மனப்பாங்கை மாற்றினால் ஒவ்வொரு செயலுமே யோகம்🔗

கணக்குகளைப் பார்க்கிற ஒரு கணக்காளர் ஒருபோதும் சந்தோஷமாக இருக்க முடியாது. அப்படி யாராவது சந்தோஷமாக இருந்தால், அவர் கணக்காளராக இருக்க முடியாது. அவர் ஒரு தெளிந்த புத்திசாலியான மனிதராகத்தான் இருப்பார்.

ஒரு சின்ன கதை.

ஒரு மனிதருக்கு கணக்குகளை எழுதுவதற்கு ஒரு கணக்காளர் தேவைப்பட்டார். அந்தப் பதவிக்காக வந்திருந்த ஒருவரை நேர்முகத்தேர்வு செய்தார்.

“உனக்கு இரட்டைப்பதிவு முறை தெரியுமா?” என்று கேட்டார்.

தேர்வுக்கு வந்திருந்தவர், “ஐயா, இரண்டு பதிவு என்ன, நான் மூன்று பதிவுகளையே செய்வேன்,” என்றார்.

அந்த மனிதர், “மூன்று பதிவுகளா? அது என்ன?” என்று கேட்டார்.

கணக்காளர் சொன்னார், “ஐயா, முதல் பதிவு நிறுவனத்தில் நிறைய முதலீடு செய்தவர்களுக்கானது. அது அசல் கணக்குகளையும், உண்மையான வருமானத்தையும், உண்மையான லாபத்தையும் காட்டுகிற பதிவு.

இரண்டாவது பதிவு எங்கேயோ இருந்துகொண்டு, எப்பொழுதாவது நிறுவனத்திற்கு வருபவர்களுக்கான சொற்பமான லாபத்தைக் காட்டும் பதிவு.

கணக்குகளைப் பார்க்கிற ஒரு கணக்காளர் ஒருபோதும் சந்தோஷமாக இருக்க முடியாது. அப்படி யாராவது சந்தோஷமாக இருந்தால், அவர் கணக்காளராக இருக்க முடியாது.

“தெய்வத்திடம் சரணடைவதால் நான் பெறப்போவது என்ன?” என்று கேட்ட

வெங்கடேஸ்வர பகவான் ஒரு கையில் பயத்தைக் குறிக்கும் வகையில் சக்கரம் வைத்திருக்கிறார். இன்னொரு கையில் வெற்றியின் அடையாளமான சங்கை வைத்திருக்கிறார். நீங்கள் வெற்றியடைந்தால் சங்கு முழங்கப்படுகிறது. இது ஆசையைக் குறிக்கிறது. ஏனென்றால் மனிதன் தொடர்ந்து எல்லாவற்றிலும் வெற்றியையே தேடிக்கொண்டு, ஒருபோதும் திருப்தி அடையாமல் இருக்கிறான்.

வெங்கடேஸ்வரரின் பாதங்களை, அவருடைய பாதுகைகளை நீங்கள் சரணடையாவிட்டால் அவருடைய சங்கையும் சக்கரத்தையும் சரணடைவீர்கள். அவ்வளவுதான். வேறு மாதிரியாகச் சொன்னால், அவருடைய சக்தியிடம் சரணடையா விட்டால், நீங்கள் அச்சத்திடமும் ஆசையிடமும்தான் சரணடைவீர்கள்.

யாரெல்லாம் தங்கள் குறைகளை நிவர்த்தி செய்யக் கோரி கடவுளிடம் செல்கிறார்களோ அல்லது தங்களின் பிரச்சினைகளுக்காகத் தஞ்சமடைகிறார்களோ, அவர்கள் எல்லாம் உண்மையிலேயே ஆசை, அச்சம் அவற்றின் அடையாளமாக உள்ள வெங்கடேஸ்வரரின் சங்கு சக்கரத்தைத்தான் சரணடைகிறார்கள்.

