முன்னுரை🔗

வாழும் ஞானி பரமஹம்ஸ நித்யானந்தர் பகவத்கீதைக்கு இந்தத் தொடரில் விளக்கமளிக்கிறார்.

பகவத்கீதைக்கு பல வருடங்களாக நூற்றுக்கணக்கான விளக்கவுரைகள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த, ஆதி சங்கராச்சாரியர், இராமானுஜர், மத்வர் போன்ற மாபெரும் ஞான குருமார்களும் கீதைக்கு விளக்கவுரைகளை எழுதியிருக்கிறார்கள்.

அண்மைக் காலத்தில் வாழ்ந்த தலைசிறந்த குருமார்களான இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர், இரமண மஹரிஷி ஆகியோர் கீதையிலிருக்கும் ஞானக்கருத்துகளைப் பற்றி விரிவாகவும் ஆழமாகவும் பேசியிருக்கிறார்கள்.

பலர், இந்தப் புனித நூலின் மீது எண்ணிலடங்கா விளக்கவுரைகள் எழுதியிருக்கிறார்கள்.

பரமஹம்ஸ நித்யானந்தர் அளித்திருக்கும் இந்தத் திறனாய்வு உரை, கீதையின் ஒரு மொழிபெயர்ப்போ அல்லது அதன் ஒரு விளக்கவுரையோ அல்ல. அவர் ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்தையும் விளக்கும்போதும், நம்மை உள்ளுலகச் சுற்றுலாவிற்கு அழைத்துச்செல்கிறார்.

கீதையின் ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்திற்குமான அர்த்தங்கள் ஏழு நிலைகளில் உள்ளதாக நம்பப்படுகிறது. ஆனால், பொதுவாக, முதல் நிலை விளக்கமே கொடுக்கப்படுகிறது. இங்கே நம்மோடு வாழும் ஸத்குருநாதர், பொதுவான முதல் நிலை விளக்கவுரையைத் தாண்டி, நாம் அறியாத பிற நிலைகளுக்கு எளிதாகவும் தெளிவாகவும் நம்மை அழைத்துச்செல்கிறார்.

பரமஹம்ஸரின் கீதை திறனாய்வு உரையைப் படிப்பது, ஒருவருக்குள் கிடைப்பதற்கு அரியதான நுண்ணிய ஸூக்ஷ்மமான உள்முகப் பார்வையைத் தரும். இது வெறுமனே படித்தல் அல்ல. இது ஒரு அனுபவம். இது ஒரு அருமையான த்யானம்.

சிறந்த ஸத்குருவும் தத்துவஞானியுமான சங்கரர், “கீதையைச் சிறிதளவு படிப்பது, ஒருதுளி கங்கை நீரைப் பருகுவது, கிருஷ்ணரை அவ்வப்பொழுது நினைப்பது - இம்மூன்றும் மரண தேவனான யமனுடன் உங்களுக்கிருக்கும் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்துவிடும்,” என்று சொல்கிறார். “நீங்கள் மரணபயத்திலிருந்து விடுபட்டுவிடுவீர்கள், மரணபயத்தைக் கடந்துவிடுவீர்கள்,” என்று சொல்கிறார்.

பரமஹம்ஸரின் பகவத்ீதை ஸத்ஸங்கங்களில் அளிக்கப்பட்ட விரிவுரைகளை, பதிப்பாசிரியர்கள், பரமஹம்ஸரின் நேரடி வழிகாட்டுதலுடன் மேலும் விரிவாக்கியிருக்கிறார்கள். படிப்பவர்களின் வசதிக்காகவும் அவர்களது கற்கும் ஆர்வத்திற்காகவும் ஸம்ஸ்க்ரு'த ஸ்லோகங்களும் அதன் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பும் இப்புத்தகத்தின் இறுதியில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

இதப் படிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய தினசரிவாழ்வில் பயன்பெறவும், அதையும் கடந்து, அவர்களின் இறுதிநிலையான ஸத்யத்தை உணர்வதற்கான பெருமுயற்சிக்கு உறுதுணையாகவும் இந்நூல் விளங்கும் என்பது உறுதி!

முடிவற்ற பேரின்பநிலையாம் நித்யானந்தத்தை அடைவதற்கான எல்லா வாய்ப்புகளையும் இப்புத்தகம் ஏற்படுத்துகிறது!

ஞானத்திற்கான நுட்பமான, ஆனந்த வாழ்வின் இரகசியமான ‘பூர்ணத்வம்’ பகவத்கீதையின் அனைத்து அத்தியாயங்களிலும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு அனைவருக்கும் புரியும்வகையில், ‘பூர்ணத்வம்’ என்பதின் தாத்பரியம் விரிவாக வழங்கப்பட்டுள்ளது. ‘பூர்ணத்வம்’ எனும் வார்த்தைக்கு இப்பகுதியில் வரும் விளக்கத்தைப் படித்துணர்ந்து கொண்டீர்களானால், புத்தகத்தின் உள்ளே நீங்கள் ‘பூர்ணத்வம்’ பற்றிப் படிக்கும்பொழுது, அந்த சத்தியத்தின் ஆழத்தை அருமையாக உணர்வீர்கள்.

ஒவ்வொரு ஜீவனும் அடைய விரும்புவது - ‘பூர்ணத்வம்’

வாழ்வின் மிக உயர்ந்த சத்தியம், மிக உயர்ந்த இலட்சியம் - ‘பூர்ணத்வம்’

ஒவ்வொரு ஜீவனும் பூர்ணத்தன்மையை அடைய வேண்டும் என்பதே வாழ்வின் நோக்கம் - பிரபஞ்சத்தின் நோக்கம். அதனால்தான் நம் வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் இறுதியில் பூர்ணத்வ நிலையையே வலியுறுத்துகின்றன. இப்புத்தகத்தின் நோக்கமும் -நீங்கள் அனைவரும் பூர்ணத்தன்மையை உணர்வதே.

இங்கு, வாழும் அவதார புருஷர் பரமஹம்ஸ நித்யானந்தர்...

நம் அன்றாட வாழ்வில், நாம் மிக உயர்ந்த சத்தியமான பூர்ணத்வத்தைக் கடைபிடிப்பது எவ்வாறு? பூர்ணத்வத்தை உணர்வது எவ்வாறு? பூர்ணத்வத்தை அனுபவிப்பது எவ்வாறு? பூர்ணத்வத்தில் வாழ்வது எவ்வாறு? என்பதை எளிய நடையில், அனைவரும் புரிந்துகொள்ளும் முறையில் வழங்கியுள்ளார்.

பூர்ணத்வம் செய்தல் என்றால்.. உங்களுடைய எல்லாக் குறைத்தன்மைகளோடும் நீங்கள் நிறைவுசெய்தல். உங்களை நீங்களே மன்னித்து, உங்களின் நிறைவுத்தன்மையை பிரகடனப்படுத்துதல்.

உங்கள் வாழ்வில் விழிப்புணர்வில்லாமல்... நீங்கள் உங்களைப் பலப் பாகங்களாக... துண்டுகளாகப் பிரித்து... பல மக்களுடனும்... பல விஷயங்களுடனும் பகிர்ந்துகொண்டிருப்பீர்கள். அந்தப் பகிர்ந்துகொண்ட உங்களுடைய பாகங்களையும், துண்டுகளையும் திரும்பப் பெறுவதே பூர்ணத்வம்.

இழந்துவிட்ட எல்லா விஷயங்களையும் திரும்ப மீட்டெடுப்பதே பூர்ணத்வம்! ‘நீங்களும் பிரபஞ்சமும் ஒன்றே’ என்று அறியும்வரையிலும், உங்களின் உயர்ந்த இறுதிநிலையை அறியும்வரையிலும், உங்களது அமைதியான விழிப்புணர்வையும், நிலையான ஆனந்தத்தையும் நீங்கள் அறிந்துகொள்ளும்வரையிலும், பூர்ணத்வம் செய்வது தொடர வேண்டும்.

ஒரு குழந்தை பூமிக்குக் இறங்கிவருவது ‘அத்வைதம்’ எனும் புதையலுடன்தான். இது, சமுதாயத்தால் ஒருபோதும் ஆதரிக்கப்படுவதில்லை. ஒரு குழந்தை, தன் உண்மையான அத்வைத நிலையிலேயே இருப்பதற்கு இந்தச் சமுதாயம் உதவுவதேயில்லை. அப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாயச் சூழலால் சிதறிப்போன தனது உணர்வுத் துண்டுகளை, வாழ்க்கை முழுவதும் அது தேட ஆரம்பித்துவிடுகிறது. ஆகவே, உங்கள் சுபாவமான அத்வைத நிலையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதே முழுமைசெய்தல்.

உங்கள் குறைவுணர்வுகள் என்பது உங்கள் மீது அமர்த்தப்பட்டிருக்கும் ஒரு 300 குழந்தைகளைப் போன்றது என்றால், ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் பூர்ணத்வம் செய்யும்பொழுது அந்த 300 குறைவுணர்வுகளில். ஒரு பத்து கரையும்...பின் இருபது கரையும்... பின் முப்பது கரையும்... இப்படி எல்லாக் குறைவுணர்வுகளும் கரையக் கரையக் கரைய, திடீரென ஒரு நாள், நீங்கள் மட்டும் உங்களுடன் இருப்பீர்கள்.

எந்தக் குறைவுணர்வும் இல்லாமல் நீங்கள் உங்களுடன் அமர்ந்திருப்பீர்கள். உங்களுடைய தேவையற்ற அனைத்து குறைவுணர்வுகளும் கரைந்து விடும். இந்தத் தேவையற்ற புரிதல்கள் உங்களை விட்டு விலகும்பொழுது, நீங்கள் அனுபவிக்கும் அந்த நிறைவுணர்வுதான் 'லட்சுமி'!

நம் எல்லா வறுமைக்கும் மூலகாரணம், நாம் வளர்ந்த பின்பும்க்கூட சிறுவயது குறைவுணர்வுகளோடு வாழ்வதுதான்.

கடந்தகாலம் சார்ந்த எண்ணங்கள்... துக்கங்கள்... சந்தேகங்கள்... குற்றவுணர்ச்சிகள்... வெறுப்புகள்... பயங்கள் - இவை உங்கள் நிகழ்காலத்தில் அமர்ந்துகொண்டு, எதிர்காலத்தையும் வாழவிடாமல் தடுப்பதுதான் ‘குறைவுணர்வுகள்’ என்கிறோம். இதை Incompletions என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்வோம்.

உள் மனத்தடையாலோ அல்லது வெளியில் ஏற்படும் ஏதோவொரு தடையாலோ, நீங்கள் நினைத்தபடி நிகழாமல் தடைபட்டு நின்றுவிடும் எந்தவொரு செயலுமே, உங்களுக்குள் ஒரு குறைவுணர்வாகத் தொக்கிநின்றுவிடுகிறது.

நிகழ்கால வாழ்வில் நிகழும் நிகழ்வுகளின் போக்கில், அப்படியே பங்கேற்கவிடாமல் உங்களைத் தடுக்கும் கடந்தகால நிகழ்வின் தாக்கம் எதுவானாலும், அது குறைவுணர்வே. குறைவுணர்வுகள், உங்களைத் தாழ்த்தி, உங்களை உணர்ச்சிவசப்படுபவராகவும் பலவீனமானவராகவும் உணரச்செய்து, உங்களுக்குள் ஒரு திருப்தியற்ற உணர்வையே விட்டுச்செல்லும்.

நீங்கள் மன அழுத்தத்தில் இருந்தால், குறைவுணர்வு உடையவராக இருப்பீர்கள். மன அழுத்தம் என்பது உங்களுக்குள் நீங்களே குறைவுணர்வுகளை வைக்கோல் போர்போன்று போட்டுத் திணித்து வைத்துக்கொள்வதைத் தவிர வேறெதுவுமில்லை.

‘மனிதகுலத்தின் குறைவுணர்வுகள் மிக மிகப் பெரியதாக இருக்கின்றனவே’ என்பதே மனிதகுலம் சுமந்துகொண்டிருக்கும் மிகப் பெரிய குறைவுணர்வு!

ஒரு சிறிய கதை:

அன்றாடம் ஒரே விதமான வேலைகளைச் செய்து மிகவும் சலிப்படைந்திருந்தார், மசக்காளி. அவர், ஒருநாள் அலுவலகத்தில் வேலையை முடித்துவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்.

அப்பொழுது அவர் தமக்குள், ‘என்ன சலிப்பான வாழ்க்கை இது!?... தினமும் காலையில் எழுந்து, பல்விளக்கி, பேப்பர் படித்து, குளித்து, சாமி கும்பிட்டு, காலை உணவு அருந்தி, என் மனைவியோடு சண்டையிட்டுவிட்டு, அலுவலகம் சென்று, ஏதோ வேலைசெய்து, அதிகாரியிடம் திட்டுவாங்கி, பின்பு வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்து, டி.வி பார்த்துக்கொண்டே சாப்பிட்டுவிட்டு, தூங்கி... என்ன வாழ்க்கை இது... நகர மாட்டேன்கின்றதே, ஒரே சலிப்பாக இருக்கிறதே, ஏதோ ஒன்று குறைகிறதே. வாழ்க்கையை விறுவிறுப்பாகவும், சுவையுள்ளதாகவும் மாற்ற நான் எதையாவதைச் சேர்த்தாக வேண்டுமே... எது என்னை நிறைவடையச் செய்யும்..?, எது என் வாழ்க்கையை உயிர்ப்போடும்... சுவையோடும்... விறுவிறுப்போடும்...உற்சாகமானதாகவும் மாற்றும்’ என்று வீடு திரும்பும் வழி முழுக்க யோசித்துக்கொண்டே வந்தார்.

வீட்டை அடைந்தவுடன் அழைப்பு மணியை அழுத்திவிட்டுக் காத்திருந்தார். அவர் மனைவி கதவைத் திறந்தார்.. உடனே அவர்தன் மனைவியிடம் “ஷீலா, இந்த வாரக் கடைசியில் கோவாவுக்குப் போகலாம், நாம் அங்கு கடலருகில் விடுதியெடுத்துத் தங்கி, விரும்பும்போதெல்லாம் கடற்கரையில் இளைப்பாறலாம், உணவகத்திற்குச் சென்று விரும்பியதைச் உண்ணலாம், அருந்தலாம் என்ன போகலாமா?” என்று மூச்சுவிடாமல் கேட்டார். அதைக் கேட்ட மனைவிக்கோ ஒரே சந்தோஷம். உடனே சம்மதித்தார்.

வாரயிறுதியும் வந்தது. மசக்காளியும் அவர் மனைவியும் கோவாவிற்குப் பறந்தார்கள். அங்கு சென்ற மசக்காளிக்கு ஒரே சந்தோஷம். ஒவ்வொரு கணத்தையும் அனுபவித்து வாழத் துடித்தார். தம் மனைவியுடன் கடற்குளியலையும், அந்தக் காலை இளம்வெயிலையும் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தபொழுது, திடீரென அவருக்கு அலுவலகம் நினைவு வந்துவிட்டது. உடனே அதை நினைத்துக் கவலைப்பட ஆரம்பித்துவிட்டார்!!!

கடற்கரையில் அமர்ந்துகொண்டு கவலைப்படுவதைத்தான் நாம் ‘விடுமுறை’ எனச் சொல்கிறோம்.

கதை உணர்த்தும் சத்தியம்...

உங்களைக்காட்டிலும் பெரியதாக ஏதோ ஒன்று வெளியில் உங்களுக்காகக் காத்திருப்பதாக யூகித்துக்கொண்டு, அதுதான் உங்களை நிறைவடையச் செய்யப்போகிறதென்று நீங்கள் நம்புவதினால்தான் குறைவுணர்வுகள் உருவாகின்றன.

உங்கள் வாழ்க்கையே ஒரு குறைவுணர்விலிருந்து மற்றொரு குறைவுணர்வுக்குத் தாவும் ஒரு பயணம்தான். வெளியில் இருக்கும் ஏதோ ஒன்றே உங்களை முழுமைபடுத்த முடியும் என்னும் கருத்தே உங்களை உடனடியாக ஒரு சாதாரண உலகாயத நிலைக்குத் தள்ளி, உங்களை ஒரு உணர்வற்ற பொருளின் நிலைக்குக் குறைத்துவிடுகிறது, உங்களை ஒரு குறைவுணர்வு உள்ளவராக ஆக்கிவிடுகிறது.

எந்தவொரு நிறைவடையாத செயலும் ‘கர்மா’வாக ஆகிவிடுகிறது. அது நிறைவடையும்வரை, அதே செயலைத் திரும்ப திரும்பச் செய்வதற்கு அது உங்களை இழுத்துக்கொண்டேயிருக்கும். இது உங்களைப் பல ஜென்மங்கள் எடுக்கவைக்கும்.

குறைவுணர்விலிருந்து செய்யப்படும் எந்தவொரு செயலும் குறைவுணர்வை நோக்கியே எடுத்துச்செல்லும். பூர்ணத்வ நிலையிலிருந்து செய்யப்படும் எந்தவொரு செயலும் உங்களைப் பூர்ணத்தன்மைக்கு எடுத்துச்சென்று, மற்றவர்களையும் நிறைவடையச் செய்கிறது.

உங்களுக்குள் இருக்கும் குறைவுணர்வுகள்தான் உங்களின் எல்லாத் துன்பங்களுக்கும் காரணம் என்பதை நீங்கள் உணர்ந்தால்தான் உங்களால் அதிலிருந்து விடுபட முடியும். நீங்கள் உருவாக்கிய குறைவுணர்வுகளை நிறைவுசெய்து, உங்களின் கனவுகளை நீங்கள் நிஜமாக்க முடியும்.

ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள்...

நம் வறுமைக்கு காரணம்... செல்வத்துடன் நமக்கு இருக்கும் குறைவுணர்வு.

நம் நோய்களுக்கு காரணம்... நம் உடலுடன் நமக்கு இருக்கும் குறைவுணர்வு.

நம் துக்கத்திற்கு காரணம்... வாழ்க்கையுடன் நமக்கு இருக்கும் குறைவுணர்வு.

நம் தோல்விகளுக்கு காரணம்.. நம் செயல்களின் மீது நமக்கு இருக்கும் குறைவுணர்வு.

இந்த ஒவ்வொன்றோடும் பூர்ணத்வம் செய்யும்பொழுது நாம் நினைத்த அளவிற்கு... செல்வத்தையும்... ஆரோக்கியத்தையும்... ஆனந்தமான வாழ்வையும்... வெற்றியையும் பெறுகிறோம்.

கடவுள் உங்களுக்கு அருளிய பிரசாதம்

ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள்...நாம் எதைக் கற்றுக்கொள்கிறோம் என்பதைவிட யாரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்கிறோம் என்பதை ஆழ்ந்து கவனிக்க வேண்டும். ஏனெனில் ஒருவர் வார்த்தையில் இருந்து நாம் கற்பதைவிட அவருடைய வாழ்வைப் பார்த்து நாம் கற்பது மிகவும் அதிகம்.

நீங்கள் கற்கும் இந்தப் பூர்ணத்வ நுட்பம், பூர்ணத்தின் வடிவமாம்... எம்பெருமான் ஈசனால் அன்னை பார்வதி தேவிக்கு அருளப்பட்ட மிக சக்திவாய்ந்த நுட்பம். ஈசன் அருளிய இந்தப் பூர்ணத்வ நுட்பத்தை தங்கள் வாழ்வில் உண்மையாகக் கடைபிடிக்கும் ஒவ்வொருவரும் இறுதியில் அவர் வாழும் 'பூர்ண நிலையை' அடைவது சாத்தியம். இதுதான் கடவுள் உங்களுக்கு அருளிய உண்மையான பிரசாதம்!

ஈசன் அருளிய ஞானசூத்திரமாம் விஞ்ஞான பைரவ தந்திரத்தில் 22வது சூத்திரம் சொல்வது :

'கடந்தகால நிகழ்வுகளைப் பார்க்கும் 'அந்த இடத்தில்' உங்கள் கவனத்தைக் குவியுங்கள். கடந்தகாலத்தோடு உங்களைத் தொடர்புபடுத்திக்கொள்ளாமல், அதனை உற்றுக் கவனியுங்கள். அங்கு உங்கள் வடிவம், இன்றைய குணநலன்களை இழந்து, உணர்வுமாற்றம் அடைந்துவிடும்.'

