அதனால்தான் அதை நம்புவதற்கு நாம் வேறு யாரையும் சார்ந்திருப்பதில்லை; வேறு யாராவது நம்மிடம் வந்து அதை நம்பவைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இவை எல்லாம் ஒன்றையொன்று தொடர்ந்து வருபவை; நாம் ஆனந்தத்தில் அல்லது உயர்ந்த இன்பத்தில் இருக்கும்பொழுது, எப்போதும் தவறு செய்யமாட்டோம். ஏனென்றால் நாம் விழிப்போடும் விழிப்புணர்வோடும் இருக்கிறோம். நாம் ஆழமான உணர்ச்சிகளின் பிடியில் அல்லது அக்கறையின்மையின் பிடியில் சிக்கமாட்டோம்.

நாம் மனமற்ற நிலையில் இருக்கும்பொழுது ஆனந்தத்தில் இருக்கிறோம்; அதனால் நாம் பற்றுதல் அல்லது பாவம் என்ற மனத்தின் விளைவுகளில் சிக்கமாட்டோம்.

மனத்தின் வேகம் குறையும்பொழுது, ஒவ்வொரு செயலையும் இசைத்துக் கொண்டிருக்கும் தெய்வீக தன்மையின் கைகள், நம்முடைய ஒவ்வொரு செயலையும் வழிநடத்தும்.

'கடந்தகாலத் தவறுகளிலிருந்து விடுவித்துக்கொள்வது' என்பது எத்தைக் குறிக்கிறது?

நம் கடந்தகாலப் பாவச் செயல்கள் எல்லாம் வேறு ஒன்றும் இல்லை. அவை நம் விழிப்புணர்வற் பகுதியில் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும் நம் கடந்தகால உணர்ச்சிகளுடன்கூடிய எண்ணப்பதிவுகள்தான்.

ஒன்றை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் எதிர்ச்செயல் என்பது பதிலளித்தல் என்பதிலிருந்து வேறுபட்டது,

நம்முடைய எதிர்ச்செயல் நம் கடந்தகால எண்ணப் பதிவுகளின் அடிப்படையில்தான் அமைகிறது.

நம்முடைய செயல் நம் கடந்தகால நிகழ்ச்சி, கருத்து, எண்ணப்போக்கு அல்லது நினைவுப் பதிவுகள் இவற்றின் அடிப்படையில் இருக்குமேயானால், நம் எதிர்ச்செயல் வெறுமனே அந்தச் சம்பவம் அல்லது நிகழ்ச்சி அல்லது நபருக்குத்தான் இருக்கும்.

> நாம் விழிப்புணர்வோடு இருக்கும்போது ஆழமான உணர்ச்சிகளின் பிடியில் அல்லது அக்கறையின்மையின் பிடியில் சிக்கமாட்டோம்.

பாருங்கள், இரண்டு விஷயங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று, வாதங்களைச் சேகரித்து தீர்ப்பை உருவாக்குவது; இரண்டு, ஏற்கனவே தீர்ப்பை உருவாக்கி வைத்துவிட்டு அதற்குச் சாதகமாக வாதங்களைச் சேகரிப்பது. பலநேரங்களில் நாம் செய்வது இந்த இரண்டாவதுதான்.

நாம் கொஞ்சம் ஆழ்ந்து யோசித்துப் பார்த்தால், நம்முடைய வாழ்க்கையிலேயே இது எத்தனையோ முறை நடந்திருக்கிறதுஎன்பதையும், ஆனால் நாம் இதைக் கவனிக்காமல்கூட இருந்திருக்கிறோம் என்பதையும் நாம் பார்க்க முடியும்.

நம் மகன் பள்ளியிலிருந்து ஒருநாள் தாமதமாக வருகிறான். அவன் வருவதற்கு ஏன் தாமதமானது என்பதற்கான எதிர்மறையான தீர்ப்பை நாம் ஏற்கனவே உருவாக்கி வைத்திருப்போம்.

அவனுக்குக் கெட்ட சகவாசங்கள் இருக்கின்றன; அதனால் அவர்களோடு அவன் திரைப்படத்திற்குத்தான் சென்றிருப்பான் என்று தீர்மானித்திருப்போம்.

அவன் வரும்பொழுது, கடந்தகாலத்தில் நடந்த சில சம்பவங்களை அடிப்படையாக வைத்து எடுக்கப்பட்ட தீர்மானத்தோடு நாம் தயாராய் இருப்போம்.

