அத்தியாயம் - 18: எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டுச்
This text was machine-transcribed from the printed book and may contain errors. Select the words and choose “Report a mistake”.
சரணடையுங்கள்
'நான் என்னுடையதுசு இவற்றைத் தவிர
சரணாகதி செய்வதற்கு வேறொன்றுமில்லை.
கிருஷ்ணர், 'சரணாகதிசு எப்படி இறுதியான
விடுதலையை அதாவது ஜீவன் முக்தியைக்
கொண்டு வருகின்றது என்பதை விளக்குகிறார்.
எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சரணடைந்து விடுங்கள்.
இதுதான் பகவத்கீதையின் கடைசி
அத்தியாயத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள கருத்து.
அதுமட்டுமல்ல, மொத்த பகவத்கீதையின்
சாரமுமே இதுதான். மேலும், காலம்காலமான
எல்லா ஆன்மீக குரமார்களின்அடிப்படையான
உபதேசமும் இதுதான்.
கிருஷ்ணர் மிக அழகாகக் கீழ்க ண்டவாறு முடிக்கிறார். பகவத்கீதையை
'சுஎல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு
சரணாகதி செய்துவிடு° அழகாக அவர்
சொல்கிறார்.
'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?°°
என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய
ஆளாக வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை
நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி
அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப் படிக்க
வைத்தார்.
வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.
சர்வதர்மான் பரித்யாய மாமேக ம் சர நாம் வ்ரஜ
அகம் த்வ சர்வ ப பேப்யோ மோக்ஷயிஸ்யாமி மா சுகா
தர்மம் என்று எதை நீ தெரிந்து வைத்திருக்கின்றாயோ, வாழ்க்கை என்று எதைப்புரிந்து வைத்திருக்கின்றாயோ, என்னவெல்லாம் தெரியும் என்று நீ நினைக்கின்றாயோ, அத்தனையையும் விட்டுவிடு. எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சரணாகதி ஆகி விடு. உனக்குத் தெரிந்தவையெல்லாம், வெறுமே உனது பட்டறிவுதான் தவிர வேறில்லை. அவை எல்லாம் வெறுமனே நீங்கள் அறிந்தவை தானே தவிர உண்மையில் அதைப் பற்றியது அல்ல.
உண்மையில், ஞானமும், சத்தியமும் இரண்டுமே அறியாதவற்றைப் பற்றியதுதான். அவ்வளவுதான். நமக்குத் தெரிந்த எதுவும் நம்மை தவிர இறுதி சத்தியத்தை நோக்கி எடுத்துச் செல்வதில்லை. நம் மூளை சார்ந்த அறிவு, நாம் எதைப்பற்றி மிகுந்த பெருமை கொள்கிறோமோ அந்த அறிவு, உண்மையில் நாம் பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய உண்மையை நமக்குத் தெரியாதபடி நாம் அறிந்துகொள்ளாதபடி மறைத்து வருகிறது.
பிரபஞ்ச தத்துவவாதி ரீன் டெஸ்கார்ட்ஸ் சொல்கிறார். ‘நான் சிந்திக்கிறே றன், அதனால் உயிரோடு இருக்கிறேன்’’. அவர் ஒரு மனிதர் அல்லது அவர் அவரின் எண்ணங்களாலும் மனத்தினாலும் உயிர் வாழ்ந்தார் என்பதில் எந்த சந்தேகமுமில்லை எப்படி இருந்தாலும், மனம் என்பது உயிரோடு இருப்பதற்கான அளவுகோல் அல்ல.
நாம் என்னவாக இருந்தாலும் நம் எண்ணங்களை வைத்து ஒன்றும் செய்யமுடியாது. நாம் நம் எண்ணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள். நம் எண்ணங்கள் மட்டுமே நம்மைக் கட்டுப்படுத்தியது என்றால் நாம் வெறும் ஒரு உடல் சார்ந்த எந்திரம் மட்டுமாக இருப்போம்.
மிருகங்களுக்கு மனிதனைவிடக் கூர்மையான நுண்ணறிவு உள்ளது. அவை மனிதனைப் போல் மனதைக் கற்பனைகளால் நிரப்பிக் கொள்ளாமலே, இயற்கையோடு ஒட்டி வாழ்கின்றன.
|
இருபத்தைந்து வருடம் | 'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
இதை நாம் படித்துப் புரிந்துகொள்வதால், இந்த அறிவை நாம் பெறமுடியும்.
‘ஸ்தோத்திரங்கள்’ என்பவை இதய ரீதியாகவும், பக்தி மூலமாகவும் புரிந்து கொள்ளலாம்.
‘சூத்திரங்கள்’ எனப்படுபவை, இருப்பின் மூலம் அறியப்படவேண்டியது. உள்மையத்திற்குச் செல்வதற்குத் தேவையானவற்றை தியான நுட்பங்களால் பெறலாம்.
கடவுளைப் பற்றிய அறிவு கூட எவனும் மூளை சார்ந்த, மனம் சார்ந்த அறிவாக மட்டுமே இருக்குமானால், அதுவும் பந்தத்தைத் தான் ஏற்படுத்தும். ஏன் என்றால் நாம் கடவுளைப் பற்றி அறிந்திருப்போமே தவிர கடவுளை அறிந்திருக்கமாட்டோம். புரிந்து கொள்ளுங்கள். கடவுளைப் பற்றி அறிதல் வேறு. கடவுளை அறிதல் என்பது வேறு.
நாம் எல்லாவற்றையும் சரணாகதி செய்து விடும்போது, நம்மிடம் கடவுளைப் பற்றி நாம் தெரிந்து கொண்ட கருத்து கூட இருக்காது. அந்த கருத்து எதுவும் நம்மிடம் இல்லாதபோது நாம் கடவுளை அறிவோம். அப்படி இல்லாவிட்டால் நாம் கடவுளைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்வோமே தவிர, உண்மையாக கடவுள்தன்மை என்பது என்ன என்பதைப்பற்றி தெரிந்திருக்க மாட்டோம்.
வார்த்தைகளால் கடவுளை விளக்கவோ, விவரிக்கவோ முடியாது. எந்த ஒரு விளக்கமும் வெளிப்பாடும், கடவுளைப் பற்றிய அனுபவத்தை நோக்கி நம்மை எடுத்துச் செல்லாது. மாறாக, அது எல்லா வெளிப்பாடும் விளக்கமும் மறைந்துவிடும்போதுதான் நிகழ்கின்றது உணரப்படுகின்றது. ஜென் ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். ‘சூரியவை சுட்டிக்காட்டும் விரல் நிலவாக ஆகமுடியாது. அது வெறும் சுட்டிக்காட்டும் கருவி மட்டுமே’¹ அதுபோல கடவுளைப் பற்றிய எந்த ஒரு வார்த்தையுமே, வெறும் சுட்டிக் காட்ட, நினைவூட்டப் பயன்படுத்தப்படும் கருவி மட்டுமே.
மதங்கள் எல்லாமே கடவுளைப் பற்றித்தான் போதிக்கின்றன. கடவுளை எப்படி அறிந்து கொள்வது என்று போதிக்கவில்லை. எல்லா போதன வகுப்புகளும் நாம் கடவுளை அறிந்து கொள்ள உதவவில்லை. மதங்கள் கடவுளைப் பற்றிச் சிலவற்றைச் சொல்லி நமக்குள் ஆசையையும் அச்சத்தையும் தான் விதைக்கின்றன. பட்டினி கிடந்திருக்கலாம். தியானமோ, யோகமோ செய்திருக்கலாம். இது எல்லாமே ஒரு ஒற்றை ரூபாய் கொடுத்து லாட்டரி டிக்கெட் வாங்குவதற்குச் சமம் தான். அதற்குப் பதிலாக நாம் திரும்பப் பெறுவது ஒரு உன்னதமான பரிசு. நாம் என்ன செய்தாலும் அது கனவில் செய்வது போல்தான். அது நம்மை எப்படி கனவுக்கும் அப்பால் எடுத்துச் செல்லும்?
கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்,
'எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சரணடைந்து விடு'°, என்று சரணாகதி என்றால் என்ன அர்த்தம் என்று நாம் முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த வார்த்தையே மனிதர்களை பயமுறுத்துகிறது. ஒன்றை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும், நாம் சரணாகதி செய்யும்போது எதையும் இழந்துவிடப் போவதில்லை. நாம் அடையத் தான் போகிறோம். வேறு சரியான வார்த்தை இல்லாததால் இந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகிறோம்.
முதலில் நாம் ஒன்றை உணர வேண்டும். சரணாகதி செய்ய, அர்ப்பணம் செய்ய நம்மிடம் விலைமதிப்புள்ள எதுவும் இல்லை. நம்மிடம் ஏதோ இருப்பதாக நாம் நினைக்கின்றோம். ஆனால் உண்மையில் நம்மிடம் எதுவும் இல்லை. நாம் வெறுமனே கண்களைத் திறந்து, பார்த்து எல்லாம் தெய்வீகம் என்பதை உணர வே ண்டியது தான். அதுதான் பிரபஞ்சம். நம்முடையது என்று நினைப்பது எதுவும் உண்மையில் இல்லை. 'நான்' என்பதும் 'என்னுடையது' என்பது எல்லாமே உண்மையற்றவை. இதை நாம் புரிந்து கொள்ளும் க்ஷணமே நாம் சரணாகதி செய்து விடுகிறோம். அந்த க்ஷணமே நாம் புரிந்தும் கொள்கிறோம்.
நாம் 'என்னுடையது' என்று எதையாவது சொல்லும்போது, அது சட்டப்பூர்வமாக நம்முடையதாக இருக்கலாமே தவிர, பிரபஞ்ச இருப்பு ரீதியாக அல்ல. சட்டப்படி நாம் ஒரு துண்டு நிலத்தைக் கையகப்படுத்தி வேலி போட்டு வைத்து 'என்னுடையது' என்று சொல்லிக் கொள்ளலாம். ஆனால் இயற்கைக்கு அல்லது பிரபஞ்ச இருப்புக்கு அது தெரிந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஒரு சூறாவளி வந்தால் அது யாருடைய உடமை என்று பார்த்து அடிப்பதில்லை. அதற்கு சட்டம் தெரியாது. சூறாவளி மற்றவர் உடமையில் பாதிப்பை ஏற்படுத்த சட்ட ரீதியாக
'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'' என விசாரித்ததற்கு, 'நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.
சொந்தமானதல்ல. 'பிராணன்' நின்று விட்டால் நீ ங்கள் எதை 'நீங்கள்' என் நம்புகிறீர்களோ அது மறைந்துவிடும்.
இது எப்படி இருக்கிறது என்றால், அஸ்திவாரம் என்னுடையதில்லை ஆனால் வீட்டின் முதல் மாடிமட்டும் என்னுடையது என்று சொல்வது போல் உள்ளது. இது அத்தனையும் பிரபஞ்ச இருப்புக்கு சொந்தமானது. மொத்த உலகத்துக்கே சொந்தமானது. இயற்கைக்குச் சொந்தமானது. ஆனால் அந்த இயற்கையோடு நாம் தொடர்ந்து சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். அடிப்படை அல்லது வேர் ஆக உங்களுக்குள் நீங்கள் நினைக்கும் 'நீங்கள்' உங்களுக்குச் சொந்தமானதே அல்ல.
நமக்குள்ளே சென்று வெளியே வரும் காற்று தொடர்ந்து நிகழ்வதால், நாம் அந்தக் காற்றை நம்முடையது என்று நம்பிக் கொள்கி றோம். இந்த இயற்கையான செயல்பாட்டில் தடங்கல் எதுவுமில்லை. ஒருவேளை, கடவுள் ஏதாவது ஒரு 'வே லைநிறுத்தம்' (ஸ்டிரைக்) அறிவித்தார் என்றால், அப்போது நாம் இந்தக் காற்றைக்கூட நம்முடையது என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. ஒரு க்ஷணம் கடவுள் வேலைநிறுத்தம் செய்தால் கூடப் போதும். அப்போது நாம் புரிந்து கொள்வோம்.
ஆனால் கடவுள் 'கருணாமூர்த்தி' இரக்கத்தின் கடவுள் அவர். அவர் தனது கருணையால், வேலை நிறுத்தம் எதையும் செய்வதில்லை. அதனால் நாம் வாழ்க்கையை நமக்கு நிரந்தரமாய் அளிக்கப்பட்டிருப்பதாக எடுத்துக் கொள்கி றோம். சில விஷயங்கள் நமக்குச் சட்டப்பூர்வமாக நம்முடையவை என்று ஆகிவிடுவதால் நாம் 'நம்முடையது' என்ற கருத்தை மிகவும் திடமாக நம்புகிறோம். ஆனால் 'நான்' மற்றும் 'எனது' என்ற இரண்டு கருத்துக்களுக்குமே அடிப்படை எதுவும் இல்லை.
யாரெல்லாம் கண்களைத் திறந்து உண்மையை உற்றுப் பார்க்கும் புத்திசாலித் தனம்
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
‘சுஏன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?”
என விசாரித்ததற்கு,
‘சுநான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என்
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
உள்ளவர்களோ, அவர்கள் இந்த 'நான்' மற்றும் 'என்னுடையது' என்பது வெறும் நாடகம் என்பதைப் புரிந்து கொள்வார்கள். நீங்கள் எதை 'நீங்கள்' என நம்புகிறீர்களோ அது உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. எந்த க்ஷணம் உள்ளே செல்லும் மூச்சுக்காற்று வெளியே வராது நின்று விடுகிறதோ, அப்போது எல்லாமே முடிந்துவிடுகிறது. 'நான்' மறைந்து விடுகிறது. அடுத்த் க்ஷணம் உங்கள் பெயர் வீட்டுக்கதவிலிருந்து நீக்கப்பட்டு, சுடுகாட்டில் நினைவிடத்தில் பொறிக்கப்பட்டுவிடும். நீங்கள் அந்த க்ஷணம் 'பிணம்' என்று அழைக்கப்படுவீர்கள். நீங்கள் எங்கே நிரந்தரமாக ஓய்வெடுக்க முடியுமோ அங்கே எடுத்துச் செல்லப்பட்டு விடுவீர்கள். அதற்குப் பின் நீங்கள் உங்களுடையது என்று நம்பியிருந்த வீடு கார் எதற்குமே பயன் இருக்காது. அதனால் நாம் எதை 'நான்' என்றும் 'என்னுடையது' என்றும் நம்புகிறோமோ அவை அடிப்படையில்லாதவை.
பலநேரங்களில் நாம் நம்முடையது என்று வைத்துள்ள ஒரு சிறு பகுதி நிலம் கூட, நம்முடையது இல்லை என்று சட்டப்பூர்வமான பத்திரங்களைப் பார்த்தால் (மாறிப்போகும்) நம் வாழ்க்கையும் வெறும் காகிதத்தின் மேல் தான் கட்டப்பட்டுள்ளது. அதேபோல் நம் வாழ்க்கையும், எந்த க்ஷணம் நாம் இதைப் புரிந்து கொள்ளும் புத்தியைப் பெறுகிறோமோ, இந்தச் சத்தியத்தில் விழித்துக் கொள்கிறோமோ, அந்த வினாடி நாம் சரணடைந்து விடுகிறோம். சரணாகதி நமக்குள் நிகழ்ந்து விடுகிறது. எந்த க்ஷணம் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் 'நான்' என்பதும் 'என்னுடையது' என்பதும் எதுவுமில்லை என்று புரிந்து கொள்கிறோமோ அந்த க்ஷணம் நமக்குள் ஒரு பெரும் விடுதலை உணர்வு கிடைக்கிறது. நம்மைத் தொடர்ந்து காப்பாற்றிக் கொள்ள வே ண்டும் என்ற தேவையிலிருந்து விடுதலை அடைந்த உணர்வு ஏற்படுகிறது.
இந்த 'நான்' மற்றும் 'என்னுடையது' என்ற இரண்டு விஷயங்களைப் பிடித்துத் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதுதான் நம் எல்லா உடல், மன வேதனைகளுக்கும் காரணம். நாம் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வும், சொந்தம் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் உணர்வும் தான் எல்லா பிரச்னைகளுக்கும் மூலக் காரணம். மாறாக, நம் இந்த 'நான்' என்றும் 'எனது' என்றும் நம்புகிற விஷயங்கள் உண்மையில் இல்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்டால், நாம் சிரிக்கத் தொடங்கிவிடுவோம். நாம் நம்மை எப்படி ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம், நம் வாழ்க்கையை எப்படி மணற்கோட்டையாகக் கட் டுவதில் சக்தியை வீணடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பது புரிந்து விடும்.
ஒரு சிறிய ஜென் கதை: ஒருநாள் அழியக் கூடியவைதான் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்வதே இல்லை.
மொத்தமுமே சுத்தமாக ஒரு வேடிக்கைதான். எந்த முறையில் நாம் வாழ்ந்தாலும் சரி, எத்தனை கோட்டை நாம் கட்டினாலும் சரி அது நமக்குச் சொந்தமானதல்ல என்று உணர்ந்தால் போதுமானது. நம்முடைய வெளியுலக வாழ்க்கையில் நிகழ்கின்ற எந்த நிகழ்வுகளையும் நாம் பெரிதாக உள்வாங்காமல், அதனால் பாதிக்கப்படாமல், அதற்குரிய அளவுக்குமேல் அதற்கு முக்கியத்துவம் தராமல் இருந்தோமானால், நமக்குள் 'சரணாகதி' நிகழ்ந்துவிடுகிறது.
ஒரு விஷயம் நாம் நினைவுப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டி இருக்கிறது. புலன்களின் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கும் எந்த விஷயங்களையும் உள் வாங்காதீர்கள். முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவைகளாக எடுத்துக் கொள்ளாதீர்கள். வாழ்க்கையை மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக, பொருட்டாக எடுத்துக் கொண்டோமானால், ஒன்றை உறுதியாக நம்பலாம். அதுதான் ஆரோக்கியக் கேடு, உற்சாகமின்மை என்னும் வியாதி எல்லா கடுமைத் தன்மையும் ஒருவித வியாதிதான். எப்போது நீங்கள் இந்த 'நான்' 'எனது' என்பவை 'உண்மை' என்று நினைக்கிறீர்களோ அப்போது உங்களுக்குச் பிரச்னையை உருவாக்கிக் கொள்கிறீர்கள். எப்போதெல்லாம் உங்களுக்குள் இந்த 'நான்' என்ற உணர்வு தலைதூக்குகிறதோ, அப்போது எல்லாம் நீங்கள் வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிச் செல்கிறீர்கள்.
நீங்கள் 'எது' என்று நம்புகிறீர்களோ எதைப் பற்றிக் கொண்டிருப்பதாக நம்புகிறீர்களோ அதற்கு அடிப்படையே இல்லை. சிலநேரம் உங்கள் உடலை நீங்கள் என்று நம்புகிறீர்கள். சில நேரங்களில் உங்கள் மனத்தை நீங்கள் என நம்புகிறீர்கள். மற்ற நேரங்களில் உங்கள் 5 புலன்களையும் நீங்கள் என் நம்புகிறீர்கள். இதில் எதை 'நீங்கள்' என நம்பினாலும் அது அடிப்படையற்றது.
இதில் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும். எதை நீங்கள் 'நான்' என் நம்புகிறீர்களோ அதன் வளர்ச்சி பாதிக்கப்பட்டுவிடும். உங்கள் உடலை நீங்கள் 'நான்' என நம்பினால் நீங்கள் உடலின் வளர்ச்சியைத் தடுத்து விடுகிறீர்கள். காரணம், நீங்கள் மாற்றத்தை விரும்புவதில்லை அதேபோல் மனம்தான்
|
இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஜன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
உடமை பற்றிய கருத்துக்கள், 'நான்' என்ற கருத்துக்கும் முன்பாக எழுகின்றன. அவை மூலாதாரச் சக்கரத்திலிருந்து எழுகின்றன. இச்சை, பேராசை, கோபம் முதலான உணர்ச்சித் தடைகள் எல்லாமே இந்த 'எனது' உடைமை உணர்விலிருந்தே எழுகின்றன.
'என்னுடையது' என்ற உணர்வையும் நான் என்ற உணர்வையும் விட்டுவிடுவது சிரமம், நாம் வளர்க்கப்பட்ட விதம் அப்படி. இருந்தபோதிலும் அது ஒன்றும் முடியாத காரியமல்ல.
நித்யானந்த தியானபீட வாரிசுகள், ஆசிரம பணிகளை மேற்கொண்டு செய்யும் ஆச்சாரியர்கள், மற்றும் பலரும் தங்கள் பெயரை நான் கொடுக்கும் ஆன்மீகப் பெயர்க்கு மாற்றிக் கொள்கின்றனர்.
ஏன் அப்படி மாற்றிக் கொள்கின்றனர். சில நேரங்களில் அறுபது வயதில் கூட மாற்றிக் கொள்கின்றனர். அவர்கள் சொல்கிறார்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் முதன் முதல் ஒரு சுதந்திரமான விடுதலையுணர்வை உணர்வதாக. புதிதாய்ப் பிறந்த ஒரு உணர்வு உணர்கிறார்கள்; கொண்டிருக்கிறார்கள். முதலில் மக்கள் சொன்னார்கள், பெயரை மாற்றிக் கொள்ள விரும்பும் ஆச்சாரியர்கள் கிடைப்பது கடினம், யாரும் தன் சுய அடையாளத்தை மாற்றிக் கொள்ள விரும்பமாட்டார்கள். ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், உண்மையில் நீங்கள் உங்கள் அடையாளத்தை உண்மையாகப் புரிந்து கொண்டால், உங்கள் கடந்த கால அடையாளத்தை விட்டுவிட விரும்புவீர்கள்.
அதேமாதிரி, நாம் நம் உடமைகளையும் அவற்றின்மேல் வைத்துள்ள பற்றையும் விட் டுவிட்டோம் என்றால், விடுதலையை உணர முடியும். நான் பரிவராஜகத்துக்காக வீட்டைத் துறந்து வெளியே சென்ற போது, எதையும் இழந்ததாக உணரவில்லை. இன்று மொத்த உலகமுமே என் வீடாகி விட்டது. அதற்காக எல்லாருமே வீட்டைத் துறந்து சன்யாசிகளாகிவிட வேண்டும் என்று அவசியமில்லை. தொடர்ந்து இந்த உலக வாழ்க்கையில் இருந்து கொள்ளுங்கள். ஆனால் உங்கள் பற்று, கற்பனை, பேராசை, பயம் மற்றும் ஊகங்களை விட்டுவிடுங்கள்.
ஏற்கனவே உங்களிடம் இருப்பதை விடத் தேவையில்லை. உங்களிடம் இல்லாததைத் துறந்தால் போதுமானது. மகிழ்ச்சியை அடைந்து விடுவீர்கள்.
மீண்டும் மீண்டும் கிருஷ்ணர் துறவு பற்றிப் பேசுகிறார். நாம் எப்படி கர்ம பலனைத் கடவுளுக்கு அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். அதற்காகக் கர்மத்தை அதாவது செய்யும் செயல், காரியத்தையேத் துறந்துவிடக் கூடாது என்றும் மேலும் எப்படி நம் எல்லா அறிவையும் செயல்களையும் கடவுளிடம் அர்ப்பணித்துவிட வேண்டும் என்றும் விளக்குகிறார். நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றேதான், அது சரணடைந்து விடுதல் மட்டுமே என்று கூறி அர்ச்சுனனை கடைசி நிமிடத்துக்குத் தயார் செய்கிறார்.
சரணாகதி மூன்று வகைப்படும்.
முதல் நிலை, பட்டறிவுபூர்வமாக நிகழ்வது. நம் பட்டறிவைச் சரணடைய வைப்பது. இது பெரும்பாலான பட்டறிவு பூர்வமான மூளை ரீதியான மக்களுக்கு தலையில் இயங்குபவர்களுக்குச் சுலபமானது. இதற்கு உங்கள் அகங்காரம பழுத்து, முதிர்ந்து உதிர்ந்து விடத் தயாராக இருக்க வேண்டும். எத்தனைக் கெத்தனை அதிகமான தகவல்களை நம் தலைக்குள் சேர்த்து வைக்கிறோமோ அத்தனைக்கத்தனை அது வீங்கி விடும். நம் பட்டறிவினால் நாமே ஒருவித மயக்கத்திலிருப்போம். ஏதோ நம் அறிவுதான் எல்லாம் என்ற ஒரு உணர்வில் மிதந்து கொண்டிருப்போம். அப்போது நாம் சரணடையத் தயாராக இருக்கிறோம்.
அந்த நேரத்தில் யாராவது வந்து மூளை ரீதியான அறிவு வெறும் குப்பை தான் என்று நிரூபித்தால், உண்மையில் முதிர்ந்த அறிவாளிகள் தங்கள் அகங்காரத்தை விட்டு விட்டு அதைப் புரிந்து உண்மையை ஒப்புக் கொண்டுவிடுகிறார்கள். ஆனால் இந்த அரைகுறை அறிவாளர்கள், தம்முடைய அறிவினால் தாம் ஏதோ உயர்வாக இருப்பதாக எண்ணிக் கொள்ளும் அரைகுறை அறிவாளிகளால் உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. உண்மையான பட்டறிவால், நாம் சேர்த்து வைத்த மொத்த அறிவும் வெறும் கானல் நீர், மாயை என்று புரிந்து கொள்ள முடியும்.
இது நடக்கும்போது, அந்த மனிதரால் தன் பட்டறிவை தமக்கு வழிகாட்டும் குருநாதரிடம் சமர்ப்பித்து விட முடிகிறது. நிறைய புத்திப் பூர்வமான ஆன்மீகத் தே டலுள்ள மனிதர்கள் என்னிடம் பலவிதமான கேள்விகளைச் சுமந்துகொண்டு வருகிறார்கள். என்னிடம் சிறிது நேரம் செலவு செய்தபிறகு மிகவும் ஆச்சரியத்தோடு அவர்கள் சொல்கின்றார்கள். தங்களிடம் கேள்விகளே இல்லை. நான் அவர்கள் தே
|
இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, "சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
வலிமை, சக்தியாகும். கிருஷ்ணர் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார். பக்திதான் அவரை அடைய சுலபமான பாதை என்று. வேதநூல்களைப் படிக்கவோ, தியான நுட்பங்கள் கற்றுக் கொள்வது பற்றியோ கவலைப்படத் தேவையில்லை. சடங்குகள் செய்யவும் தேவையில்லை. கிருஷ்ணர் சொல்கிறார் ‘சுஎன்னை, என் மீது, என் மீது மட்டும் பக்தி செய்யுங்கள் நான் உங்களைப் பார்த்துக் கொள் வேன்.
மூன்றாவது நிலை, இறுதி நிலையான
சரணாகதி. உணர்வுப் பூர்வமாக சரணடைதல்.
இது நடக்கும்போது, ஞானமடைதல் நடக்கிறது.
ஞானமடைதல் நடக்கும்போது உணர்வுப் பூர்வமான
சரணாகதி நடக்கிறது.
மகாபாரதப் போர் முடிந்தபிறகு, அர்ச்சுனனும், கிருஷ்ணரும் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். கிருஷ்ணர் ஒரு பறவையைச் சுட்டிக்காட்டி,சுஅர்ச்சுனா, அந்தப் பச்சைக் காக்காவைப் பார்சு என்கிறார். உடனே அர்ச்சுனா, ‘சுஆமாம், கிருஷ்ணா, நான் பச்சைக் காகத்தைப் பார்க்கின்றேன், என்கிறார்.
கிருஷ்ணர் உடனே சொல்கிறார், ‘சுநீ எத்தனை பெரிய முட்டாள். காக்கா எப்படி பச்சை நிறத்ததில் இருக்கமுடியும்சு என்கேட்கிறார்.
அதற்கு அர்ச்சுனர், ‘சுகிருஷ்ணா, நீ பச்சைக் காக்காவைப் பார் என்று சொன்னபோது, நான் உண்மையில் அந்தக் காக்கா பச்சையாய் இருப்பதைப் பார்த்தேன் என்று பதில் சொல்கிறார். அதுதான் அர்ச்சுனனின் சரணாகதி நிலை. குருநாதர் கிருஷ்ணர் என்ன சொன்னரோ, அதை அர்ச்சுனன் பார்த்தான். இதுதான் சரணாகதியின் இறுதி நிலை.
உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் ஆச்சரியமாகத் தெரியலாம். அதாவது ஒரு ஞானிக்குத் தான் விரும்புவதைச் செய்வதற்கான சுதந்திரம் கிடையாது. அவர் எது செய்தாலும், அது அந்த பராசக்தியின், இறைசக்தியின் சித்தப்படிதான. அது அவர் அந்த வழிநடத்ததிலாகக் கூறிக்கொண்டால், அது அவமரியாதை ஆகும்.
நீங்கள் பல லட்சக்கணக்கான மக்கள் இருக்கின்ற அதே நிலையில் இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் 'ரஜஸ்° நிலையில இருக்கிறீர்கள். அதன் வெளிப்பாடுதான் அமைதியின்மை, வேகம், உணர்ச்சிகள் எல்லாமே. இந்த நிலை தவறில்லை. ஆனால் இது நீங்கள் இன்றும் புலன்களின் பிடியில் இருக்கிறீர்கள் என்பதபுதான் இதன் பொருள். அதாவது, உங்கள் புலன்கள் உங்களைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன. நீங்கள் அவற்றைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை. நீங்கள் இன்றும் உங்கள் விளிம்பில்தான் இருக்கிறீர்களே தவிர மையத்தில், ஆன்மீக மையத்தில் இல்லை.
உண்மையில் ஆன்மீகம் நிகழ, நீங்கள் உங்கள் மையத்துக்கு செல்லவேண்டும். அதுதான் 'நீங்கள்° இருக்குமிடம், நீங்கள் புரிந்துகொள்ளுங்கள். 'நீ ங்கள் 'நான்° கிடையாது. 'நாங்கள்° என்று இப்போதுகூட நீங்கள் சுயநலமற்றவர் போன்றும் பல சமூகப் பணிகள், தொண்டுகளில் ஈடுபடலாம். ஆனால், அதில் எந்த அர்த்தமுமில்லை. நீங்கள் அதற்கான பலன் மற்றும் புகழை அடையும் வரை உங்களுக்கு அவற்றால், எந்த மதிப்புமில்லை என்றால் நீங்கள் யாருமறியாமல் எந்த நல்ல காரியமும், தொண்டும் மற்றவர்களுக்குச் செய்யப் போவதில்லை.
நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருந்தால், இறந்தகாலமோ அல்லது எதிர்காலமோ எதுவும் அவசியமில்லை. எதிர்காலத்தைப் பற்றிய லட்சியங்கள், கடந்தகால துக்கம், குற்றவுணர்வு இவற்றுக் கெல்லாம் இடமேயில்லை. நிகழ்காலத்தில் இருப்பது 'சாத்வீகம்° அதாவது வருவதை ஏற்றுக்கொள்ளும்தன்னை இருக்கும். அதற்குமேல் நீங்கள் அமைதியற்று இருக்கமாட்டீர்கள் ஆனால் உங்கள் மையத்தில் நிலைபெற்று இருப்பீர்கள். நீங்கள் செயலாற்றுவீர்கள். ஆனால் பலனைப்பற்றிக் கவலைப்படமாட்டீர்கள். முடிவு எதுவாக இருந்தாலும், அதை அளவிட்டு, வெற்றி அல்லது தோல்வி என்று கருதிக்கொண்டிருக்கமாட்டீர்கள். எது நடக்கவேண்டுமோ அது நடக்கிறது. அவ்வளவுதான்.
நீங்கள் சரியான பாதையில் இருந்தால், அந்தப் பாதைதான் கருத்திலிருக்கவே வண்டும். செல்லவேண்டிய இடம் அல்ல. செல்ல வேண்டிய இடம் உங்கள் குறிகே காளாக இருக்குமானால், உங்கள் பாதை சரியாக இருக்கும். வாய்ப்பு இல்லை. பாதையில் கவனம் செலுத்தினீர்கள் என்றால், நீங்கள் அடையும் இலக்கு சரியாகவே இருக்கும். எந்த மனப்பான்மையில் நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்பதை எப்படி அறிவது?
தயவுசெய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் கடந்தகால துக்கம், துயரம், குற்றவுணர்ச்சி இவற்றைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தால், நீங்கள் சரியான பாதையில் இல்லை. மக்கள் தாங்கள் கடந்தகால சம்பவங்களிலிருந்து விடுபட்டு விட்ட மாதிரியும், இனியும் அந்த நிகழ்ச்சிகள் அல்லது தமக்குத் தவறு செய்த நபர்களோ தங்களைப் பாதிக்காதவாறு காட்டிக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் பழைய சம்பவங்களை நினைத்தாலோ, சம்பந்தப்பட்ட மனிதர்களைப் பார்த்தாலோ இவர்களின் இரத்த அழுத்தம் ஏறிவிடும். உங்கள் உடம்பு பொய்சொல்லாது. உங்கள் குரல் கீச்சி டும். குறைகூறத் துவங்கிவிடுவீர்கள். இந்த மனிதர்கள், சம்பவங்கள் உங்களைத் துன்புறுத்தும் என்னதான் இவர்கள் ஒப்புக்கொள்ள மறுத்தாலும் உண்மை அதுதான்.
சத்தியத்தை, நடைமுறை வாழ்க்கையை மறுப்பது, கடந்தகாலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் வேரூன்றியிருப்பதுதான் அடையாளம். மறுப்பதில் உள்ள பிரச்சனை என்னவென்றால், மற்றவர் சொல்வதை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டீர்கள். உங்கள் சொந்த அறியாமையில் உங்கள் கண்கள் மறைக்கப்பட்டுவிடும். துரியோதனனைப்போல். 'அகங்காரம்' தான் 'ஏற்றுக்கொள்ளாமை' யின் அடிப்படைக்காரணம், ஏனென்றால், நீங்கள் கடந்தகாலம் உங்களைத் துன்பதிலாழ்த்துகிறது என்ற ஒப்புக்கொள்வதைப் பலஹீனம் என்று உணர்கிறீர்கள். துரதிருஷ்டவசமாக, அதனை அடக்கி வைப்பதன் மூலம் பலஹீனங்கள் மறைவதில்லை. மாறாக அவை இன்னும் அதிகம் கெடுதலாக தீமை விளைவிப்பவையாக மாறுகின்றன.
நீங்கள் அகங்காரத்தின் காரணமாக உங்களையே ஏற்றுக் கொள்ள முடியாதவராக, அங்கீகரிக்க முடியாதவராக இருந்தால், குருவின் செயல்பாட்டை நீ ங்கள் 'அனுமதிக்க முடியாதவராகிவிடுவீர்கள். அப்போது குருநாதரும் உங்களுக்கு உதவ முடியாது.
நீங்கள் எப்படி இந்த சம்ஸ்காரங்களை வெளிக்கொண்டு வந்து அவற்றைக்கரைப்பது என்பது இரண்டாம் அல்லது மூன்றாம் நிலை. ஆனந்த வாழ்வியல் வகுப்புகளில் கற்றுத் தரப்படுவீர்கள். ஒருவர் திரும்ப அந்தப் பழைய
|
இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
நேரத்தையோ செலுத்தி அந்தச் செல்வத்தை அடையமுடியாது.
ஒரு சில நாட்கள், முடிவைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் வேலை செய்து பாருங்கள். என்ன செய்யவேண்டுமோ அதைச் செய்துவிட்டு, முடிவைப்பற்றி அலட்டிக்கொண்டிருக்காமல் அது நீங்கள் விரும்பும்வகையில் என்றே எண்ணிக்கொண்டிருக்காமல் இருங்கள். வெறும் செயலில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துங்கள். செய்து பாருங்கள். இதை ஒரு மூன்று அல்லது நான்கு நாட்களுக்கு.
மோசமாக எதுவும் நிகழ்ந்து விடாது. மூன்று அல்லது நான்கு நாட்களுக்குள் எது நடந்தாலும் உங்களுக்கு நல்லதாகவே இருக்கும். நீங்கள் ஒரு தளர்வான மனநிலையோடும், என்ன செய்யவேண்டுமோ அதில் உற்சாகமாகவும், சக்தியோடும் ஈடுபடுவீர்கள்.
அந்த செயலில் கவனமாய் இருப்பது என்பது நிகழ்காலத்தில் இருக்கவேண்டியதே! நிகழ்காலத்தில் இருக்கும்போது நீங்கள் நிஜத்தில் இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் சொல்லலாம். எதிர்காலத்தைத் திட்டமிட்டு, அதை நிஜமாக்க கடினமாய் உழைப்பதாக. ஆனால் உழைக்கும்போது நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருக்கிறீர்களா அல்லது கடந்த கால குற்றவுணர்விலோ அல்லது எதிர்காலக் கற்பனையிலோ இருக்கின்றீர்களா. நீங்கள் சரியான பாதையில் இருக்கின்றீர்களா என்பதை உங்கள் பதிலைப் பொறுத்தது.
துயரங்கள், கற்பனைகள் இதோடு கலந்துவிட்ட அகங்காரம் ஆபத்தானது. இது தான் துரியோதனனின் மனநிலை. ஹிட்லர், ஸ்டாலின், சதாம் இவர்கள் இந்த ஒரு மனநிலையிலிருந்ததால்தான் இத்தனை பெரிய அழிவை சரித்திரத்தில் உண்டாக்கினார்கள். மற்றவர்கள் இந்த மனநிலையில் இருப்பார்களே ஆனால் உலக அளவில் இல்லாவிட்டாலும், மற்றவர்க்குத் தீங்கு விளைவிப்பவர்களாகத் தான் இருப்பார்கள். இவர்கள் எல்லாருமே எதிர்காலம் பற்றி ஒரு கற்பனையை வைத்துக்கொண்டு அதற்காகக் கடுமையாக உழைத்தவர்கள்தான். ஆனால் அவர்கள் அகங்காரத்தைப்பற்றியும், அதைப் பூர்த்தி செய்துகொள்வதிலுமே இருந்ததால் அவர்களது மனம் கடந்த காலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் மாறிமாறி இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. கவனம் முழுதுமே துக்கம், துயரம் அல்லது கற்பனையிலேயே இருந்தது.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பலன்தான் எங்களுக்குத்
ஞானமடைந்த ஒருவர் எப்போதும் நிஜத்தில், தன்னை அறிந்தவராக இருக்கின்றார். அந்த நிலையில் அங்கே சுய முரண்பாடு எதுவுமில்லை. இது துரியோதனனைப் போலில்லாமல், அகங்காரமற்றநிலை. இந்த இரண்டு நிலையிலுமே, விருப்பத்துக்கும், முடியும் என நம்பப்படுவதற்கும் இடையே முரண்பாடு இல்லாததால் விருப்பம் நிஜமாக மாறுகிறது.
இந்த இரண்டு நிலை தவிர மற்ற எல்லா நிலைகளிலுமே நிகழ்கால நிஜத்து க்கும், எதிர்கால விருப்பத்துக்கும் இடையே முரண்பாடு இருக்கின்றது. இந்த முரண்பாடு எந்த ஒரு முறையும் வேலை செய்வதற்கு, பலன் தருவதற்கு தடையாக உள்ளது. எப்படித்தான் தீவிரமாக பாவனை செய்து பார்த்தாலும் பலனளிப்பதில்லை. விருப்பம் நிஜமாக மாறவேண்டுமானால் விருப்பத்தை நிஜத்தோடு ஒன்றச் செய்யே வண்டும். இது தியானத்தால் ஏற்படும். மிக உயர்ந்த விழிப்புணர்வு நிலையில் மட்டுமே நிகழும்.
