Rozdział 19 – Jesteście Częścią Świadomości Zbiorowej🔗

Przejdziemy teraz do trochę bardziej skomplikowanego tematu. Dotyczy on relacji, które mamy z otaczającym nas światem. Dlaczego widzimy to, co widzimy? Jak widzimy to, co widzimy? W jaki sposób dopasowujemy się do planu Życia?

Z czego zbudowany jest ten świat? Nasze pięć zmysłów wzroku, słuchu, zapachu, smaku i dotyku są naszymi bramami do postrzegania tego świata. Mówią nam, iż ten świat jest zbudowany z materii – obiektów w różnych formach, kształtach, kolorach i właściwościach.

Postrzegamy siebie żyjących w trójwymiarowym świecie, zasadniczo zbudowanym z pięciu podstawowych elementów – ziemi, wody, ognia, powietrza i przestrzeni. Widzimy, iż wszystkie obiekty w tym świecie podlegają zmianom w czasie. Wszystkie doznają tworzenia, utrzymania i rozpadu wraz z upływem czasu.

Fizyka klasyczna mówi nam, iż materia podlega prawom fizyki, takim jak trzy prawa dynamiki, prawo grawitacji, prawa dynamiki cieczy itp. Uważa się, iż wszystkie obiekty zbudowane są z molekuł, które zbudowane są z atomów, które z kolei zbudowane są z trzech typów cząstek – protonów, neutronów i elektronów. Uczymy się tych podstawowych rzeczy w szkole.

Lecz według współczesnej fizyki, świat nie jest zasadniczo zbudowany z materii; podstawowymi cząsteczkami nie są protony, neutrony i elektrony. Współczesna nauka mówi, iż materia jest w rzeczywistości energią!

Sławne równanie Alberta Einsteina, E=mc² (gdzie E jest energią, m jest masą obiektu a c jest prędkością światła) udowadnia równoważność materii i energii. Czytałem bardzo niedawno artykuł, również publikowany w US Journal Science (http://www.physorg.com/news146415074.html), dotyczący badania, które udowadnia równanie Einsteina. Uważa się, iż podstawowe cząstki jądra zbudowane są z mniejszych cząstek zwanych kwarkami, które są wiązane przez gluony. Zaskakującą rzeczą jest to, iż masa gluonów wynosi zero, a masa kwarków to jedynie pięć procent. Badania mówią, iż brakujące 95 procent pochodzi z energii ruchu i interakcji kwarków i gluonów. Zatem, energia i masa są równoważne.

Ta prawda odkryta przez naukę kilka dekad temu, była oświadczona przez riszich * ze Wschodu w Upaniszadach * - esencji wiedzy wedyjskiej. Pierwsza linia Isa Vasya Upanishad , napisana tysiące lat temu, oznajmia, Isa vasyam idam sarkam co oznacza, iż wszystko co istnieje jest energią!

Materia jest w rzeczywistości energią wibrującą na różnych częstotliwościach i manifestującą siebie w różnych formach. Nie jesteśmy w stanie zobaczyć tych wibracji naszymi oczami, ponieważ częstotliwość wibracji jest za wysoka. To jest tak samo, kiedy ruch jest zbyt szybki, oko nie może zobaczyć poruszającego się obiektu jako niezależnych kształtów. Oko widzi obiekty jako stale łączące się ze sobą.

W ten sam sposób, wibracja energii nie może być zobaczona przez oko. Wygląda jak stała materia! Energia masywnej w formie jest materią. Materia w subtelnej formie jest energią. Ciało jest masywną manifestacją subtelnego umysłu. Umysł jest subtelną manifestacją masywnego ciała. Ważna rzecz, którą należy tu zrozumieć jest taka, iż percepcja świata różni się u różnych osób, ponieważ funkcjonowanie umysłu jest różne u różnych osób!

Nawet interakcje między ludźmi są jedynie interakcjami energii. Na przykład, atom, który składa się z jądra i chmury elektronów dookoła, może być porównany do boiska piłkarskiego. Jądro jest jak orzech arachidowy na środku boiska a chmura elektronów jest jak pusta przestrzeń boiska. Inne porównanie, na które trafiłem, to takie, iż gdybyście usunęli całą przestrzeń pomiędzy wszystkimi atomami na planecie ziemi, pozostała materia zredukowałaby się do wielkości kostki cukru!

To co widzimy jako trwałą materię, tak jak boisko piłkarskie w tym przykładzie, jest w rzeczywistości chmurą elektronów – wielkimi pustymi przestrzeniami – współoddziałującymi ze sobą. W ten sam sposób, nasze interakcje i kontakt z innymi ludźmi i obiektami są również jedynie interakcją energii. Następuje wymiana energii. Dajecie część waszej energii i otrzymujecie energię od osoby lub obiektu!

Jakie jest źródło materii i energii? Jakie jest pochodzenie ciała i umysłu? Skąd powstaje energia we wszystkich obiektach? Jaka jest zatem rzeczywistość za tym obserwowanym światem? Jeśli nie możemy widzieć rzeczywistości jaka ona jest przy pomocy zmysłów, jaka jest natura rzeczywistości?

To pytanie zostało zadane w Sziwa Sutrach, starożytnym wedyjskim piśmie dotyczącym nauki oświecenia. Małżonka Sziwy Devi pyta Go, ‘Jaka jest natura tego pełnego cudów wszechświata?’ Jako odpowiedź, Sziwa podaje 112 technik do oświecenia, które, praktykowane, dają odpowiedź jako bezpośrednie doświadczenie!

To pytanie o rzeczywistość prowadzi nas do świata poza materią i energią, ponad ograniczeniami przestrzeni i czasu. To jest świat, gdzie wszystkie możliwości istnieją jako potencjalność. Jest to esencja i źródło myśli, oraz jest to esencja i źródło wydarzeń w materialnym świecie.