அவன் சொல்வதைக் கேட்கக்கூட நாம் தயாராக இருக்கமாட்டோம். அவன் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த உடனேயே அவனை நோக்கி நம் குரலும் நடவடிக்கையும் குற்றம் சாட்டுவதாய்ப் பாயும்.

அவன் ஒருவேளை படிப்பதற்காக நூலகத்திற்குக்கூட சென்றிருக்கலாம்; அதனால் தாமதமாகி இருக்கலாம். ஆனால் நாம் அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. ஏனென்றால் நாம் ஏற்கனவே தீர்மானத்தைத் தயார்செய்து விட்டோம்.

நாம் எப்பொழுதெல்லாம் கடந்தகால நிகழ்ச்சிகள் அல்லது உணர்ச்சிகளைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறோமோ, அப்பொழுதெல்லாம் நம்முடைய செயல்களில் அந்தக் கடந்தகால நிகழ்ச்சிகள் அல்லது உணர்ச்சிகளின் தாக்கம் இருந்தே தீரும். நம்முடைய செயல்களில் கடந்தகாலத்தின் தாக்கம் இல்லாமல், நிகழ்காலச் சூழ்நிலைகளின் அடிப்படையில் தானாகவே எழும் முடிவுகளாக இருக்கும்பொழுது மட்டுமே நாம் அந்த நிகழ்ச்சி அல்லது சம்பவம் அல்லது நபருக்குப் பதிலளிக்கிறோம்.

நாம் ஆனந்தத்தில் இருக்கும்பொழுது, நம் செயல்கள் பதிலளிக்கும் செயல்களாக மட்டும்தான் இருக்கும். கடந்தகாலத் தவறான எதிர்ச்செயல்கள் என்று கிருஷ்ணர் சொல்லும் அந்தப் பழைய எண்ணப் பதிவுகளின் அடிப்படையில் நம்முடைய செயல்கள் இருக்காது. இதையே கிருஷ்ணர் , "நம்முடைய செயல்கள் கடந்தகாலத் தவறுகளின் எதிர்ச்செயல்களாக இருக்கக் கூடாது, நம்முடைய செயல்கள் பதிலளிக்கும் செயல்களாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்," என்கிறார்

சூழ்நிலையும் வேறு, நபரும் வேறு, நாமும்கூட வேறு! ஒவ்வொரு கணமும் நாம் ஒவ்வொருவரும் இறந்து மீண்டும் பிறக்கிறோம்; நாம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

நம்முடைய புத்திசாலித்தனம்கூட புதுப்பிக்கப்படுகிறது. பிறகு எப்படி நம்மால் நிகழ்காலச் சூழ்நிலையை கடந்தகாலம் என்ற லென்ஸின் மூலம் ஆராய முடியும் ?!

கடந்தகாலத்தைப் பற்றிய கவலைகளையும் குற்ற உணர்ச்சிகளையும் விட்டுவிட்டு நிகழ்காலத்தில் மூழ்க வேண்டும்.

நிகழ்காலத்தில் அழகாக வாழ, நமக்குக் கடந்தகால வாழ்க்கை தேவை இல்லை. உண்மையில், நிகழ்காலத்தை நாம் எப்படி வாழ வேண்டுமென்பதற்கு உதாரணமாக கடந்தகால வாழ்க்கையை எடுத்து பயன்படுத்தத் தொடங்கினால், நாம் நிகழ்காலத்தில் ஆனந்தமாக வாழ முடியாது.

"தம்மைத்தாமே உணர்ந்த மனிதர், ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒவ்வொன்றிலும் அந்தக் கடவுளையே பார்க்கிறார்," என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

மேலும் அவர், எல்லாமே கிருஷ்ண நிலையில் நிலை கொண்டிருப்பதாகவும், எல்லா உயிர்களும் அந்த உயர்ந்த நிலையில் நிலை கொண்டிருப்பதாகவும் பார்க்கிறார்.

யோகி என்பவர் ஆன்ம தரிசனத்திலும் ஆனந்தத்திலும் மூழ்கி இருப்பவர்.

உண்மையில், என்னுடைய பன்னிரண்டாவது வயதில் நிகழ்ந்த முதல் ஆன்மீக அனுபவத்தில், இதைத்தான் நான் தெளிவாகப் பார்த்தேன்.

