Is een meester nodig?🔗

De meester spreekt niet om je de waarheid te geven, maar om je te helpen erkennen dat de waarheid reeds in je is. De meester is slechts een spiegel. Je ziet je eigen gezicht in de diepe stilte van het zitten aan zijn zijde. De lichaamstaal van verlichting is de meester.

De verlichte meester, Adi Shankara, reciteert prachtig in zijn verzen van Bhaja Govindam²⁶:

Adi Shankara. Dit wordt beschouwd als de essentie van Vedanta en Advaita, non-dualiteit.

Wanneer je je hebt overgegeven aan de lotusvoeten van de meester, Zal je je bevrijden van de ketenen van deze wereld, Dan, in volledige controle van je geest en je zintuigen, In je hart, zal je de Heer vinden.

Betekenis van een meester

Het is heel moeilijk, vooral voor de moderne geest, om de noodzaak van een meester te begrijpen.

De meester is degene die je een glimp geeft van het Werkelijke, de waarheid van wie je bent. Hij is er niet alleen om te onderwijzen. Hij is hier om te ontwaken.

De meester is het enige geschrift dat leeft.

Overgave aan god is moeilijk omdat je niet weet waar god is of wie god is. God is slechts een concept voor jou. Maar de meester is één met het Geheel. Hij heeft het Ultieme bereikt. Voor hem is God de werkelijkheid. Hij leeft met God of Bestaan of hoe je het ook wilt noemen. En de meester is echt voor jou. Hij is tastbaar. Dus hij kan jouw deur worden om god te bereiken.

Via hem kun je de kwantumsprong maken in de armen van god.

Het enige dat tussen jou en je ware aard van gelukzaligheid of god staat, is je ego. Het proces om een discipel te worden is het proces van afstand doen van je ego. Het ego is zeer moeilijk te laten vallen. Het ego laten vallen betekent het verliezen van de solide identiteit die je al die jaren hebt meegedragen, denkend dat je die nodig hebt om te overleven.

Het ego laten vallen lijkt op de dood, terwijl het in feite het ego is dat tussen jou en het leven staat! Het ego laten vallen is alleen mogelijk in een relatie van diep vertrouwen, liefde en eerbied met de meester. Geleidelijk verzamel je moed en dan riskeer je het enige te laten vallen waaraan je je je hele leven hebt vastgeklampt, je ego. Je laat het ego alleen vallen wanneer je ten volle weet dat zelfs als je valt, je alleen valt in het net van oneindige liefde en mededogen van het Bestaan, belichaamd door de meester. Vanaf nu brengen de meeste ervaringen die je aan je wezen toevoegt meer en meer angst of hebzucht met zich mee. In plaats daarvan kan elke ervaring ook meer kracht en bewustzijn aan je wezen toevoegen. Dit is de cognitieve verschuiving, de psychologische revolutie die de meester bij je teweegbrengt en die resulteert in je volledige transformatie.

Leren van de meester

Je vraagt je misschien af: 'Waarom heb ik een meester nodig? Ik kan van het leven leren.'

Leren van de meester is een zeer zoete ervaring, een zeer vreugdevolle ervaring. De meester legt je eerst op zijn schoot en geeft je de verdoving van de liefde voordat hij zijn operatie aan het gezwel van je ego begint. Omdat hij zijn liefde over je uitstort, zul je niet eens de pijn ervaren van het ondergaan van de transformatie. Zelfs als het licht pijnlijk is, zul je het alleen verdragen met de vreugde en het bewustzijn van het samenzijn met de meester.

De meester is intens leven. Hij onderwijst je niet alleen, hij zorgt er ook voor dat je de hele transformatie gelukzalig doormaakt.

Een klein verhaal:

De vader van een jongetje zei tegen zijn zoontje dat hij een grote steen moest verplaatsen. De jongen deed zijn best, maar hij was niet in staat de steen te verplaatsen. Hij stond helemaal vermoeid. De vader zei: 'Je hebt niet alles gebruikt. Gebruik al je potentiële kracht.'

De zoon was helemaal moe. Hij schreeuwde tegen zijn vader: 'Waar heb je het over? Je zegt dat ik niet al mijn potentiële kracht heb gebruikt. Ik ben moe. Ben je niet in staat om te zien?

De vader zei: 'Waarom, je had het mij kunnen vragen. Ik ben ook jouw kracht!'