W tym wyższym świecie, zwykła logika nie istnieje. Związek przyczynowo-skutkowy nie istnieje. Zaistnienie jednego wydarzenia nie powoduje zaistnienia innego wydarzenia, lecz jest skorelowane z innym wydarzeniem, które zaistniało. Ta korelacja nie ma związku w czasie i przestrzeni. Zatem to, co nazywamy potencjalnością jest oceanem nieskończonych możliwości, z którego podnoszą się fale wydarzeń.

Ta cała Egzystencja i jej wszystkie wydarzenia istnieją jako bezprzyczynowa pomyślność, jak fale powstające na oceanie. Życie jest oceanem błogości i ekstazy. Z tej bezprzyczynowej, przepełniającej ekstazy, fale Tworzenia podnoszą się na oceanie Życia! Dzieje się to w ten sposób. Boskość, bawiąc się swoimi nieskończonymi manifestacjami w nieskończonych wszechświatach jest nazywana utrzymywaniem. Porzucenie zabawy i odpoczynek w Sobie jest nazywane rozpadem. Rozpad jest powrotem do Absolutu lub stanu Parabrahma. Wtedy... bez logicznego powodu, zabawa zaczyna się od początku! Dzieje się to cały czas. To co widzimy w rezultacie jest nieskończonymi wydarzeniami wszechświata.

Widzimy tą bezprzyczynową i ekstatyczną grę Życia poprzez naszą indywidualną percepcję! Nasza percepcja zawęża piękno zabawy do lokalnej rzeczywistości. Każda osoba 'przetapia' piękno zabawy na swoją indywidualną rzeczywistość.

Zapytał mnie ktoś, ‘Widzę ten stół tutaj. Wszyscy ludzie w tym pokoju widzą ten sam stół. Zatem jak możesz powiedzieć, iż ten stół nie jest rzeczywistością?’ Proszę zrozumcie, iż to co widzicie jako ten stół tutaj, nie jest tym samym co widzą inne osoby! Każda osoba w tym pokoju widzi ten stół inaczej! Taka jest prawda. To właśnie próbuję tu wyjaśnić.

Tak długo, jak umysł próbuje postrzegać, to co jest obserwowane nie jest ostateczną rzeczywistością. Jedynie nieskończone istoty mogą postrzegać Rzeczywistość dokładnie tak, jak się ona wydarza. Nie może ona wyjaśnić tego słowami, ponieważ słowa nie mogą opisywać tego, co jest poza czasem i przestrzenią. Może ona jedynie powiedzieć wam, abyście na to czekali, aż stanie się waszym doświadczeniem! Dlatego Sziwa przedstawia nie filozofię lecz techniki. On daje bezpośrednio techniki Devi aby doświadczyła Rzeczywistości – natury wszechświata.

Pozwólcie mi wyjaśnić ten koncept w oparciu o ideę energii-materii. To co widzimy jako materię, jest w rzeczywistości energią. Fizyka klasyczna mówi, iż elektron jest cząstką. Jednak, fizyka kwantowa mówi, iż jest falą. W rzeczywistości, elektron posiada właściwości zarówno cząstki jak i fali, w różnych sytuacjach. Fizycy doszli do wniosku, iż elektron posiada dualną naturę jako ‘falo-cząstka’!

Ponieważ elektron jest cząstką, jakie jest położenie elektronu? Ponieważ jest falą, jaki jest pęd fali? Odpowiedzi na te pytania prowadzą do bardzo zaskakujących odkryć, iż falo-cząstka może być albo cząstką, albo falą, lub nawet oboma naraz w tym samym czasie. Lecz nie możecie określić jednocześnie położenia i pędu elektronu w tym samym czasie, ponieważ sam akt obserwacji położenia elektronu zmienia jego pęd, a sam akt określania pędu elektronu zmienia jego położenie! Jest to znane w nauce jako zasada Nieoznaczoności Heisenberga.

Falo-cząstka jest zarówno cząsteczką jak i falą w tym samym czasie, do czasu, aż zaistnieje akt obserwacji. Ten akt obserwacji może być połączony z naszym aktem obserwacji bezprzyczynowych wydarzeń Życia. Kiedy obserwujemy, obserwujemy poprzez nasz zbiór uwarunkowań, lub to co nazywamy engramami, które są z góry założonymi osądami i głęboko zakorzenionymi wspomnieniami lub wnioskami. Akt obserwacji każdej osoby jest kolorowany jego własnymi uwarunkowaniami lub engramami. W oparciu o to, ‘przetapia’ ona wydarzenie, aby pasowało ono do jego własnego doświadczania rzeczywistości!

W przypadku falo-cząstki, sam akt obserwacji ‘redukuje’ falo-cząstkę do cząsteczki lub fali. Prowadzi to nas do głębszego zrozumienia, iż obydwie możliwości istnieją jednocześnie, a to właśnie akt obserwacji zamienia możliwość w konkretną rzeczywistość.

Pozwólcie, iż podam inny naukowy eksperyment, który pokaże, jak sam akt mierzenia zniekształca piękną rzeczywistość. Mogliście słyszeć o dwu szczelinowym eksperymencie ze światłem.

W tym eksperymencie, promień światła jest nakierowany na przeszkodę z dwoma pionowymi szczelinami. Z drugiej strony przeszkody jest płyta fotograficzna, która jest używana do zarejestrowania światła, jakie pada po przejściu przez przeszkodę. Jeśli tylko jedna szczelina jest otwarta, wzór na płycie fotograficznej jest zgodny z oczekiwaniami, czyli pojedyncza linia światła równoległa do szczeliny. Jeśli dwie szczeliny są otwarte, oczekiwalibyśmy dwóch linii światła na płycie, równoległych do szczelin, lecz to co jest obserwowane to wielokrotne linie światła i cienia o różnym natężeniu. Jest to zasada interferencji, gdzie promienie światła zachowują się jak fale, które interferują ze sobą.