எனக்குப் பன்னிரண்டு வயதிருக்கும்பொழுது, எண்ணங்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன என்ற நுட்பத்தோடு நான் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்த வயதில், அதுதான் த்யானம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒருநாள் தென்னிந்தியாவில் இருக்கும் என் சொந்த ஊரான திருவண்ணாமலையில், அருணாச்சல மலையடிவாரத்தில் உள்ள ஒரு பாறையின் மீது அமர்ந்துகொண்டு, இரண்டு வருடங்களாக நான் பயிற்சி செய்து வந்த இந்த நுட்பத்தை விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன்.

திடீரென ஏதோ நடந்தது; எனக்குள் ஏதோ திறந்துகொண்டது. நான் உள்ளுக்குள் இழுக்கப்பட்டதுபோல் உணர்ந்தேன்.

திடீரென என்னால் 360டிகிரியில் எல்லாத் திசைகளையும் பார்க்க முடிந்தது.

என் கண்கள் மூடியிருந்தன. ஆனால் எனக்கு முன்னாலும் பின்னாலும் இருந்தவற்றை என்னால் பார்க்க முடிந்தது!

அது மட்டுமல்ல, நான் என்னவெல்லாம் பார்த்தேனோ அதையெல்லாம் நானாகவே பார்த்தேன். மரங்களில், பாறைகளில், நிலத்தில், மலைகளில் என்று எல்லாவற்றிலும் என்னையே என்னால் பார்க்க முடிந்தது!

ஒரு ஞானமடைந்தவர், தமக்கும் பிரபஞ்சத்திற்கும் இடையில் எந்த வித்தியασத்தையும் பார்க்க மாட்டார்.

அவர் இந்தப் பிரபஞ்சத்தோடு ஒன்றானவர். அவருடைய எல்லை, அவருடைய ஸ்தூல உடலோடு முடியவில்லை.

இந்த ஸத்யத்தின் கண நேரத் தோற்றம்தான் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்குக் கொடுத்த விச்வரூப தர்சனம். அங்கேதான் அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரைப் பிரபஞ்சத்துடன் ஒன்றிணைந்தவராகப் பார்த்தார்.

அறிவியல், குவாண்டம் இயற்பியல் ஆராய்ச்சியின் மூலம் பிரபஞ்சத்தில் இருக்கும் எல்லாமே சக்திதான் என்ற முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது.

உண்மையில், ஆயிரக்கணக்கான வருடங்களுக்கு முன்பே, உபநிஷத்தின் முதல் வரியாக நம் வேத காலத் தீர்க்கதரிசிகளால் இதுதான் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஈசா வாஸ்ய என்ற உபநிஷத்தின் முதல் வரியே, ஈசா வாஸ்யம் இதம் ஸர்வம் - 'இருப்பவை எல்லாமே சக்தி' என்று சொல்கிறது. நம்முடைய மனங்கள் எல்லாமே பிரபஞ்சத்தின் பிரிக்கப்பட்ட தனித்தனியான துண்டுகள். அவை எல்லாமும் ஒன்று, ஒரே மாதிரியானவை. நம்முடைய மனங்கள் எல்லாம் ஒன்றாகப் பிணைக்கப்பட்டவை.

ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையவை மட்டுமல்ல, அவை நேரடியாகப் பிறரைப் பாதிப்பவை. இதைத்தான் நான் கூட்டு விழிப்புணர்வு என்று சொல்கிறேன்.

இதன் இறுதியான உட்கருத்து என்னவென்றால், ஆன்ம நிலையில் நாம் ஆழமாகவும் முழுமையாகவும் தீவிரமாகவும், மொத்தக் குழுவோடும் மொத்தப் பிரபஞ்சத்தோடும் பிணைக்கப் பட்டிருக்கிறோம் என்று புரிந்துகொள்ளும் அந்தக் கணமே நாம் ஆனந்தத்தை உணர ஆரம்பிக்கிறோம் ; அதோடு மட்டுமல்லாமல், உண்மையில் அந்தக் கணத்திலிருந்துதான் நாம் வாழவே ஆரம்பிக்கிறோம்.

நம்முடைய இருப்புத் தன்மையில் பல கோணங்கள் திறக்க ஆரம்பிக்கும். ஆனால் இப்பொழுது நாம் மன அழுத்தத்திற்கு ஆளாகி, தொடர்ந்து தொந்தரவுக்கு ஆளாகிறோம். ஏனென்றால் நம்மைத் தனிப்பட்ட அஹங்காரமாக நாம் எண்ணிக்கொள்கிறோம்.

