40. Bezsens porównywania

Budda mawiał, 'Nic nie istnieje, chyba, że w związku.' Przypuśćmy, iż jesteście jedyną osobą na nowej planecie, jak moglibyście siebie porównać z kimś innym? Czy moglibyście nazwać się wysokim lub niskim, brzydkim lub pięknym, bogatym lub biednym, inteligentnym lub głupim? Nie! Kiedy nie ma nikogo, z kim można siebie porównać, po prostu jesteśmy!

Zrozumcie, nawet teraz, nie ma skali, aby się porównywać z innymi. Każda istota jest unikatowa.

Czy możecie porównać lwa i konia? Czy kiedykolwiek porównujemy siebie z kwiatami lub ptakami, lub górami? Zatem czemu porównujemy siebie z innymi istotami ludzkimi!

Piękna opowieść Zen:

Król poszedł pewnego razu do mistrza, poprosić o technikę, aby stać się bardziej potężny niż sąsiadujący królowie. Usiadł naprzeciw mistrza i zaczął mówić mu cel jego wizyty. Mistrz wysłuchał cierpliwie króla.

Powiedział królowi następnie, aby poszedł do królewskiego ogrodu, gdzie róża i cyprys rosły obok siebie. Powiedział królowi, 'To są twoi nauczyciele. One mogą nauczyć ciebie tego, co potrzebujesz się nauczyć.'

Król poszedł do ogrodu, zobaczył dwie rośliny, lecz nie mógł zrozumieć, co mistrz miał na myśli w nauce od roślin. Wrócił do mistrza i spytał, 'Co masz na myśli, mistrzu? Nie mogę zrozumieć, co i jak mnie nauczą te rośliny.'

Mistrz zabrał króla do roślin i wytłumaczył, 'Ten cyprys rósł obok róży przez tak wiele lat. Ani razu nie próbował stać się różą. Podobnie, róża nigdy nie próbowała zostać cyprysem. Gdyby człowiek był cyprysem, porównywałby siebie do róży i zazdrościł uwagi, jaką ludzie obdarzają różę. Lub, jeśli człowiek byłby różą, patrzyłby na cyprysa zazdrośnie, myśląc jak spokojna jest ta roślina, nie będąc dotykana całymi dniami!'

Dwie rośliny prosperowały, ponieważ używały całej swojej energii dla własnego wzrostu, zamiast używać jej do porównywania siebie z inną.

W momencie, kiedy przestaniecie porównywać się, cała zazdrość zniknie. Zamiast tego, zaczniecie czuć zadowolenie wewnątrz siebie i wdzięczność dla Życia, za to, iż dało wam tak wiele i uczyniło was unikatowymi.

W przeciwnym razie, jeśli będziecie czuć zazdrość względem innych, będziecie cierpieć. Będziecie stale walczyć z innymi otwarcie lub wewnątrz siebie. Jeśli ktoś się śmieje, myślicie, iż śmieje się z was. Jeśli ktoś jest przyjacielski względem innej osoby, wy czujecie się samotnie i zazdrość względem tej osoby. Właściwie, jedynie czekacie, aby ktoś was zranił. Zazdrość, której pozwalacie zaistnieć wewnątrz

was, jest jak otwarta rana. Każde działanie, wykonane bez intencji skrzywdzenia was dotknie również rany i będzie bolało.

Zatem, kiedy czujecie się zranieni, zrozumcie, iż nie posiadacie rany. Nie zrzucajcie odpowiedzialności za cierpienie na inną osobę. Rana wymaga wyleczenia, a zazdrość trzeba rozpuścić. Wtedy nikt nie będzie mógł was zranić. Miejcie jasność, nikt nie może was zranić bez waszego cichego przyzwolenia.

Porównujecie siebie z innymi, ponieważ czujecie, iż czegoś wam brakuje. Szczerze, nie macie pojęcia o waszym prawdziwym, unikatowym potencjale! Jeśli mielibyście, nie stracilibyście sekundy patrząc na zewnątrz siebie, szukając podpowiedzi jak żyć kreatywne, pełne życie. Cała pewność siebie, inteligencja, i wibrująca energia, której potrzebujecie już w was jest. Posiadacie potencjał, aby żyć jak bóg na ziemi. Nie wierzcie w ograniczające rzeczy, w które zmuszono was wierzyć, na swój temat. Jedynie spójrzcie do swego wnętrza! Eksperymentujcie, eksplorujcie i odkrywajcie prawdy na swój temat. Wtedy, po prostu będziecie promieniować tymi wszystkimi cechami bez wysiłku.