19. Η Ανησυχία - ως ένα Κληροδότημα

Η ανησυχία είναι μια ανεπιθύμητη κληρονομιά που μεταβιβάζεται από τους παππούδες στους γονείς και τελικά στα παιδιά. Τα παιδιά είναι σαν σφουγγάρια. Απλώς απορροφούν τη γλώσσα του σώματος και τη στάση των γονέων. Οι γονείς δεν έχουν καν επίγνωση ότι πραγαμτικά αυτό συμβαίνει. Για παράδειγμα, εάν ένα παιδί ακούσει τη μητέρα να επαναλαμβάνει την ανησυχία της τέσσερις-πέντε φορές, τότε το παιδί αυτό απλώς θα την εσωτερικεύει ως συνήθεια. Θα μεγαλώνει έτσι κατ΄αυτόν τον τόπο επαναλαμβάνοντας άσκοπες δηλώσεις, που είναι επίσης και ένα από τα χαρακτηριστικά της ανησυχίας.

Τελικά φέρνει αυτήν την ανησυχία μέσα στον γάμο, την οποία μετέπειτα τόσο ο ίδιος όσο και η νέα του σύζυγος θα κληθούν να αντιμετωπίσουν, παρόλο που αρχικά η ανησυχία αυτή ήταν ένα θέμα της μητέρας του. Μετέπειτα η ανησυχία αυτή θα μεταβιβαστεί στα παιδιά τους, εκτός και αν σταματήσουν να την κατονομάζουν και μάθουν να ζουν με τα πράγματα όπως αυτά ΕΙΝΑΙ.Ένας άνδρας πήγαινε βόλτα το μωρό του με ένα καροτσάκι. Το μωρό ούρλιαζε με όλη του τη δύναμη και ο άνδρας ήσυχα επαναλάμβανε συνεχώς : "Ηρέμησε, Γιώργο. μην ουρλιάζεις. Όλα θα πάνε καλά.

Η σύζυγός του, του ζήτησε να σταματήσει να μιλάει.

Μια γυναίκα που το είδε αυτό είπε στη σύζυγο: "Γιατί είσαι τόσο αγενής μαζί του; Κάνει πραγματικά ό,τι μπορεί για να ηρεμήσει τον γιο σου!'

Η σύζυγος την κοίταξε με αγανάκτηση, και δείχνοντας τον σύζυγό της και της είπε: "Αυτός είναι ο Γιώργος".

Όταν οι γονείς εκφράζουν συνεχώς ανησυχίες, τα παιδιά μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι η ζωή προχωράει μόνο την ανησυχία! Καταλάβετε ότι η ζωή συνεχίζεται όχι εξαιτίας μας, αλλά ανεξαρτήτως από εμάς!

Το πρόβλημα είναι ότι οι γονείς περιμένουν από τα παιδιά τους και αυτά να ανησυχούν! Αν δεν ανησυχούν, τα χαρακτηρίζουν ως αδιάφορα. Τελικά όμως, γίνεται να νοιάζεται κανείς χωρίς να ανησυχεί. Το να νοιάζεσαι είναι να πράττεις και το να ανησυχείς είναι το να φλυαρείς. Η φλυαρία δεν έχει νόημα. Η φλυαρία είναι σαν να προσπαθείς να διασχίσεις μια γέφυρα πριν να έχεις φτάσει καν σε αυτήν.

Ένα νεαρό αγόρι πήγαινε την μητέρα του στο γειτονικό χωριό. Καθώς πλησίαζαν στο χωριό θυμήθηκαν εκείνη την πολύ παλιά και άχρηστη γέφυρα.

Η μητέρα ανησύχησε πολύ και είπε: "Δεν πρόκειται ποτέ να περάσω την γέφυρα αυτήν με το αυτοκίνητο".

Ο γιος είπε: "Ας δούμε πώς θα είναι όταν φτάσουμε σε αυτή".

Η μητέρα είπε: "Είμαι σίγουρη ότι η γέφυρα θα σπάσει αν προσπαθήσουμε να τη διασχίσουμε".

Ο γιος απάντησε: "Ας δούμε πόσο δυνατή είναι. Ούτως η άλλως δεν θα την διασχίσουμε χωρίς πρώτα να την ελέγξουμε προσεκτικά".