நாம் இந்தக் கூட்டு விழிப்புணர்வின் தொகுப்பில் மறைந்துவிட்டால், இப்பொழுது கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்கமுடியாத பல கோணங்களையும் சாத்தியக்கூறுகளையும் நம்மால் உணர முடியும்!

உண்மையான வழிபாடு என்பது, எல்லாவற்றையும் கடவுளாகப் பார்ப்பது.

பிறகு, ஒரு ஞான குருவைப் பார்த்தால், அவர் எப்படி எல்லோரையும் அன்புடன் அரவணைத்துச் செல்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வோம்.

அவர் எப்போதும் யாரையும் எதையும் தவிர்ப்பதில்லை. அவர் யாரிடமும் குறை காண்பதில்லை. அவர் தூய அன்புடையவர், அவ்வளவுதான்.

சமுதாயம், தூய்மையான அன்பை எப்போதுமே எதிர்க்கும். மிக ஆழமாகப் பார்க்கும்போது, சமுதாயம் உண்மையில் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மைக்கு அதாவது கடவுளுக்கு எதிரானது.

எதையாவது பின்பற்றாமல் தப்பிப்பதற்கான சிறந்தவழி, அதை வழிபடத் தொடங்குவதுதான். சமுதாயம் வழிபாடு என்ற பெயரில் தப்பித்துக் கொள்கிறது.

நாம் எல்லாத் தாவரங்களிடமும் விலங்குகளிடமும் அன்பு செலுத்த ஆரம்பித்தால், சமுதாயம் நம்மை அங்கீகரிக்காது.

அது நம்மைப் பைத்தியம் என்று சொல்லும். அது சமுதாய ரீதியான அன்பை மட்டும்தான் அங்கீகரிக்கும். ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக அல்லது நோக்கத்திற்காக வரும் அன்பு, கொடுக்கல்- வாங்கலை அடிப்படையாகக் கொண்ட அன்பு இதைத்தான் சமுதாயம் அங்கீகரிக்கும். அன்பு என்பது எவ்வளவு நுட்பமானது என்பதைப் பற்றி அது கவலைப்படுவதில்லை.

ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நீங்கள் கண்டிப்பாக இதயப்பூர்வமாக முழுமனத்தோடு அன்பு செய்வதைத் தொடருங்கள். எல்லாவற்றிலும் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையைப் பார்க்கும் அளவிற்கு விரிவடையுங்கள். அன்புதான் கடவுளின் வேர். கடவுளின் வேர் என்பது அவரை எல்லாவற்றிலும் பார்ப்பதில்தான் இருக்கிறது. மக்கள் வேர்வரை செல்ல பயப்படுகின்றார்கள். அதனால் மேலோட்டமான அடுக்குகளிலேயே தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்கின்றார்கள்.

அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியைத் தாண்டி எதையும் பரிசோதனை செய்யும் தைரியம் அவர்களிடம் இல்லை. ஆழமாக உள்ளே செல்வதற்கும் அன்பு செலுத்துவதற்கும் தைரியத்தைப் பெற்றிடுங்கள்.

நாம் பார்க்கும் எல்லாவற்றிலும் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையின் பொதுவான இழையை உணரத் தொடங்குவோம்.

பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையின் அந்த இழைதான், நாம் பார்க்கிற எல்லா மாய நிகழ்வுகளையும் பிடித்து வைத்துக் கொண்டிருக்கிறதென்பதை நாம் புரிந்துகொள்வோம்.

அதன் பிறகு நாமாகவே எந்தப் பிரச்சினையும் இன்றி எல்லாவற்றையும் இதேபோல நேசிக்கத் தொடங்குவோம். ஏனென்றால் நாம் எல்லோருக்குள்ளும் எல்லாவற்றிலும் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையை மட்டுமே பார்ப்போம்.

இந்தப் பூமியில் ஒவ்வொரு அணுவும் தனித் தன்மையானது, கடவுள் தன்மையானது. மேலும் அது பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையின் ஒரு வெளிப்பாடு.

கேள்வி: ஸ்வாமிஜி, ஆனந்தம் அதிர்ஷ்டத்தை ஈர்க்கும் என்று சொன்னீர்கள். இது எப்படி வேலை செய்யும்? பொதுவாக நாம் செல்வந்தராக இருந்தால் மகிழ்ச்சியாக இருப்போம் என்று நம்புகிறோம். ஆனந்தமாக இருப்பதாலேயே செல்வந்தராகிவிட முடியும் என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்களே, அது எப்படி?