Op dezelfde manier kun je ook gebruik maken van de aanwezigheid van de meester. Begrijp me goed, je kunt me vragen. Je kunt de hulp van de meester inroepen. Dat heb je nog nooit gedaan. Je hebt de meester nooit als je potentieel beschouwd. Er is zoveel hulp beschikbaar, je kunt zoveel hebben, maar je vraagt het nooit of je neemt het nooit aan!

Het leven zelf kan je meester zijn. Maar dan wordt het moeilijk om te weten van waar we moeten leren, wat we moeten leren en van wie we moeten leren. Dattatreya²⁷, een groot meester zegt: 'Ik heb nooit een meester gehad omdat het leven altijd mijn meester is geweest. Ik heb geleerd hoe ik me moet concentreren van de jager die zich probeert te concentreren op de vogel. Ik heb geleerd hoe ik geld moet sparen voor de toekomst door naar mieren te kijken!' Het leven kan een meester worden als je de intelligentie hebt om er de juiste dingen uit op te pikken. Maar vaak pik je de verkeerde dingen op.

Een klein verhaal:

Koning Harishchandra²⁸ leefde zijn hele leven gebaseerd op waarachtigheid. Het verhaal van Harishchandra vertelt dat hij leefde voor de waarheid en op een gegeven moment verkocht hij zelfs zijn vrouw en kinderen om zijn waarachtigheid te handhaven.

Eens vertelde een prediker in een dorp het verhaal van Harishchandra. Na de vertelling vroeg hij een man: 'Wat heb je van dit verhaal geleerd?' De man antwoordde: 'Ik heb geleerd dat ik altijd de waarheid moet spreken, wat er ook gebeurt in het leven.' De prediker was blij.

Toen vroeg hij een andere man: 'Wat heb je geleerd?' De tweede man zei: 'Ik heb nog een belangrijke les geleerd. In geval van nood kun je zelfs je vrouw verkopen, niets aan de hand!'

Begrijp me goed, je kunt twee verschillende dingen leren uit hetzelfde verhaal! Je hebt misschien niet de intelligentie om altijd juist te leren van het leven, daarom komt de meester in je leven. Hij wijst je de weg omdat hij het al geprobeerd heeft en geslaagd is.

Zie, door het geven van sommige medicijnen, kunnen tumoren ook worden verwijderd. Maar het kan jaren en jaren duren. De meester verwijdert de tumor gewoon in een mum van tijd. Nog een ding, de pijn die je zal hebben in het leven met de tumoren zal veel erger zijn dan de pijn die je ervaart wanneer de meester ze verwijdert. De pijn bij de meester als hij het verwijdert is bijna niets. Maar leven met de tumor is gevaarlijk en moeilijk. Daarom is het beter om naar de meester te gaan.

Het leven is een te diep mysterie dat niet door onze verlangens kan worden gevat. Onze verlangens kunnen groot lijken en een heel leven voor ons waard zijn. Door onze bekrompen kijk op het leven hechten we zoveel meer belang aan onbeduidende dingen, terwijl er zoveel betekenisvolle ervaringen voor onze deur liggen. Maar het probleem is dat we ons daar niet eens een voorstelling van kunnen maken omdat we nog nooit zulke ervaringen hebben gezien.

Dat is waar de meester om de hoek komt kijken. Hij heeft de heelheid van het leven gezien. Hij kan dingen zien die jij je niet eens kunt voorstellen, laat staan verlangen. Hij is er alleen maar om je te helpen die vervulling ook in je leven te realiseren.

Alles wat je nodig hebt is het vertrouwen om met hem mee te gaan. Als de dingen dan beginnen te gebeuren, zul je overtuigd raken van deze waarheid. Dan kom je in de opwaartse spiraal. Meer vertrouwen leidt tot meer ervaringen die verder leiden tot meer vertrouwen.

De meester legt je niets op. Hij verwijdert eenvoudig wat niet nodig is en wat je is opgedrongen en laat je fris en nieuw achter. Je wordt een prachtig leeg doek waarop je je eigen unieke schilderij

kunt maken. Je kunt je eigen lied componeren en je eigen dans dansen. De meester opent de poorten naar de zoetste ervaring van het leven, de ervaring van je eigen uniciteit. Begrijp het verschil tussen techniek en proces. Techniek kun je opnieuw doen en het effect zal hetzelfde zijn. Maar met proces, kun je niet elke keer hetzelfde effect krijgen en je zult het zelfs niet in je eentje kunnen doen.

Techniek gedaan met de meester is een proces. Proces gedaan zonder de meester is techniek.

De eeuwige relatie

Wat is een relatie?