தியான நிலையில் நீங்கள் பிரபஞ்ச சக்தியிடத்தில் இருக்கிறீர்கள். நீங்களும் பிரபஞ்சமும் ஒரே சக்தி. இந்த சக்தி உங்களை வழிநடத்தும். எதை ஆழமாகத் தே தடுகிறீர்களோ, அது நடக்கும். உண்மையில் நீங்கள் தியான நிலையிலிருந்தால், உங்களுக்குள் தேடல்கள் இருக்காது. எது நடந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதே.
உண்மையில் நீங்கள் ஒரு கடவுள்சக்தி இருக்கின்றது என்று நம்பினால், உங்களுக்கு நீங்களும் அதன் ஒரு பகுதி என்று தெரியாவிட்டாலும் கூட, அந்த சக்திக்கு நீங்கள் கேட்பதைத் தர சக்தியிருப்பதாக நம்பி பிரார்த்திக்கும் நீங்கள் ஏன் அதற்கு உங்களுக்கு எதைத் தரலாம் என்றும் எப்போது தரலாம் என்றும் முடிவு செய்யும் சக்தியும் இருக்கிறது என்று நம்ப மறுக்கிறீர்கள்?
இந்த ஒரு புரிந்து கொள்ளுதல், நீங்கள் எதிர்காலத்தைப் பார்க்கும் முறையையே மாற்றி அமைக்கும். உங்கள் வாழ்க்கையும், உங்கள் அதிர்ஷ்டத்தையும் வழிநடத்த ஒரு உயர்ந்த மோன சக்தி இருக்கின்றது. நீங்கள் செய்யவேண்டியதெல்லாம் அந்த பராசக்தியிடம் நம்பிக்கை வைப்பது ஒன்றே!
18.1 அர்ச்சுனனண் சொன்னார். 'சுகிருஷ்ணா,கேசி என்ற அரக்கனைக் கொன்றே
இருபத்தைந்து வருடம்
‘சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?” என
விசாரித்ததற்கு, ‘சுநான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
ஒரு சிறிய கதை
ஒரு மனிதர் வக்கீலின் அலுவலகத்திற்கு தொடர்பு கொண்டு தன் முன்னாள் மனைவியின் வக்கீலிடம் பேசவேண்டுமென்று சொன்னார். அந்த வக்கீலின் காரியதரிசி சொல்கிறார், 'சுவருந்துகிறேன். அந்த வக்கீல் நேற்று இறந்துவிட்டார்.
மனிதர் தன் வருத்தத்தைக் தெரிவித்துவிட்டுத் தொலைபேசியை வைத்துவிட்டார். 10 நிமிடம் கழித்துத் திரும்ப அதே அலுவலகத்துக்குக் கூப்பிட்டு, தன் முன்னாள் மனைவியின் வக்கீலோடு பேச வேண்டுமென்று கூறினார். அந்த உதவியாளர் திரும்பவும், 'சு நான் 10 நிமிடத்துக்கு முன்புதானே சொன்னேன், அவர்நேற்றிரவுஇறந்துவிட்டார்'"என்று கூறினார். இவரும் நன்றி சொல்லி வைத்துவிட்டார்.
திரும்பவும் 10 நிமிடம் கழித்து, அதே அலுவலகத்துக்குக் கூப்பிட்டு, தன் முன்னாள் மனைவியின் வக்கீலைக் கேட்டார்.அப்போது அந்த உதவியாளருக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. சற்றுக் காபத்தோடு, 'சுநான் முன்பே சொன்னேன். அவே ராடு பேச முடியாது. இறந்துவிட்டார். உங்களுக்கு புரியவில்லையா? என்று. இந்த மனிதர் சொல்கிறார், 'ஆம். எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் அதைத் திரும்பத்திரும்ப கேட்க சந்தோஷமாய் இருக்கிறது. அதனால் தான் திரும்பத் திரும்பக கூப்பிடுகிறேன்''.
அதுபோல, நமக்கு புரியவில்லை என்பதல்ல: திரும்பத் திரும்பக் கேட்பது சந்தோஷத்தைத் தருகிறது என்பதுதான். அதுபோல் அர்ச்சுனன் திரும்பத் திரும்ப அதே உண்மையைக் கேட்க விரும்புகிறான்.
அர்ச்சுனன், ஒருவர் தன் எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்ய விரும்புகிறார். துறவு என்பதன் சாரம் என்ன என்றறிய விரும்புகிறார்.
இந்தியாவில் ஒரு சந்நியாசிக்கும், சாதாரண பிச்சைக்காரருக்கும் வித்தியாசம் கண்டுபிடிப்பது சி ரமம். இருவருமே யாசிக்கிறார்கள். இருவருமே மிகக் குறைவான உடமைகளை வைத்து இருக்கிறார்கள். இருவருமே வீடில்லாதவர்கள். அதனால் பெரும்பாலான மக்கள் சந்நியாசிகளையும் பிச்சைக்காரர்களாக கருதி விரட்டியடித்து விடுகிறார்கள். இது தென்னிந்தியாவில் குறிப்பாகத் தமிழ்நாட்டில் அதிகம். ஏனென்றால் இங்கே இந்து மதம், ஆன்மிகம் இவற்றுக் எதிரான கொள்கை அதிகம் பரப்பப்பட்டுவிட்டது.
‘சுநான் என் சீடர்களிடம் சொல்கிறேன்°° பிச்சைக்காரர்களைக் கூட, அவர்கள் காவியணிந்த சந்நியாசிகளா என்ற சந்தேகம் ஏற்படுமானால், அவர்களைத் துறவிகளாக நடத்துங்கள். உங்களிடம் பணம் இருந்தால் அவர்க்குத் கொடுப்பதில் என்ன தீங்கு நடந்துவிடப் போகிறது?
சில மனிதர்கள் உடனே சொல்கிறார்கள்,
‘சுஆனால் சுவாமிஜி, அவர்கள் எங்களை
ஏமாற்றுகிறார்கள்.°°
இருந்தால் என்ன? ஏமாறுங்கள். அவ்வளவுதான். கொடுக்கும்போது நிபந்தனை ஏதுமின்றிக் கொடுங்கள் அல்லது கொடுக்காதீர்கள். நிபந்தனை ஏதுமின்றிக் கொடுத்தால், எதையும் பதிலுக்கு எதிர்பாராமல் கொடுத்தால், துறவிக்கும், பிச்சைக்காரருக்கும் என்ன வித்தியாசம் உள்ளது? துறவி ஆசீர்வாதம் செய்வார். அந்த ஆசீர்வாதத்துக்குப் பலனிருக்கிறது என நீங்கள் நினைத்தால், அந்தப் பிச்சைக்காரரின் ஆசீர்வாதத்துக்குப் பலனிருக்கக் கூடாதா என்ன? அதுமட்டுமின்றி காவி அணிந்திருக்கும் சந்நியாசி உண்மையில் துறவு வாழ்க்கைதான் வாழ்கின்றார் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பலன்தான் எங்களுக்குத்
பல நேரங்களில் மக்கள் சந்நியாசிகளுக்கு எதனால் கொடுக்கிறார்கள் என்றால் அவர்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்ற கட்டுறு மனப்பாங்கு இருப்பதாலும், மறுத்து சொல்ல பயந்துபோய்க் கொடுக்கிறார்கள். அந்த சந்நியாசி சாபம் கொடுத்துவிடப் போகிறார். அதனால் ஏதும் பிரச்சனை வந்துவிடும் என்று பயந்து போய்க்கொடுக்கிறார்கள். அது சந்நியாசிக்கு தருவது காப்பீடு செய்வது போலாகிவிட்டது. இவை எல்லாம் பிரபஞ்ச பதிவேட்டில் எழுதப்பட்டு தீர்ப்பு கொடுக்கும் நாளில் அதை வைத்து சொர்க்கம் அல்லது நரகம் என்று தீர்ப்பிடப்படும் என நீங்கள் நம்புகிறீர்கள்.
தயவுசெய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள். சொர்க்கம் அல்லது நரகம் என்று எதுவும் கிடையாது. இதெல்லாம் வெறும் கட்டுக்கதைகள். நரகத்தைப் பற்றிய பயத்தாலும், சொர்க்கத்தைப்பற்றிய ஆசையாலும் உங்களை கட்டுப்படுத்தி வைத்துக்
அகங்காரம் இருட்டு போன்றது. அதற்குள் ஏதும் இருப்பு கிடையாது. ஆனால் இருட்டை நீங்கள் நீக்க வேண்டுமானால், வெளிச்சத்தை எடுத்து வந்தால் மட்டுமே நீ க்க முடியும். அந்த வெளிச்சம், இருட்டை இயல்பாக, எளிதாக போக்கி விடுகிறது. அதேபோல்தான் அகங்காரமும். அதுவும் நம் இருப்பைப் பற்றிய அறியாமையினால் ஏற்பட்ட இருட்டுதான். நாம் இந்த கற்பனையான அகங்காரத்தால் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதி என்பதை அறியத் தவறிவிடுகின்றோம். மற்ற உயிர்கள் மீது நாம் காட்டும் அன்பானது வெளிச்சமாகி, இந்த அகங்காரம் என்னும் இருட்டை அழிக்கிறது. உங்கள் அகங்காரம் விழத் தொடங்கும் போது நீங்கள் ஆன்மீகத்தில் எழுகிறீர்கள்.
ஒரு குருவுக்கும் சீடருக்குமிடையில் அமைதியாக வார்த்தையின்றி மௌனமாகப் பரிமாற்றம் நடக்கும்போது, மனதுக்கும் மனதுக்குமாக அல்லாமல் இதயத்துக்கும் இதயத்துக்குமிடையில் நடக்கும்போது, அகங்காரம் விழுகிறது. குருவும் பேசுவதில்லை. சீடரும் பேசுவதில்லை. இருந்தாலும் எல்லாம் சொல்லப்படுகிறது. எல்லாம் அறியப்படுகிறது. எதுவுமே சொல்லப்படுவதில்லை. எதுவுமே கே ட்கப்படுவதில்லை. இருந்தாலும் எல்லாமே புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது.
குரு - சிஷ்ய உறவுதான் இந்த பிரபஞ்சத்தில் மிகவும் புரியாத புரிபடாத ஒரு விஷயம். அது வெறும் மூளை ரீதியாக புரிந்து கொள்ளப்பட முடியாத, தர்க்க ரீதியாக நிரூபிக்க முடியாத ஒரு விஷயம். குருநாதரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அதன் மூலம் தர்க்க ரீதியாகப் புரிந்து கொண்டு சந்யாசி ஆகிறவர்கள் வெறும் விளிம்பில்தான் இருக்கிறார்கள். உண்மையான சீடர்களுக்கு குருவின் வார்த்தைகள் தேவையில்லை. குருவே போதுமானவராக இருக்கின்றார்.
உண்மையான சீடர் அன்பில் விழுந்து விடுகிறார். அது ஒரு புரிந்து கொள்ளுதல், வார்த்தைகளை நம்புவதன் மூலமோ நடப்பதல்ல. அது புரிந்து கொள்ளுதலுக்கப்பாற்பட்ட ஒரு விஷயம். அதனால்தான் ஒரு உண்மையான சீடரால், தனக்குள் என்ன நிகழ்ந்தது என்பதை யார்க்கும் கூட முடிவதில்லை. எல்லாரும் அவர்க்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது என்றும் அவர் 'ஹிப்னாடிசம்' செய்யப்பட்டுவிட்டால், அரவ் சுயகட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்று நினைத்துக் கொள்கின்றனர். அப்படி நினைக்கிற மனிதர்களைக் குறை கூட முடியாது. முழு தவறும் சிஷ்யருடையதே. அவரால் இதை விளக்கிச் சொல்ல முடியாது. சீடரால் விளக்க முடியாததும் தவறில்லை
'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என
விசாரித்ததற்கு, "சுநான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
இருபத்தைந்து வருடம் இவற்றை விட்டுவிடக் கூடாது. அவை செய்யப்பட வேண்டும். தியாகம், நற்பணி, தவம் இவை ஒருவரை தூய்மைப்படுத்துகிறது.
18.6 அர்ச்சுனா, எல்லா கடமைகளும் நிறைவேற்றப்படவேண்டும். அதனால் ஏற்படும் பலனை எதிர்பார்க்காமல் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். அதுதான் என் கருத்து.
கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்:
பரதா, சுஇப்போது 'துறவு' பற்றிய என் தீர்ப்பைக் கேள். துறவு பல வகைப்பட்டது. நான் அதைப்பற்றிய உண்மையை விளக்குகிறேன்" அதன்பின் 'அவர்' ஆரம்பிக்கிறார்:
பகவான் சொல்கிறார், சுசில குருமார்கள் தாங்கள் பொருள் சார்ந்த ஆசைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட செயல்களை விட் டுவிடுவதையே துறவு என்று சொல்கிறார்கள்'. சிலர் செயல்களின் பலனை விட்டுவிடுவதே 'துறவு' 'தியாகம்' (ண)துர்சஞ்) என்கிறார்கள். எனவே சிலர் செயல்புரிவதை விடுவது தியாகம் என்கிறார்கள். சிலர் செயலின் பலனை விடுவது தியாகம் என்று சொல்கிறார்கள்.
கிருஷ்ணரின் அளவிற்கு கருணைநிறைந்த குரு வேறு யாருமில்லை. அவர்தான் இறுதியான குருநாதர். அவர் வெறுமே உபதேசம் செய்வ தோடு விடுவதில்லை. அவர் சொல்வதை நம்புவது மக்களுக்குச் சிரமம். அதிக காலம் தேவைப்படும் நம்புவதற்கு. அதனால் அவர் அதற்குத் தர்க்க ரீதியான விளக்கங்கள்தருகிறார். மீண்டும் மீண்டும் அவர் அர்ச்சுனனுக்குத் தெளிவுபடுத்த முயற்சி க்கிறார். அவருடைய நிலையிலிருந்து அர்ச்சுனனின் நிலைக்கு இறங்கி வரவேண்டிய அவசியம் கிருஷ்ணருக்கு இல்லை. அவர் சுஇதுதான் உண்மை. விரும்பினால் நீ பின்பற்று. இல்லாவிட்டால் போய்விடு" என்று சொல்லிவிடலாம். ஆனால் அவர் அப்படிச் செய்யவில்லை. அவர் கருணை வடிவானவர். மீண்டும் மீண்டும் அவர் இறங்கிவந்து உண்மையைப் படிப்படியாக விளக்குகின்றார்.
சிலர், ஏதாவது விலங்குகளைக் கடவுளுக்கு பலிகொடுக்க மதச் சடங்குகளை பரிந்துரை செய்கின்றார்கள். மற்ற சிலர் அதைத் தவறு என்கின்றார்கள். அதேபோல், ஒரே விஷயத்துக்கு வேறு வேறு கருத்துகள் ரிஷிகள் பலராலும் சொல்லப்படுகின்றன.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பண்தான் எங்களுக்குத்
அளிக்கப்படுவதால் உயர்ந்த பரிணாமத்துக்குச் செல்கிறது என்று நம்பத் தயாராக இல்லை. இந்த சடங்குகளின் உட்கருத்து இழக்கப்பட்டு, அது கடமைக்கு நிறை வேற்றப்படுவதால், நம்மால் அதில் உள்ள வலிதான் உணரப்படுகிறதே தவிர, அதன் நோக்கம் புரிபடவில்லை.
இங்கே கிருஷ்ணர் ஐயாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்த உண்மைகளைப் பற்றிப் பேசுவதைப் புரிந்துகொள்ளுதல் வேண்டும். அப்போது, இந்த சடங்குகள் எல்லாம் ஒரு புரிந்து கொள்ளுதல் மற்றும் விழிப்புணர்வோடு செய்யப்பட்டன.
முந்தைய காலத்தில் 'அசுவமேத யாகம்' என்று ஒரு யாகம் நடத்தப்படும். அதில் அரசர் தன் விலை உயர்ந்த குதிரையை எதிரி நாட்டு எல்லையில் செல்லவிட்டு, அந்தக் குதிரையை யாராவது தடுத்து நிறுத்தினால் போர் புரிந்து அந்த நாட்டைத் தன்னுடன் சேர்த்துக் கொள்வார். அந்தக் குதிரை எந்த எந்த நாட்டுக்குள் யாரும் தடுப்பாரின்றி சென்று வந்ததோ அந்த நாடுகள் அந்த அரசரின் ஆட்சியை ஏற்றுக் கொள்ள வே ண்டும். இந்த யாகம் முடிந்தவுடன் நாடு திரும்பிய குதிரை அந்த யாகசாலையில் நெருப்பின் முன்பு பலியிடப்படும். அந்தக் குதிரையின் ஆன்மா இன்னும் உயர்ந்த பரிணாமத்தை அடையும் என்ற நம்பிக்கையில் இது நடத்தப்பட்டது. இது அந்தக் குதிரைக்கு ஒரு ஆசீர்வாதமே தவிர தொல்லை ஆகாது என்று கருதப்பட்டது. ஆனால் இந்த விஷயங்கள் நாளுக்கு நாள் மாறி இன்றைய நாகரீக உலகில் தவறானவையாகக் கருதப்படுகின்றன.
இதுதான் நாம் இந்த வேள்விகள், சடங்குகள் பற்றி இதிகாசங்கள் இராமாயணம், மகாபாரதம் மூலம் தெரிந்து கொள்வது. 'உபநிடதங்கள்' இந்த சடங்குகளின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. வேத நூல்களில், சூரியனின் மீது தியானிக்கும் உள்ளுலக 'அசுவமேத யாகம்' பற்றிக் குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன.
இப்போது, நமது காலத்தில், தியாகம் என்பது சுயநலமற்ற சேவையைக் குறிக்கிறது. நாம் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் பிறருக்குச் செய்கின்ற எதுவும் தியாகமாகிறது.
துரதிருஷ்டவசமாக சேவையில் ஈடுபடும் பலர் தங்கள் புகைப்படங்கள்
இருபத்தைந்து வருடம்
'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என
விசாரித்ததற்கு, 'நான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
இது ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளப் பட வேண்டும். அது ஆன்மீகமாகட்டும் அல்லது வெளிஉலக செயலாகட்டும், நீங்கள் ஒரு இலக்கு அல்லது நோக்கம் வைத்துக் கொண்டு செய்யும் வரை, அது கஷ்டமாகவே இருக்கும். நீங்கள் தளர்வாக இருக்கவே முடியாது. இதைத் தெளிவாக தெரிந்து கொள்ளுங்கள். வாழ்க்கையின் போக்குக்கு இசைந்து விடுபவர்கள் ஒரே நேரத்தில் உள் உலகம் வெளி உலகம் இரண்டையும் நன்றாக உணர்கிறார்கள். அனுபவிக்கிறார்கள். கிருஷ்ணர் இதுவரை பதி னழு அத்தியாயங்களில் சொன்னதன் தொகுப்பை, சுருக்கமாக இப்போது தருகின்றார்.
நான் 'சரணாகதி' என்பதைப் பற்றி நினைக்கிறே றன் என்று விளக்குகிறேன். அப்போது உங்களால் இன்னும் நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும். இரண்டு கோடுகளை நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
செங்குத்தாக உள்ள கோடு ஆன்மீக வாழ்க்கை. படுக்கைக் கோடு பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கை. இரண்டும் இணைகின்ற புள்ளி, மையம் தான் உங்கள் இருப்புத்தன்மை. இதுதான் உங்கள் இலக்கு. உங்களுக்கு பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கையிலும் ஒரு இலக்கு உள்ளது. ஆன்மீக வாழ்க்கையிலும் ஒரு இலக்கு உள்ளது. உலக வாழ்க்கையில் ஏதாவது ஒரு இலக்கை அடையவேண்டுமானால் அதற்காகக் கடினமாக உழைக்கின்றீர்கள். அப்போது படுக்கைக் கோட்டில் இருக்கிறீர்கள். ஆன்மீக வாழ்க்கையில் இலக்கை அடைய தீவிரமாக உழைக்கின்றீர்கள். யோகம், பிராணாயாமம், பிரத்தியஹரா முதலானவை செய்து பார்க்கின்றீர்கள். நீங்கள் ஆன்மீக நுட்பங்களைப் பயிற்சி செய்கின்றீர்கள். இப்போது நெடுக்குக் கோட்டில் இருக்கின்றீர்கள். அதனால், நீங்கள் உலக வாழ்க்கைக்காக செயல்படும் போது படுக்கைக் கோட்டிலும், ஆன்மீகத்துக்காக செயல்படும்போது நெடுக்குக் கோட்டிலும் இருக்கின்றீர்கள்.
நீங்கள் எதற்காகவாவது செயல்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும் போது, ஏதாவது ஒரு திசையில் கஷ்டபட்டுக் கொண்டிருப்பீர்கள். பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கையில் இருக்கும் போது, ஆன்மீக சோர்வடைய வைக்கிறது. ஆனால் ஆன்மீக வாழ்க்கையில் அதுகூட உங்களுக்குப் புரியாது. இரண்டுமே உங்களை உங்கள் மையத்திலிருந்து விலகச் செய்து விடுகிறது. நீங்கள் உங்களை முழுமையாக சரணடையும் போது, நீங்கள் தளர்வடைகிறீர்கள். அப்போது நீங்கள் வெறும் உடலோ, வெறும் மனமோ அல்ல, செங்குத்துகோடுக்கும், படுக்கைக் கோடுக்கும் இடையில் உள்ள ஒன்றைத் தேர்வு செய்ய வேண்டும் என்பதை திடீரென்று உணர்வீர்கள்.
ஆன்மீகம்
பொருள் சார்ந்த | வாழ்க்கை
இருப்பு
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்நான் எங்களுக்குத்
நீங்கள் உங்களை மனம் என்று நம்பும் வரை, ஏதாவது ஒன்றைத் தேர்வு செய்யத் தூண்டப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருப்பீர்கள். நீ ங்கள் குழப்பத்திலிருப்பீர்கள். ஏனென்றால் மனம் எதையாவது ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கவே விரும்பும். மனம், குழப்பம் இரண்டும் ஒன்றே! மனம்தான் குழப்பம். குழப்பங்கள் அற்ற நிலை ஏற்படும்போது மனம் மறைந்து விடுகிறது. குழப்பம் தலைதூக்கும் வரை, மனம் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கும். எப்போதாவது உங்கள் மனம் குழப்பமில்லாமல் இருக்கிறதா? இல்லை. ஒருபோதும் இல்லை. ஒரு கேள்வி கேட்டால் பதில் சொல்வதற்கும் எத்தனை குழப்பம்; குழப்பத்தில்தான் மனம் ஒளிந்து கொண்டிருக்கின்றது. எப்போதும் இதை தேர்வு செய்வதா அல்லது அதைத் தேர்வு செய்வதா என்ற கவலையில்தான் இருக்கிறீர்கள்.
ஒரு சிறிய கதை:
ஒரு மனிதர் வீட்டில் உட்கார்ந்து சத்தம் போட்டு அழுதுகொண்டு இருந்தார். பொதுவாக ஆண்கள் அழுவதில்லை; அதுவும் சத்தம் போட்டு அழுவது பழக்கமில்லை.
அவர் மனைவி கேட்கிறாள், “ஏன் அழுகிறீர்கள்?”
அவர் சொல்கிறார், “ஞாபகமிருக்கிறதா? 20 வருடத்துக்கு முன்னால் உன் அப்பா நம்மை கையும் களவுமாகப் பிடித்தாரே நாம் சேர்ந்திருந்தபோது? அவர்
மக்கள் வித்தியாசமான பல செய்திகளோடு வருகிறார்கள். அவர்கள் சொல்கிறார்கள், 'சுவாமிஜி! நான் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டேன். எல்லாவற்றையுமே கடவுளிடம் சரணாகதி செய்து விட்டேன். என்னை ஆசீர்வாதம் செய்யுங்கள். எனக்கு இன்னும் அதிக சம்பளத்தோடு வேலை கிடைப்பதற்கு”.
பெரும்பாலும், நம் சரணாகதி என்பது பொய்யான ஒன்று. ஒரு விஷயத்தைச் சொல்வதற்கு முன்பு, அதன் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒரு பெண்மணி சொன்னார், 'ஸ்வாமிஜி, நீங்கள் என்னை கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் நான் உங்களிடம் சரணாகதி செய்துவிட்டேன். எனக்கு தயவு செய்து மன அமைதி அளியுங்கள்'.
நான் சொன்னேன், 'சரி, அடுத்த தியான முகாமில் கலந்து கொள்ளுங்கள். பார்ப்போம்”.
உடனே அவர் சொன்னார், 'எனக்கு 2 நாள் ஒதுக்க முடியாது”. இப்போதுதான் அவர் சொன்னால் 'என்னிடம் எல்லாவற்றையும் சரணாகதி செய்துவிட்டதாக'.
நாம் இப்படித்தான் உண்மை என்னவென்று புரியாமல் பேசிக் கொண்டிருக்கி றோம்.
ஒரு சிறிய கதை:
ஒரு பத்திரிக்கை நிருபர் ஒரு சாலையில் விபத்து ஏற்பட்டு, அதைச் சுற்றி மக்கள் கூடி நின்று கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தார். என்ன நடந்தது என்று அறிந்து கொள்ள ஆசைப்பட்டார். ஆனால் கூட்டத்துக்குள் நுழைய முடியவில்லை. அவர் கத்தினார், 'அய்யோ, என் மகன் அடிபட்டுவிட்டான். தயவுசெய்து வழிவிடுங்கள்" மக்கள் உடனே வழிவிட்டனர். உள்ளே சென்று அவர் பார்த்தால், ஒரு கார் கழுதையை இடித்து விட்டிருந்தது.
ஏதாவது ஒன்றைச் சொல்லுமுன்பு, அதைப் பற்றித் தெளிவாக அறிந்துகொள்ளுங்கள். இல்லாவிடில், துன்பப்பட நேரும். 'சரணாகதி" என்று சொல்லும்போது நீங்கள் அந்தத் தவறைத்தான் செய்கிறீர்கள். உண்மையான
| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
|
சரணாகதியில், நீங்கள் எதையும் தவிர்க்கத் தேவையில்லை. எல்லாவற்றையும் சேர்த்துக் கொள்கிறீர்கள். எல்லாவற்றையும் உடனடியாக உணர்கிறீர்கள். இரண்டில் ஒன்றைத் தேர்வு செய்யும் தேவை இல்லை. நீங்கள் இரண்டையும், இன்னும் அதிகமானவற்றை உணரலாம். உங்கள் கற்பனைகளை எல்லாம் தாண்டி உங்களால் உணர முடியுமத். உங்களின் வேறு வேறு பரிமாணங்களை உணர்கிறீர்கள்.
மேலும், நான் சரணாகதி என்று சொல்லும்போது, ஒரு கடவுள் அல்லது குருவிடம் தான் 'சரணாகதி' செய்ய வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. கடவுள், குரு இவர்கள் ஒரு அடையாளமோ அல்லது உருவகமோதான். உங்களுடைய உள் விழிப்புணர்வுக்கு, இருப்புத்தன்மைக்கு, உள் மையத்திற்கு நீங்களே சரணாகதி செய்தால் கூட போதும். ஆனால் பிரச்சினைஎன்னவென்றால்நீங்கள்உங்கள் உள்ளுலகத்தை மதிப்பதேயில்லை. அதனால்தான், ஆரம்ப நிலைகளில் உங்களுக்கு ஒரு கடவுள் அல்லது குரு தேவைப்படுகிறார்.
சிலர் கேட்டார்கள், 'சுசுவாமிஜி, நான்
உங்களிடம் சரணாகதி செய்துவிட்டேன். நான்
என்ன செய்யவேண்டும்?'
நான் சொன்னேன், நீங்கள் உண்மையில் சரணாகதி செய்துவிட்டால், அந்தக் கேள்வியே எழாது. உங்களுக்குள்ளிருந்து நீங்கள் வழிநடத்தப்படுவீர்கள். நீங்கள் முழுமையாக சரணாகதி செய்யும்போது, உள்ளுணர்வு அல்லது இறை சக்தி உங்களை வழிநடத்தும். உங்களுக்குள் அந்த சந்தேகம் இருக்கும்வரை, அது உண்மையான சரணாகதி ஆகாது.
கேள்வி: சுவாமிஜி, நீங்கள் பூசைகள், சடங்குகள் எங்களை பிரபஞ்ச சக்தியோடு இணைக்கும் என்று சொன்னீர்கள். தயவுசெய்து எப்படி என்று விளக்க முடியுமா?
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பின்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
'ஏன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?'
என விசாரித்ததற்கு,
'நான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என்
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
ஆத்ம ஸ்புரணா தியான முகாமில், இந்த ஐந்து அடுக்குகளிலும் நாம் எடுத்துக் செல்லப்பட்டு, இந்த உள்ளே ஆன்மாவைச் சுற்றியுள்ள இந்த அடுக்குகளில் என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ள வைக்கப்படுகிறோம். நித்யானந்த ஸ்புரண தியான முகாமில், நம் உடலை விட்டு உயிர் பிரியும்போது, உயிர் பயணம் செய்கிற ஏழு அடுக்குகளிலும் எடுத்துச் செல்லப் படுகிறோம். இந்த ஏழு அடுக்குகளும் பஞ்ச கோஷங்களோடு தொடர்புடையது. இந்த தியான முகாம்களில் ஒவ்வொரு அடுக்குக்கும் உரிய சிறப்பான தியான நுட்பங்கள் மூலம் நமக்கு நம் உடல் - மனம் - உயிர் எப்படி இயங்குகிறது என்பது பற்றிய புரிந்து கொள்ளுதல் ஏற்படுகிறது. இந்த நுட்பங்கள், ஒவ்வொரு அடுக்கில் உள்ள உடல், மன, உணர்ச்சித் தடைகளிலிருந்து நம்மை சரி செய்து கொள்ள உதவுவதோடு, நம் உள் விழிப்புணர்வை பற்றிய ஒரு துளி அனுபவத்தையும் தருகின்றது.
மனிதன் தைத்ரேய உபநிடதத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள ஐந்து சக்திகளில் நான்கு சக்திகளான வாயு, நெருப்பு, நீர், நிலம், இவற்றில் நாம் காற்றை சுவாசிக்கிறோம். நீரைப் பருகுகி றோம். நெருப்பைப் பயன்படுத்தி உணவு தயாரிக்கி றோம். நிலத்தில் விளையும் பொருட்களை உணவாக எடுத்துக் கொள்கிறோம்.
ஆகாய சக்தியை மற்ற சக்திகளைப் போல நேரடியாகப் பெற முடியாது. நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனம் அல்லது அகங்காரம் இந்த மிகப் பெரிய சக்தியை நாம் எடுத்துக் கொள்வதைத் தடை செய்கிறது. நாம் எந்த சக்தியிலிருந்து உருவாகி றாமோ அதிலிருந்து நாம் தனித்திருப்பதான ஒரு எண்ணம் இதனால் ஏற்படுகின்றது.
தியானத்தால் மட்டுமே நம் மன அடுக்கு
கரைந்து நம்மை நாம் இந்த பிரபஞ்ச சக்தியான
ஆகாய சக்தியை உள்வாங்கத் தயாராகின்றோம்.
ஹோமங்கள், யாகங்கள் இவை எல்லாம் நம்மை அடிப்படை சக்தியோடு இணைய உதவுகின்றன. ஒரு யாகம் அல்லது ஹோமத்தில் ஆகாய் சக்தி, காற்று மூலம் நெருப்பிற்குள் உருவாக்கப்படுகிறது. பின் அந்த சக்தி அங்கே நெருப்பைச் சுற்றி வைக்கப்பட்டுள்ள பானைகளில் உள்ள நீரில் சேமிக்கப்பட்டு, அவை கடவுள் சிலைகள், அல்லது நிலம் மீது அந்த நீர் ஊற்றப்படும்போது, அந்த சக்தி அவற்றுக்கும் ஊட்டப்படுகிறது. நம் ரிஷிகள் இந்த நுட்பங்களை பிரபஞ்ச சக்தியை நாம் உள்வாங்குவதற்காக உருவாக்கியுள்ளார்கள்.
இந்த பழைய முறைகள் இன்று வெறும் சடங்குகளாக மாறிப்போய் விட்டன.
18.11 மனித உயிர்கள் கடமைபுரிதலை விட முடியாது. எனவே அதன் பலனைத் தியாகம் செய்து விட்டால், அவர்தான் உண்மையாகத் துறந்தவர்.
18.12 உண்மையாகத் துறக்காதவரை மூன்றுவித கர்மபலன்கள் மரணத்துக்கப்பால் அமைகின்றன. (1) விரும்பத்தக்க, (2) விரும்பத்தகாத (3) இரண்டும் கலந்த கர்மபலன்கள் அவரைச் சேருகின்றன. உண்மையில் எல்லாவற்றையும் துறந்தவரை இந்த மூன்றும் பாதிப்பதில்லை.
கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், நித்ய கர்மா அல்லது செய்ய வேண்டிய கடமைகளை ஒருவித ஒழுக்கத்தோடும், நிரந்தரத் தன்மையோடும் தவறாமல் செய்ய வேண்டும். இதைச் செய்யாமல் விடுவது என்பது நம்மை மாயையினாலும், சோம்பலினாலும் ஏற்படுகிற 'தமஸ்' எனப்படும் நிலையில் தள்ளிவிடும்.
'நித்ய கர்மா' என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் மாறுபடும். ஒரு குடும்பஸ்தரின் கடமை, ஒரு சந்நியாசி மற்றும் ஒரு மாணவனின் கடமையிலிருந்து மாறுபடுகிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் எதைச் செய்ய வேண்டும், எதைச் செய்யக் கூடாது என்பதில் தெளிவான விதிமுறைகள் உள்ளன.
பலநேரங்களில் நம்முடைய கடமைகளை விட்டுவிட்டு, வேறு ஒரு பொறுப்பை எடுத்துக் கொள்வது, விழிப்புணர்வில் மலர்வதைவிட அதிகம் விரும்பத் தகுந்ததாகி விடுகிறது. விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டால் நாம் நம் கடமைகளை நன்றாகவும், பற்றுதலின்றியும் செய்ய முடியும். தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். சரியான மனோ பாவமும், விழிப்புணர்வும் இல்லாவிட்டால், நாம் எடுக்கின்ற எந்த பொறுப்பும் சரியாக வராது.
பொறுப்பேற்றுக் கொள்வதை விட, தொலைக்காட்சியில் நேரம் செலவழிப்பதும், பகற்கனவு காணுவதும் எளிமையானதாகவும், இன்பமானதாகவும் தெரியும். நாம் தியானம் செய்வதை விட, பூசை செய்வதைவிட, நம் கடமைகளைச் செய்வதைவிட மற்றவற்றை விரும்பிச் செய்கிறோம்.
ஆசிரமத்தில், தினமும் 6.00 மணிக்கு ஆசிரமத்தில் குரு பூசை எல்லாரும் செய்ய
| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
| இருபத்தைந்து வருடம் |
|---|
'நான்' 'எனது' என்ற உணர்வு, செய்யும் செயலில் இல்லாமல் செய்ய வேண்டும்.
பெரும்பாலும், பழமையான வீடுகளில், இந்த மந்திரங்கள் அல்லது பூசைகள் செய்வதை ஒரு சாதாரண வேலையை செய்வது போல் செய்கிறார்கள். மிகவும் கவனத்தோடு செய்ய முயற்சி செய்வார்கள். இருந்தாலும், வீட்டில் நடைபெறும் ஒவ்வொரு வேலையும் அவர்களைத் தொந்தரவு செய்யும். உண்மையில் ஆழமான ஈடுபாடு அந்த செயலில் இருக்குமானால் இந்த இடையூறுகளை அவர்கள் கவனிக்கவே மாட்டார்கள். இந்த மனிதர்கள் தாங்கள் செய்வதில் அதிக பற்றுதலோடு செய்வதாலும், செய்வதை சிறப்பாக செய்ய வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்போடு செய்வதாலும், எல்லா விசயங்களும் இவர்களை தொந்தரவு செய்கிறது. மாறாக ஒரு குழந்தை மந்திரம் சொல்வதை கவனியுங்கள். அது விளையாட்டாக, சந்தோஷமாக செய்கிறது.
திருவண்ணாமலையில் அண்ணாமலை சுவாமிகள், நான் பத்து வயது நிரம்பாத அந்த வயதில் சொல்லிக் கொடுத்த தியான முறையை இரண்டு வருடத்துக்கு அதனுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன். அவ்வளவுதான். 2 வருடத்தில் அந்த தியானமுறை பலனளித்தது.
கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், 'ஒரு மனிதர் 'சாத்வீக' குணத்தின் அமைதியாலும், விழிப்புணர்வோடும் நிரம்பியிருக்கும் போது, அவர் வெளிச் சூழ்நிலைகளால் தொந்தரவுக்குள்ளாகமாட்டார்'. மற்றவர்கள் இவரது செயலைப் பாராட்டுவார்களா அல்லது குறை கூறுவார்களா என்பது பற்றிக் கவலைப்படமாட்டார். அவர் என்ன செய்யவேண்டும் என்பது அவர்க்குத் தெளிவாகத் தெரியும். அவர் அதைச் செய்வார்.
ஒரு சிறிய கதை:
சதாசிவ சாஸ்திரி ஒரு கிராமத்தின் நிலக்கிழார். அவர் சிறந்த பக்திமான். எல்லாருக்கும் உதவி செய்யக் காத்திருக்கும் குணம் கொண்டவர். எப்போது கோயிலில் திருவிழா வந்தாலும், செலவை அவரே ஏற்றுக் கொள்வார். யாருக்காவது உடல் நலம் சரியில்லை என்றால் மருத்துவமனை செலவு மருந்த செலவு எல்லாம் அவரே ஏற்றுக் கொள்வார். அவரது அன்பான காரியங்களினால் அவர் அந்தக் கிராமத்தில் எல்லார்க்கும் நன்கு அறிமுகமாகியிருந்தார். இருந்தாலும் அவர் எப்போதும் கடுமையான மனநிலையோபு, சிரிக்கவே முடியாத மாதிரி சந்தோஷமின்றி இருந்தார். கொண்டிருப்பார் என்றால், அடுத்த ஆசை அவரைப் பற்றிக் கொள்கிறது.
ஒரு ஆசை நிறைவேறிவிட்டாலும், தொடர்ந்து அடுத்தடுத்து நிறைவேறாத ஆசைகள் உருவாகும். இது ஒரு நிரந்தரமான, தொடர்ச்சியான நிகழ்வு.
இதுதான் நான் குறிப்பிடும் 'கர்மா'. 'கர்மா' எனப்படுவது நிறை வேறாத ஆசைகளைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. நாம் ஒரு செயலின் பலனை எதிர்பார்க்கும்வரை, அது நம்மை ஒரு பரிசு அல்லது தண்டனைக்காக நமக்குள் எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தி, நம்மை கர்மா அல்லது சம்ஸ்காரங்கள், செயல் அல்லது அதன் பலன் பற்றிய கவலை, அது நல்லதா, கெட்டதா, அல்லது இரண்டும் கலந்ததா என்ற கவலை, நம் மரணத்துக்குப் பின்பும் நம்மைத் தொடர்கிறது வாசனையாக.