ஆம், நான் நிச்சயமாக அதைத்தான் சொல்கிறேன். ஆனந்தம் அதிர்ஷ்டத்தை ஈர்க்கிறது. மகிழ்ச்சியாக இருப்பதன் மூலம் நீங்கள் செல்வ வளம் பெறுகிறீர்கள்.

எந்த நிலையில் நாம் இருக்கிறோமோ, அந்த நிலையில் உள்ள மக்களைத்தான் ஈர்க்கிறோம்.

அதேபோல் எது எப்படியிருந்தாலும் நாம் மகிழ்ச்சியை மட்டும் வெளிப்படுத்திக்கொண்டு, நேர்மறையான செயல்களையே பார்க்கும்பொழுது, நாம் அந்த மகிழ்ச்சியை நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் எல்லாரோடும் எல்லாவற்றோடும் பகிர்ந்துகொள்வோம். பிறகு இந்த மகிழ்ச்சி அதிகரிக்கும், வளரும்.

நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்பொழுது நேர்மறையான எண்ணங்களையே நினைக்கிறோம். ஆனால் பெரும்பாலான மக்களுக்கு இருக்கும் பிரச்சினை என்னவென்றால், அவர்கள் நேர்மறையாக நினைக்கும்பொழுது, அதை மேலோட்டமாக மட்டும்தான் நினைக்கின்றார்கள்.

ஆனால் அதிக அளவிலான எதிர்மறை எண்ணங்கள் அங்கே அடியில் புதைந்துள்ளன என்பதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வுகூட அவர்களுக்கு இருப்பதில்லை. எப்படியோ ஒருவர் நேர்மறையாக நினைத்தாலும் எதிர்மறையானவற்றை முற்றிலுமாக அகற்றும்வரை அங்கு நல்லது

நம்முடைய எதிர்மறை எண்ணங்கள் எல்லாம் கரைந்தால்தான் ஆனந்தம் நிகழும். நம் விழிப்புணர்வற்ற மனத்தில் ஆழப்பதிந்த எண்ணப் பதிவுகள், ஸம்ஸ்காரங்கள் கரையும்பொழுதுதான் ஆனந்தம் நடக்கும்.

நம்முடைய எண்ணங்கள், முடிவுகள் மற்றும் செயல்களில் இந்த ஸம்ஸ்காரங்கள்தான் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன.

உணர்ச்சிப்பூர்வமான எண்ணப் பதிவுகளில் இருந்து நம்மை விடுவித்துக்கொள்ளும்பொழுது நம்மைச் சுற்றி நடப்பவற்றைப் பற்றில்லாமல் பார்க்க முடியும். எந்தவித உணர்ச்சிகளாலும் பாதிப்படைய மாட்டோம்.

'பற்றற்று' என்பதன் மூலம், நான் மந்தமாக இருப்பதையும் ஊக்கமில்லாமல் இருப்பதையும் குறிக்கவில்லை.

நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் நாடகத்தில் உணர்ச்சிப்பூர்வமாக விழுந்துவிடாமல், அதைப் பக்குவத்தோடும் அமைதியோடும் பார்ப்பதைக் குறிக்கிறேன்.

ஆனந்தம் என்பது கோமாளியைப்போல் எல்லா நேரமும் குதித்துக் கொண்டிருப்பதோ அல்லது ரோலர் கோஸ்ட்டர் சவாரிபோல் உணர்ச்சிகளின் மீது சவாரி செல்வதோ இல்லை.

ஆனந்தம் என்பது இன்ப துன்பங்களைத் தாண்டிய ஒருநிலை, அங்கே அதற்கு ஒரு பொருளோ அல்லது விளைவோ இல்லை. அது ஒரு ஆழமான, அழகான வாழ்க்கையை உறுதிப்படுத்துகிற சக்தி. அது கற்பனை செய்யமுடியாத, பெருமுயற்சி செய்து அடையவேண்டிய மதிப்புள்ள ஒரு சக்தி.

ஆனந்தம் என்பது இரண்டாவது முறை நடக்கும்பொழுது முதல்

முறைபோல் இருக்காது. நாம் ஏற்கனவே எதிர்பாராதவிதமாக ஆனந்தத்தை உணர்ந்திருந்தாலும், இரண்டாவது முறை நடக்கும்பொழுது அது ஒரே மாதிரியாக இருக்காது. ஒன்றாக இருந்தால், அது ஆனந்தமாக இருக்க முடியாது. ஆனந்தம் என்றால் புதியது.