மிகச் சிலரே வெங்கடேஸ்வரரின் திருவடிகளைச் சரணடைகிறார்கள். அதுவே இறுதியான சரணாகதி.

நம்முடைய மொத்த வாழ்க்கையுமே ஆசை அல்லது அச்சத்தின் பின்னாலேயே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. கர்ம யோகத்தின் வழியாக அதாவது கடமைகளைச் செய்வதன் மூலம் விடுதலையைத் தேடும்பொழுது, அது பேராசையின் காரணமாக நிகழ்கிறது. ஸந்யாஸ யோகத்தின் வழியாக அதாவது உலகப் பொருள்களைத் துறப்பதன் மூலம் விடுதலையைத் தேடும்பொழுது, அது அச்சத்தின் காரணமாக நிகழ்கிறது.

கர்மயோகமாக இருந்தாலும் சரி, ஸந்யாஸ மார்க்கமாக இருந்தாலும் சரி, நம்முடைய மனப்பாங்கை மாற்றிக்கொள்ளாதவரையில், அவை நமக்கு உதவப் போவதில்லை. நம்முடைய மனப்பாங்கை மாற்றிக் கொண்டால்தான் கர்மமோ, ஸந்யாஸமோ அல்லது மற்ற எதுவாக இருந்தாலும் சரி நமக்கு உதவ முடியும்.

நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியதெல்லாம் இதுதான். நாம் கர்மயோகியாக இருக்கிறோமா அல்லது ஸந்யாஸயோகியாக இருக்கிறோமா என்பதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாதீர்கள். வாழ்க்கையை நாம் அணுகும் முறையிலும், அதை நாம் வாழும் முறையிலும் உள்ள மனப்பாங்குதான் முக்கியம். மீண்டும் மீண்டும் கிருஷ்ணர் மனப்பாங்கையே வலியுறுத்திச் சொல்கிறார்.

நம்முடைய செயல்பாட்டின் மூலகாரணம் நமக்குத் தெரியவில்லை என்றால், நாம் ஏன் கர்மாவுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் அல்லது ஸந்யாஸத்தை ஏன் தேர்வு செய்கிறோம் என்பதுகூட நமக்குப் புரியாது. நம்மால் நம்முடைய பிரச்சினைகளைத் தீர்த்துக்கொள்ளவும் முடியாது.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒருவர் ஒரு மதுக்கடைக்குச் சென்று நிறைய மதுவைக் குடித்துவிட்டு அங்கேயே விழுந்துவிடுகிறார். மதுக்கடைக்காரர் வந்து அவரை முதுகில் ஓங்கி அறைந்து எழுப்பி வீட்டிற்கு அனுப்பிவைக்கிறார். மறுநாளும் இதே கதைதான் தொடர்கிறது. அதே ஆள் வருகிறார், குடிக்கிறார், மறுபடியும் கீழே விழுந்து கிடக்கிறார். கடைக்காரர் வந்து முதுகில் அறைந்து எழுப்பி வீட்டிற்கு அனுப்பிவைக்கிறார்.

மூன்றாவது நாளும் அதே ஆள் வந்தார். வந்து, "எனக்கு ஒரு சோடா கொடு. வேறு எதுவும் வேண்டாம்," என்றார். மதுக்கடைக்காரர், "ஏன்?" என்றார்.

அந்த ஆள், "நான் மதுடித்தால் எனக்கு முதுகு வலி வருகிறது என்பதைத் தெரிந்துகொண்டேன்," என்று சொன்னார்.

தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், நமக்கு ஒரு வலி எதனால் வருகிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளாதவரை நம்மால் அந்தப் பிரச்சினையை ஒருபோதும் தீர்க்க முடியாது. முதுகு வலி மது குடித்ததனால் வரவில்லை என்பதை நாம் தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். நம்மை அடித்தார்கள், உதைத்தார்கள் அதுதான் காரணம்.

அதுபோலவே நம்முடைய துக்கங்களுக்குக் காரணம் கர்மாவோ, ஸந்யாஸமோ இல்லை.

