58. Ευγνωμοσύνη - η απόλυτη θρησκεία και προσευχή

Όταν η προσευχή σας μετατρέπεται σε ευγνωμοσύνη, προσελκύετε όλο και περισσότερη καλοσύνη προς τα σας. Η ευγνωμοσύνη είναι η απόλυτη προσευχή η οποία μπορεί να μας αποφέρει πολλά περισσότερα από όσα μπορούμε να φανταστούμε. Η πραγματική προσευχή δεν είναι το να διαβάζουμε τα βιβλία της προσευχής, δεν είναι το να προσφέρουμε υλικά πράγματα στο Θεό, δεν είναι η δωρεά χρημάτων σε ναούς, αλλά είναι η βαθιά και σιωπηλή ευγνωμοσύνη προς το σύνολο της Ύπαρξης επειδή απλά είναι αυτό που είναι. Είναι η απτόητη εμπιστοσύνη ότι η Ύπαρξη μας φροντίζει.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η προσευχή και η ευγνωμοσύνη είναι κάποια δεσμά. Όχι, είναι οι μεγαλύτεροι απελευθερωτές. Σας απελευθερώνουν από τα δεσμά της δυσαρέσκειας. Η προσευχή κανονικά θα πρέπει να είναι μια υπερχείλιση της ευγνωμοσύνης και της πληρότητας που ρέει από μέσα σας. Μερικοί άνθρωποι με ρωτούν: "Γιατί να πηγαίνουμε στο ναό και να προσευχόμαστε;". Καταλάβετε, η προσευχή είναι ένας εορτασμός για την καλοσύνη της Ύπαρξης. Όταν η προσευχή μας γίνεται με αυτόν τον τρόπο, η Ύπαρξη μας ανταποκρίνεται. Όταν η Ύπαρξη μας ανταποκρίνεται, αυτό έρχεται υπό την μορφή μίας ακόμα μεγαλύτερης καλοσύνης στην ζωή μας. Αυτός λοιπόν είναι ο ενάρετος

Η ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ ΕΊΝΑΙ ΑΡΚΕΤΉ! Η προσευχή είναι ένας εορτασμός για την καλοσύνη της Ύπαρξης

κύκλος της προσευχής και της ευλογίας!

Αφηγούμαι πάντα στους ανθρώπους μια θαυμάσια ιστορία σχετικά με έναν άγιο Σούφι. Ο σουφισμός είναι μια θρησκεία που έχει τις ρίζες της στην ευγνωμοσύνη. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ευγνωμοσύνη προς το σύνολο όλης της Ύπαρξης.

Μία φορά ένας άγιος Σούφι και οι μαθητές του βρίσκονταν σε μία πνευματική περιπλάνηση. Πέρασαν χωρίς φαγητό για τρεις ημέρες. Την τέταρτη ημέρα ακόμα και οι χωρικοί τούς έδιωξαν από εκεί που βρίσκονταν και έτσι κοιμήθηκαν σε ένα νεκροταφείο εκείνη τη νύχτα. Το επόμενο πρωί, ο άγιος ως συνήθως άρχισε να εκφωνεί την ευχαριστήρια του προσευχή του προς τον Θεό. Οι μαθητές του δεν πίστευαν στα μάτια τους. Ενώ είχαν μείνει χωρίς τροφή και στέγη για τόσες πολλές ημέρες, ο Δάσκαλός τους ευχαριστούσε τον Θεό. Αυτοί λοιπόν αρνήθηκαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Οι μαθητές ρώτησαν τον άγιο: "Γιατί να ευχαριστήσουμε τον Κύριο, όταν μας αρνήθηκαν το φαγητό και την στέγη για τρεις ημέρες;".

Ο άγιος απάντησε: "Λαμβάνατε όμως τροφή και στέγη για τριάντα χρόνια. Τι θα λέγατε να Τον ευχαριστήσετε γι' αυτό;

Η προσευχή είναι ευγνωμοσύνη για το συνεχές δόσιμο της Ύπαρξης προς τα εμάς.