Relatie is datgene wat dimensies in je kan onthullen waarvan je niet eens weet dat ze in je bestaan. Het geeft je de ervaring en bewijst je dat je ook in staat bent om van iemand of iets te houden. Het laat zien dat je ook kunt liefhebben en dat je je ook ongelofelijk kunt opofferen omwille van iemand.

Wanneer we geboren worden, worden we geboren met compleetheid. Maar we zijn ons niet bewust van veel van onze dimensies en als we ons er niet van bewust zijn, weet de buitenwereld dat ook niet. Relaties hebben de kracht om onze onbekende dimensies wakker te maken en ze ons te laten ervaren en hetzelfde aan de buitenwereld te laten zien.

Relatie wekt de onbekende dimensies in je op.

Een relatie met wie of wat dan ook, maakt niet uit, zal je leiden naar de ultieme relatie met de meester. Wanneer je verliefd wordt, of het nu op een man, een vrouw of een kind, een godheid of een meester is, zul je dimensies van jezelf zien waarvan je nooit geweten hebt dat ze in je bestonden. Met de bloei van een dergelijke liefde, word je verantwoordelijker. Je ervaart het sap van het leven.

De relatie met de meester, die één is met het Bestaan, is dieper dan elke andere relatie. Het is een verbinding op het niveau van het wezen.

In het algemeen zullen alle andere relaties gebondenheid creëren, maar de relatie met de meester heeft de kracht om je naar vrijheid te leiden en uiteindelijk naar eeuwige gelukzaligheid. Zelfs als je probeert om slavernij te creëren in deze relatie, zal het alleen maar leiden tot eeuwige gelukzaligheid! In deze relatie kan nooit slavernij ontstaan.

De vorm van de meester is de brug tussen het Ultieme en jou. Omdat de vorm een belichaming is van het Ultieme, heeft het beide dimensies, van mens en god. Wanneer je je niet alleen verhoudt tot de vorm, maar ook tot de waarheid waar de vorm voor staat, bereik je de kennis van het Ultieme.

De meester is alle vormen en geen vorm. Hij weigert gevangen te worden in een kader, veranderd te worden in een steen of aanbeden te worden als een beeld. De meester is voorbij vormen, voorbij dimensies. Hij heeft oneindige dimensies - infini-D! Bevroren in één frame, of het nu moeder of minnaar is, is hij voor jou gemakkelijk te vangen en te behouden. Hij wordt makkelijker te vermarkten. Maar de meester is niet geïnteresseerd in zaken voor hem. Hij wil dat je verward bent, zodat je naar binnen kijkt en verlicht wordt. Hij wil dat je sterft, zodat je wakker wordt. Kom naar de meester met je onwetendheid. Hij zal je het pad tonen. Aarzel niet om met liefde in zijn armen te vallen. Je zult met hem in gelukzaligheid zweven.

De meester verhoudt zich tot ons op meerdere kaders en vlakken, die elk de schoonheid en intensiteit onthullen van de unieke relatie die hij heeft met elk afzonderlijk wezen dat het geluk heeft zijn ruimte te betreden.

Iedereen die op zoek is naar de Waarheid bewandelt een uniek en prachtig pad met de meester, terwijl hij hem leidt van de duisternis van onwetendheid naar het licht van kennis. Het is een delicate liefdesrelatie. Het is de samensmelting van twee wezens in zo'n diep vertrouwen en gemeenschap dat de vlam van de meester gewoon van zijn wezen naar het wezen van de leerling springt. De vonk van bewustzijn wordt zo ontstoken. Verschillende relaties ontketenen verschillende dimensies in je. Een minnaar ontketent het liefdesgevoel in je. Vrienden om je heen ontketenen het gevoel van vriendschap in je. Je kinderen maken de dimensie moederlijkheid in je los. Je ouders, grootouders maken de kind dimensie in je los. Maar alleen de meester kan alle dimensies in je ontketenen. Meester is de persoon die de onbekende verlichting dimensie in je wakker maakt. Je kunt de transformatie die de meester-discipel relatie in je teweegbrengt niet berekenen. De meester openbaart zich in verschillende dimensies en doet je die overstijgen en laat je het Ultieme ervaren door middel van gemeenschap.

De dichter-mysticus Kabir zingt mooi: 'Meester en god verschijnen beiden voor mij. Voor wie moet ik knielen? Ik buig voor de meester. Hij heeft god aan mij voorgesteld.'