கர்மா, ஸந்யாஸமா எது முக்கியம்? எதுவாக இருந்தாலும்சரி வாழ்க்கையை நாம் அணுகும் முறையிலும் வாழும் முறையிலுமுள்ள மனப்பாங்குதான். முக்கியம்.

நம்முடைய தவறான மனப்பான்மைதான் துக்கங்களுக்கான காரணம்.

இந்தத் தவறான மனப்பான்மையுடன் இருக்கும்போது, கர்மாவோ அல்லது ஸந்யாஸமோ எதுவாக இருந்தாலும் சரி, அந்தப் பாதை நமக்கு ஒரு தண்டனையாகத்தான் இருக்கும். சரியான மனப்பான்மையுடன் கர்மம் அல்லது ஸந்யாஸம் எதுவாக இருந்தாலும் சரி, அந்தப் பாதை நமக்கு ஒரு உண்மையான வாழ்த்தாகவே அமையும்.

தவறான மனப்பான்மையுடன் நீங்கள் ஸந்யாஸத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தால், உறுதியாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், நீங்கள் போராடவும் துக்கப்படவும் போகிறீர்கள். அதே போன்று தவறான மனப்பான்மையுடன் நீங்கள் கர்மாவின் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும், மீண்டும் நீங்கள் போராடவும் துக்கப்படவும்தான் போகிறீர்கள்.

நீங்கள் கர்மாவிற்குள் நுழைய வேண்டுமென்று தீர்மானித்துவிட்டால் இலக்கை விட்டுவிடுங்கள். கர்மா செய்வதை, செயல் செய்வதை அனுபவியுங்கள், இலக்கைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள், அனுபவியுங்கள்.

வாழ்தல் என்பதே அழகானதுதான். வாழ்க்கையே அழகானதுதான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். அப்படி இல்லாமல் நாம் ஸந்யாஸத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும் மறுபடியும் இலக்கை விட்டுவிடுங்கள். ஸந்யாஸத்திற்கு ஒரு இலக்கு உண்டென்று நினைக்காதீர்கள். ஸந்யாஸியின் இலக்கே துறப்பதுதான்; அந்த இலக்குமே துறக்கப்பட வேண்டியதுதான்.

கர்மயோகி இலக்கை நோக்கி ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார். ஸந்யாஸி இலக்கை விட்டு விட்டு தொலைவாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்:

ஸாங்க்ாய யோகோ ப்ரு’தக்பாலா: ப்ரவதந்தி ந பண்டிதா: அர்ஜுனன் இன்னும் அறியாமையில் இருப்பதாகவும், அவர் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது இன்னும் நிறைய இருக்கிறது என்றும் மறைமுகமாகச் சொல்கிறார்.

அறியாமையில் இருப்பவர்தான் இது முக்கியம், அது முக்கியம் என்று பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். அறியாமையில் இருப்பவர்தான் கர்மயோகத்திலிலிருந்து ஸாங்க்யம் அதாவது ஸந்யாஸம் வித்தியாசமானது என்று சொல்கிறார்.

இங்கே கர்மம், ஸந்யாஸம் - என்ற இந்த இரு வார்த்தைகளும் கர்ம யோகத்திற்கும் ஸாங்கிய யோகத்திற்கும் சமமானதாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. உண்மையிலேயே கற்றறிந்தவர்கள், இன்னும் சொல்லப் போனால் உண்மையான அனுபவத்தைப் பெற்றவர்கள் கர்மாவும் ஸந்யாஸமும் ஒரே சத்தியத்தை நோக்கித்தான் நம்மை வழி நடத்துகின்றன என்று சொல்கிறார்கள்.

பலனை அடைய வேண்டுமென்பதற்காகவே செயல்படும்பொழுது, நம்மால் ஒருபோதும் வாழ்க்கையை ஆனந்தமாக அனுபவிக்க முடிவதில்லை.