உங்கள் வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணத்திலும் நீங்கள் எவ்வாறு இருக்கிறீர்கள் என்பது உங்கள் உணர்வில் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு விடுகிறது.

உங்கள் வாழ்க்கையில் குறைவுணர்வுகள் ஏற்படுவதற்கு - காலம், உணர்வு, உங்கள் குறைபுரிந்துணர்வுகள் - இவை மூன்றும் தேவைப்படுகின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட குறைபுரிந்துணர்வு உங்கள் உணர்வில் பதியப்படுகிறது. அதாவது, ஒரு குறிப்பிட்ட காலம், ஒரு குறிப்பிட்ட குறைபுரிந்துணர்வுடன் உங்கள் உணர்வில் பதியப்படுகிறது.

உங்கள் உணர்வில் பதியப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலமானது, ஒரு குறிப்பிட்ட குறைபுரிந்துணர்வுடன்கூடியதாக இருந்தால், அந்தக் குறைவுணர்வு அனுபவம் அடுத்தடுத்த கணங்களுக்கும் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. இதன் அடிப்படையில்தான் உங்கள் வாழ்க்கையை நடத்துவீர்கள்.

உதாரணத்திற்கு, உங்களுடைய ஆறாவது வயதில், உங்கள் மூத்த சகோதரர் உங்களை ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக அடித்துவிட்டார் என வைத்துக்கொள்வோம். நீங்கள் அந்தச் சமயத்தில், உங்களைச் சக்தியற்றவராக உணர்ந்திருந்தீர்களானால், அது ஒரு ஆழமான குறைவுணர்வாக உங்களுள் பதிந்துவிடும்.

இப்போதும், எப்பொழுதெல்லாம் அந்தக் குறைவுணர்வின் தாக்கம் ஏற்படுகின்றதோ, எப்பொழுதெல்லாம் அந்த பலஹீனவுணர்வால் பாதிக்கப்படுகின்றீர்களா, எப்பொழுதெல்லாம் அந்தக் குறை புரிந்துணர்வைக் கொண்டுவருகிறீர்களோ அப்பொழுதெல்லாம், அந்தக் குறைவுணர்வு உருவாக்கப்பட்ட அந்த சிறுவயது வடிவம், உங்களுடைய நினைவுக்கு ஒரு மைக்ரோ நொடிக்காவது உங்கள் மனக்காட்சியில் வந்தே தீரும். நீங்கள் மறுபடியும் அந்த வடிவனை நினைவுகூர்வீர்கள்.

அந்த வடிவிலிருந்து அக்குறைவுணர்வு, தன் வேலையைத் துவங்கிவிடும். ஒரு வன்குறுந்தகட்டில் (DVD) நிழற்காட்சியாகக் குறுக்கப்பட்டுச் சேமிக்கப்பட்ட ஒரு காட்சி, திரும்பவும் போட்டுக் காண்பிக்கப்படுவது போன்றதுதான் இது. உங்கள் ஆறு வயதில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு குறைவுணர்வினால் நீங்கள் பாதிக்கப்பட்டிருந்தால், நீங்கள் அந்த நேரத்தில் எப்படி இருந்தீர்களோ, அந்த வடிவைத் திரும்பவும் நினைவு கூர்வீர்கள். அது அப்படியே உங்கள் நினைவிலிருக்கும். ஒரு வினாடிக்கும் மிகமிகக் குறைந்த நேரத்திலிருந்தாலும் கூட உங்களால் அதை நினைவுகூர முடியும். அந்தப் பழைய நினைவை அடித்தளமாக அமைத்து, அதன்மேல் அந்தக்க் குறைவுணர்வு வளருகிறது. அதுவே இப்போதைய உங்களுடைய நிகழ்காலத்தையும் பாதிக்கிறது.

மஹாதேவர் உங்கள் உள்தளத்திலிருந்து, அந்த ஆறு வயது வடிவையும், அந்த நினைவையும், கரைப்பதற்கு ஒரு சக்திவாய்ந்த நுட்பத்தைத் தருகின்றார்.

இதைத்தான் அவர், ‘உங்கள் கடந்தகாலத்தை நினைவு கூர்ந்து. அதைக் கரைத்துவிடுங்கள்’ என்று சொல்கிறார். நீங்கள் இந்த ஒரு வரியைத் தவற விட்டுவிட்டீர்களென்றால், நீங்கள் முழுவதையும் தவறவிட்டுவிடுவீர்கள்.

உங்கள் ஆறு வயதில் ஏற்பட்ட குறைவுணர்வுகளை இன்னும் நீங்கள் சுமந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள், அதனால் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அந்தக் கடந்தகாலக் குறைவுணர்வு உங்கள் நிகழ்கால முடிவுகளை, நிகழ்கால விழிப்புணர்வை இன்னமும் பாதித்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரு நொடிக்கும் மிகக் குறைந்த நேரத்தில் உங்களுக்குள் உருவான குறைவுணர்வை, அந்த ஆறு வயது சிறுவனின் பயந்த, குறுகிய, வெளிறிய முகத்தின் காட்சியை நினைவுகூர்வீர்கள். அந்த நினைவிலிருந்து உங்கள் குறைவுணர்வு வளர்ந்து பெருகத் துவங்கும்.

ஆகவே, ஒவ்வொரு கணமும் உங்கள் தோற்றம் எப்படியிருந்தது என்பது உங்கள் உணர்வில் பதியப்படுகிறது. உணர்வுதான் படச்சுருள்.

மகாதேவர் சொல்கிறார்: இப்போது, அதே காலத்திற்குச் சென்று, அதே வடிவைப்பார்த்து, அதையே திரும்ப வாழுங்கள்.

ஆனால், அதைக் கரையச்செய்துவிட வேண்டும் என்பதை நினைவிகொள்ளுங்கள். இப்போது என்ன நடக்கும்? நீங்கள் சுமந்து கொண்டிருக்கும் அந்தச் சிறுவயது வடிவம், கடந்தகாலத்திலிருந்து ஒரு பொக்கிஷம்போல் பாதுகாக்கப்பட்டு, காக்கப்பட்டு வந்த அந்த நினைவுமலர் வடிவம் 'சட்'டெனக் கரைந்துபோகும்.

கடந்தகாலத்தை நீங்கள் மீண்டும் வாழும்போது, சரியாக இதுதான் நடக்கிறது. அந்த ஆறு வயது சிறுவனிடம் நீங்களே சென்றோ அல்லது அந்த ஆறு வயது சிறுவனையே நீங்கள் இங்குக் கொண்டு வந்தோ, அந்தக் குறைவுணர்வை மீண்டும் நிகழ்காலத்துக்கு எடுத்து வந்து, அதை விழிப்புணர்வோடு வாழத் துவங்குங்கள்.

உங்கள் சகோதரர் உங்களை விரட்டிக்கொண்டு வருகிறார். அவர் உங்களை அடிக்கிறார். நீங்கள் திகிலடைந்து, பயந்து ஓடி, ஒளிந்து கொள்கிறீர்கள்: உங்களால் கத்தக்கூட முடியவில்லை. பயத்தில் மூச்சுவிடுவதே கடினமாக இருக்கும். அந்தக் குழந்தை பருவக் காட்சியை அப்படியே வாழுங்கள் அப்படி வாழும்போது குறைவுணர்வு கொண்ட சிறுவன், பதறிப்போன சிறுவன் இப்போது அப்படியே கரைந்துபோவான்! அந்த நினைவுகள் கரைந்துபோகும். அந்தக் காட்சி கரைந்துபோகும். இவை எல்லாம் கரைந்தவுடன் உங்கள் உணர்வில் இருக்கும், அந்தக் குறைவுணர்வின் தாக்கமும் கரைந்துபோகும்!

இதுதான், மகாதேவர் சொன்னது, 'உங்கள் கடந்தகாலத்தை, அதனோடு தொடர்புபடுத்திக் கொள்ளாமல் உற்றுக் கவனியுங்கள். உங்கள் கடந்தகாலம் நிகழும் இடத்தில் உங்கள் கவனம் இருக்கட்டும் அப்பொழுது உங்கள் வடிவம்கூட, தன்னுடைய அப்போதைய பண்புகளை இழந்து, உணர்வுமாற்றம் அடையும்! அந்த வடிவம், தனது பண்புகளை இழந்து விடுகிறது! அப்போது நீங்கள் பூர்ணமாகிவிட்டீர்கள்! இதுதான் பூர்ணத்துவத்தின் விளக்கம்.

நீங்கள் இந்த விளக்கத்தைப் பின்பற்றினீர்களென்றால், நீங்கள் அப்போது வைத்திருந்த அந்தக் குறைவுணர்வினையும் அந்த வடிவத்தையும் உங்களால் மீண்டும் நினைவுபடுத்த முடியாது. நீங்கள் பூர்ணத்வம் செய்து விட்டீர்களா, இல்லையா என்னும் உங்கள் சந்தேகம் தெளிந்து விடும்.

குறைவுணர்வு என்பது மிகவும் சிக்கலான உணர்வுப்பதிவு. குழந்தைப் பருவ குறைவுணர்வை, இப்போதுள்ள உடலுக்குள்ளும் கொண்டுவந்து, அதன் அடிப்படையிலேயேப்போதும் வாழ்வது என்பது, சிறுவயதில் குடித்த 200மில்லி பால் அளவே இப்போது வளர்ந்தபிறகும் போதும் என்று நீங்களாகவே முடிவுசெய்துகொண்டு, ஒரு லிட்டர் பாலைக் குடிக்கவேண்டிய வயதில்கூட அதே 200 மில்லி பாலைக் குடிக்க முயற்சிப்பது போன்றதுதான். நீங்கள் குழந்தையாய் இருந்தபோது குடித்த அளவே இப்போதும்கூட குடித்து வந்தீர்களென்றால், உங்களுக்கு சத்துக் குறைவுதான் ஏற்படும்!

அந்த வடிவத்தின் அதே போதாத உணர்வை இந்த வடிவத்திற்குள் கொண்டுவந்து வாழ்வதற்கு முயற்சி செய்தீர்களானால், நீங்கள் தொடர்ந்து போதாமையால் சிரமப்படுவீர்கள். வாழ்க்கையில் ‘போதாமை’ என்பது ஒரு சாபம்!

அதனால், ‘போதாமை’ என்னும் சாபத்திலிருந்து விடுபட, உங்களுடைய குறைவுணர்வுகளை நிறைவு செய்வதைத் தள்ளிப் போடாதீர்கள். சிறிதும் தாமதம் செய்யாதீர்கள். ஏனெனில், அவை உங்களிடம் இருப்பனவற்றையெல்லாம் அழித்துவிடும். உங்களுடைய வாழ்க்கையின் நோக்கத்தையே அழித்துவிடும்!

உங்கள் நிகழ்காலத்தின் மேல் பாரமாக அமர்ந்துகொண்டு, உங்களை பலமில்லாதவராக உணரச்செய்யும் இறந்துபோன கடந்தகாலத்தை எரித்து, நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் வாழவும், விரிவடையவும், உயிர்ப்போடு இருப்பதற்குமான ஒரு உணர்வை உருவாக்குவதே பூர்ணத்துவம்.

பூர்ணத்துவத்தைத் தவிர உடனடி சக்தியுள்ள நுட்பம் கிடையாது. பூர்ணத்துவத்தைப்போல வேறெந்த செயல்முறையும் நீடித்த, நிலைத்த விளைவுகளையும், தாக்கத்தையும், உணர்வுமாற்றம் பெற்ற விழிப்புணர்வையும் தராது.

அதனால்தான் மஹாதேவர் இதில் மிகத் தெளிவாக சொல்கின்றார் - உங்கள் கடந்தகாலத்தைப் பற்றி நீங்கள் சுமந்து கொண்டிருக்கும் எல்லா வடிவங்களும், கருத்துக்களின் வடிவங்களும்... அந்தக் கருத்துக்களை உருவாக்கிய நினைவுப்பதிவுகளையும் நீங்கள் கரைத்தே ஆக வேண்டும்.

அவற்றையெல்லாம் கரைத்தவுடனே நான் நிச்சயமாக சொல்கிறேன், நீங்கள் ஞானமடைந்து விடுவீர்கள்! உங்களுக்கு ஞானம் கிடைத்துவிடும்! அவற்றையெல்லாம் கரைத்தவுடனே, நீங்கள் இந்த வாழ்க்கையை வாழத்துவங்குவீர்கள். அவை கரைக்கப்பட்டவுடன், நீங்கள் உணர்வுமாற்றம் பெறுவீர்கள். நீங்கள் ஜீவன்முக்த வாழ்வை வாழ்வீர்கள்!

பூர்ணத்வம் செய்தல், நிறைவுசெய்தல் என்பதன் மிகச் சரியான விளக்கம் இதுவே! நிறைவுசெய்தல் என்பதற்கு மகாதேவரின் மிகச் சரியான விளக்கமும் இதுவே!

பூர்ணத்வமே நீங்கள் சேர்க்க வேண்டிய உண்மையான செல்வம்! பூர்ணத்வம் - எங்கேயோ வெளியில் தேடியலைந்து அடைய வேண்டிய ஒரு பொருள் அல்ல. உங்களுக்குள்ளேயே புதைந்து இருக்கின்ற ஒரு பொக்கிஷம். அதனால் உடலில் இருக்கும்பொழுதே உணர்வில் பூர்ணத்வத்தைக் கண்டுவிடுங்கள்!

பேருந்தில் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கும் ஒருவருக்கு, அவர் அடையவேண்டிய இடத்தை அவர் சென்றடையும்பொழுதுதான், அவரது பயணம் நிறைவுபெறும். அதுபோல - இந்த ‘வாழ்க்கை’ என்னும் சாலையில் ‘உடல்’ என்னும் பேருந்தில் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு ‘ஆன்மா’வுக்கும் அது அடையவேண்டிய இறுதி நிலையான ‘பூர்ணத்வத்தை’ அடையும்பொழுதுதான், அதனுடைய பயணம் நிறைவுபெறும். இல்லையெனில் எத்துணைமுறையானாலும் அது இன்னொரு உடலெடுத்து தன் பயணத்தை தொடர்ந்தே ஆக வேண்டும்.

பூர்ணத்வம் - மனித வாழ்க்கைக்கு மிக முக்கியமான திறவுகோலாக செயல்படுகின்றது. அதைக்கொண்டு... உங்கள் வேதனைகள், பிரச்சினைகள் போன்ற எந்தப் பூட்டையும் திறந்துவிடலாம். இந்தப் பூர்ணத்வம்தான் எங்கும், எல்லா இடங்களிலும் உங்களைப் பாதுகாக்கும் உங்களின் உண்மையான சொத்து.

பூர்ணத்வம் - உங்களுக்காக, உங்கள் வாழ்க்கையின் எல்லாவிதச் சிறப்பம்சங்களையும் திறந்துவிடக்கூடிய ஒரு திறவுகோலாக செயல்படுகின்றது. பூர்ணத்வம் உங்களுடைய கடந்தகால குறைவுணர்வுகளை மட்டும் நிறைவுசெய்வதற்காகப் பயன்படவில்லை. மற்றவர்களிடமிருந்து நீங்கள் ஈர்த்துக்கொள்ளும் எல்லாத் துன்பங்களையும் முழுமைப்படுத்தி, அதிலிருந்து விடுபடுவதற்கும் வழிவகுக்கும்.

பூர்ணத்வம் மட்டுமே நம் வாழ்வில் நாம் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் எல்லாத் துன்பங்களுக்குமான ஒரே தீர்வு!

தனக்குள்ளும் மற்றவர்களுக்குள்ளும் பூரணத்துவத்தை உணர்வதற்காக அறிவைப் பயன்படுத்துவதே - உண்மையான பகுத்தறிவு.

ஒவ்வொருவரும்- 'நான் ஏன் இவ்வாறு நடந்துகொள்கிறேன்? நான் ஏன் இவ்வாறு செய்கிறேன்?' என்று தன்னைப்பற்றி, தன்னுடைய செயல்களைப்பற்றி, நடவடிக்கைகளைப்பற்றி பகுத்தாராய வேண்டும். தன்னுள் குறைவுணர்வை ஏற்படுத்தும் காரணங்களைக் கண்டுபிடித்து, அதை நிறைவுசெய்ய வேண்டும்.

உங்களுடைய வாழ்வில் உங்கள் கனவுகளை நிஜமாக்குவதற்குத் தடையாக இருக்கும் ஒவ்வொன்றிற்கும் காரணம் இந்தக் குறைவுணர்வுகளே! இந்தக் குறைவுணர்வுகளே உங்களையும் உங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்களையும் துக்கத்தில் ஆழ்த்துகின்றன.

நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்களுக்குள் இருக்கும் குறைவுணர்விற்கான உண்மையான காரணத்தை அவசியம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். அப்பொழுதுதான் அதை நிறைவுசெய்து, உங்களின் இயல்பான இறையுணர்வை, பூரணத்துவ உணர்வை உங்களால் உணரமுடியும்.

நீங்கள் எவ்வளவுதான் மன அழுத்தத்திலிருந்தாலும், ஒன்றுக்கும் உதவாதவர் என்று உங்களை நீங்களே உணர்ந்தாலும், உங்கள் மீதும், உலகத்தின் மீதும் கோபமும், குற்ற உணர்ச்சியும் கொண்டிருந்தாலும், அதிர்ஷ்டவசமாக உங்கள் எல்லோருக்குள்ளும் தூய்மையான விழிப்புணர்வு இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. அந்தத் தூய்மையான விழிப்புணர்வை நம் தினசரி நடைமுறை வாழ்க்கையில் பயன்படுத்த முடியும்.

பணமாக இருந்தாலும்.. பொருளாக இருந்தாலும் உங்களிடம் இருப்பவற்றை நீங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தாவிடில் அது பயனற்றதே! நீங்கள் ஸ்விட்சர்லாந்து வங்கியில் பில்லியன் டாலர்கள் வைத்திருந்தாலும், அதை உங்களால் அன்றாட வாழ்க்கையில் எடுத்துப் பயன்படுத்த முடியவில்லையென்றால், அது பயனற்றதே!

நீங்கள் பெட்ரோல் கடையிலோ அல்லது உணவு விடுதியிலோ சென்று 'எனக்கு ஸ்விஸ் வங்கியில் வங்கிக்கணக்கு இருக்கிறது. பில்லியன் கணக்கில் டாலர் இருக்கிறது. இதுதான் என் வங்கி கணக்கு எண். எனக்குச் சிறிது உணவு வேண்டும், என் வண்டிக்கு 1 லிட்டர் பெட்ரோல் வேண்டும்' என்று கேட்டால், அவர்கள் தரமாட்டார்கள்.

உங்களிடம் பணம் இருக்கிறது என்று தெரிந்தாலும்கூட, நீங்கள் பணத்தைத் திருப்பித் தருவதாக வியாபார ஒப்பந்தம் செய்தபின்பே உங்களுக்குப் பணம் தருவார்கள். உங்களுக்கு வங்கியில் பணம் இருக்கிறது என்பதற்காகத் தரமாட்டார்கள்.

உங்களிடம் இருக்கும் உங்களுடைய எல்லா ஆன்மீக சக்தியும், உங்களது விழிப்புணர்வான ஆத்மாவும் ஸ்விட்சர்லாந்து வங்கியில் இருக்கும் பணம் போன்றவைதான்! உங்களிடம் இருக்கின்ற ஆன்ம சக்தியை அன்றாட வாழ்க்கையில் பயன்படுத்த முடியவில்லையென்றால், அதை நீங்கள் வைத்துக்கொண்டிருந்தாலும், அதனால் உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.

பூர்ணத்வம் - உங்களுக்குள் உறைந்திருக்கும் தூய விழிப்புணர்வான ஆன்ம சக்தியை விழிப்படையச் செய்கின்றது.