Swami Vivekananda, in een van zijn discussies met medeleerlingen van Ramakrishna Paramahamsa, verwees naar Ramakrishna als god. Een andere discipel maakte bezwaar en zei:

'Dit gaat toch wel erg ver. Ik ben het ermee eens dat de meester verlicht is, maar hoe kan hij god zijn?'

Vivekananda vroeg hem: 'Wat weet jij van god?' De discipel zei: 'O, god is almachtig, alwetend en alomtegenwoordig.' Vivekananda vroeg: 'Wat bedoel je met te zeggen dat god alomtegenwoordig is?' De discipel zei: 'God is overal.' Vivekananda zei: 'Dan moet je hem nu toch zeker kunnen zien.' De discipel was in de war en wist niet wat hij verder moest zeggen.

Vivekananda zei tegen hem: 'Voor jou is god een concept dat je niet kunt zien, een begrip dat je niet eens kent of begrijpt. Maar hier staat de meester voor je die in werkelijkheid god is.'

Iemand vroeg mij: 'Wat is het verschil tussen god en meester?'

Ik vroeg hem: 'Wat weet jij van god? Alles wat je weet zijn een hoop woorden, concepten. Je hebt geen idee waar je het over hebt als je het over god hebt. Voor jou is hij slechts een idee, een verbeelding van wat jij gelooft dat de ultieme energie en het universele bewustzijn is, of welke naam je ook wilt geven aan iets waar je niets van afweet!'

De Brahmanda Purana²⁹ zegt: Meester is Shiva³⁰ zonder zijn drie ogen, Vishnu³¹ zonder zijn vier armen Brahma³² zonder zijn vier hoofden. Hij is Parama Shiva³³ zelf in menselijke vorm.

De meester is echt. Hij is de realiteit van de ultieme kosmische energie. Hij is hier en nu. Hij is in het heden; Hij is het heden. Hij is de brug tussen jou en het concept van god. In die zin is hij groter dan god. Mensen vragen me, ‘Bent u god? Ik zeg hen, als je niet weet wat of wie god is, hoe kun je mij dan vragen of ik god ben?’ God kan niet gedefinieerd worden. Hij kan alleen ervaren worden.

Laat me je één ding duidelijk maken, ik ben hier niet om te bewijzen dat ik god ben. Ik ben hier om te bewijzen dat jij god bent. Ik ben hier niet om mijn goddelijkheid te bewijzen. Ik ben hier om jouw goddelijkheid te bewijzen.

achttiende Hindoe purana of epos. Dit epos is het verhaal van de schepping van het universum door Brahma.

De meester is als een bosbrand die zich aan de ene kant van de rivier afspeelt. De discipel is aan de andere kant van de rivier. De rivier is de 'samsara', de rivier van geboorten en wedergeboorten. Tussen de meester en de discipel, als er een brug gemaakt kan worden van om het even welk materiaal, kan het vuur bewegen, de brug oversteken en de discipel bereiken. Het materiaal waarvan de brug is gemaakt is niet materieel. Hij kan van hout of van cement gemaakt zijn, maar het bosvuur heeft het vermogen om over de brug te gaan en de discipel te bereiken. Op dezelfde manier, ongeacht welke relatie je ook met de meester hebt, ga daar gewoon helemaal in op.

Als je je daarin oplost, zal dat eenvoudigweg je gevoelens vervullen en je naar de ultieme staat van eeuwige gelukzaligheid leiden. Als je deze waarheid diepgaand begrijpt en dit probeert te beoefenen met de vastberadenheid, 'Ik zal me concentreren op mijn gevoel en oplossen in de meester-leerling relatie', zal het je naar die staat leiden. Denk niet dat je niet weet hoe je daarin moet oplossen. De pure vastberadenheid is genoeg, het zal automatisch in je gebeuren. Elke hindernis tussen de meester en de discipel zal oplossen door je te concentreren op de oplossing die plaatsvindt tussen de meester en de discipel.

Er zijn vijf houdingen waarmee je met de meester om kunt gaan. Door elke houding ontvouwt zich een ander pad, dat je dichter bij jezelf brengt.

Eén pad is de houding van de moeder ten opzichte van haar kind, waarbij je naar de meester kijkt als naar je kind. Dit wordt vatsalya bhava genoemd, en dat is hoe Yashoda, Krishna's pleegmoeder, zich tot hem verhield.

Een andere is de houding van het kind ten opzichte van de moeder. Dit wordt matru bhava genoemd. Dit is hoe Ramakrishna zich verhield tot de godin Kali, kijkend naar de meester als moeder.