இரண்டு பாதைகளின் மூலமாகவும் இரண்டிற்கான பலன்களையும் ஒருவர் அடைகிறார். கர்ம யோகத்தில் ஆசை எனும் நமது மனப்பான்மையை நாம் மாற்றிக்கொண்டோமேயானால், நிலையான என்றும் நித்தியமான பிரபஞ்ச விழிப்புணர்விற்குள் செல்வோம்.

ஸந்யாஸத்தில் அச்சம் எனும் நமது மனப்பான்மையை நாம் மாற்றிக் கொண்டாலும், நாம் அதே நிலையான, நித்தியமான பிரபஞ்ச விழிப்புணர்விற்குள்தான் செல்வோம். இரண்டு பாதைகளிலுமே,சரியான மனப்பான்மையை நாம் தேர்ந்தெடுத்தால்தான், நாம் எதை அடைய நினைக்கிறோமோ அதை அடைய முடியும்.

அதனால் கிருஷ்ணர் இங்கே, அறியாமையில் இருப்பவர்தான் ஒன்றைவிட ஒன்று உயர்ந்தது என்றும், இரண்டும் வேறு வேறான பாதைகள் என்றும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார். இரண்டு பாதைகளுமே ஒன்றுதான்,'' என்று சொல்கிறார்.

teதனியாகப் பயணம் செய்யும் தைரியம் மிக்க ஒருவர் ஸந்யாஸி ஆகிறார். யாருடைய துணையையாவது வேண்டுபவர் அல்லது மற்றவர்களுடன் வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைப்பவர் கர்மாவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். அது நம்மைப் பொறுத்த விஷயம்.

இரண்டு பாதைகளுமே ஒன்றுதான். சரியான காரணமும் சரியான உத்வேகமும்தான் முக்கியமே தவிர, நாம் செய்கிற செயல்பாடுகள் அல்ல.

நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல; நம்முடைய இருப்பு, அதுதான் முக்கியம். இருப்பு நிலை, செயல்படுதல், பெற்றிருத்தல் இந்த மூன்று வார்த்தைகளையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நாம் தொடர்ந்து செயலாற்றிக்கொண்டே இருக்கிறோம். பலனைப் பெற வேண்டுமென்பதற்காகவே செயல்படுகிறோம். ஆனால் ஒருபோதும் அதைப் பெறாமலேயே இருக்கிறோம்.

நாம் பலனைப் பெற்றிருந்தாலும்கூட, நாம் தொடர்ந்து செயலாற்றிக்கொண்டேதான் இருப்போம். அடைய வேண்டுமென்பதற்காகவே செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரால் வாழ்க்கையை ஒருபோதும் அனுபவிக்கவும் முடியாது, ஆனந்தப்படவும் முடியாது, ஏனென்றால் அவர் பலனைப் பெற்றிருந்தாலும்கூட, அதனை அனுபவிக்காமல் தொடர்ந்து செயலாற்றிக்கொண்டேதான் இருப்பார்.

Mாதம்முடைய இருப்பிலேயே தம்மை நிலை நிறுத்திக் கொண்டவர், ஒரே நேரத்தில் செயலாற்றுவதையும், பெறுவதை அனுபவித்துக்கொண்டும் இருப்பார். வெறுமனே இருப்பதனாலேயே அவர் செயலாற்றுவதையும் பெறுவதையும் அனுபவிக்கிறார். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான், இது ஒரு எளிமையான நுட்பம்தான், இந்த விஷயம் முற்றிலுமே ஒரு வரிச் செய்தியாகச் சுருக்கப்பட்டிருக்கிறது.

நம்முடைய மனத்தால் நினைக்கப்படும் எல்லா எண்ணங்களும் நம்முடைய உடலால் செய்யப்படும் எல்லாச் செயல்களும் இறைசக்திக்கு நன்றியைத் தெரிவிக்கும் பொருட்டாகவே இருக்க வேண்டும்.