Η μητέρα είπε: "Εάν συμβεί κάτι σε σένα ή σε μένα, ο πατέρας σου δεν θα με συγχωρέσει ποτέ" και συνέχισε έτσι, εκνευριζόμενη όλο και περισσότερο.

Σύντομα έφτασαν στο σημείο όπου βρισκόταν η γέφυρα. Η γέφυρα είχε αντικατασταθεί με μια άλλη καινούρια!

Υπάρχουν δύο πράγματα που θα πρέπει να κατανοήσετε: ο χρονικός προγραμματισμός και η ψυχολογική ανησυχία. Ο χρονικός προγραμματισμός είναι απαραίτητος για τη δημιουργία ενός χρονοδιαγράμματος για τις δουλειές ή τα καθήκοντα που θα πρέπει να

Οτιδήποτε παρατηρο ύμε με επίγνωση διαλύεται. ολοκληρωθούν . Για παράδειγμα, εάν αποφασίσετε: "Θα

ξυπνήσω στις έξι το πρωί, θα κάνω τον διαλογισμό μου, μετά θα κάνω ένα ντους στις επτά και θα φύγω για το γραφείο στις οκτώ.

μ.μ. και θα επιστρέψω στο σπίτι στις έξι μ.μ.".

Αυτός ο τύπος σχεδιασμού είναι μια χαρά. Αλλά δυστυχώς πριν καλά καλά φτάσετε σε κάθε ένα από τα καθήκοντα που περιλαμβάνονται στον κατάλογό σας, αρχίζετε να δημιουργείτε ένα άγχος για αυτά. Σκέφτεστε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του καθενός κ.λπ. Αυτό είναι η ψυχολογική ανησυχία! Το οποίο και δεν είναι απαραίτητο. Ο χρονικός προγραμματισμός είναι εντάξει, αλλά η ψυχολογική ανησυχία είναι κάτι το αχρείαστο. Είναι σαν να προσπαθείτε να διασχίσετε μια γέφυρα πριν καλά-καλά φτάσετε σε αυτήν.

Ξοδεύουμε λοιπόν τόση ενέργεια στο να ανησυχούμε, κάτι που όμως είναι αχρείαστο. Στην ιστορία που μόλις σας διηγήθηκα, δεν είναι ότι ο γιος δεν νοιάζεται. Νοιάζεται, χωρίς όμως να ανησυχεί, αυτό είναι όλο. Γιατί να συλλογίζεστε σχετικά με την γέφυρα, πριν ακόμη αυτή η στιγμή να έρθει; Μπορείτε και καθαρίζετε τα διάφορα μέρη του σπιτιού σας, τα χαλιά και τα πατώματά σας, αλλά τι γίνεται με τον

'εσωτερικό χώρο' του σπιτιού σας; Ο χώρος αυτός είναι η ενέργεια που κυκλοφορεί μέσα σε όλο το σπίτι. Αιχμαλωτίζει όλες τις σκέψεις που εκπέμπετε. Καθορίζει την ίδια την διάθεση του σπιτιού. Οι ανησυχίες σας 'κάθονται' σαν ιστοί αράχνης μέσα στον χώρο του σπιτιού σας. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο όταν μπαίνετε στο σπίτι σας, βιώνετε ένα οικείο μοτίβο ανησυχίας. Τα μοτίβα που παραμένουν στο χώρο του σπιτιού σας, αρπάζονται πάνω σας όταν επιστρέφετε σε αυτό. Καταλάβετε ότι ο τρόπος σκέψης σας, κατασταλάζει τελικά στον χώρο του σπιτιού σας.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι συνηθίζετε τόσο πολύ τα μοτίβα αυτά των ανησυχιών σας που καταλήγετε να είστε σαν ένα νησί, αποκομμένο από το όλο άρωμα της ηπειρωτικής χώρας. Έτσι γίνεστε και εσείς αποκομμένοι από το άρωμα της Ύπαρξης εξαιτίας

των ανησυχιών σας. Χάνετε τα θαύματα της Ύπαρξης που συμβαίνουν συνεχώς γύρω σας. Ξεχνάτε το να εκτιμάτε και θυμάστε μόνο να παραπονιέστε. Ξεχνάτε το γέλιο και θυμάστε μόνο το άγχος. Ξεχνάτε την ευδαιμονία και θυμάστε μόνο το άγχος. Το να θυμάστε όλα αυτά τα αρνητικά πράγματα γίνεται τελικά μία απλή συνήθεια.