Teraz, jeśli promienia światła są spowolnione wystarczająco, aby zamiast strumieni cząsteczek światła lub fotonów padających na płytę, każdy foton pojedynczo trafia na płytę, wtedy nie powinno być interferencji a płyta powinna pokazać wzór światła równoległy do szczelin. Lecz wzór wciąż pokazuje interferencję!

Jak to jest możliwe? Jest jedynie ten jeden foton, z czym innym może interferować... jak sam ze sobą? Wywnioskowano, iż każdy foton nie tylko przechodzi przez obydwie szczeliny, lecz równocześnie znajduje się na każdej możliwej ścieżce na drodze do celu!

Aby zobaczyć jak się to dzieje, wykonywano eksperymenty do obserwacji ścieżki każdego pojedynczego fotonu. Lecz to co obserwowano, to mierzenie w pewien sposób zakrzywionej ścieżki fotonów. Za każdym razem, gdy wykonywano próbę obserwacji, były jedynie dwie jasne linie na fotograficznej płycie, równoległe do szczelin! Jeśli nie próbowano mierzyć, ponownie wzór był wielokrotnymi liniami światła i cienia!

Zrozumcie, każdy foton porusza się równocześnie na wielu ścieżkach. Lecz próba mierzenia ścieżki powoduje iż zawęża się ona do pojedynczej ścieżki! W ten sam sposób, nasze próby postrzegania nieskończonych fal oceanu Życia powoduje, iż ukazuje się nam to, co postrzega nasz ograniczony umysł!

Pewien uczeń spytał mistrza Zen, ‘Co jest drogą?’ Mistrz odparł, ‘Codzienne życie jest drogą.’ Uczeń spytał, ‘Czy można ją poznać?’

Mistrz powiedział, ‘Jeśli próbujesz poznać, będziesz od niej daleko.’ Uczeń spytał, ‘Jeśli nie poznaję, jak mogę wiedzieć, iż jest to droga?’

Mistrz powiedział, ‘Droga nie należy do świata percepcji. Nie należy również do świata nie-percepcji. Percepcja jest złudzeniem a nie-percepcja nie ma sensu. Jeśli chcesz osiągnąć prawdziwą drogę bez zwątpienia, umieść siebie w tej samej wolności jakiej jest niebo. Nazwij ja ani dobrą ani nie-dobrą.’

Zacznijmy od tego, co się naprawdę dzieje na poziomie fizycznym, kiedy postrzegamy rzeczy.

Kiedy odbywa się percepcja fizycznej rzeczywistości, różne części mózgu wykazują zmianę w aktywności neutralnej kiedy to neuronów, które są podstawowymi składnikami tworzącymi system nerwowy, funkcjonują synchronicznie. Powoduje to postrzeganie przypadkowych wzrokowych wzorów światła jako specyficznych kształtów i form. W ten sposób odbierany są każde sygnały wejściowe ze wszystkich naszych zmysłów i doświadczane jako dźwięki, dotyk, zapachy, smaki i obrazy.

Jeśli teraz wykonacie krok w tył, możecie zobaczyć, iż przed obserwacją lub percepcją, zarówno świat jak i wy, to znaczy obserwowane i obserwator, istnieli w dynamicznym i chaotycznym stanie aktywności. Akt percepcji zmienia ten chaotyczny stan w pewien porządek, który staje się jednocześnie obserwowanym w świecie zewnętrznym oraz procesem widzenia obserwatora (jako aktywność systemu nerwowego). W momencie obserwacji, prawdopodobieństwo tego co jest widziane redukuje się do konkretnej formy.

W Bhagavad Gita, Kriszna, pan i mistrz, decyduje się dać Arjunie doświadczenie kosmicznej formy Kriszny. Do tego czasu, Arjuna widział Krisznę jedynie jako wysokiego na sześć stóp, przystojnego przyjaciela. Lecz po prośbie Arjuny, oraz po tym, iż Kriszna zobaczył, iż Arjuna jest gotowy na otrzymanie doświadczenia kosmicznej formy, decyduje się przekazać mu ją. Arjuna widzi wtedy Krisznę jako manifestację całego kosmosu – w całym tym pozornym chaosie.

Krzyczy on, ‘O Panie! Widzę wszystkich bogów i bóstwa w Twoim ciele. Widzę wszystkich mędrców i boskie węże. O Panie Wszechświata, widzę wiele rąk, brzuchów, twarzy, oczu w twojej bezgranicznej formie. O Uniwersalna Formo, nie mogę zobaczyć twego początku, środka i końca.’

Arjuna nie jest w stanie znieść doświadczenia, ponieważ traci swoją intelektualną kontrolę nad wydarzeniami! Błaga o równowagę, znaczy to, iż chce aby jego umysł był ponownie w jego intelektualnej kontroli. Chce znać przyczynę i skutek rzeczy, i czuć, iż są one w jego kontroli, ponieważ to doświadczenie zabiera mu jego percepcję logiki przyczynowo-skutkowej.

Do czasu, aż logika przyczyny i skutku jest w waszej kontroli, czujecie, iż postrzegacie rzeczywistość! Wasze ego jest silne i stabilne. Lecz w momencie, w którym logika jest zachwiana, czujecie olbrzymi strach. Czujecie, iż jesteście jedynie kroplą w oceanie. To co Arjuna widzi, jest absolutną Rzeczywistością, lecz boi się tej Rzeczywistości, ponieważ nie odpowiada ona jego logice. Błaga o powrót do poprzedniego stanu percepcji przy pomocy jedynie jego pięciu zmysłów, przy pomocy jego znanej tożsamości, jego ego.