De derde is de houding van een vriend, kijkend naar de meester als je vriend. Dit wordt sakha bhava genoemd. Dit is hoe Kuchela³⁴ en Arjuna zich verhielden tot Krishna.

meester en discipel.

De volgende is de houding van een dienaar. Het wordt dasa bhava genoemd. Het verwijst naar de meester-discipel relatie waarin de discipel zich voelt als een trouwe dienaar van de meester. Dit was hoe Hanuman, de aapgod, zich verhield tot Rama in het beroemde Indiase epos Ramayana³⁵.

Het ultieme is de houding van de geliefde. Het wordt madhura bhava genoemd. Dit is hoe Radha³⁶ Krishna zag. Dit is hoe Radha zich voelde over Krishna, de houding van de geliefde. Laat me heel duidelijk zijn, de houding van een geliefde is op geen enkele manier verbonden met het feit of je een man of een vrouw bent. Het is op geen enkele manier verbonden met het lichaam. Het is volledig voorbij het lichaam. Het is van het wezen.

Als de meester mannelijk is en jij bent ook mannelijk, dan kan ook madhura bhava gebeuren. Of als de meester vrouwelijk is en jij ook vrouwelijk, dan kan ook madhura bhava gebeuren. Madhura bhava is op geen enkele manier gerelateerd aan geslacht. Het is voorbij geslachtsbewustzijn. Het is een gevoel van intense verbondenheid.

De laatste is de maha bhava. Het is al de andere vijf bhava's samen en nog iets meer! Dat is waar de meester-leerling relatie om draait. Soms zul je bij de meester het gevoel hebben dat hij je zoon is. Op een ander moment zal je voelen dat hij als je moeder is. Soms zul je voelen dat hij je heer is. Andere keren zul je voelen dat hij als je vriend is. Soms zul je hem voelen als een troostende geliefde. De relatie met de meester is al deze vijf bij elkaar plus nog iets meer.

Je kan je tot de meester verhouden in één van deze vijf houdingen of bhavas, of in alle vijf samen.

Er zijn vele niveaus in de meester-leerling relatie. Het eerste niveau is zuiver intellectueel, meer gebaseerd op twijfel dan op iets anders. Talloze twijfels blijven de hele tijd opkomen. Je denkt: 'Eh! Hij schijnt nauwelijks dertig jaar oud te zijn. Hoe kan hij een meester zijn? Hij lijkt niet hoog opgeleid of gekwalificeerd te zijn. Hoe krijgt hij duizenden mensen zover om naar hem te luisteren?' Je hebt je twijfels, je bent cynisch. In de zone van het zuivere intellect komt de relatie nooit tot stand. De volgende stap is van intellect naar intelligentie. Van de negativiteit van twijfel ga je naar, 'Waarom ga je niet naar dit programma en kijk wat deze persoon echt doet?' In plaats van te blijven bij 'Wat kan hij doen?' ga je naar 'Ik denk dat hij iets bedoelt. Maar ik geloof het noch niet. Ok, laat me eens kijken.' Het intellect begint intelligentie te worden.

dichter wijsgeer Valmiki.

Vervolgens, als je er verder in kijkt, ga je van intelligentie naar intelligentie met emotie, zoals 60% intelligentie, 40% emotie. Je voelt dat de meester een goede vriend is. Je denkt: 'Hij kan me hier en daar een beetje begeleiden, waar ik maar begeleiding nodig heb. Ik heb een idee van hoe mijn leven zou moeten zijn, dus hij hoeft me niet alles te leren, maar overal waar ik beslissingen moet nemen, kan ik zijn hulp inroepen.' Dit is kijken naar de meester als een vriend. Dat is wat we sakha bhava noemen, de vriendelijke houding.

Dit is zoals een stok gebruiken om mee te wandelen. Je gebruikt de stok wanneer er ups en downs zijn. Daarna, langzamerhand, wanneer je door ernstige problemen gaat zoals depressie en neerslachtigheid, wanneer je niet in staat bent om jezelf te helpen met zijn woorden, vraag je hem: "Uw leringen zijn geweldig maar op dit moment ben ik niet in staat om ze te volgen. Wat moet ik doen?' Dan steunt hij je mentaal, psychologisch ook. Dan realiseer je je dat de stok alleen misschien niet genoeg is, dat je meer steun nodig hebt. Dan grijp je naar zijn hand en met zijn hulp begin je weer te lopen. De dankbaarheid jegens hem neemt toe terwijl je zijn hand vasthoudt.