உங்களுக்குள் இருக்கும் ஆன்ம சக்தியை உங்கள் அன்றாட வாழ்வில் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டீர்களானால்.. நீங்கள் உங்களைப் பூர்ணமானவராக உணர்வீர்கள். உங்கள் வாழ்வு பூர்ணத்வ நிலையில் இயங்குவதைப் பார்ப்பீர்கள். உங்கள் வாழ்வு முழுமையாக மாற்றம் அடைவதைக் காண்பீர்கள். ஒரு பூர்ணமான சக்தி உங்களுக்குள் இருந்துகொண்டு உங்களையும் உங்கள் வாழ்வையும் வழிநடத்துவதையும் உணர்வீர்கள்.

பூர்ணத்வம், ஏன் செய்யப்பட வேண்டும்? இக்கேள்வி உங்கள் மனதில் எழுவது இயல்பே. அதற்கான பதில் - ஏனெனில், பூர்ணத்வம், உங்கள் விழிப்புணர்வைத் திரும்பப் பெற்றுத்தருகிறது. உங்கள் விழிப்புணர்வு விடுவிக்கப்படும்பொழுது, அது உயர்-விழிப்புணர்வாகிறது.

தண்ணீரைச் சுடாக்கினால், அது நீராவியாகிறது. அதுவே, குளிர்விக்கப்பட்டால் பனிக்கட்டி ஆகிவிடுகிறது. அதைப்போலவே, உங்கள் விழிப்புணர்வை சுருள அனுமதிக்கும்பொழுது, அது சுருண்டு, சுருண்டு, சுருண்டு விழிப்பற்ற நிலையாக ஆகிவிடுகிறது. அதை விரிக்கும் பொழுது, அதுவே 'உயர்விழிப்புணர்வாக' மாறுகின்றது.

பூர்ணத்வம் என்பது - உங்கள் உணர்வுக்குள் சிதறிக்கிடக்கும் உங்களின் பல பாகங்களை ஒருங்கிணைப்பது. பூர்ணத்வம் செய்வதால், நீங்கள் ஒரு ஒருங்கிணைந்த நபராக மாறிவிடுகிறீர்கள். உங்கள் உள்ளுணர்வு, உடல், மனம்- எல்லாமே உங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்துவிடுகின்றன. உங்களுடையதாக மாறிவிடுகின்றன. உங்கள் பாகமாக மாறி விடுகின்றன.

இன்னொன்றையும் நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் பூர்ணத்வம் செய்யும்போது, உங்கள் எதிர்காலம் மட்டும் பூர்ணமாய் அமையும் என்று நினைக்காதீர்கள். உங்கள் கடந்தகாலமும்கூட மாற்றப்பட்டுவிடும்! உங்கள் கடந்தகாலமும் முழுமை அடைந்துவிடும்.

பூர்ணத்வம் மட்டுமே உங்கள் கடந்தகாலத்தைக்கூட மாற்றக்கூடிய ஒரு சக்திவாய்ந்த நுட்பம்! 'கடந்தகாலத்தை மாற்ற முடியாது'- என்றே மனிதர்கள் நம்பவைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், கடந்தகாலத்தை மாற்ற முடியாது என்றால், எதிர்காலத்தையும் மாற்ற முடியாது!

காலத்தின் ஒரே டி.என்.ஏ விதைக்குள்தான் கடந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் இந்த மூன்றுமே இருக்கின்றன! காலம், ஒரு விதை என்றால், கடந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் மூன்றும் டி.என்.ஏ வடிவமாக அந்த விதையில் உள்ளன.

கடந்தகாலத்தைப் பற்றிய உங்கள் மனப்போக்கும், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய உங்கள் மனப்போக்கும், நிகழ்காலத்தைப் பற்றிய உங்கள் மனப்போக்கும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கும்.

நிகழ்காலத்தில் உங்களை நீங்கள் ஒரு பலஹீனராக உணர்ந்தால், கடந்தகாலத்திலும் நீங்கள் ஒரு பலஹீனமானவராகத்தான் இருந்திருப்பீர்கள்! நிகழ்காலத்தில் உங்களை நீங்கள் ஒரு பலஹீனராக உணர்வதால், எதிர்காலத்திலும் பலஹீனமானவராகத்தான் இருப்பீர்கள். நீங்கள் காலையில் எழுந்தவுடன் காலைக்கடன்களை முடித்து, உங்களையே குளிப்பாட்டிச் சுத்தப்படுத்திக் கொள்வதைப்போலவே, ஒவ்வொரு நாள் இரவிலும் நீங்கள் பூர்ணத்வம் செய்து உங்கள் அகத்தைச் சுத்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

ஒவ்வொரு இரவும் பூர்ணத்வம் செய்வது என்பது உங்கள் உயிரின் பாகமாக மாறவேண்டும். அது உங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பாகமாகவே மாறிவிட வேண்டும்.

தொடர்ந்து பூர்ணத்வம் செய்யுங்கள். ஏனெனில் பூர்ணத்வம், உங்களை ஒருமைத்துவத்துடன் இருக்கச் செய்கிறது. பூர்ணத்வம், உங்களை சிரத்தையுடன் இருக்கச் செய்கிறது. பூர்ணத்வம், உங்களை பொறுப்பெடுக்கச் செய்கிறது. பூர்ணத்வம், உங்களையும் வளப்படுத்தி, மற்றவர்களையும் வளப்படுத்தச் செய்கிறது.

முழுமையாக இருப்பதே உங்களின் உயர்ந்த இயல்பாக இருப்பதால், உங்களுடைய குறைவுணர்வுகளுடன் உங்களால் சௌகரியமாக இருக்கவே முடியாது. உங்கள் குறைவுணர்வுகள் உங்களை ஒரு குறையுடைவராகக் காட்டுகின்றன என்பதற்காகவே அவற்றை நீங்கள் எதிர்கொள்வதில்லை. அதனால்தான் அவற்றை நீங்கள் எதிர்கொள்ள எப்பொழுதும் விரும்புவதில்லை.

உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும், உங்களுடைய குறைவுணர்வுகள் என்னும் பேய்களிடமிருந்து தப்பிக்க ஓடிக்கொண்டேயிருக்கிறீர்கள். உங்களிடமிருந்து நீங்கள் தப்பித்து ஓட ஓட, உங்கள் குறைவுணர்வுகள், உங்களை வாழ்க்கையின் மூலமாகவும், உங்களைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் மூலமாகவும் மேலும் மேலும் துரத்தி வேட்டையாடுகிறது.

குறைவுணர்வுகளை நேரிடையாக எதிர்கொள்வதுதான், அவற்றிலிருந்து விடுதலையடைய ஒரே வழி.

நீங்கள் ஐந்து வயது குழந்தையாய் இருந்தபொழுது உங்களுக்கு ஒரு பொம்மைக் காரே போதும். ஆனால் உங்களுக்கு 25 வயதாகும்போது, உண்மையான கார் தேவை. ஆனால் இந்த இருபத்தியைந்து வயதிற்கு பிறகும் அதே பொம்மைக் காரை வைத்துக் கொண்டு, "ஆ! நான் காரில் போகிறேன்," என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் எப்படி இருக்கும்? அதைப்போலவேதான் நீங்கள் இப்போது செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்! இப்போது நீங்கள் நிஜமான காரில் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்து விட்டது. உங்கள் பொம்மைக் கார்களை விட்டுவிடுங்கள்.

சிறுவயது காதல், சிறுவயது கார்கள், சிறுவயது புரிதல்கள், உங்களது பார்பி பொம்மைகள் எல்லாவற்றையும் நிச்சயமாக விட்டுவிட வேண்டும். எல்லாமும் நிச்சயமாகத் தூக்கியெறியப்பட வேண்டியவையே. துரதிருஷ்டவசமாக, சமுதாயம் உங்களுக்கு, பொம்மைகளை மட்டுமே விட்டுவிடக் கற்றுத் தந்திருக்கிறது. ஆனால் அந்தச் சிறுவயதில் உருவாக்கிய விளையாட்டு உணர்வுகளையும், தேவையற்ற புரிதல்களையும், குறைவுணர்வுகளையும் விட்டுவிடக் கற்றுத்தரவில்லை. அவை அனைத்தையும் தூக்கியெறிந்துவிடுங்கள். உங்களுக்குள் பூர்ணத்வம் நிகழ அனுமதியுங்கள்.

பூர்ணத்வம், உங்களுக்குள் இருக்கும் முரண்பாடுகளையும்... போராட்டங்களையும்... வெளியில் இருந்து வருகின்ற பிரச்சினைகளையும் தவிர்த்துவிடுகிறது. உங்களை ஒருங்கிணைக்கிறது.

சில நேரங்களில் உங்களுடைய குறைவுணர்வுகள் திரும்பச் சரிசெய்யப்பட முடியாத சேதங்களை உங்களுக்கு ஏற்படுத்திவிடும். ‘அவற்றை நான் ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு அல்லது இரு வருடங்களுக்குப் பிறகு நிறைவுசெய்து கொள்வேன் ’ என்றெல்லாம் நினைக்காதீர்கள். அதை மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்! ஏனெனில், தீவிரவாதிகள் எவ்வாறு சும்மாயிருக்க மாட்டார்களோ, அவ்வாறே உங்களுடைய குறைவுணர்வுகளும் சும்மாயிருக்காது.

‘இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு அந்தத் தீவிரவாதிகளோடு நான் போரிடுவேன்’, என்று நீங்கள் சொல்ல முடியாது. அதுவரையில் அவர்கள், உங்களை உயிரோடு விட்டுவைக்க மாட்டார்கள். உங்களைத் தீர்த்துக்கட்டிவிடுவார்கள்.

அதேபோல் குறைவுணர்வுகளும் சும்மாயிருக்காது. அவை உங்களது வாழ்க்கை லட்சியங்களுக்கு சம்பந்தப்பட்ட எல்லாவற்றையும் தொடர்ந்து அழித்துக்கொண்டேயிருக்கும். நீங்கள் எதற்காகப் பிறப்பெடுத்தீர்கள், நீங்கள் எதை நிறைவேற்ற இந்த உடலில் இருக்கிறீர்கள், உங்கள் வாழ்வின் இலட்சியம், மற்றும் அதை நிறைவேற்ற உங்களுக்கு தேவையாக இருக்கும் எல்லாவற்றையும் இந்தக் குறைவுணர்வுகள் அழித்து விடும்.

குறைவுணர்வுகள், உங்கள் இருப்பின் நோக்கத்தையே அழித்துவிடும்! உண்மையிலேயே குறைவுணர்வுகள், விரோதிகளைப்போல உங்களுக்குள்ளேயே தங்கி உங்களையே அழிக்கும் வேலையைச் செய்யவல்லது. அவை உங்களை மிகவும் கொடுமைசெய்து இன்பமடையும்.

உங்களது தேவை மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும்க்கூட, ஒரு சிறு மலரினால் நீங்கள் மகிழ்ச்சி அடைவீர்களென்றால், அந்தச் சிறு மலர்கூட உங்களுக்குக் கிடைக்க அவை அனுமதிக்காது. அவை சரியாக அந்தக்குறிப்பிட்ட மலரையே வாடிப்போகச் செய்யும்! அதற்குத் தேவையானதெல்லாம் ஒன்றே, நீங்கள் அந்த மலரைப் பெற்றுவிடக்கூடாது, அவ்வளவுதான்!

பல நேரங்களில் உங்கள் வாழ்க்கையில் நீங்கள் கவனித்திருக்கலாம், மிகச் சாதாரணமான பொருளைக்கூட... எந்தவொரு சாதாரண மனிதனாலும் எளிமையாகப் பெறக்கூடிய ஒரு பொருளைக்கூட, நீங்கள் அடைய மிகவும் கஷ்டப்படுவீர்கள். அது உங்களுக்குத் தேவைப்படும்பொழுது, அதை அடைய நீங்கள் போராடினாலும் அதன் சிறு பகுதிகூட உங்களுக்குக் கிடைக்காது. அதை அடைவதற்கு உங்களுக்குத் தடையாக இருப்பவை உங்களுடைய குறைவுணர்வுகள்தான்! ஏனெனில், நீங்கள் விரும்புவது எவ்வளவு சிறியவையாக இருந்தாலும்க்கூட, உங்களுடைய குறைவுணர்வுகள் அவை உங்களுக்குக் கிடைக்காமல் பார்த்துக்கொள்ளும்.!

மேலும், குறைவுணர்வுகள் இருக்கும்பொழுது நீங்கள் சாதாரண விஷயத்தையும் தவறான முறையிலேயே அணுகுவீர்கள். உதாரணத்திற்கு, நீங்கள் யாரையாவது விரும்புகிறீர்கள், நீங்கள் அந்த நபருடன் நெருங்கிப் பழக விரும்புகிறீர்கள், ஆனால் அந்த நபர் உங்களின் உணர்வைப் புரிந்துகொள்ள மறுக்கிறார். அதனால் நீங்கள் உங்களைப் புரிந்துகொள்ளச் சொல்லி அவருடன் சண்டையிடத் துவங்குவீர்கள். உங்களின் இந்தச் சண்டை அவரை உங்களோடு நெருங்க விடுமா? இல்லை! குறைவுணர்வுகள் உங்களுக்குச் சண்டையிடத் கற்றுக் கொடுக்கும்.

குறைவுணர்வுகளின் அறிவுரைகளை நீங்கள் கேட்காதீர்கள். குறைவுணர்வுகள் சொல்வதின் அடிப்படையில் நீங்கள் எந்தத் திட்டத்தையும் - பொருளாதாரத் திட்டங்களையோ, உறவுகள் சம்பந்தப்பட்ட திட்டங்களையோ - தீட்டாதீர்கள். அதேபோல் என்ன முடிவுகளாக இருந்தாலும் - வாழ்க்கை பற்றிய முடிவுகளையோ, உடல் சார்ந்த முடிவுகளையோ, மனோரீதியான முடிவுகளையோ, ஞானமடைவது பற்றிய முடிவுகளையோ - குறைவுணர்வின் அறிவுரைப்படி எடுக்காதீர்கள்.

உங்களுடைய குறைவுணர்வுகளைப் பூர்த்தி செய்வதைத் தள்ளிப் போடாதீர்கள். உங்களது குறைவுணர்வுகள் நீங்கள் நினைப்பதுபோல அவ்வளவு அப்பாவி அல்ல. அதனால் இப்போதே பூர்ணத்வம் செய்யுங்கள்! இல்லையென்றால் உங்களது உடலும், மனமும் அழிந்துவிடும். உங்களுடைய சிந்தனைத் திறனையே முழுவதுமாக விழுங்கிவிடும்.

உங்களைத் தாக்க, உங்களின் சக்தியையே பயன்படுத்தும். இது எப்படிப்பட்டதென்றால் உங்களுடைய பாதுகாப்புப் படையையே உங்களது நாட்டைத் தாக்க உபயோகிப்பது போன்றது. இதைத்தான் குறைவுணர்வுகள் செய்கின்றன. அது மிகவும் ஆபத்தானது. திரும்பவும் சரிசெய்யப்பட முடியாதது. இப்பொழுதே பூர்ணத்வம் செய்யுங்கள்! இல்லையென்றால்... குறைவுணர்வுகளின் சக்தி அதிகமாக இருப்பதால், உங்களது உடலும், மனமும் அழிக்கப்பட்டுவிடும்.

நம் உபநிடதத்தில் சொல்லப்படும் மிக அழகான ஒரு ஸ்லோகம்

இதன் பொருள்:

தோற்றத்துக்கு அப்பால் இருப்பதும் முழுமை, தோன்றியுள்ளதும் முழுமை. முழுமையிலிருந்து முழுமை எடுக்கப்பட்டாலும்கூட, முழுமை முழுமையாகவே இருக்கிறது.

பூர்ணத்வத்தில் இருந்து நீங்கள்தான் பூர்ணம் என்பதை உணர்வதுதான் ஞானம்.

‘நீங்கள்தான் பூர்ணம்’ என்பதை நீங்கள் உணரும்பொழுது, இந்தப்

பிரபஞ்சத்தின் பூர்ணத்துவத்தை அனுபவமாக உணர்கின்றீர்கள், நீங்கள் இந்தப் பூர்ணத்தன்மையை அனுபவமாக உணர்ந்தீர்களானால்... நீங்கள் தெய்வீகத்தை வெளிப்படுத்துவீர்கள்.

நாம் ஒவ்வொருவருமே இந்தப் பூர்ணத்தில் இருந்து வெளிப்பட்டவர்கள்தான். பூர்ணம் எனும் ஜோதியில் இருந்து வெளிவந்த சுடர்கள்தான். ஆனால் அஞ்ஞானம் எனும் இருளால் அதை மறந்து வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். நம் உண்மையான வாழ்வை இழந்துகொண்டிருக்கிறோம். பூர்ணத்துவம் செய்வது நம்முடைய வாழ்க்கையை நமக்குத் திருப்பி வழங்குகிறது!

நீங்கள் பூர்ணத்துவம் செய்யும்போது, வேதப் பாரம்பரியத்தில் நீங்கள் படித்த அனைத்தும் நிஜமாகிவிடுகிறது. உங்கள் வாழ்க்கையில் வேதப் பாரம்பரியத்தை அடைவதற்கு, அதீதமான சக்திகளைப் பெறுவதற்கு, பூர்ணத்துவம் ஒரு பாலமாக இருக்கிறது.

எல்லா நிலைகளிலும் பூர்ணத்துவமே வாழ்க்கை.

உங்களுக்கும், இராமானுஜர், ஆதிசங்கரர், ஞானசம்பந்தர் போன்றவர்களுக்கும் உள்ள ஒரே ஒரு வித்தியாசம், அது பூர்ணத்துவத்தின் நிலைப்பாடுதான்.

பூர்ணத்துவமே ஆன்மீகத்தின் வளர்ச்சி! பூர்ணத்துவத்தினால், உங்கள் முழு வாழ்க்கையும் மாறிவிடுகிறது.

பூர்ணத்துவத்தால், நீங்கள் கடவுளுடன் நேரடியாக வாழ்த்துவங்குகிறீர்கள்!

உங்களுக்குள் அமைதி, நிம்மதி நிலைகொள்ள வேண்டுமென்றால் பூர்ணத்துவம் செய்யுங்கள்.

உங்கள் வாழ்க்கையில் சிறந்து விளங்க வேண்டுமானால் பூர்ணத்துவம் செய்யுங்கள்.

உங்கள் துறையில் நீங்கள் திறன்மிக்கவராக வேண்டுமானால் பூர்ணத்துவம் செய்யுங்கள்.

அழகான உறவுகள் வேண்டுமானால் பூர்ணத்துவம் செய்யுங்கள். நீங்கள் பூர்ணத்வம் செய்யும்போது, உங்கள் வேலையில், உறவுகளில் என எல்லாவற்றிலும் மேன்மையடைவீர்கள். இந்த வெளிவிளைவை மட்டுமல்ல, உங்களுக்குள் உங்களுடைய உணர்வு திரும்பக் கிடைக்கப்பெறுவீர்கள். உங்கள் விழிப்புணர்வு, உங்களுக்குத் திரும்ப வந்துவிடும்.

எவ்வளவுக்கெவ்வளவு உங்கள் உள் உணர்வு உங்களிடம் திரும்ப வருகின்றதோ... அந்த அளவிற்கு உங்கள் வாழ்வில் பல அதிசயங்கள் நடப்பதைக் காண்பீர்கள். உங்கள் உணர்வைத் திரும்பப் பெறும்பொழுது, நீங்களும் பூர்ணத்தில் இருந்து வெளிப்பட்டவர்தான் என்ற சத்தியத்தை உணர்ந்துகொள்வீர்கள்.

உங்களின் உண்மையான அடையாளம் எது என்பதை நீங்கள் மறந்திருப்பதே உங்களின் எல்லாக் குறைவுணர்வுகளுக்கும் காரணம்.

உதாரணத்திற்கு... உண்மையில் நீங்கள் ஸ்விஸ் வங்கியில் கோடிக்கணக்கில் பணம் போட்டு வைத்திருக்கும் ஒரு செல்வந்தர்தான், ஆனால் திடீரென ஏதோ சில காரணத்தால், நீங்கள் பிரக்ஞையற்ற நிலையில் விழுந்துவிட்டீர்கள். அதன்பின்பு நீங்கள் விழிக்கும்போது, இயற்கையாகவே, உங்கள் ஸ்விஸ் வங்கி கணக்கு எண், அதற்கான கடவுச்சொல், எவ்வளவு வைப்புத்தொகை ஆகிய எல்லாவற்றையுமே மறந்துவிடுவீர்கள். அதனால் உங்களை ஒரு பிச்சைக்காரராகவே நம்புவீர்கள். ஆனாலும் உலகத்திற்கு உங்களை ஒரு பணக்காரராக காட்டிக் கொள்ளவே விரும்புவீர்கள். அதற்காக நீங்கள் கடுமையாக முயற்சிப்பீர்கள். ஆனால், உங்களுக்குள் உங்களை ஒரு ஏழையாகவே நீங்கள் உணர்வீர்கள்.

