38. Είστε οι καλύτεροι, γιατί να συγκρίνεστε;

Η Σύγκριση και η ζήλια

Τα συναισθήματα του φόβου, της επιθυμίας και της ενοχής είναι συναισθήματα υποκειμενικά. Αυτό που εννοώ είναι ότι δεν χρειάζεστε κάποιο άλλο άτομο ή ακόμη και κάποιο αντικείμενο για να δημιουργήσει αυτά τα συναισθήματα μέσα σας. Φανταστείτε ότι βρίσκεστε σε ένα ηχομονωμένο δωμάτιο με τα μάτια σας κλειστά και χωρίς να υπάρχει τίποτα να αγγίξετε, να γευτείτε ή να μυρίσετε. Θα μπορείτε ακόμα να νιώσετε τα συναισθήματα του φόβου και της επιθυμίας. Αλλά για να συγκρίνετε τον εαυτό σας με ένα άλλο άτομο και να το ζηλέψετε, θα χρειαστείτε την παρουσία του. Η ζήλια είναι επομένως ένα αντικειμενικό συναίσθημα. Χρειάζεται ένα συγκεκριμένο 'αντικείμενο' για να ενεργοποιηθεί.

Μια μικρή ιστορία:

Ένα βράδυ ένας άνδρας καθόταν με τη σύζυγό του σε ένα παγκάκι στο πάρκο. Χωρίς να τους προσέξουν, ένας νεαρός άνδρας και η φίλη του κάθισαν δίπλα τους. Ο νεαρός άνδρας άρχισε να μιλάει στη φίλη του με έναν πολύ τρυφερό τρόπο.

Ακούγοντας το αυτό, η σύζυγος ψιθύρισε στον σύζυγό της: "Νομίζω ότι θα της κάνει πρόταση γάμου. Ίσως πρέπει να βήξεις ή να κάνεις κάτι για να τον προειδοποιήσεις!

Ο σύζυγος απάντησε: "Γιατί να τον προειδοποιήσω; Κανείς δεν με προειδοποίησε εμένα ποτέ!

Η ζήλια ξεκινά από τη σύγκριση. Συγκρίνουμεπάντα τον εαυτό μας με τους άλλους σε διάφορους τομείς - στην εμφάνιση, τον πλούτο, τις γνώσεις, το όνομα και την φήμη και τους φίλους για να αναφέρουμε μερικά από αυτά. Όταν συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους άλλους, νιώθουμε πάντα ότι κάποιος άλλος έχει κάτι περισσότερο από αυτά που έχουμε εμείς και, μας πιάνει ηζήλια.

Η σύγκριση είναι ο σπόρος και η ζήλια ο καρπός!

Γιατί λοιπόν η σύγκριση;

Γιατί ακριβώς συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους άλλους;

Πρώτον, συγκρίνουμε τους εαυτούς μας επειδή ποτέ δεν καταλάβαμε πραγματικά τους εαυτούς μας. Επειδή δεν έχουμε επίγνωση του ποιοι είμαστε και του τι έχουμε.

Δεύτερον, η κοινωνία μας, ήδη από τη γέννησή μας, μας έχει προγραμματίσει να αξιολογούμε τους εαυτούς μας με βάση τους άλλους. Η σύγκριση αρχίζει από την παιδική ηλικία. Στο σχολείο, το σύστημα βαθμολόγησης εισάγει το παιδί στον ανταγωνισμό και τη σύγκριση με τους άλλους.