Als je alleen de stok hebt, dan is het een vriendelijke houding, de intelligente emotie. Als je zijn hand begint vast te houden, zal hij je beginnen op te tillen, dan wordt het langzaam emotie-intelligentie. In dit stadium ga je van intelligentie naar 'intelligentie met emotie', zoals 60% intelligentie en 40% emotie. Deze houding is wat ik noem, de meester voelen als een vader of moeder.

Van een vriend wordt hij een vader of moeder. Langzaam, heel langzaam, verdiept de relatie zich. Je komt tot rust en denkt: 'Hij is niet alleen maar een vriend. Hij is niet alleen een persoon die me suggesties en ideeën geeft. Hij haalt me ook uit mijn problemen.'

Dan langzaam, steeds weer als je elk moment boven verwachting geholpen wordt, wordt het gevoel in je naar hem toe pure emotie. Hij vult je, hij vult je hart. Je hebt een probleem om hem te vergeten. Dat is het moment waarop je het gevoel krijgt om voor hem neer te buigen als een dienaar, niet met schaamte maar met eerbiedige nederigheid dat je iemand hebt gevonden om al je problemen aan over te geven. Dit was hoe Hanuman zich voelde tegenover zijn meester Rama in het Indiase epos Ramayana. Hij was volledig toegewijd aan Rama. Een diepe verbinding van hoge emotie gebeurt met dit soort relatie. Deze houding is veel emotioneler dan de vorige. Het is een mix van 60% emotie en 40% intelligentie.

Dan, tegen de tijd, ga je emotioneel dieper en word je beschermend tegenover de meester. In plaats van aandacht van hem te vragen en hulp van hem aan te nemen, wil je hem steunen, van hem houden en voor hem zorgen. Je houding wordt die van een verzorgende moeder. Dit is een toestand van pure emotie. Het is de oerbehoefte van een moeder om voor het welzijn van haar kind te zorgen.

In deze vier staten van intelligentie, intelligentie-emotie, emotie-intelligentie en pure emotie, is je leven gescheiden en onafhankelijk van het leven van de meester. Je neemt alleen hulp van hem aan om je leven te helpen, om je leven te verrijken, dat is alles.

Wanneer de emotionele houding rijpt, begin je te voelen dat je leven niet langer gescheiden is van het zijne. Dan ga je van het emotionele niveau naar het zijnsniveau. Je hebt zin om jezelf op te offeren om voor hem te zorgen en je leven aan hem te wijden. Er is een samensmelting op het niveau van het wezen, nog sterker dan de emotionele band van een moeder en kind. Het is een verbinding van diepe liefde, zonder enig geslachtsbewustzijn. Dit is wat madhura bhava wordt genoemd, een intense mengeling van emotionele houding en houding op zijnsniveau.

Wanneer de madhura bhava intens wordt, ervaar je plotseling dat er geen 'hij' en 'jij' is. Er zijn geen twee verschillende wezens. Jij en hij zijn één en dezelfde. Je begint de maha bhava te ervaren, ervaart jezelf als de meester. Je ervaart het ultieme, tat tvam asi - Dat zijt Gij.

Eerst intellect, dan intelligentie, dan 60% intelligentie en 40% emotie, dan 60% emotie en 40% intelligentie, dan 100% emotie, dan 60% emotie en 40% zijn, dan puur 100% zijn.

Zo begin je stap voor stap te ervaren en te groeien in de meester-discipel relatie. Maar op elk moment kan de ene houding meer op de voorgrond treden dan de andere.

Iedereen groeit collectief in energie, maar ieders relatie met de meester is uniek. Dat is het mooie ervan! Of het nu dasa bhava is, de meester-dienaar relatie zoals die bestond tussen Rama en Hanuman, of vatsalya bhava, moederliefde, zoals tussen Yashoda en Krishna, of sakha bhava, vriendschap, zoals tussen Krishna en Arjuna, of matru bhava, liefde van het kind voor de moeder, zoals tussen Ramakrishna en Moeder Kali, of madhura bhava, liefde van de geliefde, zoals was tussen Radha en Krishna - elke bhava, de houding, is uniek voor die relatie, tussen die leerling en de meester. Elke discipel vordert met de meester op zoek naar zijn werkelijkheid op het pad dat voor hem het beste is om vooruitgang te boeken.

Wanneer je met de meester bent, wees dan volledig open. Wees niet bevroren. Begrijp dat het leven veel meer is dan logica. Laat je logica los en wees volledig open en bewust.