ஆனால் நிஜத்தில் நீங்கள் ஒரு பெரும் பணக்காரர்! ஒரு பணக்காரரான நீங்கள், உங்களுக்குள் உங்களை ஒரு ஏழையாகவே நம்புகிறீர்கள். ஏழையாகவே வாழ்கிறீர்கள். உங்கள் கணக்கில் எவ்வளவு வைத்திருக்கிறீர்கள் என்பதைக்கூட அறியாமலே இருக்கிறீர்கள்.

நீங்கள் ஸ்விஸ் வங்கியில் பணம் போட்டுவைத்துவிட்டு, உங்கள் கணக்கு எண்ணை மறந்துவிட்டதைப் போலத்தான், பூர்ணத்வம்தான் உங்கள் உண்மைநிலை என்பதை மறந்து, உங்களுக்குள் உங்களை ஒரு குறைவுணர்வுள்ளவராகவே நம்புகிறீர்கள். ஆனால் வெளி-உலகிற்கு உங்களை ஒரு நிறைவுபெற்ற மனிதராகவே காட்டிக்கொள்ள விரும்புகிறீர்கள். அப்படியே காட்டிக்கொள்ளவும் செய்கிறீர்கள்.

பூர்ணத்வம், எல்லாத் தடைகளையும், குறைவுணர்வுகளையும் உருக்கிக் கரைத்துவிடும். உங்களுடைய உணர்வு மலர்வதற்குத் தடையாக இருக்கும் தடைகளெல்லாம் பெரிய மலைகளாக, பெரிய மலைத்தொடர்களாக இருக்கின்றன. எனினும், பூர்ணத்வத்தால்மலையளவுள்ள குறைவுணர்்களைக்கூட கரைத்துவிட முடியும். ஆகவே, நிறைவுசெய்யுங்கள்! ஞானம் அடைவதையே நினைவில் வைத்து, சரியான புரிதலைக்கொண்டு எல்லாவற்றுடனும் நிறைவுசெய்து கொள்ளுங்கள்.

பூர்ணத்வமே கடவுள். பூர்ணத்வமே வாழ்க்கை. பூர்ணத்வம், உங்களைப் பிரபஞ்சத்திற்கே அழைத்துச் செல்கிறது. உண்மையிலேயே, பூர்ணத்வம் உங்களுக்கு எல்லாவற்றையும் அளிக்கிறது. எல்லாக் கர்மங்களிலிருந்தும், எல்லா தோஷங்களில் இருந்தும் - அது நாகதோஷமோ, சனிதோஷமோ, ஜாதக தோஷமோ, வாஸ்து தோஷமோ - அவற்றிலிருந்து பூர்ணத்வம் உங்களை விடுவிக்கிறது. ஆகவே பூர்ணத்வக் கிரியாவை செய்ய ஆரம்பியுங்கள். அனைத்து மதங்களின் சாரமும் பூர்ணத்வமே!!!

✍ ஸ்வாமிஜி, நீங்கள் ஒரு ஸத்சங்கத்தில், ‘ஒருவருக்குள் ஞானத்தின் பொறி உதிக்கவில்லையென்றால், அவர் ஞான சத்குருவினிடம் ஈர்க்கப்படமாட்டார்’ என்று சொல்லியிருக்கிறீர்கள். ஆனால் வேறொரு ஸத்சங்கத்தில் ‘நாமெல்லோருமே ஞானமடைந்தவர்கள்தான். ஆனால் நாம்தான் அதையறியாமல் இருக்கிறோம்’ என்று சொல்லியிருக்கிறீர்கள். நாங்கள் ஞானமடைந்தவர்கள் என்றால், உங்களைப்போன்ற ஞானகுருமார்களிடம் எங்களுக்கு ஏன் ஈர்ப்பு ஏற்படுவதில்லை?

✍ ஸ்வாமிஜி, ஒருவர் விழிப்புணர்வுடன் இருக்க வேண்டுமென்றால், அவர் நிகழ்காலத்தில் இருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தைப் பற்றி நீங்கள் பேசியிருக்கின்றீர்கள். அதற்கு என்ன அர்த்தம்? நான் நிகழ்காலத்தில்தான் இருக்கிறேனா என்று நான் எப்படி அறிந்துகொள்வது? நான் நிகழ்காலத்தில் இருந்தால், அதை மற்றவர்கள் அறிவார்களா?

✍ ஸ்வாமிஜி, மதத்திற்கும், ஆன்மிகத்திற்கும் இடையே இருக்கிற வித்தியாசம்தான் மனசாட்சிக்கும், விழிப்புணர்வுக்கும் உள்ளதா?

✍ ஸ்வாமிஜி, கிருஷ்ணர் தொகுத்திருக்கும் நற்பண்புகளை ஒருவர் அடைய வேண்டுமானால், அவர் ஞானம் அடைந்திருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள். அப்படியென்றால், நாங்கள் ஞானமடைவதற்கான வாய்ப்புக்கள் எங்கே இருக்கின்றன? ஒரு குருவே எங்களுக்கு வழிகாட்டினால்கூட, நாங்கள் எப்படி முன்னேறுவது?

✍ ஸ்வாமிஜி, புருஷ, ப்ரக்ருதி பற்றி இதற்கு முன் படித்தபொழுது, அந்தக் கருத்துக்களைப் பற்றிப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவை எனக்குள் குழப்பத்தையே ஏற்படுத்தின. ஆனால் நீங்கள், புருஷ என்பது சமுத்திரத்தின் நீர் என்றும், ப்ரகிருதி என்பது அதில் எழும் அலைகள் என்றும் சொன்னீர்கள். இது புரிந்துகொள்வதற்கு மிகவும் எளிதாக இருக்கிறது. ஏன் மற்ற விளக்கங்கள் எல்லாம் சிக்கலாக இருக்கின்றன?

ஸ்வாமிஜி, நாம், பட்டறிவின் மூலம் ஏற்படும் புரிதலைப் பற்றித்தான் இங்குப் பேசுகிறோமா? நான் சேர்த்து வைத்திருக்கும் எல்லாவகை உலகியல் உடைமைகளும் நிலையானவையல்ல என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன். நான் சாகும்பொழுது, எந்த வகையிலும் இவையெதையும் நான் என்னுடன் எடுத்துச் செல்ல முடியாது. ஆனாலும் இந்த உடல் இருக்கும்வரை, உலகியல் வசதிகளுக்காகவும், உடலைப் பராமரிக்கவும் நான் உழைக்க வேண்டியதிருக்கிறது. இந்த உழைப்பு என்பது உண்மைதான், அது மாயையில்லை! இதற்கு என்ன பதில்?

ஸ்வாமிஜி, நீங்கள் சொல்வதை வைத்துப் பார்த்தால், அறிவை வளர்த்துக்கொள்வதற்கான முயற்சிகள் எல்லாம் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கு உதவாது என்பதுபோல் தெரிகிறது. ஆனால் இதுவரை என் வாழ்நாள் முழுவதும் எனக்குக் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்ட பாடம் என்னவென்றால், நான் வேதப் புத்தகங்களையோ அல்லது மற்ற ஏதோ ஒன்றைப் படிக்கவோ அல்லது ஒரு குருவையோ அல்லது யாரோ ஒரு பெரியவரையோ பின்பற்ற வேண்டுமென்பதுதான். உண்மையில் உங்கள் புத்தகங்களைப் படித்துப் பார்த்த பின்புதான் உங்கள் சொற்பொழிவுகளுக்கு வர ஆரம்பித்திருக்கிறேன். இது எப்படித் தவறாகும் அல்லது உபயோகமற்றதாகும்?

ஸ்வாமிஜி, வேத காலக் கல்வித்திட்டத்தைப் பற்றியும் குருகுல த்தைப் பற்றியும் பேசினீர்கள். சிறு குழந்தைகள் ஆடை அணியாமல் இருக்கலாம் எனும் இந்தத் திட்டம், எந்த அளவுக்கு நடைமுறைக்கு சாத்தியமாகும்?

✍🏻 ஸ்வாமிஜி, உங்கள் ஆசிரமத்தில் உங்கள் சீடர்களும் மற்றவர்களும் வெண்மைநிற ஆடைகளையே அணிந்திருக்கிறார்களே, அது ஏன்? அவர்கள் காவிநிற உடைகள் அணிவதற்குத் தேவையான தகுதிகள் என்ன?

க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரஜ்ஞ விபாக யோகம் என்னும் இந்த அத்தியாயத்தில், கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம், க்ஷேத்ரம்-களம் மற்றும் க்ஷேத்ரஜ்ஞன்- அந்தக் களத்தை அறிந்தவர்- இந்த இரண்டைப் பற்றியும் பேசுகிறார்.

க்ஷேத்ர என்றால், உடல்; க்ஷேத்ரஜ்ஞ என்றால், தனக்கு ஒரு உடல் இருக்கிறது என்பதை அறிந்த விழிப்புணர்வு; விபாக என்றால், க்ஷேத்ரத்தையும் க்ஷேத்ரஜ்ஞனையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும் ஜ்ஞானம்.

கிருஷ்ணர், நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த ஸ்தூல உடலைப் பற்றியும், அதனுள் இருக்கும் விழிப்புணர்வைப் பற்றியும் மிகத் தெளிவாகப் பேசுகிறார்.

நமக்குப் புரிந்தாலும் புரியாவிட்டாலும், நாம் உணர்ந்தாலும் உணராவிட்டாலும், நாம் எல்லோருமே ஏதேனும் ஒருவழியில், இந்த மொத்தப் பிரபஞ்சத்துடன் தொடர்புடையவர்களே. விழிப்புணர்வே அனைத்திற்கும் மூலகாரணம்; இது தொடக்கம் மட்டுமல்ல; இதுவே மூலகாரணமும்கூட. இந்த மூலத்திலிருந்தே நாம் வந்திருக்கிறோம்; இதில்தான் இப்பொழுது நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். இந்த மொத்தப் பிரபஞ்சம்தான், இந்தப் பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வுதான், நாம் எல்லோரும் நிகழ்கிற, இருக்கிற இடமாக இருக்கிறது.

கிருஷ்ணர் அலைகளையும் சமுத்திரத்தையும் இங்கு உதாரணமாகப் பயன்படுத்துகிறார். நாம் அதை எப்படி அழைத்தாலும் - இந்து மதத்தினர் அதை, பிரபஞ்ச பேரறிவு அல்லது கடவுள் அல்லது ஆத்மா என்றும், புத்தமதத்தினர் நிர்வாணா என்றும், வேதாந்திகள் பிரஹ்மம் என்றும், முகமதியர் அல்லா என்றும் வேறு வேறு பெயர்களில் அழைத்தாலும் - அவை அந்தப் பிரபஞ்ச சக்தியை அல்லது பிரபஞ்ச பேரறிவைத்தான் குறிக்கிறது.

நம் வாழ்க்கையில் நமக்கிருக்கும் ஒரேயொரு பிரச்சினை என்னவென்றால், நாம் இந்தச் சமுத்திரத்தின் ஒரு பாகம் என்பதை எப்படியோ மறந்து விட்டோம் என்பதுதான்.

நாம் சமுத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை மறந்துவிட்டோம். நாம் க்ஷேத்ரஜ்ஞனைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை மறந்துவிட்டோம். க்ஷேத்ரஜ்ஞ என்ற வார்த்தைக்கு விழிப்புணர்வு என்று பொருள். இதுவே, களம் செயல்படுவதற்குக் காரணமாக இருக்கிறது.

இந்த அத்தியாயத்தில், கிருஷ்ணர், க்ஷேத்ரம் மற்றும் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் பற்றிய இரசியங்களை வெளிப்படுத்துகிறார். க்ஷேத்ரஜ்ஞனின் இரசியங்களை நாம் அறியாதிருந்தால், க்ஷேத்ரம், தானே முதலாளி என்பதுபோல் செயல்பட ஆரம்பித்துவிடும்.

ஒரு சிறு உதாரணம் :- நீங்கள் ஒரு புது காரை வாங்குகின்றீர்கள். நீங்கள் அந்தக் காரில் அமர்ந்து அதை ஓட்ட ஆரம்பிக்கின்றீர்கள். திடீரென பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அதை எப்படி நிறுத்துவது என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது என்பதை உணர்கிறீர்கள். அந்தக் காரை எப்படி நிறுத்துவது என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதென்றால், நீங்கள் அந்தக் காரை ஓட்டவில்லை, அந்தக் கார்தான் உங்களை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறது!

புகைப்பிடிக்கும் பழக்கத்திற்கு அடிமையாய் இருப்பவராயிருந்தால், அவருக்குள் புகைப்பதற்கான பேராவல் தோன்றினாலோ அல்லது ஏதோ ஒரு சூழல் அந்தப் பேராவலைத் தூண்டினாலோ, உடனே 'புகைக்க வேண்டும்' என்ற எண்ணம் உங்கள் மனத்தை ஆட்டிப்படைக்க ஆரம்பித்துவிடும்.

நம்முடைய வாழ்நாள் முழுவதுமே, நம்முடைய மொத்த உடல்-மன அமைப்பும் நம் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதில்லை. நாம் அவற்றைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அவை நம்மைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.

உடலும் மனமும் நல்ல வேலையாட்கள்தான், ஆனால் நல்ல முதலாளிகள் அல்ல. வேலையாட்களாக இருக்கும்வரை, அவர்கள் சிறந்தவர்களே. நிச்சயமாக உடலும் மனமும் இல்லாமல், நீங்கள் வாழ்க்கையை வாழ முடியாதுதான்; வாழ்க்கையை சந்தோஷமாகக் கொண்டாட முடியாதுதான். அவை உங்களுக்கு அவசியமே. ஆனால், அவற்றை உங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவராமலிருந்தால், அவை உங்களுடைய முதலாளிகளாகிவிடும்.

இரு வாய்ப்புக்கள் மட்டுமே சாத்தியம்: ஒன்று நீங்கள் அவற்றை அனுபவிப்பீர்கள்; இல்லையென்றால், அவை உங்களை அனுபவிக்கும்.

ஆரம்பத்தில் வேண்டுமானால், நீங்கள் விரும்பிப் புகைபிடிக்க ஆரம்பித்து இருக்கலாம்; சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, உங்களுக்குப் புகைப்பிடிப்பதில் விருப்பம் இல்லாமல் போகலாம். ஆனால் புகை உங்களை விரும்ப ஆரம்பித்திருக்கும். நீங்கள் அதைப்பிடிக்க வேண்டாம், அது உங்களைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும்.

அதைப் போலவே, ஆரம்பத்தில், நீங்கள் குடிப்பழக்கத்தைத் தொடங்கி இருக்கலாம். பிறகு குடியை உங்களைக் குடித்துக் கொண்டிருக்கும்.

ஆரம்பத்தில் நீங்கள்தான் ஒரு பழக்கத்தை விளையாட்டாகச் செய்யத் தொடங்குகிறீர்கள், ஆனால், சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அதுவே உங்கள் மொத்த வாழ்க்கையையும் கட்டுப்படுத்தி, ஆள ஆரம்பித்துவிடுகிறது.

உங்கள் வாழ்க்கையை, அந்தப் பழக்கமே அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும். பிறகு உங்களுக்கு வேறு வழியே இல்லை; வேறு வாய்ப்பே இல்லாதவராக ஆகிவிடுகிறீர்கள். உங்கள் கட்டுப்பாடின்றி மீண்டும் மீண்டும் தொடரும் ஒருசில பழக்கங்களின் ஒரு தொகுப்பாக ஆகிவிடுவீர்கள்.

‘கையேட்டையே’ படிக்காமல் காரை ஓட்ட ஆரம்பித்தால், காரை நிறுத்த எந்த உபகரணத்தை இயக்க வேண்டும், இடது பக்கம் திரும்ப வேண்டுமானால், காரின் ஸ்டியரிங்கை எந்தப் பக்கம் சுழற்ற வேண்டும்; வலது பக்கம் திரும்ப வேண்டுமானால், அதை எந்தப் பக்கம் சுழற்ற வெண்டும் என்றுகூட உங்களுக்குத் தெரியாது என்பதை அப்பொழுதுதான் உணர்வீர்கள்.

உடலையும் மனத்தையும் எப்படி ஆள்வது என்று தெரியாமல் அவற்றுள் நழையும்பொழுது, இதே சூழ்நிலையில்தான் இருப்பீர்கள். நீங்கள், உங்கள் மனத்தின் உடலின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் போவதற்கு முன்பு, அவற்றை உங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவாருங்கள்.

உடலும் மனதும் நம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் இல்லையென்றால், அது பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கையோ அல்லது ஆன்மிக வாழ்க்கையோ, எந்த வாழ்க்கையாயினும், நாம் செய்ய நினைப்பவற்றையும், நாம் செய்ய விரும்புபவற்றையும் நிறைவேற்ற இயலாது.

நாம் காலையில் எழுந்தவுடன், பலவற்றையும் ஆராய்ந்து பார்த்து, ‘இன்று நான் அதைச் செய்ய வேண்டும்’, ‘இன்று நான் இதைச் செய்ய வேண்டும்’ என்று, ஒரு பெரிய திட்டம் போடுகிறோம். ஆனால் நம் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, நாம் குடிப்பதிலும் தூக்கத்திலும் மற்ற பயனற்ற செயல்களிலும் ஈடுபடுகிறோம். பிறகு நாள் முழுவதற்குமான பெரிய திட்டம் போட்டதில் என்ன பயன்? ஒன்றுமேயில்லை!

அதன்படிதான் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும். மனமும் அதன் விருப்பப்படிதான் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்.இறுதியில், அந்த நாளின் முடிவில் நாம் எதையும் பெறுவதில்லை.

இயற்கையாகவே, உங்களுடைய வாழ்க்கை, தர்க்க அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட வழியில்தான் செல்கிறது. நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையை மேம்படுத்திக்கொள்வதற்காக எவ்வளவோ உழைக்கின்றீர்கள்.

ஆனால், உங்கள் உடலும் மனமும் அவை விரும்பியபடிதான் செயல்படுகின்றன. விளைவு... நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையை வேதனையில் முடிக்கின்றீர்கள்.

'வாழ்க்கை', 'உயிர்ப்பு' என்பதே, உங்கள் உடலும் மனதும் உங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கும்பொழுதுதான் நிகழும்.

உடலும் மனமும் உங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இல்லாதவரை, நீங்கள் 'உயிர்ப்பு' என்ற வார்த்தையைக்கூட அனுபவமாகப் பெற இயலாது. உடலையும் மனத்தையும் உங்கள் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் கொண்டுவரும்வரை, நீங்கள், உங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்வது இல்லை. உங்களின் ஆழமான நினைவுப் பதிவுகள்தான், உங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்கின்றன.

மனுஷ்ய என்னும் ஸம்ஸ்க்ரு'த வார்த்தைக்கு இரண்டு அர்த்தங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று, 'மனுவின் வழித்தோன்றல்' என்பது, (மனு என்பவர்தான் நம்முடைய முதல் மூதாதையர்) மற்றொன்று, தம் மனத்தைக் கையாளத் தெரிந்தவர் அல்லது தம் மனத்தைக் கடந்தவர் என்பதாகும்.

நம்முடைய மனத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியும்பொழுதுதான் நாம் மனுஷ்ய ஆகிறோம். இதை ஸம்ஸ்க்ரு'தத்தில், ப்ரத்யகாத்ம சைதன்ய ஜாக்ரத் என்று சொல்வார்கள். தனி மனிதரின் விழிப்புணர்வானது விழித்துக்கொள்ளும்பொழுதுதான், அவர் ஒரு மனிதராகவே கருதப்படுகிறார்.

