17. Πώς ριζώνει η Ανησυχία;

Η ανησυχία ριζώνει μέσα από τις σκέψεις σας ή τα λόγια σας. Υπάρχουν δύο πράγματα που συμβαίνουν συνεχώς μέσα σας. Το πρώτο είναι ο διάλογος και το δεύτερο είναι ο μονόλογος - αυτό που εγώ ονομάζω ως "εσωτερική φλυαρία". Είτε μιλάτε με άλλους ανθρώπους, είτε κουβεντιάζετε συνεχόμενα μέσα σας, οι λέξεις και οι σκέψεις είναι τα "δομικά στοιχεία" που συνθέτουν τελικά την ανησυχία.

Όταν μιλάτε στους άλλους, τα όσα διέπονται αυστηρά από κοινωνικούς κανόνες, αυτομάτως αποφεύγετε να χρησιμοποιείτε απαγορευμένες ή "πολιτικά λανθασμένες" λέξεις. Αλλά τα όσα λέτε μέσα σας, δεν μπορεί τα γνωρίζει κανείς άλλος εκτός από εσάς. Οι σκέψεις που δημιουργείτε μέσα σας είναι που απαρτίζουν τις πραγματικές σας ανησυχίες.

Κάπως έτσι λοιπόν υπάρχει ένα συνεχές 'ρεύμα' φλυαρίας που συμβαίνει μέσα σας είκοσι τέσσερις ώρες την ημέρα, επτά ημέρες την εβδομάδα. Από αυτό το 'ρεύμα' αναδύονται μερικές 'σουβλίες'. Οι 'σουβλιές' είναι αυτό που εσείς αισθάνεστε και εκφράζετε ως ανησυχίες σας. Οι ανησυχίες σας δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι 'σουβλιές' στο συνεχές ρεύμα των σκέψεων μέσα σας.

Αυτές οι σκέψεις είναι ως επί το πλείστο αρνητικές. Αυτό είναι το πρόβλημα. Αν σας ζητήσω να γράψετε την ιστορία της ζωής σας σε μερικές σελίδες, θα γράψετε μερικά περιστατικά που θα τονίζουν πώς και πότε αγωνιστήκατε στην ζωή. Δεν θα τονίσετε τα όσα χαρούμενα περιστατικά συνέβησαν στο ενδιάμεσο. Το μυαλό είναι εκπαιδευμένο να καταγράφει μόνο τα αρνητικά πράγματα. Ακόμη και όταν κάτι χαρούμενο συμβαίνει, θυμάστε μόνο τη στιγμή που αυτό τελείωσε, και ποτέ τις στιγμές που εσείς νιώσατε χαρά. Γιατί, ακόμη και όταν βρίσκεστε στο απόγειο της χαράς, ανησυχείτε πάντοτε για το πότε

αυτή η χαρά θα τελειώσει! Το μυαλό από πολύ μικρή ηλικία εκπαιδεύεται να πιστεύει ότι η ζωή κινείται από την μια ανησυχία προς στην άλλη, ή από τον έναν πόνο προς τον άλλο, αλλά ποτέ από τη μια χαρά στην άλλη.

Σε μια τάξη, ο δάσκαλος διαπίστωσε ότι ένα αγόρι καθόταν με πολύ λύπη στο πρόσωπο.

Τον ρώτησε, "Τι συνέβη; Γιατί φαίνεσαι τόσο ανήσυχος;'

Το αγόρι είπε: "Είναι οι γονείς μου. Ο μπαμπάς μου δουλεύει όλη μέρα για να μου προσφέρει καλά ρούχα και μια άριστη εκπαίδευση. Μου αγοράζει ό,τι θέλω. Η μητέρα μου μαγειρεύει το καλύτερο φαγητό για μένα και με φροντίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ".

Ο δάσκαλος ρώτησε: "Τότε ποιο είναι το πρόβλημά σου; Γιατί ανησυχείς;

Το αγόρι απάντησε: "Φοβάμαι ότι μπορεί να το σκάσουν".

Το μυαλό νιώθει ότι κατέχει μια σαφή ταυτότητα μόνο μέσω του πόνου, αλλά ποτέ μέσω της χαράς! Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ακόμα και όταν κάνουμε μια ανάκληση κάποιων χαρούμενων στιγμών, αυτή γίνεται επώδυνη.

Η χαρά δεν καταγράφεται ποτέ σαν μία σκέψη, αλλά ο πόνος καταγράφεται. Γι' αυτό και οι εσωτερικές μας καταγραφές αφορούν πάντα αρνητικές σκέψεις. Η χαρά είναι σαν μια κενή ηχογράφηση! Για παράδειγμα, εάν ολόκληρη η ζωή σας μοιάζει με έναν χρονικό άξονα, σε αυτόν τον άξονα οι χαρούμενες στιγμές απλά θα είναι τα κενά διαστήματα! Δεν θα υπάρχει καμία εγγραφή που να αντιστοιχεί σε αυτές. Αλλά οι στιγμές της ανησυχίας και πόνου θα καταγράφονται ξεκάθαρα ως αρνητικές εντυπώσεις.