நித்ய என்றால் 'நிலையானது' என்று பொருள். நிலையானது என்றால் பழமையானது என்று பொருள் இல்லை. புரிந்துகொள்ளுங்கள், நிலையான என்றால் நிகழ்காலம் என்று பொருள்.

அதே ஆனந்தம் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்தால் அது ஒருபோதும் ஆனந்தமாக இருக்காது. அது வெறும் மகிழ்ச்சி. அதே வழியில், அதே முறையில் நாம் எதை உருவாக்க முயற்சித்தாலும் அது மகிழ்ச்சியாக மட்டும்தான் இருக்கும். ஆனந்தமாக இருக்க முடியாது.

த்யானம் நம்மை ஆனந்தத்தின் புதுப்புதுக் கணங்களுக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. அது ஆனந்தத்தின் அதே கணங்களை மீண்டும் உருவாக்குவதில்லை.

மகிழ்ச்சி என்பது கடந்தகால நினைவுப் பதிவிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் அதே போன்ற மகிழ்ச்சியை உருவாக்க மட்டுமே முயற்சி செய்கிறது.

அது ஒருபோதும் ஆனந்தம் ஆகாது. அது ஒருபோதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்க முடியாது. அது எப்போதும் புதிதாகவே இருக்கும். அதனால் அதற்கு நம்மால் உதாரணம் கொடுக்க முடியாது.

என்னால் உதாரணம் கொடுக்க முடியும் என்றால், நான் ஒரு சந்தையையே ஆரம்பித்திருப்பேன். அது 'ஆனந்த சந்தை!' நம்மால் முடியாது, அதுதான் பிரச்சினை.

நாம் ஆனந்த நிலையில் இருக்கும்பொழுது, நாம் நம்முடைய உண்மையான சுபாவத்தோடு இணைந்து விடுகிறோம் பிரபஞ்ச உணர்வோடு ஒன்றி விடுகிறோம்.

நாம் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மை ஆகி விடுகிறோம். பிரபஞ்சஇருப்புத் தன்மையின் இயல்பே அபரிமிதம்தான். அதனால் நாம் அபரிமிதம் அல்லது அதிர்ஷ்டத்தை ஈர்க்கிறோம்.

என்னால் பார்க்க முடியவில்லை.

இங்கே கிருஷ்ணர் ஒரு வாக்குறுதி தருகிறார். பார்க்கிற அனைத்திலும் கிருஷ்ணனையும், கிருஷ்ணனிடத்தில் அனைத்தையும் யார் ஒருவர் பார்க்கிறாரோ அவருடன் தான் எப்போதும் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்.

அவர், நாம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் புல்லாங்குழலுடனும் மயிலின் இரண்டு இறகுகளோடும் கிருஷ்ணரைப் பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. உண்மையில், அந்த உருவம் அழகானதுதான், ஆனால் உருவத்தில் அகப்பட்டுக்கொள்ளாதீர்கள்.

வடிவம் ஒருநாள் இருக்கும். மறுநாள் இருக்காது. அது நிலையில்லாதது.

உதாரணத்திற்கு, என்னுடைய விரல் சந்திரனின் திசையைச் சுட்டிக்காண்பித்தால், நீங்கள் அந்தத் திசையில் பார்த்து சந்திரனின் அழகை அனுபவியுங்கள்.

அதற்குப்பதில் நீங்கள் என் விரல்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால், நீங்கள் சந்திரனை இழந்து விடுவீர்கள்!

கிருஷ்ணர் ‘என்னை’ என்று சொல்வது கிருஷ்ண சக்தியை, கடவுள் தன்மையின் விழிப்புணர்வை! எல்லோருக்குள்ளும் மற்றும் எல்லாவற்றிலும் கடவுள் தன்மையைப் பாருங்கள், தானாகவே நீங்கள் தளர்வாகி விடுவீர்கள்.

அதற்குபிறகு, நீங்கள் எதனோடும் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருக்க மாட்டீர்கள். ஏனென்றால் உங்களையும், உங்களைச் சுற்றியிருக்கும் எல்லாவற்றையும் அந்தக் கடவுள் தன்மையின் பாகமாகவே பார்ப்பீர்கள்.