இந்திய வேதப் பாரம்பரியமுறையில், ஒரு குழந்தைக்கு ஏழு வயதாகும்பொழுது, காயத்ரி என்ற மிகப் புனிதமான மந்திரம் தீக்ஷையாக அளிக்கப்படுகிறது. இங்கு தீக்ஷை என்பது பிற மதத்தில் சொல்லப்படுவதுபோல், தீக்ஷை எடுத்துக்கொண்டால்தான், அந்த மதத்தினராக இருக்க முடியும் என்பதில்லை. காயத்ரி தீக்ஷை எடுக்காதவர்களும் ஹிந்து மதத்தில் ஹிந்துக்களாகவே கருதப்படுகிறார்கள்.

நீங்கள் ஒன்றை இங்கு நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். வேதப் பாரம்பரியம் அல்லது ஹிந்துமதம் அல்லது ஸநாதந தர்மம் என்று சொல்லப்படும் இந்த ஒரே மதத்தில்தான், 'புனிதப்படுத்தும் சடங்கு' என்று ஒரு சடங்கு கிடையாது; ஒரு 'இந்து' ஆவதற்கான தீக்ஷையும் கிடையாது; உங்களுக்கு அது எந்தவிதமான நம்பிக்கையையோ, கருத்தையோ, தத்துவத்தையோ போதிப்பதுமில்லை! 'நீங்கள் இதை நம்பியே ஆக வேண்டும்' என்று சொல்லி உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துவதுமில்லை. உங்கள் உடலையும் மனத்தையும் உங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக் கொள்வதற்கான ஒரு நுட்பம் மட்டுமே தரப்படுகிறது. அவ்வளவுதான்.

ஒரு குழந்தைக்கு ஆறு அல்லது ஏழு வயதாகும்பொழுது, சொல்லித் தரப்படும் காயத்ரி மந்த்ரம், எந்த ஒரு தெய்வத்தையும் குறித்த ஸ்தோத்ரம் அல்ல, அது வெறும் ஒரு நுட்பம் மட்டுமே.

காயத்ரி மந்த்ரத்தில் என்ன சொல்லப்படுகிறதென்றால், ‘எனக்குள் விழிப்புணர்வை மலரச் செய்யும் சக்தியைத் தியானிப்பேனாக; அதற்கு அந்த விழிப்புணர்வே உதவி செய்யட்டும்!’ என்பதுதான்.

இந்த மந்த்ரத்திற்கு வேறு எந்த அர்த்தமும் கிடையாது. காயத்ரி தேவியைப் பற்றியோ அல்லது ஐந்து முகங்களைக்கொண்ட ஒரு தேவதையைப் பற்றியோ குறிப்பிடுவது அல்ல இது.

இந்த மந்த்ரத்திற்கு என்ன அர்த்தமென்றால், ‘என்னுடைய புத்திசாலித்தனத்தை விழிப்பிக்கச் செய்யும் விழிப்புணர்வை நான் தியானிப்பேனாக, அந்த விழிப்புணர்வே, நான் அதனைத் தியானிப்பதற்கு உதவிபுரியட்டும்!’, அவ்வளவேதான்.

நாம் செய்ய வேண்டிய முதல் விஷயம், நம்முடைய உடலையும் மனத்தையும் நம்முடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர வேண்டியதுதான் என்று, நம்முடைய வேத கால ரிஷிகளும் ஞானிகளும் விரும்பினார்கள். அவர்கள், நாம், நம்முடைய மனத்துடனும் உடலுடனும் இசைந்து வாழ்வது எப்படி என்பதை நாம் ஆழமாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள்.

காருக்கான உரிமையாளர் கையேட்டை முழுமையாகப் படித்துத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அந்தக் கையேட்டைச் சரியாகப் படித்துப் புரிந்துகொள்ளாமல், அந்தக் காரை நாம் ஓட்ட ஆரம்பித்தோமென்றால், அது யாருடைய தவறு?

கார்களில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் காற்றுப் பைகளின் மேலுறைகளில், 'காற்றுப் பைகளினால் சில சமயம் ஆபத்தான காயங்கள் ஏற்படலாம். பனிரெண்டு வயதிற்குட்பட்ட சிறுவர்கள் முன் இருக்கையில் அமரக்கூடாது. காற்றுப் பைகளைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ள, உரிமையாளர் கையேட்டைப் படியுங்கள்' என்ற சில எச்சரிக்கைகளும், சில முக்கியமான செய்முறைக்குறிப்புகளும் இடம்பெற்றிருப்பதைப் பார்க்கலாம்.’

இதேபோல்தான், கிட்டத்தட்ட ஏழு வயது ஆகும்பொழுதுதான், நாம் நம்முடைய உடலைக் கையாள ஆரம்பிக்கிறோம். ஏழு வயதாகும்வரை, நாம் உள்ளுணர்ச்சி நிலையில் வாழ்கிறோம். ஏழு வயதிற்குப் பிறகு, பட்டறிவு வேலைசெய்ய ஆரம்பிக்கிறது. பிறகு நாமே முடிவுகளை எடுக்க ஆரம்பிக்கிறோம். நாம் முடிவுகள் எடுக்க ஆரம்பிக்கிற தருணத்திலேயே, நம்முடைய உடலையும் மனத்தையும் நம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவது எப்படி என்பதை நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

> நாமெல்லோருமே ஞானமடைந்தவர்களே. ஆனால் நாம்தான் அதைஅறியாமல் இருக்கிறோம்!

அதனால்தான் வேத கால குருமார்கள், உள்ளுலக புத்திசாலித்தனத்தை விழிப்பிக்கும் நுட்பத்தை ஏழு வயதிலேயே கற்றுக்கொடுத்து, அக்குழந்தைகளை விழிப்புணர்வைப் பெறுவதில் குருவாக்கினார்கள். இது, காரை ஓட்டுவதற்கு முன்பே, உரிமையாளர் கையேட்டைப் படித்துப் பார்த்துத் தெரிந்துகொள்வதற்கு ஒப்பாகும்.

கேள்வி: ஸ்வாமிஜி, நீங்கள் ஒரு ஸத்ஸங்கத்தில், 'ஒருவருக்குள் ஞானத்தின்

பொறி உதிக்கவில்லையென்றால், அவர் ஞான சத்குருவினிடம் ஈர்க்கப்படமாட்டார்' என்று சொல்லியிருக்கிறீர்கள். ஆனால் வேறொரு ஸத்ஸங்கத்தில் 'நாமெல்லோருமே ஞானமடைந்தவர்கள்தான். ஆனால் நாம்தான் அதையறியாமல் இருக்கிறோம்' என்று சொல்லியிருக்கிறீர்கள். நாங்கள் ஞானமடைந்தவர்கள் என்றால், உங்களைப்போன்ற ஞானகுருமார்களிடம் எங்களுக்கு ஏன் ஈர்ப்பு ஏற்படுவதில்லை?

பதில்: அருமையான கேள்வி!

ஆம், எல்லா மனிதர்களுமே, ஞானமடைவதற்கு வேண்டிய சக்தியோடுதான் இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு மனிதருமே தங்களுக்குள் தெய்விகத்தன்மையின் பொறியை சுமந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். மனிதருள் பாவிகள் யாருமில்லை. இதில் சந்தேகம் எதுவும் இல்லை.

ஒரு மனிதர் என்ற முறையில், நீங்கள் உங்கள் புலன்களின் வழியாக வேலை செய்வதற்கு உங்களுக்கு முழு சுதந்திரம் இருக்கிறது. ஆனால் பெரும்பாலும் நம்மில் பலர், நாம் புலன்களை வழிநடத்துவதை விட்டுவிட்டு, புலன்கள் நம்மை வழிநடத்துவதையே தேர்வுசெய்கிறோம்.

புலன்கள் வெளியுலக வாழ்க்கைக்கான ஆசைகளைத்தான் உருவாக்குகின்றன. பலமுறை, நீங்கள் உங்கள் ஆசைகளை மகிழ்ச்சியாக அனுபவித்திருக்கலாம். ஆனால் உங்களுடைய புலன்களின் கட்டுப்பாட்டில் நீங்கள் இருந்தீர்களென்றால், உங்கள் ஆசைகள் திருப்தியடைவதேயில்லை. எப்படி ஒரு விலங்கு, தம் இருப்பிடமென்று எதை நினைக்கிறதோ, அங்கேயே மீண்டும் தன்னிச்சையாகத் திரும்புகிறதோ, அதேபோல இந்தப் புலன்களும், உங்களை ஒரே மாதிரியான செயல்களையே மீண்டும் மீண்டும் செய்யத் தூண்டும்.

இப்படி நிறைவடையாத, திருப்தியடையாத ஆசைகளைத்தான் ஸம்ஸ்காரங்கள் என்று அழைக்கிறோம். உங்களுக்குள் சேர்ந்துகொண்டே வரும் அனுபவங்களையும் நினைவுகளையும்தான் ஸம்ஸ்காரங்கள் என்று அழைக்கிறோம்.

எந்தவித விதிவிலக்கும் இன்றி, இதே இயல்பில்தான் உங்களுடைய எல்லாப் புலன் இன்பங்களும் இருக்கின்றன. அந்த இன்பத்தை நீங்கள் காதல் என்றோ அல்லது காமம் என்றோ, எப்படி அழைத்தாலும் அதில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. அவை உங்கள் சொந்த அகராதியில் மட்டும் உள்ள வார்த்தைகளே!

உங்கள் சமுதாய மற்றும் மத நல்லொழுக்க விதிகளை நியாயப்படுத்துவதற்காக நீங்கள் பயன்படுத்தும் வெற்று வார்த்தைகளே இவை. உங்களுடைய குழந்தைகள், பெற்றோர், கணவன், மனைவி அல்லது மற்றவர்கள் மேல் நீங்கள் காட்டும் அன்பாகவே இருந்தாலும் அது உணர்ச்சிகளிலிருந்து எழுந்ததாகவோ அல்லது புலன் இன்பங்களின் அடிப்படையிலோ இருந்தால், அது பந்தமே.

நாம் அன்பு செலுத்தும் பொருள், ஒருபோதும் பற்றினால் ஏற்படும் பந்தத்தை மாற்றாது. பற்றுடன் அன்பு செலுத்தும் எதுவுமே நம்மைப் பந்தப்படுத்தவே செய்யும்.

கடவுளிடமோ அல்லது குருவிடமோ ஏற்படும் ஈர்ப்புக்கூட ஒருவகையான பந்தமே. ஒரு உறவு, பற்றில்லாத உறவாக வளரும்பொழுதுதான், அதாவது பிரதிபலனையோ, சுகங்களையோ, இன்பங்களையோ எதிர்பார்க்காத உறவாக மாறும்பொழுதுதான், அது தெய்வீக உறவாகிறது. இப்படிப்பட்ட உறவில்தான், ஒருவர் தம்மையே அந்தப் பொருளில் அடையாளம் கண்டு அதனிடமே சரணடைகிறார். இதுவே துறவு, இதுவே எந்த எதிர்பார்ப்புமில்லாத முழுமையான சரணாகதி.

இப்படிப்பட்ட ஒரு சரணாகதி நிலையை அடைவதற்கு பல பிறவிகள் எடுக்க வேண்டியதிருக்கிறது. உங்களில் சிலர், உங்கள் முற்பிறவிகளில் பலமுறை என்னிடம் வந்தவர்களும் இருக்கின்றீர்கள்! இப்பொழுது இந்தப் பிறவியில்கூட என்னுடனேயே தங்கியிருப்பீர்கள் என்பதற்கு எந்தவிதமான உத்தரவாதமுமில்லை! அது உங்களின் தேர்வே.

ஒருவர், தம்முடைய குருவுடனே தங்கியிருப்பதைத் தேர்வுசெய்யாதபொழுது, அவர் மரணமடையும்பொழுது, அவருடைய உடலையும் மனத்தையும் விட்டுப் பிரியும்பொழுது அந்த ஜீவன், தன் தவற்றை உணர்ந்து வேதனைப்படுகிறது. மரணத்தின்பொழுது, உயிர் உடலிலுள்ள ஏழு சரீரங்களையும் கடந்து செல்லும்பொழுது, அதனுடைய மொத்த வாழ்க்கை அனுபவங்களும் அதன் முன் காட்சியாகத் திரும்பக் காண்பிக்கப்படுகிறது.

அந்த ஜீவாத்மா, பொருள்சார்ந்த அவ்வெல்லா உலக இன்பங்களையும் எந்த மகிழ்ச்சியும் கொள்ளாமல் வெறுமனே பார்க்கிறது. ஆனால் வாழும்பொழுது, அதே காட்சியனுபவங்கள்தான் அந்த ஜீவாத்மாவுக்கு புலன்களுக்கு அளவிலா இன்பங்களைத் தந்திருக்கின்றன. வாழும்பொழுது, அதே காட்சிகள் பிரகாசமான நிறங்களில் நான்கு பரிமாணங்களிலும் காட்சியளித்தன. ஆனால் உயிர் பிரியும் நேரத்தில், அதே காட்சிகள் எந்த நிறமுமில்லாமல், ஒரே பரிமாணத்தில் இருக்கின்றன. அவற்றின் மீது எந்தவொரு ஈர்ப்பும் ஏற்படுவதில்லை.

மாதிரியான அனுபவங்களை மீண்டும் பெறுவதற்காக ஏங்கும்.

அந்த ஆத்மா, காரண சரீரத்தைக் கடக்கும்பொழுது, அப்பிறவியில் நிகழ்ந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் மறந்து ஆழ்ந்த நினைவற்ற (coma) நிலைக்குள் சென்றுவிடும். கடந்தகால நினைவுகள், அனுபவங்கள், ஆசைகள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு இல்லாமலேயே, விழிப்பற்ற நிலையிலேயே, அடுத்த பிறவி எடுக்கப்படுகிறது, இந்த சுழற்சி மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது. ஏதோ ஒரு கட்டத்தில், 'ஒவ்வொரு முறையும் நாம் ஆன்மிக அனுபவத்தைத் தவறவிட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறோமே' என்ற ஆன்மாவின் ஆழமான ஏக்கமானது, 'எப்பாடுபட்டாவது அதை அடைந்தே தீருவது' என்ற தீர்மானமாக மாறுகிறது!

இறுதி ஆன்மிக அனுபவத்தைப் பெற்றே தீருவது என்று முடிவெடுத்த அந்த ஆத்மா, ஒரு ஞான குருவின் வழிகாட்டுதலால் மட்டுமே, தன்னுடைய நிறைவேறாத ஆசைகளிலிருந்து விடுபட முடியுமென்பதால், ஒரு ஞான குருவிடம் சென்றடைவதற்கான் தீவிர தேடுதலோடும் ஆசையோடும் புதிய உடலில் பிறப்பெடுக்கிறது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதர், எந்த ஒரு மருத்துவமுறையாலும் குணப்படுத்த முடியாத நோயுள்ள ஒரு உடலைத் தேர்ந்தெடுத்து விடலாம். அதனால்தான், குருவிடம் வந்து குணமடைபவர்கள், அவருடைய சீடர்களாகவே மாறிவிடுகிறார்கள். இப்படித்தான் அவர்களுடைய ஆத்மா, அவர்களை குருவிடம் கொண்டுவந்து சேர்க்கிறது.

நீங்கள் என்னோடு இருப்பதையோ, இந்தப் புத்தகங்களைப் படிப்பத்தையோ, நான் பேசிய ஒலிநாடாக்களைக் கேட்பதையோ, வீடியோக்களைப் பார்ப்பதையோயெல்லாம் ஒரு விபத்து என்று நினைக்காதீர்கள். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் விபத்து என்பதே இல்லை. ஒவ்வொன்றும் காரண காரியங்களோடுதான் நிகழ்கிறது.

ஆனாலும்கூட, இதை நீங்கள் இந்தப் பிறவியிலேயே பின்பற்றுவதும் அல்லது அனுபவங்களைப் பெறுவதற்காக உங்கள் ஆத்மாவைப் பல பிறவிகளுக்கு ஏங்கவிடுவதும் உங்கள் தேர்வுதான்.

அர்ஜுனன் சொன்னது

கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார்: ஓ கௌந்தேயா, இந்த உடலைத்தான் க்ஷேத்ரம் – களம் என்று அழைக்கிறோம். இந்த உடலைப் பற்றி அறிந்தவனைத்தான் க்ஷேத்ரஜ்ஞ - களம் அறிந்தவன் என்றழைக்கிறோம்.

நீ அறிவது எல்லாம் நீ அல்ல! நீ எதைப் பற்றியாவது அறிந்துகொள்ள முடிந்தால், அது நீ அல்ல. உதாரணத்திற்கு, நீ இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்க முடியும்; ஏனென்றால் அது உன்னிலிருந்து வேறானது, தனியானது.

இதுபோலவே உன்னுடைய உடலைப் பற்றி உன்னால் அறிந்துகொள்ள முடிந்தால், அது நீயல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்!

உன்னுடைய மனத்தைப் பற்றி நீ அறிந்துகொண்டதாக உணர்ந்தால், புரிந்துகொள், அதுவும் நீயல்ல!

உன் எண்ணங்களைப் பற்றி நீ அறிந்துகொண்டதாக உணர்ந்தால், அவையும் நீ அல்ல.

எதையெல்லாம் உன்னால் அறிய முடிகிறதோ, அவை அத்தனையும் நீ அல்ல. நீ அவற்றிலிருந்து வேறானவன் அல்லது அவற்றைவிட உயர்ந்தவன். அதனால்தான் உன்னால் இவற்றை அறியமுடிகிறது. அது உடலென்றாலும், எண்ணமாக இருந்தாலும், உணர்ச்சிகளாக இருந்தாலும், நீ எதையறிந்தாலும் அது நீ அல்ல.

களம், களமறிந்தவன் – இரண்டையும் பிரித்தறிந்துவிட்டால், இந்த உடல் சந்தோஷமாகவும், ஆனந்தமாகவும் இருக்கும்; ஜீவன், விடுதலை அடையும்!!

இப்பொழுது நாம் களம், களமறிந்தவன் - இந்த இரண்டையும் பிரித்தறிய வேண்டிய தேவையிருக்கிறது. நாம் இந்த இரண்டையும் பிரித்தறிந்துவிட்டால், இந்த உடல், சந்தோஷமாகவும் ஆனந்தமாகவும் இருக்கும்; ஜீவன், விடுதலை அடையும்! இந்த இரண்டும் சேர்ந்துகொள்ளும்பொழுதுதான், பிரச்சினையே ஆரம்பமாகிறது!

நான் எங்கோ படித்த ஒரு வாக்கியம் இது: ஒருவர் தம் நண்பரிடம் சொல்கிறார், "நான் பூமி, என் மனைவி தண்ணீர். நாங்கள் இருவரும் இணைந்தால் சேறு செய்வோம்!”

நீ அறிவது எல்லாம் நீ அல்ல! - கிருஷ்ணர்.

அதாவது நாம் எதுவாக இருக்கிறோம், எதுவாக இல்லையென்பதை முதலில் புரிந்துகொள்வதுதான். நம் வாழ்வில் என்ன பிரச்சினை என்றால், நம்மை நாம் எதனுடனாவது இணைத்துப் பார்க்கும்பொழுது, நம்மை அதுவாகவே பாவித்து நம்பிவிடுகிறோம்.

நாம்தான் ‘மன’த்தைப் பெற்றிருக்கிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, அந்த ‘மனது’தான் நாம் என்று நம்பிவிடுகிறோம். பின்பு அந்த மனதே, ‘நான்’ ஆக மாறிவிடுகிறது. ‘இந்த மேஜை என்னுடையது’ என்று நான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்வரையில், எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. ‘இந்த மேஜையே நான்’ என்று நினைக்க ஆரம்பிக்கும்பொழுதுதான், பிரச்சினை ஆரம்பமாகிறது!

அதுபோல இந்த உடலும் மனமும் ‘என்னுடையது’ என்று நினைக்கும்வரை பிரச்சினை இல்லை. அவற்றோடு நம்மை இணைத்துக்கொள்ளும்பொழுதுதான் பிரச்சினை தோன்றுகிறது. ‘நாம் அறிவதெல்லாம் நாம் அல்ல என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்’ என்கிறார் கிருஷ்ணர்.