Wanneer je loslaat en open bent, is de meester zo'n levende energie dat je getransformeerd zult worden. Je zult een nieuw wezen zijn, je zult een nieuwe energie zijn en je zult een nieuw bewustzijn zijn.

Ik kan het in één uitspraak zeggen: je zult nieuw zijn! Je zult 'nieuw' en 'helder' zijn, je zult 'nuclear' zijn! Jullie zullen je lichter voelen. Je zult het gewicht kwijt zijn van de 'tumoren' die je bij je droeg, maar die geen deel van je waren, die een verstoring in je waren. Iets dat een inherent deel van je zou moeten zijn kan nooit een verstoring voor je zijn. Als het een verstoring is, was het nooit de bedoeling dat het een deel van jou zou zijn. Sta dus gewoon open zodat de 'meester-chirurg' deze tumoren kan verwijderen die je al je hele leven met je meedraagt.

Wanneer je bij de meester bent, wees dan totaal. Het gaat er niet om of je het eens of oneens bent met wat de meester je vertelt. Je moet verder gaan dan instemming en onenigheid. Als je de zon ziet opkomen, kun je dan zeggen dat je het ermee eens of oneens bent? Nee! Het is zo, dat is alles. Op dezelfde manier is de meester, dat is alles. Zodra dat gevoel een deel van je wordt, hoeft er van jouw kant niets meer gedaan te worden. Dan heb je de meester de toestemming gegeven om zich aan jou te openbaren.

Discipel zijn betekent volledig openstaan voor de meester, op geen enkele manier bang zijn, jezelf op geen enkele manier verbergen, volledig authentiek zijn tot in de kern. Dan kan de meester zijn werk met je doen. Hij zal je in richtingen duwen waarvan je nooit gedacht zou hebben dat je ze aankon. Hij zal je inspireren tot momenten en situaties waar je anders bang voor zou zijn geweest. Hij zal je grenzen voortdurend verleggen tot je uiteindelijk beseft dat er geen grenzen zijn, dat er geen limieten zijn. Dan word jij ook zoals hij. Ook jij wordt een volledig vrije, grenzeloze Paramahamsa!

Het enige wat je moet doen is openstaan voor de meester, voor het Bestaan. Wanneer je openstaat, geef je uiting aan je vertrouwen in de meester. Dit vertrouwen is alles wat nodig is om de prachtige brug te vormen tussen jou en het Bestaan.

Een klein verhaal:

Een discipel viel in de rivier de Ganga. Zijn meester zat aan de oever van de Ganga. Toen hij hem zag riep de discipel: 'Red mij! Red mij! God, red mij! Meester, red mij!'

De meester antwoordde: 'Dwaas! Sta op. Red jezelf.' De discipel riep terug, 'Leer me later je filosofie. Red me eerst. Mijn leven is in gevaar. Red mij gewoon!'

De meester verroerde zich niet eens. Hij herhaalde: 'Dwaas! Red jezelf! Sta op.' De discipel riep uit: 'Ik dacht dat u mijn meester was. Red me, red me!' Nu riep de meester met luide stem: 'Idioot! Sta op!'

De discipel schrok en stond op... en zag dat het water nog maar tot zijn middel stond!

Jij worstelt ook omdat je 'in het water bent gevallen', maar je realiseert je niet dat het maar tot aan je middel is. Pas als je naar de meester luistert en opstaat, besef je dat het water net tot je middel komt en kun je je gewoon ontspannen. Alle zorgen waarvan je dacht dat ze je leven verwoestten, bestaan niet echt in werkelijkheid. Ze zijn meestal alleen in je verbeelding. Ze komen nooit uit.

Begrijp dus, wanneer ik zeg 'Ik zal voor je zorgen', geef ik je eigenlijk de stok waarmee je kunt opstaan. Wanneer de meester zegt: 'Ik zal voor je zorgen', als je daaraan twijfelt, mis je gewoon een kans om op te staan.

Een mooi voorval uit het leven van de verlichte meester, Ramana Maharishi:

Er was een discipel die de Ramana Purana³⁷ aan het schrijven was, verzen ter lof van Ramana Maharishi. Maar hij had wat je noemt het 'writer's block' en hij zat op een gegeven moment vast. Op de een of andere manier, wanneer je schrijft met ego, zal het 'writer's block' gebeuren. Hoe dan ook, die leerling kwam naar Ramana Maharishi en zei: 'Bhagavan³⁸, ik ben niet in staat om verder te schrijven, help me alstublieft.' Bhagavan zei: 'Leg dat papier neer en ga weg. Ik zal later met je praten. De discipel legde het papier neer en ging naar buiten. Toen hij de volgende dag terugkwam, zag hij dat het hele gedicht voltooid was! Ramana Maharishi had zelf 300 regels geschreven. Toen het boek gedrukt werd, sloot de schrijver die 300 regels in tussen aanhalingstekens en daaronder zette hij een voetnoot: 'Deze 300 regels zijn geschreven door Bhagavan zelf.'