அங்கே சண்டையிட என்ன இருக்கிறது. மேலும் எதற்காகச் சண்டையிட வேண்டும்? நீங்கள்ாதாரணமாகவே தளர்வாகி விடுவீர்கள்.

நாம் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையின் தழுவுதலை உணரத் தயாராய் இருக்கும்பொழுது, நாம் ஒரு உயர்ந்த தளத்திற்கு, உயர்ந்த விழிப்புணர்வு தளத்திற்கு உயர்கிறோம்.

அப்படி ஒரு இடம் இருக்கிறது என்றுகூட நமக்குத் தெரிந்திருக்காது. அப்படிப்பட்ட ஒரு இடத்திற்குள் நாம் நுழைகிறோம். பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மைக்குள் நாம் விழுவது உயர்வடைவதற்குத்தான்!

மக்கள் என்னைக் கேட்கின்றார்கள், "எங்களுக்கு நீங்கள்தான் சரியான குரு என்று நாங்கள் எப்படிச் சொல்லிக்கொள்ள முடியும்?"

நான் அவர்களுக்குச் சொல்வேன், "ஆராய்ச்சிகளைப் பற்றியும், அறிவுப்பூர்வமான காரணங்களைப் பற்றியும் மறந்து விடுங்கள். உண்மையில் நான் உங்களுடைய குருவாக இருந்தால், உங்களால் என்னை எப்போதும் மறக்க முடியாது.

உங்கள் கனவில்கூட நான்தான் இருப்பேன்!"

ஒரு குருவுக்கும் ஒரு சீடருக்கும் இடையே உள்ள உறவு, பரிசுத்தமான அன்பிற்கு ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறது.

நாம் உண்மையான அன்பில் இருக்கும்பொழுது, அந்த அன்பின் பொருளையே நம்மைச் சுற்றி உள்ள எல்லாவற்றிலும் நாம் பார்க்கிறோம்.

அந்த உணர்வே நம்மை உட்கொள்கிறது. நம் இருப்புத் தன்மையின் ஒவ்வொரு நுண்துளையைக்கூட குரு நிரப்புகிறார். "நீங்கள் என் குருவா?" என்று கேட்க வேண்டிய தேவை ஒருபோதும் இருக்காது. அது நமக்கே தெரியும்!

அவர் நம் இருப்புத் தன்மையில் நிறைந்திருப்பார். நம்முடைய மையப் பகுதியைத் தொட்டிருப்பார். ஏனென்றால் அவருக்கு எந்தப் பாகுபாடும் இல்லை.

இங்கே கிருஷ்ணர் ஒரு ஞானியின் நிலையை விவரிக்கிறார். ஒரு ஞானியால் எல்லோரின் உணர்வையும் உணர முடியும். ஏனென்றால் அவர் ஒவ்வொரு வரையும் அவராகவே உணர்கிறார்.

விவேகானந்தரின் வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு சம்பவம்.

ஒருமுறை விவேகானந்தர், காலை இரண்டு மணிக்கு அவருடைய சீடர்களை எழுப்பினார். அவருடைய சீடர்கள் எல்லாம் என்ன நடந்தது என்று தெரிந்துகொள்ள ஆர்வமாக இருந்தார்கள்.

விவேகானந்தர், தாம் மிக அதிகமான வலியை உணர்வதாகவும், உலகின் எங்கோ சில பகுதியில் இயற்கைப் பேரழிவு நடப்பதுதான் இதற்குக் காரணம் என்றும் சொன்னார்.

அடுத்த நாள் காலை செய்தித்தாள்களில், ஃபிஜி தீவில் கடுமையான நிலநடுக்கம் என்றும், அதில் பலபேர் அழிந்து விட்டதாகவும் செய்தி வந்திருந்தது.

ஆயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால், உலகின் எங்கோ ஒரு மூலையில் நடக்கும் சீரழிவை உணரும் நுண்ணறிவு பெற்றவர் விவேகானந்தர்!

நாம் நம்முடைய தர்க்க அறிவையும் மனத்தையும் அஹங்காரத்தையும் விரும்பொழுது மட்டுமே இருப்புத் தன்மையோடு கலந்து முழுமையாகிறோம்.

விவேகானந்தருக்குள் நடந்த இதைத்தான் நாம் ‘பிறர் உணர்வை அறிதல்’ என்று அழைக்கிறோம். இது இரக்கம் இல்லை.