ஆசையாலும் அச்சத்தாலும் எதையும் செய்யாதீர்கள். ஏனென்றால் ஆசையினால் நாம் எவ்வளவுதான் அடைந்தாலும் நாம் திருப்தி அடையப் போவதில்லை. அது எரிந்து கொண்டிருக்கும் நெருப்பில் நெய்யை ஊற்றுவது போன்றதே! எரிகிற நெருப்பை நெய்யை ஊற்றி அணைக்க முடியுமா? ஒருபோதும் முடியாது. ஆசையின் காரணமாகச் செய்யப்படுகிற நம்முடைய செயல்பாடுகள் எல்லாம் மேலும் ஆசையை வளர்த்து நம்முடைய புலன்களைப்

> சரியான காரணமும் சரியான உத்வேகமும்தான் முக்கியமே தவிர, நாம் செய்கிற செயல்பாடுகள் அல்ல.

ஆசையின் காரணமாக நாம் கர்மயோகியாக மாறினால், நம்முடைய புலன்கள் பலவீனப்பட்டுவிடும். எவ்வளவு தூரம் நம்மால் ஓட முடியும்? பயத்தினால் நாம் ஸந்யாஸியாக மாறினால், நாம் எடுத்துக்கொண்ட ஸத்ய பிரமாணங்களுக்காக நாம் உடலால் செயல் எதுவும் செய்யாவிட்டாலும்கூட, நாள் முற்றிலும் உட்கார்ந்து கவலைப்பட்டுக்கொண்டே இருப்போம்.

ஒரு எளிமையான உண்மை.

ஒரு மனிதரிடம் பணம் இல்லாதமிலிருக்கும்போது பணம்தான் பிரச்சினையாகிறது. காசு வந்தவுடன் காமம் பிரச்சினை ஆகிறது. காமம் நிறைவேறியதும் வசதிகள் பிரச்சினையாகிறன.

வசதிகள் வந்தவுடன் எல்லாம் நல்ல விதமாக நடந்துகொண்டிருக்கும்போது அவர் மரணத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறார். மரணத்தை நினைத்து கவலைப்படத் தொடங்கிவிடுகிறார். எப்போதும் ஏடாவது ஒன்று அவருடைய மனத்திற்குள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.

ஸந்யாஸி ஆகி ஹிமாலயத்தில் உட்கார்ந்திருக்கிறவர்கள் எல்லோருமே நித்யானந்தத்தில் இருக்கிறார்கள் என்று நினைக்காதீர்கள். இல்லை, அவர்களுடைய மனப்பான்மையை மாற்றாதவரையில் யாராலும் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க முடியாது. மனப்பான்மை மாறினால் தவிர, அவர்கள் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க முடியாது.

ஆனந்தம் என்பது மனப்பான்மையுடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையது. இருப்பு நிலை, செயல்படுதல், பெற்றிருத்தல்... நாம் ஆசை மற்றும் பயத்தின் பிடியிலிருந்தால் நம்முடைய வாழ்க்கை முற்றிலுமே நாம் செயலாற்றிக்கொண்டும் பெற்றுக்கொண்டும்தான் இருப்போம். நம்முடைய இருப்பு நிலையில் நாம் சரணடைந்துவிட்டால் செயலாற்றுவது, பெறுவது இரண்டுமே அளவில்லாத பரவசமாக இருக்கும்.

ஆசையினால் எந்தச் செயலையும் ஒருபோதும் செய்யாதீர்கள். ஏனென்றால் எதையெல்லாம் நாம் அடைந்தோமோ அது எல்லாமே மரணத்தின்போது எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டுவிடும். பயத்தின் காரணமாக ஒருபோதும் மௌனமாகாதீர்கள். ஏனென்றால் உண்மையிலேயே இழப்பதற்கு அங்கு ஒன்றும் இல்லை. நாம் ஏன் பயப்படவேண்டும்? நாம் பயப்பட்டாலும் பயப்படாவிட்டாலும் மரணத்தின்போது எல்லாமுமே எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டுவிடும். நிலைமை இப்படியிருக்கும்பொழுது நாம் ஏன் பயப்படவேண்டும்? இரண்டு நிலைகளிலுமே நாம் ஏன் முழுமை யான ஆனந்தத்தில் இருக்கக் கூடாது?