தயவுசெய்து புரிந்துகொள்ளுங்கள். மேலே உட்கார்ந்து கொண்டு யாரும் நம் நல்ல, கெட்ட செயல்களைக் கணக்கு எடுத்து வைத்துக் கொண்டு இருப்பதில்லை. நம்முடைய ஆன்மாதான் அதைச் செய்கிறது. அதனால் நாம் தப்பவே முடியாது. எவ்வளவு முயற்சி எடுத்து நல்ல காரியங்களைத் தடை செய்தாலும், நல்ல காரியங்களுக்கு ஊக்கம் தந்தாலும் நம் ஆன்மா நாம் என்ன செய்தோம் என்பதை அறிவதை அழிக்க முடியாது. நாம் இறக்கும்போது நம் உடல் மட்டுமே அழிகிறது. ஆனால் ஆன்மா மற்றொரு உடலுக்குச் செல்கிறது. அந்த ஆன்மா ஏற்கனவே உள்ள மன அமைப்பு, அதன் வாசனையை சுமந்து செல்கிறது. இந்த விதிக்கு விலக்கே இல்லை. சம்ஸ்காரங்கள் என்பவை தொடர்ந்து எடுத்துச் செல்லப்படும் ஆசைகளே! அவைதாம் பிறப்பு, இறப்பு மறுபடியும் பிறப்பு என்னும் 'சம்ஸ்கார' சக்கரத்தை உருவாக்குகின்றன.
இருந்தாலும், நாம் காரியத்தைச் செய்வதில் ஏற்படும் பற்றை விட்டுவிட்டால், வெறும் பார்வையாளராக இருந்து செயலைச் செய்தால், நமக்கு நிறைவேறாத ஆசைகள், கர்மாக்கள், சம்ஸ்காரங்கள், வாசனை எதுவுமே இருக்காது. இதன் பொருள் என்னவென்றால், நாம் பலனை எதிர்பார்க்காது செயலைச் செய்கின்றோம். அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதர் சம்ஸ்காரச் சக்கரத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்.
இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஜன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
இதுபோன்ற கேள்விகள், 'நாம் நம் இயல்பை எப்படி மறந்தோம்? நம்மை நாமே எப்படி நம் நிலையிலிருந்து கீழே இறக்க முடியும்? நாம் கடவுள் என்பதை எப்படி மறந்தோம்? இவை எல்லாம் பதில் சொல்ல முடியாத கேள்விகள். நீங்கள் ஞானமடையும் போது, நீங்கள் எப்படி மறந்தீர்கள்? எப்படி நினைவு கொள்வீர்கள் என்பது புரியும். இப்போது, இந்த தளத்தில் இருந்து இதற்கு பதில் தர முடியாது. கனவு நிலையில், கனவு காணும்போது, நீங்கள் வேறொருவராக மாறிவிட்டாற் போல் உணர்வீர்கள். கனவிலிருந்து (வெளியே) வந்த பின்பே (அதைப்பற்றி) உங்களுக்குத் தெரியும்.
சரணடையும் நுட்பம்
அர்ச்சுனா, என்னிடமிருந்து தெரிந்து கொள்வாயாக! சாங்கிய தத்துவப்படி,
ஐந்து விதமான காரணங்கள் இருக்கின்றன.
அவை நமக்கு எல்லா செயலையும் நிறைவு பெற
வைக்கின்றன.
அவை ஸ்தூல உடல் எல்லா செயல்களுக்கும் அடிப்படையாய் இருக்கின்ற உடல், இயற்கையின் அல்லது செய்பவரின் விதிகள், பத்து விதமான உள்வாங்கக்கூடிய உறுப்புகள், உயிர்சக்தியினால் நடைபெறும் செயல்பாடு இறுதியாக தெய்வ சக்தி.
18.15 இந்த ஐந்து காரணிகளும் தான் ஒரு மனிதன் எண்ணம், சொல், செயலால் சரியான அல்லது தவறான ஒரு செயலைச் செய்யக் காரணமாய் இருக்கின்றன.
18.16 அவர்கள், அவர்கள் உடல் அல்லது ஆன்மா
தான் காரணம் என்று நினைப்பவர்கள்
அறியாமையில் இருக்கின்றார்கள். மேலும்
விஷயங்களை உள்ளதை உள்ளவாறே
பார்ப்பதில்லை.
இந்த வரிகளில் கிருஷ்ணர் சரணாகதியின் சரியான விளக்கத்தை, நுட்பத்தைத் தருகின்றார்.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
"சுரன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?"
என விசாரித்ததற்கு,
"சுநான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
சமர்ப்பித்து விடுகின்றோம். அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை. அறிவுப் பூர்வமாக சரணாகதி அடைந்து விடுதல், கீழ்ப்படிந்து விடுதல் எளிதாக நடந்து விடுகிறது. பல நேரங்களில் நாம் நம் அறிவை யாரிடமாவது விட்டு விட்டோமானால் அது நம்மைத் தளர்வாக இருக்கவே வைக்கின்றது.
அடுத்தபடி உணர்ச்சிகளை சமர்ப்பித்தல் அல்லது சரணாகதி செய்தல். இது குருநாதரிடம் ஒரு புரிதல் ஆழமான தொடர்பு ஏற்பட்டு விடும்போது நடக்கின்றது. நாம் குருநாதரின் உணர்ச்சிகளை மதிக்கிறோம். நம் உணர்ச்சிகளை விட குருநாதரின் உணர்ச்சிகள் என்றால், அவரின் வழிகாட்டுதல்களை, அவர் நம் வாழ்க்கை எப்படி அமைய வேண்டுமென்று விரும்புகிறாரோ அதை விளக்குகின்றது.
நீங்கள் இதை முக்கியமானதாக ஏற்கின்றீர்கள். உங்கள் வாழ்க்கை என்று நினைப்பதை விட, மெதுவாக அவர் உங்கள் வாழ்க்கையின் மையமாக ஆகிவிடுகிறார். உங்கள் மற்ற பற்று, பாசம், பந்தங்களைவிட அவரை அதிகம் மதிக்கிறீர்கள். முக்கியத்துவங்கள் மாறிவிடுகின்றன. குருநாதர்தான் உணர்ச்சி தளத்தில் முதலாவதாக, முக்கயத்துவமாக ஆகின்றார். உணர்ச்சிப் பூர்வமான சரணாகதி என்பது நாம் முழுமையாக, அவரோடு உணர்ச்சிப் பூர்வமாகக் கலந்து விடுதல்.
அடுத்தது இன்னும் ஆழமான சரணாகதி. இந்த 17 நாள் உரையையும் கே ட்டபிறகு, உங்களால் இந்த ஆழமான சரணாகதி பற்றிப் புரிந்து கொள்ள முடியும். இதுதான் புலன்களை சரணாகதி செய்துவிடுதல். இதன் பொருள் என்ன என்றால், நம் புலன்களும் குருநாதர் சொல்வதையே கேட்கும். பொதுவாக, நீங்கள் என்னைக் கவனிக்கும்போது, மனதில் ஒரு 'வடிகட்டி' வைத்துக் கொண்டு எதையெல்லாம் ஏற்கவில்லையோ அதைக் கழிக்கத் தொடங்குவீர்கள். எதைக் கேட்க வேண்டுமோ அதை மட்டும் கேட்பீர்கள். இருந்தாலும், அறிவு மற்றும் உணர்ச்சிப் பூர்வமான சரணாகதி நிகழ்ந்துவிட்டால், நீங்கள் இந்த அவநம்பிக்கையை விட்டு விட்டு, உங்கள் புலன்களைத் தடை செய்வதையும் விட்டுவிடத் தயாராவீர்கள்.
ஒருமுறை ஒரு சீடர் குருவிடம் கேட்டார். 'நான் ஏன் சரணாகதி செய்ய வேண்டும்'?
|
இருபத்தைந்து வருடம் | "சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
குருநாதர் கேட்டார், ‘நீ எப்படி உன்னை அறிந்து கொள்வதாக நினைக்கிறாய்?’
சீடர் சொன்னார், ‘நான் என்னைப் பற்றி என் புலன்கள் மூலம் தெரிந்து கொள்கிறேன்’.
குரு கேட்டார், ‘நீ உன் புலன்கள் மூலம் அறிந்தவற்றில் உன்னை யார் என்று நினைக்கிறாய்’.
சீடர் சொன்னார், ‘எனக்குத் தெரிந்தவரையில் நான் என் உடலும் மனமும் தான்’.
அவரது குருநாதர் சொன்னார், ‘நீ கடவுள். வெறும் உடலோ மனமோ அல்ல’.
குரு சொன்னார், ‘உன் புலன்களைச் சரணாகதி செய்தால் மட்டுமே, நான் சொல்லும் உண்மையை உன்னால் உணர முடியும். எப்போது நீ உன் புலன்களைவிட என்னை அதிகம் நம்புகிறாயோ, அந்தக் கணம்நீ உன்னைக் கடவுள் என்று உணர்வாய். அப்போது நீ ‘தத்வமஸி’ என்பதன் முழுப் பொருளைப் புரிந்து கொள்வாய்’. (‘நீ தான் அது’ நீ தான் கடவுள்)
குருநாதர் திரும்பத் திரும்ப நீ கடவுள் என்று நமக்குக் காட்ட முயற்சி க்கிறார். நான் திரும்பத் திரும்ப சொல்கிறேன், ‘நான் கடவுள் என்று நிரூபிக்க இங்கே வரவில்லை. உங்களைக் கடவுள் என்று நிரூபிக்கத் தான் வந்துள்ளேன்’.
குருநாதர் ‘நீ எல்லையற்றவன்’ என்ற கருத்தைத் தெளிவுபடுத்துகின்றார். அவர் நீ பார்க்காத உன் பல பரிமாணங்களை உனக்குக் காட்டுகின்றார். உன் இருப்புத் தன்மையின் பல பரிமாணங்களை உனக்குக் காட்டுகின்றார். உங்களைப் பல பரிமாணத்தில் வெளிக் கொணர முடியும் என்று குருநாதர் உங்களுக்குக் காட்ட முயற்சிக்கின்றார். அவரால் அது முடிகிறது என்றால், உங்களுக்கும் அது முடியும் என்று காட்டுகின்றார். ஆனால் உங்கள் புலன்களை நீங்கள் நம்பும்வரை உங்களை வெறும் உடல் மற்றும் மனம் என்றே நினைக்கிறீர்கள்.
‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என
விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
இருபத்தைந்து வருடம் உணரலாம். வெறும் புத்தியையும், உணர்ச்சிகளையும் சமர்ப்பிப்பதோடு அன்றி உங்கள் புத்திக்கும் உணர்ச்சிக்கும் ஆணிவேரான புலன்களையும் சரணாகதி செய்வதால், புலன்கள்தான் தகவல்களைத் தருகின்றன. அதனால் புலன்களைச் சரணாகதி செய்யும்போது, தகவல்களின் மூலமே சரணாகதி செய்யப்படுகிறது.
நீங்கள் உங்களைப் பற்றிய தகவல்களைப் புலன்கள் வழியாகத்தான் பெறுகின்றீர்கள். தயவுசெய்து புரிந்து கொள்ளுங்கள், உங்களுக்கு உங்களைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது. நீங்கள் உங்களை மதிப்பீடே, உங்களைப் பற்றி மற்றவர்கள் புலன்களின் மூலமாக நீங்கள் அறிந்ததை வைத்துத்தான். யாராவது 'நீங்கள் அழகாக இருக்கிறீர்கள்' என்று சொன்னால், உடனே அதை ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தில் 'நீங்கள் இன்னாரைப் பொறுத்தவரை அழகானவர்' என்று குறித்து வைத்துக் கொள்கின்றீர்கள். யாராவது 'நீ ங்கள் புத்திசாலி' என்று சொன்னால் அதையும் குறித்துக் கொள்கின்றீர்கள். யாராவது நீங்கள் உயரம், கறுப்பு, களைபொருந்தியவர் என்றால் அதையும் குறிக்கின்றீர்கள். யாராவது நீங்கள் ஊமை என்றால் அதுவும் குறிக்கப்படுகின்றது.
நாளின்கடைசியில், எல்லாரும் சொன்னதை மதிப்பிட்டு அளந்து பார்க்கிறீர்கள். 72% மக்கள் நீங்கள் புத்திசாலி என்றும், 20% நீ ங்கள் ஊமை என்றும் சொல்கிறார்கள். மீதி உங்களுக்குத் தெரியாது. இந்தப்புள்ளிவிபரங்களை வைத்துத் தான் நீங்கள் உங்களைப் பற்றி முடிவே செய்கிறீர்கள். 72% மக்கள் சொன்னால், அத்தனை பேர் முட்டாளாயிருக்க முடியாது. எனவே அது சரியாகத் தானிருக்கும். எனவே நீங்கள் புத்திசாலியாகத் தான் இருக்க வேண்டும். இப்படி உங்களைப் பற்றிய உங்கள் முடிவே மற்றவர்கள் உங்களைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்தது.
நாள் முழுதும் நீங்கள் ஒரு கையெழுத்து வேட்டை நடத்துகிறீர்கள். சுற்றிலும் தொடர்ந்து எல்லாரிடமும் உங்களைப் பற்றிச் சொல்லச் சொல்லி கேட்டு அதன் முடிவில், உங்களைப் பற்றி ஒரு கருத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறீர்கள். கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனை இந்தப் புலன்களை சரணாகதி செய்யச் சொல்கிறார்.
நீங்கள் உங்கள் புலன்களை சரணாகதி செய்கையில், உங்களைப் பற்றிய கருத்தின் ஆணிவேர் புலன்கள் தான் என்பதால், உங்கள் உடல் மனதுடன் உங்களுக்குள்ள அடையாளத்தை இழந்துவிடுகின்றீர்கள். நீங்கள் உங்கள் புலன்களை நம்புகின்ற வரையில் உங்களை உடல் என்றும் மனம் என்றும் தான் நினைத்துக்
நீங்கள் உங்களை உடலாகவும் மனமாகவும் எண்ணினால் உங்கள் 'சரீரம் ரோகமயம்' 'மனம் சோகமயம்'. சரீரம் ரோகமயம் எனில் உடல் நோயால் நிரம்பும் என்று பொருள். மனம் சோகமயம் என்றால் மனம் உருத்தத்தாலும், சோர்வாலும் நிரப்பப்படும் என்று அர்த்தம். அப்படியானால், எதை நாம் அர்ப்பணம் செய்ய முடியும்? எதையுமில்லை. நோய்வாய்ப்பட்ட உடல், சோகமயமான மனம் இவற்றைத் தவிர இவை இரண்டையும் தெய்வத்தின் காலடியில் விட்டு விட்டால், உங்களுக்கு அவரின் உடல், மனம் தரப்படும். அது சரீரம் தேவமயம், மனம் சுகமயம், ஆத்மா ஆனந்தமயம். அதாவது, உங்களுக்கு பதிலாக ஒரு தெய்வ உடல், சந்தோஷமான மனம், ஆனந்தமயமான ஆத்மா மூன்றும் கிடைக்கும். ஒன்றைத் தந்துவிட்டு மூன்றைப் பெற்றுச் செல்லும் பரிசுத் திட்டம்.
மாணிக்கவாசகர், ஒரு ஞானமடைந்த குரு, சிவனிடம் தமிழில் அழகாகப் பாடுகிறார்.
தந்தது எந்தனை, கொண்டது உந்தனை
சங்கரா, யார்கொலோ சதுரர்
'சுஜ சங்கரா, என்னை உன்னிடம் தந்தேன். அதற்கு பதில் உன்னைப் பெற்றுக் கொண்டேன். இதில் யாருக்கு லாபம் யார் அதிக புத்திசாலி?" என்கிறார்.
சரணாகதியில் இழப்பதற்கு ஏதுமில்லை. அடைவதற்குத் தான் எல்லாம் இருக்கிறது. சரணாகதி என்பது எல்லாவற்றையும், சொத்துக்களை எல்லாம் கொடுத்துவிடுதல் அல்ல. அது எல்லாவற்றையும் வைத்துக் கொள்ளுதல் தான். ஆனால் எதையும் உள்ளே போட்டுக் கொள்ளக் கூடாது. உங்களை உங்கள் உடைமைகளை வைத்து எடை போடாதீர்கள். உங்கள் வங்கி இருப்பை வைத்து எடை போடாதீர்கள். உங்கள் உறவுகளை வைத்து எடை போடாதீர்கள். உங்கள் பெயர், புகழ் இவற்றை வைத்து எடை போடாதீர்கள். உங்கள் நண்பர்களை வைத்து உங்களை எடை போடாதீர்கள். இவை எல்லாவற்றையும் சேர்த்துப் பார்த்தாலும் கூட நீங்கள் அதைவிட உயர்ந்தவர்கள்.
இருபத்தைந்து வருடம்
'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். என்னுடையதை எடுக்காதே! நானும் உன்னுடையதை எடுக்க மாட்டேன். மொத்த விளையாட்டும் இப்படித்தான் நடக்கிறது. திடீரென்று ஒரு வினாடியில், எல்லாம் கடலின் பகுதியாக மீண்டும் மாறிவிடுகிறது.
நான் சரணாகதி என்று சொல்லும்போது, நீங்கள் கடலின் ஒரு பகுதி என்ற உண்மையை உணர்ந்து கொள்வதைத் தான் குறிப்பிடுகிறேன். நீங்கள் பிறக்கும்போது, உங்களை தனி மனிதராக எண்ணும் போது, நீங்கள் ஞானமடையும் போது எப்போதும் கடலில் தான் இருக்கிறீர்கள். சும்மா விழித்துக் கொள்ளுங்கள். அது போதும். இந்த இறுதியான உண்மைக்கு நீங்கள் விழித்துக் கொள்ளும்போது, அதுதான் சரணாகதி. உங்களைப்பற்றிய சிறு சிறு கருத்துக்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டு உண்மைக்கு விழித்துக் கொள்ளுங்கள். அதன் பலனாக சரணாகதி உங்கள் உள்ளுலகத்தில், உள் விழிப்புணர்வில் தானாகவே நிகழும். இல்லாவிட்டால் வெறும் சரணாகதி என்ற வார்த்தையோடு விளையாடுவீர்கள். அவ்வளவுதான்.
நாம் நம்மைப்பற்றிக் கூறும்போது பெரிய பெரிய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகி றோம். ஆனால் நாம் இவற்றுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டவர்கள் என்பதை உணர்வதே யில்லை. ஒரு நாள் ஒரு பக்தர் என்னிடம் தன்னைப்பற்றி மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு சில வார்த்தைகளைக் கூறிக் கொண்டிருந்தார். அவர் சென்றபின் நான் என் சீடனிடம் சொன்னேன் அவர் தாழ்வு மனப்பான்மையால் அவதிப்படுகிறார் என்று. சீடன் குழம்பிப் போனான். அவன் கே ட்டான் அது எப்படி தாழ்வு மனப்பான்மை? அவர் தன்னை உயர்த்தி அல்லவா பேசினார் என்று. நான் சொன்னேன், புரிந்துகொள். நாம் எல்லாருமே கடவுள். நம்மைப்பற்றி இதற்குக் குறைவாக என்ன நினைத்துக் கொண்டாலும், அது தாழ்வு மனப்பான்மைதான்.
உங்களைப்பற்றி நீங்கள் கடவுள் என்பதைத் தவிர என்ன நினைத்தாலுமே அது குறைவான மதிப்பீடுதான். அது தாழ்வு மனப்பான்மை தான். உங்களைப் பற்றிய கருத்துக்களை விட்டு விடுங்கள். நீங்கள் கடல்தான் என்பதை உணர்ந்து, விழித்துக் கொள்ளுங்கள்.
சில மீன்கள் நீரின் வேகத்தில் நீந்தும். சில மீன்கள் நீரின் வேகத்தை எதிர்த்து நீந்த முயற்சிக்கும். அவை நீரின் திசையில் சென்றாலும் சரி, எதிர்த்துச் சென்றாலும் சரி, எல்லா மீன்களுமே நீரில்தான் உள்ளன. அதேபோல்தான் நீ நீங்களும் பிரபஞ்சசக்தியை எதிர்த்தாலும் சரி, அதனுடன் இசைந்து சென்றாலும் சரி, நீ ங்கள் பிரபஞ்ச சக்தியுடன் ஒன்றாகித்தான் இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் கடவுள் என்பதை உணர்ந்தாலும் சரி இல்லாவிட்டாலும் சரி, நீங்கள் கடவுள்தான். இதில் தேர்வுக்கே இடமில்லை. ஒரே ஒரு வாய்ப்புதான். இதை உணர்ந்து அனுபவிக்கலாம். அல்லது தொடர்ந்து துன்பப்படலாம். அவ்வளவுதான். நீங்கள் உங்களைச் சுற்றி ஒரு பலமான சுவர் எழுப்ப முயற்சி செய்யலாம் அல்லது இன்னும் அதிகமான நீர்க்குமிழிகளை உங்களைச் சுற்றி சேர்த்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் அலை உருவாகக் கூடாது என்று நீ ங்கள் சொல்ல முடியுமா? நீங்கள் என்னதான் செய்தாலும் இந்த மொத்த விஷயமுமே ஒரு சில நிமிட நேர நாடகம்தான்.
அடுத்த பிரச்சனை, உங்களால் சரணாகதி செய்ய முடியவில்லை எனில் என்ன செய்வது.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்தான் எங்களுக்குத்
சில மனிதர்கள் சொல்கிறார்கள், 'ஸ்வாமிஜி, என்னால் சரணாகதி செய்ய முடியவில்லை. நான் என்ன செய்வது?' "கவலைப்படாதீர்கள்" ஏன் என்றால் உங்களிடம் எதுவுமில்லை சரணாகதி செய்ய. சரணாகதி செய்ய என்னிடம் எதுவுமில்லை என்று புரிந்தால், நீங்கள் ஏற்கனவே சரணாகதி செய்துவிட்டீர்கள் என்று அர்த்தம். தளர்வாக இருங்கள். நீங்கள் சரணாகதி செய்தாலும் செய்யாவிட்டாலும் இது தான் உண்மை. நீ ங்கள் சரணாகதி செய்தாலும், செய்யாவிட்டாலும் பிரபஞ்ச சக்தி உங்களைப் பாதுகாக்கிறது. தானாகவே வாழ்க்கை தொடர்கிறது. நீங்கள் தளர்வடைவீர்கள். இந்த ஓய்வே சரணாகதிதான்.
வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை எதிர்க்காமல் தளர்வாக நாம் வெறும் நம் புலன்கள் சொல்லும் உடல் மனதைவிட உயர்ந்தவர்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். நீங்கள் உங்களைப் பற்றி ஏதோ ஒன்றாக நினைத்துக் கொள்ளும்படி சமூகம் உங்களை வழி நடத்துகிறது. ஆனால் நீங்கள் உங்களைப் பற்றிக் கற்பனை செய்து வைதிருப்பதையிட நீங்கள் உயர்ந்தவர் என்ற உண்மையைப் புரிந்து கொண்டு விழித்துக் கொள்ளுங்கள். உங்களைப் பற்றி நீங்கள் வைத்திருக்கக் கூடிய கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் நீங்கள். சரணாகதி உங்களுக்குள் ஒரு புதிய விழிப்புணர்வைத் தரும். அதே நபராக இருக்க மாட்டீர்கள். ஒரு நிமிட சரணாகதி உங்கள் வாழ்க்கையையே மாற்றி அமைக்கும். நீங்கள் புது மனிதராவீர்கள்.
மூன்று விதமான பிறப்பு நிலை, மூன்று விதமான கர்ப்பம் இருப்பதாக பண்டைய வேத நூல்கள் கூறுகின்றன. முதலாவது பூ கர்ப்பம். இது ஒரு பெண்
'ராகம்' என்றால் பற்று. 'அராகம்' என்றால் துறத்தல். அதாவது பற்றற்ற நிலை. வைராக்கியம் என்பது இந்த இரண்டுக்கும் பற்றுக்கும், பற்றற்ற நிலைக்கும் அப்பாற்பட்டது. நீங்கள் வளர வளர பொம்மைகள் மீது உங்களுக்கு வைராக்கியம் ஏற்பட்டுவிட்டது. அதேபோல்தான், நீங்கள் கடல் என்று உணரும்போது, சேகரித்த நீர்க்குமிழிகள் மீதும், மணற்துகளிகள் மீதும் வைராக்கியம் ஏற்பட்டுப் போகும். இவற்றுக்கப்பால் நீங்கள் சென்று விடுவீர்கள்.
நிலைத்திருப்பதில் மற்றும் பிடித்து வைத்துக் கொள்ளுதல் இரண்டுக்குமான உந்துதல் உங்களுக்குத் தேவைப்படாது. உங்கள் உடமைகள் மறைந்து போகா. அவை இருக்கும். அவற்றை நீ ங்கள் இன்னும் தீவிரத் தன்மையோடு வாழ்வீர்கள். அனுபவிப்பீர்கள். அப்படியே எளிதாக எடுத்துக் கொண்டுவிடமாட்டீர்கள். அவற்றின் மீது ஒரு அலுப்பு ஏற்படாது. அதே வீடு, அதே மனைவி, அதே வாழ்க்கை என நினைக்கமாட்டீர்கள். நீங்கள் அவற்றை உங்கள் உடமைகளாக எண்ணுகின்ற வரை அவற்றை மிக எளிதாக எடுத்துக் கொள்வீர்கள்.
எப்போது அவை உங்களிடமிருந்து எப்போது வேண்டுமானாலும் பறித்துக் கொள்ளப்பட்டுவிடும் என்னும்போது, அவற்றை எளிதாக, அப்படியே இருப்பதாக எண்ண மாட்டீர்கள். நீங்களும் கடல், அவையும் அதே கடலினுடையதுதான் என்று உணரும் போது அவற்றை அதிக மதிப்புடையதாக நம்புவீர்கள். நீங்கள் உணரும்போது நீங்கள் உடல், மனம், உணர்வு என்ற மூன்றிலும் உருமாற்றம் அடைந்துவிட்டீர்கள். உணர்வு உருமாற்றம் அடையும் போது, நீங்கள் புதிதாகப் பிறப்பெடுப்பீர்கள்.
கிருஷ்ணர் இந்த 3 நிலை சரணாகதியை வட ஆழமாகச் செய்கிறார். அதாவது புத்தி, உணர்ச்சி, புலன்கள் எல்லாவற்றையும் சரணாகதி செய்தலைத் தாண்டி. அவர் அர்ச்சுனனுக்கு இதைவிட அதிக சரணாகதியைத் தருகிறார். அவர் அர்ச்சுனனுக்கு இறுதி அனுபவத்தின் ஒரு துளியைத் தருகிறார் கிருஷ்ணர். ஏற்கனவே கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனுக்கு
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
'சுரன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?'"
என விசாரித்ததற்கு,
'சுரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
விஸ்வரூப தரிசனத்தைத் தந்திருக்கிறார். அதாவது கிருஷ்ணரின் இறை வடிவத்தை காணச் செய்திருக்கிறார். இருந்தும் அர்ச்சுனனால், பயத்தின் காரணமாக, அதைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.
எப்போதும் நீங்கள் உங்கள் முதல் அனுபவத்தை பயத்தின் காரணமாக விட்டு விடுகிறீர்கள். இப்போது அர்ச்சுனன் அதிக முதிர்ச்சியோடும், அந்த அனுபவத்தை திக்க வைத்துக் கொள்ளும் திறன் பெற்றுவிட்டான். அர்ச்சுனனிடம் நிலையாக எப்போதும் இருக்கும் வகையில் அந்த அனுபவத்தைக் கிருஷ்ணர் தருகிறார். அடுத்த சில வரிகளில், கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனை அந்த ஞான அனுபவத்தில் ஆழ்த்துகிறார். அவனை விழித்துக் கொண்டு இறுதி உண்மையை உணர வைக்கிறார்.
ஒரு சிறிய கதை:
ஒரு மனிதன் ஜென் ஞானியை பார்த்து எப்படி புத்தனாக முடியும் என்று கேட்கிறார். குருநாதர் அவனை ஓங்கி அறைந்தார். அந்த வினாடி அவன் ஞானமடைந்தான். அவன் புத்த நிலை அடைந்தான். அந்த அறை அவனுக்கு அவன் ஏற்கனவே புத்தர் தான் என்பதை உணர்த்தியது. அவன் வெறுமனே தூக்கத்திலிருந்து விழித்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
கிருஷ்ணர், அர்ச்சுனனை 'சம்சார சாகரம்' என்ற நீண்ட தூக்கத்திலிருந்து எழுப்புகிறார். இது தமஸ் அல்லது விழிப்புணர்வற்ற தன்மை. கிருஷ்ணர் அந்த இறுதி அனுபவத்தைத் தருவதன் மூலம் ஒரு அதிர்ச்சியை அவனுக்குத் தந்து அவனை அந்த நிலையிலேயே எப்போதும் இருக்க வைக்கிறார். நான் உங்களிடம் மூன்று நிலை சரணாகதி பற்றிச் சொன்னேன். கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனை இந்த சரணாகதியின் உச்ச நிலையில் வைக்கின்றார்.
கேள்வி: அகங்காரத்தைத் துறந்துவிடுதல் தான் எல்லாவற்றையும் துறப்பது. ஆனால் துறப்பதற்கு நமக்கு மனம் இருக்க வேண்டும். இது முரண்பாடாக இல்லையா?
ஆம் இருக்கிறது. ஆனால் இல்லை. எப்போதுமே எந்த ஒரு விஷயத்தையும் பல வழிகளில் பார்க்க முடியும்.
புத்தர் எப்போதுமே கொள்கை பிடிப்புடையவராக இருந்ததில்லை. அவர்
அது ஒரு சிலந்திவலை போன்றது. ஒரு இழையைத் தொட்டால் போதும், அது மொத்தத்திலும் உணரப்படும். ஒரு சிறு தொடுதலின் மூலம், அந்த அதிர்வு மொத்த சிலந்திவலையிலும் உணரப்படும். அதுபோல் தான் பிரபஞ்சமும். நாம் தனியானவர்கள் அல்ல. அப்படித் தோற்றமளிக்கிறோம். அவ்வளவுதான். அதனால் மனவுறுதி அவருடைய பணியில் பயன்படுத்தப்பட்டால், அது ஒரு தவறான வகைப்பட்ட மனவுறுதி. அது இன்னும் அதிகமான துன்பம், முரண்பாடு அல்லது வன்முறையையே ஏற்படுத்தும்.
சரியான மனவுறுதி எனப்படுவது கடவுளின் பணியிலும், துறவிலும் காட்டப்படும் விருப்பம், உறுதியே ஆகும். அது நடக்கும்போது நீங்கள் இருக்கமாட்டீர்கள். சரியான விருப்பம் அல்லது உறுதி என்பது என்ன என்றால், எல்லா விருப்பங்களும், ஒன்றாக சேர்ந்து இறந்து போகும். ஆனால் ஒரு மனவுறுதி படைத்த மனிதனால் மட்டுமே அதைச் செய்ய முடியும். மனவுறுதி, தீவிரத்தன்மை அல்லாதவர்கள், அரைகுறை ஆர்வமுடையவர்கள், மனம் படைத்தவர்கள், சலன மனம் படைத்தவர்கள் சரணாகதி செய்யமுடியாது.
சரணாகதி செய்ய ஒரு விதி தீவிரமான முடிவும், ஒருங்கிணைக்கப்படுதலும் அவசியம். முழுமையாகநீங்கள் அதில் இல்லாவிடில், அது நிகழாது. நீங்கள் சிறிதளவு, யோசித்தாலும், அது சரணாகதி அல்ல. எதன் மூலம் நீங்கள் பிடித்துவைத்துக் கொள்ள எண்ணுகிறீர்களோ அதன் மூலம் அது திரும்ப வந்து விடும். நீங்கள் அதேபோலவே இருப்பீர்கள். சரணாகதிஎன்பது திரும்பப் பெறமுடியாததாய் இருக்கவேண்டும். ஒருவர் தன்னை முழுதுமாய் அர்ப்பணித்துக் கொள்ளவேண்டும். திரும்பப்பெறுதல் என்பதைப் பற்றி நினைக்கவே கூடாது. ஏன் என்றால், பாலம் எரிக்கப்பட்டு விடும். ஏணி தள்ளி எறியப்பட்டுவிடும்.
சரியான மன உறுதி என்பது அதுவாகவே அழிந்துவிடும். அது ஒரு புதுமையான விஷயம். ஆனால் வாழ்க்கை அப்படித்தானுள்ளது. முதலில் நாம் 'அகங்காரத்தை' உருவாக்கவேண்டும். அதற்குப்பிறகு அகங்காரலம் உறுதியாகவும், பழுக்கவும் வைக்கவேண்டும். அதற்குப்பின் நாம் அதை விடுவது எப்படி என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதை வளர்க்காமல் இருப்பதுதான் சரி என்று நமக்குத் தோன்றக்கூடும். மரம் எத்தனை அழுத்தமானதாக உள்ளதோ அத்தனை தீவிரமாக
இருபத்தைந்து வருடம்
'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். விழிப்புணர்வு வாதம் செய்வதன் மூலமாகத்தான் வருகின்றது. அதனால் தீவிரமான விருப்பம் என்பது சரி என்பது நம்மால் அதை விட முடிகிறபோதுதான். உங்களால் அதை விட முடியாதபோது, அதைப் பிடித்துப் தொங்கிக் கொண்டிருந்தால், அதுவே உங்கள் வாழ்க்கை முறையாக மாறி விட்டிருந்தால், நீ ங்கள் எல்லாவற்றையும் தவறவிட்டுவிடுவீர்கள். அப்புறம் அதுவே வேதனையும், நரகத்தையும் உண்டு பண்ணிவிடும். அதீத மனவுறுதி ஒரு சொர்க்கத்தையோ அல்லது நரகத்தையோ உருவாக்க தேவைப்படுகிறது. அதிலேயே தொடர்ந்து இருந்தால், அது நரகத்தை உண்டு பண்ணுகிறது. அதிலிருந்து வெளியே வந்துவிட்டீர்களானால் அது சொர்க்கத்தை உண்டு பண்ணுகிறது.
ஒரே ஒரு பரிணாமம், பரிணாமம் என்று சொல்லத் தகுதியான ஒரே பரிணாமம், ஆனந்தத்தின் பரிணாமம் மட்டுமே! ஆனந்தம் வளரவில்லையென்றால், நீ ங்கள் வளர்ச்சியடைவதில்லை. ஆனந்தம் வளரவில்லையென்றால், சமூகம் வளர்ச்சியடைவதில்லை. மக்கள் எதை வளர்ச்சி என்றும் பரிணாமம் என்றும் புரிந்து கொள்கிறார்க ளோ அது வெறும் முட்டாள்தனம்தான்.
மிகவும் சிக்கலான நுட்பம் என்றும் வளர்ச்சி ஆகாது. நீங்கள் பெரிய சாதனங்கள், பெரிய விமானம், பெரிய வீடுகள் எல்லாம் வைத்திருக்கலாம். அப்போதும் நீங்கள் அதே மனிதர்கள்தான். நீங்கள் சந்திரனையும் நட்சத்திரத்தையும் அடையலாம். ஆனால் பூமியில் நீ ங்கள் ஏற்கனவே என்ன செய்தீர்களோ அதைத்தான் செய்வீர்கள். இங்கே புகைபிடித்திருந்தீர்கள் என்றால், அங்கேயும் அதைத்தான் செய்வீர்கள். இங்கே சீட்டு விளையாடினால், அங்கேயும் அதைத்தான் செய்வீர்கள். இங்கே பீர் அருந்தினால் அங்கேயும் அதை எடுத்துச் செல்வீர்கள். வேறு என்ன செய்வீர்கள் அங்கே?
மனித இனம் அப்படியே இருந்தால்,
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
‘ஏன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?”
என விசாரித்ததற்கு,
‘சுநான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. அது எல்லையற்றது மற்றும் மிகுந்த அறிவாற்றலோடு இருப்பதான கற்பனையைத் தருவது அது.
ஞானம் என்பது மொத்தமும் வேறான கருத்து. அது அன்பிலிருந்து வருகிறது. அது இதயத்தில் மலர்ந்து வளர்கிறது. இதயத்தின் வழிமுறைகள் தலையின் வழிமுறைகளைப் போன்றதல்ல. சரணாகதி என்பது ஞானத்தை தேடுதலாகும். நான் இங்கே அறிவை விதைக்க வரவில்லை. நான் ஒரு வாத்தியார் கிடையாது. வாத்தியார் அறிவை விதைக்கிறார். குரு சொல்லித் தருவதில்லை. மாறாக அவர் நீங்கள் கற்றதை விட உதவுகிறார். அவர் உங்களை தலையிலிருந்து இதயத்துக்கு மாற்றுகிறார். நீ ங்கள் இதயத்தில் நிலைபெற்றால், உங்கள் வாழ்க்கையில் புது சக்தி பாயத் துவங்கும்.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்தான் எங்களுக்குத்
அந்த சக்திதான் அன்பு. நீங்கள் அதிகம் அன்பு செலுத்துபவராக ஆவது என்றில்லை. அன்பாகவே மாறிவிடுவீர்கள்.
சரணாகதி என்பது அகங்காரத்தை அன்பாக மாற்றுவது. உங்களுக்கான அன்பை, உலகத்துக்கான அன்பாக மாற்றுவதுதான் அது. ஆம். உங்களுக்கு ஆரம்பிக்க அகங்காரம் தேவை. அது விடப்படும்போது சரணாகதி நிகழ்கிறது.
சிலருக்கு, அகங்காரம் இருப்பதேயில்லை. ஆரம்பத்திலேயே அவர்களின் அடையாளம், ஏற்கனவே கூட்டு விழிப்புணர்வு ஆகிவிட்ட சிலருக்கு எப்படி? அது நடக்காது என்று நீங்கள் சொல்லக்கூடும். அது தவறு. அது அதிசயம்தான். ஆனால் உண்மை. அது நிகழ்கிறது. அவதாரங்கள் பூமிக்கு வருவது அவர்களுடைய கூட்டு அடையாளத்தோடு பற்றிய முழு விழிப்புணர்வுடன்தான். அவர்கள் ஏற்கனவே பிரபஞ்சத்தோடு ஒத்திசைந்து இருக்கிறார்கள். இது நித்யானந்தா பகுதி 1 என்ற புத்தகத்தில் அதிக விளக்கத்தோடு தரப்பட்டுள்ளது.
யார் அகங்காரம் இல்லாமல் இருக்கிறார்களோ, யாருடைய புத்தி பற்றற்று இருக்கிறதோ, அவர் கொலையே செய்தாலும் அவர் கொலையாளி அல்ல. அவர் தம் செயல்களால் கட்டுப்படுத்தப்படமாட்டார்.
மிகவும் ஆபத்தான கருத்து. கிருஷ்ணர் ஒரு எல்லைக்கே சென்று விடுகிறார்.
கிருஷ்ணரைத் தவிர வேறு யாராலும் இவ்வளவு துணிச்சலான ஒரு கருத்தைக் கூறமுடியாது. கிருஷ்ணர் மிக தைரியமாகக் கூறுகிறார். இங்கே யார் அகங்காரத்தினால்
அவர் அவரது குருவிடம் அதுபற்றிச் சொல்லி மன்னிப்பு கேட்க விரும்பினான். ஆனால் அவர் கண்டிப்பாரோ என்று அவன் பயந்தார். அவர் குருநாதரிடம் சென்று மெதுவாய்க் கேட்டார். 'குருவே, எதுவாக இருந்தாலும், பிறக்கின்ற எல்லாமே ஒருநாள் இறக்கவேண்டியதுதானே!