இரக்கம் என்பது ஒரு மேலோட்டமான வார்த்தை. ‘வருத்தப்படுதல்’, அது நம் எல்லோராலும் முடியும். யாராவது நம்மிடம் வந்து அவர்கள் வருத்தத்தில் இருப்பதாகச் சொல்லும்பொழுது, நாம் சில சப்தத்தை எழுப்பி, அவர்களுக்கு அவர்களுடைய வருத்தத்தை உறுதி செய்கிறோம். அதுதான் இரக்கம்.

பிறருடைய வருத்தத்தை நம்முடைய இருப்புத் தன்மையில் உணர்பவர்களாக நாம் இருக்கும்பொழுது, ஒரு நபர் தான் வருத்தத்தில் இருப்பதாக நம்மிடம் வந்து சொல்ல வேண்டியதில்லை. அது நமக்கே தெரிந்துவிடும். ஏனென்றால் நமக்கு உள்ளே இருக்கும் இருப்புத் தன்மையின் சக்தி அதை உணர்கிறது.

குருமார்கள் நம்மோடு ஒன்றிணைந்து இருப்பவர்கள், ஏனென்றால் அவர்கள் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையோடு ஒன்றிணைந்து இருப்பவர்கள், மேலும் நாமும் அந்தப் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையின் ஒரு பாகமாக இருக்கிறோம்.

நாம்தான் அதைப் பிரித்துப் பார்க்கிறோம். உண்மையில் அது அப்படி இல்லை.

இந்த மொத்தப் பிரபஞ்சத்தோடு ஒன்றிவிட்ட உணர்வை நாம் உணரும்பொழுது, ஒவ்வொரு உயிரிடமும் எந்தவிதமான வேறுபாடும் இல்லாமல், அன்பும் கருணையும் மிகப்பெரிய அளவில் பொங்கி வழிவதை நாம் உணர்வோம். ஏனென்றால் ஒவ்வொருவரும் இந்த முழுமையின் ஒரு பாகம் என்று நாம் உணர்ந்திருப்போம்.

அதனால்தான் ஞான குருமார்கள், கடலைப்போல் அளவில்லா அன்பு கொண்டவர்களாக இருக்கின்றார்கள். மேலும் அதை எப்படிக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்பதும் அவர்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும். அவர்கள் அந்த அன்பிலேயே, தங்கள் இருப்புத் தன்மையிலேயே இருப்பவர்கள். அவர்கள் எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமல் அன்பைப் பொழிகின்றார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் இந்த மொத்தப் பிரபஞ்ச த்தை நோக்கி, உயிராற்றலை நோக்கி, பரப்ரம்ம கிருஷ்ணரை நோக்கி மாறாத பக்தியை உணர்பவர்கள்.

அவர்கள் இருப்புத் தன்மையோடு உள்ளவர்கள். அவர்களால் யாரையும் தனியான பொருளாகப் பார்க்க முடியாது. ஏனென்றால் அங்கே பிரிவு என்பதே இல்லை.

நம் புலன்களும் மனமும் தர்க்க அறிவும்தான் தகவல்களைத் தெரிந்துகொண்டு, அவற்றை வகைப்படுத்தி, ஆராய்ந்து பிரிவுகளை உருவாக்குகின்றன.

நம்முடைய புலன்கள் வழியாகப் பெறுகிற தகவல்களை, நம் தர்க்க அறிவைக்கொண்டும், நம்மால் சேகரிக்கப்பட்ட தகவல்கள் மற்றும் வார்த்தைகளைக்கொண்டும், நம்முடைய அகராதியைக்கொண்டும் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும்வரை நாம் பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மையிடமிருந்து விலகி நின்றுகொண்டு, எல்லாவற்றையும் சரியா தவறா என்று எடைபோட்டுக்கொண்டுதான் இருப்போம்.

பிரபஞ்ச இருப்புத் தன்மை என்பது அளவில்லாத வளங்களுடன் வாழுகிற சக்தி, அது நம் தர்க்க அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது.

நாம் நம்முடைய தர்க்க அறிவையும் மனத்தையும் அஹங்காரத்தையும் விடும்பொழுது மட்டுமே இருப்புத் தன்மையோடு கலந்து முழுமையாகிறோம். மேலும் சிறு சிறு வித்தியாசமான வெளிப்பாடுகளோடு இருக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒவ்வொரு பொருளுமே அதே வாழ்க்கைச் சக்தியின் விரிவாக்கம்தான் என்று பார்க்க ஆரம்பித்து விடுவோம்.