ஒரு அழகான கதை.

இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரிடம் ஒரு மனிதர் சென்று, தமக்குப் பணம் கிடைக்கும்படியாக ஆசி வழங்கும்படி கேட்டார். இராமகிருஷ்ணர் வழக்கமாக யாரையும் அவர்களுக்குப் பணம் கிடைக்க வேண்டுமென்பதற்காக ஆசீர்வதிப்பதில்லை.

இந்த மனிதர் இராமகிருஷ்ணரிடம் சென்று, "குருவே, எனக்குச் செல்வம் வரும் படியாகத் தயவு செய்து என்னை ஆசீர்வதியுங்கள்," என்று கேட்டார். இறுதியாக இராமகிருஷ்ணர், "சரி, உனக்குச் செல்வம் கிடைக்கட்டும்," என்று ஆசி வழங்கினார்.

அந்த மனிதர் தெருவில் பேப்பர் பொறுக்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். வீடு வீடாகச் சென்று பழைய பேப்பர்களை சேகரித்தும் வந்தார். அதை விற்று அதிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்.

இராமகிருஷ்ணர் ஆசீர்வதித்தபடியே, அவருடைய வாழ்க்கையில், மிகவும் தீர்க்கமாக ஒரு விஷயம் நிகழ்ந்தது. பத்தே வருடத்திற்குள் ஆனந்த பஜார் பத்ரிகா என்ற மிகப் பெரிய செய்தித்நாள் நிறுவனத்திற்கு அவர் சொந்தக்காரர் ஆனார். கல்கத்தாவில் இருந்தீர்களானால் இந்த செய்தித்தாளைப் பற்றித் தெரிந்திருக்கும். ஆனந்த பஜார் பத்ரிகாவின் நிறுவனர் இராமகிருஷ்ணரின் சீடர். இராமகிருஷ்ணர் வெறுமனே உனக்குச் செல்வம் கிடைக்கட்டும் என்று ஆசி

வேறு எதையும் நான் சாதிக்கவில்லை. இவை அனைத்தையுமே நான்தான் உண்டாக்கினேன். வேறு எதையும் நான் சாதிக்கவில்லை. இப்பொழுது இதை விட்டு விட்டு போய்விடப் போகிறேன். இந்தச் செல்வங்களை எல்லாம் யாரோ அனுபவிக்கப் போகிறார்கள். அவர்களுக்காக நான் வேலைகளைச் செய்தேன், செய்துகொண்டே இருந்தேன்,” என்றார்.

teதயவுசெய்து ஒன்றைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், ஆசைவயப்பட்டு நாம் செயலாற்றினால், ஒரு நாள் நாம் அதற்காக வருந்த வேண்டியிருக்கும். நிச்சயமாக ஒரு நாள் நாம் வருந்துவோம்.

பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை மிகவும் சொந்தம் கொண்டாடுவது எதற்காக? ஏனென்றால் பெற்றோர்களுக்குக் கொஞ்சம் பழி வாங்கும் எண்ணம் உண்டு. நாம் உழைத்து இவ்வளவு செல்வம் சேர்த்திருக்கிறோம்; இந்தக் குழந்தைக்காக அதை நாம் விட்டு விட்டுச் செல்கிறோம்; அதற்காக வே இந்தக் குழந்தை எனக்குக் கட்டுப்பட்டிருக்க வேண்டும்; அவன் என் பேச்சைக் கேட்க வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.

எல்லாவற்றையும் ‘எனது’ என்று நினைக்கும் சுபாவம் உங்களுக்கு ஏன் வருகிறதென்றால் நீங்கள் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு இந்தச் செல்வங்களைச் சம்பாதித்து இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் மிகவும் கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்திருப்பதால்தான், அதை விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மை உங்களுக்கு இல்லாமல் போய்விடுகிறது. அதனால்தான் உங்களுடைய

குழந்தைகளை எந்த அளவுக்கு முடியுமோ அந்த அளவுக்கு உங்களுடைய கட்டுப்பாட்டிலேயே வைத்துக்கொள்ள முயற்சி செய்கிறீர்கள்.