குருநாதர் பதிலளித்தார். 'ஆமாம்'
உடனே அந்தப்பையன் உடைந்த கோப்பையின் துண்டுகளைக் காண்பித்து 'உங்கள் தேநீர்க்கோப்பை இறக்கின்ற நேரம் வந்துவிட்டது! என்றார்.
நமக்கு நம் வாதத்தை எப்படி எடுத்துக்கூறுவது என்று தெரிந்திருக்கவேண்டும். ஆனால் இங்கே, உங்கள் சொந்த அர்த்தத்தை கிருஷ்ணர் சொன்னவற்றுக்கும் கொடுக்காதீர்கள். அவர் உங்களை உங்கள் அகங்காரத்திலிருந்து விடுபடச் சொல்கிறார். எந்த மனிதர்தான் இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதி என்று உணர்ந்தவர் யாரையும் கொல்லமாட்டார். கொலைசெய்தாலும் கூட, இதன் சரியான அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். கிருஷ்ணர் உங்களை உண்மையை உணர்ந்து கொள்ளச் சொல்கிறாரே தவிர, மனிதர்களைக் கொல்லச் சொல்லவில்லை. சரியான பொருளை உணருங்கள். கிருஷ்ணர்உங்களை உண்மையை உணரச்சொல்லி ஊக்கப்படுத்துகிறார். கொல்வதற்கு அல்ல.
மற்றொரு சின்ன கதை
ஒரு யூதர், ஒரு இத்தாலியர், ஒரு போலந்து மனிதர் மூவரும் காவற்படையில் ஒரு வேலைக்கு விண்ணப்பித்தார்கள்.
முதலில், யூதர் நேர்முகத்தேர்வுக்கு அழைக்கப்பட்டார். அவரிடம் கேட்டார்கள் 'யார் கொன்றது யேசுவை'?
யூதர் சொன்னார் 'சுரோமானியர்கள் யேசுவைக் கொன்றார்கள்' அவர் அடுத்தநாள் வேலையில் சேரச் சொல்லி அனுப்பினார்கள்.
| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
இருபத்தைந்து வருடம் |
ஒரு உணர்வலையிலும், புரிந்து கொள்ளுதலிலும் நடக்கும்.
கிருஷ்ணர் இதை அர்ச்சுனனிடம் சொல்லி அது அர்ச்சுனனின் கடமை, போர்க்களத்திலிருந்து ஓடுவது அல்ல. சண்டையிடுவது என்று புரியவைக்கிறார்.
கேள்வி : ஸ்வாமிஜி, உங்கள் சீடர்கள் நீங்கள் அவர்களை எரிப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். இது எங்களை பயமுறுத்துகிறது. இதற்கு என்ன பொருள்?
ஆம். என் சீடர்கள் சொல்வது சரிதான். எந்தப் அர்த்தத்தில் இதை அவர்கள் சொன்னார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவர்கள் இந்த வியாபார ரகசியங்களை எல்லாம் வெளியில் விடக்கூடாது.
நீங்கள் வெறும் பார்வையாளராக இருந்தால், என்னைப் பார்த்து மட்டுமே சந்தோஷமடைபவராக இருந்தால், நான் உங்களுக்கு மூளைக்குத் தீனி போடுவேன். நீங்கள் கண்களால் எடுத்துக் கொள்வது போக.
ஆனால் நீங்கள் உண்மையிலேயே ஆர்வம் கொண்டவராக, என் வார்த்தைகளைத் தாண்டி அர்த்தம் புரிந்துகொள்பவராக, மேலும் நான் உங்களுக்கு நீங்கள் ஆன்மீகத்தில் முன்னேற உதவமுடியும் என்று நம்பினால், நீங்கள் ஒரு சீடரின் நிலைக்கு அருகே வருகிறீர்கள். நான் உங்களுக்கு என் உருவத்தை விட்டுவிட்டு, உருவமற்றதில் கவனம் செலுத்தும்படி அறிவுறுத்துவேன்.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பலன்தான் எங்களுக்குத்
நீங்கள் என் சீடராக ஆனால், அதற்குப் பிறகு நீங்கள் என் பொறுப்பு. உங்கள் ஆன்மீக முன்னேற்றம் உங்களுடைய பொறுப்பு மட்டுமல்ல. என்னுடைய பொறுப்பும்கூட. அதற்குப் பின் நான் வெறுமே சிரித்துக்கொண்டு உங்களை போகட்டும் என்று விட்டுவிட முடியாது. எல்லா ஆன்மீக முன்னேற்றமும் அகங்காரத்தை விடுவது பற்றியதே, குருவின் முதன்மையான பணி அந்த அகங்காரத்தை அழிப்பதே! அதுதான் அறுவை சிகிச்சை. குருநாதர்தான் அறுவைசிகிச்சை செய்வார்.
இதை நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். என்னுடன் நீங்கள் இருந்தால் தெரியும் நான் ஒரு அமைதியான எப்போதும் புன்னகைத்துக் கொண்டே இருக்கிற குரு இல்லை. என் சீடர்கள் அங்கும் இங்கும் ஓடிய வண்ணம் இருப்பார்கள். நான் அவர்களுக்கு கட்டளைகளைக் கொடுத்த வண்ணம் இருப்பேன். மனிதர்கள் சிலநேரங்களில், நான் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்து விடுகிறார்கள். ஒரு குரு
அந்த ஆன்மா, அந்த இருப்பு இந்த வாழ்நாளிலாவது ஒரு குருவால் விடுதலை கிடைக்கும் என்று நம்புகின்றது.
என்னைப் பார்த்தோ, வேறு எந்த குருவைப்பார்த்தோ பயப்பட ஒன்றுமில்லை. குருநாதர்கள் உங்கள் மீதான கருணையால் மட்டுமே செயல்படுகிறார்கள். அவர்க்கு வேறு எதுவுமே பிரதிபலனாகத் தேவையில்லை. நீங்கள் அவர்க்குத் தருவதற்கு உங்களிடம் எதுவுமில்லை. அவர்க்குத் தேவையான எதுவும் இல்லை. அவருடைய கருணை, உங்கள் மீதான கருணை எந்தவிதமான எதிர்பார்ப்புமில்லாத, நிபந்தனையற்ற ஒன்று.
அறிவு, அறிந்து கொள்ளும் விஷயம், அறிந்து கொள்ளப்படுகின்ற பொருள், அறிபவர், இந்த மூன்று காரணிகளும் தான்செயலைத் தூண்டுகின்றன. புலன்கள், செயல், செயலைச் செய்பவர் மூன்றும் செயலின் மூன்று பாகங்களாக உள்ளன.
சாங்கிய யோகத்தின் 'குண' கருத்துப்படி, 3 வகைகள்உள்ளன. அறிவில், செயலில், செயலைச் செய்பவரில் நான் சொல்கிறேன், கவனியுங்கள்.
பிரிக்கப்பட்டுள்ளவற்றிலும், பிரிக்கப்படமுடியாமல் உள்ள, காணப்படுகிற எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஒரே அழியாஉண்மைத்தன்மைப் பார்க்கின்ற அறிவு தான் சாத்வீக நிலையில் உள்ள அறிவு.
எல்லா உயிர்களிடத்தும், வேறு வேறு வகைப்பட்ட மாறுபட்ட உண்மைகளை, ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்டதாகக் காண்கின்ற அறிவு 'ரஜஸ்' நிலையில் இருக்கின்றது.
பகுத்தறியப்படாத, அடிப்படையற்ற, மதிப்பற்ற அறிவு, அதன் மூலம் ஒரு சிறு விஷயத்தை அதுதான் எல்லாம் என்று எண்ணிப் பிணைத்துக்கொள்ளும் அறிவு. இதுதான் அறியாமையாகிய இருளில் உள்ள நிலை.
விதிகளின்படியான கடமைகளை விருப்பு, வெறுப்பின்றி எந்தவிதமான சுயநல நோக்கமின்றி, பலனின்மீது எந்த பற்றும் இன்றி செய்வது சாத்வீக நிலையில் இருக்கின்றது.
|
இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஜன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
குணங்கள் மூன்று வகைப்படும். சத்வ, ரஜஸ் மற்றும் தமஸ். சத்வ எனப்படும் குணம், அமைதி, நிம்மதி, ஆன்மீகம், நன்மை என்பவை. இது ஆன்மீக ஈடுபாடு கொண்டவர்களிடம் காணப்படும். ரஜஸ் எனப்படுவது, கோபம் நிறைந்த, உணர்ச்சி களால் அலைகழிக்கப்படுகிற, செயல் துடிப்போடு இருக்கின்ற குணங்கள். இது அரசர்கள், போர் வீரர்கள், வியாபாரிகளிடம் இருக்கும். 'தமஸ்' என்பது சோம்பல், அறியாமை, மந்தத் தன்மை. இது நம்மிடையே பெரும்பாலானவர்களிடம் காணப்படுகின்ற ஒரு குணம். வெறும் சாப்பிடுவதற்காகவும் தூங்குவதற்காகவும் மட்டுமே உயிர் வாழ்பவர்களின் குணமாகும்.
இந்த செய்யுள் வரிகளில் கிருஷ்ணர் அழகாக விளக்குகிறார். மூன்று குணங்கள் அவற்றின் விளைவுகள் நம்மீது செயல்படும் விதம்பற்றி விளக்குகிறார். அவர் அப்படிச் செய்யக் காரணம் நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் புரியவைக்கவே பெரும்பாலான நேரங்களில் நாம் ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறோம் என்று நமக்குத் தெரிவதே இல்லை. குருநாதர் இதை வார்த்தைகளால் விளக்கும்போது, நாம் ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கி றோம் என்று புரிந்து கொண்டு அடுத்த நிலை புரிந்து கொள்ளுதலுக்கு நகர்கிறோம். இதைவிட மேலான குணநலனுக்கு மாறிக் கொள்கிறோம்.
ஆம். நாம் எல்லோரும் சில நேரங்களில் சிலவற்றை முடிக்க 'ரஜஸ்' தன்மையில் இருந்துதான் ஆக வேண்டும். அப்போது கூட, நாம் பேராசை இன்றி, கோபம் இன்றி, பயம் நம்மை பாதிக்காமல் பற்று நம்மைப் பற்றிக் கொள்ளாமல், செய்தால் நாம் சாத்வீகத் தன்மையில் தானிருக்கிறோம். உண்மையில் 'ரஜஸ்' குணத்தில் இருப்பதாகத் தோன்றினால் கூட. கிருஷ்ணர் ஒரு 'சாத்வீக' மனிதரை எப்படி விளக்குகிறார் என்றால் ஒரு மனிதர் கூட்டு விழிப்புணர்வை, பிரபஞ்சத்தை பகுதி பகுதியாகப் பார்ப்பவராக விவரிக்கிறார். அவர் தான் தனி மனிதரோ தீவோ அல்ல. பிரபஞ்சத்திலுள்ள எல்லாவற்றுடனும், எல்லாருடனும் பிணைக்கப்பட்டவர் என்று புரிந்து கொண்டவர்.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
‘ஏன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?”
என விசாரித்ததற்கு,
‘நான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
பொறுமையற்றவராக இருக்கிறார். அவர் வேண்டியது அவர்க்குக் கிடைக்கவில்லை என்றால், அவர் சோர்ந்து போகிறார். தோல்வி அவரது அகங்காரத்தைத் தாக்குகிறது.
'ரஜஸ்' தன்மையில் இருப்பவர்களால் சந்தோஷமாய் இருக்க முடியாது. தயவுசெய்து புரிந்து கொள்ளுங்கள். உங்களில் பெரும்பாலானவர்கள் 'ரஜஸ்' தன்மையில் தான் இருக்கிறீர்கள். இதுதான் அதிகம் காணப்படும் குணமாக சமீப காலங்களில் உள்ளது. ஏழை அல்லது பணக்காரன், புத்திசாலியோ, முட்டாளோ, படித்தவனோ, படிக்காதவனோ, பெரும்பாலும் எல்லோரும் அடுத்தவரோடு தன்னை ஒப்பிட்டு அவரிடம் என்ன இருக்கிறதோ அதை தானும் அடைய விரும்புகிறார்கள். நீ ங்கள் உங்கள் ஆசைகளால் தூண்டப்படும் வரை, இருப்பதில் திருப்தி அடையாத வரை நீங்கள் 'ரஜஸ்' தன்மையில்தான் இருக்கிறீர்கள்.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பின்தான் எங்களுக்குத்
'ரஜஸ்' உங்களை அழித்து விடும். அது உங்கள் ஆன்மாவை சாப்பிட்டு விடும். உங்கள் ஆசைக்கு முடிவே இருக்காது. அச்சத்துக்கு எல்லையே இல்லை. இவை இரண்டும் தான் 'ரஜஸ்' தன்மையின் முக்கியமான குணங்கள். அது நம்மிடம் என்ன இருக்கிறதோ அதில் திருப்தி அடையாத தன்மை, இல்லாததை அடைய விரும்பும் தன்மையும் கூட. நாம் எங்கே, எப்படி இருக்கிறோமோ அதில் திருப்தி அடைவதில்லை. நிகழ்காலத்தில் நிறைவாக இருப்பதில்லை. ஒன்று நீங்கள் தொடர்ந்து எதிர்காலத்தில், எப்படி ஆக வேண்டும் என்று கற்பனை செய்து கொண்டிருப்பீர்கள். அல்லது கடந்த காலத்தில் இன்னும் சிறப்பாக எப்படி செய்திருந்திருக்கக் கூடும் என்று எண்ணுவீர்கள். 'ரஜஸ்' என்பது கற்பனை உலகத்தில் வாழ்வது தான்.
'தமஸ்' தன்மையில் உள்ள ஒருவர் முழுக்க முழுக்க போலித்தனத்தில் உள்ளார். சுமத்தப்பட்ட நம்பிக்கைகள், அறிவு அல்லது சூழ்நிலை, மீது சார்ந்து கொண்டு, தாம் சரியா அல்லது தப்பா என்று தெரிந்து கொள்ளக் கூட முயற்சி ஏதும் எடுக்காமல் வாழ்வது. மதவாதிகள், குற்றவாளிகள் எல்லாம் தமஸில் தான் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை. நோக்கம் மட்டும்தான் வேறு. இருவருமே பிடிவாதம் நிறைந்த, வன்முறை பொருந்திய, சுயநலவாதிகள். அவர்கள் தம் குறிக்கோளை அடைய எது வேண்டுமானாலும், செய்வார்கள். குற்றங்கள் புரியக் கூடத் தயங்கமாட்டார்கள்.
'தமஸ்' என்பது வெறும் மந்தத்தன்மை, சோம்பல், காலம் தாழ்த்துதல் அல்ல. அதுவும் தான். ஆனால் அதுமட்டுமல்ல. அது நாம் இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதியே எண்ணங்களில் செயல்படாமல் வாழ முடியும்? யார் என் பில்லைக் கட்டுவார்கள்?° தயவுசெய்து புரிந்து கொள்ளுங்கள். இயற்கை உங்களுக்குள் உண்ணும் உணவை இரத்தமாக மாற்றும்போது, உங்களுக்கு உணவைத் தருவதையும் அது பார்த்துக் கொள்ளாதா? இயற்கை உங்களை நம்புவதில்லை. மிகவும் நுட்பமான எந்த ஒரு விஷயத்தையும் உங்களை நம்பாமல் அதுதானே பார்த்துக் கொள்கிறது. உதாரணத்துக்கு மூச்சு விடுதல், வளர்ச்சி, உணவு செரிமானம் ஆதல் இப்படிப் பல. இவை எல்லாம் உங்கள் ஒப்புதல் தேவையின்றிதான் நடக்கின்றன.
எனவே உங்கள் எண்ணங்களை வைத்து செயல்படுவதை நிறுத்துங்கள். அவற்றுக்கு அர்த்தம் காணுவதை நிறுத்துங்கள். அதற்கு பதில், அவற்றின், எண்ணங்களின் மூலத்தை தேடுங்கள். உதாரணத்துக்கு, உங்களுக்குப் பசியெடுப்பதாக உணர்ந்தால், அந்த எண்ணத்தை மறந்து விடுங்கள். உங்கள் உடல் பசியைத் தீவிரமாக உணர்ந்தால், அதுவே தேடி உணவை எடுத்துக் கொண்டு அதன் தேவையை நிறைவு செய்து கொள்ளும்.
அதை நீங்கள் செய்யும்போது, நீங்கள் வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தால் செயல்படும்போது, நீங்கள் தமஸ் அல்லது மந்தத் தன்மையில் விழுகிறீர்கள். அதுதான் உங்கள் அச்சம். அதுபற்றி பயப்பட ஒன்றுமில்லை. அதில் நீங்கள் எதுவரை இருப்பீர்கள், உங்கள் ஆசை, பரபரப்பு இதன் மீதான வெறுப்பு வேலை செய்யத் தொடங்கும் வரை. அது நடக்கும்போது, நீங்கள் அந்த மந்தத் தன்மையிலிருந்து தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு வெளியே வருவீர்கள்.
தயவு செய்து புரிந்து கொள்ளுங்கள். நீங்கள் நினைப்பது போல, நீங்கள் தமஸிலிருந்து, ரஜஸுக்கும் பின்பு ரஜஸிலிருந்து சாத்வீகத்துக்கும் நகர்வதில்லை. மந்தத் தன்மையிலிருந்து, வேகத்துக்கும், பின்பு அமைதிக்கும் செல்வதில்லை.
நீங்கள் ரஜஸில் தொடங்குகிறீர்கள். அது தான் உங்கள் அன்றாடக் கடமைகள், அதாவது செயல்பரிபவர், என்ற நிலை, எண்ணங்கள் மற்றும் வார்த்தைகளின் பொருளை நிறைவேற்ற முனையும் நிலை.
அடுத்தது, இப்படி அர்த்தம் காணுவதை நிறுத்தும்போது, 'தமஸில்°
| 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'° என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
இருபத்தைந்து வருடம் |
கொள்ளும் போது, இறந்த காலத்துக்கும் எதிர்காலத்துக்கும் தாவுவதை விட்டுவிட்டு, நிகழ்காலத்துக்குள் செல்வீர்கள். துன்பத்திலிருந்து ஆனந்தம் நோக்கிச் செல்கின்றீர்கள்.
18.29 ஓ அர்ச்சுனா, இப்போது, பொருட்களின் இயற்கை நிலைப்படி புத்தி மற்றும் மன உறுதி இரண்டிலும் உள்ள மூன்று வகை பிரிவுகளை பற்றி நான் தனித்தனியாகவும், முழுமையாகவும் சொல்வதைக் கேள்.
18.30 ஓ அர்ச்சுனா, பட்டறிவு செயலின் பாதை மற்றும் துறவின் பாதை, சரி அல்லது தவறான செயல், பயம் மற்றும் பயமின்மை, பந்தம் மற்றும் விடுதலை இவற்றைப் பற்றித் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்கின்ற நல்ல தன்மையில் இருக்கின்றது.
25
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பின்தான் எங்களுக்குத்
18.31 பட்டறிவு, உணர்ச்சிகளில் சிக்கிக்
கொண்டிருக்கின்றபோது சரியான செயல் எது,
தவறான செயல் எது என்பது புரிந்து கொள்ள
முடியாது.
18.32 பட்டறிவறியாமையில்
இருக்கின்றபோது சரியற்ற விஷயங்களை சரி
என்று எடுத்துக் கொள்கின்ற தன்மையில்
இருக்கின்றது.
18.33 நிலையான மற்றும் தொடர்ச்சியான
மனவுறுதியுடன் மனம், மூச்சு, மற்றும்
புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தி இறைசக்தியோடு
ஒன்றுபடுதலே நல்ல தன்மை, அர்ச்சுனா.
18.34 சரியான நடத்தை, இன்பம்,
செல்வம் இந்த இலக்குகளைப் பிடித்துக்
கொண்டு, செயல்களின் பலன்கள் மீது பற்று
வைத்துக் கொண்டு இருக்கின்ற நிலை தான்
உணர்ச்சிகளில் சிக்கியுள்ள நிலை.
18.35 அறியாமையுடன் சேர்ந்த மனவுறுதி, கனவு, துக்கம், பயம், நம்பிக்கையின்மை, கற்பனை இவற்றைத் தாண்ட முடியாத மனவுறுதி இருளில் இருக்கின்றது, அர்ச்சுனா.
இங்கே கிருஷ்ணர், வாழ்க்கையின் அர்த்தங்களை அணுகும் முறை பற்றி விளக்குகிறார்.
தர்ம, அர்த்த, காம, மோட்ச இவை நான்கும் ‘புருஷார்த்தா’ வாழ்க்கையின் சந்தோஷப்படுகிறோம். நிகழ்காலத்தில் வாழ்கிறோம். கடவுள் போல் நம் சக்தியை உணர்கிறோம்.
புருஷார்த்தா வாழ்க்கைக்கு நான்கு அர்த்தங்களைத் தருகிறது.
'தர்மம்' என்பது சரியான நடத்தை அல்லது குணநலன். புத்தர் இதை போதித்தார்.
'அர்த்த' என்பது நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் வாழ்க்கைப் பாதையில், பயணத்தில் நம்மை நிலை நிறுத்திக் கொள்ள சேமிக்கும் பொருள் சார்ந்த விஷயங்கள்.
'காம' என்பது நம் புலன்களின் மூலம் நாம் இந்தப் பயணத்தில் அனுபவிக்கும் இன்பங்கள். இவை நியாயமான சந்தோஷம் தரக்கூடிய விஷயங்கள். இவற்றின் தேவையால் தொந்தரவாக உணரத் தேவையில்லை. ஆனால் இவற்றால் பிடிபட்டு, பாதையை மறந்து, பயணத்தை முழுமையாக அனுபவிக்கத் தவறிவிடாதீர்கள்.
'மோட்ச' அல்லது விடுதலை என்பதுதான் வாழ்க்கையின் இறுதி அர்த்தம். இது எதிர்பார்ப்பு, ஆசை, பேராசை, பயம், ஆசைகளின் மீதான பற்று இவற்றிலிருந்து விடுதலை பெறுவதே. பற்றற்ற தன்மையும், எதிர்பார்ப்பு அற்ற தன்மையும் நம்மை விடுதலை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் என்ற புரிந்து கொள்ளுதலே நம்மை ஆனந்தத்தால் நிரப்பும்.
இங்கே, கிருஷ்ணர் நாம் எப்படி வாழ்க்கையை வாழ்ந்தால் அது அர்த்தமுள்ளதாகும் என்பதன் சாரத்தைத் தருகிறார். அவர் சொல்கிறார் நல்லது அல்லது 'சத்வ' எனப்படும் குணம் எது சரி எது தவறு என்று புரிந்து கொள்ளும் தன்மை ஆகும். நாம் உடலால், மனதால், புலன்களால் என்ன செய்தாலும், பற்று அல்லது ஆசையிலிருந்து விடுபடும் நோக்கத்தோடு செய்தால், தெய்வீகத்தை உணரும் நோக்கத்தில் செய்தால் அது 'சத்வ' குணமாகும்.
கேள்வி: ஸ்வாமிஜி, நீங்கள் சொன்னீர்கள், எது சரி தவறு என்ற பாகுபாடு நம் மனதில் தான் உள்ளது என்று. கிருஷ்ணர் ஏன் நமக்கு சரி, தவறு பற்றிய சரியான
| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
இருபத்தைந்து வருடம் |
அவரது அறிவுரையின் இன்னொரு பகுதி, அவர் நம் வாழ்க்கைக்கும் அப்பாற்பட்டவற்றில் வைத்துள்ள அக்கறை. நாம் இந்த வாழ்க்கையில் என்ன செய்கிறோம் என்பதுதான் நம் உடல் அழிந்தபின் என்ன நடக்கிறது என்பதை முடிவு செய்கிறது. நாம் என்ன செய்கிறோமோ அது நம்மைத் தொடர்கிறது. நம் செயலின் தீவிரம் மற்றும் விளைவு (கர்மா) நம்மை எல்லா பிறவிகளிலும் மரணம் மூலம் தொடர்கிறது. நம் இப்போதைய மனஅமைப்பு (வாசனை) தான் அடுத்த பிறவிக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டு அதே அச்சில் நாம் திரும்ப உருவாக்கப்படுகிறோம். நாம் என்ன செய்கிறோமோ என்ன நினைக்கிறோமோ, என்ன ஆசைப்படுகிறோமோ அதுவாகவே ஆகின்றோம்.
அதனால்தான் ஞான குருமார்கள், ரிஷிகள் வழிமுறைகள் உருவாக்கி வைத்துள்ளார்கள். அவர்கள் காட்டிய வழிமுறைகள் தான் ‘கர்மா’. உண்மையான பொருளின் படி தர்மப்படி வாழ்வது என்பது அவரவர் இயல்பான ஆசை மற்றும் இயல்புப்படி(வாசனை மற்றும் கர்மா) வாழ்வதே! இந்த பிறவி எடுப்பதே இந்த வாசனைகளையும் கர்மங்களையும் அனுபவிப்பதற்குத் தான். ஒருவரின் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பதே அவர் இதை சீக்கிரம் தீர்த்துவிட்டு ஆன்மீகத்தில் பயணிப்பதற்குத்தான். ஒருவனின் தர்மத்தை உண்மையான விடுதலை அடையும் நோக்கத் தோடு, ஆசை அச்சமின்றி, ஆசை எதிர்பார்ப்பு இன்றி இருப்பதே வாழ்க்கையை வாழத் தகுந்ததாக ஆக்குகிறது. அது பயணத்தை ஆனந்தமயமானதாக்கும்.
மாறாக, நாம் எது சரி, எது தப்பு என்ற பாகுபாடின்றி உலக விஷயங்களை பற்றோடும் எதிர்பார்ப்போடும் முயற்சித்தால், நாம் ‘ரஜஸ்’ அல்லது உணர்ச்சிகளில் சிக்கிக் கொள்கிறோம். அதனால்தான் வியாபாரங்கள் பெருமளவில் சமூகத்துக்கு எதிரானவற்றில் ஈடுபடுகின்றன. செல்வத்தை அடைகின்ற முயற்சி, மேல்நிலை அதிகாரிகளின் மனதைக் குழப்பி, எது சரி எது தவறு என்ற எல்லைக்கே காடு அவர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரியாதபடி ஆக்கிவிடுகின்றது.
நாம் செய்கின்ற பெரிய காரியங்கள் தான் நமக்கு மிகவும் உகந்தவை என்று எண்ணி, அதை ஆழ்ந்த உணர்ச்சிப் பூர்வமான பற்றுதலோடும், பலனைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்போடும் நாம் எண்ணிக் கொண்டால் அப்போது நாம் அறியாமையாகிய இருளில் அல்லது தமஸில் இருக்கின்றோம்.
நாம் முதலில் நம்மை உருமாற்றம் செய்து கொள்ள வேண்டும். பிறகு அந்த வெளிச்சத்தில் மற்றவரை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் சத்தியத்தை உள்வாங்கி உருமாற்றம் அடைய வேண்டும். அப்படியில்லாவிட்டால் அது ஆன்மீகம் என்ற பெயரில் அதிகாரம் செய்வது, கட்டுப்படுத்துவது மட்டுமே!
உண்மை என்ன என்றால் நாம் நம் எதிர்பார்ப்பு மற்றும் பற்றுதல்களை விட்டுவிட்டு வளர்ச்சியடைய வேண்டும்.
நாம் நம்மைச்சுற்றி 'தவறான நிகழ்ச்சிகள்' என்று எண்ணப்படும் சில விஷயங்கள் நடக்கும் போது, இவை கெட்டவை நடக்கக் கூடாது என்று எண்ணுகிறோம். நமக்குத் தெரியும் நம்மால் செய்யக் கூடாது அதில் ஒன்றுமில்லை என்று. அப்படி இருந்தாலும் கூட நமக்குத் தெரியும் அதில் திருத்தம் இருக்கும் என்று. நமக்குத் தெரியும் பிரபஞ்ச சக்தி மின்னல் போல் வேலை செய்யாது என்றாலும் கட்டாயம் அது திரும்பக் கொடுக்கும் என்று அதனால் நாம் தொந்தரவுக்குள்ளாக மாட்டோம். இது சாத்வீக நிலை.
இது நம்மை, அதைச் சரிசெய்ய நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்வதிலிருந்து தடுக்கவில்லை. நம்மால் என்ன செய்ய முடியுமோ அதைச் செய்ய வேண்டும். ஆனால் நாம் தான் சரி செய்பவர் என்று எண்ணிக் கொள்ளக் கூடாது. அதுதான் சரியான வார்த்தை ஆக இருக்குமானால், இது நம்மை அகங்காரத்தோடும், பற்றுதலோடும் இணைத்துவிடும். நாம் அகங்காரமும் பற்றுதலும் இல்லாமல் வேலை செய்யும் புத்திசாலித்தனம் பெற்றுவிட்டால், பிரபஞ்ச சக்தி நாம் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்வதற்கு நமக்கு என்ன அதிகாரம் எல்லாம் தேவையோ அவற்றைத் தரும்.
நீங்கள் கேட்கலாம் எது சரி அல்லது தவறு என்று எப்படி நாம் தெரிந்து கொள்ள முடியும்? இது சரியான கேள்வி ‘பதஞ்சலி யோக சூத்ரா’ சரியான வாழ்க்கை முறைக்கு ஐந்து விதமான நியதிகள் மற்றும் ஒழுக்கங்கள் வகுத்து வைத்திருக்கின்றது. பதஞ்சலி சொல்கின்றார். அவை
சத்யா - சத்தியம்
அஹிம்சா - மற்றவர்க்குத் தீங்கு செய்யாமை, அஹிம்சை,
18.69 முதலிலிருந்து கடைசிவரை போலியானதாகவே உள்ள இன்பம், தூக்கம், சோம்பல், கற்பனையால் ஏற்படும் இன்பம் அறியாமையால் வருவது.
18.40 இங்கேயும் சரி, வேறு எந்த கிரகத்திலும் சரி, யாரும் இந்த இயற்கையின் மூன்று தன்மையிலிருந்து விடுபடுவதில்லை.
ஏற்கனவே கிருஷ்ணர் மூன்று குணங்களின் பாதிப்பு புத்தியில் எப்படி ஏற்பட்டு அது நம் செயலை வடிவமைக்கிறது என்று சொன்னார். இப்போது நாம் எப்படி நம் நடத்தைக்கேற்ப பதிலளிக்கிறோம் என்று சொல்கிறார்.
கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், ஆன்மீக சாதனை நல்லதன்மையில் உள்ளது. அது முதலில் சிரமமாகத் தோன்றும். விஷம் போல் இருக்கும். இருந்தாலும் அது இறுதியில் உயிரை அளிக்கும் அமுதமாக மாறும்.
புலனின்பங்கள் உணர்ச்சிகளிலிருந்து வருகின்றன. அவை முதலில் அமுதமாகத் தோன்றி, விஷமாக மாறுகின்றன.
தாமஸிக நிலையில், ஒருவர் தூக்கம், சோம்பல், மற்றும் கற்பனையில் இருப்பதாக உணர்கிறார். ஒவ்வொரு மனிதரும் இதில் ஏதாவது ஒரு நிலையில் இருக்கின்றார்கள். மனிதர்கள் மட்டுமின்றி தெய்வீகத்தன்மை வாய்ந்தவர்கள் கூட, நம்மைவட வளர்ச்சியடைந்தவர்கள் கூட இதே மூன்று நிலைகளில் உள்ளார்கள். யாருமே இதிலிருந்து இந்த இயற்கையின் குணங்களிலிருந்து தப்ப முடியாது.
குருநாதர் எவ்வளவு அழகாக நாம் புலன்களால் ஏமாற்றப்படுவது குறித்துத் தொகுத்துக் கூறுகிறார்!
ஆன்மீக சாதனையைத் தொடங்குவது எளிதல்ல. வேத பாரம்பரியத்தில், குருகுலப் பள்ளிகளில் சிறு வயது முதல் குழந்தைகள் ஆன்மீக சூழலில் வளர்க்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் சிறு வயதிலேயே மனம், புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தவும், தனக்குள் நோக்கவும் கற்றுக் கொண்டார்கள். அவர்கள் அவர்களது குருநாதரின் உதாரணங்களிலிருந்து புலனிடத்தைவிடப் பெரிய இன்பம் உள்ளது என்று புரிந்து கொண்டார்கள். அது அவர்கட்கு தைரியத்தை அளித்தது.
‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என
விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
இருபத்தைந்து வருடம் துன்பத்தைக் கண்டு விலகி ஓடவும் பழக்கப்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம். உடல் இன்பம், மனதுக்கு இன்பம் தந்து அதனால் உணர்ச்சிப் பூர்வமான திருப்தியை ஏற்படுத்துகின்றது. ஒருமுறை நாம் மனதால் இன்பத்தை உணர்ந்தால் அதை திருப்பித் திருப்பி எண்ணிப்பார்த்து அனுபவிக்கிறோம். நம் கடந்தகாலம் நம் எதிர்காலத்துக்கு முன்மாதிரியாக இருக்கிறது. பற்றுதலும், எதிர்பார்ப்பும் நம்மைத் தூண்டி செயல்பட வைக்கின்றன.
நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையை விழிப்புணர்வோடு வாழ்ந்தால் நீங்கள் இந்தப் பற்று மற்றும் எதிர்பார்ப்பு இவற்றால் ஏற்படும் போலியான கனவுகள் கற்பனைகளில் சிக்கிக் கொள்ள மாட்டீர்கள்.
ஒரு சிறிய கதை:
ஒரு மூன்று வயது சிறுவன் கர்ப்பிணயாய் இருந்த தன் அத்தையைப் பார்த்துக் கேட்டார்.
'உன் வயிறு ஏன் இத்தனை பெரிதாய் இருக்கிறது?'
அத்தைசொன்னார். 'நான் ஒரு குழந்தையை
வைத்திருக்கிறேன்' அந்தப் பையன் ஆச்சரியத்
தோடு கேட்டான், 'அது நல்ல குழந்தையா?'
அத்தை சொன்னார், 'ஆமாம். அது நல்ல குழந்தைதான்' அந்தப் பையன் அதிர்ச்சியடைந்து கேட்டான். 'அப்படி என்றால் நீங்கள் ஏன் அவனை சாப்பிட்டுவிட்டீர்கள்?'
அடிக்கடி நம் வாழ்க்கையில் புலன்களின் வழிநடத்துதலால் நாமும் தவறான முடிவுகளுக்குத் தாவி விடுகிறோம். நாம் மாறி மாறி துன்பம், மற்றும் இன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டே இருக்க முயற்சி செய்கிறோம். இரண்டுமே வெறும் மாயைதான்.
கிருஷ்ணர் 'தாமஸ' நிலையில் உள்ள ஒருவரைப்பற்றி இன்னும் ஆழமான உள்நோக்குப் பார்வையோடு விவரிக்கிறார். அவர் தாமச குணத்தில் உள்ள ஒருவரைப் பற்றி அவர் ஒரு போதைக்கு அடிமையானவரைப் போன்றவர் என்கிறார். 'ரஜஸ்' குணத்தில் உள்ளவராவது இப்போதைக்கு அனுபவித்துவிட்டுப் பின்னால் துக்கப்படுகிறார். ஆனால் தமஸில் இருப்பவர்க்கு இன்பம் என்பது இல்லவே இல்லை. அவர் தான் துன்பத்திலிருந்து கூட தெரியாமல் துன்பப்படுகிறார். அந்த அளவு ஆழமாக அவர் தவறான நம்பிக்கையில் இருக்கிறார். அதனால் அவர் தன் கொஞ்சம் மேம்பட்ட நிலை. அவ்வளவுதான். அது மேலும் வெளிப்புறமாக, கணிதமயமாக, அதிக தத்துவமயமானது. ஆழமாகப் பார்த்தால், இரண்டும் ஒரே செயல் முறைதான். படங்கள் மூலமாக சிந்தித்தாலும் வார்த்தைகள் மூலமாக சிந்தித்தாலும், இரண்டும் ஒன்றுதான். ஒரு வித்தியாசமுமில்லை.
பழமையான மொழிகள், உதாரணத்துக்குச் சீனமொழி போன்றவை எல்லாம் படம் போன்ற வடிவத்தில் எழுதப்பட்டன. அவற்றுக்கு எழுத்துக்கள் இல்லை. அவைதாம் மிகப் பழைய மொழிகள். அவைதாம் முதலில் தோன்றிய மொழிகளாக இருக்க வேண்டும். அவற்றில் இன்னும் பழைய ஆரம்ப நிலை மனதின் படிவம் உள்ளது.
உதாரணத்துக்கு, அவர்கள் சொல்கிறார்கள். சண்டை என்பதை சீனமொழியில் சொல்ல வேண்டுமானால் அவர்கள் ஒரு கூரைக்கடியில் இரண்டு பெண்கள் உட்கார்ந்திருப்பது போல் படம் சித்தரிக்கப்படுகிறது. அதாவது ஒரு மனிதன் இரு மனைவிகள்.
சிந்தித்தல் என்பதற்கு அதற்குரிய எல்லை உள்ளது. மிகப்பெரிய குறைபாடு என்னவெனில் அது சுற்றி சுற்றிப் போகும். ஆனால் மையத்தை அடைவதில்லை. எது உள்ளதோ அதுவே உண்மை. நாம் அதை உருவாக்க முடியாது. அதைப்பற்றி நாம் எண்ணிப்பார்க்க முடியாது. அது ஏற்கனவே இருக்கிறது. நாம் அதைப் பார்க்க வேண்டும். அவ்வளவுதான். நாம் உண்மையைப் பற்றி எண்ணிப்பார்க்க முயற்சி செய்தால், தவறவிட்டுவிட்டோம். ஏனென்றால் அதற்கு ஒரு முழு, ஆக்ரமிக்கப்படாத, விழிப்புணர்வு தேவை.
தியானத்தின் மொத்த செயல்முறையுமே முழு விழிப்புணர்வாக மாறுதல்தான். அதில் கனவுகள் இல்லை. எண்ணங்கள் இல்லை. வெறும் அமைதியான விழிப்புணர்வு மட்டுமே. அதில் இடையூறு செய்யவோ, தடை செய்யவோ ஏதுமில்லை. குறுக்கிட வா, எடுத்துச் சொல்லவோ ஏதுமில்லை. அப்போது நாம் என்ன இருக்கிறதோ அதைப் பார்க்க முடிகிறது. அதுதான் சத்யா, இறுதியான உண்மை.
உண்மை தைரியசாலிகளுக்கு மட்டும்தான். மிகப்பெரிய தைரியமான
| இருபத்தைந்து வருடம் | 'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
இதுதான் சீடனின் வழி. ஏன்? என்று கட்கக் கூடாது. ஆனால் அதற்கு நிச்சயம் மிகப் பெரிய தைரியம் வேண்டும்.
ஆனந்தம் மிகவுயர்ந்த புத்திசாலித்தனத்தால்தான் அடைய முடியும். துன்பம் அடைய புத்திசாலித்தனம் தேவையில்லை. யாருக்குமே எளிதாக துக்கப்பட முடிகிறது. அதனால்தான் அதிகம் துன்பமயமான மனிதர்கள் உலகத்தில் உள்ளனர்.
மக்கள் கேட்கின்றனர், 'நாம் ஏன் அதிகம் ஆனந்தமான மனிதர்களைப் பார்ப்பதில்லை'. மிக எளிய காரணம், வெகு சிலர் மட்டுமே தங்கள் புத்திசாலித்தனத்தை செயல்பட அனுமதிக்கிறார்கள். மற்றவர்கள் அறியாமையில் வாழ முடிவு எடுக்கிறார்கள்.