Przeanalizujmy czym jest przestrzeń.

Weźmy podstawowy element, punkt, jednowymiarowy obiekt. Kiedy punkt porusza się w jednym kierunku, tworzy linię.

Teraz, narysujmy ruch linii, dwuwymiarowego obiektu. Jeśli porusza się w jednym kierunku, w który się znajduje, oczywiście dalej będzie tworzyć linię. Jeśli porusza się w kierunku, w którym się nie zawiera, będzie tworzyć płaszczyznę lub powierzchnię.

Podobnie, jeśli powierzchnia lub płaszczyzna porusza się w kierunku, w którym się nie zawiera, będzie tworzyć, konkretny, trójwymiarowy obiekt.

Zatem, linia jest nieskończoną liczbą punktów. Powierzchnia jest nieskończoną liczbą linii. Przedmiot trójwymiarowy jest nieskończoną liczbą powierzchni. Podobnie, możemy sobie wyobrazić czterowymiarową przestrzeń jako nieskończoną liczbę trójwymiarowych przestrzeni.

Teraz, tak samo, jak budujemy te wielowymiarowe przestrzenie z mniej wymiarowych przestrzeni, możemy również widzieć mniejsze wymiary jako części lub wycinki wielowymiarowej przestrzeni.

Na przykład, punkt jest przecięciem dwóch linii. Zatem, punkt jest wycinkiem linii.

Linia jest wycinkiem płaszczyzny. Płaszczyzna jest wycinkiem ciała trzywymiarowego.

Rozszerzając to rozumowanie, możemy powiedzieć, iż ciało trójwymiarowe jest wycinkiem ciała cztero-wymiarowego. Nasza trójwymiarowa przestrzeń jest wycinkiem przestrzeni czterowymiarowej. P.D.Ouspensky, w swojej książce Tertium Organum, wyjaśnia to bardzo pięknie. Rozszerza to mówiąc, iż wiele trójwymiarowych istot, jak ludzie na przykład, mogą być w rzeczywistości częściami jednego czterowymiarowego ciała!

Wyjaśnia to na prostym przykładzie. Wyobraźmy sobie, iż pozioma płaszczyzna przecina czubek drzewa, równolegle do powierzchni ziemi. Teraz, na tej płaszczyźnie, części gałęzi wydają się być oddzielne, niepołączone ze sobą. Lecz, w trójwymiarowej przestrzeni, widzimy, iż wszystkie są częściami gałęzi jednego drzewa.

W naszym czterowymiarowym świecie, maksymalna ilość wymiarów w przestrzeni to trzy. Możemy nazwać ten czwarty wymiar czasem. Zatem, na czterowymiarowy świat można patrzeć jako na kontinuum czasoprzestrzenne. Można powiedzieć, iż czas jest czwartym wymiarem przestrzeni.

Rozumiemy czas w trzech formach – przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Uważamy, iż przeszłość się skończyła i już nie istnieje. Przyszłość jeszcze się nie wydarzyła, zatem nie istnieje. Teraźniejszość, zatem, wydarza się na przecięciu nieistniejącej przyszłości oraz, również, nieistniejącej przeszłości.

W trójwymiarowym świecie, widzimy, iż pozornie oddzielne części drzewa w dwuwymiarowym świecie są w rzeczywistości połączone w trzecim wymiarze. W ten sam sposób, jeśli wyobrazimy sobie iż świadomość może wyjść poza naszą płaszczyznę życia, to świadomość może również widzieć ciągłość w czwartym wymiarze czasu – przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, wszystkie istniejące jednocześnie. Ta świadomość widzi równoległe rozgrywanie się zdarzeń, który zwykła świadomość widzi jako oddzielne wydarzenia, oddzielone okresami czasu.

Trójwymiarowe ciało, poruszając się w czasie, kreśli czterowymiarowe ciało. Z upływem czasu, możemy zobaczyć ruch, kiedy to rośniemy od dziecka do młodzieńca, dorosłego, starca. Lecz nie możemy zobaczyć lub poczuć tego ‘czterowymiarowego ciała’ z powodu naszej ograniczonej percepcji. Będąc ciągle w tym trójwymiarowym świecie, widzimy jedynie części czterowymiarowego ciała, które jest normalnym trójwymiarowym ciałem. To jest jak jedno z serii zdjęć na taśmie filmowej.

Aby zrozumieć jak czterowymiarowy świat jest postrzegany w trójwymiarowych formach, zobaczmy najpierw jak trójwymiarowe wydarzenie jest widziane w dwuwymiarowym świecie.

Przypuśćmy, iż jesteście w dwuwymiarowym świecie, świecie płaszczyzn i powierzchni. Wasze życie, wasza percepcja jest ograniczona do powierzchni, jak pionowa ściana. Teraz, wyobraźcie sobie koło z każdą szprychą pokolorowaną na inny kolor, kręcące się prostopadle do powierzchni, na której żyjecie.

Jak będziecie postrzegać ruch tego koła? Kiedy szprycha koła przetnie waszą płaszczyznę, widzicie linię o określonym kolorze na przecięciu koła i płaszczyzny. Następnie, kiedy jedna szprycha przemieści się dalej, będzie przerwa, kiedy nic nie będziecie widzieć. Następnie, następna szprycha innego koloru będzie przemieszczać się przez płaszczyznę. Zatem, będziecie obserwować ruch koła jako linie różnych kolorów wydarzających się w regularnych odstępach czasu.