நாம் கஷ்டப்படாமல் சம்பாதித்த செல்வத்தைக் கொடுக்கும்போது, அது அருமையானதாக, வசீகரமாக இருக்கும்; தயவு நிறைந்ததாக இருக்கும்; நாம் அன்போடு கருணையோடு அதை ஒரு வெகுமதியாகக் கொடுப்போம். அவர்களைப் பல வழிகளில் கட்டுப்படுத்த மாட்டோம்.

அவர்களைச் சித்ரவதை செய்யமாட்டோம். அவர்கள் நமக்கு பல விஷயங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்று எதிர் பார்க்கமாட்டோம். நம்முடைய செல்வங்களோடு, சொத்துக்களோடு விளையாட மாட்டோம். அனைவரும் அறிகிற வகையில் தெளிவாக உயிலை எழுதி வைத்துவிடுவோம்.

மக்கள் ஏன் உயிலை எப்போதும் ரகசியமாகவே எழுத வேண்டுமென்று நினைக்கிறார்கள்? ஏனென்றால் அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளின் முன் கேரட்டைக் கட்டித் தொங்கவிட்டு ஆசை காட்ட நினைக்கிறார்கள்.

அப்படிச் செய்தால்தான் மகனோ, மகளோ இவர்கள் சாகும்வரை தொடர்ந்து இவர்கள் பின்னாலேயே இருப்பார்கள். இவர்கள் இறந்த பின்னர்தான் அந்த உயிலையே அவர்கள் வாசிப்பார்கள்.

கஷ்டப்பட்டுச் சேர்த்த சொத்தை ஒருவர் யாருக்காவது கொடுக்கும்போது அவருடைய கஷ்டங்களையும்கூடவே சேர்த்துத்தான் கொடுக்கிறார். மக்கள் என்னிடம் வந்து, “பெற்றோர்களுடைய கர்மாக்கள் குழந்தைகளுக்கு வரும் என்று சொல்கிறார்களே, அது உண்மையா?” என்று கேட்பார்கள்.

நாம் கஷ்டப்படாமல் சம்பாதித்த செல்வத்தைக் கொடுக்கும்போது, அதை நாம் அன்போடும் கருணையோடும் வெகுமதியாகக் கொடுத்துவிடுவோம்.

பெற்றோர்களுடைய பாவமோ புண்ணியமோ உங்களுக்கு வந்து சேராது. ஆனால் அவர்களுடைய மன அமைப்பு உங்களை ஆதிக்கம் செய்யும். உங்களிடம் வந்து சேரும். ஏனென்றால் அவர்கள் அதை உங்கள்மீது திணிக்க முயற்சி செய்வார்கள். அவர்களுடைய மன அமைப்பை உங்கள்மீது திணிக்க முயற்சி செய்வார்கள்.

அவர்களுக்குப் பிடித்த வழிகளில்தான் நீங்கள் வாழ வேண்டுமென்று எதிர்பார்ப்பார்கள். நாம் எப்போதுமே நம்முடைய ஆசைகளை நம்முடைய குழந்தைகள் மூலமாக நிறைவேற்றிக்கொள்ளவே முயற்சி செய்கிறோம்.

நாம் ஒரு மருத்துவராக வேண்டுமென்று விரும்பி அது நடக்கவில்லை என்றால், நாம் அதை அடையாவிட்டால், நாம் நம்முடைய நோக்கத்தை நம்முடைய குழந்தைகளின் மூலமாக நிறைவேற்றிக்கொள்ள முயற்சி செய்வோம்.