புத்திசாலித்தனத்துக்கு ஒரு பிரச்னை எப்பவுமே உள்ளது. நாம் புத்திசாலிகளாக இருந்தால், நமக்கு எப்போதும் ஒரு தொல்லை இருக்கிறது. நம்மைச் சுற்றி புத்திசாலிகளல்லாதவர்கள் இருப்பார்கள். அவர்கள்தான் பெரும்பான்மையோடு இருப்பார்கள். அவர்களோடு நமக்கு எந்தத் தொடர்பும் இருக்காது. நாம் தனிமையில் இருப்போம். அவர்கள் நம்மை அதிகாரம் செய்வார்கள். அவர்கள் கருத்துக்களை நம்மீது திணித்து நம்மை அதற்குக் கீழ்ப்படிய வைப்பார்கள். நம் தனித்துவத்தை அனுமதிக்க மாட்டார்கள். அந்தக் கூட்டம் நம்மையும் அந்தக் கூட்டத்துள் ஒருவராக ஆக்க விரும்பும் நம் புத்தியை அதற்கு அடிமையாக்கிவிட விரும்பும்.
அந்தக் கூட்டம் எதை நம்புகிறதோ, அதையே நம்மையும் பின்பற்றச் சொல்லும். அது கம்யூனிசமானாலும், கிறிஸ்துவமதமானாலும் இந்துமதத்தையோ, அல்லது இஸ்லாம் மதமானாலும் சரி, அது நம்மையும் நம்பவைக்க விரும்பும். நம்பிக்கை என்பது புத்திசாலித் தனத்தைச் சொல்லும் விஷயங்களுள் ஒன்று. இந்தக் கூட்டம் நம்மை எல்லா அர்த்தமற்ற மூட நம்பிக்கைகள்,
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
‘ஈஏன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?”
என விசாரித்ததற்கு,
'ஈநான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
அவர்கள் தம் இயல்புக்கேற்ப செய்யும் தொழில்களின்படி பிரிக்கப்படுகிறார்கள்.
18.42 பிராமணன் என்பவரின் இயல்பு அமைதி, ஒழுக்கம், எளிமை, சகிப்புத்தன்மை, நேர்மை, அறிவு, ஞானம், மற்றும் கடவுள் நம்பிக்கை.
18.43 சத்திரியர்களின் தன்மை, வீரம், வேகம், உறுதி, திறமை போரில் தளராத மனம், தலைமைப் பண்பு, தாராள மனம்.
18.44 வைசியர்கள் உழவு, மாடு வளர்த்தல், வியாபாரம் முதலியவற்றில் திறமையாக இருப்பவர்கள் மிகவும் நல்லமுறையில் பணி செய்தவர்கள் சூத்திரர்கள் ஆவார்கள்.
18.45 ஒருவர் தன் வேலையில் மிகுந்த சி
ரத்தையோடு இருந்தால் அதில் அதி உயர்ந்த
நிலையை அடையலாம்.
18.46 ஒருவர் கடவுளுக்கான தன் கடமையை
சரிவர செய்வதன் மூலமும், எந்தக்
கடவுளிடமிருந்து எல்லா உயிரினங்களும்
தோன்றியதோ, யாரால் இந்த மொத்த
பிரபஞ்சமும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ள
தோ அந்தக் கடவுளை வழிபடுவதன் மூலம் ஒருவர்
மிக உயர்ந்த நிலை அடைகிறார்.
18.47ஒருவர் மற்றவருடைய நடத்தையே சரி செய்யும் போது (அவர் அதை முழுமையாக செய்யாமல் இருப்பதை விட) மற்றொருவரின் நடத்தையே ஏற்றுக் கொள்வதே, மற்றவர் சரியாக நடப்பதற்கு வழிவகுக்கின்றது. (ஒருவரின் தர்மப்படி அவர்க்குக் குறிக்கப்பட்டுள்ள) கடமை, பாவம் என்று சொல்லப்படுவதோ பாதிக்கப்படுவதில்லை.
18.48 எல்லா வேலையிலும் சில குறைபாடு இருக்கின்றது. நெருப்பு புகையால் சூழப்படுவதுபோல. ஒருவர் தன் இயல்பினால் எடுத்துக் கொள்கிற வேளையை விட்டுவிடக் கூடாது, அந்த வேலை முழுக்க முழுக்க தவறுகளால் ஆனது என்றாலும்கூட.
'ச்ரேயன் ச்வதர்மோ விகுண பரதர்மத் ச்வனுச்திதத்' என்கிறார் கிருஷ்ணர்.
மிகவும் கற்றுத் தேர்ந்த கல்வியாளர்கள் இந்த சுலோகத்தின் வரிகளை மிகவும் தவறான முறையில் பொருள் கூறிவிட்டார்கள் மற்ற செய்யுள்களோடு ஒப்பிடுகையில்
பதிலாக, நீ என்ஜினீயராகு. அதில்தான் நிறைய
வரதட்சிணை கிடைக்கும் அல்லது அதுதான் நான்
படிக்க விரும்பினேன். இப்படித்தான் அந்தக்
குழந்தை வளர்க்கப்படுகிறது.
காலம் செல்லச் செல்ல, இந்த முறை சி றிதுசிறதாக மாறி, பிராமணர்கள் தங்கள் குழந்தைகள் பிராமணர்களாகவே ஆகவிரும்பினார்கள். இப்படியே மற்ற பிரிவினரும். மக்கள் தங்கள் நோக்கத்துக்கேற்ப முறையையே தங்கள் விருப்பத்துக்கேற்ப வளைத்து விட்டார்கள். வர்க்கம் அல்லது சாதி முறை பணி நாட்களில் கல்வி கற்பதில் தேர்வு செய்யும் விதமாக இருந்தது.
நாம் சாதிமுறையை விமர்சனம் செய்யும் முன்பு ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். எல்லா சமூகமும் பிரிவுகளைக் கொண்டிருக்கிறது. எங்கெல்லாம் சமத்துவம், கம்யூனிசத்தில் உள்ளது போல், திணிக்கப்பட்டதோ, அங்கே ஏ தால்விதான் ஏற்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு மனிதனும் தனியானவன். ஒரேமாதிரி மக்கள் ஒரு கூட்டத்தை உருவாக்கும்போது அங்கே பிரிவு உருவாகிறது. ஏ வுதபாரம்பரியத்தில் திறமை, புத்திசாலித்தனம் பொறுத்து பிரிவுகள் உருவாகின. தற்போதைய நாகரீக உலகில், அது பணம் மற்றும் அதிகாரம் அடிப்படையில் உருவாகிறது. எது மேலானது? இந்த சாதிபிரிவு இல்லாமல், பிராமணர்கள் இந்த அறிவை சேமித்து வைத்திருக்காமல் போயிருந்தால், நம் வேத பொக்கிஷங்கள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகட்டு முன்னதாகவே மறைந்து போயிருக்கும். உங்களுக்குத் தெரியுமா சிதம்பரத்தில் ஒரு வேத விற்பன்னர்கள் கூட்டமே இந்த வேத ஞானத்தைப் பாதுகாப்பதையே முக்கியம் என்று கருதிவேறு எங்கும் செல்லாமல் அந்த ஊரிலேயே இருந்து வருகின்றனர். அவர்கள் இந்த தியாகத்தைப் பல பரம்பரைகளாக, பல ஆயிரம் வருடங்களாக செய்து வந்ததால்தத்ன இந்த ஞானத்தைத் தொடர்ந்து காப்பாற்ற முடிந்தது. யார் ஆயிரமாண்டுகட்கு முன்பு வெளிப்படுத்தப்பட்ட ஞானத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக தம் மொத்த வாழ்க்கையையும் 10 மைல் தூரத்துக்குள் முடித்துக் கொள்ளத் தயாராய் இருப்பார்கள். யாரும் சம்பளம்
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
‘ஈஏன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?’ என
விசாரித்ததற்கு,
‘ஈநான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
கூட தருவதில்லை. நாம் நம் நன்றியாக பதிலுக்கு என்ன செய்கிறோம். அவர்களைக் கேலி செய்து, பழித்துக் கூறி, அந்த முறையையே குறை கூறுகிறோம்.
அந்தக் குறை கூறும் மக்கள் அதிகாரத்துக்காகவும், பணத்துக்காகவும் செய்கிறார்களே தவிர, சுயநலமற்ற நோக்கத்தோடு அல்ல. அவர்கள் பாரம்பரிய ஞானத்தை காப்பாற்றி வைக்க வேறு எந்த உருப்படியான வழியையும் சொல்லவில்லை.
நான் பிராமணன் இல்லை. பிராமணர்கள் என்னிடம் வந்து பிராமணர்கள் என்று சொல்லப்படுவதால் சங்கடப்படுவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் நன்கு படித்தவர்கள். நான் அவர்களுக்குச் சொல்கிறேன். 'கூடங்கள் கலாசாரம், பாரம்பரியம் பற்றிப் பெருமை கொள்ளுங்கள். பிராமணர்கள் இல்லாவிட்டால், வேத பாரம்பரியம் முன்பே இறந்து போயிருக்கும்.
இந்த புகழ் மொழிகள் உண்மையாக
அவர்கள் கல்விக்கு உண்மையாய்
இருந்தவர்களுக்கு மட்டுமே.
இங்கேதான் வர்க்கமுறை தோற்றுப்போனது. விஞ்ஞானபூர்வமான, திறமையான வேலை அமைப்பால், இது படிப்படியாக அதிகாரத்தை உடைக்கும் அமைப்பாக சிதைவுற்றது. இன்றைக்கு பிராமணர்கள் 'பிராமணர்கள்' என்று சொல்லிக் கொள்ளுதல் எந்தப் பலனும் அடையவில்லை. யார் உண்மையில், பாரம்பரியத்துக்கு உண்மையானவர்களாக இருப்பவர்கள் ஏழைகளாக உள்ளனர். மரியாதையின்றி நடத்தப்படுகின்றனர். தம் அறிவைப் பயன்படுத்தி, வாத்தியார்களாக வைசியர்களாக ஆனவர்கள், அதிகாரம், பணம், மரியாதையை பெற்றுக்கொண்டனர்.
சமூகம் மற்றும் சமூக அமைப்பு இதில்உள்ள பிரச்சனை இவை தனியாக உள்ளன. நல்ல சமூகங்கள் உள்ளடக்கப் பட்டவையால் இருக்கவேண்டும். இன்று மேற்கிலும், இந்தியா முதலான மற்ற நாடுகளிலும் நம்மிடம் பணம், அதிகாரம் இருந்தால் மதிக்கப்படுகிறோம். அதை எதிர்த்து யாராவது போராட்டம்செய்கிறார்களா? இல்லை. ஒரு சமூகத்தில் மதிப்புக்குரிய முக்கியமான அம்சம் பணம்தான் என்றால் அந்த சமூகம் எப்படி நாகரீகமான வளர்ச்சியடைந்த சமூகமாக இருக்கமுடியும்.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பலன்தான் எங்களுக்குத்
இருந்தார். யாரும் ஒரு குருநாதர்க்கு அத்தனை நீண்டகாலம் சேவை செய்ததில்லை. சேவை செய்து செய்து அதன் மூலம் அவர் ஆழ்ந்த அமைதி, நிம்மதி அடைந்தார். அதிலேயே ஆழ்ந்துபோய் அவர் எப்போதும் புத்தருடைய சக்தியிலேயே இருந்து, தன்னையே மறந்து, ஞானமடைதல் என்றே குறிக்கோளையே மறந்துவிட்டார்.
புத்தர், திரும்பத்திரும்பச்சொன்னார். 'ஆனந்தா, குருவிற்குப்பணிவிடைசெய்வது நல்லதே! எனக்கு உன்னால் மிகவும் சந்தோஷம்தான். ஆனால் நீ ஞானமடைய வே ண்டும் என்பதை மறக்கக்கூடாது.'
ஆனந்தா சொன்னார் சிரித்துக்கொண்டே, உங்களுக்குச் சேவை செய்வது போதும். யார்க்குத் தேவை ஞானம்? என்றார்.
புத்தர் இறந்த 24 மணிநேரத்துக்குள் ஆனந்தா ஞானமடைந்தார். அவர் தியாகம் அளப்பரியது. ஆனந்தாவின் சுய தியாகம் மிகவும் அரிதாக காணப்படுகிற ஒன்று. அதுபோல் வேறு யாரும் தன் ஞானத்தையே தியாகம்செய்த செய்தி வரலாற்றில் வேறு இல்லை.
உண்மையில், பல நேரத்தில் ஆனந்தா புத்தரிடம் சொன்னார். தயவுசெய்து என் ஞானம் பற்றிப் பேசவேண்டாம். நீங்கள் ஏதாவது சொன்னால், நான் செய்ய வே ண்டும். இதை நான் என்னை தூரத்தில் அனுப்பிவிடுவீர்கள். உங்கள் செய்தியைப் பரப்பச்சொல்ல, கூட்டங்களுக்குப் போகச் சொல்லி, மற்றவர்களிடையே விழிப்பு ணர்வை ஏற்படுத்தச்சொல்லி அனுப்பி விடுவீர்கள். அதனால் நான் அறியாமையிலேயே இருந்து உங்களுக்குச் சேவை செய்கிறேன். ஞானம் பின்னால் கிடைக்கட்டும்? என்ன அவசரம்? நான் உங்களோடு இருப்பதில் முழு நிறைவடைகிறேன்' என்றார்.
பல நேரங்களில் ஆனந்தா புத்தரைப் பார்க்கும்போது அவர் யாராவது ஒரு சீடர் ஞானமடைந்தவுடன் அவரை அனுப்பிவிடுவதைப் பார்த்து உள்ளார். அவரை புத்தரின் செய்தியைப் பரப்பச் சொல்லி இவரது வாகனமாக அனுப்பிவிடுவார். புத்தர் சொல்வார், 'சு இப்போது நீ தயாராகிவிட்டாய்; உலகத்தின் வெகு தூரத்தில் உள்ள மூலைகளுக்கெல்லாம் சென்று, உறக்கத்தில் உள்ள மக்களுக்கு விழித்துக் கொள்ள உதவு. அவர்களை எழுப்பு""
|
இருபத்தைந்து வருடம் | 'சு ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என விசாரித்ததற்கு, 'சு நான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
நமக்குள் இன்னும் ஒளி ஏற்றவில்லை. வெளியில் வெளிச்சமாகவும் உள்ளே இருளாகவும் இருக்கி றோம்.
அதனால் தான் வெகு சிலரே உள்ளே முயற்சி செய்கின்றார்கள். இருளைக் கண்டு அஞ்சுகின்றனர். அவர்கட்குத் தெரிவதில்லை. ஏன் அவர்கள் அந்த இருட்டான பாதையில் செல்ல வேண்டும் என்று, அவர்கள் புத்தர் சொல்வதை கேட்கின்றனர். ‘உள்முகமாகச்செல்’ ‘உன்னை அறிந்துகொள்’ ஆனால் அவர்கள் குழம்புகின்றனர். எப்போது பார்த்தாலும் புத்தர் சொல்கின்றாற்போல் எதுவும் அங்கே தென்படவில்லை.
புத்தர் சொல்கிறார் ‘உனக்குள் ஒளியைக் காண்பாய்’ ஆனால் அவர்கள் இருட்டைத்தான் காண்கின்றனர். ‘உள்ளே நீ அழிவற்ற தன்மை உடையவன்’ என்று சொல்கிறார். இவர்கள் மரணம் சூழ்ந்திருப்பதைப் பார்க்கின்றனர். உங்கள் மரணம்தான் தெரிகிறது. வாழ்க்கை அல்ல. இருளில் அவர்கட்கு மரணம் தான் புலப்படுகிறது. புத்தர் சொல்வார் உள்ளே நீ ஆனந்தத்தைக் காண்பாய். இவர்களுக்கோ துன்பமும், பயங்கரமான காட்சி களும்தான் தெரிகின்றன.
அங்கே அமைதி தெரியவில்லை. எல்லாம் குழப்பமும், வேதனையும்தான். அதனால்தான் மக்கள் முடிவு செய்தனர். புத்தர்கள் எல்லாம் வே வறு பிரிவினர். அவர்கள் உள்ளே ஒளியைப் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் மனிதர்கள் அல்ல. அவர்கள் தெய்வமாக இருந்திருக்கக்கூடும். அப்படி இல்லை. நாம் எல்லாம் சாதாரணமானவர்கள் தான்.
புத்தர்கள் சத்தியத்தைத்தான் பேசுகிறார்கள். அதை மறுக்கமுடியாது. ஏன் என்றால் அவர்கள் சொல்வதை நாம் நம் சொந்த வாழ்க்கையில் உணரலாம். யேசு கௌதமபுத்தர், ஜராதுஷ்டிரா, லாவோத்துசு இவர்கள் அவர்களின் ஒளி மற்றும் ஆனந்தத்தைப் பற்றி பார்த்திருக்கின்றார்கள். அவர்களின் இசையைத் கேட்டுள்ளனர். அதை
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பண்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
'சுஏன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?'
என விசாரித்ததற்கு,
'சுநான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
மேல் ஈடுபாடு இருக்கு? ஏன் என்றால் எல்லாருக்கும் இருப்பால். நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்களோடு நாமும் இசைந்து செல்ல வேண்டியுள்ளது.
ஒரு புத்திசாலியான மனிதன் ஒவ்வொரு நிமிடமும் விழிப்புணர்வோடு நகர்கிறான். எல்லாவற்றையும் ஒரு காரணத்தோடுதான் செய்கின்றான். அவனுடைய உள்ளார்ந்த மதிப்பீடுகளை வைத்தே அவன் செயல்புரிகிறான். அவனுடைய உள் ஒழுங்குக்கேற்ப சொந்த விழிப்புணர்வின்படி, மற்றவர்களின் வலியுறுத்தலுக்காக வாழ்வதில்லை.
தொடக்கத்தில் இல்லாவிட்டாலும், சீக்கிரமே நாம்தெளிவடைந்துவிடுகி றாம். வழிதவறி போவது குறைகிறது. நாம் உள்வளர்ச்சிக்கேற்ப, சரியான பாதையில் செல்லத் தொடங்குகிறோம். நாம் நம் இயல்புக்கேற்ப வாழத்துவங்கும்போது, நமக்குள் அமைதி ஏற்படுகிறது, ஆனந்தம் ஏற்படுகிறது. நாம் சரியான பாதையில்செல்கிறோம் என்பதற்கு இது ஒரு அறிகுறி.
நாம் ரொம்பத் துக்கத்திலாழ்ந்தோமானால், நாம் வழிதவறிப் போகி றாம் துன்பம் ஒரு அறிவிப்பாளர். அதேபோல் ஆனந்தமும். அவை இரண்டுமே அறிவிப்பாளர்கள். துன்பத்தில் இருந்தால் அவர்கள் தலைகீழாக வாழ்கிறார்கள். ஆனந்தத்தில் இருந்தால், ஒத்திசைந்து இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இனிமேலும் ஒரு மாறுபட்ட உந்துதல்கள், கருத்துக்களின் கூட்டம் போல் இருக்கப் போவதில்லை. முழுமையான இணைந்து இருக்கிறார்கள். இப்போது அவர்களுக்கு ஒரு மையம் உள்ளது. அவர்கள் அதில் ஊன்றி விட்டார்கள்.
ஆனந்தம் இயல்பாக, எளிமையாக நிகழத் தொடங்கி விட்டது. வேறு எங்கிருந்தும் வருவதில்லை. உங்கள் உள்ளேயிருந்து சொந்த முயற்சியால் வருகிறது. அது ஒரு கார் என்ஜினின் ஓசை. ஒரு நல்ல காரோட்டி அதில் ஏதாவது கோளாறு ஏற்பட்டால் உடனே கண்டுபிடித்துவிடுவான். அந்த என்ஜின் சத்தத்திலிருந்தே ஒரு பிரச்னையைப் கண்டுபிடித்துவிடுகிறான்.
வேறு யாரும் அதை ஓட்டினால் தெரியாது. ஆனால் கார் டிரைவர் கண்டுபிடித்து விடுகிறார். ஏதோ சரியில்லை; ஏதோ சரியாக வேலை செய்யல. ஏதோ சரியாக இயங்கவில்லை.
'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என
விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
இருபத்தைந்து வருடம் மேல் ஈடுபாடு இருக்கு? ஏன் என்றால் எல்லாருக்கும் இருப்பால். நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்களோடு நாமும் இசைந்து செல்ல வேண்டியுள்ளது.
ஒரு புத்திசாலியான மனிதன் ஒவ்வொரு நிமிடமும் விழிப்புணர்வோடு நகர்கிறான். எல்லாவற்றையும் ஒரு காரணத்தோடுதான் செய்கின்றான். அவனுடைய உள்ளார்ந்த மதிப்பீடுகளை வைத்தே அவன் செயல்புரிகிறான். அவனுடைய உள் ஒழுங்குக்கேற்ப சொந்த விழிப்புணர்வின்படி, மற்றவர்களின் வலியுறுத்தலுக்காக வாழ்வதில்லை.
தொடக்கத்தில் இல்லாவிட்டாலும், சீக்கிரமே நாம்தெளிவடைந்துவிடுகி றாம். வழிதவறி போவது குறைகிறது. நாம் உள்வளர்ச்சிக்கேற்ப, சரியான பாதையில் செல்லத் தொடங்குகிறோம். நாம் நம் இயல்புக்கேற்ப வாழத்தூவங்கும்போது, நமக்குள் அமைதி ஏற்படுகிறது, ஆனந்தம் ஏற்படுகிறது. நாம் சரியான பாதையில்செல்கிறோம் என்பதற்கு இது ஒரு அறிகுறி.
நாம் ரொம்பத் துக்கத்திலாழ்ந்தோமானால், நாம் வழிதவறிப் போகி றாம் துன்பம் ஒரு அறிவிப்பாளர். அதேபோல் ஆனந்தமும். அவை இரண்டுமே அறிவிப்பாளர்கள். துன்பத்தில் இருந்தால் அவர்கள் தலைகீழாக வாழ்கிறார்கள். ஆனந்தத்தில் இருந்தால், ஒத்திசைந்து இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இனிமேலும் ஒரு மாறுபட்ட உந்துதல்கள், கருத்துக்களின் கூட்டம் போல் இருக்கப் போவதில்லை. முழுமையான இணைந்து இருக்கிறார்கள். இப்போது அவர்களுக்கு ஒரு மையம் உள்ளது. அவர்கள் அதில் ஊன்றி விட்டார்கள்.
ஆனந்தம் இயல்பாக, எளிமையாக நிகழத் தொடங்கி விட்டது. வேறு எங்கிருந்தும் வருவதில்லை. உங்கள் உள்ளேயிருந்து சொந்த முயற்சியால் வருகிறது. அது ஒரு கார் என்ஜினின் ஓசை. ஒரு நல்ல காரோட்டி அதில் ஏதாவது கோளாறு ஏற்பட்டால் உடனே கண்டுபிடித்துவிடுவான். அந்த என்ஜின் சத்தத்திலிருந்தே ஒரு பிரச்னையை் கண்டுபிடித்துவிடுகிறான்.
வேறு யாரும் அதை ஓட்டினால் தெரியாது. ஆனால் கார் டிரைவர் கண்டுபிடித்து விடுகிறார். ஏதோ சரியில்லை; ஏதோ சரியாக வேலை செய்யல. ஏதோ சரியாக இயங்கவில்லை.
'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என
விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
இருபத்தைந்து வருடம்
சொன்னபடி, நாம் இறைசக்தியிடமிருந்து வேறுபட்ட அலைவரிசையிலிருந்து செயல்படுவதால், நமக்கு அவை விளக்கப்பட்டாலும், நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியாது. ஏன் மக்கள் சாகிறார்கள்? ஏன் பூகம்பம், புழுதிப்படல், இத்தனை மக்களைக் கொல்கின்றன? ஏன் மக்களுக்கு கெட்ட விஷயங்கள் நடக்கின்றன? ஏன் நல்லவர்க்குக் கெட்டவையும், கெட்டவர்க்கு நல்லவையும் நடக்கின்றன?
இதற்கெல்லாம் பதிலே இல்லை. ஆன்மீகம் என்பது உள் உலக அறிவியல். வெளியுலகம் சார்ந்தது அல்ல.அது அதிர்ஷ்டவசமாய். வெளியுலக விஷயங்களில் நாம் 'ஏன்' என்று கேட்டு கேட்டு பதில் கிடைக்காமல் நின்று விடுகிறோம்.
பிறகு ஏதாவது ஒரு அரைகுறை பதில், யாரும் திருப்தி கொள்ள முடியாதபடி பிரபஞ்ச வெடிப்பு கிடைக்கிறது. (ரூடிங் ரூச்ணங் )என்ற படைப்புக் கொள்கை என்ன விளக்குகின்றது என்றால், பிரபஞ்ச வெடிப்பிற்கு முன்னதாக என்ன நடந்தது என்ற கேள்விக்குப் பதில் இல்லாமல் இருப்பதுதான்.
ஆன்மீகம் 'ஏன்' என்று கேட்பதில்லை. அது 'எப்படி' என்பது பற்றிய விஷயம். 'ஏன்' என்பது பட்டறிவுக்குத்தான். 'எப்படி' என்பதுதான் உண்மையைப் பற்றியது. சாஸ்திரங்கள் 'ஏன்' என்பதற்கு பதிலளிக்கின்றன. சூத்திரங்கள் 'எப்படி' என்பதற்கு பதிலளிக்கின்றன. எப்போதாவது குருநாதர் சாஸ்திரங்களோடு நடுவே சூத்திரங்களைத் தருகிறார். அர்ச்சுனனை அமைதிப்படுத்த, இங்கே படிப்படியா எப்படி விடுதலை அடைவது என்று விளக்குகிறார். சி றிதளவும் சந்தேகம் எழாதபடி
அவர் சொல்கிறார், 'சுமனதை அமைதிப்படுத்து, புலனை அடக்கு, அதை ஒரு சாலையில் போக்குவரத்து சந்திப்பில் செய்ய முடியுமா. அதனால்தான் தனிமையில், இடையூறின்றி இருக்கச் சொல்கிறார். சிறிது சாப்பிடுங்கள்; தொந்தரவு இருக்காது. தியானத்தில் மூழுங்குங்கள். மற்ற புலன்களை வெளி உலகப் பொருட்களிலிருந்து மூடித் தவிர்த்து விடுங்கள்.
இவைதாம் எப்படி தியானம் செய்வது என்பதற்கான தெளிவான வழிமுறைகள். உங்களை இடையூறுகளிலிருந்து விடுப்படுத்திக் கொள்ளத்தயாராகுங்கள். தொலைபேசி அடிக்கும், விருந்தினர் வருவார் என்ற நிலையில் தியானம் செய்வது அர்த்தமற்றது. அப்போது நீங்கள் காலத்தை வீணடிக்கிறீர்கள். இடம், காலம் இவற்றை தனிமையாக தொந்தரவு ஏதுமின்றி இருக்கும்படி வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
சில எளிய வழிமுறைகள் புலன் இடையூறுகளைத் தடுப்பதற்கு உள்ளன. கண்களை மூடுவது போதாது. கண் கருவிழிகள் அசைந்து கொண்டிருக்கும். உள்ளே ஒரு டெலிவிஷன் ஓடும். கண்கருவிகளை மனதால் உறையச் செய்துவிடுங்கள். அவை கல்லால் ஆனமாதிரி பாவித்து அசைவற்று நிறுத்துங்கள். அதே நேரத்தில் உங்கள் நாக்கை மேலண்ணத்தில் ஒட்டி விடுங்கள். நாக்கு அசைந்தால், வார்த்தைகள் ஓடும். பாவனை சிரமம். இந்த இரண்டு செயல்முறையும் உங்கள் மனம் புலன்களின் தொந்தரவினால் அலைபாய்வதைக் குறைக்கும்
வெறும் வயிற்றில் தியானியுங்கள். முழு வயிறு நம்மைத் தூங்க வைத்துவிடும். அது நம்மை உணர்தலை நோக்கி எடுத்துச் செல்லாது. சரியாகச் சொன்னால், ஒருவர் தினமும் ஒரே இடத்தில் தியானிப்பது நல்லது. அப்போதுதான் அந்த தியான சக்தி சே மிக்கப்படும்.
இவை எல்லாம் உடல்ரீதியான கையாளவேண்டிய செயல்முறைகள். அதன் பின் கிருஷ்ணர் இதுவரை சொன்னதை எல்லாம் திரும்பச் சொல்கிறார்.
உங்கள் அடையாளத்தை விட்டுவிடுங்கள். அவர் சொல்கிறார். உன் அகங்காரம், பற்றுதலை விடு. 'நான்' 'எனது' என்கின்ற கருத்துக்கள் உணர்ச்சிகள் எல்லாம் உங்களை நீடிப்பதற்கும், உடமைக்கும் கட்டுப்போட்டுவிடும். அவற்றை விட்டு விடு! நீ விடுதலை பெற்று அந்த பரமாத்மாவை அடையத் தயாராவாய்.
கேள்வி: ஸ்வாமிஜி! கிருஷ்ணர், பந்தத்ததை விடு, அதுதான் ஒரே வழி என்கிறார். அது எப்படி சாத்தியமாகும்?
நல்ல கேள்வி. அதனால்தான் கிருஷ்ணர் முதலிலேயே சொல்கிறார். சாத்வீகத்துக்குப் பயணம் செய்து முதலில் விஷம். ஆனால் இறுதியில் அமிழ்தம் என்று.
கீதையின் முழு செய்தியுமே விடுவது பற்றித்தான். அது உலக வாழ்க்கையைத்
இருபத்தைந்து வருடம்
'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என
விசாரித்ததற்கு, 'நான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
துறக்கவேண்டும். ஒரே நேரத்தில் இரண்டு எண்ணங்கள் சாத்தியமற்றவை. நீ ங்கள் 'நிற்கலாம்' என்ற முடிவை எடுக்கும்போது உட்கார்ந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணத்தையும், செயலையும் துறக்கின்றீர்கள். உங்கள் உடலில் உள்ள ஒரு செல் இறந்துதான் மற்றது பிறக்கிறது. உங்கள் உடலுக்குள்ள, மனதுக்குள், உணர்ச்சி ரீதியாகவும் தொடர்ந்து இந்த துறவு அல்லது கைவிடுதல், நிகழ்ந்தபடியே இருக்கிறது. உங்களுக்குத் தெரிவதில்லை. அவ்வளவுதான்.
நிகழ்காலத்துக்குள் செல்லும்போது, கடந்தகாலம் மற்றும் எதிர்காலத்தைத் துறக்கிறீர்கள். நிகழ்காலத்தில் கவனம் செலுத்துங்கள். செய்யவேண்டியதைச் செய்யுங்கள் என்ன நடக்க வேண்டும் என்று கவலைப்படாமல். எது நடக்கிறதோ அது நடக்கட்டும். நீங்கள் செய்யவேண்டியதைச் செய்யுங்கள். பாதையில் கவனம் செலுத்துங்கள். இலக்கில் கவனம் வைக்காதீர்கள். ஜப்பானியர்கள் அவர்களின் உற்பத்தி செய்யும் தொழில் நுட்பத்தையே இந்த கொள்கையை வைத்துத்தான் உருவாக்குகின்றனர். ஆறு சிக்மா கொள்கை இந்த கொள்கை அடிப்படையில்தான் இயங்குகிறது. அதாவது செயல்முறையில் மட்டுமே கவனம் வைப்பது, இறுதி பொருளின் மீது கவனம் செலுத்துவதல்ல.
நீங்கள் பாதையில் கவனம் வைக்கையில் பயணத்தை அனுபவிக்கிறீர்கள். பாதையில் 'ஏதும்' லட்சியங்கள் அடைவதற்கு இல்லை. எனவே அங்கே பற்றுதல் இல்லை. தேவை ஒன்றே ஒன்று தான். அது நீங்கள் அந்தப் பாதையில் செல்லவே வேண்டும். எங்கே செல்கிறீர்களோ அதுதான் சரியான இலக்கு.
இப்படி வாழ்க்கை எப்படி உங்களுக்குத் தரப்படுகிறதோ அப்படி வாழுங்கள். எது நடந்தாலும் ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். பிரபஞ்சம் கருணையோடு இருக்கிறது என்று புரிந்து கொண்டு அதிலேயே நிலைத்திருங்கள். எது நடந்தாலும் அது நமக்கு நல்லதே! அப்போது நமக்குப் புரியாவிட்டாலும் அது நமக்கு நல்லதே! இதுதான் சரணாகதி. இதுதான் துறவு. இது நடக்கும்போது எது நடந்தாலும் நல்லதே என்று புரியும்போது பிரபஞ்சம் உங்களை ஆசீர்வதிக்கிறது. ஆனந்தம் உங்கள் மீது இறங்குகிறது. உங்களின் தலையெழுத்தின் படி நீங்கள் ஞானி இல்லை
18.54 அந்த பரமாத்மாவிடம் ஒன்றியிருக்கும்போது அமைதியடைந்து விட்ட ஒருவர் ஆசைப்படுவதோ, துக்கத்தில் வீழ்வதோ இல்லை. எல்லா உயிர்களிடத்திலும் பாரபட்சமின்றி இருப்பதன் மூலம், ஒருவன் எனக்கான உச்ச பட்ச பக்தியை, அன்பை அடைகிறான்.
18.55 பக்தியினால் ஒருவன் நான் யார், என்ன என்பதை உண்மையாகப் புரிந்து கொள்கிறான். என் சாரத்தை அறிந்த உடனேயே ஒருவன் என்னில் இணைந்து விடுகிறான்.
18.56 என் பக்தன், என்மீதுள்ள பக்தியினால் தினசரி வாழ்க்கையினால் ஆக்ரமிக்கப்பட்டாலும் வட அழிவில்லாத, உயர்ந்த இருப்பிடமாகிய என் பாதுகாப்பில் என் கருணையால் இருக்கிறான்.
18.57 அவனுடைய செயல்களில் ஈடுபட்டவாறே, என்னையே சார்ந்து, என்னை முழுமையாக உணர்ந்து என் பாதுகாப்பில் செயல்புரிகிறான்.
18.58 உனது மனம் என்னில் நிலைபெற்றால்,
என் கருணையால் நீ எல்லா துன்பங்களையும்
வென்றுவிடுவாய். ஆனால் உன் அகங்காரம்
காரணமாக என்னைக் கேட்காமல் போனால் நீ
அழிந்து விடுவாய்.
கிருஷ்ணர் எப்படி பக்தி அடையப்படுகிறது என்றும் அவர் பக்தர்களை எப்படிக் காக்கிறார் என்றும் கூறுகிறார்.
பற்றுதலிலிருந்து விடுபடும் நிலையை எடுத்து வருவது, எல்லா உயிர்களிடத்தும் பாகுபாடின்றி இருப்பது, வெற்றி தோல்வி பற்றிய நோக்கமின்றி இருப்பது, கடவுள் தன்மையில் முழுதும் மூழ்கி இருப்பது, அதன் மூலம் ஒருவன் அவரது பக்தன் ஆகிறான். அந்த நிலையில் மட்டுமே ஒருவரால் கிருஷ்ணரின் சாரத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஒருமுறை ஒருவர் இதைப் புரிந்து கொண்டால், ஒருவர் கிருஷ்ணரின் உணர்வு நிலையை அடைகிறார். அதனுள் மூழ்குகிறார். அந்த உணர்வு நிலையை அடைந்துவிட்ட பின், அவர் உலகக் காரியங்களில் ஈடுபட்டாலும் கூட அவர் கிருஷ்ணரின் கருணையாலும், அன்பினாலும் பாதுகாக்கப்படுகிறார். எந்த கஷ்டமுமின்றி அதுபோன்ற ஒரு பக்தர் இறுதியான உண்மையை அடைந்து விடுகிறார்.
சமீபத்தில் இதை நான் சில பக்தர்களிடம் சொன்னேன், நாம் நம்மை காப்பாற்றத் தொடர்ந்து வேலை செய்யும் உந்துதலிலிருந்து தளர்வடைந்து விட்டு டாம் என்றால், அண்டவெளியை உருவாக்கியது அங்கே தற்செயலான சக்தியை நிகழ
சரணாகதி செய்துவிட்டால் கிருஷ்ணர் உங்களைக் காப்பாற்றுவார். புத்தி பூர்வமாய் இதை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. நீங்கள் நினைக்கலாம். எப்படி ஒருவர் பல்லாயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்பு சொன்னது ஒரு பாதுகாப்பாக எனக்கு இருக்க முடியும்? நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள் நீங்கள் தான் உங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியும் என்று. அது தவறு.
காப்பாற்றிக் கொள்ளும் உணர்வு அவசியம். அப்போதுதான் நாம் உயி ரோடு வாழ முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் சரணாகதி அடையும்போதுதான் அந்த உணர்வு பலனற்றது என்பதை உணர்ந்து கொள்வீர்கள். அதற்குப் பிறகு நீங்கள்தானாக உணர்ந்து கொள்வீர்கள். காப்பாற்றிக் கொள்ளும் உணர் வோ, அடைய வேண்டும் என்ற உணர்வோ தேவையில்லை என்று, இந்த உணர்வுகள் தேவை இல்லாமலே, இந்த உலகில் வாழ முடியும் என்று உணர்வீர்கள். இதைத்தான் கிருஷ்ணர் குறிப்பிடுகிறார். அவர் உங்களைக் காப்பாற்றுவதாகக் கூறும்போது அவர் இந்தப் பொருள்தான் சொல்கிறார். அவரது சக்தி பார்த்துக் கொள்ளும். நீங்கள் சரணாகதி அடையும் போது, ஒரு இடம் உருவாகிறது. அது தற்செயலின் சக்தி நிகழ அனுமதிக்கிறது. தானாகவே விஷயங்கள் சரியாக நடக்கின்றன. கிருஷ்ண சக்தி உங்களைப் பார்த்துக் கொள்கிறது.
நீங்கள் உங்கள் மனதைப் பயன்படுத்தி உங்கள் சொந்த வழியில் செல்லுமளவு உங்களை புத்திசாலி என்று நம்பும்போது, பிரச்னைகளை விலைக்கு வாங்குகிறீர்கள். கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், நீங்கள் அவர் வழி நடப்பதற்கு பதில் உங்கள் மனதைப் பின்பற்றினால் நீங்கள் அழிந்து விடுவீர்கள் என்று.
நாம் இரு விஷயங்களைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். முதல் விஷயம் நம் மனம் சொன்னபடி கேட்பது, இரண்டாவது குருநாதரின் பேச்சைக் கேட்காதது.
பல பேர்க்கு அடுத்த மனிதரை உயர்வாக ஏற்றுக் கொள்வதில் தான் சிக்கல். யாரிடம் அவர்கள், அவர்களின் கருத்தை ஏற்றுக் கொள்கின்றார்களோ, அவர்களிடம் மட்டுமே சரணடைய விடுகின்றார்கள். அவர்கள் 'மற்றவரின் காலில் விழுவது என்பது தன் மரியாதையைக் குறைத்துக் கொள்வதாகும் என்றும், அது நாகரீகமற்ற செயல் என்றும் எண்ணுகின்றார்கள்'.