To, co się dzieje, to ograniczona percepcja w mniej wymiarowym świecie zmienia percepcję przestrzeni do fenomenu w czasie! Ponieważ możecie obserwować jedynie dwa z trzech wymiarów przestrzeni, widzicie trzeci wymiar jedynie, kiedy wraz z upływem czasu manifestuje się na waszej płaszczyźnie. Skoro, widzicie to jako niezwiązane z waszymi dwoma wymiarami przestrzeni, nazywacie to fenomenem w czasie.

Teraz, wyobraźcie sobie, kiedy zielona szprycha przemieszcza się przez płaszczyznę, wydarza się jednocześnie inny niezależny fenomen, powiedzmy szczekanie psa. W dwuwymiarowym świecie, będzie to widziane jako korelacja pomiędzy wystąpieniem zielonej linii i dźwiękiem szczekającego psa, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest!

Nie jest możliwe dla dwuwymiarowej istoty uwierzyć, iż mogą istnieć zdarzenia poza jej płaszczyzną percepcji. Oznacza to, iż aby zrozumieć trójwymiarowy świat, nie może ona być na dwuwymiarowej świadomości, musi się ona podnieść do trójwymiarowej świadomości. Podobnie, aby zrozumieć czterowymiarowy świat, musimy być w czterowymiarowej świadomości.

Czy jest to możliwe? Czy jest dla nas możliwe wyjść poza percepcję zmysłów, które dają nam jedynie trójwymiarowy obraz? Czy możemy oglądać rzeczywistość zamiast jedynie obrazy rzeczywistości jako fenomeny w czasie? Odpowiedź jest TAK.

Poprzez wnikliwe badania i rozwój, Wschodni mistycy i mędrcy odkryli, iż jest możliwe zrozumienie Rzeczywistości, taką jaka ona jest oraz również doświadczenie jej. Może się to wydarzyć jako naturalna część życia, nie jako przypadkowe zdarzenie. Doświadczenie to może się w nich wydarzyć.

Poprzez medytację, możliwe jest dla nas doświadczenie tego samego stanu świadomości.

Piękna opowieść Zen:

Pewnego razu, dwóch żołnierzy patrzyło na flagę lecącą z wiatrem. Jeden z nich powiedział, ‘Flaga się porusza.’ Drugi powiedział, ‘Nie, to wiatr się porusza.’

Przechodzący mistrz Zen zobaczył rozgrywający się spór. Żołnierze poprosili mistrza o pomoc w rozwiązaniu tego poważnego zagadnienia.

Jeden z żołnierzy zapytał, ‘Mistrzu, ja mówię, iż flaga się porusza. Lecz on mówi, że to wiatr się porusza. Kto ma rację?’

Mistrz odpowiedział, ‘Żaden nie ma racji. Jedynie świadomość się porusza.’

Obecnie, to co czujemy jako codzienną rzeczywistość naszego życia jest również ‘wirtualną’ rzeczywistością. Jest to jedynie percepcja rzeczy oddzielonych w czasie i przestrzeni. Jeśli spojrzycie głębiej, możecie zobaczyć jak nasza percepcja świata jest wątpliwa. Z jakiejkolwiek jakości świadomości widzimy, TO wydaje się naszą rzeczywistością, nie absolutna Rzeczywistość.

Uważamy, iż żyjemy w świecie trzech wymiarów przestrzennych i czwartego wymiaru czasowego. Jednak, w rzeczywistości jest jedenaście wymiarów. Podstawowe wymiary to długość, wysokość, głębokość, czas i świadomość. Wyższe wymiary są kombinacjami tych podstawowych wymiarów.

Na przykład, kij ma długość, szerokość i głębokość. Znajduje się w przestrzeni i czasie. Teraz, jeśli zostawimy długość i szerokość a usuniemy głębokość, kij będzie widziany, lecz ręka przeniknie przez kij. Możecie również zatrzymać głębokość a usunąć długość i szerokość. Wtedy nic nie będzie widać, lecz ręka natrafi na coś, jeśli spróbujecie przeniknąć przez kij.

W ten sposób, istnieją różne kombinacje prowadzące do jedenastu wymiarów, które tworzą wszechświat. Kiedy jesteście na planie ponad czterowymiarową czasoprzestrzenią, którą obecnie postrzegacie, możecie dostrzec te jedenaście wymiarów, możecie widzieć Rzeczywistość, tak jak mogą oświecone istoty.

Czy jest to energia w atomie, czy energia w kosmosie, istnieje wielki chaos w grze energii. W tym chaosie, istnieje porządek, którego nawet nie jesteście w stanie sobie wyobrazić.

Wszystko w chaosie jest dzikie i energetyczne. Wszystko co posiada porządek jest nudne. Każda zasada krępuje wolność, redukuje energię. Każda regulacja zmniejsza energię. Nawet w waszym domu, jeśli ktoś mówi, ‘Nie siadajcie w tym miejscu’, będziecie chcieli usiąść jedynie w tym miejscu. Lecz zanim ta zasada zostanie utworzona, nigdy byście nie chcieli tam siąść!

Nawet nawyki, takie jak palenie, są pielęgnowane dla tej subtelnej mentalnej satysfakcji, iż jesteście nieoswojeni, iż jesteście nieograniczeni. Jeśli obejrzycie siebie świadomie, zrozumiecie, iż większość naszej radości pochodzi jedynie z tego, iż łamiecie jakieś zasady, kiedy jesteście chaotyczni!

Cała Egzystencja jest chaosem. We wszechświecie, tak wiele planet się porusza. Nie ma znaków drogowych lub policji, lub drogowskazów! Mimo to, planety poruszają się w tak pięknym porządku. W ten sam sposób, w fizyce kwantowej, najmniejsze elementy nie są nawet cząsteczkami; są jednocześnie cząsteczkami i falami, i wieloma prawdopodobieństwami! Lecz istnieje porządek w tym chaosie.