சிறிது சிறிதாக களம், களம் அறிந்தவன் என்ற இந்த இரண்டிற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அவர் நமக்கு விளக்க ஆரம்பிக்கிறார்.

அவை நம்மை வேதனைக்குள்ளாக்குவதாகவோ அல்லது அவற்றை நாம் வேதனைக்குள்ளாக்குவதாகவோ, நாம் நினைக்கமாட்டோம்.

உடலாலும் மனத்தாலும் வேதனைப்படுவோர்தான், இந்த உலகச் சிக்கல்களில் மாட்டிக்கொள்கிறார்கள். இன்னொரு வகையினர், தபஸ் என்ற பெயரில் தொடர்ந்து உடலையும் மனத்தையும் வருத்திக்கொள்கின்றனர்.

சுமார் ஐந்து வருடங்களுக்கும் மேலாக ஆணிப் பலகைகளின் மேல் நின்றுகொண்டும் உட்கார்ந்துகொண்டும் யோகப் பயிற்சிகளில் ஈடுபடும் சிலரை நானே நேரில் பார்த்திருக்கிறேன்!

ஒற்றைக் காலில் நிற்பது, தரையில் உருள்வது, நெருப்பில் நடப்பது போன்ற உடலை வருத்திக்கொள்ளும் செயல்களைச் செய்யும் மக்களும் இருக்கிறார்கள். இப்படியெல்லாம் உடலை வருத்திக்கொள்ளத் தேவையேயில்லை. உண்மையில், நம் உடல் நம்மைச் சித்ரவதை செய்கிறது என்று நினைத்துக்கொள்வதால்தான், அதனை நாம் சித்ரவதைக்குள்ளாக்குகிறோம், நாம் அதைப் பழிவாங்குகிறோம்.

ஒருபக்கம், உடல்-மனத்தின் பிடியில் சிக்கி, புலனின்பங்களில் மாட்டிக்கொண்டு, தங்களைத் தாங்களே சித்ரவதைக்குள்ளாக்கிக் கொள்கிறார்கள். இல்லையென்றால், அடுத்த எல்லைக்குச் சென்றுவிடுகிறார்கள். இந்த இருவருக்குமே, தங்கள் உடலையும் மனத்தையும் சரியாகக் கையாளத் தெரியவில்லை.

தம் உடலையும் மனத்தையும் கையாளத் தெரிகின்ற ஒரு மனிதர்தான் எல்லாவற்றையும் மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவிக்கிறார். அவர் அவருக்குள் மிகத்திருப்தியாகவும் சௌகரியமாகவும் இருக்கிறார். அவர் தன்னுடைய உடலுடனும் மனத்துடனும் மிக நிம்மதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறார். அவர் எல்லா இன்பங்களையும் சுகங்களையும் ஆழமாக அனுபவிக்கிறார். மேலும் அவர் தம் உடலைத் தவறான வழிகளில் உபயோகித்துச் சீரழித்துக்கொள்வதில்லை!

அனுபவிப்பது என்பது வேறு, சீரழிப்பது என்பது வேறு. மனமும் உடலும் ஒன்றுடன் ஒன்று இசைந்திருப்பதேயே 'அனுபவிப்பது' என்கிறேன். நாம் நம்மோடு வெகு சுகமாக, தளர்வாக, வெகு சகஜமாக நமக்குச் சொந்தமான இருப்பிடத்தில் இருப்பதுபோல் ஆனந்தமாக உணர்வோம்.

பல சமயங்களில் நாம் மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவிப்பதாக நினைக்கிறோம். ஆனால் உடலும் மனமும் இசைவாக இருப்பதில்லை.

உதாரணத்திற்கு, நாம் நடுஇரவைத் தாண்டி அதிகாலை இரண்டு மணி வரை டி.வி.யில் ஒரு திரைப்படத்தையோ அல்லது கால்பந்தாட்டத்தையோ பார்க்கிறோம் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். நம் கண்கள் எரியும்; உடம்பு, 'எனக்குக் கொஞ்சம் ஓய்வு கொடுங்கள்' என்று கெஞ்சும்; விளம்பர இடைவேளையின்பொழுது நம் கண்கள் தன்னிச்சையாகவே மூடிக்கொள்ளும்; உடனே தூங்கிவிட விரும்பும். இருந்தாலும் நம் மனம், 'இல்லை, நான் இதைத் தொடர்ந்து பார்ப்பேன்' என்றுதான் சொல்லும்.

இவற்றையெல்லாம் இன்பங்கள், ஆனந்தம் என்று நினைக்காதீர்கள். இதற்கு என்ன அர்த்தம் என்றால், நாம் நம் உடலைச் சரியான வழியில் பயன்படுத்தாமல்,

அதைக் கேவலப்படுத்துகிறோம் என்பதுதான்.

தம் உடலையும் மனத்தையும் அறிந்த ஒருவர், அவற்றைத் தம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக்கொள்ள முடிந்த ஒருவர், தம் உடலை ஒருபோதும் கேவலப்படுத்துவதேயில்லை.

நாம் ஏன் டி.வி.யை அதிகாலை இரண்டு மணிவரை அமர்ந்து பார்க்கிறோம்? நம் மனது, நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. நம் மனது நம்மை ஏதோ ஒன்றைச் செய்யத் தூண்டுகிறது. நம் மனதைத் திருப்திசெய்வதற்காக, நாமும் நம் உடலை வருத்துகிறோம். மனத்திற்காக அதன் உச்சபட்ச சந்தோஷத்திற்காக உடலை வருத்துகிறோம்.

உண்மையான இன்பங்களைச் சரியான அளவில் அனுபவிப்பதில் தவறில்லை, ஆனால், மனத்தைத் திருப்திப்படுத்தும் நோக்கில், உடலுக்கு எதிராக இன்பங்களின் பின்னாலேயே செல்வதுதான் மிகத் தவறாகும். இது, ஒருவகைப்பட்ட மன அமைப்பு.

இன்னொரு வகையான மன அமைப்பினர் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் பரிகாரம் அல்லது தவம் என்ற பெயரில் உடலை வருத்திக்கொள்வார்கள். இவர்கள் அனைவரும் மன நிம்மதியைத் தேடிக் கொண்டிருப்பவர்கள்; மன அமைதியையோ அல்லது ஆனந்தத்தையோ வாழ்வில் இதுவரை அனுபவித்திராதவர்கள்.

'மாதக்கணக்கில் உணவு உண்ணாமல் இருப்பது, ஒரே காலில் நிற்பது, ஆணிகளின் மேல் நிற்பது அல்லது நெருப்பின் மீது நடப்பது' என்று பலவிதங்களிலும் சித்ரவதை செய்து கொண்டிருப்பார்கள். இவர்கள் ஏதேனும் ஒருவிதத்தில் தொடர்ந்து உடலையோ, அல்லது மனத்தையோ சீரழித்துக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

பிறரைத் துன்புறுத்தும் இயல்புடையவர்கள், இயல்பிலேயே தங்களைத் தாங்களே துன்புறுத்திக்கொள்பவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். அதேபோல் தங்களைத் தாங்களே துன்புறுத்திக்கொள்பவர்கள், பிறரைத் துன்புறுத்துபவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள்.

நம்மை நாமே துன்புறுத்திக்கொள்பவர்களாக இருந்தால், இயற்கையாகவே நாம் மற்றவர்களையும் துன்புறுத்துவோம்.

தயவுசெய்து ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள். நாம் நம்முடன் நாமே திருப்தியாக, நிம்மதியாக இல்லாமலிருக்கும்பொழுதுதான், நாம் பிறரைத் துன்புறுத்துகிறோம். நாம் நம்மோடு அமைதியில்லாமல் இருக்கும்பொழுதுதான் மற்றவர்களைத் துன்புறுத்துகிறோம். ஏனெனில், நாம் அப்பொழுது மிகுந்த மனச்சோர்வில் இருப்போம். மற்றவர்களைத் துன்புறுத்துவது என்பது, நம்மை நாமே துன்புறுத்திக்கொள்வதோடு நேரடியாகத் தொடர்புடையதாகும்.

உடல், மனம் ஆகியவற்றின் ரகசியங்களையறிந்த ஒருவர், அவற்றை துன்புறுத்தவும் மாட்டார், இழிவுபடுத்தவும் மாட்டார்; அவற்றை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டுமென்பதையும், அவற்றோடு ஆனந்தமாக வாழ்வது எப்படி என்பதையும் அவர் அறிவார்.

உடல்-மனத்தின் ரகசியங்களை அறிந்தவருடைய உள்ளுலகம் ஆனந்தத்தால் நிரம்பி வழியும். அவருடைய வெளி உலகம் உண்மையான சுகங்களையும் இன்பங்களையும் அனுபவிக்கும்.

கிருஷ்ணர், நம் உடலையும் மனத்தையும் அழகாக, ஆனந்த சக்தியாக வைத்துக்கொள்வது எப்படி என்பது பற்றியும், நமது உள்ளுலகத்தை ஆனந்த விழிப்புணர்வில் நிலைகொள்ளச் செய்வது எப்படி என்பது பற்றியும் விளக்குகிறார்.

கிருஷ்ணர் மேலும் சொல்கிறார், “ஓ பார்த்தா, எல்லா உடல்களிலும் நானே அறிபவனாக இருக்கிறேன். இந்த உடலையும் அதை அறிந்தவனையும் அறிந்துகொள்வதுதான் ‘அறிவு’ எனப்படுகிறது.”

இங்கு மிக அழகாக இரண்டு அறிக்கைகளைப் பிரகடனப்படுத்துகிறார்:

1. எல்லா உடல்களிலும் நானே அறிபவனாக இருக்கிறேன்; 2. அந்த அறிபவனையும் உடலையும் புரிந்துகொள்வதுதான் ‘அறிவு’.

களத்தைப் பற்றி அதாவது உடல்-மனத்தைப் பற்றியும் மற்றும் களத்தை அறிபவனைப் பற்றி அதாவது விழிப்புணர்வு பற்றியும் அறிந்துகொள்வதே ‘அறிவு’ என்று அவர் சொல்கிறார். மேலும், அவரே அனைத்து உயிர்களுக்குள்ளும் விழிப்புணர்வாக உறைவதாகவும் சொல்கிறார்.

நம்முடைய விழிப்புணர்வே கடவுள்; கடவுள் என்று தனியாக ஒன்று இல்லை. ‘இந்த உடலும் மனமுமே நாம்’ என்று நினைக்க ஆரம்பிக்கும்பொழுதுதான், பிரச்சினையே எழுகிறது. ‘விழிப்புணர்வே நாம்’ என்று அறிந்துகொண்ட ஒருவர், தம்மைத்தாமே விடுவித்துக்கொள்கிறார். அவரே ஞானமடைகிறார். அவர் புத்தராகிறார்.

புதிதாகப் பிறந்த அந்த அழகான சிங்கக் குட்டியைப் பார்த்த ஆடுகள், ஒரு உயிரினம் இன்னொரு உயிரினத்திற்குச் செய்யும் உதவியாக, அதனைப் பாதுகாக்க வேண்டியது தங்கள் கடமை என்று நினைத்தன. அவை அந்த குட்டியைக் காக்க வேண்டும் என்று உணர்ந்தன. அதன்மேல் இரக்கம்கொண்டு அதைத் தங்களோடு சேர்த்துக்கொண்டன.

அந்த ஆடுகள், தங்கள் குட்டிகளுக்குப் பாலும் புல்லையும் கொடுத்து வளர்ப்பதைப் போலவே அந்தச் சிங்கக்குட்டிக்கும் கொடுத்து வளர்த்தன. ஆட்டுக்குட்டிகள் அதனோடு விளையாடின. அந்தச் சிங்கக் குட்டியும் அவற்றோடு சேர்ந்துகொண்டு, அவற்றைப் போலவே வாழ ஆரம்பித்தது. மற்ற ஆடுகளோடு சேர்ந்தே வளர்ந்தது. தன்னிலிருந்து அவை வேறானவை என்பது தெரியாமலே, அவற்றுள் ஒன்றாகவே சந்தோஷமாக வாழ்ந்து வந்தது.

சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, பிரச்சினை மெதுவாக ஆரம்பித்தது. அது வந்தே தீரும்!

'அவன் மிகவும் திமிர்பிடித்தவனாக இருக்கிறான், அவன் மிகவும் பலங்கொண்டவனாகவும் முரடனாகவும் இருக்கிறான், அவன் எங்களோடு நியாயமாகவே விளையாடுவதில்லை' என்று சிங்கக்குட்டியின் நடத்தைகளைப் பற்றிய புகார்கள் தாய் ஆட்டுக்கு வர ஆரம்பித்தன. இவ்வாறு நடந்துகொண்டால் என்ன ஆகும்? அவர்களை ஒரங்கட்டி விடுவார்கள். அது போலவே அந்தச் சிங்கக்குட்டியும் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டது. பிரச்சினைகள், விவாதங்கள் என்று வந்தபொழுது, அந்தச் சிங்கக்குட்டியை தண்டிக்கவே அனைவரும் முடிவுசெய்தனர்.

மற்ற ஆடுகளைவிட, தான் வேறாக இருப்பதையும், தான் வித்தியασப்படுவதையும் அது உணரத் தொடங்கியது. தன்னுடைய உண்மையான சுபாவத்தில் இருப்பதாகத் தன்னால் உணர முடியவில்லையே என்று அது நினைக்கத் தொடங்கியது.

காட்டைக் காணும்போதெல்லாம், உடனே அந்தக்கட்டுக்குள் சென்று அங்கே என்ன இருக்குமென்று ஆராயத் துடித்தது. ஆனால் தாய் ஆடு, அந்த ஒன்றை மட்டும் சிங்கக் குட்டி செய்யக்கூடாது என்று அதனை எச்சரித்திருந்தது. தாய் ஆடு, அந்தச் சிங்கக் குட்டியைத் தம் ஆடுகளில் ஒன்றாகவே கருதியது. அதனால் அதைத் தனியே போய்விடாமல் பார்த்துக்கொண்டது. அப்படிச் செய்தால், காட்டில் இருக்கும் சிங்கங்கள் அதனைக் கொன்றுவிடும் என்று எச்சரித்திருந்தது.

இந்த முழுக் கதையும் உண்மையிலேயே ஆன்மிகத்தைத் தேடும் ஒருவரைப் பற்றியதுதான்! இது, எப்படி ஒருவர் பிறக்கிறார், எப்படித் தேட ஆரம்பிக்கிறார், எப்படித் தன்னிறைவை அடைகிறார் என்பதைப் பற்றியதுதான்.

இது ஒரு அருமையான கதை. இந்தக் கதையை நான் மிகவும் ரசிக்கிறேன். அதனால்தான், எங்கெல்லாம் எப்பொழுதெல்லாம் சொல்ல முடிகிறதோ, அப்பொழுதெல்லாம் இதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதுண்டு.

"நீ அங்கெல்லாம் போகக்கூடாது. அங்குக் கொடிய சிங்கங்கள் உள்ளன" என்று தாய் ஆடு சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. அதனால் சிங்கக்குட்டியும் காட்டுக்குள் சென்று, அதை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டுமென்ற தன் ஆவலையும், தனக்குள் ஏற்படும் வெறுமையையும், அது எதற்காக ஏற்படுகிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதற்கான தேடுதலையும் தனக்குள்ளேயே அடக்கி வைத்துக்கொள்ள வேண்டியதாகிவிட்டது.

சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, 'இது எனக்கான வாழ்க்கையில்லை' என்று அது முடிவுசெய்தது. ஆனால் எப்படியோ, தாய் ஆடு அதைத் தன் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் அடக்கி வைத்துக்கொண்டது. அழுவது, கத்துவது, தேற்றுவது என்று, தாய் ஆடு ஒரு பெரிய நீண்ட நாடகமே ஆடி, இறுதியில் அந்தச் சிங்கத்தைத் திருமணமும் செய்துகொள்ள வைத்துவிட்டது!

இந்தக் கதைக்குள் இன்னொரு சின்ன கதை:

ஒரு காட்டுக்குள், பெரிய திருமணவிழா ஒன்று நடந்து கொண்டிருந்தது. சிங்க அரசனுக்குத் திருமணம். எல்லாக் காட்டு மிருகங்களும் அந்தத் திருவிழாவுக்கு வந்திருந்தன. திருமணத்தின் ஒரு பாகமாக நடன நிகழ்ச்சியும் நடந்தது. விருந்து மேஜைகளுக்கு நடுவே அமைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய நடன மேடையில் சிங்கங்கள் மட்டுமே நடனமாடிக் கொண்டிருந்தன. மற்ற விலங்குகளுக்கு அவர்களோடு சேர்ந்துகொள்ள பயமாயிருந்ததால், சற்று விலகி வெளியே நின்று, அவற்றை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

வருவதற்கு? மற்றவர்கள் எல்லாம் ஓரமாகவே நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை நீ கவனிக்கவில்லையா? சிங்கங்கள் மட்டுமே இங்கு நடனமாடலாம்!” என்று கர்ஜித்தது.

உடனே அந்த எலி மிக அழுத்தமாகச் சொன்னது, “ரொம்பவும் கத்தாதே, சும்மாயிரு! நானும் என் திருமணத்திற்கு முன் ஒரு சிங்கமாகத்தான் இருந்தேன்!”

சரி, இப்பொழுது, ஆடு-சிங்கக் கதைக்கு வரலாம்.

அந்தச் சிங்கக்குட்டிக்குத் திருமணம் நடந்து, ஒரு சில வருடங்கள் உருண்டோடிவிட்டன. அது, தன் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப்பார்த்து, ஆராய்ந்து பார்க்க ஆரம்பித்தது. “என்னதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது? நான் இன்னமும் அதே பழைய வாழ்க்கையைத்தான், உண்பது, கத்துவது, சுற்றிக் குதித்து ஆட்டம் போடுவது என வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். நான் எதையோ இழந்து கொண்டிருப்பதாக ஆழமாக உணர்கிறேன்.

எனக்கு எல்லாமே சிறப்பாகக் கிடைத்திருக்கிறது. ஒரு நல்ல தாய், நல்ல மனைவி, நல்ல வாழ்க்கை, ஆனாலும் எனக்குள் ஒரு வெறுமையே இருக்கிறது. எனக்குள் திருப்தி இல்லை. என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது எனக்கு?”

மறுபடியும் அது தனக்குள் தேட ஆரம்பித்தது; ஆம், தேடல் ஆரம்பமாகிவிட்டது.

pக்கத்துக் காட்டில் வசித்துவந்த சிங்கம் ஒன்று அன்று அந்த ஆட்டு மந்தையைத் தாக்கியது. அப்பொழுது எல்லா ஆடுகளும் பயந்து ஓடிவிட்டன. ஆனால் இந்த ஆட்டுச் சிங்கம் மட்டும் ஓடவில்லை; ஓடவேண்டுமென்று அதற்கு எண்ணம் வரவில்லை; அதேசமயம் அந்தப் புதிய சிங்கத்தை எதிர்கொள்வதற்கான தைரியமும் இல்லை. அந்தப் புதிய சிங்கம் தன்னையும் வந்து தாக்கப் போகிறது என்று உணர்ந்தது. ஆனாலும் தனக்குள், 'அந்தப் புதிய சிங்கம் பார்ப்பதற்கு எவ்வளவு கம்பீரமாக இருக்கிறது, ஏதோ வித்தியாசம் இதனிடம் இருக்கிறது!' என்று அதன் கம்பீரத்தைப் பார்த்து வியந்தது.

இதற்கு முன் அது, இப்படியொரு கம்பீரமான விலங்கினைப் பார்த்ததேயில்லை. அதனால், மெதுவாக, எப்படியோ தன்னையறியாமல் சிங்கம்பால் ஈர்க்கப்பட்டது. அந்த ஈர்ப்பு காரணமாக, அதனால் அங்கிருந்து ஓடவும் முடியவில்லை; அந்தச் சிங்கத்தை எதிர்கொள்ள தைரியமும் இல்லை. ஏனெனில், அது இன்னமும் தன்னை ஒரு ஆடாகவேதான் நினைத்தது.