'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என
விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
இருபத்தைந்து வருடம்
வேத மந்திரங்கள் `நமஹ° என்ற வார்த்தையில் முடியும். அதற்கு என்ன பொருள். அதன் பொருள் நான் உன்னிடம் சரணடைகிறேன். ஒவ்வொரு முறை ஒரு வேத மந்திரத்தைச் சொல்லும் போதும் கடவுளே, நான் உன்னை சரணடைகிறேன் என்று சொல்கிறீர்கள். அந்த அளவு உங்கள் அகங்காரத்தை அழிக்கும் வேறு ஏதும் பிரார்த்தனை முறை இருக்கிறதா.
எனவே, கடவுளிடம் அல்லது குருநாதரிடம் அது ஒரு கல் அவர் ஒரு மனிதர் என்ற எண்ணத்தில் சரணாகதி அடையாவிட்டால் நீங்கள் குருநாதர் தனியான, சுதந்திரமானவர் என்று அர்த்தமா? வேறு யாரிடமோ, பணத்துக்காக, அதிகாரத்துக்காக, இச்சைக்காக சரணாகதி அடைவீர்கள். இது கட்டாயம் நடக்கும். மக்கள் தான் விரும்புகின்ற ஒன்றை வைத்திருப்பவர் பின் ஓடுகிறார்கள்.
எத்தனை உணர்வுபூர்வமான விஷயம், புத்திசாலித்தனத்தோடு இருப்பவரைப் பின்பற்றுவதும், சரணடைவதும். ஏனென்றால் அவர் நம்மைவிட அதிக விழிப்புணர்வு கொண்டவர், நம்மை அந்த பாதையில் வழிநடத்திச் செல்வார்.
நாம் ஏன் இன்னொருவரிடம் சரணாகதி அடைய விருப்பமின்றி இருக்கிறோம். ஏன் என்றால் நாம் நம் மனதாலும், புலன்களாலும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு உள்ளோம். நாம் சிறையில் இருக்கிறோம். கைதியாக இருக்கிறோம். நாம் நம் மனமும் புலனும் நம்மைப் பற்றி ஏற்படுத்தி வைத்துள்ள அடையாளத்தை இழந்து விடுவோம் என பயப்படுகிறோம். அந்த அடையாளத்தை விட பயப்படுகிறோம். நம் மனம் நம் நம்பிக்கையை அந்த அகங்காரம் மற்றும் அடையாளத்திலிருந்து மாற்றி இன்னொருவர் மீது செலுத்த பயப்பட்டு எதிர்க்கிறது.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பின்தான் எங்களுக்குத்
நீங்கள் உங்கள் புலன்களுக்கு அடிமை. நீங்கள் போல் உங்கள் இலக்கை முடிவு செய்யும் எஜமான் அல்ல உங்கள் துக்கங்கள், துயரங்கள் எல்லாமே நீங்கள்தான் உங்கள் விதியின் எஜமான் என்று நினைக்கும் தவறான நம்பிக்கையால் ஏற்பட்டவை தாம். ஒருமுறை இதை நீங்கள் உணர்ந்து விட்டால், நீங்கள் ஒரு மாற்று வழியை எதிர் நோக்குவீர்கள்.
அதன்பின் புரிந்து கொள்வீர்கள். நம் எல்லாருடைய குருநாதருமான அவர் சொல்வதை, 'நீங்கள், நான் சொல்வதைப் பின்பற்றினால், எது நடந்தாலும் உங்களைப் ஆகிவிடுவீர்கள்.
இரண்டு வழிகள் உள்ளன. ஒரு வழி, முழுக்க முழுக்க குருநாதரின் மேல் எந் சந்தேகமும் இல்லாத அளவு உண்மையைத் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்வது. குருநாதரின் உணர்வு நிலைதான் உங்களுடைய உணர்வு நிலையும் என்பதில் எந்த சந் தேகமுமில்லை. அதை நீங்கள் தெரிந்து கொண்டால் பின் அங்கே இருமைத் தன்மை கிடையாது. நீங்களும் குருநாதரும் ஒருவரே! இதுதான் பக்தியின் உச்சம்.
மற்றொரு வழி. உங்களுக்குள் நிகழும் ஆழமான சரணாகதி. எதிர்ப்பில்லாத அன்பு உங்களுக்குள் உருவாகி அதன் மூலம் குருநாதரோடு கரைந்து விடுதல். அப்படி கரையும்போது நீங்கள் வேறு அவர் வேறல்ல என்ற அறிதல் ஏற்படும். தெள்ளத் தெளிவாக, ஞானம் பக்தியின் மூலம் ஏற்படும்.
உண்மை என்னவென்றால், இரண்டுமே ஒரே நேரத்தில் நிகழக்கூடியவை. மீரா கிருஷ்ணரோடு ஒரே உணர்வுநிலையில் இருந்தது அவளுக்குத் தெரியாதா? அவள் விஷமருந்தினால் அது அவளது கடவுளும் குருவுமான கிருஷ்ணராலும் அருந்தப்படும் என்று தெரியாமல் விஷமருந்தியிருப்பாள் என்றா நினைக்கிறீர்கள்?
சங்கரர் வெறும் ஒரு தத்துவவாதி என்றா நினைக்கிறீர்கள். அப்படியிருப்பின் அவர் தேவியின் உருவத்தில் பார்த்து சௌந்தர்ய லஹரி எழுதியிருக்க முடியுமா? அவர் உலகமே கண்டறிந்த தத்துவஞானிகளுள் ஒருவர்நான். ஆனால் அரவ் தேவியின் முன்னால் பக்தியில் உருகிப் போனார்.
இந்த மூன்று விதமான கடவுளை எடையும் வழிமுறைகளான த்வைதம், அத்வைதம் எல்லாமே தத்துவவாதிகள் விவாதிக்க விட்டுவிடப்படுகின்றன.
'இருமைத்தன்மை' நீங்கள் அந்த இறைசக்திக்கு உங்களைத் திறந்து வைத்தும், தனியாக உங்களை உணரும்போது நிகழ்கிறது. அப்போது நீங்கள் அந்த கடலின் ஒரு துளி கடலின் பாகமாகவே இருந்தும் தன்னைத் தனியாகப் பார்ப்பதுபோல் இருக்கிறீர்கள்.
| | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள் ?"
என
விசாரித்ததற்கு, "சுரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார். |
| :---: | :--- | | இருபத்தைந்து வருடம் | |
ஆம். சம்ஸ்காரங்கள்தான் உங்களை இயக்குகின்றன. ப்ருஹதாரண்யக உபநிஷிதம் அழகாகச் சொல்கிறது. உங்கள் விருப்பங்கள் தான் உங்கள் எண்ணங்கள்; எண்ணங்கள் எதுவோ அதுவே உங்கள் முடிவு. அதுவே உங்கள் செயல். உங்கள் செயல் எதுவோ, அதுவாக நீங்கள் ஆகிறீர்கள்.
எல்லாம் மனதிலிருந்து தொடங்குகிறது. மனம் ஆசைகளை உருவாக்குகிறது. மனம் உற்பத்தி செய்து இந்த சம்ஸ்காரங்களைச் சேமித்து வைக்கின்றது. நீங்கள் உங்கள் மனதுக்குத் தலையாட்ட மறுத்து இந்த சம்ஸ்காரங்கள் உங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதை மறுக்கவும் செய்யலாம்.
சம்ஸ்காரங்களைக் கரைக்கவும் செய்யலாம். நம் ஆனந்த ஸ்புரண தியான முகாம் (அகுக அல்லது ஃகஆ ஃனுதிக்நூடு 1) நிலை 1, நித்யானந்த ஸ்புரண தியான அனுபவ முகாம் (மீகுக அல்லது ஃஆக ஃனுதிக்நூடு 2) நாம் அதற்கான தியான முறைகள் கற்றுத் தருகின்றே றாம். சம்ஸ்காரங்களை குறைக்கவும் முழுதுமாக எடுக்கவும் சொல்லித்தரப்படுகிறது. தியான சி கிச்சையாளர்கள் ஒரு சிறப்பு தியானம் கற்று, அதன் மூலம் தொடர்ந்து சம்ஸ்காரங்களை எரிக்கிறார்கள். இந்த நுட்பங்கள் கிருஷ்ணர் கீதையில் சொன்னவற்றின் தொடர்ச்சி தான்.
எல்லா தியான நுட்பங்களும் உங்களை நிகழ் காலத்துக்குக் கொண்டு வருகின்றன. நீ ங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருக்கும்போது எதிர்காலம் பற்றிய கற்பனைகளின் மீதுள்ள பற்றை விட்டுவிடுகிறீர்கள். நீங்கள் உங்களை உங்கள் செயலின் பலன் மீதுள்ள எதிர்பார்ப்பிலிருந்து விலக்கிக் கொண்டு விடுகிறீர்கள். இது மட்டும்தான் உங்களை சம்ஸ்காரங்களிலிருந்து விடுபடுவதை நோக்கி எடுத்துச் செல்கின்றது.
குருநாதரிடம் சரணடைவது, பிரபஞ்ச சக்தியிடம் சரணடைவது என்பது ஒருவரை கர்மா, வாசனா, சம்ஸ்காரா ஆகிய இறந்தகால, நிகழ்கால, எதிர்கால பந்தங்களிலிருந்து விடுவிக்கும் ஒரே வழி.
நான் நித்யதியான சிகிச்சையாளர்களிடம் சொல்கின்றேன். அவர்கள் சிகிச்சை செய்யப்பட்டவர் குணமடையவேண்டும் என்று விரும்பக்கூடாது. சொல்லக்கூடாது. நல்லதே நடக்கட்டும். இதுதான் விருப்பம் மற்றும் வெளிப்பாடாக இருக்கவேண்டும். வழி விடுங்கள். அதற்கு என்ன பொருள், பிரபஞ்ச சக்தி உங்களுக்குள் வர வழிவிடச் சொல்லிக் கேட்கிறேன்.
இதைத்தான் கிருஷ்ணா குருவுக்கெல்லாம் குருவாகிய பரமகுரு, ஜகத்குரு கீதை முழுதும் சொல்கிறார். தன் அகங்காரத்தினால் அவர் உங்களைச் சரணாகதி அடையச் சொல்லவில்லை. கருணையால் சொல்கிறார்; உங்களைச் சரணடையச் சொல்லி அவரிடம் இல்லாத எதை நீங்கள் அவர்க்குத் தரப்போகிறீர்கள்?
வேறு எங்கே நீங்கள் செல்ல விரும்புகிறீர்கள்? அவரால் மட்டும்தான் நீ ங்கள் விரும்புவதைத் தரமுடியும்? முக்கியமாக நீங்கள் துன்பத்திலிருந்து விடுபட உங்களுக்கு என்ன தேவையோ, அதை அவரால் மட்டுமே தரமுடியும். வேறு யாராலும் முடியாது.
நம்பிக்கை இழக்காதீர்கள். அப்படி செய்வதற்கு அங்கே தேவையில்லை. கிருஷ்ணர் ஒரு கலங்கரை விளக்கம். நீங்கள் செய்யவேண்டியது அவர் மேல் ஆழமான நம்பிக்கை வைப்பது மட்டுமே!
தர்ஷன்
18.62 அவரிடம் முழுமையாகச் சரணடைந்து விடு; அவரின் கருணையால் அன்பால், நீ உயர்ந்த அமைதியும், நிலையான, முடிவில்லாத இருப்பிடத்தை அடைவாய்.
கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனுக்கு அந்த அனுபவத்தைத் தரத் தொடங்குகிறார். அவர் தன் அழிவற்ற உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறார். அர்ச்சுனனை அந்த உணர்வு நிலையில் ஆழ்த்தி, ஞான அனுபவத்தைத் தருகிறார்.
அப்படியே சில நிமிடங்களுக்குத் தளர்வாய் இருங்கள். எண்ணங்கள், தலையில் ஓடும் கருத்துக்கள் எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுபட்டுத் தளர்வாக இருங்கள். அர்ச்சுனனுக்குக் கிடைத்த அந்த அனுபவம் உங்களுக்கும் அதில் ஒரு பகுதியாவது கிடைக்கலாம் அவரின் அன்பினால். நாம் நம் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் உணர்வு மற்றும் உடமையாக்கிக் கொள்ளும் உணர்வு இவற்றில் நாம் அதை இழந்து விடுகி
இருபத்தைந்து வருடம்
'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என
விசாரித்ததற்கு, "சுரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
அதனால் இப்போது கிருஷ்ணர் 'இறைவனிடம் சரணடையுங்கள்' என்று சொல்கின்றார். அவர் விரிவடைந்துவிட்டதால், 'என்னிடம்' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தமுடியாது. அவர் சொல்கிறார், பாரதா, முழுமையாக அவரிடம் சரணடைந்துவிடு. அவனின் கருணையால் நீ அழிவற்ற உணர்வு நிலையையும், உயர்ந்த அமைதியையும் அடைவாய்.
அவர் பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வு நிலைக்கு விரிவடைந்து சக்தி தரிசனம் தர இருக்கிறார். தன் சக்தியை அர்ச்சுனன் மீது பொழியத் தயாராய் இருக்கிறார்.
கேள்வி: சுவாமிஜி, கிருஷ்ணன் அர்ச்சுனனுக்கு சக்தி தரிசனம் தருவது பற்றிக் கூறினீர்கள். தயவு செய்து இது எதைக் குறிக்கின்றது என்பதை விளக்க முடியுமா?
ஆம், சக்தி தரிசனம் அல்லது ஆனந்த தரிசனம் என்பது கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனுக்குத் தந்த அதே தரிசனம்தான். ஞானிகளால், ஞான குருமார்களால் அவர்களது பக்தர்களுக்கும் சீடர்களுக்கும் தரப்படுகிறது. அது இறைசக்தியின், பிரபஞ்ச சக்தியின், அந்த 'பராசக்தி' யின் தரிசனம், தவிர உங்கள் முன்பு அமர்ந்திருக்கும் குருநாதருடையதல்ல.
நான் ஆனந்த தரிசனம் கொடுப்பது பற்றிப் பேசும் போது, நான் வெறும் பார்வையாளராக என்னைச் சாட்சியாகப் பார்க்கிறேன். ஏனென்றால், அதை நடத்துபவள் 'பராசக்தி'.
'தரிசன்' என்ற வார்த்தை 'தர்சனா' என்ற சமஸ்கிருத வார்த்தையிலிருந்து வந்துள்ளது. அதற்கு 'அனுபவம்' என்று பொருள். 'நீங்கள் எதிரில் பார்க்கின்றது மட்டுமல்லாத காட்சி' இது பார்க்கப்படாத மூன்றாவது கண்ணின் மூலமாக நடைபெறுகிறது. குருநாதர் ஆனந்த தரிசனம் தருவது உங்கள் புத்தியை விழிப்படையச் செய்து உங்கள்
மூன்றாவது கண்ணைத் திறந்து வைத்து விழிப்புணர்வைத் திறக்கின்றார். தரிசனம் என்பது உடல்ரீதியான அனுபவம் அன்று. அது உணர்வு ரீதியான அனுபவம்.
சக்தி தரிசனம் அல்லது ஆனந்த தரிசனத்தின் போது, குருநாதர் பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வோடு ஒன்றி விடுகிறார். அவர் உருவமற்று உருவத்தில் இருக்கிறார். அவரே இறைசக்தியாக இருக்கிறார். ஆனந்த தரிசனத்தின் மூலம், அவரது ஆழமான அன்பினாலும் கருணையாலும், தன்னை எல்லார்க்கும் திறக்கிறார், அவர்களும் அவர் மூலம் அந்த உணர்வு நிலையை அடைவதற்காக.
அதைப் பெறுபவர் குருநாதரின் கருணையை, அளவற்ற தீவிரத்தன்மையை உணர்கின்றார். குருநாதர் இறைசக்தியைத் தரிசனம் மூலமாக வெளிப்படுத்துகிறார். தரிசனத்தின் போது அவர் இறைசக்தியை ஒவ்வொருவர் மீதும் செலுத்தத் தன்னைத் தருகிறார். ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இறைசக்தியின் மணத்தைப் பரப்பும் விதையை விதைக்கிறார்.
நீங்கள் அதைப் பெறத் தயாராக இருந்தால் அது உங்களுக்குள் இறங்கி, உங்களது உணர்வு நிலையை உருமாற்றம் அடையச் செய்யும். நீ ங்கள் உங்களுக்குள் அமைதியடைந்து, தர்க்க அறிவின் பிடியிலிருந்தும், எண்ணங்கள் மற்றும் வார்த்தைகளிலிருந்தும் விடுபட்டால், நீங்களும் உங்களைச் சுற்றியுள்ள அந்த ஆனந்தக் கடலின் ஒரு துளியாவீர்கள்.
பக்தரிடம் எதிர்பார்க்கும் ஒரே தகுதி,
நம்பிக்கையும், திறந்த தன்மையும் தான்.
உங்கள் மனதை சில நிமிடங்கள் விட்டு அங்கே
உருவாக்கப்படும் மனநிலை, சூழலோடு
ஒன்றினீர்கள் என்றால், நீங்கள் குருநாதர்
வெளிப்படுத்தும் இறைசக்தியின் மீது உங்கள்
நன்றியை அளிப்பீர்கள்.
தரிசனத்தின் போது வெளிப்படும் ஆனந்தம், கீர்த்தனங்களால் (தெய்வீக இசையால்) ஆழமாக்கப்படும். மனதை கரைத்து உங்களை அந்த முழுமையை உணர அழைத்துச் செல்லும். மனம் விடுமுறையில் சென்று, உணர்வை அதன் சுமைகளிலிருந்து விடுவித்து, அந்த ஆன்மா எதை அடையக் காத்திருந்ததோ அதை அடைய அனுமதிக்கும். ஆன்மா உண்மையில் அது தான் என்ன என்பதை உணர்ந்து, அந்த இறைசக்தியின் பாகமாக, ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்தும். மனம் மறைந்து, வெற்றிடம் ஏற்பட்டு, வாழ்க்கை மீதான அன்பால் நிரப்பப்படும். எதிர்பார்க்கத் தேவையில்லை.
பிரார்த்தனை உணர்வோடு இருங்கள். அதுபோதும். இது உங்களை அதிகம் உருமாற்றும். பிரார்த்தனை என்பது எதையும் கேட்பதில்லை. அது எல்லாவற்றின்மீதும் ஆழமான நன்றியை உணர்வதே. உண்மையில் குருநாதர் உங்களை நீங்கள் விரும்புகிற எதையும் கேட்க அனுமதிக்கிறார். எந்தப் பிரச்சினைக்கான தீர்வையும் நீங்கள் கே ட்கலாம்.
ஆனால் அந்த நிமிடம் கேட்பது சிரமமான விஷயமாகி விடுகிறது. கேட்கும் மனநிலை வரும்போது, நீங்கள் தவறவிடுகின்றீர்கள். கேட்பதற்கு மனம் வேண்டும். மனம் உள்ளே வந்தாலே, அனுபவம் தவறிவிடும்.
தரிசனத்தின்போது கேள்விகள் கேட்கப்பட்டால், குருநாதர், கருணையோடும், அக்கறையோடும் பதில் தருவார். ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியான பதில் தருவார் கேள்வி நன்றாகவே இருந்தாலும் கூட. ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் தனியானது. அதன் பாதையும் தனி. ஒவ்வொருவரும் குருவோடு தனியே இணைக்கப்பட்டுள்ளனர். குருநாதர் அவர்களது ஆன்மாவின் தேடலை அறிந்து பதில் தருகிறார். முழுமையாக குருநாதர்மீது நம்பிக்கை வைப்பவர்களிடம் ‘நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்’ என்பார். மக்கள் எதிர்பார்ப்பு, படபடப்பு மனச் சோர்வு இவற்றை விட்டுவிடுகின்றனர், குருநாதரின் வார்த்தை தரும் நம்பிக்கையால்.
அந்த சில நிமிடங்கள், நாம் நம் பிரார்த்தனைகளை மறந்து, இறைசக்திமேல் நம்பிக்கை வைத்தால், அனுபவம் நிகழும். ஒரு சிறிதளவு நம்பிக்கை நமக்கு என்னவேண்டும் என்று இறைசக்தி அறியும் என்ற துளி நம்பிக்கை போதும். இந்த அணுகுமுறையோடு போனால், நாம் குருநாதர் தர விரும்புவதைப் பெறலாம். வேறு எதுவும் தேவையில்லை.
‘தரிசனம்’ என்பது உரையாடுவதிலிருந்து ‘உணர்தல்’ மற்றும் சங்கமித்தலுக்கு எடுத்துச் செல்லும். சத்சங்கத்தில், நாம், அறிவுப் பூர்வமான விளக்கங்கள் கேட்போம். மனதால், அறிவால் தொடர்பு கொள்ள முயற்சிப்போம். வார்த்தைகளைச் சேகரித்து சேகரித்து வைப்போம். திரும்பவும் கேள்விகளோடு வருவோம். தரிசனம் என்பது உணர்வுப் பூர்வமான ஆத்மார்த்தமான உறவுகொள்ளுதல்.
இருபத்தைந்து வருடம்
‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என
விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
கொள்ள அனுமதித்தால், நீங்கள் முழுமையாகவும் ஆனந்தமாகவும், அந்த சக்தியோடு ஒத்திசைந்து உங்களை முழுதும் மறந்துவிட்டால், நீங்கள் முழுதும் காலியாக எண்ணங்கள், வார்த்தைகள் இன்றி இருப்பீர்கள். உங்களுக்குள் வெறும் காலியாகவும் மகிழ்ச்சியும் தான் இருக்கும் குருநாதரிடம் செல்லும்போது.
அப்போது நீங்கள் உள்ளே அமைதியாகவும், திறந்த மனதோடும் அன்போடும் இருப்பீர்கள். உள்ளமைதி பொங்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்த நேரம் அந்த சக்தி ஒரு மின்னல் போல், ஒளிக்கீற்று போல உங்கள் உள்ளே இறங்கும். அது ஆழமாக உங்கள் உள்ளே சென்று விதையாக இருந்து உங்களுக்குத் தெரியாத வழியில் எல்லாம் உங்களை உருமாற்றும்.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பலன்தான் எங்களுக்குத்
இறைசக்தி குருநாதரின் உருவத்தின்
ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும் மூலம் தன்னை
வெளிப்படுத்துகிறது. அவரைப் பார்ப்பதே,
கவனிப்பதே தெய்விகத்தைப் பார்ப்பதாகும்.
எந்த அளவு அதில் கரைகிறீர்களோ, அந்த
அளவு அதனுடன் ஒத்திசைந்து விடுகிறீர்கள்;
அந்த அளவு இறைசக்தியின் தொடுதலுக்கும்,
உள்ளே இறங்கவும் விழித்துக் கொண்டு
அனுமதிக்கிறீர்கள்.
இதுதான் உங்கள் போலி அடையாளங்கள், சமூக நெறிமுறைகளை உடைத்து கொண்டாடும் நேரம். இறுக நாற்காலியை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு இருக்கையில் பெல்ட் போட்டு கட்டிக் கொண்டு உட்காரும் நேரம் அல்ல. சக்தி உங்களைத் தொடும். ஆனால் நீங்கள் திறந்து உள்வாங்க மாட்டீர்கள்.
குருநாதரின் பக்கத்தில் இருப்பது ஒன்றே அந்தநேரத்தில் அவரோடு கலந்துவிட வைக்கும். அது உணர்வையும் உணர்வையும் சந்திக்க வைக்கும். எப்படி ஆறு கடலில் கலக்கிறதோ, அதே போல் நீங்கள் குருநாதரோடு, இறைசக்திக் கடலாகிய உருவத்தைத் தாங்கியுள்ள உருவமற்ற சக்தி, பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வு அவருடன் கலந்து விடுவீர்கள். அதனால்தான் நீங்கள் புதுப்பிக்கப்பட்டவராகவும் உற்சாகத்தோடும் இருக்கிறீர்கள் தரிசனத்துக்குப் பிறகும். சில நேரங்களில் அது முழு இரவு Geaட நீண்டு போய் விடுகின்றது. அப்போதும் நீங்கள் கடைசிவரை அதே உற்சாக உணர்வில் இருக்கிறீர்கள். உணர்வு மாற்றம் உங்களை உயர்ந்த தளத்துக்கு எடுத்துச் செல்கிறது.
ஒருவர் தரிசன நேரத்தில் குருநாதரின் பக்கத்தில் இருந்தால், தான் அறியாத பயம், குற்றவுணர்வு, ஆசைகள், அமைதி, ஆனந்தக் கண்ணீர் எல்லாம் மேலே வரும். ஒருவர்க்கு ஏன் என்று தெரியவே தெரியாது இவை எல்லாம் ஆழமான விழிப்பற்ற பகுதியிலிருந்து குருநாதரின் முன்னிலையில் அருகாமையில் இருப்பதால் நடக்கும் விஷயங்கள்.
யாரும் இந்த உணர்ச்சிகளை மறைத்து அடக்கி வைக்கத் தேவையில்லை. அவை மேலே வரட்டும். குருநாதரின் முன்னிலையில் முழுதுமாக வெளியே வரட்டும். வார்த்தைகளில் வெளிவர முடியாதவை உணர்ச்சிகளாக வெளியே வரும். இவையெல்லாம் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்ட விழிப்பற்ற ஞாபகங்கள், உங்களையறியாமலே உங்களை தொந்தரவு செய்யக் கூடியவை. இது ஒரு அரிதான வாய்ப்பு செதுக்கப்பட்ட உங்கள் பழைய நினைவுகளிலிருந்து விடுதலை
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பலன்தான் எங்களுக்குத்
அடைய. எல்லா உணர்ச்சிகளும் மொத்தமாக துடைக்கப்பட்டு விடும், வேரிலிருந்து. குருவின் பொங்குகின்ற கருணை இவற்றைத் துடைத்து எடுத்துவிடும். நீங்கள் உருவாக்கி வைத்த அழுத்தப்பட்ட விஷயங்கள் எல்லாம், நங்கள் வாய்ப்பளித்தால் உடைந்து போகும்.
தரிசனத்தின் போது எது நடந்தாலும் அது முழுமையாய் நடக்கிறது. நீங்கள் கைதட்டுவீர்கள், நடனமாடுவீர்கள், சிரிப்பீர்கள், அழுவீர்கள். எல்லாமே தர்க்க அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டு. இது உள்ளே உணர்ச்சிகள் பொங்குவதால் ஏற்படுகிற விளைவு. கண்ணீரோ அல்லது சிரிப்போ குறிப்பிட்ட காரணங்களாக மகிழ்ச்சி அல்லது துக்கத்தால் வருவதில்லை. அவை வெறும் உள்ளே யிருந்து வெளிப்படும் வெளிப்பாடுகள்தாம். இந்த ஆத்மாவுக்கு அதற்கான வாய்ப்பு தரப்பட்டதில்லை. மனதின் காரணத்தால் அது மனதால் அழுத்தப்பட்டு வைக்கப்பட்டு விட்டது. மனதால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுவிட்டது. ஆன்மா தன்னை இங்கே வெளிப்படுத்துகிறது.
இது நடக்கும்போது, வெளிப்பாடுகள் தர்க்கரீதியான விளக்கங்களுக்குள் இருக்காது. சுத்தமான முழுமை தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.
நீங்கள் நினைப்பதுபோல் நீங்கள் ஒரு ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட நபர் அல்ல. நீ ங்கள் ஒன்றுக்குள் ஒன்று உங்களுக்குள்ளேயே சண்டையிடும் பல துண்டுகளால் ஆனவர். ஒரு கணம் நீங்கள் ஒன்றை விரும்புகிறீர்கள். மறுகணம் வேறு ஒன்றை விரும்புகின்றீர்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்ச்சி ஒரு கணம் மேலிடுகிறது. அடுத்த கணம் அதற்கு எதிரான உணர்ச்ச மேலே வருகிறது. நங்கள் குழம்பிவிடுகிறீர்கள். வெளியில் மேலெழுந்தவாறு அமைதியாகக் காட்சிதந்தாலும் `தரிசனம்` என்பது இந்த உள்போராட்டங்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டு குருநாதரை செயலாற்ற அனுமதிப்பதே அவர்க்கு உங்களைத் தெரியும் ஆகையால் உங்களுக்கு எது தேவையோ அதை செய்வார், நீங்கள் தளர்வாக இருந்து, விட்டுவிட தயாராக இருந்தால். தரிசன நேரம் என்பது எல்லா கற்றவற்றையும், சேர்த்துவைத்த தீர்ப்புகளையும், நம்மைப்பற்றிய முடிவுகளையும் ஓரமாக ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, குருநாதரின் நம்மை உருமாற்றம் செய்யும் அன்புக்கு நம்மை திறந்து வைக்க வேண்டிய நேரம்.
ஒவ்வொரு தரிசனத்தின்போதும், குருநாதர் உங்கள் ஆன்மாவை ஒளியேற்றுகிறார். உண்மையான பரிமாற்றம் அவரிடமிருந்து இந்த நேரத்தில் நடக்கிறது. நீங்கள் அனுமதித்தால், அந்த ஒளியை நீங்கள் எங்கேயிருந்தாலும் எங்கே போனாலும் அங்கே எடுத்துச் செல்லலாம் உங்கள் கைவிளக்காக. ஒரு தொடுதல் போதுமானது. அது ஒரு வாய்ப்பு தெரிந்துகொள்ள எந்தவிதமான அறிவு அனுபவம், விளக்கம் ஏதுமில்லாமலேயே.
அந்த சக்தி உங்களை ஆழமாகத் தொட்டால், உங்கள் வாழ்க்கை எப்போதைக்குமாக உருமாற்றமடைந்துவிடும். உங்களுக்குள் ஒரு காலியிடம் ஏற்பட்டு அங்கே விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டு உங்கள் கேள்விகள் கரைந்து போகும். தெய்வீகத்துக்கு பல கதவுகள் உள்ளன. நீங்கள் நுழைந்தால் அனுபவம் ஒரே அனுபவம் தான். தரிசனம் சாத்தியப்படுகிற எல்லா கதவுகளையும் திறக்கின்ற அது ஒரு இறுதியான அனுபவத்துக்குத் தரப்படுகிற அழைப்பு. ஒவ்வொருவரின் கதவும் வேறு வேறு. எந்தக் கதவானாலும் சரி, அதைக் கண்டு கொள்வது ஒன்றுதான் முக்கியம்.
தரிசனத்தின் போது வெளிப்படும் சக்தி மிகுந்த தீவிரமானது. அது உங்களின் புத்திசாலித்தனத்தை தூண்டி புத்திப்பூர்வமான நிலையிலிருந்து நுண்ணறிவு நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கிறது. பலநேரங்களில் நீங்கள் விழிப்பற்ற ஆழமான மனதின் அமைப்புகளில் சிக்கிக் கொள்வீர்கள். இவை உங்களை பழக்கமான துன்பங்களை நோக்கி உங்களை இழுத்து விழிப்பற்ற முடிவெடுக்கத் தூண்டும். நுண்ணறிவின், உங்கள் ஆன்மசக்தியை உங்கள் முடிவெடுக்கும் செயலில் ஈடுபடுத்தலாம். தரிசனில் சக்தி உங்கள் நுண்ணறிவை திறக்க வைக்கும்.
இருபத்தைந்து வருடம்
"சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என
விசாரித்ததற்கு, "சுரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
நீங்கள் ஆனந்த தரிசன வேளையில் என்ன நடக்கிறது என ஆழமாக புரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கலாம். இது உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மாபெரும் பரிசு. இருந்தாலும், அதை திறந்து வைத்து, ஏற்றுக்கொண்டு கொண்டாடுங்கள். மீதி தானே நிகழும்.
ஆனந்த தரிசனம் என்பது நீங்கள் குருநாததை அருகாமையில் நெருங்கி, அவரின் அன்பை மிக அருகிலிருந்து உணரும்போதும், நேரடியாக சக்தி பரிமாற்றம் அவரிடமிருந்து உங்களுக்குள் செல்வதை உணரும்போதும் நடக்கிறது. நீங்கள் எது இல்லையோ அதை தரிசன் அழித்து விடுகிறது. உங்களுக்குள் மாயையை உருவாக்கும் எல்லாவற்றையும் கடன்வாங்கிய ஆசைகளையும் அழித்துவிடும். தர்ஷன் என்பது ஒரு பெரிய வாய்ப்பு இறையுணர்வோடு கலந்து ஆனந்தக் கடலில் கரைந்து விடுவதற்கு.
ஆனந்த தரிசன், சக்தி விளையாட்டு, ஒரு சுத்தமான பரிசு குருநாதரிடமிருந்து நமக்குக் கிடைக்கக்கூடியது. அது நிபந்தனையற்ற கொடை; கருணையால் வெளிவரும் நன்கொடை. நீங்க் வெறுமே திறந்து வைத்து அது உள்ளே இறங்க அனுமதித்தால் போதும். அவ்வளவுதான்.
கிருஷ்ணர் தேர்வு செய்யும் நிலையில் இருந்தார். அவரைச் சுற்றி இருந்த அத்தனைபேரில் அவர் அர்ச்சுனனைத் தேர்வு செய்து சக்தி அளித்தார். ஆனால் நான் அப்படி இல்லை. எல்லாரையும் வரவேற்கிறேன். இப்போது காலம் மாறிவிட்டது. தேவையும் மாறிவிட்டது. பராசக்தி நோக்கி அதிக மக்களை அனுப்புவதும், அதிக மக்களை ஆனந்தக் கடலில் ஆழ்த்துவதும், பூமியில் அமைதியையும் ஆனந்தத்தையும் கொண்டு வரும். அதுதான் என் இயக்கத்தின் நோக்கம். பராசக்தி அப்படித்தான் என்னை இயங்கச் சொல்கிறார்.
18.63: நான் இரகசியங்களுக்கெல்லாம் ரகசியமாகிய அறிவை விளக்கினேன். இதை முழுவதும் ஆழ்ந்து உணர்ந்துஉள்வாங்கிய பிறகு உன் விருப்பம் போல் செய்.
18.64: நீ என் மனதுக்குப் பிடித்த நண்பன் என்பதால் இந்த உண்மையை உனக் குச் சொல்கிறேன். இது எல்லா அறிவிலும் மிகவும் ரகசியமான ஒன்று. இதை என்னிடமிருந்து கேள். உன் நம்மைக்காகத்தான்.
| ‘சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
| இருபத்தைந்து வருடம் |
|---|
வாழ்க்கையின் சட்டதிட்டங்களாக எதை தர்மம் என்று நீ நினைக்கிறாயோ அதையெல்லாம் விட்டுவிடு. உனக்குத் தெரிந்த எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடு. என்னிடம் சரணடைந்துவிடு. உன்னை நான் எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுப்படுத்துகி றன் பயப்படாதே! கிருஷ்ணர் அவனுக்கு முழு பாதுகாப்பை, அபயத்தைத் தருகிறார்.
சர்வ தர்மன் பரித்யாய மமேக ம்சர நம் வீரஜா
அகம் த்வா சர்வ பாபேபியோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா சுகா
இந்த வார்த்தைகள் மூலம் அவர் அர்ச்சுனனுக்கு விடுதலை அளிக்கிறார். அர்ச்சுனனுக்கு இறுதி அனுபவத்தைத் தருகிறார். இந்த வார்த்தைகளின் மூலம், கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனை எல்லாவற்றையும் விட் டுவிடச் செய்து, விடுதலை அளிக்கிறார். அவர் அவனுக்கு கடலின் அனுபவத்தை விழிப்புணர் வோடு உணர்வாகத் தருகிறார். அர்ச்சுனனை, தான் ஒரு துளி, கடலின் பகுதி என்று நம்பவைக்கும் கருத்துக்களை எல்லாம் விட்டுவிட்டு, தளர்வாக, உண்மையை உணரச் சொல்கிறார். கடவுள் பற்றிய கருத்துக்கள் கூட வெறு 'நம்' கருத்துக்கள் தான். கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனை இந்த கருத்துக்களையும் விட்டுவிட வைத்து, கிருஷ்ணரின் உணர்வுநிலைக்குள், இறுதி உணர்வு நிலைக்கு தள்ளி விடுகின்றார்.
இப்போது கிருஷ்ணர் உண்மை அனுபவத்தில் நுழைகிறார்.
கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனை விடுவித்து, நிரந்தமாக இறுதி அனுபவத்தைத் தருகிறார். நாம் இனி அவனை அர்ச்சுனன் என்று கூறமுடியாது. அவர் கிருஷ்ணராக ஆகிவிட்டார். அவர் கிருஷ்ணனின் உணர்வுநிலையை அடைந்துவிட்டார். இப்போது இருப்பது கிருஷ்ணர் தான். கிருஷ்ணர், அர்ச்சுனன் இருவரும் இருந்த போது, இரண்டு வேறு வேறான உண்மைப் பொருள்களாக இருந்தார்கள். ஆனால் இப்போது ஒன்றாகி விட்டபிறகு, இருவர் அங்கே இல்லை. அதற்குப் பெயர் இல்லை. வெறும் சக்தி மட்டுமே.
'மதங்கள்கூறுகின்றசட்டதிட்டங்கள்நெறிமுறைகள்கூறியதர்மத்தையெல்லாம் மறந்துவிடு. என்னை நோக்கித் திரும்பு' நான் உன்னைப் பாதுகாப்பேன் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.
இதைத் தவறாகப் புரிந்து, தவறாக உபயோகப்படுத்தி விடாதீர்கள். பிறகு நீ அனுபவத்தை நமக்கும் தந்து உண்மையின் ஒரு சிறு தரிசனத்தை நமக்கும் காட்டச் சொல்லி வேண்டிக்கொள்வோம். கண்களை மூடி ஆழமாகப் பிரார்த்தியுங்கள். இப்போது இங்கே இல்லை என்று நினைக்க வேண்டாம். அவர் எப்போதும் எல்லாருக்காகவும் இந்த பூமியில் இருக்கிறார். உடலைத் தாங்கியில்லாமல் இருக்கலாம். சக்தி ரூபத்தில் இருக்கிறார். கோவிலில் உள்ள விக்கிரகங்கள் எல்லாம் அர்காவத்ரா என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அதன் பொருள் 'தெய்வீக அவதாரங்கள்'. அவர் நமக்காக எப்போதும் எல்லா நேரத்திலும் இருக்கிறார்; எப்போது அழைத்தாலும் கண்களை மூடி ஆழமாகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள் நம்மீதும் அர்ச்சுனனுக்குத் தந்த அதே அனுபவத்தைப் பொழியச் சொல்லி பிரார்த்தியுங்கள்.
அமைதியில் மூழ்கி, தளர்வாக, கிருஷ்ணரின் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள். கேள்வி:ஸ்வாமிஜி, நீங்கள் கூறும் தணஞீதேணஞரிடடிணஞ் என்ற கருத்தும், கிருஷ்ணர் கூறும் சரணாகதி நிலையும் ஒன்றா?
பதில்: ஆம். க்ணஞீதேணஞரிடடிணஞ் என்பது எண்ணங்களின் சரணாகதி, மனதின் சரணாகதி. அதுதான் இறுதியான சரணாகதி. நீங்கள் எண்ணங்களைக் கோர்த்துப் பார்ப்பதை விட்டுவிட்டால், அதுதான் தணஞீதேணஞரிடடிணஞ் என்பதன் பொருள். நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருக்கிறீர்கள். அப்போது, நிகழ்காலத்தில் உங்கள் மனம் கரைந்து, அகங்காரம் காணாமல் போய் விடுகிறது.
இது தான் 'துறவு' நிலை. கிருஷ்ணர் கூறும் சரணாகதி நிலை.