Jeśli wszechświat byłby w chaosie bez żadnego porządku, prowadziłby ku destrukcji. ‘Chaos jest porządkiem’ jest tym, co nazywam ‘kosmiczną inteligencją’.

Miałem możliwość spotkać Dr. Charles Townes, laureata Nagrody Nobla i fizyka, który jest dobrze znany ze swej pracy nad laserami i maserami. Powiedział mi tak pięknie, ‘Czuję, iż cały wszechświat jest czymś wyjątkowym, cały wszechświat jest duchową istotą. Posiada swoją własną inteligencję. Mimo, iż nie jestem w stanie udowodnić to zwykłymi słowami, czuję iż jest to inteligentna i duchowa istota.’

Kosmos nie jest jedynie mocą. To jest ‘moc plus inteligencja’. Odpowiada na wasze myśli, na wasze modlitwy, na waszą istotę – ponieważ jest inteligencją.

Pewnego razu zapytał ktoś Buddy, ‘Kto jest stwórcą tego wszechświata?’ Budda odpowiedział, ‘Wszechświat sam jest stwórcą.’

Jeśli stwórca i stworzenie są dwiema oddzielnymi istnieniami, oznacza to, iż jedynie stwórca jest inteligentny, a to co zostało stworzone nie jest inteligentne. Kosmos sam jest stwórcą, ponieważ posiada swoją inteligencję. Kosmos jest żyjącą energią. Siedzicie wewnątrz żyjącej energii.

Wierzyć, iż świat jest tylko materią, to podstawowy błąd. To wierzenie jest źródłem wszelkiego terroryzmu i przemocy na planecie ziemi. Tak długo, jak wierzymy, iż wszechświat jest jedynie martwą materią, będzie to tworzyć jedynie coraz więcej pragnienia władzy.

Jedynie, kiedy zrozumiemy, iż wszechświat posiada swoją własną inteligencję, kiedy zrozumiemy, iż wszechświat jest duchową istotą, ziarno pokoju zostanie zasiane. Jedynie, kiedy zrozumiemy, iż nasze myśli są słuchane, nasz sposób życia jest nagradzany, nasze modlitwy są realizowane, istnieje żyjąca inteligentna siła i jest porządek w chaosie, tylko wtedy możemy urzeczywistnić i pracować dla pokoju, błogości i duchowości. Wtedy, zamiast próbować posiadać lub poszerzać nasze granice, spróbujemy poszerzyć naszą świadomość. W momencie, w którym zaczniemy wierzyć lub ufać, iż wszechświat jest ‘inteligencją’, możemy po prostu zrelaksować się, ufając Mu.

Jest piękna opowieść Zen:

Uczeń poszedł do mistrza Zen i zapytał, ‘Mistrzu, proszę wytłumacz mi jak zacząłeś, jak podróżowałeś swą drogą, jak osiągnąłeś ostateczne doświadczenie.’

Mistrz powiedział, ‘Kiedy zacząłem, góra była górą, rzeka rzeką a drzewo drzewem. Kiedy podróżowałem, góra nie była górą, rzeka nie była rzeką a drzewo nie było drzewem. Ponownie, kiedy osiągnąłem, góra jest górą, rzeka rzeką a drzewo drzewem.’

Przed osiągnięciem, mimo iż myślicie, iż jesteście nadzwyczajni, jesteście zwyczajni. Po osiągnięciu, mimo, iż jesteście nadzwyczajni, rozumiecie, iż jesteście zwyczajni.

Nie jesteście jedynie prostym ciałem. Nie jesteście jedynie mikrokosmosem. Jesteście makrokosmosem w miniaturowej formie. Zrozumcie, iż jesteście ostatecznym, bezkresnym oceanem potencjalnej energii tak samo jak wszechświat. Jedynie, kiedy zrealizujecie kosmiczną świadomość w waszym ciele, makrokosmos w waszym mikrokosmosie, naprawdę staniecie się uporządkowani, naprawdę nauczycie się jak być uporządkowanym bez redukowania waszej energii. Tak długo, jak próbujecie być uporządkowani, jedynie tłumicie waszą energię, i będziecie również tłumić każdego.

Po pierwsze, kiedy zrozumiecie porządek w chaosie, staniecie się duchowymi istotami, doświadczycie miłości i błogości. Kiedy zrozumiecie chaos w porządku, staniecie się współczującymi istotami. Kiedy zrozumiecie porządek w chaosie, będziecie doświadczać doświadczalnej części miłości, błogości. Kiedy zrozumiecie chaos w porządku, będziecie wyrażać ekspresyjną część miłości, która jest współczuciem.

Widzimy dwie rzeczy w procesie ‘obserwowania’ – obserwatora i obserwowany obiekt. Właściwie, co się dzieje w procesie obserwowania? (Mimo, iż przedstawiono tu przykład oczu, stosuje się go do wszystkich zmysłów.)

Od obserwatora, świadomość skacze stale do obserwowanego, ponieważ nie może spocząć w obserwatorze. Z powodu jej niepokoju, daje życie obserwowanemu.

Stałe skoki, które dzieją się pomiędzy obserwatorem a obserwowanym – od obserwatora do obserwowanego, od obserwowanego do obserwatora, ponownie od obserwatora do obserwowanego i ponownie od obserwowanego do obserwatora – jest OBSERWOWANIEM.

Kiedy obserwator nie jest całkowicie w błogości w sobie, zaczyna być niespokojny – i skacze. Kiedy skacze, daje życie obserwowanemu. Ponieważ daje życie obserwowanemu, proces skakania staje się OBSERWOWANIEM.