நாம் நம்முடைய நோக்கங்களை நம்முடைய குழந்தைகளின் மூலமாக, அடுத்த தலைமுறையின் மூலமாக நிறைவேற்றிக்கொள்ள முயற்சி செய்கிறோம். தயவு செய்து அப்படிச் செய்யாதீர்கள். அப்படி நாம் செய்யும்பொழுது, அவர்களுடைய வாழ்க்கையையே நாம் அழித்துவிடுகிறோம்.

நாம் நம்முடைய சொத்துக்களை மட்டும் பங்கிட்டுக் கொடுக்கவில்லை. நம்முடைய கஷ்டங்களையும் சேர்த்துத்தான் பங்கிட்டுக் கொடுக்கிறோம்.

கஷ்டப்பட்டு சொத்துக்களைச் சேர்த்த ஒரு மனிதர் யாருக்குத் தம்முடைய சொத்துக்களைக் கொடுக்கிறாரோ, அவருக்குத் தம்முடைய கஷ்டங்களையும் சேர்த்தே கொடுக்கிறார்.

இன்னொரு விஷயம். சொத்துக்களைப் பெற்றுக் கொண்ட மகனையோ மகளையோ ஒருவரால் கஷ்டப்படுத்த முடியவில்லை என்றால், அவர் தம்மைத்தாமே கஷ்டப்படுத்திக் கொள்ளத் தொடங்கிவிடுவார்.

அவருடைய பிள்ளை அவருடைய பேச்சைக் கேட்கப் போவதில்லை,

அவர் இறக்கும்போது மோசமான மரணத்தைத்தான் சந்திப்பார்.

அதற்குப் பிறகு அவருடைய பிள்ளையைக்கூட அந்தச் சொத்துக்களை அனுபவிக்க விடமாட்டார். திரும்பவும் வந்து அந்தச் சொத்துக்களின் மேல் அமர்ந்து கொள்வார். நான் நிறைய வழக்குகளைப் பார்த்திருக்கிறேன். பெற்றோர்கள் அவர்களுடைய சொத்துக்களைப்பிள்ளைகளுக்குக் கொடுத்துவிடுகிறார்கள்.

ஆனால் எப்படியோ இருபது, முப்பது ஆண்டுகள் கழிந்த பின்னரும்கூட அந்தப் பிள்ளைகளால் அந்தச் சொத்துக்களை அனுபவிக்க முடியவதில்லை. ஏனென்றால் அவை, அந்தச் சொத்துக்களைக் காவல் செய்து கொண்டிருக்கிற ஒரு யக்ஷனிடம் இருக்கிறது.

அந்த மனிதர் திரும்பவும் வந்து அந்தச் சொத்துக்களின் மேல் ஒரு யக்ஷனைப்போலவே உட்கார்ந்து இருக்கிறார். அவரும் அவற்றை அனுபவிக்கமாட்டார். மற்றவர்களையும் அவற்றை அனுபவிக்க விடமாட்டார். உயர்நீதி மன்றம் எப்போது தீர்ப்பு வழங்குமென்று கடவுளுக்குத்தான் தெரியும். தீர்ப்பு, அது தனக்குத் தேவையான அளவு இனிமையான காலங்களை எடுத்துக்கொண்டு, காலம் கடந்து வந்து சேரும்.

மீண்டும் மீண்டும் நாம் சேர்த்து வைத்ததை நாமே பங்கிட்டுக் கொள்கிறோம். அதனால்தான் எப்பொழுதுமே நான் சொல்வேன். உடல் நோகும் படியாக நீங்கள் சொத்துக்களைச் சேர்த்திருந்தால், அடுத்த தலைமுறைக்கு உங்கள் சொத்துக்களை மாற்றிக் கொடுக்கும்போது, கூடவே அந்த உடல் கஷ்டத்தையும் சேர்த்துத்தான் கொடுக்கிறீர்கள்.

சொத்துக்கள் தளர்வான மன நிலையிலும் தன்னிச்சையான முடிவுகளாலும் சேர்க்கப்பட வேண்டும். இன்னும் ஆழமாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் எந்தவித பலமான நோக்கமும் இல்லாமல் சேர்க்கப்பட வேண்டும்.