நாம் புலன்களால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறோம். நாம் எதை உள்வாங்குகிறாமோ, எதை இறந்தகாலத்தில் உள்வாங்கினோமோ அவைதாம் நம்மை எதிர்காலத்துக்கு எடுத்துச் செல்கிறது. புலனறிவுதான் எண்ணங்கள், உணர்ச்சிகள் மற்றும் உணர்வுகளை உருவாக்குகிறது.
உணர்ச்சிகள் மற்றும் எண்ணங்கள் தாம் மன அமைப்பை குணத்தை உருவாக்குகின்றன. இதைப் புரிந்து கொள்ளுதல் தான் அதைத் தாண்டி செல்வதற்குத் தேவையான முதல் மற்றும் கடைசி படியாகும்.
மனிதன் இயல்பினால் இணைப்பு அற்ற ஆனந்தமான ஆன்மா.
|
இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
கவலை, இச்சை, திருப்தியின்மை, பொறாமை, பயம், அகங்காரம், கவனத்தேவை இவையெல்லாம் நம் பல நிகழ்ச்சிகளை பல எண்ணங்களை இணைக்கும் இணைப்புகள், கோ கார்த்துப் பார்ப்பதன் மூலம், சேர்த்துப் பார்ப்பதன் மூலம். நாம் ஒரு கருத்தை உருவாக்கிக் கொண்டு அதன் மூலம் இணைத்துப் பார்க்கக் கற்றுக் கொள்கி றோம். நாமாகவே எண்ணங்களால் ஒரு கற்பனையான தண்டை உருவாக்கிக்கொண்டு அல்லல்படுகிறோம்.
இந்த உணர்ச்சிகள் எல்லாவிதமான வன்முறைகளையும் உருவாக்கும்; மதக் கலவரங்கள், சமூகச் சண்டைகள் அல்லது அரசியல் கொந்தளிப்பு இப்படிப் பலவற்றை ஏற்படுத்தும். இது போன்ற வன்முறைகள் பலவற்றுக்கும் மூலகாரணம் நம் உணர்ச்சிகள் தாம். அந்த உணர்ச்சி களுக்கு அடிப்படை நாம் எண்ணங்களை கோ கார்த்துப் பார்ப்பதன் மூலம் தண்டுகளை உருவாக்கி அவற்றுக்கு நம்மை கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரத்தைத் தந்துவிடுகிறோம்.
இந்த தண்டு அல்லது தூண்களை உருவாக்கும்போது நாம் செய்கிற முக்கியமான விஷயம்நாம் நம் விருப்பத்துக்கேற்ப இன்பம் அல்லது துன்பம் என்பதற்கேற்ப எண்ணங்களைத் தேர்வு செய்து அவற்றை மட்டுமே இணைத்துப் பார்க்கின் றோம். இன்பமான எண்ணங்களை எல்லாம் இணை த்து இன்பம் அல்லது துன்ப எண்ணங்களால் ஆன ஒரு தண்டை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். ஒரு துன்பமான தண்டையும் இன்பமான தண்டையும் மாற்றி மாற்றி உருவாக்கி இந்த 2 உணர்ச்சிகளுக்கும் இடையில் நம்மை ஊசலாட வைத்து விடுகிறோம். இது இரண்டிலிருந்தும் நாம் கழன்று கொண்டே டாமானால், அதுதான் ஆனந்தமான வாழ்வுக்குத் தே வையான திறவுகோல்.
நாம் அதை விட்டுவிடுவதற்குப்பதில் எப்படி கோர்த்துப் பார்க்கிறோம் என்று ஆழமாக ஆராய்ந்து புரிந்துகொண்டால் நாம் எப்படி துன்பத்தை நாமே உருவாக்கிக் கொள்கிறோம் என்று புரிந்து கொள்வோம். உண்மையில், நம் எண்ணங்களுக்கு
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
"சுரன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?"
என விசாரித்ததற்கு,
‘சுரன் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
எண்ணம் / நிகழ்ச்சி பற்றி தீர்ப்பு கூறாமல் இருக்க முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள். தொடர்புபடுத்திக் கொள்வதாகத் தெரிந்தால் உடனே விடுபடுத்திக் கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு நிமிடமும் இந்த நுட்பம் ஞாபகத்துக்கு வரும்போதெல்லாம், விடுபடுத்திக் கொள்ளும் செயல்பாட்டை செய்து கொண்டே இருங்கள். உங்கள் மன அமைப்பு முழுமையாகவே மாறிவிடும். உளவியல் ரீதியான புரட்சி உங்களுக்குள் நிகழும்.
நாம் கோர்த்துப் பார்க்காமல், விடுபடுத்திக் கொள்ளும் நிலையில் வாழ்ந்தால் நம் சக்தி விரிவடைகிறது இன்னும் அதிக பொறுப்புக்களை ஏற்றுக் கொள்ளலாம். துன்பத்துக்கும் இன்பத்துக்குமிடையே அல்லாடும் மனநிலையின்றி வாழலாம். நாம் எப்போதும் ஆனந்தமாக இருக்கலாம். சாதாரணமாக, ஒரு காரணத்தோடு வரும் சந்-
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்தான் எங்களுக்குத்
தோஷத்துக்குத் தான் நாம் பழக்கப் படுத்தப்பட்டுள் ளாம். இந்த காரணம் நாம் எண்ணங்களால் உருவாக்கும் மற்றொரு தண்டு. இதுபோல் உருவாக்குவதை நாம் நிறுத்திவிட்டால், நாம் எப்போதும் ஆனந்தத்தில் இருக்கிறோம்.
'விடுப்படுத்துதல்' என்ற வார்த்தை நாம்
மக்களிடமிருந்து விலகி, உணர்ச்சியற்று,
சூழ்நிலைகளோடு ஒட்டாமல் தனித்து இருப்பது
அல்ல. எண்ணங்களைக் கோர்த்து, எண்ணத்
தண்டுகளை உருவாக்காமல் இருப்பதுதான்.
நீங்கள் இயல்பில் ஒரு இணைக்கப்படாத அழகான ஒரு ஆன்மாதான் என்பதை நினைவில் வையுங்கள். உங்களுக்கும் மற்றவர்க்கும் துன்பத்தை உருவாக்குவதை நிறுத்திவிடுவீர்கள்.
18.67: இந்த அறிவை, எளிமையற்ற, பக்தியற்ற, என்னைக் கவனிக்க விரும்பாத, என்னைப் பற்றிக் குறைபேசுகிற யார்க்கும் நீ தரக்கூடாது.
18.68: யார் இந்த உயர்ந்த ரகசியத்தை பக்தர்களுக்குத் தருகிறார்களோ, அவர்கள் பக்தி மிகுந்த சேவையை எனக்குச் செய்கிறார்கள். கடைசியாய் எந்த சந்தேகமுமின்றி என்னிடம் திரும்ப வருகிறார்கள்.
18.69: வேறு யாரும் அதைவிட இனிய சேவை எனக்குச் செய்வதில்லை. பூமியில் வே வறு யாரும் எனக்கு அதைவிட அன்பானவர்கள் இல்லை.
18.70: நான் சொல்கிறேன் இந்த புனிதமான உரையாடலைப் படிப்பவர்கள், தங்கள் புத்திசாலித்தனத்தைத் தியாகம் செய்து என்னை வணங்குகின்றனர். எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சரணடையுங்கள்.
சரணாகதி செய்ய வேண்டியது எதுவுமில்லை. 'நான்' மற்றும் 'என்னுடையது' என்பதைத் தவிர வேறு எதுவுமில்லை. கிருஷ்ணர் சரணாகதி எப்படி இறுதி விடுதலையை, ஞானத்தை அளிக்கிறது என்றும் விளக்குகிறார்.
மீ நான் ஒரு ஆன்மீகவாதி என்று நம்புகிறேன். நான் பல குருமார்களைச் சந்தித்து அதனால் பலனடைந்தும் இருக்கின்றேன். கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தியால் நான் வழி நடத்தப்பட்டும் வருகிறேன். ஆனால் நான் எங்கே, எப்படி இருக்கிறேன் என்பதில் நிறைவடையவில்லை. எதிர்காலத்தை உள்வாங்கி அதை நிஜமாக்கக் கஷ்டப்பட்டு உழைக்கின்றேன். நான் சரியான பாதையில் செல்கின்றேனா?
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பண்தான் எங்களுக்குத்
மீ சுவாமிஜி! ஒருவரின் அகங்காரத்தை விட் டுவிடுவதுதான் துறவின் இறுதியான படி. அதன் பலன் கருணை என்றும் சொன்னீர்கள். தயவுசெய்து இது எப்படி நடக்கிறது என்று விளக்குங்கள்.
மீ சுவாமிஜி, சடங்குகள் நம்மைப் பிரபஞ்ச
சக்தியோடு தொடர்பு கொள்ள வைக்கின்றன என்று
சொன்னீர்கள். எப்படி என்று விளக்குங்கள்.
மீ அகங்காரத்தைச் சரணாகதி செய்வதுதான்
உண்மையான துறத்தல். ஆனால் சரணாகதி
செய்ய அகங்காரம் அல்லது மனது மாதிரி
ஏதாவது இருக்கவேண்டும். இது முரண்பாடாக
இருக்கின்றதே!
மீ சுவாமிஜி! உங்கள் சீடர்கள் நீங்கள் அவர்களை எரிப்பதாகச் சொல்கின்றார்கள். இது எங்களை அச்சப்படுத்துகிறது. அதன் பொருள் என்ன?
மீ நான் ஒரு நித்ய தியான சிகிச்சையாளர். நான் தினம் தியானம் செய்துவருகி றேன். ஒரு பற்றற்ற தன்மையோடு, எதையும் செய்ய ஆர்வமில்லாதவனாய் இருப்பதாக தோன்றுகிறது. நான் சோம்பேறித் தனத்தில் விழுவதாக அஞ்சுகிறேன். என்ன நடக்கிறது?
மீ சுவாமிஜி, கல்வி நமக்குப் பிரச்சினைகளை சிந்தித்து, அலசிப்பார்த்து ஒரு முடிவெடுக்க உதவுகிறது. ஆனால் நீங்கள் சிந்திப்பதை விட்டுவிடச் சொல்கிறீர்கள்.
எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சரணடையுங்கள்.
சரணாகதி செய்ய வேண்டியது எதுவுமில்லை. 'நான்' மற்றும் 'என்னுடையது' என்பதைத் தவிர வேறு எதுவுமில்லை. கிருஷ்ணர் சரணாகதி எப்படி இறுதி விடுதலையை, ஞானத்தை அளிக்கிறது என்றும் விளக்குகிறார்.
மீ நான் ஒரு ஆன்மீகவாதி என்று நம்புகிறேன். நான் பல குருமார்களைச் சந்தித்து அதனால் பலனடைந்தும் இருக்கின்றேன். கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தியால் நான் வழி நடத்தப்பட்டும் வருகிறேன். ஆனால் நான் எங்கே, எப்படி இருக்கிறேன் என்பதில் நிறைவடையவில்லை. எதிர்காலத்தை உள்வாங்கி அதை நிஜமாக்கக் கஷ்டப்பட்டு உழைக்கின்றேன். நான் சரியான பாதையில் செல்கின்றேனா?
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பலன்தான் எங்களுக்குத்
மீ சுவாமிஜி! ஒருவரின் அகங்காரத்தை விட் டுவிடுவதுதான் துறவின் இறுதியான படி. அதன் பலன்களென்ன என்றும் சொன்னீர்கள். தயவுசெய்து இது எப்படி நடக்கிறது என்று விளக்குங்கள்.
மீ சுவாமிஜி, சடங்குகள் நம்மைப் பிரபஞ்ச
சக்தியோடு தொடர்பு கொள்ள வைக்கின்றன என்று
சொன்னீர்கள். எப்படி என்று விளக்குங்கள்.
மீ அகங்காரத்தைச் சரணாகதி செய்வதுதான்
உண்மையான துறத்தல். ஆனால் சரணாகதி
செய்ய அகங்காரம் அல்லது மனது மாதிரி
ஏதாவது இருக்கவேண்டும். இது முரண்பாடாக
இருக்கின்றதே!
மீ சுவாமிஜி! உங்கள் சீடர்கள் நீங்கள் அவர்களை எரிப்பதாகச் சொல்கின்றார்கள். இது எங்களை அச்சப்படுத்துகிறது. அதன் பொருள் என்ன?
மீ நான் ஒரு நித்ய தியான சிகிச்சையாளர். நான் தினம் தியானம் செய்துவருகி றேன். ஒரு பற்றற்ற தன்மையோடு, எதையும் செய்ய ஆர்வமில்லாதவனாய் இருப்பதாக தோன்றுகிறது. நான் சோம்பேறித் தனத்தில் விழுவதாக அஞ்சுகிறேன். என்ன நடக்கிறது?
மீ சுவாமிஜி, கல்வி நமக்குப் பிரச்சினைகளை சிந்தித்து, அலசிப்பார்த்து ஒரு முடிவெடுக்க உதவுகிறது. ஆனால் நீங்கள் சிந்திப்பதை விட்டுவிடச் சொல்கிறீர்கள்.
பிறகு கல்வியின் முக்கியத்துவம்தான் என்ன?
மீ கிருஷ்ணர் சரணாகதிதான் அவரை அடைய, ஞானமடைய வழி என்கின்றார். ஆனால் சரணாகதி என்பது ஞானமடைவதற்கான எண்ணத்தையும் விட்டுவிடுவது தான் இல்லையா?
மீ சுவாமிஜி, கிருஷ்ணர் பற்றுகளை எல்லாம் விட்டுவிடச் சொல்கின்றார். அது தான் ஒரே வழி என்கிறார். இது எப்படி சாத்தியம்?
மீ ஸ்வாமிஜி, கிருஷ்ணர் என்னை அறிந்து, எனக்குள் கலப்பதே பக்தி என்கிறார். ஞானம் எப்படி பக்தி ஆக முடியும்.
மீ சுவாமிஜி! கீதையில் கிருஷ்ணர் சொல்லும் சரணாகதியும் நீங்கள் சொல்லும் அன்கிளட்சிங்1 கருத்தும் ஒன்றா?
மீ நாம் எப்படி அகங்காரத்தைச் சரணடைய முடியும், சரணடைய வேண்டும் என்பதே அகங்காரத்தின் வெளிப்பாடாக இருக்கையில்?
மீ சுவாமிஜி, சரணாகதி, துறவு இரண்டும் எப்படி நுட்பங்களாகப் பயன்படுத்தபட முடியும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. தயவுசெய்து விளக்குங்கள்.
மீ நாம் ஏன் வாழ்க்கையைச் சந்திக்க அஞ்சுகின்றோம்? 544:568 18.73: அர்ச்சுனன் சொன்னார், பகவானே! என் மாயை இப்போது போய்விட்டது. என் நினைவாற்றல் உன் கருணையால் மீண்டும் கிடைக்கப் பெற்றேன். (நான் இப்போது நிலையாகவும், சந்தேகத்திலிருந்து விடுபட்டும், உங்களைப் பணிவதற்கும் தயாராக இருக்கின்றேன்)
18.74: சஞ்சயன் சொன்னார்: இப்படி நான் இரண்டு உயர்ந்த ஆன்மாக்களின் கிருஷ்ணர், அர்ஜுனனின் உரையாடலைக் கேட்டேன். உயர்ந்த ஒரு செய்தியைக் கே கட்டத்தில் என் மயிர்க் கூச்செறிந்து, உடல் புல்லரிக்கிறது.
இருபத்தைந்து வருடம்
'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?” என
விசாரித்ததற்கு, ‘தான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
சஞ்சயன் மேலும் சொல்கின்றார், 'வியாசரின் கருணையால் இந்த இரகசிய உரையாடலை எல்லா ஞானிகளுக்கும் குருவாகிய கிருஷ்ணரிடமிருந்து கேட்கும் பேறு பெற்றேன்'. சஞ்சயன் வியாசரின் கருணையால் இதைக் கேட்டதில் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி யை வெளிப்படுத்துகின்றார். இங்கே வியாசர் என்பது 'குரு'வைக் குறிக்கின்றது. வடக்கு இந்தியாவில் ஆன்மீக வேத நூல்கள் படிக்கப்படும் இடங்கள் வியாச பீடம் (நுநூச்ச்நச் கடிணச) . வியாசர் தான் ஆதிகுரு. முதல் குருநாதர். அதனால் அவர் குருநாதருக்கு நன்றியைத் தெரிவிக்கின்றார். கிருஷ்ணருக்கும், அர்ஜூனனுக்கும் இடையே நடந்த உரையாடலைக் கேட்கும் வாய்ப்பைத் தந்ததற்கு, வியாசர் இந்த மகாபாரதம் என்னும் இதிகாசத்தின் ஆசிரியர். 'பகவத் கீதை' இந்த இதிகாசத்தின் ஒரு பகுதி.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பண்தான் எங்களுக்குத்
சஞ்சயன் சொல்கின்றார், ஓ அரசரே! நான் கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் அற்புதமான வடிவத்தை நினைத்துப் பார்க்கையில் நான் அதிசயத்தால் உறைந்து மீண்டும் மீண்டும் சந்தோஷப்பட்டுப் போகின்றேன். அவர் சொல்வதற்கு வேறு எதுவுமின்றி சந்தோஷத்தில் நிரம்பி வழிந்தார். அவர் இந்த வரிகளைக் கூறி எல்லாவற்றையும் அழகாக முடிக்கின்றார்.
'சுஎங்கெல்லாம் எல்லாவற்றிற்கும் குருவான கிருஷ்ணர் இருக்கின்றாரோ, எங்கெல்லாம் அர்ச்சுனன், உயர்ந்த வில்வித்தை வீரன் இருக்கின்றாரோ, அங்கே கட்டாயம் வெற்றி, அதியுயர்ந்த சக்தி, நியாயம் எல்லாம் இருக்கும். இது என் கருத்து'®.
அவர் எல்லாவற்றையும் ஒரு நல்ல ஆசீர்வாதத்தோடு முடிக்கின்றார்.
எங்கெல்லாம் கிருஷ்ணரின் பெயர், கிருஷ்ணரின் தெய்வ சக்தி இருக்கிறதோ, எங்கெல்லாம் அர்ச்சுனன் வசிக்கின்றா ரா, அங்கே வெற்றி, செல்வம், வளம், நியாயம் எல்லாமே இருக்கும். எல்லா தெய்வ சக்தியும் அங்கே பொழியும். அவர் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறி முடிக்கின்றார்.
யாதீர யோகேஸ்வரஹ க்ரச்ணோ யாத்ர பார்த்தோ தனுர்தாரா தத்ர க்ரிர்விஜயோ புதிர் த்ருவனிதிர் மதிர்மம
நாம் எப்போதெல்லாம் பகவத் கீதையைப் படிக்கிறோமோ கேட்கிறோமோ, சொல்லிக் கொடுக்கின்றோமோ, அங்கே கிருஷ்ணரும் அர்ச்சுனனும் இருக்கின்றார்கள். மனிதன் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டு விட்டான். தன் உண்மை இயல்பிலிருந்து விழுந்துவிட்டான். அவன் உயர்வான நிலையில் இருந்து, தன் உண்மை நிலையிலிருந்து இறங்கிவிட்டான்.
விஞ்ஞானப்பூர்வமான மனிதன் மிருகத்திலிருந்த வந்தவன். ஆன்மீக ரீதியான, மனிதன் கடவுளிலிருந்து வந்தவன். ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்து கொண்டீர்கள் என்றால், இந்த இரண்டு கருத்துக்களையும் நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள். எது உங்களுக்கு முன்னால் உங்கள் மனதுக்குச் சரியானதாகக் காட்டப்படுகிறதோ, அதனை நோக்கி உங்கள் மனம் செல்லும். எல்லா பாரம்பரியமுமே மிக உயர்ந்த உணர்வு நிலை, இறுதியான உண்மையை உணர்தல் இதைத்தான் மிகவும் சரியானதாக முன்வைக்கின்றன. ஒவ்வொரு மதமும், ஆன்மீக பாரம்பரியமுமே நாம் நம் இயல்பான நிலையிலிருந்து கீழே வந்துவிட்டோம் என்று சொல்கின்றது.
கிறித்துவர்கள் 'சொர்க்கம்' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகின்றார்கள் இந்துக்கள் 'மோட்சம்' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகின்றார்கள் புத்தர்கள் 'நிர்வாணா' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துகின்றார்கள்
ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினாலும், நாம் எல்லாரும் புரிந்து கொள்வது நாம் இப்போது உள்ள நிலையை விட உயர்ந்த நிலையை அடையவேண்டும்.
நுட்பம் என்பது நாம் நம்மை உயர்ந்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்லும் ஒரு முறை. இதைத்தான் நான் 'நுட்பம்' என்று கூறுகிறேன். நுட்பங்கள் என்பவை நம்மை ஏணி போல் உயர்ந்த உணர்வு நிலைக்கு எடுத்துச் செல்லும். அது உயர்ந்த முறை. உலகத்தில் ஆயிரமாயிரம் உத்திகள் நம் உணர்வு நிலையை உயர்த்திக் கொள்வதற்கு இருக்கின்றன. கண்ணைமூடிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பது கூட நாம் மனதைத் தா ண்டிச் செல்லும் நம் உணர்வை உயர்த்தி நம்மை இந்த தளத்திலிருந்து உயர்த்தும். ஒரு நுட்பம் தான். ஆயிரக்கணக்கான உத்திகள், வழிமுறைகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு மதத்திலும் ஆயிரமாயிரம் உத்திகள் இருக்கின்றன. நாம் மதத்தின் பேரால் செய்யும் எதுவும் நம்மை தாழ்ந்த உணர்விலிருந்து உயர்ந்த உணர்வுக்கு மாற்றிக் கொள்ளும் ஒரு வழிமுறைதான்.
இருபத்தைந்து வருடம்
'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என
விசாரித்ததற்கு, 'ஈரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
நாம் ‘மனிதன்’லிருந்து ‘கடவுள்’ நோக்கி நகர்கிறோம். அழியும் தன்மையிலிருந்து அழிவற்ற தன்மைக்கு, சாதாரண தன்மையிலிருந்து தெய்வீகத்துக்குச் செல்ல முயற்சி செய்கிறோம்.
‘ஆர்த்தி’ அல்லது பூசை என்பது ஒரு உத்தி அல்லது முறை கடவுளை அடைவதற்கு, உயர்ந்த உணர்வு நிலை அடைவதற்கு. சாதாரண மூச்சுப் பயிற்சியிலிருந்து, பூசை செய்வது வரை எல்லாமே வேறு வேறு தளத்தில் பயன்படுத்தப்படும் உத்திகள்தான். எல்லாமே தெய்வீகத்தை அடையும் முயற்சிதான். நாம் எந்த வழியில் உணர்வை நோக்கி, ஆன்மீகத்தை நோக்கிச் செல்கின்றோமோ அது நுட்பம் தான்.
பகவத் கீதையில் கிருஷ்ணர் பல நுட்பங்களைத் தருகிறார். அவர் அர்ச்சுனனுக்குப் பல தியான நுட்பங்கள் மற்றும் முறைகளை தருகின்றார். சாதாரண நிலையிலிருந்து உயர்ந்த உணர்வு நிலைக்குச் செல்ல தெய்வீக உணர்வு நிலை அடையப் பல நுட்பங்கள், வழிமுறைகள் இருக்கின்றன. அவர் பல உத்திகள் பற்றிப் பேசுகின்றார். ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒவ்வொரு சுலோகமும் ஒரு நுட்பம் தான். எல்லாவற்றையும் கேட்டுவிட்டு அர்ச்சுனன் குழம்பிப் போய் குருநாதரிடம் கேட்கிறார், ‘கடவுளே! இந்த ஆயிரம் நுட்பங்களை ஒவ்வொன்றாகக் கேட்டபின்பு நான் இன்னும் அதிகம் குழம்பி விட்டேன். எது சரியானது, எது உயர்ந்தது’.
இன்றும் நாம் அப்படி குழம்பிப் போய்தானிருக்கின்றோம். அத்தனை முறைகள், நுட்பங்களைக் கேட்டப்பிறகு, ஒவ்வொரு குருவும் தன் முறைதான் சி றந்தது என்று சொல்கின்றார்கள். ஒவ்வொரு மதத் தலைவர்களும் தம்முடையது தான் சிறந்தது என்கிறார்கள். ஒவ்வொரு ஞானியும் அவருடைய நுட்பத்தை உயர்ந்தது என்று சொல்லித் தருகின்றார்கள்.
ஒரு வேடிக்கையான பேச்சு வழக்கில் இருக்கின்றது. அதாவது இரண்டு ஞானிகள் ஒரே விஷயத்தைச் சொன்னால், அதில் ஒருத்தர் போலி என்று நாம் தெரிந்துகொள்ளலாம். இரண்டுபேர் ஒன்றையே சொன்னால் அதில் ஒருவர் காப்பி அடிக்கிறார். ஏனென்றால் இரண்டு ஞானிகள் ஒரே மாதிரி பேசுவதோநடந்துகொள்வ தா இல்லை.
'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என
விசாரித்ததற்கு, ‘சுரான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
இருபத்தைந்து வருடம் அழகாக கிருஷ்ணர் கூறுகிறார். இதுதான் இறுதி முறை; 'எல்லா தர்மம், குழப்பம், எல்லாவற்றையும் என் காலடியில் விட்டுவிட்டு என்னிடம் சரணடைந்துவிடு. நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் நான் உனக்கு விடுதலை அளிக்கிறேன்”.
இதுதான் மொத்த கீதையின் சுருக்கம். கீதை மொத்த உலகத்தின் தத்துவங்களையெல்லாம் இணைய பெற்ற ஒரு அகராதி. இதில் எல்லா தத்துவ மாதிரிகளின் விதையும் எல்லா பாரம்பரியத்தின் விதைகளும், எல்லா ஆன்மீக உத்திகளும் இருக்கும். இது எல்லா உலக தத்துவங்களின் இணைக்கப்படாத அகராதி போன்றது.
இது மிக அழகான செய்யுள்.
சர்வ his மன் பரித்ராய மமேகம் சராரம் வ்ரஜா
ஆகம் த்வா சர்வபபேப்யோ மோக்ஸயிஷ்யாமி ம
சுசஹ:
திரும்பவும் ஒருமுறை வார்த்தை வார்த்தையாகக் சொல்கிறேன். 'சுஎல்லா நுட்பங்கள், முறைகள் மற்றும் மூலங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடு. தர்மம் என்றால் வாழும் 'முறை". இவை எல்லாவற்றையும் விட் டுவிடு. எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் என் காலடியில் சரணாகதி செய்துவிடு".
‘சுசப்வதர்மன் பரித்யஜ்ய மமேதம் ஷரணம் வ்ரஜ்ஜ!"
'சுஎதையும் ஒரு துளிகூட சுமந்து
செல்லாதே! எல்லாவற்றையும் கீழே போட்
டுவிட்டு என்னிடம் உன் மொத்த ஆன்மாவையும்
அர்ப்பணித்துவிடு.
'சு அகம் த்வ சர்வபாபேப்யோ மோட்சயிஷ்யாமி ம சுசஹ:
‘சுநான் உன் இருளை எல்லாம் அகற்றி, எதிர்மறைத் தன்மையை எல்லாம் நீக்கி, எல்லா பாவத்தையும் உன்னிடமிருந்து நீக்கிவிடுகின்றேன். நான் உன்னை விடுதலை செய்கிறேன். நான் உனக்கு ஞான அனுபவத்தைத் தருகிறேன். வருந்தாதே!"
இது கிருஷ்ணர் கூறும் கடைசி வார்த்தை. அது எல்லாரும் தரக்கூடிய இறுதி வார்த்தை. எல்லா ஞான குருமார்களும் சொல்லும் கடைசி வார்த்தை. யேசு சொன்னார், 'சுநானே வழி; நானே சத்தியம்; நானே ஜீவன் (ஜான் 14.6)
மூன்றாவது 'நான்' மற்றும் 'எனது' என்ற இரண்டையுமே விடுவது.
முதல்நிலை: 'நான்' என்பதை விடுவது
நான் என்பதை விடுவது அகங்காரத்தை மனதை, மன அமைப்பை விடுவது. இது உங்கள் நெறிமுறைகளை விடுவது.
ஒருவர் இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரைக் கேட்டார், 'சுகுருவே, நான் குடிப்பழக்கத்துக்கு அடிமையாகிவிட்டேன். எப்படி நான் அதை விடமுடியும்?'
இராமகிருஷ்ணர் சொன்னார், 'சுகாளிதேவியிடம் சரணாகதி செய்துவிடு. நீ தானாக விட்டுவிடுவாய். நீ சரியாகிவிடுவாய்' சீடர் கேட்டார், 'சுநான் எப்படி இதை சரணாகதி செய்யமுடியும்?' இராமகிருஷ்ணர் சொன்னார், 'சுநீ குடிக்கும் முன்பு காளியை நினைத்துக் கொள். கொஞ்சம் முதலில் காளிதேவிக்குக் கொடுத்துவிட்டுப் பிறகு குடி'
இது ஒரு புதிய சூழ்நிலை.
இருந்தாலும் அந்த மனிதர் அப்படியே செய்தார். குடிப்பதற்கு முன்பு, அவர் காளிதேவிக்கு அதை அர்ப்பணித்துவிட்டு, ஓ காளி! 'இது உன்னுடையது' என்று சொன்னார். அதற்குப் பின் அதை எடுத்து பிரசாதமாக நினைத்துக் குடித்தார்.
அதற்குப் பின் 3 நாட்கள் கழித்து அவர் சொன்னார், 'சுஎன்னால் குடிக்கவே முடியவில்லை. நான் முழுதும் மறந்துவிட்டேன்'.
ஆமாம். உண்மையில் நீங்கள் சரணாகதி செய்தால், ஆழமான உருமாற்றம் நடக்கும். உங்களுக்குள்ளே மனம், மற்றும் பொருள்களிலிருந்து சக்திக்கு மாற்றம் நிகழும். அது மிக ஆழமான உருமாற்றம் விளக்கி சொல்லமுடியாத ஒன்று. நீங்கள் ருசி த்துப்பார்த்திருந்தால் மட்டுமே, ஒரு சிறிதாவது சரணாகதியின் சாயலை செய்திருந்தால் மட்டுமே அதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.
|
இருபத்தைந்து வருடம் | 'சுஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுநான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
உங்கள் மன அமைப்பை, அகங்காரத்தைக் கடவுளிடம் சரணாகதி செய்துவிட்டால், நீங்கள் தேர்ந்து எடுக்க முடியாது. உண்மையில் நீங்கள் சரணாகதி செய்துவிட்டால், யாராவது உங்களை விமர்சனம் செய்தால்கூட நீங்கள் துன்பப்படுவதைத் தேர்வு செய்யமுடியாது. சங்கடப்படுவதாக உணர்வதைத் தேர்வு செய்ய முடியாது. எதிர்செயல் புரியத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது.
எப்போது எல்லாம் நீங்கள் உங்கள் மன அமைப்பைக் கொண்டு வருகிறீர்க ளோ, அப்போது நீங்கள் அதற்கேற்றவாறு எதிர்செயல் புரிவீர்கள். உங்கள் மனப் பழக்கங்களுக்கேற்ப எப்போது இதுதான் இன்னும் உங்கள் நிலையாக இருக்கிறதோ அப்போது சரணாகதி செய்து விட்டதாகச் சொல்ல முடியாது. உண்மையான சரணாகதி உங்கள் வாழ்க்கையை நிச்சயம் உருமாற்ற முடியும். உருமாற்றும்.
நீங்கள் உண்மையில் சரணாகதி செய்கையில், நீங்கள் எதைத் தேர்வு செய்கிறீர்க ளோ, அது உண்மையில் உங்களுடைய தேர்வு அல்ல. நீங்கள் சரணாகதி அடைந்துவிட்டால், நீ ங்கள் விமர்சனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர்கள் ஆகிவிடுவீர்கள். விமர்சனம் பற்றிக் கவலைப்பட மாட்டீர்கள். தம்மை விமர்சனம் செய்யப்பட்டதாகவே உணரமாட்டீர்கள். விமர்சனம் செய்யப்பட்டதால் சங்கடப்பட்டீர்கள் என்றால், நீங்கள் சரணாகதி அடைய வேயில்லை. மீண்டும் மீண்டும் சேகரித்துப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். உண்மையில் சரணாகதி செய்துவிட்டீர்களா என்று.
சரணாகதி என்பது மிகவும் அழகான வார்த்தை. அதனால் நீங்கள் வெகு அழகாக ஏமாற்றப்படுவீர்கள், நாம் எப்போதும் சொல்கி றோம். 'நான் எல்லாவற்றையும் என் குருநாதரிடம், கடவுளிடம் சமர்ப்பித்துவிட்டேன். அவர் பார்த்துக் கொள்வார்'. ஆனால் இது வெறும் உதட்டளவில் சொல்லப்படுகிற வார்த்தைதான். அது மேற்தோல் அளவு மட்டுமே ஆழம் நிறைந்தது. சிறிதளவு சுரண்டிப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். உண்மையில் நீங்கள் சரணாகதி செய்து விட்டீர்களா என்று.
நீங்கள் உண்மையில் உங்கள் 'நான்' என்ற உணர்வை, சரணாகதி செய்திருந்தால், உங்கள் மன அமைப்பு ஒருங்கிணைக்கப்படாமல் தனித்தனியாகின்றது. அகங்காரம் நிறைந்த மனம் கடவுள் நிறைந்த மனம் ஆகிவிடுகிறது. அகங்காரம் நிறைந்த மனம் பிறப்பு கடவுள் மற்றும் குருவிடமிருந்து நடக்கிறது.
உடல் ரீதியாகப் பிறக்கும்போது நீங்கள் ஸ்தூல சரீரத்தில், பருவுடலில் நுழைகிறீர்கள். முதல் பிறப்பு 'ஜன்மம்' என்பது. அகங்காரத்தைக் குருவிடம் மற்றும் கடவுளிடம் சரணாகதி செய்யும்போது நீங்கள் அடுத்த 'ஜென்மம்', இரண்டாவது பிறப்பு எடுக்கிறீர்கள். அப்போது நீங்கள் 'த்விஜா' என்று அழைக்கப்படுகிறீர்கள்.
நீங்கள் உங்கள் அகங்காரத்தை, மன அமைப்பை சரணாகதி செய்யும்போது, மிகுந்த சந்தோஷம், மகிழ்ச்சி, ஆனந்தப் பெருக்கை அனுபவிக்கிறீர்கள். சந்தோஷம், இன்பம், ஆனந்தப் பெருக்கு இவை வேறு வேறு அடுக்குகள். இன்பம் புலன்களால் வருவது. சந்தோஷம் இயற்கையை ரசிப்பதால், ஒரு அழகான மலை, பனி, கடல், காடு கள் இவற்றைப் பார்த்து ஏற்படும் உணர்வு. ஆனந்தம் என்பது காரணமில்லாத சந் தோஷம் பொங்குவது. அது நம் உள்ளுணர்விலிருந்து பொங்குவது. எப்போது நீங்கள் உங்கள் அகங்காரத்தைச் சரணாகதி செய்கிறீர்களோ அப்போது இன்பம், மகிழ்ச்சி, ஆனந்தம் தொடர்ந்து உங்களுக்குள் பொங்கிக் கொண்டேயிருக்கிறது.
நீங்கள் உங்கள் அகங்காரத்தைச் சரணாகதி செய்யும் போது, உங்கள் மனம் உயிரோட்டம் உடையதாகி, தன்னிச்சையாக சந்தோஷமடைகிறது. இப்போது வரை, நீங்கள் ஒவ்வொரு நிமிடமும் எதிர்காலத்தை வாழத் தயாராகிக் கொண்டே இருக்கிறீர்கள். திட்டமிடுதல் மற்றும் பெரிய பெரிய பட்டியல் தயார் செய்கிறீர்கள். ஒரு நண்பரைச் சந்திக்கக்கூட நீங்கள் என்ன பேசவேண்டுமென்று தயார் செய்துகொண்டு தான் பேசுகிறீர்கள். நண்பர் வீட்டுக்குக் காரில் போய்க் கொண்டு இருக்கும் சமய் என்ன செய்கிறீர்கள்? நீங்கள் மனதுக்குள் என்ன பேசவேண்டும், எப்படி பேச வேண்டும் என்று தயார் செய்து கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் தயார் செய்து வைக்காத ஏதோ ஒரு விஷயத்தில் ஏதாவது கேள்வி கேட்டால், எல்லா விஷயத்தையும் குழப்பிவிடுகிறீர்கள். அதனால்தான் ஒரு எதிர்பாராத சூழ்நிலை வந்தால் உங்களால் எதிர்கொள்ள முடிவதில்லை. எப்போதும் ஒரு குறிப்பு தயார் செய்து வைத்துக்கொண்டு அதன்படிதான் நடக்கிறீர்கள். உங்களை நடைமுறையிலிருந்து, சூழ்நிலைகளிலிருந்து, ஒரு குறிப்பு தயார் செய்து வைத்துக்கொண்டு அதை பாதுகாப்புக் கருவியாக வைத்து உங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்கின்றீர்கள்.
|
| 'ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என் சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
|---|
ஓடிவிட்டது. அது உடனே கதையை இன்னும் கொஞ்சம் பெரிதாக்கி, இல்லை இல்லை; அந்த எலி சாதாரணமான எலி இல்லை; என்னை மாதிரி 2 பங்கு பெரிதாய் உள்ளது என்று பரப்பிவிட்டது. தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக இப்படி எல்லாம் சொல்லிவிட்டது.
செய்தி இன்னும் வேகமாகப் பரவியது. மொத்த நாடு முழுவதுமே இந்த எலியைப் பற்றிப் பயந்தார்கள். அரசர் ஒரு அறிவிப்பு செய்தார். இந்த எலியைக் கொல்பவர்களுக்குத் தகுந்த பரிசு தரப்படும் என்று. செய்தி நாடு முழுதும் பரவியது.
கடைசியில், ஒரு விவசாயி தன் பூனையிடம் சொன்னார். 'ஈநீ இந்த எலியைக் கொன்றால் உனக்கு ஒருவேளை சாப்பாடாவது கிடைக்கும். உனக்குத் தரவும் என்னிடத்தில் ஏதும் இல்லை. நீ ஏன் முயற்சி செய்யக்கூடாது'". பூனை சொன்னது, 'சரிதான், ஏன் கூடாது? நாம் போகலாம்° மற்ற பூனைகள் இந்தப் பூனையிடம், 'ஈவேண்டாம். அரண்மனை பூனையால் கூட எதுவும் செய்யமுடியவில்லை. அரண்மனை பூனைக்கு எலி பிடிக்கப் பயிற்சி கொடுத்தும், அதனால் எதுவும் முடியவில்லை. அதனால் நீ போய் எதுவும் முட்டாள் மாதிரி முயற்சி செய்யாதே!' என்று சொல்லின.
ஆனால் இந்தப் பூனை, 'நான் பார்க்கிறேன்' என்று சொல்லியது.
விவசாயி பூனையை எடுத்துக் கொண்டு அரண்மனைக்குச் சென்றார். பூனை எளிதாக உள்ளே சென்று அந்த எலியைக் கொன்றுவிட்டு வந்தது. பிறகு அரசர் அந்தப் பூனைக்கு ஒரு பெரிய விருந்து கொடுத்து, பணம் பரிசாகக் கொடுத்து மரியாதை செய்தார்.