Istnieją dwa sposoby na zakończenie tego procesu obserwowania. Albo obserwator, albo obserwowane musi być porzucone, aby proces obserwacji się zakończył.

Kiedy odstępuje się od obserwowanego, traci ono swoją władzę nad obserwatorem. Nie ma powodu do skakania, ponieważ nie ma nic do obserwacji. Kiedy nie ma gdzie skakać, obserwator relaksuje się w sobie, obserwacja nie zachodzi. Kiedy nie ma obserwacji, obserwator jest oświecony.

Osoba, która zatrzyma te skoki, porzucając ‘obserwowane’ jest, tym który rezygnuje, sannjasinem. Porzuca swoje wszelkie pragnienia do obserwowania rzeczy, wierzy, iż żaden przedmiot zmysłowy nie ma dla niego wartości. Obserwowane staje się nieekscytujące, i skakanie zatrzymuje się. Staje się oświecony poprzez rezygnację. Jest to prawdziwa samowiedza – gnana*.

Na ścieżce gnana*, obserwator doświadcza odłączenia i jest całkowitym świadkiem życia. W ten sposób próbuje odkryć Rzeczywistość. Głównym celem jest rozwój przenikliwej i czystej inteligencji, dzięki której można doświadczyć Rzeczywistości.

Z drugiej strony, kiedy obserwator porzuci sam siebie, to, co pozostanie jest widzianym, i ponownie, skakanie pomiędzy obserwatorem a obserwowanym zatrzymuje się. Rzeczywistość jest obserwowanym. Obserwator staje się oświecony poprzez oddanie lub bhakti*.

Kiedy tożsamość obserwatora zostaje porzucona, rozpuszcza się w obserwowanym, następuje wielkie oddanie Życiu! Nie istnieje jego tożsamość. Łączy się on z Życiem. Dlatego oświeceni święci jak Meerabai* z Indii, którzy podążyli drogą bhakti, byli cały czas w transie, połączeni z boską świadomością, zapominając o własnej tożsamości. Meerabai jedynie śpiewała wielbiąc boga i chodziła ulicami, bez jakiejkolwiek samo-świadomości.

Zatem, w pewien sposób, albo obserwator, albo obserwowane należy porzucić. Tylko wtedy skakanie pomiędzy obserwatorem a obserwowanym zakończy się. Kiedy skakanie zakończy się, proces obserwacji również się zakończy.

Zarówno jeśli jesteście zatrzymani na obserwatorze lub na obserwowanym, zatrzymajcie się całkowicie – i będziecie oświeceni! Jeśli skaczecie pomiędzy obserwatorem a obserwowanym, niezrelaksowani w żadnym, jesteście w iluzji oddzielnej egzystencji obserwatora i obserwowanego. To skakanie manifestuje się jako wasze osobiste obserwowanie.

Kiedy częstotliwość obserwowanego jest większa niż obserwatora, obserwator może być zmieniany lub manipulowany obserwowanym. Kiedy częstotliwość obserwatora jest większa niż obserwowanego, obserwowane może być zmienianie lub manipulowane przez obserwatora.

Nie jesteśmy rozłączonymi i oddzielnymi wyspami, jak uważamy. Może na warstwie fizycznej, wydajemy się być jak oddzielne wyspy. Lecz czy lubimy to, czy nie, akceptujemy czy nie, chcemy czy nie, wszyscy jesteśmy połączeni w świadomości zbiorowej.

Jest to tak: jeśli jedzenie jest zatrute, jedynie osoba, która je będzie cierpieć, nie wszyscy. W tym sensie, możecie myśleć o sobie jako o jednostce. Lecz kiedy przejdziecie w kierunku subtelniejszych poziomów Życia, możecie zobaczyć nasze połączenie wyraźniej. Na przykład, jeśli powietrze jest zatrute, każdy kto oddycha będzie cierpieć, nawet jeśli są oni w dużych odległościach od siebie. To połączenie jest na poziomie oddechu. Oznacza to, iż na subtelniejszych poziomach energii, odległość między nami jest zmniejszona.

Nawet bardziej niż na poziomach fizycznym i oddechu, jesteśmy jeszcze bliżej połączeni na poziomie umysłu. Kiedy mówię poziomie umysłu, mówię o poziomie myśli. Nasze myśli wpływają nie tylko na nas, lecz również na wszystkich dookoła nas i dalej. Wasze myśli są bardziej zaraźliwe niż wasz katar. W rzeczywistości, ludzie mogą uciec od waszego kataru, lecz nie mogą uciec od waszych myśli.

Jeśli zanieczyszczony jest umysł jednostki, nie tylko jednostka, lecz dużo większa grupa cierpi. Na przykład, jeśli jedna osoba, która ma zmącony umysł, znajduje się na stanowisku burmistrza miasta, całe miasto będzie dotknięte decyzjami, które podejmie! Jego zmącone myślenie będzie powodować błędne decyzje i przez to, będzie szkodliwe dla całego miasta.

Idąc krok dalej, jeśli jedna zepsuta wizja prowadzi do konkretnego działania, działanie może mieć olbrzymi wpływ na dużą populację, nie tylko na osobę, która ma złą wizję.

Na przykład, weźmy bombę atomową. Jest to nic innego jak ‘wizja’ teorii nuklearnej! Podstawę bomby nuklearnej można znaleźć w sławnej formule E=mc², która została odkryta przez fizyka, Alberta Einsteina. Lecz zepsuta wizja tej formuły doprowadziła do zaburzeń całej planety ziemi. Wszyscy jesteśmy teraz zagrożeni tą jedną teorią, tym jednym wynalazkiem. Dziś, planeta ziemia ma wystarczająco broni atomowej do zniszczenia siebie 700 razy.