உடனே அந்தச் சிங்கம், "மடயா, நான் உன்னைக் கொல்ல வரவில்லை! நீ ஒரு சிங்கம், பிறகு ஏன் உதவிகேட்டு ஒரு ஆடு மாதிரி கத்துகிறாய்? நான் உன்னைக் கொல்வேன் என்று ஏன் நீ நினைக்கிறாய்?" என்றது.

'நான் சிங்கமா?', அந்தப் புதிய சிங்கம் தன்னை ஏமாற்றி அதனுடன் காட்டுக்கு தன்னை அழைத்துச் செல்ல முயற்சிக்கிறதோ என்று அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் சந்தேகித்தது. உடனே அதற்கு பயம் பற்றிக்கொண்டது, "இல்லை, இல்லை என்னை விட்டுவிடு!" என்று கதறத் தொடங்கியது.

அந்தச் சிங்கம் மறுபடியும் சொன்னது, "முட்டாளே! நீ ஒரு சிங்கம், ஏன் அதைப் புரிந்துகொள்ள மாட்டேனென்கிறாய்?" ஆனாலும் அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் அதை நம்ப மறுத்துவிட்டது. எப்படியோ சிங்கத்தின் பிடியிலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டு தப்பி ஓடிவிட்டது. அங்கிருந்து தப்பி ஓடிவிட்டாலும் அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தால், அந்தக் கம்பீரச் சிங்கத்தை மறக்க முடியவில்லை. ஒரு வாரத்திற்குப் பயந்துகொண்டேயிருந்தது. சாதாரணமாகவே ‘முதல் ஆன்மிக அனுபவ’த்திற்குப் பிறகு பயம் என்பது இருக்கத்தான் செய்யும்.

ஆட்டுக்குட்டியும் தன் ‘முதல் சிங்க அனுபவ’த்தைப் பெற்றதும் பயந்தது. இப்படித்தான் அர்ஜூனனும், தம் ‘தெய்விக அனுபவ’த்தைப் பெற்றவுடன், ‘கிருஷ்ண அனுபவ’த்தின் முதல் துளியைப் பெற்றவுடன் பயத்தை உணர்ந்தார்.

பயத்தையும் ஒரு ஆனந்தமான ஈர்ப்பையும் ஒருசேர வெளிக்கொணரும் ஓர் அனுபவமே ‘முதல் அனுபவம்’ என்பது.

ஒரு வாரம் கழிந்தது. பயம் மெதுவாகக் குறைய ஆரம்பித்தது. மறுபடியும் அந்தக் காட்டுச் சிங்கத்தின்பால் தனக்கு ஈர்ப்பு ஏற்படுவதை உணர்ந்தது. ஆட்டுச் சிங்கம், அந்தச் சிங்கத்தை மறுபடியும் சந்தித்துவிட நினைத்தது. ‘அந்தச் சிங்கத்தை நான் இன்னொருமுறை சந்தித்தே ஆக வேண்டும் என நினைக்கிறேன்’ என்று நினைத்தது. உடனே மனத்தின் இன்னொரு புறத்தில், ‘இல்லை, இல்லை, அது என்னைக் கொன்றுவிடும்’ என்று பயந்தது. மறுபடியும் ‘இல்லை, இல்லை, அதனுடனான அனுபவம் அப்பேர்ப்பட்ட ஆனந்தமான அனுபவமாயிருந்ததே. அது கம்பீரமாக இருந்ததே. அதனை மறுபடியும் சந்திக்க என்னுள் ஆவலாயிருக்கிறதே!’ என்றும் நினைத்தது.

தயவுசெய்து மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். உங்களுக்குள் ஜ்ஞாநத் தன்மை இல்லாமல், நீங்கள் இன்னொரு ஞானியிடம் ஈர்க்கப்படமாட்டீர்கள்.

இந்த நகரத்தில் லட்சக்கணக்கான மக்கள் வசிக்கிறார்கள். இந்தப் பேச்சை கேட்பதற்கு, சில நூறுபேர்கள் மட்டுமே இங்கு வந்து ஏன் உட்கார்ந்திருக்கின்றீர்கள்? அது மட்டுமல்ல, குறைந்தது சில ஆயிரம் பேர்களாவது ஒருமுறை வந்துவிட்டு, இரண்டாவது முறை வரவில்லை. ஏன் ஒரு சிலர் மட்டும் தவறாமல் வந்து கொண்டிருக்கின்றீர்கள்?

ஒரு ஞான குருவின் போதனைகள் உங்களை ஈர்ப்பதாக நீங்கள் உணரும் தருணமே ஒன்றை தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், உங்களுக்குள் இருக்கும் ஞானம் வெளிப்பட ஆரம்பித்துவிட்டது, மலர ஆரம்பித்துவிட்டது!

ஆட்டுச் சிங்கத்திற்கு அந்த காட்டுச் சிங்கத்தின் நினைவு வந்ததும், அதனிடம் ஈர்க்கப்பட்டதற்கும் அதுதான் காரணம். மறுபடியும் அந்தச் சிங்கத்தைப் பார்க்க மிக்க ஆவல்கொண்டது. இறுதியாக அதை நேரில் சந்திக்க முடிவுசெய்தது. ஆனால் அதை எப்படிச் சந்திப்பது? ‘இந்த நேரத்தில், இந்த இடத்தில் நான் நிகழ்ச்சி நடத்துகிறேன், நீ அங்கு வந்து என்னைச் சந்திக்கலாம்’ என்று அந்தச் சிங்கம் எந்த விளம்பர நோட்டீசும் கொடுக்கவில்லை.

அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், தான் வாழும் புல்வெளிப் பகுதியின் எல்லை முடிந்து, காட்டுப் பகுதி தொடங்கும் இடத்திற்கு ஒவ்வொரு நாளும் சென்று, ‘அந்தச் சிங்கம் இன்றாவது வராதா!’ என்று ஏங்கிக் காத்துக் கொண்டிருந்தது.

ஒரு சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அந்தச் சிங்கம் தென்பட்டது. அந்தச் சிங்கத்தைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்திற்குள் இருந்த பயம் மேலேழுந்தது. அதைப் பார்க்க மாதக்கணக்கில் காத்திருந்தும்கூட, அந்தத் தருணத்தில் என்ன செய்வதென்றறியாமல், குழம்பித் தவித்தது.

இந்த முறை, அந்தச் சிங்கம் அதனருகில் வந்து "நீ எப்படியிருக்கிறாய்?" என்று கேட்டது. அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் மறுபடியும் "நான்.., நான்.., நான்.." என்று அதே ஆட்டுக்கத்தலில், வாய் குழறியது.

அதனால் பதில்சொல்ல முடியவில்லை. ஆனாலும் முன்பு செய்ததைப் போல இப்பொழுது ஓடிவிடவில்லை.

அந்த காட்டுச் சிங்கம், "கவலைப்படாதே, நீ பயப்படுவதாயிருந்தால் நான் போய்விடுகிறேன். நான் உன்னைத் தின்றுவிட மாட்டேன். ஏனென்றால் நீயும் ஒரு சிங்கமே. நான் உன்னைத் தின்ன முடியாது என்பதால், நான் உன்னைக் கொல்ல மாட்டேன். நீ என்னைப் பார்த்து பயப்படுவதால், என்னால் உனக்கு எந்தவிதத்திலும் உதவ முடியாது, அதனால் நான் உன்னோடு இங்கே இருப்பதில் எந்தப் பயனுமில்லை," என்று சொல்லிக்கொண்டே அந்தச் சிங்கம் காட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டது.

உடனே அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், காட்டுச் சிங்கத்திடம், இன்னும் சில நிமிடங்களாவது அங்கேயே இருக்கும்படி வேண்டிக்கொண்டது. மேலும் அது, "என் அருகில் மட்டும் வராதீர்கள் நீங்கள் தூரத்தில் நின்றுகொண்டுகூட பேசலாம். தயவுசெய்து, ஒரு பத்தடி தள்ளியே நின்றுகொள்ளுங்கள். நான் அங்கேயே நிற்கிறேன் ஆனால் இன்னும் கொஞ்ச நேரமாவது என்னுடனே இருங்கள்," என்று கொஞ்சியது. இப்பொழுது அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தால் காட்டுச் சிங்கத்தை மறக்கவும் முடியவில்லை; அதேசமயம் அதன் அருகில் செல்வதற்கான துணிவும் இல்லை!

இதுவே ஒரு தேடுதலுடையவரின் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சி.

சொன்னது. "நீ ஒரு சிங்கம்தான். முட்டாளே! நீ உன்னை ஒரு ஆடு என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாயே! நீ உன்னோடு பழகும் உன் நண்பர்களைப் போன்றவன் அல்ல. நீ வாழவேண்டிய விதம் இதுவல்ல," என்றது.

ஆட்டுச் சிங்கம், காட்டுச் சிங்கம் சொன்னதைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்க ஆரம்பித்தது. ஒருவழியாக, ஆட்டுச் சிங்கத்திற்கு, காட்டு சிங்கம் தன்னைக் காட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்று, கொன்று தின்றுவிடும் என்ற சந்தேகம் நீங்கியது. காட்டுச் சிங்கத்திற்கு அந்த மாதிரி கீழான எண்ணம் எதுவும் கிடையாது என்பது ஆட்டுச் சிங்கத்திற்குப் புரிந்தது. காட்டுச் சிங்கத்திற்கு கொடுப்பதற்கென்று என்னிடம் எதுவும் இல்லை என்பதையும், தன்னால் அதற்கு எந்த உபயோகமுமில்லை என்பதையும் அது அறிந்துகொண்டது.

சீடருடைய மனத்தில் அப்படி ஒரு தைரியம் வந்த பிறகுதான், குருவின் வார்த்தைகளை அவர் நம்ப ஆரம்பிக்கிறார்!

அதனால்தான் வேத கலாசாரத்தில் ஆன்மிகக் கல்வி என்பது இலவசமாக அளிக்கப்பட்டது. குருவுக்கு எந்தவிதத்திலும் நம்மால் பங்களிக்க முடியாது என்றும், அவர் நம்மிடமிருந்து அடைவதற்கென்று எதுவும் இல்லை என்றும், நாம் அவரைச் சென்றடையாவிட்டாலும், அவர் பூரணமானவரே என்றும் நாம் உணரும்பொழுதுதான், நாம் குருவை நம்பத் தொடங்குகிறோம்.

ஏற்கெனவே குரு, தன்னுடைய இருப்புணர்வில் கொண்டிருப்பதைக் காட்டிலும், மேலாக அதனுடன் இன்னும் சேர்ப்பதற்குத் தன்னிடம் ஒன்றுமில்லை என்பதைச் சீடர் அறிந்துகொள்ளும்பொழுதுதான் குருவுக்கும், சீடருக்கும் இடையிலான நம்பிக்கை ஆரம்பமாகிறது.

guru-quote: குருவுக்கு நம்மிடமிருந்து அடைவதற்கென்று எதுவும் இல்லை!

குருவானவர் தம் இருப்பில் அனைத்தையுமே பெற்றிருக்கிறார்; அவர் தளும்பி வழிகிறார்; குருவின் சக்தி தளும்பி வழிந்தோடுவதனால்தான், அதை நம்மோடு பகிர்ந்துகொள்கிறார். நம்மிடமிருந்து எதையாவது எடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்பதற்காக அவர் நமக்குக் கொடுக்கவில்லை. அவருடைய இருப்பானது நிரம்பிப் பொங்கிக் கொண்டேயிருக்கிறது. அதை நம்மோடு பகிர்ந்துகொள்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்பொழுதுதான், நீங்கள் குருவின் வார்த்தைகளை நம்பத்தொடங்குகிறீர்கள்.

இது போன்ற நம்பிக்கைதான் அந்த ஆட்டுச்சிங்கத்திற்கு, காட்டுச் சிங்கத்தின் மேல் ஏற்பட்டது. 'அந்தச் சிங்கம் என்னைக் கொன்று தின்னப் போவதில்லை. அப்படிச் செய்ய நினைத்திருந்தால் அது எப்பொழுதோ செய்திருக்கும். ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். என்னிடமிருந்து அதற்கு எந்த லாபமுமில்லை. அப்படியிருக்கையில், ஏன் அது என்னை ஒரு சிங்கம் என்று சொல்ல வேண்டும்?' என்று நினைத்தது.

குருவுக்குக் கொடுப்பதற்கென்று நம்மிடம் எதுவுமே இல்லை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளும்பொழுதும், அவர் தெய்விகப் பேரானந்தத்தில் நிரம்பி வழிகிறார் என்பதையும் அந்த மகிழ்ச்சியையும் பேரானந்தத்தையும் நம்மோடு பகிர்ந்துகொள்கிறார் என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்ளும்பொழுதுதான், நாம் அவற்றை ஆழமாக ஆராய்ந்து பார்க்க ஆரம்பிக்கிறோம்.

குரு என்ன சொன்னாலும் அது நம்முடைய நன்மைக்காகத்தான், நம்முடைய சொந்த ஆதாயத்திற்காகத்தான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்வரை, நாம் அவருடைய வார்த்தைகளை ஆராய்ந்து பரிசோதித்துப் பார்க்க முற்படுவதுமில்லை; அதைப் பின்பற்ற நினைத்துக்கூட பார்ப்பதில்லை.

பின்பு ஆட்டுச் சிங்கத்தின் மனத்தில், காட்டுச் சிங்கத்தைப் பற்றிய நினைவுகள் விரிந்தன: "அது பார்ப்பதற்கு மிகுந்த தைரியமாகவும், மிகுந்த கருணையோடும் மிக கம்பீரமாகவும் இருப்பது மட்டுமல்லாமல் மிகுந்த நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது! அது பொய் சொல்வது போன்று தோன்றவில்லையே!" என்று நினைத்தது. நாம் ஒருவருடைய கண்களைப் பார்த்தமாத்திரத்தில், அவர் பொய் சொல்கிறாரா, இல்லையா என்பதைக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும். பொய் சொல்வதைக் கண்டுபிடிக்கத் தனியாக ‘பொய் கண்டுபிடிக்கும் கருவி’ என்று ஒன்று தேவையில்லை! நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் எதிராளியின் கண்களைக் கூர்ந்து கவனிப்பதை மட்டுமே.

> எதிராளியின் கண்களைக் கூர்ந்து கவனிப்பதே உண்மை நிலையை உணர உதவும்!

அதனால் அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் தனக்குள்ளேயே, ‘இந்தச் சிங்கம் பொய் சொல்வதுபோல் தெரியவில்லை. நான் ஒரு ஆடு என்று எனக்குத் தெரியும். பிறகு அது ஏன் என்னிடம், “நீ ஒரு சிங்கம்,” என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது?’ என்று நினைத்தது.

சிங்கமோ, “சரி, என்னை நம்புவதற்கு உனக்கு விருப்பமில்லை என்று நினைக்கிறேன், அப்படியிருக்கும் பட்சத்தில் இங்கு நின்று நான் என் நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பவில்லை. நான் போகிறேன்,” என்று நகர ஆரம்பித்தது.

ஆனால் அந்த ஆட்டுச் சிங்கமோ, “இல்லை, இல்லை, இல்லை! நான் உன்னை மறுபடியும் பார்ப்பதற்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் கொடு,” என்று கெஞ்சியது.

“மறுபடியும் என்னைச் சந்திக்க வேண்டுமென்று ஏன் நினைக்கிறாய்?” என்று அந்தச் சிங்கம் கேட்டது.

அதற்கு அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், “நான் வீட்டுக்குச்சென்று, நீ சொன்னதையெல்லாம் யோசித்துப் பார்க்கிறேன். பிறகு திரும்பி வந்து, என் சந்தேகங்களைத் தீர்த்துக்கொள்கிறேன்,” என்றது.

அந்தச் சிங்கமும் ஆட்டுச் சிங்கம் சொன்னதை ஏற்றுக்கொண்டு, “சரியாக, ஒரு மாதம் கழித்து, இதே இடத்தில் உன்னை வந்து சந்திக்கிறேன்,” என்றது. வீட்டுக்குச்சென்ற ஆட்டுச் சிங்கம் ஆழ்ந்து யோசிக்க ஆரம்பித்தது, "நான் எப்படிச் சிங்கமாக இருக்க முடியும்? நிச்சயம் எனக்குத் தெரியும், நான் ஒரு ஆடுதான். நான் புல்லை மேய்கிறேன்; ஆடுகளைப்போலக் கத்திக்கொண்டு, அவற்றோடுதானே எப்பொழுதும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். அப்படியிருக்கும்பொழுது நான் எப்படி ஒரு சிங்கமாக இருக்க முடியும்?" என்று அது மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்தது.

ஆன்மிக சம்பந்தமான அத்துணை கேள்விகளையும் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டது. அது அத்துணையுமே இத்தனை நாட்களாக நான் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்த அதே கேள்விகள்தான்!

’ஆட்டு வேதாந்தம்’, ’ஆட்டு கீதை’ என்று சில புத்தகங்கள் அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்திற்குக் கிடைத்திருக்க வேண்டும். அது அந்தப் புத்தகங்களை எல்லாம் படித்துப்பார்த்துவிட்டு, எல்லா சாத்தியமான கேள்விகளைப் பற்றியும் யோசித்துப் பார்த்தது.

இதுவரை அதனுடைய தாயும் தந்தையும் பதில் அளிக்காத கேள்விகள் அனைத்தையும் ஒரு பெரிய பட்டியலாகத் தயாரித்தது.

இருப்பினும் ஒரு முக்கியமான விஷயம், தான் அந்தச் சிங்கத்தைச் சந்தித்ததை மட்டும், தன் தாயிடம் சொல்லவேயில்லை. ஏனெனில் தன்னுடைய தாய், தன்னை தடுத்து நிறுத்திவிடும் என்றும், "அங்கெல்லாம் போகக்கூடாது போய் விடாதே! நீ இந்தப் புல்வெளியிலேயேதான் திரிய வேண்டும். மறுபக்கமுள்ள அந்தக் காட்டுக்குள் நீ போகக்கூடாது," என்று சொல்லி அந்தக் காட்டுக்கு அருகில் செல்லக்கூட அனுமதிக்காது என்றும் அதற்குத் தெரியும்.

பெற்றோர்கள், அவர்களுடைய இளம் குழந்தைகளுக்காக அஞ்சுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளைக் கோயிலுக்கு அனுப்புவார்கள். ஆனால் ஒரு ஸ்வாமியிடமோ, ஒரு ஆன்மிக குருவிடமோ அனுப்புவதேயில்லை!

> சமுதாயம் உங்களுக்குப் புல்லை மட்டுமே வழங்கி, உங்களை ஒரு ஆடாகவே வைத்திருக்க விரும்பும்! அவர்களுக்கு எப்பொழுதும் ஒரு பயம் இருக்கிறது. 'ஸ்வாமி விவேகானந்தர் பக்கத்து வீட்டில் பிறந்தால், அவர் மிக உயர்ந்தவர், மிகச் சிறந்தவர். ஆனால் நம் வீட்டில் ஒருவர் அப்படி ஒருவர் விவேகானந்தராக ஆவதுதான் நமக்கு ஆகாது! நம் வீட்டுப் பிள்ளையை விவேகானந்தர்போல் துறவு வாழ்க்கை மேற்கொண்டு, மக்கள் நலனுக்காக ஆன்மிக சேவைசெய்வதற்கு அனுமதிக்க முடியாது' என்போம்!

எப்படியோ, ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு அந்தக் குறிப்பிட்ட சந்திப்பு நாளும் வந்தது. அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், தான் 'நல்ல புற்கள்' என்று நினைத்த புற்களையெல்லாம் சேர்த்துவைத்து, அந்தச் சிங்கத்திற்குப் பரிசாகக் கொடுப்பதற்கு எடுத்துச்சென்று, "தயவுசெய்து இதைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். நான் இதை உங்களுக்காகவே பத்திரமாகக் காத்து எடுத்து வந்திருக்கிறேன்,"' என்று வேண்டிக்கொண்டது.

அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தின் அன்பைப் பார்த்த சிங்கம், அதைச் சந்தோஷப்படுத்துவதற்காகவும், அதனோடு மேலும் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்ளவும், அந்தப் புல்லைத் உண்பது போலவும், மிகவும் ரசிப்பது போலவும் நடித்தது. அதன் இடைவெளியைக் குறைத்துக்கொண்டே வந்தது. தன்னோடு இருக்கும்பொழுது அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் சுகமாகவும் இசைவாகவும் இருப்பதை, அதற்கு உணர வைக்க விரும்பியது. அப்பொழுதுதான் எந்தவிதமான உணர்வுமாற்றமுமோ அல்லது அறிவு மாற்றமோ நிகழ முடியும். அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தைத் திருப்திப்படுத்தவே அது அந்தப் புல்லை உண்பதுபோல் நடித்தது.

இயல்பாகவே, அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், "நன்றாக இருக்கிறதா? ருசியாக இருக்கிறதா?" என்று சிங்கத்தைப் பார்த்துக் கேட்டது. அந்தச் சிங்கமும் "ஆம், ஆம் மிக ருசியாக இருக்கிறது. எனக்கு மிகவும் சந்தோஷம். நீ நன்றாகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறாய். நீ ஒரு சிறந்த வேலையைச் செய்திருக்கிறாய்,"' என்றது. இப்படிச் சில பாராட்டுதல்களைக் கொடுத்தது!

குருவோடு இசைவாக இருக்கும்போதுதான் உணர்வுமாற்றம் நிகழ முடியும்!

சிங்கம் அந்தப் புல்லை அன்பளிப்பாக ஏற்றுக்கொண்டபிறகு, மெதுவாக அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்திடம் முன்பு சொன்னவற்றையே மீண்டும் சொல்ல ஆரம்பித்தது. "நான் உன்னிடம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறேன். ஆனால் நீதான் நான் சொல்வதைக் கேட்பதற்குத் தயாராயில்லை. நீ ஒரு சிங்கம்தான், ஆடு அல்ல," என்றது.

இப்பொழுதுதான், அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், தான் இதுவரை தன்னைப் பற்றி என்ன நினைத்துக் கொண்டிருந்ததோ, அது தவறு என்று அறிந்தது. ஆனால் இன்னமும் அந்த ஆட்டுச்சிங்கத்தால், சிங்கம் சொல்வது சரிதான் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை.

ஆனாலும் தன் தர்க்க அறிவைப் பயன்படுத்தி, 'என்னுடைய நிறம் வேறாக இருக்கிறது. நான் ஆடாக இருந்தால் என் நண்பர்களைப்போல்தானே இருக்க வேண்டும்? ஆனால் வித்தியாசமாக இருக்கிறேன்; நான் இந்த ஆட்டு வாழ்க்கையில் திருப்தியாகவோ சௌகரியமாகவோ உணர முடியவில்லை; அப்படியானால் நான் இதற்கும் கொஞ்சம் மேலானவன் என்பது புரிகிறது; ஆனால் நான் எப்படி ஒரு சிங்கமாக இருக்க முடியும் என்பதைத்தான் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை' என்று சிந்தித்தது.

தான் ஒரு ஆடு அல்ல என்பதை அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தால் இப்பொழுது புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆனாலும் சிங்கம் சொல்வதுபோல், தான் ஒரு சிங்கம்தான் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அதே நேரத்தில், இதுநாள்வரை அது தன்னைப் பற்றி என்ன நினைத்துக் கொண்டிருந்ததோ அதைப் பற்றிய ஒரு உறுதியான கருத்தும் இல்லாமல் இருந்தது.

ஒருநாள், அந்தச் சிங்கம், "வா! அருகிலிருக்கும் ஏரி வரை போய் வரலாம்," என்று அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தை அழைத்தது. அந்தச் சமயத்தில் அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், சிங்கத்திடம் சற்றுப் பழகிவிட்டதால், அதனுடன் செல்ல சம்மதித்தது.

அவை அந்த ஏரியை நெருங்கியபொழுது, சிங்கம், ஆட்டுச் சிங்கத்தின் கழுத்தைக் கவ்வி, அந்த ஏரியின் தண்ணீருக்கு அருகில் இழுத்துச் சென்று, அந்த நீர்பரப்பில் அதன் உருவ பிரதிபலிப்பைக் காட்டி, "இந்தப் பிரதிபலிப்பில் ஒரு சிங்கத்தின் உருவம் தெரிகிறதா?" என்று கேட்டது.

அதற்கு அந்த ஆட்டுச்சிங்கம், "ஆம், உன்னுடைய உருவம் தெரிகிறது, நீ நின்று கொண்டிருக்கிறாய்," என்று பதிலளித்தது.

அந்தச் சிங்கம் கர்ஜித்தது, "முட்டாளே! அது நீதான்!"

அதை அந்த ஆட்டுச்சிங்கம் நம்ப மறுத்து, "இல்லை, இல்லை, இல்லை, ஒரு வேளை உன் குட்டி தண்ணீருக்குள் ஒளிந்து கொண்டிருக்கலாம், அதைக் கூப்பிடு," என்றது.

அந்தச் சிங்கம் சொன்னது, "முட்டாளே, அது என் குட்டி அல்ல, அது நீயே," என்றது.

அந்தச் சிங்கம் சொன்னது, "பார்! இப்போது நான் இங்கிருந்து நகர்ந்து செல்கிறேன். நீ மட்டுமே இங்கே நின்று கொண்டிருப்பாய். அதன்பிறகு என்ன நடக்கிறதென்று நீயே பார்!” என்றது.

மறுபடியும் அது பயந்தது, ‘நான் ஒரு சிங்கம் என்றால், நான் காட்டில் அல்லவா வசிக்க வேண்டும்! என்னால் அந்தப் பொறுப்பை ஏற்க முடியாது. நான் ஒரு ஆடாகவே இருந்தால், எவ்வளவு சுகமாயிருப்பேன்; ஏற்கனவே, நான் என் ஆட்டு நண்பர்களையெல்லாம் அறிவேன்; எனக்குத் தவறாமல் உணவும் கிடைக்கிறது; எங்கு உணவு கிடைக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும்; எங்குச் சமைக்கவேண்டும் என்பதும் தெரியும்; என் வீடு எங்கு இருக்கிறது என்பதும் தெரியும்; என் மனைவி எங்கிருக்கிறாள் என்பதும் தெரியும்; என்னுடைய வாழ்க்கை எங்கே என்பதும் தெரியும்; இவையெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்.

நான் முழுமையாக ஒரு ஆட்டின் ‘வாழ்க்கைமுறை’க்கு பழக்கப்பட்டுவிட்டேன். ஆனால் நான் ஒரு சிங்கம்தான் என்பது எனக்கு புரிய ஆரம்பித்தால், இப்பொழுது இருக்கும் மொத்த விஷயத்தையும் கீழே போட்டுவிட வேண்டியதுதான். எல்லாவற்றையும் நான் துறந்தாக வேண்டும். நான் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை எதிர்கொண்டாக வேண்டும். அது மிகவும் கடினம்’ என்று நினைத்தமாத்திரத்தில், பயம் திடீரென மேலெழுந்தது, அது உடனே அங்கிருந்து ஓடிவிட்டது; அது மீண்டும் தப்பித்துவிட்டது.

ஒரு சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அந்தச் சிங்கம், ஆட்டுச் சிங்கத்தைத் தேடிவந்தது. ஆனால், ஆட்டுச் சிங்கத்தைப் பார்த்தும் அது எதுவும் பேசவில்லை. இம்முறை, அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தினிடம் காட்டுச் சிங்கத்திற்குக் காணிக்கையாகத் தருவதற்கு ஏதுமில்லை.

ஆனால் காட்டுச் சிங்கம், அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்திற்கு ஒரு அன்பளிப்பைக் கொண்டுவந்திருந்தது. அது ஒரு 'மாமிசத் துண்டு'!

அங்குத் தத்துவ ரீதியான போதனைகளோ, தர்க்க ரீதியான கலந்துரையாடலோ அல்லது கேள்வி பதில் பரிமாற்றமோ எதுவுமே நிகழவில்லை. சிங்கம் நேரிடையாக, அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தைப் பிடித்து, அதன் வாயைப் பலவந்தமாகத் திறந்து, அந்த மாமிசத் துண்டை உள்ளே போட்டது.

உதிரத்தை ருசித்த அந்தக்க கணத்தில், மாமிசத்தை ருசித்த அந்தத் தருணத்தில் ஆட்டுச் சிங்கத்தினுள் ஏதோ ஒன்று சுழன்றது. அதனுடைய இருப்புக்குள் ஏதோ நிகழ்ந்தது. அதனுடைய விழிப்பு நிலைக்குள் ஏதோ நிகழ்ந்தது. அந்த மாமிசத்தை விழுங்கிய உடனே பலமாகக் கர்ஜித்தது!

அந்தக் கர்ஜனையைத்தான் ஜ்ஞானம் என்று சொல்கிறோம். மிக முக்கியமான விஷயம், அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், தான் ஆரம்பம் முதலே ஒரு சிங்கமாகத்தான் இருந்திருக்கிறோம் என்பதை அறிந்துகொண்டது!

இதேதான் நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் நடக்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் நம்மை நாம் ஆடுகள் என்றே நினைத்துக்கொள்கிறோம். ஏதேனும் ஒரு சமயத்தில், 'நான் இந்த வாழ்க்கையை திருப்தியாக உணரவில்லை. என்னதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது?' என்ற சந்தேகம் நமக்கு வருகிறது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு திடீரென நாம் ஒரு சிங்கத்தைப் பார்க்கிறோம்! அது, "நீயே கடவுள், நீயே சக்தி, நீயே விழிப்புணர்வு," என்று நமக்கு உபதேசிக்கும். நாம் அதைக் கேட்டவுடன் பயந்து ஓடிவிடுகிறோம். வீட்டிற்குச் சென்று யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறோம், அவர் ஏதோ சில திட்டங்களை வைத்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். அவர் ஒரு ஆச்ரமம் நிறுவ நினைக்கிறார், அதற்கு நானும் தேவைப்படுகிறேன். அதனால்தான் அவர் இவற்றை எனக்குச் சொல்கிறார்' என்று நினைக்கிறோம்.

குருவுக்குக் காணிக்கையாகத் தருவதற்கு உங்களிடம் ஏதுமில்லை.!

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, 'அவருக்கு ஏற்கனவே ஒரு ஆச்ரமம் இருக்கிறது, நாம் அவருக்குப் புதிதாக ஒரு ஆச்ரமம் கட்டத் தேவையில்லை. அதற்காக நான் எதுவும் உதவத் தேவையில்லை. அவர் எல்லாமே பெற்றிருக்கிறார், என்னிடமிருந்து அவருக்கு எதுவும் தேவையில்லை' என்பதை மெதுவாக அறியத் தொடங்குகிறோம்.

பிறகு, ஏன் அவர் தினமும் காலையில் வந்து, சொன்னதையே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்? ஒவ்வொரு நாளும் வந்து இரண்டு, மூன்றுமணி நேரத்திற்கு உரத்த குரலில் சொன்னதையே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார், ஏன்? ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், நான் என்னைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருப்பது தவறுதான் என்பது தெரிகிறது. ஆனால் அவர் சொல்வதெல்லாம் சரியா, இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை!' என்று பலவிதமாக யோசிக்கிறோம்.

எப்படியோ, அல்லும் பகலும் அவரையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்

தியானத்தின்பொழுது, விழிப்புணர்வின் கண நேர அனுபவம் நிகழ்கிறது. அது நிகழும்பொழுது 'இல்லை, இல்லை, இல்லை, இது எனக்கானது இல்லை. இது மறுபடியும் நிகழ்ந்தால், நான் எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டு, அவர் பின்னாலேயே சென்று விடுவேன்' என்று நினைத்து, நாம் மறுபடியும் பயத்துடன் ஓடிவிடுகிறோம்.

இந்தத் தருணத்தில்தான் குருவானவர் நம்மைப் பிடித்து, ஆழமான ஆன்மிக அனுபவம் என்ற மாமிசத் துண்டை நம் வாயில் போடுகிறார். நம்முடைய உடலமைப்பிலும் விழிப்புணர்விலும் ஏதோ நிகழ்கிறது. திடீரென்று நாம் கண்களைத் திறந்து, நம் இருப்பில் நடந்த அனுபவத்தை வெளிப்படையாகக் கர்ஜிக்கிறோம். ஆரம்பத்திலிருந்தே நாம் அதுவாகவே இருந்திருப்பதை உணர்கிறோம்.

அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் எப்பொழுதுமே 'ஒரு சிங்கமாகத்தான்' இருந்திருக்கிறது. ஆனாலும், அந்த ஸத்யத்தை உணர வைப்பதற்கு இன்னொரு சிங்கம் தேவையாயிருக்கிறது. முதல் நாளிலிருந்தே, நாம் 'களம் அறிந்தவராக,' க்ஷேத்ரஜ்ஞனாக அதாவது விழிப்புணர்வாகத்தான் இருக்கிறோம். அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், தான் ஆடு என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்ததுபோல், நாமும் இந்த உடலையும் மனத்தையும் 'நாம்' என்று தவறாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 'தாம் விழிப்புணர்வுதான்' என்று ஏற்கனவே அனுபவம் பெற்ற ஒருவர், நம்மை வழிநடத்திச்செல்ல, நம் வாழ்வில் திடீரென வருகிறார் "இது விழிப்புணர்வு, அது உடல்-மனம்; நீங்கள் விழிப்புணர்வுதான், அந்த உடல்-மனம் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்," என்று சொல்கிறார்.

இங்கு, கிருஷ்ணருக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் இடையில் அதே கதைதான் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அவர், க்ஷேத்ரம் மற்றும் க்ஷேத்ரஜ்ஞனைப் பற்றி விவரிக்கிறார். அவர் அர்ஜுனனிடம், "நீ ஒரு ஆடு அல்ல, நீ ஒரு சிங்கம்; நீ வெறும் களம் அல்ல, களம் அறிந்தவன்," என்று விளக்குகிறார்.

கேள்வி : ஒருவர் விழிப்போடு இருக்க வேண்டுமானால், அவர் நிகழ்காலத்தில் இருக்க வேண்டியது அவசியம் என்று வலியுறுத்திச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். அதற்கு என்ன அர்த்தம்? நான் நிகழ்காலத்தில் இருக்கிறேனா என்பதை நான் எப்படித் தெரிந்துகொள்வது? நான் நிகழ்காலத்திலிருக்கிறேன் என்பதை மற்றவர்கள் அறிய முடியுமா?

எந்த ஒரு தருணத்திலும், எதைச் செய்தாலும், அதன் விளைவைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், செயலிலேயே முற்றிலும் மூழ்கியிருப்பதே நிகழ்காலத்தில் இருப்பதாகும்.

நான் அடிக்கடி சொல்வதுபோல், சாப்பிடும்பொழுது சாப்பிடும் உணவின் மீது உங்கள் கவனத்தை ஒன்றாக்குங்கள்; அந்தச் சமயத்தில் பேசாதீர்கள், படிக்காதீர்கள், தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி களைப் பார்க்காதீர்கள், வேறெதுவும் செய்யாதீர்கள். அப்படி வேறெதிலோ கவனத்தை வைத்து உணவை

உண்டீர்களானால், நீங்கள் உணவைப் புறக்கணிக்கிறீர்கள், அதனை அவமதிக்கின்றீர்கள். அதனால் அது குப்பையாக மாறிவிடுகிறது.

சாப்பிடும்பொழுது உங்கள் கவனத்தை உணவின்மீது வைத்தீர்களென்றால், நீங்கள் வழக்கமாக உண்ணும் உணவின் பாதியளவு உணவுதான் சாப்பிடுவீர்கள், ஆரோக்கியமாகவும் இருப்பீர்கள். நீங்கள் விழிப்புணர்வில்லாமல், கவனமில்லாமல் சாப்பிட்டீர்களென்றால், உங்கள் உடல் பருமனாகிவிடும்; பிறகு உடற்பருமனால் வரும் அனைத்து பக்கவிளைவு நோய்களையும் வரவழைத்துக்கொள்வீர்கள்.

எண்ணற்ற குருமார்கள் நிகழ்காலத்தில் இருப்பதைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் நிகழ்காலத்தில் இருப்பதற்கான பல்வேறு வழிகளைப் பற்றிப் போதிக்கின்றனர். உங்களில் பலருக்கும் நிகழ்காலத்தில் இருப்பது என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றிப் பல கருத்துகள் இருக்கலாம்.

நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருக்கும்பொழுது, நீங்கள் நிகழ்காலத்தில்தான் இருக்கின்றீர்கள் என்றோ அல்லது இங்கேயே, இப்போதே, இதிலேயே இருக்கிறேன் என்றோ மற்றவர்களுக்கு சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை உறுதியாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். அப்படி ஒரு அவசியம் நேர்ந்தால், நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இல்லை என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.

நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருப்பதற்கு, மிகக் கடுமையாக முயற்சி செய்தீர்களானால், உங்களின் இருப்பு மற்றவர்களுக்குத் தொந்தரவாகவோ குழப்பமளிப்பதாகவோ அச்சுறுத்துவதாகவோ இருக்கும். உங்களின் உள்முகப் பேச்சு மிகவும் சப்தமாக இருக்கும்; அதை உங்களால் கேட்க முடியாது; ஆனால் மற்றவர்கள் உங்களிடமிருந்து தப்பித்து ஓடும் அளவுக்கு சப்தமாக இருக்கும்!

தாங்கள் தியானம் செய்யும்பொழுது, தங்களைச் சுற்றி எல்லாமே சப்தமில்லாமல் அமைதியாகவும், தொல்லைக் கொடுக்காமலும் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தும் சிலரைப் போலவே நீங்களும் மாறிவிடுவீர்கள். அவர்கள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள், அப்படிச் செய்தால்தான் எல்லோருடைய கவனத்தையும் தங்கள் மீது திருப்ப முடியும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். நீங்கள், உங்கள் சொந்த மனத்தைத்தான் சரிசெய்துகொள்ள வேண்டுமே தவிர, மற்றவர்களின் மனத்தை அல்ல.

நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருந்தால், மற்றவர்கள் தானாகவே உங்களின் நறுமணத்தை உணர்வார்கள். உங்கள் நிகழ்கால நறுமணத்தை அவர்கள் நுகர்வார்கள். உங்களுடைய ஸாந்நித்யத்தை உணர்வார்கள். அப்படி அவர்கள் செய்யவில்லையென்றால், நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இல்லை என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருக்கும்பொழுது, உங்களுடைய இருப்பு மற்றவர்களையும் மையப்படுத்தி, சாந்தப்படுத்தி நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்து வந்துவிடும். நீங்கள் விளம்பரப்படுத்தத் தேவையே இல்லை.

ஸாந்நித்யமும் நிகழ்காலத்தில் இருப்பதும் தேடுதல் மூலம் நிகழ்ந்து விடுவதில்லை. நீங்கள் தேடலை நிறுத்தும்பொழுதும், முயற்சிப்பதை நிறுத்தும்பொழுதும், அதற்குள் சென்று இளைப்பாறும்பொழுதும், அந்த எண்ணத்தை விட்டுவிட்டு தளர்வாக அமைதியாகும்பொழுதுதான் அவை நிகழ்கின்றன.

உங்கள் எண்ணங்கள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாதது, தர்க்க ரீதியானது அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். ஒரு எண்ணம் இன்னொரு எண்ணத்தை வழிநடத்தாது. ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியானது. ஒரு எண்ணத்தோடு இன்னொரு எண்ணத்தை இணைத்து, வலி மற்றும் மகிழ்ச்சி என்ற தண்டுகளையோ அல்லது பயம் மற்றும் பேராசை என்ற தண்டுகளையோ உருவாக்கிவிடுகிறோம். நிகழ்காலத்தில் இருந்துகொண்டு, எண்ணத்தை ஒரு ஸா க்ஷியாக மட்டுமே இருந்து பார்த்து, அதைக் கடந்து போகவிடுவதற்குப் பதிலாக, நாம் அவற்றை இறந்தகாலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் நுழைக்கிறோம்.

எப்பொழுது இந்த ஸத்யத்தைப் புரிந்துகொள்கின்றீர்களோ, அப்பொழுது இயற்கையாகவே, நீங்கள் நிகழ்காலத்தினுள் நுழைகின்றீர்கள். நான் இதை ‘அன்கிளட்சிங்’ நிலை, நித்யானந்த நிலை என்கிறேன்!