சிலபேர் அந்தப் பூனையைப் பார்த்துப் கே கட்டார்கள், 'எப்படி இதைச் செய்தாய்? ராஜாவால் முடியவில்லை; படைத்தலைவனால்கூட முடியவில்லை. அரண்மனைப் பூனையால் கூட முடியவில்லை. நீ எப்படி இதைச் சாதித்தாய்?'
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பண்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
'ஈஏன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?''
என விசாரித்ததற்கு,
'ஈநான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
பூனை தெளிவாகச் சொன்னது, 'என்ன? சாதனையா? இல்லை; நான் ஒரு பூனை; எலிகளைக் கொல்வது என் இயற்கையான அமைப்புதானே!'
அவ்வளவுதான். ஒரே வார்த்தை. நான் ஒரு பூனை. எலிகளைக் கொல்வது என் இயல்பு. அவ்வளவுதான். இடையில் வேறெதுவும் கிடையாது.
நம் மனம் எல்லாவற்றையும் பெரிதுபடுத்துகிறது. ஒரு சாதாரண விஷயம், 'நான் பூனை; எலியைக் கொல்வது என் பழக்கம். வேறு எதுவுமில்லை' இது ஒன்று போதுமானது. வேறு என்ன இருக்கிறது? அதுதான் இயற்கை. பூனை தன் இயற்கையை உணர்ந்து புரிந்து அதற்கு மதிப்பளித்தது. ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம். ஒரு நண்பனைச் சந்திக்கக்கூட குறிப்பு தயார் செய்து வைத்துப் பேசுகிறோம். நம் இயல்பை நம்பாமல் இருக்கின்றோம். நம் ஆன்மீகவாதிகள் நம்மால் சாதிக்க முடியும் என்று நம்புவதில்லை.
எல்லாவற்றுக்கும் நமக்கு ஒரு குறிப்பு வைத்துக்கொண்டு அதன் படிதான் செயல்படுகின்றோம். நாம் எதையும் உணர்ந்து செய்வதில்லை. நம் இயல்பை நாம் நம்புவதில்லை. நம்மால் எதையும் சாதிக்க முடியும் என்று நமக்கு நம்பிக்கை இல்லை. பூனை சொன்னது 'சுநான் ஒரு பூனை; என்னால் எலியைக் கொல்ல முடியும். வேறு எதுவும் தேவையில்லை. இதற்குப் பயிற்சி தேவையில்லை; பெரிதாக உத்தி எதுவும் தேவையில்லை; என் இயல்பே எலியைக் கொல்வது தான். அதுவே போதுமானது".
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பண்தான் எங்களுக்குத்
அதேபோல்தான், நம் இயல்பே நம்மை ஆனந்தமாக வாழ வைக்கமுடியும். நம் இயல்பே நம்மை இறைசக்தியிடம் சரணாகதி அடைய வைக்க முடியும். தெய்வீக சக்தியிடம் நம்மை சரணடையச் செய்ய முடியும். ஆனால் நாம் நமக்குத் தெரிந்த எதையும், எல்லாவற்றையும் செய்து பார்த்து அதைப் பிரச்சினையாக சிக்கலாக மாற்றி விடுகிறோம். நமக்கு எதையும் சிக்கலாக்குவது சுலபம். நம் மனம், மன அமைப்பு, நாம் வேலை செய்யும் முறை எல்லாமே எல்லாவற்றையும் சிக்கலாக்கிவிடும்படி உள்ளது. மனைவியிடம் எப்படி பேசுவது, என்னப் பேசுவது, என்று குறிப்பு தயார் செய்து வைத்து அதன்படிதான் பேசுகின்றோம்.
இன்னும் ஒரு அழகான விஷயம். நீங்கள் உண்மையைப் பேசினால், அதை நினைவில் வைக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை; எந்தப் பிரச்னையும் வராது. மக்கள் கிடையாது என்று. எதுவும் தயார் செய்து கொண்டு பேசுவதில்லை. நான் எப்படிப் பிறகு பேசுகிறேன்? ஒரே ஒரு பதில்தான் யாராவது உங்கள் பெயரைக் கேட்டால் நீ ங்கள் தயார் செய்து கொள்ள வேண்டுமா? கிடையாது. தேவையில்லை. உங்கள் பெயர் உங்கள் உணர்வாக அனுபவமாக ஆகிவிட்டது. உங்கள் பெயரைச் சொல்ல, உங்களுக்கு ஏதும் தயார் செய்து கொள்ளவேண்டிய தேவையில்லை. அதேபோல்தான், நான் பேசுகிறேனோ அது என் அனுபவமாகிவிட்டது. எது உங்கள் அனுபவமோ, எது உங்கள் உண்மையான தன்மையோ அதை வெளிப்படுத்த தயாரிப்பு எதுவும் தே வையில்லை. நீங்கள் எது இல்லையோ அதை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்றால், அதற்கு நீங்கள் தயாயிக்க வேண்டியுள்ளது.
நாம் எங்கே சென்றாலும், நாம் ஒரு பெரிய முகமூடியை மாட்டிக் கொண்டு நாம் உண்மையில் எது இல்லையோ அதையே வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம். அதனால்தான் நமக்கு அத்தனை பெரிய முன்கூட்டிய தயாரிப்பு தேவைப்படுகிறது. அதற்காக நாம் எத்தனை தீவிரமாக திட்டமிட்டு வேலை செய்தாலும் கடைசியில் எல்லாவற்றையும் குழப்பிவிடுகின்றோம். ஒரு சிறு தவறும் செய்துவிடாமல் இருக்க நாம் அதிக கவனம் செலுத்துகிறோம். இருந்தாலும் பெரிய தவறுகளைச் செய்துவிடுகி றோம். அந்தத் தவறு எதனால் ஏற்படுகிறது என்றால் நாம் ஏற்கனவே ஒரு குறிப்பு தயார் செய்து வைத்து அதன்படி நடிக்க முற்படும் போதுதான் ஏற்படுகிறது. எப்போது நாம் குறிப்பைப் பார்த்து நடிக்கத் தொடங்குகிறோமோ அப்போது நாம் அதை வாழவில்லை. திரும்ப இரண்டாம் முறையாகத் தான் அனுபவிக்கிறோம். உண்மையில் அப்போது நாம் வாழ்வதேயில்லை.
நாம் அந்த கணத்தில் அந்த கணத்தை வாழவில்லை. நாம் உண்மையை, நடைமுறையை வாழவில்லை; வாழ்க்கையை வாழ்வதில்லை. ஏற்கனவே தயார் செய்து வைத்ததைத் திரும்ப நடிக்கிறோம். அவ்வளவுதான். நாம் ஏற்கனவே தயார் செய்து வைத்த குறிப்பின்படி நடிக்கிறோம். அவ்வளவுதான்.
நாம் உண்மையில் நம் 'நான்' அல்லது 'அகங்கார'த்தை சரணாகதி செய்யும்போது, நமக்குள் நம் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான குறிப்பைத் தயார் செய்து கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கும் மனத்தையும் சரணாகதி செய்கின்றோம். அப்போது நமக்குள் இந்த இயல்புத் தன்மையும் தைரியமும் ஏற்படும். நம் புத்திசாலித்தனத்தின் மீது நம்பிக்கை ஏற்படும். நாம் வாழ்க்கையை அது எப்படி வருகின்றதோ, அப்படி
இருபத்தைந்து வருடம்
'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என விசாரித்ததற்கு, 'சுரான் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார்.
வளர்ச்சி என்பது பரிணாம வளர்ச்சி அல்ல. பரிணாம வளர்ச்சியால் எத்தனை காலம் வளர்ச்சி நடக்கமுடியும்? இல்லை. வளர்ச்சி புரட்சியால் நடக்கிறது. பரிணாம வளர்ச்சி என்பது மிகவும் மெதுவாக வளர்ச்சி அடைவது. புரட்சி என்று இங்கே குறிப்பிடுவது சரணாகதியை. நீங்கள் நீ ங்களாக வளரும்போது பரிணாம வளர்ச்சி மட்டுமே நிகழ்கிறது. 5000 வருடம் ஆனது குரங்கு மனிதனாக பரிணாம வளர்ச்சி அடைய. அதே ரீதியில் நீங்கள் வளர்ந்தால், மனிதன் கடவுளாக ஐந்து மில்லியன் வருடங்கள் ஆகும். நாம் அதுவரை காத்திருக்க முடியாது. அதனால் நமக்கு வேண்டியது பரிணாம வளர்ச்சி அல்ல; புரட்சிதான். உங்கள் மொத்த உடல், மனம், உணர்வு எல்லாவற்றையும் சரணாகதி செய்துவிடுங்கள்; புரட்சி உங்களுக்குள் உங்கள் உணர்வுக்குள் நடப்பதைப் பார்ப்பீர்கள்.
'நான்' மற்றும் 'மன அமைப்பை' சரணாகதி செய்து விடும்போது உங்கள் மொத்த உணர்வும் மாறுகிறது. உங்களை சிந்திக்கும் தளத்திலிருந்து, சக்தியாக, மனதிலிருந்து, மனம் கடந்த நிலைக்கு, மித்யத்திலிருந்து (நிலையற்றத் தன்மை) நித்யத்துக்கு (நிலையானத் தன்மை மாற்றுகிறது.
இரண்டாவது: 'எனது' என்பவற்றை சரணாகதி செய்வது.
இங்கேதான் பெரிய சங்கடங்கள் வருகின்றன. 'எனது' என்பது 'உடைமைத் தன்மை'. நாம் வைத்திருப்பவற்றை எல்லாம் சொந்தம் கொண்டாடுவது.
நாம் நம் மனதை சரணாகதி செய்ய முடியும். ஆனால் நம் உடமைகளைச் சரணாகதி செய்ய முடிவதில்லை. நாம் என்ன நினைக்கி றாம் என்றால் நம் அகங்காரம் நம் உடமைகளுக்கும் முன்னதாக வருகிறது என்று. ஆனால் தந்திர சாஸ்திரம் சொல்கிறது, 'உங்கள் அகங்காரம் உங்கள் உடமைகளால் ஏற்படுகிறது'. இது ஒரு புதுவிதமான கருத்து. இதில் நான் கவனமாக ஆராய்ச்சி செய்
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பலன்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
‘ஏன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?’
என விசாரித்ததற்கு,
‘நான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
பயம் உங்களை அதை அனுபவிக்க விடுவதில்லை. நான் இதை இழந்துவிடுவேனோ என்கிற உணர்வு உங்களை அந்தப் பொருளையோ, உறவையோ அனுபவிக்க விடுவ தயில்லை.
இது ‘என்னுடையது’ என்கிற உணர்வின் தாக்கம் அதிகமில்லாத ஒருவர் அந்தப் பொருளை அதிகமாக அனுபவிப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஏனென்றால் இதை இழந்துவிடும் பயம் அவருக்கில்லை. இது என்னுடையது என்கிற உணர்வையும் அந்தப் பொருளையும் எப்போதும் பிடித்து வைத்துக் கொண்டேயிருப்பவர் அந்தப் பொருளுக்குச் சொந்தக்காரனாயிருப்பாரே தவிர, அவர் அதை அனுபவித்து மகிழ்வதில்லை.
இந்து தெய்வங்கள் இரண்டு தேவதைகள்
இது தொடர்பாக இருக்கின்றன. ஒன்று குபேரன்
மற்றது லஷ்மி
சொத்தில் இரண்டு விதமான தன்மைகள்
உள்ளன. ஒன்று ‘என்னுடையது’ என்கிற
உணர்வைக் கொண்டிருக்கும் சொத்து. அந்த
உணர்வு இல்லாத சொத்து.
உடைமையுணர்வு உள்ள சொத்து குபேர அல்லது யக்ஷன்.
குபேர என்றால் அந்த சொத்துக்கு உரியவன். ஆனால் அதை அனுபவிக்க மாட்டான். யக்ஷன் என்பது சொத்தை வைத்துக்கொண்டு, அதை அனுபவிக்காத ஒரு ஆன்மா. அதை வைத்துக் கொண்டிருப்பதிலேயே திருப்தி அடைந்துவிடும். ஆனால் அதை அனுபவிப்பதில்லை. உதாரணத்துக்கு, பழைய கூட்டு குடும்பத்தில் மூத்தவர்கள் நிறைய சொத்து வைத்திருப்பார்கள். ஆனால் அதை அனுபவிக்கவே மாட்டார்கள்.
நான் என் கிராமத்தில் இதேபோல் ஒரு நடந்த சம்பவத்தைப் பார்த்துள்ளேன்
ஒரு வயதான பாட்டி நான் பிறந்து வளர்ந்த வீட்டிற்குச் சில வீடுகள் தள்ளி வாழ்ந்தார். அதிகாலையில் என்னை அந்தப் பெண்மணி கூப்பிட்டு கொஞ்சம் புகையிலை வாங்கி வரச் சொல்வார். அதற்குக் கடையில் வாங்கத் தேவையான காசை நான் கேட்டால், அந்தப் பாட்டி, ‘உங்கப்பாவிடம் கேட்டு வாங்கிக்கொள்’ என்பார். நான் அப்போது சிறு பையன். என் அப்பாவும் காசு தருவார். நான் புகையிலை வாங்கிக் கொண்டு போய்க் கொடுப்பேன். அந்தப் பாட்டி மிகவும் ஏழை போலுள்ளது மூடிவிட்டால் உலகமே இருட்டாகிவிடும் என்று. அதனால் தான் பூனை எதையாவது திருட உள்ளே நுழையும் போதும் சரி, திருட்டுத்தனமாய்ப் பாலைக் குடிக்கும்போதும் சரி, கண்களை மூடிக் கொள்கின்றது.
அந்தப் பூனையைப் போல் நீங்களும் இந்த உலகமே உங்களால் தான் இயங்குவதாய் எண்ணிக் கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் கண்ணை மூடினால் உலகம் இயங்குவது நின்றுவிடும் என்று எண்ணிக் கொள்கிறீர்கள். அது நம்மால் இயங்குவதில்லை. நமக்குப் பிறகும் அது இயங்குகின்றது.
ஒரு சிறிய கதை:
ஒரு மனிதர் ஒரு ஆற்றைக் கடக்க விரும்பினார். ஒரு படகில் உட்கார்ந்திருந்தார். படகFocus துடுப்பைப் போட்டார். இரண்டு மூன்று நிமிடத்துக்குப் பிறகு இந்த மனிதர் படகோ காட்டியிடம் 'சீக்கிரம், சீக்கிரம்' என்று கத்தினார். அவரும் இன்னும் வேகமாய்ப் படகைச் செலுத்த முயற்சி செய்தார். 10 நிமிடத்துக்குப் பின் இந்த மனிதரால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல், எழுந்து படகுக்குள்ளேயே முன்னும், பின்னும், குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்தார். 1/2 மணிக்குப் பிறகு படகிலேயே ஓடத் துவங்கிவிட்டான். படகோ காட்டி, அமைதியாய் உட்காருங்கள். ஏன் இப்படி ஓடுகிறீர்கள்? என்று கேட்டார்.
அந்த மனிதர் சொன்னார், 'நான் சீக்கிரம் போக வேண்டும். அமைதியாய் உட்கார முடியாது. நான் அக்கரைக்கு எத்தனை சீக்கிரம் முடியுமோ அத்தனை சீக்கிரம் போகவேண்டும்'.
படகுக்குள்ளேயே ஓடினால், அக்கரைக்குச் சீக்கிரம் போய்விட முடியுமா, என்ன? உட்கார்ந்திருந்தாலும், ஓடினாலும், படகு அக்கரையை அதற்குரிய வழியில், உரிய நேரத்தில் தானே சென்று சேரும். உள்ளே ஓடினால் சீக்கிரம் எல்லையை அடைந்துவிட முடியுமா? உண்மையில், தாமதம் ஆனாலும் ஆகிவிடக்கூடும் அக்கரை சென்று
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பின்தான் எங்களுக்குத்
தெரிந்தது...
'சுரன் அப்படிச்
சொல்கிறீர்கள்?'
என விசாரித்ததற்கு,
'சுரன் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என
சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை.
கனவை நிஜமாக்க
உடல், பொருள்,
ஆவி அனைத்தையும்
செலவழித்து என்னைப்
படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
நீங்கள் ஓய்வாக, தளர்வாக, தெய்வத்தின் காலடியில் சரணாகதியடையும்போது, 99 சதவீத உங்கள் சக்தி நேர்மறையான விஷயத்தை உருவாக்க உதவுகின்றது. அதுவரை அந்த 99% சக்தியுமே தேவையற்ற கவலைப்படுவதில் வீணாகிறது.
ஒருநாள் நான் ஒரு அழகான புத்தகம் கடவுளை அறிவது எப்படி என்ற தத்துவ நூல் ஒன்று படித்தேன். நீதிமன்றத்தில் போடப்படும் ஒரு சட்டத்தால் கடவுளை நிரூபிக்க முடியாது. இருந்தாலும் 90 சதவீதத்துக்கும் அதிகமான மக்கள் கடவுள் இருப்பதை நம்புகிறார்கள். அதன் விளைவாக அவர்களின் படைப்பாற்றல் மிக ஆச்சரியமூட்டும் வகையில் அதிகரிக்கிறது. அவர்கள் வாழ்க்கை ஆனந்தமாகவும், உற்சாகமாகவும் உள்ளது. ஏன்? அவர்கள் கவலைப்படுவதில் சக்தியைச் செலவு செய்வதை நிறுத்திவிட்டதால். அதற்கு பதில் அவர்கள் படைக்கின்றார்கள்.
தொடர்ந்து கவலைப்படுவது வாழ்க்கையில் ஒரு அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. சரணாகதி செய்கையில், கடவுள் மீது நம்பிக்கையும் வைக்கும்போது, நீ ங்கள் கடவுளின் பெயரால் தளர்வாக இருந்தால், கவலைப்படுவதில் நீங்கள் செலவழித்த சக்தி படைப்பாற்றலாக, நேர்மறை சக்தியாக மாறிவிடும்.
99% கவலைகள் உண்மையாக மாறுவதில்லை.
1% இப்படி மாறினாலும், அதனால் உங்களுக்கு
நன்மையே!
உங்கள் 'நான்' என்னும் உணர்வை சரணாகதி செய்யும்போது துன்பம், இன்பமாகவும், ஆனந்தப் பெருக்காகவும் உருமாறுகிறது.
உங்கள் 'என்னுடையது' என்ற உணர்வைச்
சரணாகதி செய்தால் உங்கள் பணக்காரத்தன்மை,
செல்வமாக மாறுகிறது. உங்கள் உடமைகளோடு
நீங்கள் வாழத் தொடங்குகிறீர்கள். இருப்பதை
அனுபவிக்கிறீர்கள். அதை வாழ்கிறீர்கள்.
உண்மையான மகிழ்ச்சி, சந்தோஷம் இவற்றை
அடைகின்றீர்கள். எப்போது இதை இழந்துவிடுமே
வாமோ என்ற பயத்தைத் தாண்டிவிடுவீர்கள்.
மூன்றாவது: 'நான்' மற்றும் 'எனது' இரண்டையும் சரணாகதி செய்தல்.
'நான்' மற்றும் 'எனது' என்ற இரண்டையும் சொல்லும்போது நான் குறிப்பிடுவது மொத்த வாழ்க்கையையும் சரணாகதி செய்வதுதான்.
நீங்கள் இந்த இரண்டையும் சரணாகதி செய்யும்போது உங்கள் மொத்த வாழ்க்கையுமே உருமாற்றம் அடைந்து விடுகிறது. மொத்தமாக மாறிவிடுகிறது. நீங்கள் சரணாகதி செய்துவிட்டதன் நிரூபணம் நீங்கள் கவலையே துன்பமோ அடையாமல் இருப்பது தான். நீ ங்கள் உண்மையில் சரணாகதி செய்துவிட்டால் கவலையோ, துன்பமோ அடையமாட்டீர்கள்.
யாரிடம் சரணாகதி செய்கிறீர்கள் என்பது ஒரு பொருட்டே அல்ல. அதைப்பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம். நான் சரணாகதி பற்றிப் பேசினேன். ஆனால் யாரிடம் என்று நான் சொல்லவில்லை. யாரிடம் சரணடைவது என்பது பற்றிக் கவலைப்பட அவசியமில்லை, அது தேவையற்றது. கடவுளாகவோ, குருவாகவோ, சிவன் அல்லது கிருஷ்ணன் இப்படி யாரிடம் சரணாகதி செய்யப் போகிறோம் என்பது முக்கியமல்ல. யாரிடம் சரணாகதி செய்யப் போகிே றாம் என்பதால் ஒன்றுமில்லை. 'சரணாகதி' ஒன்றுக்கே உங்களை உருமாற்றம் செய்யும் வலிமை உண்டு.
ஒரு சிறிய கதை:
ஒரு மனிதர் ஒரு குருவைப் பார்த்து அவரிடம் சரணாகதி செய்ய முடிவு எடுத்தார். எங்கே போய்க் குருவைத் தேடுவது? நாகரீக மனிதர் என்றால் இணையதளத்தில் போய் என்னென்ன விதமான குருமார்கள் இருக்கிறார்கள் என்று கண்டுபிடித்திருப்பார். பழைய காலத்தில் இணையதளங்கள் ஏதும் கிடையாது. எங்கே போவார்? ஒரு காட்டை அடைந்து அங்கே குருவைத் தேடினார். பிறகு இப்படி முடிவு செய்து கொண்டார், 'ஈநான் இந்த சாலையில் உட்கார்ந்து கொள்வேன், யார் முதலில் வருகிறார்களோ, அவரே என் குரு. நான் அவரிடம் என்னை சரணாகதி செய்துவிடுவேன்"
துரதிருஷ்டவசமாகத் ஒரு திருடன் தான் முதலில் வந்தான். இந்த மனிதர் குதித்து எழுந்து வந்தவரின் காலைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'ஈநீங்கள்தான் என் குரு; கடவுள். நீங்கள் என்னைக் காப்பாற்ற வந்திருக்கிறீர்கள். நான் என்னை முழுதுமாய் சரணாகதி செய்கின்றேன். என்னை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்" என்று கத்தினான்.
அந்த திருடன் அப்போதுதான் அரண்மனையில் திருடிவிட்டு ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான். வீரர்கள் துரத்திக் கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவன் பிடிபட்டு விடுவோமோ என்று பயந்து கத்தினான். 'ஈஎன்னை விடு, நான் போக வேண்டும். நான் உன் குரு இல்லை என்று.
இவரும் திரும்பச் சொன்னார், 'ஈஇல்லை இல்லை அப்படிச் சொல்லாதீர்கள். நீ ங்கள்தான் என்னைக் காப்பாற்ற வந்துள்ள கடவுள். என்னைக் காப்பாற்றுங்கள். நான் என்னை முழுதுமாய் உங்களிடம் சரணாகதி பண்ணுகின்றேன்" காலைப் பிடித்துக்கொண்டு இவரும் விடவில்லை.
இருபத்தைந்து வருடம்
'ஈஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'" என
விசாரித்ததற்கு, 'ஈநான் பெரிய ஆளாக
வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு
கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல்,
பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து
என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு
ஊக்கமளித்தார்.
உச்சரித்தபடியே கடந்து வந்துவிட்டேன். நீங்கள்தான் அன்றைக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தீர்கள் வாழ்க்கைக் கடலையே அப்படி கடந்துவிடலாம் என்று. அப்படித்தான் தினம் செய்து வருகி றேன்".
இந்தப் படித்த மனிதர் அசந்துபோய்விட்டார். அவரால் நம்ப முடியவில்லை. "எங்கே, செய்து காட்டு" என்றார்.
இந்தப் பெண் அவரை ஆற்று வெள்ளத்தினிடையே அழைத்துச் சென்றாள். "கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா" என்று சொன்னவாறு நிதிமீது கடந்து செல்லத் துவங்குகினார்.
இந்தப் படித்த மனிதர் நினைத்தார், "இவளால் முடியும் என்றால் என்னால் ஏன் முடியாது? நானும் முயற்சி செய்கிறேன்" ஆற்றின் அருகே சென்றார். டூ வட்டியைக் கையில் தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டே, "கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா" என்று உச்சாடனம் செய்தார். உதடுகள் கிருஷ்ண நாமத்தை உச்சரித்தாலும், கைகள் வேட்டி நனைந்து போகாமல் இருப்பதற்காக டூ வட்டியைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. இதுதான் அவரது சரணாகதியின் ஆழம். கடைசியல் ஆற்று வெள்ளம் அவரை அடித்துச் சென்றது.
இதிலிருந்து நீங்கள் ஒன்றைக் கற்றுக் கொள்ளலாம். யாரிடம் நீங்கள் கற்றுக் கொள்கிறீர்கள்? யாரிடம் சரணாகதி செய்கின்றீர்கள் என்பது முக்கியமில்லை. இந்தப் பெண் மிகவும் அப்பாவி. அவள் அந்தப் படித்தவர் சொல்லித் தந்த கருத்துக்கு சரணாகதி செய்தார். யாருக்கு சரணாகதி செய்யே வண்டும் என்பது பற்றி எல்லாம் கவலைப்பட அவசியமில்லை. சரணாகதி ஒன்றே உங்களை உருமாற்றம் செய்துவிடும்.
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பன்நான் எங்களுக்குத்
அதற்குப் பிறகு என்ன நடக்கும், அடுத்தது என்ன செய்யவேண்டும், சரணாகதிக்கு அடுத்த படி என்ன இது பற்றியெல்லாம் கவலைப்படத் தே வையே இல்லை. பல நேரங்களில் நாம் சரணாகதி செய்யும் முன்பே கவலைப்படத் துவங்குகிறோம். கணக்கு போடுகிறோம். சரணாகதி செய்து விட்டால் இது என்ன ஆகும் அது என்னவாகும். இப்படி தர்க்கரீதியாக கணக்கிட முடியுமா என்ன நடக்கும் என்று. இல்லை. அப்படி கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தால், நாம் நம் மனதைச் சரணாகதிக்கப்பால் செலுத்திப் பார்க்கின்றோம் என்று தான் பொருள்.
மரணத்துக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும் என்று தெரிந்தால், தான் சரணாகதிக்குப் பிறகு என்ன என்பது தெரியும். சரணாகதியும், மரணமும் ஒன்றே! நீங்கள் சரணாகதி அடையும்போது உளவியல் ரீதியாகச் செத்துவிடுகிறீர்கள். திரும்பப் பிறக்கின்றீர்கள். மரணத்துக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும் என்று சொல்லமுடியுமா உங்களால். அதேபோல் சரணாகதி பற்றிக் கற்பனை செய்யவோ, நினைத்துப் பார்க்கவோ, பாவனை செய்யவோ முடியாது. நீங்கள் அப்படிக் கற்பனை செய்தாலோ, பாவனை செய்தாலோ, நன்றாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். நீங்கள் சரணாகதி செய்யவில்லை.
ஒருவர் தன் குருநாதரிடம் இப்படிக் கேட்டார், 'சுகுருவே, நான் சரணாகதி செய்துவிட்டே டனா என்பது எப்படி எனக்குத் தெரியும்’
குரு பதில் சொன்னார், 'சுஇந்தக் கேள்வியே மறைந்து போகும். அப்போது உனக்குத் தெரியும் நீ சரணாகதி செய்துவிட்டாய்’ என்று.
இந்தக் கேள்வி, நீங்கள் சரணாகதி செய்து விட்டீர்களா என்பதே மறைந்து போகும். உங்களுக்கு அதுபற்றிய சந்தேகமோ சரணாகதி செய்துவிட்டோமா இல்லையா என்ற சந்தே
இருபத்தைந்து
வருடம் போராடினார்.
அமெரிக்காவில் எனக்கு
வேலை கிடைத்தபிறகுதான்
அவர் ஓய்வெடுத்தார்.
வாழ்க்கையை வாழ
அவருக்கு அப்போதுதான்
நேரம் கிடைத்தது. அதன்
பின்தான் எங்களுக்குத்
கமே ஏற்படாது. உங்கள் மொத்த இருப்புமே மகிழ்ச்சியாலும், ஆனந்தப் பெருக்கினாலும் நிரம்பிவிடும். வெறும் சரணாகதி உணர்வும், ஓய்வான மனநிலையும், ஆனந்தப் பெருக்குமே நிரம்பியிருக்கும். அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற கவலையிருக்காது. முழுக்க முழுக்கதுக்கத்திலிருந்தும், கடமையிலிருந்தும் வலியிலிருந்தும், பொறுப்புகளிலிருந்தும் விடுபட்டுவிடுவீர்கள். பொறுப்புகள் எந்த சுமையுமின்றி நிறைவேறிவிடும். உங்கள் உடல் எந்தப் பெரிய முயற்சியும் இல்லாமலே சரியான செயலை நிறைவேற்றும். எந்த குறுக்கீடும் இன்றி மனம் சரியான விஷயத்தைச் செய்யும். நீங்கள் சரணாகதி செய்துவிட்டால் நாளை அலுவலகத்துக்குச் செல்ல வேண்டாம் என்று பொருள் இல்லை. நீங்கள் செல்வீர்கள். உடல் பார்த்துக் கொள்ளும். எல்லாமே நடக்கும். ஆனால் ஒரு ஓய்வான, தளர்வான உணர்வை உங்கள் இருப்பிலும், ஆனந்தத்தை மனதிலும் முழுமையான இருப்பை வாழ்க்கையிலும் காண்பீர்கள்.
நீங்கள் உங்கள் 'நான்’ என்னும் உணர்வை சரணாகதி செய்கையில், அங்கே முழு ஆனந்தம் ஏற்படும். நீங்கள் உங்கள் ‘எனது’ என்னும் உணர்வை சரணாகதி செய்துவிட்டால், அங்கே முழு தளர்வான மனநிலை ஏற்படும். நீங்கள் இந்த இரண்டையுமே 'நான்’ என்னும் உணர்வையும் ‘எனது’ என்னும் உணர்வையும் சரணாகதி செய்து விட்டால் வாழ்க்கையில் ஒரு அழகான இருக்கும் உணர்வு ஏற்படும். இதுதான் நீங்கள் உண்மையில் சரணாகதி செய்திருக்கிறீர்களா, இல்லை வெறும் உதட்டளவில் சரணாகதியா என்று அறிய உதவும் அளவுகோல். இந்த அளவுகோலை வைத்து நீங்கள் அளந்துகொள்ளலாம். உண்மையில் சரணாகதி செய்துவிட்டீர்களா என்று. சரணாகதி என்பது ஒரு தெளிவான உணர்வுப்பூர்வமான முடிவு வேறு எதுவுமில்லை.
நீங்கள் முடிவுசெய்வீர்கள், ‘சுஎன் உடம்பை, இந்த சூரியனை, நிலவை இந்த பூமியை இயக்கும் சக்தி ஏன் என் வாழ்க்கையை இயக்க முடியாது?’
மில்லியன் டாலர் தரவேண்டும் கடவுளுக்கு நீங்கள் கேட்டதைத் தரும் சக்தி இருப்பதாக நம்புகின்றீர்கள். ஆனால் நீங்கள் அவரிடம், 'கடவுளே, எனக்கு இப்போதே கொடுங்கள் என்றால் என்ன அர்த்தம்? கடவுளுக்குத் தரக்கூடிய சக்தி இருப்பதாக நம்பும் நீங்கள், அதே கடவுளுக்கு எப்போது தரவேண்டும் என்று முடிவு செய்யும் புத்தி இருப்பதாக நீங்கள் நம்பவில்லை. கடவுளுக்குச் சக்தி இருப்பதாக நீங்கள் நம்புகின்றீர்கள். ஆனால் அவர்க்குப் புத்தி இருப்பதாக நம்ப மறுக்கிறீர்கள். பலர் என்னிடம் கேட்பார்கள், 'சுவாமிஜி, நான் கே ட்டதைக் கடவுள் ஏன் இப்போதே தரக்கூடாது.
நான் கேட்கிறேன், 'நீங்கள் நம்புகின்றீர்களா கடவுளுக்குத் தரக்கூடிய சக்தி இருக்கிறது என்று.
அவர்கள் சொல்கிறார்கள், 'ஆம், நான் நம்புகிறேன்.
பிறகு நான் கேட்கிறேன், 'ஆனால் அந்தக் கடவுளுக்கு எப்போது தரவேண்டும் என்று முடிவு செய்யும் புத்தி இருப்பதாக நீங்கள் நம்பவில்லை. சரியா?
இது எதனால் என்றால் நாம் கடவுளுக்குச் சக்தி இருப்பதாக நம்புகின்றோம். ஆனால் புத்தி இருப்பதாக நம்புவதில்லை. இதுதான் நம் பிரார்த்தனை.
நீங்கள் சரணாகதி அடையும்போது, நீங்கள் கடவுளுக்குச் சக்தி மட்டுமில்லை; புத்தியும் இருக்கிறது என்று புரிந்து கொள்வீர்கள். ஒவ்வொரு நிமிடமும் உங்களுக்கு ஏதாவது கற்பிக்கப்படும். நீங்கள் சரணாகதி செய்தால் உங்களுக்கு எந்தவிதமான துக்கமோ, எதுவும் இருக்காது. நீங்கள் சுதந்திரமாக உணர்வீர்கள்.
அர்ச்சுனனின் தாய் குந்தி ஒரு சிறந்த பெண்மணி. அவர் கிருஷ்ணரிடம் ஆழ்ந்த பக்தி கொண்டிருந்தார். அவருடைய பிரார்த்தனையில் மிக அழகான வரிகள் சொல்கின்றன, 'சுபகவானே! என்னைச் சுற்றி எல்லா திசைகளிலிருந்தும் துக்கம் வரட்டும். எனக்கு புரிந்து கொள்ளுதலையும் அனுபவத்தையும் தரட்டும் நீங்கள் எனக்குத் துக்கத்தின் மூலம் கற்றுத் தருகிறீர்கள் என்பதை எனக்குப் புரியவைக்கட்டும்.
ஒவ்வொரு துக்கமும் ஒரு ஆசிரியர் தான். அது உங்களுக்கு இன்னும் அதிக புத்திசாலித்தனத்தையும், அதிக புரிந்து கொள்ளுதலையும் தந்துஉங்கள் வாழ்க்கையில் இன்னொரு பரிமானத்தை திறந்து வைக்கும். ஆசிரியராகத்தான் வருகிறது. ஆனால் நாம் எதையும் திறந்த மனதோடு, வரவேற்கும் மனப்பான்மையோடு எதையும் பெற்றுக்
| 'சுரன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?' என விசாரித்ததற்கு, 'சுரன் பெரிய ஆளாக வேண்டுமென, என சிறுவயதிலிருந்தே கனவு கண்டவர் என் தந்தை. கனவை நிஜமாக்க உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் செலவழித்து என்னைப் படிக்க வைத்தார். வெற்றிக்கு ஊக்கமளித்தார். |
இருபத்தைந்து வருடம் |
உருவத்தையோ கூட நினைவில் வைக்க வேண்டாம். இதை நான் சரணாகதி செய்துவிட்டே டன். என்ன நடக்கும்? கடவுள் கோபிப்பாரா? கவலையே தேவையில்லை. வேறுமனே இந்த உலகத்தை இயக்கும் சக்தியிடம் சரணாகதி செய்யுங்கள். அதற்குள் எல்லா பெயர்களும், கடவுள், தெய்வம், இந்த மொத்த பிரபஞ்சத்தின் சக்தி இதுவே உங்கள் வாழ்க்கையை நடத்தட்டும் என்று முடிவு செய்யுங்கள்.
அதற்குப் பிறகு, உங்களுக்கு ஒரு சந்தேகம் வரும். நாம் சரணாகதி செய்துவிட்டே டாமா இல்லையா என்று. அப்போது சொல்லுங்கள். இந்த சந்தேகம் வட, தெய்வம், இந்த உலகத்தை இயக்கும் தெய்வம் தந்த பரிசுதான். அதே தெய்வம்தான் இந்தப் பரிசையும் தருகிறது. சரணாகதி செய்யவேண்டும் என்கின்ற புத்திசாலித்தனத்தைத் தருவது சரணாகதியை சந் தேகப்படுவது இரண்டுமே அந்த கடவுளின் பரிசுதான். இந்த சந்தேகத்தையும் அந்த சக்தியிடம் ஒப்படைக்கிறே ன். அவரே என்னைக் காப்பாற்றட்டும். அதற்குப்பின் பாருங்கள் உங்களிடம் நடக்கும் உருமாற்றத்தை நீ ங்களாகவே பாருங்கள். முதலில் நான் மாறுவேன் பிறகு சரணாகதி செய்வேன் என்று நினைக்காதீர்கள். அது முடியாது. எப்படி இருக்கிறீர்களோ, அப்படியே, உணர்வுப் பூர்வமாக சரணாகதி செய்யுங்கள். எது எல்லாம் என்னுடையது. என்று இருக்கிறதோ, எது என் நிலை என்று இருக்கின்றதோ அதை முழுமையாகச் சரணாகதி செய்யுங்கள். உங்கள் ஆன்மா ஒரு புது உணர்வு, புது உணர்வு, புது வாழ்க்கை, புது சக்தி மற்றும் புது ஆனந்தத்தால் நிரப்பப்படும். அதனால் நீங்கள் தெய்வத்தின் காலடியில் சரணடையுங்கள். நீங்களும் அந்த சக்திக்குள் பிரவேசிக்கலாம். அந்த சக்தியிலேயே இருக்கலாம். தெய்வீகசக்திக்குள்பிலவேசியுங்கள். இது உங்களுக்குள் நடக்கட்டும். நீங்கள் நித்யானந்தத்தில் நிலைத்து, நித்யானந்தமாகிவிடுவீர்களாக. நன்றி.
இருபத்தைந்து வருடம் போராடினார். அமெரிக்காவில் எனக்கு வேலை கிடைத்தபிறகுதான் அவர் ஓய்வெடுத்தார். வாழ்க்கையை வாழ அவருக்கு அப்போதுதான் நேரம் கிடைத்தது. அதன் பன்தான் எங்களுக்குத்
இங்கே கிருஷ்ணரின் உபதேசம் முடிவடைகிறது. இங்கேதான் நம் ஞான வாழ்க்கை தொடங்குகிறது. சில நிமிட நேரங்கள் எடுத்துக் கொண்டு நம் குருமார்களுக்கெல்லாம் நன்றி செலுத்து வோம். முதலில் குருநாதர் கிருஷ்ணருக்கு இந்த சி றந்த சத்தியங்களை இந்த மொத்த உலகத்திற்கும் அளித்ததற்கு நன்றி செலுத்துவோம். நம் நன்றியை அவர்க்கு அளிப்போம். அதற்குப் பின் அவற்றைப் பாதுகாத்து நமக்களித்த, நாம் இதை நம் வாழ்க்கையில் அனுபவித்து, ஆனந்தப்பட உதவிய அத்தனை குருமார்களுக்கும் நன்றி செலுத்துவோம். நாம் மொத்த குரு பரம்பரைக்கும் தலைமுறையாக வந்த அத்தனை குருமார்களுக்கும் நன்றி சொல்வோம். தயவு செய்து கண்களை மூடி அமைதியாக சில நிமிடங்கள் இருங்கள்.
இப்படி 'மோட்சசன்யாஸ யோகம்" என்கின்ற பகவத்கீதையின் 18 வது அத்தியாயமான, யோக சாஸ்திரம், முழுமையின் அறிவயில் கிருஷ்ணருக்கும் அர்ச்சுனனுக்குமான உரையாடல் நிறைவு பெற்றது.