Spójrzcie na ten diagram. Spróbuję wyjaśnić prawdę na przykładzie tego diagramu.

Te siedem okręgów reprezentuje siedem warstw energii w nas. Pierwsza warstwa jest ciałem fizycznym, ciałem, które możecie czuć jako wasze ręce, nogi, itp. Druga warstwa jest ciałem pranicznym, ciałem w którym wasza prana lub energia życiowa, lub oddech krąży. W ten sposób, istnieje siedem warstw energii, które tworzą całe ciało, z ciałem fizycznym, jako jedynie jednym z tych warstw.

Teraz, w warstwie fizycznej, wy, bóg i ja możemy być reprezentowani jako trzy różne punkty w okręgu. Na fizycznym poziomie, odległość między nami jest duża.

Jeśli przejdziecie trochę w głąb, do warstwy pranicznej, odległość między nami jest zmniejszona. Jeśli przejdziecie głębiej do warstwy mentalnej, dystans dalej się zmniejsza. Kiedy przejdziecie jeszcze głębiej, ostatecznie punkty złączą się w jeden. Możecie zobaczyć, iż w środkowym miejscu wszystkich tych warstw, bóg, wy i ja jesteśmy jednym. Nie ma odległości. To jest Prawda nawet w tej warstwie! To jedynie wasza percepcja powoduje, iż myślicie, że jesteście oddzielnymi istotami. Kiedy będziecie świadomi i zrozumiecie, iż jesteście częścią świadomości zbiorowej, iż nie posiadacie indywidualnej tożsamości, iż nie posiadacie oddzielnego ego, nie będziecie cierpieć.

Jeśli obserwowaliście płynącą ławicę ryb lub stado ptaków, lecące razem, widzieliście synchroniczność w ich ruchu. Może być setki ptaków lecących razem w formacji o kształcie V, lecz kiedy zmieniają kierunek, wszystkie robią to w tym samym czasie, bez błędów lub opóźnień! Naukowcy próbowali zrozumieć jak jest możliwe. Nawet badania insektów i zwierząt pokazały, iż kiedy napotykają na niebezpieczeństwo, ich reakcje są tak szybkie, iż nie da się ich wytłumaczyć normalnymi metodami komunikacji.

Interesujący eksperyment przeprowadzono na psach w celu badania mocy myśli. Poproszono właścicieli do opuszczenia domu bez intencji udania się w konkretne miejsce. Po opuszczeniu domu, otrzymali instrukcję, aby udać się w konkretne miejsca i następnie, w przypadkowych czasach, zostali poproszeni o powrócenie. Odkryto, iż w czasie, w którym właściciel zaczął wracać do domu, prawie zawsze w tym samym czasie, pies przychodził do drzwi i czekał na właściciela.

Podczas wielkiego tsunami, które dotknęły indyjskie wyspy Andaman i Nicobar, odkryto, iż zanim tsunami dotarło na wyspy, wszystkie zwierzęta, włącznie z wielkimi jak słonie, przeniosły się na wyższe tereny, w bezpieczną odległość od oceanu. Było wiele relacji o zwierzętach i insektach świadomych nadchodzącego trzęsienia ziemi na minuty przed trzęsieniem. Jaka jest różnica między tymi zwierzętami a nami? To ich połączenie z naturą! Bycie w harmonii z naturą pozwala im na wyczuwanie sygnałów natury. W przypadku ludzi, z powodu naszego fałszywego poczucia tożsamości i ego, utraciliśmy kontakt z naturą i staliśmy się nieczuli na bezpośrednie sygnały natury.

Możecie zobaczyć wiele przypadków w historii, kiedy to samo odkrycie zostało dokonane prawie w tym samym czasie przez ludzi na różnych częściach globu i przez ludzi, którzy nawet nie znali siebie nawzajem. Powód jest taki, iż idee pływają w świadomości zbiorowej. Jest tak: istnieją setki fal elektromagnetycznych w powietrzu, lecz telewizor wybiera jedynie jedną częstotliwość fal, do których jest dostrojony. Podobnie, umysł gotowy i czekający na pływające idee dostroi się i zamieni tą potencjalność w rzeczywistość!

Tak jak wszechświat daje wiele wskazówek swej egzystencji jako jedna istota, możemy znaleźć wskazówki od natury o naturze rzeczywistości. W serii eksperymentów w latach 1920-tych, odkryto, iż niezależnie od tego, jaką część mózgu szczura usunięto, szczur zachowywał swoją pamięć jak wykonywać skomplikowane zadania, których nauczył się przed operacją. Mózg szczura wykazywał pamięć ‘holograficzną’. Naukowcy zaproponowali, iż pamięć jest kodowana nie w neuronach, lecz we wzorcach impulsów nerwowych, które przemierzają mózg, podobnie jak hologram jest formowany przez różne wzorce światła laserowego, które się krzyżują między sobą. Może to wyjaśnić jak ludzki mózg może gromadzić do dziesięciu miliardów bitów informacji w mózgu, który jest wielkości dwóch pięści!

Wszechświat jest hologramem, a my jesteśmy częściami tego hologramu. W hologramie, każda pojedyncza część hologramu, nawet jeśli podzielona, odzwierciedla całość hologramu. Podobnie, my również odzwierciedlamy całość wszechświata. Wszechświat nie jest mieszaniną żywej i martwej materii. Jest wielką, połączoną Całością. Jesteście bardzo połączeni z ludźmi dookoła was, drzewami, zwierzętami, ptakami i kamieniami na ziemi, jak również planetami, gwiazdami i galaktykami we wszechświecie. To czy to dostrzegacie, czy nie, zależy od poziomu świadomości, na którym to wszystko obserwujecie.