Bhagavan zag het boek en vroeg: 'O! Dus dan zijn de andere regels door jou geschreven? Goed!'

De discipel zegt later: 'Er brak gewoon iets in mij toen hij dat zei. Tranen rolden naar beneden, en ik liet me gewoon vallen aan de voeten van Bhagavan en stond nooit meer op.'

Alleen die ene opmerking was voor deze discipel, Muruganar, voldoende om verlicht te worden! Begrijp me goed, net als Muruganar's ene engram of gegraveerde herinnering aan het ego van de schrijver, draag jij ook vele engrammen met je mee. Wanneer je gevangen zit in een engram, wees dan gewoon in de aanwezigheid van de meester. Je zult er volledig van genezen worden.

Wanneer je gevangen zit in een engram, wees dan gewoon in de aanwezigheid van de meester.

verering bij grote meesters, wat letterlijk 'voorspoedig' betekent.

Het grote probleem is dat het engram je niet zal toestaan te erkennen dat je zelfs maar een engram hebt. Het zal zichzelf rechtvaardigen omdat het voor zichzelf een kwestie van overleven is.

Daarom zeg ik altijd tegen mensen, wanneer je gevangen zit in engrammen, wanneer je overweldigd wordt door deze krachtige onbewuste drijfveren van woede, lust, hebzucht, angst, depressie of jaloezie, neem dan nooit een belangrijke beslissing. Wees gewoon in de aanwezigheid van de meester. Mis die prachtige gelegenheid nooit. Je zult volledig geheeld worden en je zult in staat zijn om er uit te komen. Ontsnap nooit aan de meester als je gevangen bent door engrammen.

Wanneer iemand depressief is en me verlaat, voel ik zo met hem mee. Het is niet omdat ik een persoon minder heb in de missie. Nee! Het is omdat hij me verliet op het moment van depressie. Als diezelfde persoon me verlaat wanneer hij gelukkig is, is het in orde. Het is een normale relatie. Hij zal me in zich meedragen waar hij ook heengaat. Maar als hij in een depressieve toestand verkeert, zal hij niet alleen niet groeien, maar hij zal ook nooit uit dat engram komen. Het zal een ernstige wond in hem worden zoals een kat die verbrand is door hete melk. Hij zal nooit meer in de buurt van melk komen.

Neem nooit een beslissing over iets wanneer je neerslachtig bent. De neerslachtige stemming zal op natuurlijke wijze zelf de feiten voor je verdraaien. Het is niet de juiste toestand om een grote beslissing te nemen. Je moet wachten om in een goede stemming te komen, wanneer de dingen duidelijker zullen zijn. Neem altijd een grote beslissing alleen wanneer je in een opgewekte stemming bent, wanneer je in een positieve gemoedstoestand bent. Net zoals je iets beslist bij daglicht als je wakker bent en niet in het holst van de nacht als je slaapt, zo beslis je dit ook als je bij bewustzijn bent en niet als je onrustig bent.

Wees heel duidelijk, ook de neerslachtigheid zal voorbijgaan, net zoals de hoge stemming voorbijging. Dat is de aard van de geest, hij is als een wiel. Wat naar beneden is moet naar boven komen. Noch van de 'up' noch van de 'down' kan gezegd worden dat ze werkelijker zijn dan de andere. Ze zijn er allebei, dat is alles. Meer vertrouwen op het positieve is een keuze die je hebt.

Als iemand besluit weg te gaan terwijl hij in een depressie of een lage stemming is, is het probleem dat zijn geest terug zal komen naar een hoogtepunt en als dat gebeurt zal hij berouw hebben over zijn beslissing. Dan zal het moeilijk zijn om terug te komen omdat hij gevangen zal zitten in schuldgevoelens en zich niet geschikt zal voelen om terug te komen.

Ik zeg altijd tegen mensen, ga nooit weg als je depressief bent. Als je depressief bent, dat is de juiste tijd om bij mij te zijn. Proberen bij mij weg te gaan als je gevangen zit in engrammen is net alsof je ziek bent en je wilt niet bij een dokter zijn! Dit is eigenlijk het juiste moment om bij een dokter te zijn!